அரசியல் அலசல்

சம்பந்தனின் ஆதங்கமும் சிறுபான்மை மக்களின் திரிசங்கு நிலையும்

7 hours 22 minutes ago
சம்பந்தனின் ஆதங்கமும் சிறுபான்மை மக்களின் திரிசங்கு நிலையும்
எம்.எஸ்.எம். ஐயூப் / 2018 ஒக்டோபர் 17 புதன்கிழமை, மு.ப. 01:25 Comments - 0

“தமிழர்கள், தமது உரிமைகளைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காக, ஆயுதம் ஏந்தாமல், மகாத்மா காந்தி காட்டிய அஹிம்சை வழியை பின்பற்றியிருக்கலாம்” என, எதிர்க்கட்சித் தலைவவரும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவருமான இரா. சம்பந்தன், கடந்த வெள்ளிக்கிழமை நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றும் போது கூறியிருந்தார்.

மகாத்மா காந்தியின் 150ஆவது ஜனன தினத்தை முன்னிட்டு, சபை ஒத்திவைக்கப்படும் வேளையில் உரையாற்றும் போதே, அவர் அவ்வாறு கூறியிருக்கிறார். 

இது, தமிழர்களின் பெயரால், பல தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களால் ஆரம்பிக்கப்பட்டு, பின்னர் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பால் தொடரப்பட்ட, 30 ஆண்டுகால ஆயுதப் போராட்டத்தையே நிராகரிக்கும் கூற்றாகும்.

ஆயினும், தமிழ்த் தரப்பினரிடமிருந்து, அதற்கு எவ்வித எதிர்ப்போ, மறுப்போ, ஆதரவோ தெரிவிக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. 

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பைச் சாடிப் பேச, சந்தர்ப்பம் கிடைக்காதா என்று காத்திருக்கும், வடக்கு மாகாண முதலமைச்சர் சி.வி.விக்னேஸ்வரன் உள்ளிட்ட கூட்டமைப்பின் போட்டியாளர்களாவது, அக்கூற்றைத் தமக்குச் சாதகமாகப் பாவித்ததாகத் தகவல்கள் இல்லை. 

இக்கூற்றை எதிர்ப்பதாக இருந்தால், புலிகளின் ஆயுதப் போராட்டத்தை நியாயப்படுத்த வேண்டியிருக்கும்; அப்போராட்டத்தை ஆதரித்துக் கருத்து வெளியிட வேண்டியிருக்கும். 

புலிகள் மீண்டும் வர வேண்டுமென்று, கடந்த ஜூலை இரண்டாம் திகதி, யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்ற அரச நிகழ்ச்சியொன்றின் போது, பகிரங்கமாகக் கூறிய சிறுவர் விவகார முன்னாள் இராஜாங்க அமைச்சர் விஜயகலா மகேஸ்வரன், பெரும் சிக்கலில் மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். இப்போது அவர், கைது செய்யப்பட்ட நிலையில், பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார். சிலவேளை, எவரும், சம்பந்தனின் கூற்றை எதிர்த்துப் பேசாதிருக்க, இதுவும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

சம்பந்தனின் கருத்தைப் போன்றதொரு கருத்தை, புலிகள் அமைப்பின் ஆலோசகராக இருந்த கலாநிதி அன்டன் பாலசிங்கமும், ஒரு முறை வெளியிட்டு இருந்தார். ஆனால், அது புலிகளின் முழுப் போராட்டக் காலத்தையும் நிராகரிப்பதாக இருக்கவில்லை. 

புலிகளுக்கும் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான ஐக்கிய தேசிய முன்னணி அரசாங்கத்துக்கும் இடையிலான சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்று வரும் காலத்தில், அதாவது 2003ஆம் ஆண்டில், கிளிநொச்சியில் புலிகளின் நீதிமன்றத் தொகுதியொன்றைத் திறந்து வைக்கும் வைபவத்தின் போதே, பாலசிங்கம் அக்கருத்தை வெளியிட்டு இருந்தார். 

இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக, 1995ஆம் ஆண்டில், சந்திரிகா குமாரதுங்க அரசாங்கத்தால் முன்வைக்கப்பட்டு, ‘பக்கேஜ்’ என்ற பெயரில் பொதுவாக அழைக்கப்பட்ட தீர்வுத் திட்டத்தை, புலிகள் ஏற்றிருக்கலாம் என்றே, பாலசிங்கம் அன்று கூறியிருந்தார். 

தற்போது போலவே, மாகாணங்களுக்கு அதிகாரத்தைப் பரவலாக்கும் திட்டமாகிய அந்த ‘பக்கேஜ்’ ஊடாக, இலங்கையானது, பிராந்தியங்களின் ஒன்றியமாகக் குறிப்பிடப்பட்டது.

இந்தப் ‘பக்கேஜை’, அன்றைய அரசமைப்புத்துறை அமைச்சராகவிருந்த பேராசிரியர் ஜீ.எல். பீரிஸுடன் இணைந்து, தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியின், அப்போதைய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் கலாநிதி நீலன் திருச்செல்வமே வரைந்திருந்தார். கலாநிதி திருச்செல்வம், பின்னர் இந்தக் ‘குற்றத்துக்காக’, புலிகளின் தற்கொலைக் குண்டுதாரி ஒருவரால், 1999ஆம் ஆண்டு கொல்லப்பட்டார். 

பாலசிங்கத்தின் மேற்படி உரையை அடுத்து, ‘புலிகள், கலாநிதி திருச்செல்வத்தை ஏன் கொன்றார்கள்’ என, டீ.பீ.எஸ். ஜெயராஜ் உள்ளிட்ட பல எழுத்தாளர்கள் கேள்வி எழுப்பியிருந்தனர். 

இவ்வாறானதொரு நிலையில், சம்பந்தனின் கூற்று, இலங்கையில் தமிழர்கள் விடயத்தில் மட்டுமன்றி, பல நாடுகளில் வாழும், சிறுபான்மை மக்கள் எதிர்நோக்கியிருக்கும் திரிசங்கு நிலையிலான, பாரியதொரு நெருக்கடியையே கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. 

