சிறு கதை - 190 / கார்த்திகை தீபம் – 27 நவம்பர் 2025

இன்று கார்த்திகை தீபம். ஆனால் இந்த நாள், தீபத்தின் ஒளி மட்டுமல்ல — மண்ணுக்குள் உறங்கும் நினைவுகளின் நெஞ்சைத் திறந்து வைக்கும் நாள் இது.

இரவு வானம் கருந்துகிலும் அணிந்து, சோகமும் நம்பிக்கையும் கலந்த நட்சத்திரங்களால் நிரம்பிக் கிடந்தது. மெல்ல வீசும் காற்றில், எரியும் விளக்குகளின் புகையோடு கலந்த தூப வாசனை — அது எந்த ஆலயத்திலிருந்தும் அல்ல … அது ஒரு வரலாற்றின் உயிர்வாசனை.

ஆதித்தன், கைப்பிடி அளவு எண்ணெய் விளக்கை தன் உள்ளங்கையில் தாங்கியவாறு, மெதுவாக அந்த நினைவுத் திடலுக்குள் நுழைந்தான்.

புல்லின் மேல் இன்னும் பனித்துளிகள். சின்னச் சின்ன மண் மேடுகளில் சிவப்பு – மஞ்சள் ரிப்பன் கட்டப்பட்ட குச்சிகள். ஒவ்வொரு தீபமும் ஒரு உயிர். ஒவ்வொரு சுடரும் ஒரு கதை.

அங்கே அவள் நின்றிருந்தாள்.

சாம்பிராணி நிறச் சேலையில், கரும்பச்சை மேல்சட்டையுடன் —
முகத்தில் சோகமில்லை, ஆனால் ஒரு பெரும் அமைதி.

அந்த அமைதி தான் அவனைத் திடீரென தடுத்து நிறுத்தியது.

“நீங்க…” என்றவாறு அவள் பார்வை அவன்மேல் தங்கியது.

“நான் ஆதித்தன்…” என்றான் மெல்ல.
“நான் இங்கே வணங்க வரவில்லை … தேட வந்தவன்.”

அவள் மெதுவாக ஒரு விளக்கைத் தன் முன்னால் வைத்து ஏற்றினாள்.

“தேடுபவர் எல்லாம் இழந்தவர்கள்தான்,” என்றாள்.
“சிலர் மனிதரைத் தேடுவார்கள்… சிலர் தங்களைத் தாங்களே தேடிவிடுவார்கள்…”

ஒளி அவள் முகத்தில் விழ, அவள் ஒரு நிழலும் ஆனாள்… ஒரு தீபமும் ஆனாள்.

“எவர் நினைவுக்கு?” என்று அவன் கேட்டான்.

“எனக்குத் தெரியாத ஒருவருக்கு…
ஆனால் அவர் இல்லையென்றால், நான் இன்று இங்கே இருக்க மாட்டேன்,” என்றாள்.

ஒரு கணம் —
வானம் இன்னும் கருமையானது போல தோன்றியது.
பிறகே — அருகிலிருந்த நூறு தீபங்களும் ஒன்றாக மினுங்கின.

அந்த ஒளி —

அவனுக்குள் புதைந்திருந்த தந்தையின் முகத்தை எழுப்பியது.
அண்ணனின் குரலினை ஒலிக்க வைத்தது.
அம்மாவின் வாசத்தை மீட்டுக் கொண்டுவந்தது.

“நீங்க பயப்படவில்லையா ?” என்றான்.

“இல்லை,” என்றாள்.
“தீபம் எரிய பயந்தா, இருளே ராஜா ஆகிவிடும்…”

அவன் சிரித்தான்.
மூன்று வருடங்களாகச் சிரிக்க மறந்த உதடுகள் —
இன்று கார்த்திகையின் காரணமாக சிரித்தன.

அவள் பெயர் தீபிகா.

ஒரே எழுத்தை மாற்றினால் போதும் —
அவளே ஒரு தீபம்.

அவள் தன் கைகளால் இன்னொரு விளக்கை ஏற்றி அவனிடம் கொடுத்தாள்.

