மணிபல்லவம்: இறகைப் போல விழும் வெடிகுண்டு- சிறில் அலெக்ஸ்
மணிபல்லவம்: இறகைப் போல விழும் வெடிகுண்டு- சிறில் அலெக்ஸ் அன்புள்ள ஜெ, வாசு முருகவேல் எழுதிய மணிபல்லவம் நாவல் சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில் நீலம் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டு சிறப்பான கவனத்தை பெற்றிருக்கிறது. நாவல் மிகச் சிறப்பாக எழுதப்பட்டுள்ளது. சில மாதங்களுக்கு முன்பு The Zone of Interest என்ற திரைப்படத்தைப் பார்த்தேன். ஆஷ்விட்ச்சின் (Auschwitz) தலைமை அதிகாரியான ரூடால்ஃப் ராஸ், அவரது குடும்பத்தினருடன் ஆஷ்விட்சை ஒட்டியிருந்த குடியிருப்பில் தங்கள் அன்றாட குடும்பவாழ்க்கையில் சாதாரணமாக தங்கள் வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டிருப்பதுதான் படத்தின் கதையின் சாரம். பின்னணியில் உயர்ந்து நிற்கும் புகைபோக்கிகளில் என்னேரமும் கரும்புகை பொங்கி வானை நிறைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அவர் தன் பணியை ஒரு அரசாங்க சிப்பந்தியைப் போல செய்துகொண்டிருக்கிறார், வேலை போய்விடுமோ என கவலை கொள்கிறார். அங்கிருக்கும் கொலைக்கூடங்களின் திறனை அதிகரிப்பது குறித்து திட்டஙளிடுகிறார். அரசுக்கு அறிக்கைகளை அனுப்பி வைக்கிறார். வீட்டில் கணவனும் மனைவியும் குடும்ப சச்சரவுகளில் ஈடுபடுகின்றனர். சமையல், துணி துவைப்பது, தோட்டத்தை பராமரிப்பது பிள்ளை வளர்ப்பு என அன்றாடப் பணிகள் அதனதன் போக்கில் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. பின்னணியில் புகைபோக்கிகள் ஓய்வின்றி வானைக் கரியாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த திரைப்படத்திற்கும் மணிபல்லவத்திற்கும் இரு தொடர்புகள் உள்ளன. முதலில் இரண்டாம் உலகப்போர் குறித்து இன்னும் சொல்லி முடிக்கப்படாத கதைகள் இருப்பதைப் போலவே ஈழப் போரும் இன்னும் சொல்லித் தீராத ஒன்றாகவே உள்ளது. வாசு வருடத்திற்கு ஒரு நாவல் என்பதற்குப் பதில் அன்றாடம் ஒன்று என எழுதினாலும் அதன் கதைகள் தீரப் போவதில்லையோ என்று தோன்றுகிறது. அவருடன் ஷோபா சக்தியும், அகரமுதல்வனும், சயந்தனும், காலம் செல்வமும் எனப் பலரும் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் இன்னும் எழுதுவார்கள். இரண்டாவது தொடர்பு அல்லது ஒற்றுமை இரண்டிலும் பெருங்கொடுமைகள் அன்றாட வாழ்க்கையைச் சுற்றி காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பது. (The Zone of Interest படம் ஹானா ஆரண்ட்டின் Banality of violence உடன் ஒப்பிடப் படுகிறது.) உண்மையில் ஒரு விபத்து அல்லது கொடூரம் நிகழும் ஒரு