முட்டி மோதி, உரத்துக் கேட்காவிட்டால், எதுவும் கிடைக்கவும் மாட்டாது; முட்டி மோதினால், அது அழிவிலேயே முடிவடையும் என்பதே, அந்த இரண்டுங்கெட்ட நிலையாகும்.   

சம்பந்தனின் கூற்று, புலிகள் உள்ளிட்ட தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களைக் குறை கூறுவதாகவே, மேலோட்டமாகப் பார்க்கும் போது தெரிகிறது. 

ஆனால், ஆயுதப் போராட்டம் பிழையென்றால், அதனால் இழக்கப்பட்ட பல்லாயிரக் கணக்கான உயிர்களுக்கு, ஆயுதக் குழுக்கள் மட்டும்தான் பொறுப்புக் கூற வேண்டுமென்று, கூற முடியாது. 

ஏனெனில், ஆயுதப் போராட்டத்துக்கான புறச்சூழலை, அரசாங்கமும் தமிழர் தரப்பில் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியுமே உருவாக்கின. 

ஆயுதப் போராட்டமானது, தனித் தமிழ் நாட்டுக்கான கோரிக்கையின் தவிர்க்க முடியாத விளைவாகும். அதைச் சம்பந்தனே, 2012ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில், மட்டக்களப்பில் நடைபெற்ற தமிழரசுக் கட்சியின் 14ஆவது மாநாட்டின் போது, இவ்வாறு கூறுகிறார். “இந்த வகையிலேயே, எமது கட்சியும் அங்கம் வகித்த தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி, 1976ஆம் ஆண்டில், ‘தமிழ் ஈழம்’ என்ற தனி அரசாங்கத்தை உருவாக்குவதற்கான, வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த முடிவை எடுத்தது. எமது கட்சியின் இந்த முடிவின் அடிப்படையிலும் எம்மை ஒரு பலம் வாய்ந்ததொரு நிலைக்குக் கொண்டு வருவதற்கும், வன்முறையை வன்முறையாலேயே எதிர்க்க முடிவெடுத்த தமிழ் இளைஞர்கள், ஆயுதக் குழுவாகக் கிளர்ந்தெழுந்தனர்”

1976ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 14ஆம் திகதியன்று, தமிழர்  கூட்டணி, தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியாகப் பெயர் மாற்றப்படுவதோடு நிறைவேற்றப்பட்ட வட்டுக்கோட்டை தீர்மானத்தையே, சம்பந்தன் இங்கு குறிப்பிட்டிருந்தார். அதுதான், ஆயுதப் போராட்டத்துக்கு இட்டுச் சென்றதென,  அவர் கூறியிருந்தார். 

அந்தத் தீர்மானத்துக்கு, நியாயமான காரணங்கள் இருந்தனவா, இல்லையா என்பதை ஆராய முனைவதாக இருந்தால், இப்போது அவ்வாறான காரணங்கள் இல்லையா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. 

எவ்வாறாயினும், அந்தத் தீர்மானத்தின் பிரகாரம், தனி நாட்டைக் காண்பதானது, சாத்வீகமான முறையில் முடியுமா என்ற கேள்வியும் எழுகின்றது. 

உலகநாடுகள், சாத்வீகமாகப் பிரிந்து சென்ற வரலாறு இருக்கிறது. 1905ஆம் ஆண்டில், சுவீடனிலிருந்து நோர்வே பிரிந்தமை; 1991ஆம் ஆண்டில், கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகள், சோஷலிஸத்தைக் கைவிட்டதை அடுத்து, அப்பிராந்தியத்தில் இருந்த செக்கோஸ்லோவாக்கியா - செக் என்றும் ஸ்லோவாக்கியா என்றும் இரண்டு நாடுகளாகப் பிரிந்தமை ஆகியன, இதற்கு உதாரணங்களாகும். 

ஆனால், இலங்கையில் அவ்வாறானதொரு நிலைமை இல்லை. இங்கு பிரிந்தால், பலாத்காரமாகவே பிரிந்துச் செல்ல வேண்டும். இருப்பினும், அது சாத்தியமா என்பது கேள்விக்குறியே. 

அது, பிராந்தியத்தில் பூகோள அரசியல் யதார்த்தத்துக்கு ஏற்புடையதா என்ற கேள்வியும், ஆரம்பம் முதலே எழுப்பப்பட்டு வந்தது. அதாவது, இலங்கையில் தனித் தமிழ் நாடொன்று உருவாவதற்கு இந்தியா இடமளிக்குமா என்ற கேள்வி, ஆரம்பத்திலிருந்தே எழுப்பப்பட்டு வந்தது. 

மேற்படி மட்டக்களப்பு மாநாட்டின் போது, சம்பந்தன் அதைப் பற்றியும் இவ்வாறு கூறுகிறார். “எமது அரசியல் போராட்ட வரலாற்றில், இந்தியாவின் தலையீடு தவிர்க்க முடியாததொன்றாகியது. எமது அபிலாஷைகள் எவையாயினும், இலங்கையில், இந்தியாவின் நலன்களுடன் இசைந்து போகாத அரசியலொன்றை, இந்தியா ஒருபோதும் வரவேற்காது”

அவ்வாறாயின், மிதவாத அரசியல் தலைவர்கள், அவ்வாறானதோர் அரசியல் முடிவை, அன்று ஏன் எடுத்தார்கள்? 

1970ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர், இரு பிரதான அரசியல் கட்சிகளுக்கிடையே தமிழ் அரசியல் கட்சிகளுக்கான ‘கிராக்கி’ இல்லாமல் போனமையே காரணமென, சீனா சார்பு கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளராக இருந்த காலஞ்சென்ற என். சண்முகதாசன், ஒரு முறை கூறியிருந்தார்.

அதாவது, 1970ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னரான ஒவ்வொரு தேர்தலின் போதும், அரசாங்கத்தை அமைக்க, ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியும், கடும்போட்டியில் ஈடுபட்டன. அந்த நிலையில், தமிழ்த் தலைவர்களின் உதவியை, ஐ.தே.க நாடி நின்றது. 