“இது உங்களுக்கல்ல,” என்றாள்,
“உங்களுக்குள் இன்னும் வாழ்கிறவர்களுக்கு…”

அவன் கண்களில் நீர் தேங்கியது.

அதே நீரில்தான் —
ஒரு காதல் முளைத்தது.

அது உடனடியான காதல் இல்லை.
அது தோன்றி வளர்ந்த தீபக்குஞ்சு.

மௌனத்தில் ஏற்பட்ட உறவு.
கண் மொழியில் உருவான
இரு உள்ளங்களும் இணைந்த நிலை
வலியில் மலர்ந்த நம்பிக்கை.

தூரத்தில் ஒரு பழைய பாடல் ஒலித்தது :

"விளக்கேற்றும் இரவினிலே
விழிகளில் விழுந்த கனவினிலே
அகம் திறக்கும் அன்பினிலே
உலகம் மறந்த தருணமிதே..."

அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாக நின்றிருந்தனர்.
மற்ற எந்தச் சொற்களும் தேவையில்லை.

இந்த கார்த்திகை தீபம் —

ஆதித்தனுக்கு, அகதி என்ற அடையாளத்தை அழித்தது.
தீபிகாவுக்கு, புதுவாழ்வு என்ற அர்த்தத்தைக் கொடுத்தது.

நூறு தீபங்கள் முன்
இரு இதயங்கள்
ஒரே சுடரில்
ஒன்றாயின.

2025 நவம்பர் 27
அன்று எரிந்த தீபம்…

இன்னும்
அவர்களின் உள்ளத்தில்
அணையாமல்
எரிகிறது.

விளக்கின் சுடர் காற்றில் ஆடியது.

ஆனால்
அது அணையவில்லை.

அந்த இரவின் அமைதி — சொற்கள் இல்லாத சங்கீதம்.
நூற்றுக்கணக்கான உயிர்களின் மௌன ஒலி காற்றில் நின்று கொண்டிருந்தது.

ஆதித்தனும் தீபிகாவும் ஒன்றாக நிற்பதாலோ,
அல்லது அவர்களைச் சுற்றி திரண்ட நினைவுகளாலோ,
இந்த மண் ஒரு கணம் உயிர்பெற்றது போலவே இருந்தது.

“நீங்க எங்கிருந்திங்க?” என்று தீபிகா திரும்பவும் கேட்டாள்.

“பல இடங்களில்…” என்றான் அவன்.
“ஆனா எந்த இடத்திலும் இல்லை.”

அவளுக்குப் புரிந்தது.
இது ஒரு அகதியின் பதில்.
நாட்டை இழந்த ஒரு ஆணின் வாக்கியம்.

அவள் சொன்னாள்:

“நீங்க இங்கே இருக்கிங்கன்னு மட்டும் தான் இப்போ முக்கியம்.”

அந்த வார்த்தைகள் காற்றை அல்ல, அவன் உள்ளத்தைக் குத்தியன.
முதன்முறையாக — அவன் “உள்ளே” உணர்ந்தான்.

அவர்கள் இருவரும் மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினர்.
தீபங்கள் இடையே அமைந்த அந்த குறுகிய பாதை — இரண்டு உலகங்களையும் இணைக்கும் ஒரு பாலமாக இருந்தது.

ஒவ்வொரு விளக்கும் கடந்து செல்லும் போது தீபிகா ஒரு பெயரைச் சொன்னாள்.

ஒரு சகோதரன்…
ஒரு காதலன்…
ஒரு சிறுவன்…
ஒரு தாய்…

ஆதித்தனுக்கு தெரியாத முகங்கள்.
ஆனால் அவன் உணர்ந்து கொண்டிருந்த வலி.

“நீங்க இங்கே ஒவ்வொருவருக்கும் விளக்கு ஏற்றுறீங்களா?” என்றான்.

“இல்லை…”
“நான் என் எதிர்காலத்துக்காக ஏற்றுறேன்,” என்றாள்.

அவன் திடீரென நின்றான்.

“எதிர்காலம்?”