நொடிக்கு முன்புவரை வாழ்க்கை இயல்பானதாகவே உள்ளது. நம் அன்றாடங்களுக்கு மத்தியில்தான் ஒரு போரின் முதல் குண்டு வந்து விழுகிறது, ஒரு கொலைக்கு முன்பான முதல் சலசலப்பு நிகழ்கிறது. காலையில் எழுந்து முகம் கழுவி உடை மாற்றி சாப்பிட்டு விட்டு ஒரு படகிலேறும் தீவுவாசிகளின் அன்றாடத்தில் நேவி நுழைகிறது. வாசு இந்த நாவலில் அதிகம் சொல்லியிருப்பது ‘நயினாத் தீவின்’ அன்றாட வாழ்க்கையை, அங்கிருந்த ‘ஆமி காம்பின்’ அன்றாடத்தை, கதைநாயகி ஷோபாவின் அன்றாடத்தை. இவற்றை இத்தனை இயல்பானதாகச் சொல்லியிருப்பதால் நாவலின் பிற முக்கிய நிகழ்வுகள் தனித்து தெரிகின்றன போலும். அதாவது வாசு நாவலை எதை நோக்கியும் செலுத்தவில்லை. அவர் சில நிகழ்வுகளைச் சொல்லிக் கொண்டு செல்கிறார். அந்த அன்றாடம் அசாதரணாமக மாறிய நாட்கள்கூட அதே நிதானத்துடன் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. வாசுவின் ஒடுக்கமான உடலிலிருந்து கூக்குரல் எழுவதில்லை அவர் நம்முடன் சாதாரணமாக உரையாட மட்டுமே செய்கிறார். அதுவும் தனக்கேயுரிய தயக்கத்துடன்… இந்த நாவலை வாசு எப்படி திட்டமிட்டிருபார் என்று புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. என்னால் இந்த வடிவத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது ஆனால் வாசு ‘ஏன் எடுத்த மாட்டிலேயே ஒரு நாடகத்தைப் பின்னவில்லை? ஏன் அவர் படைத் தளபதிகள் திட்டங்கள் தீட்டும் காட்சிகளை எழுதவில்லை, எதிரியின் கொக்கரிப்பை ‘ஹ ஹ ஹ’ என்று எழுதவில்லை? ஏன் அவர் கொல்லப்படுபவர்களின் பரிதாபப் பின்னணிகளைச் சொல்லவில்லை?, அவர் ஏன் அவர்களை குற்றமற்றவர்களாகக் கூட காண்பிக்க முயலவில்லை?’ என்று என்னால் யோசிக்க முடியவில்லை. ஒரு குறைந்த பட்ச கொந்தளிப்புகூட இல்லாமல் ஒரு கொடுமையை எழுதிவிட முடியுமா! வாசு அதைத்தான் செய்திருக்கிறார். ஷோபா காலையில் எழுகிறாள், மீன்வாங்குகிறாள், குளம்பு வைக்கிறாள், செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றுகிறாள், தெருவில் சைக்கிளோடு விழுந்து கிடப்பவனுக்கு உதவுகிறாள், தன் வீட்டுக்கு வருபவர்களுக்கு கசந்த தேனிரைத் தந்து உபசரிக்கிறாள், அவர்களது அறிவுரைகளைக் கேட்கிறாள் (காதில் மட்டும்) ஒரு நாள் கிளம்பி குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு யாழ்ப்பாணம் செல்கிறாள். அன்றாட, சாதாரண, தினசரி நிகழ்வுகள்… சிலர் பழைய தினசரித் தாளில் பலகாரத்தைப் பொதிந்து எடுத்துச் செல்வார்கள், சிலர் தங்கத்தைப் பொதிந்து கொண்டு செல்வார்கள், வாசு இரத்தம் தோய்ந்த கொடுவாள் ஒன்றைப் பொதிந்து வைத்துள்ளார். வாசுவும் அவர் படைப்புகளும் அரசியலற்றவை