ஆனால், 1970ஆம் ஆண்டுப் பொதுத் தேர்தலின் போது, வரலாற்றில் முதன் முறையாக, ஸ்ரீ ல.சு.க உள்ளிட்ட ஐக்கிய முன்னணி என்ற கூட்டணி, மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மைப் பலத்துடன், ஆட்சியை அமைத்தது. தமிழ்த் தலைவர்களின் ஆதரவு கிடைத்தாலும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கு, அதனால் பயன்பெற முடியாத நிலை உருவாகியது. 

எனவே, தமிழரசுக் கட்சிக்கு இருந்த ‘கிராக்கி’ இல்லாமல் போய்விட்டது. அந்தநிலையில், தம்மீது கவனத்தை ஈர்க்கும் வகையிலேயே, தமிழ்த் தலைவர்கள், பிரிவினைவாதத்தைத் தூக்கிப் பிடித்தனரென, சண்முகதாசன் வாதிட்டார். 

அந்த வாதம், சரியோ பிழையோ, பிரிவினைவாதத் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றிவிட்டு, 1977ஆம் ஆண்டுப் பொதுத் தேர்தலின் போது, அதைப் பிரதான சுலோகமாகப் பாவித்து, தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியினர் பிரசாரத்தில் ஈடுபட்டனர். அதற்குத் தமிழ் மக்களின் ஏகோபித்த ஆதரவும் கிடைத்தது. 

ஆனால், தமிழீழத்தை அடைய, அதற்கு அப்பால் மிதவாதத் தலைவர்களால் எதுவும் செய்ய முடியாமல் போய்விட்டது. இந்த நிலையிலேயே, மிதவாதத் தலைவர்களால், உணர்ச்சி வசப்படுத்தப்பட்ட இளைஞர்கள், வேகமாக ஆயுதத்தின் பக்கம் திரும்பினர். 

அவர்கள், மிதவாதத் தலைவர்களுக்குத் துரோகிப் பட்டத்தையும் சூட்டினர். தர்மலிங்கம், ஆலாலசுந்தரம், அமிர்தலிங்கம், யோகேஸ்வரன், தங்கத்துரை என்று பல மிதவாதத் தமிழ்த் தலைவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். 

பின்னர், 2000ஆம் ஆண்டில், ஏதோ ஒரு சக்தி தலையிட்டதால், மிதவாதத் தலைவர்களுடன், புலிகள் ஓரளவு இணக்கமாகச் செயற்பட முன்வந்தனர். 

அந்த மிதவாதத் தலைவர்களும், தமிழ் மக்களின் ஏகப் பிரதிநிதிகள், புலிகள்தான் என ஏற்றுக்கொண்டனர். அதுவரை, இனப்பிரச்சினைத் தீர்வுக்கான  சந்திரிகாவின் சகல திட்டங்களையும் எதிர்த்து வந்த ஐ.தே.க, நோர்வேயின் மத்தியஸ்தத்துடன், புலிகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த, சந்திரிகா முற்பட்ட போது, அதற்கு ஒத்துழைப்பு வழங்க முன்வந்தது. 

அரசியல் களத்தில், இந்தப் பாரிய மாற்றங்கள், ஒரு சில மாதங்களுக்குள் இடம்பெற்றமை குறிப்பிடத்தக்கது. 

அன்று முதல், 2009ஆம் ஆண்டில் புலிகளின் தலைமைத்துவம் அழிக்கப்படும் வரை, தமிழரசுக் கட்சி உள்ளிட்ட, பல தமிழ்க் கட்சிகளின் தலைவர்கள், ஆயுதப் போரில் ஈடுபட்டு வந்த புலிகளை, தமிழர்களின் ஏகப் பிரதிநிதிகளாகவே ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர். 

எனவே, “ஆயுதப் போரில் ஈடுபடாதிருந்திருக்கலாம், காந்திய வழியில் போராடியிருக்கலாம்” எனச் சம்பந்தன் இப்போது கூறும் கருத்தானது, ஆயுதப் போரில் ஈடுபட்டவர்கள் மீது, குறை கூறுவதாக இருந்தால், அது நியாயமில்லை. அந்த ஆயுதப் போருக்கான பொறுப்பை, மிதவாதத் தலைவர்களும் ஏற்க வேண்டும். 

இப்போது பிரச்சினை என்னவென்றால், நாம் ஏற்கெனவே கூறியதைப் போல், உலகின் பல நாடுகளில், சிறுபான்மை மக்களுக்குத் தமது உரிமைகளை வென்றெடுக்கவும் தமக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளில் இருந்து தம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்கும் பொருத்தமான போராட்ட வழிமுறையொன்று இல்லாதிருப்பதே ஆகும். 

அஹிம்சை வழிப் போராட்டங்களை, ஆட்சியாளர்கள் அனேகமாகப் பொருட்படுத்துவதில்லை. அவர்கள், பேரினவாதச் சக்திகளின் கைதிகளாக இருப்பதே, அதற்குக் காரணமாகும். 

போரில் வெற்றி பெற்ற அரசாங்கம், அடுத்ததாகத் தமிழ் மக்களின் மனதை வென்றெடுக்க வேண்டுமென, எல்லோரும் கூறுகிறார்கள். ஆனால் நடைமுறையில், காணி விடுவிப்பு, அரசியல் கைதிகளின் விடுதலை என்று வரும் போது, மிகவும் மந்தகதியிலேயே அவர்களின் கைகள் இயங்குகின்றன. 

அதற்காக, உரிமைகளை வென்றெடுக்க வன்முறைப் போராட்ட வடிவத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கவும் முடியாது. அது, பேரழிவிலேயே முடிவடையும். 

ஆயுதப் படைகளின் பலம், அனுபவம் மட்டுமல்ல, பூகோள அரசியல் நிலைமைகளும் அதற்குக் காரணமாகின்றன. இதுவே யதார்த்தம்.