“ஆமா…
இந்த மாதிரி ஒரு நாள்ல
என் குழந்தை
விளக்கு ஏத்த வேண்டாம்னு எதிர்காலம்.”

அந்த ஒரு வாக்கியம்
அவனுக்குள் ஒரு நாடு உருவாக்கியது.

அவன் கண்களில் ஒரே நேரத்தில் இருளும்,
ஒரே நேரத்தில் ஒளியும் பளிச்சிட்டன.

முதல் முறையாக,
அந்த மண்ணை அவன் மன்னித்தான்.
அந்த வானத்தை அவன் ஏற்றுக் கொண்டான்.

அவர்கள் அருகே ஒரு சின்ன பையன் வந்து நின்றான்.
அவன் கைவிரலில் அழிக்காத மெழுகு.

“அண்ணா… உங்க விளக்கு அணையுது” என்றான்.

ஆதித்தன் சிரித்தான்.

“அது வெளிச்சம் முடிவதால இல்லை,
காற்று பயப்படுத்துறதால தான்.”

அருகே நின்ற தீபிகா ஒரு குச்சியை எடுத்து அவன் விளக்கை மீண்டும் ஏற்றினாள்.

அந்தச் சுடர் —
இருவர் உள்ளங்களையும் ஒன்றாக எரிய வைத்தது.

அது விளக்கின் சுடர் அல்ல.

அது நம்பிக்கையின் நெருப்பு.

அன்றிலிருந்து…

அவர்கள் தினமும் சந்திக்கவில்லை.

ஆனால்,
வாரம் ஒருமுறை,
அதே நினைவுத் திடலில்,
ஒரே நேரத்தில்,
விளக்குடன் வந்தனர்.

ஒன்றும் பேசாது,
நீண்ட நேரம் உட்கார்ந்திருப்பார்கள்.

பேசத் தொடங்கிய நாள்,
மழை பெய்த நாள்.

மண்ணின் ஈரம் மணந்த இரவு.

“நீங்க போர்ல யாரையாவது இழந்திருக்கீங்களா?” என்று அவள் கேட்டாள்.

அவன் தூரத்தை பார்த்தான்.

“இழக்காம இருக்கிறவங்க யாரு தீபிகா?”
“நான் என்னையே இழந்தேன்.”

அவள் மெல்ல அவன் கைமீது தன் கையை வைத்தாள்.

“அப்படின்னா, இப்ப நான் உங்க கண்ணாடி…”
“உங்களையே திரும்ப காட்டுறவன் மாதிரி…”

அவன் பேசவில்லை.

விசும்புதல் மட்டுமே பதிலாய் இருந்தது.

அந்த நாள்தான்,
கார்த்திகாவின் துணி நிறமான
சிவப்பும், மஞ்சளும்
அவனுக்குப் ‘கொடி’யானது.

அந்த இரவுதான்,
ஒரு கன்னத்தின் மீது
முதல் முத்தம் விழுந்தது.

அது ஆசையல்ல.

அது —
மீட்பு.

நன்றி

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

[[ஒரு வருடம் கழிந்தது

27 நவம்பர் 2026.

அதே இடம்.

ஆனால் இப்போது —
இரண்டு அல்ல,
மூன்று விளக்குகள்.

நடு விளக்கு —
புதிய உயிரின் சுடர்.

தீபிகா மெதுவாக கிசுகிசுத்தாள்:

“இது நம்ம நினைவுகளின் குழந்தை…”

ஆதித்தன் அந்த தீபத்தை பார்த்தவண்ணம் சொன்னான்:

“இது இனி மரணத்துக்கான நாள் இல்லை…”
“இது பிறப்பு நாளாகும்…”

அந்த வானத்தில்
ஒரு நட்சத்திரம் கூடுதலாகத் தோன்றியது.

அது மாவீரன் அல்ல.
அது —
வாழும் வீரன்]]

துளி/DROP: 1920 [சிறு கதை - 190 / கார்த்திகை தீபம் – 27 நவம்பர் 2025]

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/32568321442816415/?