அல்ல என்பதும் நமக்குத் தெரியும். அதில் அவர் வெளிப்படையானவர். ஆனால் அரசியல் எத்தனை கவனத்துடனும், நயத்துடனும் பேசப்படுகிறது என்பது மணிபல்லவத்தை வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது. நாவலின் முதல் சில வரிகள் இவை… ‘ஷோபா அன்றைக்குக் காலையில் எழும்பும்போது மணி அதிகாலை ஐந்தரைதான். ஆறு மணிக்கு வழமை போல இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள மின்சாரம் நிறுத்தப்படும். ஓம், ஊரில் மின்சாரமும் அவர்கள் கட்டுப்பாட்டில்தான் இருந்தது.’ அந்த கடைசி வரியில் அவர் பல பக்கங்களில் எழுதப்பட வேண்டியவற்றை எழுதிவிடுகிறார். உண்மையில் இந்த நாவல் இருனூறு முன்னூறு பக்கங்களாக விரித்து எழுதப்படும் சாத்தியங்களை உள்ளடக்கியது. மணிபல்லவம் வாசக இடைவெளி மிகுந்த படைப்பாக உள்ளது. எனவே சிறிய நாவலாக இருந்தாலும் அதை ஒரே வாசிப்பில் முடிக்க இயல்வதில்லை. நாவலின் நிகழ்வுகளும் இடம், காலம் இன்றி முன்னும் பின்னுமாக அடுக்கப்பட்டுள்ளன எனவே சீரிய, தீவிர வாசிப்பைக் கோரும் நாவலாக அமைந்துள்ளது, அதே நேரம் மிக எளிய மனிதர்களின் வாழ்க்கையை மிக எளிய வகையிலேயே சொல்லிச் செல்கிறார். இந்த அம்சம் நாவலுக்கு ஒரு தனித்துவத்தை அளிக்கிறது. சில இடங்களில் என்ன நடக்கிறது என்பதை யூகிக்கத்தான் முடிகிறது, ஆனாலும் சுவாரஸ்யம் குறைவதில்லை உதாரணமாக கொத்தலாவ பாத்திரத்தின் இறுதிப் பகுதியைச் சொல்லலாம். மணிபல்லவம் பேசும் அரசியலை நான் இப்படி புரிந்து கொள்கிறேன் தமிழர்கள் புத்தரையும் வணங்கியவர்கள். பின்னர் புத்தரை அவர்களிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாக ‘பிரித்தெடுத்தவர்கள் வந்தார்கள்’. நாகர்கள் மத்தியில் இருந்த பதவிப் போரை நிறுத்தி அமைதியைக் கொண்டு வந்த புத்தரின் கதையை உள்ளடக்கிய இந்த நாவல் தமிழர் சிங்களவர் ஒற்றுமைக்கும் புத்தரே காரணமாய் அமைந்திருக்கக் கூடும் எனும் ஏக்கத்தை முன்வைப்பதைப் போல உள்ளது. அதே நேரம் புத்த பிக்குகளே நேரடியாக அரசியலிலும் அரசியல் கொலைகளிலும் ஈடுபட்ட வரலாற்றையும் பதிவு செய்கிறது. அரசியல் கலந்த கதைகளை எழுதும்போது ஒற்றைப் படையான கதாபாத்திரங்களை முன்னிறுத்துவது எளிதானது. பல நேரங்களில் இது ஆசிரியர் அறியாமலேகூட நடந்துவிடுகிறது. ஆனால் வாசு இதை மிகச் சரியாக கையாண்டிருக்கிறார். இரு பக்கங்களிலும் சுற்றி நடக்கும் அரசியலை விரும்பியும் விரும்பாமலும் கவனித்தும் கவனிக்காமலும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மக்களை நமக்குக் காண்பிக்கிறார். சந்தர்ப்பங்கள் சூழ்நிலைகளால் தவிர்க்க