இந்த நிலையிலேயே, தமிழ்த் தலைவர்கள், தேசியக் கட்சிகளுடன் இணைந்து, அக்கட்சிகளுக்குள் பேரம் பேச வேண்டுமென்ற கருத்து, தற்போது முன்வைக்கப்பட்டு வருகிறது. 

ஆனால், தமிழ் மக்கள், அவ்வாறானதொரு நிலைமையை ஏற்றுக்கொள்வார்களா என்பது சந்தேகமே.

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/சம்பந்தனின்-ஆதங்கமும்-சிறுபான்மை-மக்களின்-திரிசங்கு-நிலையும்/91-223763

கூட்டமைப்பு, குட்டையாகத் தேங்கக்கூடாது - புருஜோத்தமன் தங்கமயில்

7 hours 25 minutes ago
கூட்டமைப்பு, குட்டையாகத் தேங்கக்கூடாது - புருஜோத்தமன் தங்கமயில்
2018 ஒக்டோபர் 17 புதன்கிழமை, மு.ப. 01:12Comments - 0

அரசியல் கைதிகளின் விடுதலை தொடர்பில், சாதகமான தீர்மானங்களை அரசாங்கம் மேற்கொள்ளாது போனால், பாதீட்டுத்  திட்டத்துக்கு, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஆதரவளிக்கக் கூடாதென்கிற கோரிக்கைகள் மேலேழுந்து வருகின்றன. அந்தக் கோரிக்கைகளின் பக்கத்தில், கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சிலரும் நிற்கிறார்கள்.

2015 ஆட்சி மாற்றத்துக்குப் பின்னர், நல்லாட்சி அரசாங்கம், நாடாளுமன்றத்துக்கு உள்ளும் புறமும் முன்னெடுக்கும் நடவடிக்கைகள் பலவற்றுக்கு, கூட்டமைப்பு ஆதரவளித்து வந்திருக்கின்றது. 

அதுவும், பாதீட்டுத் திட்டம் போன்ற, மிக முக்கிய நாடாளுமன்ற நடவடிக்கைகளின் போதும் கூட, கூட்டமைப்பு எந்தவித அழுத்தத்தையும் அரசாங்கத்துக்கு வழங்காது, ஆதரவளித்து வந்திருக்கின்றது. இது, தமிழ் மக்கள் மத்தியில் குறிப்பிட்டளவான அதிருப்தியையும் தோற்றுவித்திருக்கின்றது.

“மொத்தமுள்ள 225 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில், அரசாங்கத்தின் பக்கம் 150க்கும் மேற்பட்டவர்கள் இருக்கின்ற தருணத்தில், 16 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட கூட்டமைப்பு, பாதீட்டுத் திட்டத்துக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதால், அதைத் தோற்கடித்துவிட முடியாது. மாறாக, பல முயற்சிகளுக்குப் பின்னர், தோற்றுவித்த புதிய அரசாங்கத்தை, நெருக்கடிக்குள் தள்ளுவதாகவே இருக்கும். அது, நாம் அடைய வேண்டிய இலக்குகளைத் தடுப்பதாகிவிடும்” என்கிற நிலைப்பாட்டை, இரா.சம்பந்தன் அவ்வப்போது கூறி வந்திருக்கின்றார். 

அதாவது, ராஜபக்‌ஷ அரசாங்கத்தை அகற்றுவதற்காக, கூட்டமைப்பு வெளிப்படுத்திய அர்ப்பணிப்பு என்பது மிகப்பெரியது. அந்த அர்ப்பணிப்பின் கனதியாலேயே, நல்லாட்சி அரசாங்கம் உருவாகி இருக்கின்றது. 

அப்படியான கட்டத்தில், அந்த அரசாங்கத்தைப் பாதுகாப்பதும் கூட, தங்களுடைய தலையாய கடமை என்று, சம்பந்தன் நினைக்கிறார்; வெளிப்படுத்தியும் வருகின்றார். 

ஆனால், ஆட்சி மாற்றத்துக்கு ஒத்துழைப்பதோடும் அரசாங்கத்தைப் பாதுகாப்பதோடும், சம்பந்தனினதும் கூட்டமைப்பினதும் பொறுப்பு முடிந்துவிட்டதா என்கிற கேள்வியை, ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு வடிவில், தமிழ்த் தேசிய அரசியல் சூழல், எழுப்பி வருகின்றது.

ஒரு கேள்வி, ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு வடிவில் எழுப்பப்படுகின்றது என்றால், அந்தக் கேள்விக்கான பதில், நியாயபூர்வமானதாக வழங்கப்படவில்லை என்று அர்த்தம். 

அந்தக் கேள்வி, அரசியல் ரீதியாக எதிரிகளால் மாத்திரம் எழுப்பப்படும் ஒன்றாக இருந்தால்கூட, அதைத் தவிர்ப்பதற்கான காரணத்தை, ஒருவாறு புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால் கேள்வியானது, ஆட்சி மாற்றத்துக்கு ஒத்துழைத்த மக்களால், கூட்டமைப்பைத் தமது தலைமையாகத் தேர்தெடுத்த மக்களால் எழுப்பப்படுகிறது. 

அந்தக் கேள்வியை, எந்தவொரு தருணத்திலும் புறந்தள்ளிவிட்டு, தமிழர் அரசியலையோ, உரிமைகளையோ பற்றிப் பேசமுடியாது. அந்தக் கட்டத்தில், தீர்க்கமான முடிவுகளின் பக்கத்துக்குக் கூட்டமைப்பினர் நகரவேண்டி இருக்கின்றது.

நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் ஆயுட்காலம், அதிக பட்சம் இன்னும் ஆறோ ஏழோ மாதமாக இருக்கும். நவம்பரில் சமர்ப்பிக்கப்படவுள்ள பாதீட்டுத் திட்டமே, நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் இறுதிப் பாதீடாகவும் இருக்கும். 

அப்படியான கட்டத்தில், கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில், நல்லாட்சி அரசாங்கத்தைக் கொண்டு, கூட்டமைப்பு சாதித்த விடயங்கள், அடைவுகள் குறித்து, மீளாய்வு செய்துபார்க்க வேண்டிய கடப்பாடு ஏற்படுகின்றது. 