"🕯️ நவம்பர் 27 தீபத் திருநாள்"

“🕯️ நாம் ஏன் தீபம் ஏற்றுகிறோம்?“

ஒவ்வொரு நவம்பர் 27 ஆம் தேதியும்
தமிழ் உலகம் நினைவுகூருகிறது
போரை அல்ல, அரசியலை அல்ல —
மக்களை, உயிர்களை, கனவுகளை!

சம உரிமைகளுக்கான .....
கண்ணியத்திற்கான .....
தாயகத்திற்கான .....
குழந்தைகள் பயமின்றி வாழ்வதற்கான ....
நவம்பர் 27 அழைப்பிற்கு செவிகொடுத்தது
வெறுப்பின் தீயால் அல்ல
நம்பிக்கையின் ஒளியால் —
நாம் விளக்கை ஏற்றுகிறோம் —
உலகம் தங்கள் ஒளியைத்
தாங்கிக்கொள்ள மறுத்துவிட்டதால்!

நீதி அவர்களைப் பேச மறுத்துவிட்டதால் -
திரும்பி வராத மக்களின் பெயர்களைக் கிசுகிசுக்கிறோம்!

நாம் துக்கப்படுகிறோம் —
ஏனென்றால் நாம் மனிதர்கள்
மேலும் அவர்களும் மனிதர்கள்!

நாளையத் தலைமுறைக்கென்று
கண்ணீரிலே விதைத்த
மறக்க முடியாத கனவொன்று
எம் இதயத்தில் எழுகிறது!

அந்தக் கனவே —
நவம்பர் 27 தீபம்,
அணையாத நினைவு!

========================

“வன்னியின் குரல்கள்”

மாங்குளம் முதல் ஒட்டுசுட்டான் வரை
குழந்தைகள் வயல்களில் மகிழ்ந்தனர்
காற்றில் பறக்கும் தென்னோலை போல
கிளிநொச்சியில் கனவுகள் பின்னின!

பனை மரங்களின் கீழ் குடும்பங்கள் கூடி
புதுக்குடியிருப்பில் உண்டு பேசி பகிர்ந்தனர்
ஆனால் போர் ஒரு அழிப்பேரலையாக வந்தது
எல்லாவற்றையும் அடித்துச் சென்றது!

சுதந்திரபுரம் குண்டுகளால் நடுங்கியது
மந்துவில் மதிய வேளையும் இருட்டானது
வலையர்மடத்தில் கூடாரங்கள் நிரம்பி வழிந்தன
வட்டுவாகலில் உலகம் மறுபக்கம் திரும்பியது!

இறுதியாக —

முள்ளிவாய்க்கால் கைவிடப்பட்ட மக்களின்
இறுதி மூச்சானது!

இன்று நவம்பர் 27
வன்னியின் ஒவ்வொரு கிராமத்திற்கும்
ஒவ்வொரு நதிக்கும்
ஒவ்வொரு வயலுக்கும்
ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும்
ஒரு தீபம் ஏற்றுகிறோம்!

ஏனென்றால்,

அவர்களின் மண் இரத்தம் சிந்தினாலும்
உண்மை இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது —
உடைக்கப்படாமல், தோற்கடிக்கப்படாமல்.

======================================

“முள்ளிவாய்க்கால் மறவாத நினைவு”

உலகம் கண்களை மூடிய போது
முள்ளிவாய்க்கால் அமைதியாக அலறியது!
தாய்மாரின் வெற்றுக் கரங்களுக்கும்
தந்தையர் தோண்டும் கல்லறைகளுக்கும்
நிமிர்ந்து நின்ற பனை சாட்சியானது!

மே மாதம் 2009 இல்
உலகம் காணாத பெரும் துயரம்
சில நாட்களில் அரங்கேறியது!
இல்லாமல் போனவர்களின் பிரதிபலிப்பு
ஏரியில் தெளிவாய் தெரியுது
வானமும் சாட்சி சொல்லுது!

பென்சிளை பிடிக்கும் குழந்தைகள்
குண்டின் நெருப்பிற்கு மூச்சைப் பிடித்தன
அவர்களின் குற்றம் தமிழராகப் பிறந்ததே!