முடியாமல் இந்தப் போர் அரசியலுக்குள் தள்ளப்படும் சில முக்கிய கதை மாந்தர்களும் உள்ளனர். இரு பக்கமும் தீவிர ஆதரவாளர்களும், கடும்போக்காளர்களும் உள்ளனர், இரு பக்கமும் சூழ்நிலைக் கைதிகள் உள்ளனர் இரு பக்கமும் தங்கள் இன அரசியலின் கடும்போக்குகளை ஆதரிக்காதவர்களும் உள்ளனர், இரு பக்கமுமே போருக்கு மத்தியில் தன் அன்றாட, சாதாரண வாழ்க்கையை நடத்திக்கொள்ளும் அப்பாவி மக்களும் உள்ளனர். இது நாவலுக்கும், நாவல் சொல்லும் அரசியலுக்கும் சமநிலையை அளிக்கிறது. ஒரு நியாயத் தராசில் எடைபோட்டதைப் போன்ற இந்த அமைப்பு நாவலுக்கு நம்பகத்தன்மையை அளிக்கிறது, கதை மாந்தர்கள் மீது ஈடுபாட்டைக் கொண்டு வருகிறது. வாசு ஒரு யுக்தியை சரியாகக் கையாண்டிருக்கிறார். அரசியலை நேரடியாக எழுதாமல் கதைமாந்தர்களின் பின்னணியில் சேர்த்து விடுகிறார். உதாரணமாக சிங்களம் கட்டாயமாக்கப்பட்டதால் ‘கவுரவமான’ அரசு வேலையை இழந்துவிட்ட ஒரு பாத்திரம் அவ்வாறு பாதிக்கப்பட்ட தமிழர்களின் நிலையைச் சொல்கிறது. ஆனால் அது அரசியல் என்று நம்மால் நேரடியாக உணர்ந்துவிட முடியாதபடி வாசு எழுதியுள்ளார். வேலை இழந்து வீட்டில் உள்ளவர்கள் மீது எரிச்சல் அடைந்து கிட்டத்தட்ட மன நலம் குன்றி அவர் சென்று சேரும் இடம் கவுரவமற்ற இன்னொரு ‘அரசுப்’ பணியில். இதே போல இயக்கத்துக்கு ஓடிச் செல்லும் மனிதர்களின் குடும்பங்களின் தவிப்பையும், சிறுவர்களை கடத்திச் சென்று போர்ப் பயிற்சி தரும் இயக்கத்தைக் குறித்தும் எழுதியிருக்கிறார். நாவலின் துவக்க வரிகளைச் சுட்டிக்காட்டியதுபோல நாவல் முழுவதும் வரும் ஆசிரியரின் கூற்றுக்கள் பலவும் அரசியலையும் சில வியப்பூட்டும் கண்ணோட்டங்களையும் முன்வைக்கின்றன. வாசுவின் எழுத்தில் இந்த முதிர்ச்சி வந்திருப்பதை அவரது முந்தைய நாவல்களை வாசித்தவர்கள் உணர முடியும். ‘வேறுபடுத்துபவர்கள் வந்தார்கள். அவர்கள் சிங்களவரில் இருந்துதான் வந்தார்கள், பவுத்தர்களில் இருந்து வந்திருக்க முடியாது இல்லையா!’ ‘உலகத்துக்கு இலங்கையும் ஒரு குட்டித் தீவுதான் என்பது குறித்துச் சிந்திக்கும் யாரும் இன்னும் இலங்கையை ஆண்டதாகத் தெரியவில்லை.’ ‘பண்டாரவின் உழைப்புக்கும் இலங்கையின் அத்தியாவசிய பொருட்களின் விலைக்குமான வித்தியாசம் கூடிக்கொண்டேதான் இருந்தது.’ ‘சமாதானத்தில்தான் சந்தேகங்களும் கேள்விகளும் அதிகம் தோன்றுகின்றன.’ ‘பிறப்பிற்கும் இறப்பிற்கும் இடையில் வாழ்க்கை பலநேரம் ஒற்றையடிப் பாதையாகவே மாறிவிடுகிறது’ இதுபோன்ற பல வரிகளைச் சொல்ல முடியும். ‘போர்க்களத்தில் எல்லோருக்கும் சம பங்குதான். அது ஆணின் இரத்தமானாலும் பெண்ணின் சதையானாலும்.’ இந்த வரியில் பெண்ணின் ‘சதை’ என்ற பதம் சொல்லும் நுட்பமான செய்தி அல்லது அரசியலை ஒரு தேர்ந்த வாசகர் எளிதில் புரிந்து கொள்வார். அது வெறுமனே சொல் நயத்துக்காக எழுதப்பட்டதல்ல. மீண்டும் மீண்டும் எழுதப்பட்டாலும் முன்னர் நாம் அறிந்தேயிராத நிகழ்வுகள் பல ஈழத்தில் இருக்கின்றன என்பதை மணிபல்லவம் நினைவூட்டுகிறது. போரை பல நூற்றாண்டு வரலாற்றை துரிதப்படுத்தும் ஒரு நிகழ்வாகப் பார்க்கலாம். எல்லாப் போர்களுக்கும் நீண்ட வரலாற்றுக் காரணங்கள் அளிக்கப்படுகின்றன. பல காரணங்கள் புராண காலத்திலிருந்தே துவங்கவும் செய்கின்றன. அதேபோல நீண்ட வரலாற்றில் நிகழ்ந்த பிழைகளை அல்லது பிழைகள் என தான் கருதுவதை தன் தலைமுறையிலேயே தீர்த்துவிட வேண்டும் என்று செயல்படும் தலைவர்கள் வருகின்றனர். போர்களின்போது வரலாற்றில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக நடக்கும் தீவிரச் செயல்கள் ஒரு குறுகிய காலத்திலேயே நிகழ்ந்துவிடுகின்றன. எனவே போர் குறித்த இலக்கியங்கள் மீண்டும் மிண்டும் எழுதப்படுகின்றன. பல நிகழ்வுகள், பல கோணங்கள், பல மரணங்கள், பல பாடல்கள். மேலும் போர் மனிதனின் ஆதி குணங்களை மீட்டெடுக்கிறது. தன் விலங்கியல்பைக் கண்டு அவனே மலைத்துப் போகிறான். அதை மறுக்க பல காரணங்களைத் தேடிக் கொள்கிறான், அல்லது அtதை ஆராய்கிறான். எனவே போர் ஒரு முக்கிய பாடுபொருளாக இன்றும் இருந்து வருகிறது. மணிபல்லவத்தில் வாசு மனிதர்களை மட்டுமல்ல சில பொருட்களையும் மறக்க முடியாத படிமங்களாக மாற்றியுள்ளார். ‘தண்ணி நீலம்’ என்றொரு புதிய வண்ணத்தை அறிமுகப் படுத்துகிறார். அவ்வண்ணத்தில் ஒரு ‘கடுதாசிப் பூ’ உள்ளது. கடுதாசிப் பூக்கள் (போகைன் வில்லா) நாவலில் ஆங்காங்கே வந்துவிடுகின்றன. ஷோபாவுக்கு அவற்றைப் பிடிக்கும் இல்லையா? இப்பக்கமோ அப்பக்கமோ, வீசும் காற்றில் இழுபடும் பூக்கள். ஒரு தொப்பி, ஒரு சைக்கிள், சில மரச் சாமான்கள். ஒரு கண்காணிப்பு கோபுரம், அம்மாள் கோவிலில் கட்டப்படும் பச்சைக் கயிறு புத்த விகாரத்தில் கட்டப்படும் வெள்ளைக் கயிறு. நான் ஏன் இவற்றை நியாபகத்தில் வைத்துள்ளேன்! The Zone of Interest படத்தில் அகச்சிவப்பு கதிர் கொண்டு படம்பிடிக்கப்பட்ட ஒரு பகுதியில் யூத கைதிகள் நடந்து செல்லும் பாதையில் ஒரு சிறுமி பழங்களையும் ரொட்டித் துண்டுகளையும் மறைத்து வைக்கிறாள், ஆஷ்விட்ச்சின் உலையிலிருந்து தப்பியவர்கள் தந்த சாட்சியங்களின் அடிப்படையில் அந்த பெயர் தெரியாதவரின் இரக்கம், கரிசனை பதிவாக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு பக்கம் தனக்கு பணிக்கப்பட்டதை, அது எத்தகையக் கொடூரமான செயலாக இருந்தாலும், செவ்வனே