“ஆட்சி மாற்றத்துக்காக ஒத்துழைத்தோம்; சர்வதேசத்தோடு முரண்படாது, விடயங்களைக் கையாண்டிருக்கின்றோம்” என்கிற விடயங்கள் மாத்திரம், தமிழ் மக்களின் அரசியல், அபிவிருத்தி அடைவுகளை நிறைவேற்றப் போதுமானதா என்கிற கேள்வியைக் கூட்டமைப்பு, தனக்குள்ளேயே எழுப்ப வேண்டும். அதன் தார்மீகம் உணர்ந்து, ஒவ்வொரு நாளும் செயற்பட வேண்டும். 

ஆட்சி மாற்றத்தால் கிடைத்த ஜனநாயக இடைவெளியும் காணி விடுவிப்பு உள்ளிட்ட சில முன்நகர்வுகளும், குறிப்பிட்டுச் சொல்லக்கூடியவை தான். ஆனால், அரசாங்கமாக, தமிழ் மக்களுக்கு வழங்கிய வாக்குறுதிகளின் படி, நல்லாட்சி அரசாங்கம் செயற்படவில்லை என்பதுதான் தொடரும் பிரச்சினை.

ஜனாதிபதித் தேர்தல், பொதுத் தேர்தலின் போது, புதிய அரசாங்கத்தை அமைக்கும் பட்சத்தில், நாட்டின் முன்னேற்றத்தைக் கருத்திற்கொண்டு, அரசியல் தீர்மானங்களை மேற்கொள்ளப்போவதாக, மைத்திரியும் ரணிலும் கூறிக்கொண்டார்கள். அதைச் சம்பந்தனும் தமிழ் மக்களிடம் ஒப்புவித்திருந்தார். 

தமிழ் மக்களின் அரசியல் கோரிக்கைகள் தொடர்பில், புதிய அரசமைப்பு ஊடாக, குறிப்பிட்டளவான அடைவுகளை அடைந்துகொள்ள முடியுமென்று அவர் நம்பினார். ஆனால், நல்லாட்சி அரசாங்கத்தை அமைத்த பின்னர், 19ஆவது திருத்தச் சட்டம், தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் உள்ளிட்ட சில விடயங்களைத் தவிர, அரசியல் தீர்மானங்களை எடுப்பது தொடர்பில், அரசாங்கம் பாரிய வெளிப்படுத்தல்களைச் செய்யவில்லை.

ஒரு கட்டத்துக்கு மேல், மைத்திரியும் ரணிலும் தங்களைப் பலப்படுத்துவது சார்ந்து சிந்திக்க ஆரம்பித்துவிட்டனர்.  இந்தச் சிக்கலான நிலைமையைக் கூட்டமைப்பு, தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும். இருவரிடமும் சரியான அழுத்தத்தைப் பிரயோகித்து, விடயங்களை நகர்த்தியிருக்க வேண்டும். 

ஆனால், வழக்கமாக சம்பந்தனின் விட்டுப்பிடிக்கும் அணுகுமுறையால், நிலைமை மோசமாகி இருக்கின்றது. அரசாங்கத்தை யார் காப்பாற்றுவார்களோ இல்லையோ, கூட்டமைப்பு, அதன் வழி நிற்கும் என்கிற நிலையை, மைத்திரியும் ரணிலும் உணர்ந்து விட்டார்கள். 

அதன்பின்னர், அவர்களுக்குத் தங்களைப் பலப்படுத்துவது மாத்திரமே, பிரதான விடயமாக மாறியது. அவர்கள், மேற்கொள்ள வேண்டிய முக்கிய அரசியல் தீர்மானங்களைக் கிடப்பில்போட்டு, அதிகார அரசியலைக் கையிலெடுத்துச் செயற்பட ஆரம்பித்தார்கள்.

புதிய அரசமைப்பு தொடர்பான நம்பிக்கையை, சம்பந்தனும் எம்.ஏ. சுமந்திரனும் இன்னமும் வெளிப்படுத்தி வருகிறார்கள். அந்த நம்பிக்கை சார்ந்து, அவர்களுக்குள்ளேயே மிகப்பெரிய அவநம்பிக்கை உண்டு. 

புதிய அரசமைப்புக்கான காலம் கடந்துவிட்டது; வாய்ப்புகள் தவறவிடப்பட்டுவிட்டன என்பதுவும் அவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனாலும், அதையும் மீறி, அந்த நம்பிக்கையின் பக்கத்தில் நிற்கவேண்டி இருக்கிறது. 

ஏனெனில், அரசியல் தீர்வு தொடர்பிலும், புதிய அரசமைப்புத் தொடர்பிலும், கடந்த காலத்தில் தமிழ் மக்கள் மத்தியில், கூட்டமைப்பு வழங்கிய நம்பிக்கைகள், அளவுக்கு அதிகமாகும். 

2016க்குள் தீர்வு, 2017 தீபாவளிக்குள் தீர்வு என்று, சம்பந்தன் ஒவ்வொரு முறையும் தமிழ் மக்களிடம் வெளிப்படுத்தும் போது, அதை மிகப்பெரிய உறுதிப்பாட்டோடுதான் வெளிப்படுத்தினார்; அதையே சுமந்திரனும் வெளிப்படுத்தினார். 

ஆனால், காரணங்கள் சொல்லப்படாமலே, ஒவ்வொரு அரசியல் தீர்மானத்துக்கான வாய்ப்புகளும் காலந்தாழ்த்தப்பட்டன.  

இன்றைக்கு, தமிழ் மக்கள் மத்தியில், நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் மீதும் கூட்டமைப்பு மீதும் எழுந்திருக்கின்ற அதிருப்தி என்பது, இரண்டு வடிவங்களில் வருவது. 
ஒன்று, அபிவிருத்தி சார்ந்த கட்டங்களிலானது.