புகையில் மறைந்தன கிராமங்கள்
குடும்ப வரலாறும் சேர்ந்து எரிந்தன!
மனிதகுலம் அழித்ததை
பிரபஞ்சம் வைத்திருக்கும் என்று -
மக்கள் தங்கள் பெயர்களை
காற்றிடம், விண்மீன்களிடம், கிசுகிசுத்தனர்!

வன்னியின் இறுதி அலறல்கள்
ஒலியின் அலையில் கரைந்தபோது -
புதிய மௌனம் எழுந்தது!
முழு மக்களும் கத்திப் புரண்டு
கண்ணீருக்கு அப்பால் அழுதபோது
அந்த மௌனம் உருவாக்கியது!

=====================================

“🕯️ எமது வாக்குறுதி“

உங்கள் நினைவு மறையாது
உங்கள் கதைகள் கடலுடன் கரையாது
உங்கள் முகங்கள் மங்காது!

இழந்த ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும்
ஒரு தீபம் எழும்பும்
ஒவ்வொரு கனவு முடியும்போதும்
ஒரு பாடல் தொடங்கும்
ஒவ்வொரு குரல் மௌனிக்கும்போதும்
ஒரு புதிய தலைமுறை பேசும்!

இதனால்தான் நவம்பர் 27 வாழ்கிறது
போரின் நினைவாக அல்ல —
மீண்டும் ஒருபோதும் அனுமதிக்கப்படாது
மீண்டும் எப்போதும் அது மறக்கப்படாது
மீண்டும் எப்போதும் அந்த உண்மை அழிக்கப்படாது
என்ற ஒரு உறுதிமொழியாக!

====================================

“உலகம் பதிலளிக்க வேண்டிய நாள் இது ”

குற்றத்தை உலகம் பெயரிட
சங்கிலிகளை உடைத்து சத்தியம் மலர
பொய்களின் நிழலில் இருந்து
நீதி வெளியே வர -
முள்ளிவாய்க்கால் அமைதியாக இல்லை
அது பதிலுக்காக காத்திருக்கிறது!

உலகம் கண்களை மூடினாலும்
வன்னிமண் எலும்புகளை பாதுகாக்கிறது
யாரும் சேகரிக்கா விட்டாலும்
கடல் உடல்களை வைத்திருக்கிறது
ஐ.நா. மண்டபங்கள் செவியை மூடினாலும்
காற்று அழுகைகளைச் சுமந்து செல்கிறது!

நீதி ஒரு மெதுவான நதி என்றாலும்
ஆறுகள் தங்கள் பாதையை மறப்பதில்லை!

ஒரு நாள், முள்ளிவாய்க்கால்
உலக நீதிமன்றத்தில் பேசப்படும்
ஒரு நாள், மணல் பிளந்து
உண்மை புயலாக எழும்
ஒரு நாள், உலகம் வாய்திறந்து
மௌனத்திற்கு பதிலளிக்கும்!

அந்த நாள் வரும்போது
நாம் ஏற்றி வைக்கும் விளக்குகள்
நினைவால் மட்டுமல்ல
வெற்றியாலும் ஒளிரும்!

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

"🕯️ The Flame of November 27"
------------------------------------------

“🕯️ Why We Light the Lamp?“

Every November 27, the Tamil world remembers
Not war, not politics —
But the people. The lives. The dreams.

The ones who left home in school uniforms
And never returned.
The ones who answered the call
Not out of hatred,
But out of hope —
Hope for equal rights,
Hope for dignity,
Hope for a homeland
Where children could grow without fear.

We light the lamp
Because the world refused to hold their light.
We whisper their names
Because justice refused to speak them.
We mourn
Because we are human —
And because they were too.

========================

“Voices of the Vanni”

From Mankulam to Oddusuddan,
the Vanni once bloomed
with fields of paddy
and laughter of children.

In Kilinochchi,
dreams were woven
like coconut leaves in the wind.

In Puthukkudiyiruppu,
families gathered under palm trees,
sharing meals, stories, futures.

But the war came like a wave—
sweeping everything.