செய்து முடிக்கும் ஒரு அதிகாரி, அவனது குடும்பம். இன்னொருபுறம் ஒரு மாபெரும் கொலை எந்திரமாக மாறியிருந்த ஒட்டு மொத்த நாட்டையும் பற்றி கவலை கொள்ளாமல் தன் ‘எதிரியான’ சக மனிதனைக் குறித்த கவலை கொண்ட்ட அச்சிறுமி. போர் மனிதர்களுள் இருக்கும் விலங்குகளை மட்டுமல்ல தெய்வங்களையும் வெளிக் காட்டுகிறது. பெர்லின் சுவர் அருகே இருந்த அருங்காட்சியகத்திற்கு நாம் சென்றிருந்தபோது அங்கே பல புகைப்படங்களில் யூதர்களுக்கு உதவிய பிற ஜெர்மானியர்கள் மொட்டையடிக்கப்பட்ட பொதுவில் அவமானப் படுத்தப் பட்டதைக் கண்டது நினைவுக்கு வருகிறது. ஹிட்லரின் வதை முகாம்களில் 30,000 கிறித்தவர்கள் இதே காரணத்திற்காக கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். மணிபல்லவம் இந்த திரைக்கதையை ஒத்த அடிச் சரடுகளைக் கொண்டது. இரண்டுக்கும் அளவில் வித்தியாசம் இருந்தாலும் வீரியத்தில் இல்லை. நாவலின் அட்டைப்படத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும். கதையைச் சரியாக உள்வாங்கி அதனால் தீவிரமாக உந்தப் பட்ட ஒருவரால் மட்டுமே இப்படி ஒரு அட்டைப் படத்தை வடிவமைக்க முடியும். சந்தோஷ் நாராயணன் பல புத்தகங்களுக்கும் சிறப்பாக வடிவமைப்பைச் செய்கிறார். என்னைப் பொறுத்தவரை மணிபல்லவத்தின் அட்டைப்படமே ஒரு தனித்த படைப்பாக உள்ளது என்பேன். நாவலைப் போலவே தொன்மத்தையும் நவீனத்தையும், அமைதியையும் வன்முறையையும், கடலையும் இரத்தத்தையும் அட்டைப்படம் காண்பிக்கிறது. மானுடத்தின் சில அடிப்படை விதிகள் எல்லா பண்பாடுகளிலும் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று ‘வலிமை மிகுந்தவன் எளியவனை தாக்கக் கூடாது’ என்பது. எல்லா பண்பாடுகளும் அதை மாபெரும் கோழைத்தனமாகவே கருதுகின்றன. அப்படி ஒரு நிகழ்வை நாவலின் மையமாக வைத்து ஒரு சிற்றுயிரை இரத்தச் சகதியில் உருளவிட்டு, அதுவும் அதற்கு முந்தைய பத்தி எந்த தொனியில், ஒரு நிகழ்வாக, எழுதப்பட்டிருந்ததோ அதே தொனியில் சொல்லிச்செல்லும் வாசு நினைத்திருந்தால் ஒரு கூக்குரலை எழுப்பியிருக்க முடியும், ஒரு ஒப்பாரியை நிகழ்த்தியிருக்கலாம், அறம் பாடியிருக்கலாம் நான்கு வார்த்தைகளில் ஒரு சாபத்தையாவது விட்டிருக்கலாம். கவலை வேண்டாம் வாசு மணிபல்லவத்தின் வாசகர்கள் அப்படிச் செய்யக் கூடும் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது. ஆனால் மணிபல்லவமோ மிக இயல்பாகத் தன் எதிரிக்கு அன்பு செய்த ஒரு பெண் ஒரு சிறு தெய்வமாக மாறிய கதை. வாசு முருகவேலுக்கு வாழ்த்துக்களும் அன்பின் முத்தங்களும். சிறில் அலெக்ஸ் மணிபல்லவம் வாங்க https://www.jeyamohan.in/228072/