மற்றையது, அரசியல் தீர்மானங்களை மேற்கொள்ளாது, இழுத்தடிப்புச் செய்தமை/ செய்கின்றமை சார்ந்து வருவது.

காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் விவகாரம், காணி விடுவிப்பு, அரசியல் கைதிகள் விடுதலை, புதிய அரசமைப்பு உள்ளிட்ட விடயங்கள், அரசியல் தீர்மானங்களின் வழி வருபவை. இந்த விடயங்கள் சார்ந்து, ராஜபக்‌ஷ அரசாங்கத்தைக் காட்டிலும், சில முன்னேற்றகரமான நகர்வுகளை, நல்லாட்சி அரசாங்கம் செய்திருக்கின்றது. ஆனாலும், அவற்றின் முழுமையான பலன்கள் மக்களைச் சென்றடையவில்லை. என்பதுதான் பிரச்சினை.

“அரசியல் கைதிகள் என்று, யாரும் இல்லை” என, ஒவ்வொரு முறையும் நீதி அமைச்சர்களாக இருக்கின்றவர்கள் கூறுகிறார்கள். அது, மஹிந்த காலத்தில் மட்டுமல்ல, தற்காலத்திலும் தொடரவே செய்கின்றது. 

பயங்கரவாதக் குற்றச்சாட்டுகளின் அடிப்படையிலேயே, அவர்கள் தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் கூறப்படுகின்றது. அப்படியான நிலையில், விடயங்களைக் கையாள்வது சிக்கலானதுதான். 

குறிப்பாக, சட்டரீதியான விடயங்களையும் சேர்த்துக்கொண்டுதான், அரசியல் தீர்மானமொன்றை அரசியல் கைதிகள் விடயங்களில் எடுக்க வேண்டியிருக்கின்றது. ஆனால், அதற்கான கடப்பாட்டை, அரசாங்கம் வெளிப்படுத்தாமல், தென்னிலங்கையின் அரசியல் இழுபறிக்குள் சிக்கி, விலகியோடிக் கொண்டிருக்கின்றது. 

இப்படியான கட்டத்தில், யாரைப் பற்றியும் எந்தவித அடிப்படைச் சிந்தனைகளும் இன்றி, அல்லாடும் அரசாங்கத்தைக் காப்பாற்றுவதோ, அதற்கு ஆதரவளிப்பதோ, கூட்டமைப்பின் தலையாய பிரச்சினையல்ல. இப்போதாவது, மக்களின் எதிர்பார்ப்பை, வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு, கூட்டமைப்புக்கு உண்டு.

இருக்கின்ற சூழலில் இருந்து, இன்னொரு மோசமான சூழலுக்குள் நகர்ந்துவிடக்கூடாது என்கிற, சம்பந்தனின் நினைப்புச் சரியானதுதான். ஆனால், எந்தவித அடைவுகளும் இன்றி, அப்படியே தேங்குவதால், யாருக்கும் பலன் இல்லை. அதுவொரு குட்டையின் நிலையை ஏற்படுத்தும். 

மாறாக, இருக்கின்ற சூழலை,இன்னும் சிறப்பாக மாற்றும் கட்டத்தை நோக்கி, ஓடும் ஆற்றலுள்ள ஆறாக, கூட்டமைப்பு மாற வேண்டும். அதுதான் தற்போதைய ஒரே எதிர்பார்ப்பு.

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கூட்டமைப்பு-குட்டையாகத்-தேங்கக்கூடாது/91-223764

அபிவிருத்தியின் அரசியலும் தேசிய இனப் பிரச்சனையின் அரசியல் தீர்வும்

1 day 14 hours ago

அபிவிருத்தியின் அரசியலும் தேசிய இனப் பிரச்சனையின் அரசியல் தீர்வும்

சமுத்திரன்

அபிவிருத்தியா அரசியல்தீர்வா எனும் கேள்வி மீண்டும் எழுந்திருக்கிறது. உண்மையில் இந்த இரண்டுக்குமிடையே ஒரு சீனப்பெரும் சுவர் எழுப்பப்படவேண்டுமா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. அபிவிருத்திக்கும் அரசியல் உண்டென்பதை மறந்துவிடலாகாது.  உள்நாட்டுப் போரினை இராணுவரீதியில் முடிவுக்குக் கொண்டுவந்த முன்னைய அரசாங்கம் இனப் பிரச்சனை என ஒன்றில்லை, இந்த நாட்டில் சிறுபான்மையினரும் இல்லை எனக்கூறியபடி மக்கள் வேண்டி நிற்பது அபிவிருத்தியே எனும் கொள்கையைத் தனக்கே உரிய வகையில் நடைமுறைப் படுத்தத் தொடங்கியது. ‘கிழக்கின் உதயம்’, ‘வடக்கின் வசந்தம்’ அரசாங்கத்தின் காட்சித் திட்டங்களாயின. அன்றைய அரசாங்கத்தின் கொள்கை பற்றி 2003 ஆம் ஆண்டு ‘அபிவிருத்தி மனித மேம்பாட்டின் பாதையா அல்லது அடக்குமுறையின் கருவியா’?  எனும் தலைப்பில் நான் எழுதிய கட்டுரையிலிருந்து சில வார்த்தைகளை இங்கே நினைவுகூருவது பொருத்தமாயிருக்குமென நம்புகிறேன்.

‘ஏறக்குறைய மூன்று தசாப்தங்களாகப் போரினால் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு அவர்களின் வாழ்வாதாரங்களை மீள்நிர்மாணித்தல் ஒரு அவசிய தேவை என்பதை யாரும் மறுக்கமாட்டார்கள். அதேபோன்று அழிவுக்குள்ளான அவர்களின் உட்கட்டுமானங்களின் புனரமைப்பும் விருத்தியும் அவசியம் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை. வடக்கு கிழக்கில் வாழும் மக்கள் போரினால் மட்டுமன்றி சுனாமியினாலும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள். அவர்களின் அடிப்படைத் தேவைகள் எண்ணிலடங்கா.