In Suthanthirapuram,
the earth trembled with shells.
In Manthuvil,
the sky turned dark at noon.
In Valaiyarmadam,
tents overflowed with the wounded.
In Vattuvaagal,
the world turned its face away.

And at last—
Mullivaikkal,
the final breath of a people
cornered by fate
and abandoned by humanity.

Today, we light a lamp
for every village of the Vanni,
every river, every field, every home
scarred by the war.

For even if their soil still bleeds,
their truth still stands—
unbroken, undefeated.

================================

“Mullivaikkal and the Unbroken Memory“

When the world turned its eyes away,
The shores of Mullivaikkal learned to scream in silence.
Palm trees stood as witness-towers,
Watching mothers run with empty arms,
And fathers dig graves with trembling hands.

The lagoon held the reflection
Of a thousand fleeing shadows,
But the sky held the truth —
No place on earth
Has ever swallowed so much sorrow
In so few days.

Children who should have held pencils
Held their breath instead,
While shells carved fire
Into the crowded sands.
Their only crime:
Being born Tamil.

Villages disappeared in smoke,
Pages of family history burned,
Yet the people whispered their names
To the wind, to the stars,
Hoping the universe might hold
What humanity destroyed.

And when the final screams dissolved
Into the sound of waves,
A new silence rose —
The silence that forms
When an entire people
Has cried beyond tears.

=============================

“🕯️ The Promise We Carry“

We will not forget.
We will not allow the sea
To swallow their stories.
We will not allow time
To blur their faces.

For every child lost,
A lamp will rise.
For every dream ended,
A song will begin.
For every voice silenced,
A new generation will speak.

This is why November 27 lives in us.
Not as a memory of war —
But as a pledge:
Never again.
Never forgotten.
Never erased.

=================================

“The Day the World Must Answer”

Mullivaikkal is not quiet—
it is waiting.

Waiting for the world
to name the crime.
Waiting for truth
to break its chains.
Waiting for justice
to step out of the shadows.

The earth still holds the bones
the world refused to see.
The sea still keeps the bodies
no one came to collect.
The wind still carries the cries
that never reached the UN halls.

But justice is a slow river—
and rivers do not forget their path.

One day,
Mullivaikkal will be spoken
in the courtrooms of the world.
One day,
the truth buried in sand
will rise like a storm.
One day,
the world will answer
for the silence it kept.

And when that day comes,
the lamps we light
will glow not only with memory—
but with victory.

[Kandiah Thillaivinayagalingam,
Athiady, Jaffna]

துளி/DROP: 1919 ["🕯️ நவம்பர் 27 தீபத் திருநாள்"

https://www.facebook.com/groups/978753388866632/posts/32568135796168313/?

சீரற்ற வானிலை ; மின்சாரத்தடை தொடர்பில் தகவல் வழங்க தொலைபேசி இலக்கம்!

27 Nov, 2025 | 11:54 AM

நாட்டில் நிலவும் சீரற்ற வானிலை காரணமாக பல்வேறு பிரதேசங்களில் ஏற்படும் மின்சாரத்தடை தொடர்பில் தகவல் வழங்க  1987 என்ற அவசர தொலைபேசி இலக்கத்திற்கு தொடர்பு கொள்ளுமாறு இலங்கை மின்சார சபை தெரிவித்துள்ளது.

நாட்டில் பல பகுதிகளில் வெள்ளம் தேங்கியுள்ளதால் சில இடங்களில் மின்சாரத்தடை ஏற்பட்டுள்ளது. 

இதனால் பொதுமக்கள் சிரமத்திற்குள்ளாகியுள்ளனர்.

எனவே, மின்சாரத்தடை ஏற்பட்டால் இலங்கை மின்சார சபையின் 1987 என்ற அவசர தொலைபேசி இலக்கத்திற்கு தொடர்பு கொள்ள முடியும்.

இந்த அவசர தொலைபேசி இலக்கமானது 24 மணிநேரமும் சேவையில் இருக்கும் என இலங்கை மின்சார சபை தெரிவித்துள்ளது.

https://www.virakesari.lk/article/231605