ஆனால் அரசாங்கத்தின் கொள்கை தொடர்பான இரண்டு விடயங்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. முதலாவது உள்நாட்டுப் போருக்கு அடிப்படைக் காரணமாக இருந்த தேசியப் பிரச்சனைக்கான அரசியல் தீர்வின் அவசியத்தை ஒதுக்கிவிட்டு அபிவிருத்தியை” முன்வைப்பதும் அதையே அரசியல் தீர்விற்கு பிரதியீடாக காட்ட முயற்சிப்பதுமாகும். அபிவிருத்திக்கும் அரசியல் தீர்வுக்கும் இடையே நெருக்கமான உறவுண்டு ஆனால் முன்னையது பின்னையதின் பிரதியீடாக இருக்கமுடியாது. அரசியல் தீர்வின் தவிர்க்க முடியாத அவசியத்தினையும் அவசரத்தினையும் ஏற்க மறுக்கும் ஒரு அரசாங்கத்தினால் மக்களின் தொடர்ச்சியான மனித மேம்பாட்டிற்கு உதவும் ஒரு அபிவிருத்திப் போக்கினை ஏற்படுத்த முடியுமா எனும் கேள்வி நியாயமானதே. இது இரண்டாவது விடயத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது. அரசாங்கமும் அதன் கொள்கைகளுக்கு வக்காலத்து வாங்கும் அறிவாளர்களும் பிரச்சாரகர்களும் மிகைப்படக் கூறும்அபிவிருத்தி” என்பதன் உள்ளடக்கம் தான் என்ன?(மேலும் அறிய: https://samuthran.net/2017/04/24/அபிவிருத்தி-மனித-மேம்ப/ )

இன்றைய அரசியல் சூழல் வித்தியாசமானது. ஆயினும் மேலே குறிப்பிட்டுள்ள இரண்டு கேள்விகளும் காலாவதியாகிவிடவில்லை. இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களின் தேடல் நம்மை தமிழ் அரசியலுக்கு அப்பால், வடக்கு கிழக்குக்கு அப்பால் அழைத்துச் செல்கின்றன. ஜனாதிபதி சிரிசேனா அமைத்த வடக்குக் கிழக்கு அபிவிருத்திச் செயலணியில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு பங்குபற்றுவது அந்த அமைப்பின் அரசியல் அணுகுமுறையில் ஒரு மாற்றத்தைக் குறிக்கிறதா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. இந்த வருடம் ஓகஸ்ட் மாதம் 28ஆம் திகதி வெளிவந்த ஒரு அறிக்கையின்படிகூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தன் அவர்கள் பின்வரும் கருத்தை செயற்குழுவின் முதலாவது கூட்டத்தில் தெரிவித்துள்ளார். ‘அபிவிருத்தி என்ற போர்வையில் தமிழருக்கான தீர்வு விடயத்தை அரசு மூடிமறைக்க முடியாது. … அபிவிருத்திக்குக் கூட்டமைப்பு வழங்கும் ஆதரவு தீர்வுக்கான வாசலைத் திறப்பதற்கானதேயன்றி அதில் வேறெந்த நிகழ்ச்சி நிரலும் கிடையாது.’ சமீப காலம்வரை அரசியல் தீர்வின்றி அபிவிருத்தி தொடர்பாக அரசாங்கத்துடன் பேசவோ ஒத்துழைக்கவோ தயாராக இல்லை எனும் நிலைப்பாட்டையே கூட்டமைப்புக் கொண்டிருந்தது. அது மட்டுமன்றி வடக்கு கிழக்கு தமிழ் மக்களினால் தெரியப்பட்ட பிரதிநிதி என்றவகையில் அம்மக்களின் சமூக முன்னேற்றத்தை நோக்காகக் கொண்ட, போருக்குப் பின்னான, அபிவிருத்தி பற்றி இன்றுவரை கூட்டமைப்பிடம் ஒரு தெளிவான, சுதந்திரமான கொள்கை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.தீர்வுக்கான வாசலைத் திறக்கும் ஒரு உபாயமாக அபிவிருத்திச் செயலணியில் பங்குபற்றும் முடிவில் நியாயமிருக்கலாம் ஆயினும் இதை எப்படித் தாம் செயற்படுத்தப்போகிறோமென்பது பற்றிக் கூட்டணி சொல்லவில்லை. பாராளுமன்றத்தில் மற்றும் இதுவரையிலான பேச்சுவார்த்தைகளுக்கூடாக அடையமுடியாத எவற்றையோ இந்தச் செயலணியில் பங்குபற்றுவதற்கூடாக அடையமுடியலாம் அல்லது அந்த முயற்சிகளுக்கு இந்தப் பங்குபற்றல் உதவக்கூடும், அதாவது தமது அரசியல் நம்பகத்தன்மையையும் பேரம்பேசும் பலத்தையும் அதிகரிக்க இது பயன்படும், எனும் நம்பிக்கை கூட்டமைப்பின் தலைமைக்கு இருப்பது போல் தெரிகிறது. உதாரணமாக, மகாவலி அபிவிருத்தித் திட்டத்தின் கீழ் வடக்கு கிழக்கில் இனவாதநோக்கில் திட்டமிட்ட குடியேற்றத்தைத் தடுக்க மற்றும் இராணுவம் தொடர்ந்தும் கைப்பற்றியிருக்கும் மக்களின் நிலங்களை விடுவிக்க இந்தப் பங்குபற்றல் உதவலாமெனக் கூட்டமைப்பு நம்பக்கூடும். இதில் நியாயமிருக்கலாம்.

இங்கு ஒரு அரசியல் யதார்த்தத்தை மனங்கொள்ளல் தகும். போருக்குப்பின்னர் தமிழ்த் தரப்பின் அரசியல் பேரம்பேசும் பலம் ஒப்பீட்டுரீதியில் வீழ்ச்சியடைந்த நிலையிலே உள்ளது. இப்படிச் சொல்வது அதற்கு முன்னர் எப்போதும் அந்தப்பலம் உயர்வாக இருந்தது என்பதல்ல. போர்க்காலத்தில் சிலசந்தர்ப்பங்களில் விடுதலைப் புலிகளால் இராணுவரீதியில் எதிர்த்தரப்புடன் ஒருவித தற்காலிக சமநிலையை அல்லது நகரமுடியாநிலையை (stalemateஐ)ஏற்படுத்தமுடிந்ததால் அரசாங்கம் பேச்சுவார்த்தைக்குச் சார்பான நிலைப்பாட்டிற்குத் தள்ளப்பட்டது. ஆனால் இராணுவரீதியான வெற்றி தற்காலிகமாகக் கொடுத்த பேரம்பேசும் அனுகூலத்தை  நியாயமான யதார்த்தபூர்வமான அரசியல் இலாபமாக மாற்றவல்ல அணுகுமுறை புலிகளின் தலைமையிடம் இருக்கவில்லை. இது பேரினவாத ஆட்சியாளரின் மூலோபாயத்திற்குச் சாதகமாயிருந்தது.போருக்குப்பின்னான சூழலில் கூட்டமைப்பின் தலைவர்கள்தனிநாட்டுக் கோரிக்கையைவிட்டு  ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் சமஷ்டி முறையிலான அதிகாரப்பகிர்வையே தாம் கோருவதாக அறிவித்தனர். மாகாணசபை மற்றும் பாராளுமன்றத் தேர்தல்களில் கூட்டமைப்புக்குக் கிடைத்த அமோக ஆதரவும் வெற்றிகளும் பெரும்பான்மையான வடக்கு கிழக்குத் தமிழ்மக்கள் அதன் கொள்கைமாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்கள் என்பதைக் காட்டியது.

தேசிய இனப்பிரச்சனையின் அரசியல் தீர்வுபற்றிக் கூட்டமைப்புக்கு ஒரு நிலைப்பாடுண்டு. ஆனால் இங்கு விவாதத்திற்குரிய கேள்வி என்னவெனில் கூட்டமைப்பு அபிவிருத்தியை எப்படி அந்த அல்லது அதற்குக் கிட்டியஅரசியல் தீர்வுக்கான வாசலைத் திறக்கும் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்போகிறது?இந்தக் கேள்வி இன்றைய இலங்கையையும் 30 வருட உள்நாட்டுப் போருக்குப்பின்னான வடக்கு கிழக்கையும் பொறுத்தவரை அபிவிருத்தி என்பதற்குக் கூட்டமைப்புக் கொடுக்கும் அர்த்தம் என்ன, விளக்கம் என்ன போன்ற கேள்விகளுக்கு இட்டுச்செல்கிறது. எனக்குத் தெரிந்தவரை இந்தக் கேள்விகளுக்கு இதுவரை கூட்டமைப்பு நேரடியாக முகம் கொடுத்ததாகத் தெரியவில்லை. இனிமேலாயினும் இதை அவர்கள் செய்யவேண்டிய அவசியத்தை அவர்களே ஏற்படுத்தியுள்ளார்கள்.

ஆனால் இங்கே ஒரு பிரச்சனை எழுகிறது. அபிவிருத்தியைப் பொறுத்தவரை அரசாங்கத்துடன் ஒத்துழைப்பதெனும் நிலைப்பாட்டையே கூட்டமைப்புக் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. இதற்கூடாக அரசாங்கத்துடனான நல்லுறவைப் பலப்படுத்தி அரசியல் தீர்வுக்குச் சாதகமான சூழலை உருவாக்கலாமென நம்புவதுபோல் படுகிறது. இந்த அணுகுமுறையின்படி அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்வது ஒரு முன்நிபந்தனைபோலாகிறது. ஆனால் அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கை இன்று நாட்டில் ஒரு பாரிய சிக்கலுக்குக் காரணமாகியுள்ளது. 1977 ஆம் ஆண்டு ஆட்சிக்குவந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி (UNP)கொண்டுவந்த நவதாராளத் திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கையையே இன்றுவரையிலான அரசாங்கங்கள் பின்பற்றி வந்துள்ளன. உள்நாட்டுப்போர் காரணமாகவும் சந்தர்ப்பவாத அரசியல் நோக்கங்களுக்காகவும் இந்தக் கொள்கையில் காலத்துக்குக் காலம் சில மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. ஆயினும் உள்நாட்டின் விவசாய, ஆலைத்தொழில் உற்பத்தித்துறைகளின் விருத்தி,உற்பத்தித் திறனின் வளர்ச்சி, மற்றும் இவற்றுடன் நெருக்கமான உறவுள்ள தேசிய விஞ்ஞான மற்றும் தொழில்நுட்பவியல் உட்கட்டுமானத்தின் விருத்தி மந்தநிலையிலேயே இருந்தன, இருக்கின்றன. இதனால் நாட்டின் தேசியப் பொருளாதாரம் சுலபமாக இடர்பாட்டுக்குள்ளாகக்கூடிய தன்மைகளைக் கொண்டிருந்தது. இன்றைய அரசாங்கம் மேலும் தீவிரமாக நவதாராளக் கொள்கையை அமுல்நடத்த முனைகிறது. இதனால் ஏற்கனவே பலவீனமடைந்த, ஊறுபடத்தக்க நிலையிலிருக்கும் இலங்கையின் பொருளாதாரம் மேலும் வெளிவாரிப் பொருளாதார சக்திகளின் பாதகமான தாக்கங்களுக்குள்ளாகிறது. ஆட்சியாளரும் அதன் ஆதரவாளர்களான நவதாராளவாத அறிவாளர்களும் இன்றைய உள்நாட்டுப் பொருளாதார நெருக்கடிக்கும் அதன் சமூகரீதியான விளைவுகளுக்கும் முழுக்க முழுக்க நாட்டின் சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட சர்வதேசமட்ட மாற்றங்களே காரணம் எனப் பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள். இது பாதி உண்மை மட்டுமே. இதன் மறுபாதியை அவர்கள் மறைக்க முயன்றாலும் அது சுலபமல்ல. கடந்த பல தசாப்தங்களாக நாட்டை ஆட்சி செய்த அரசாங்கங்கள் நிலைபெறும் வழிகளில் விருத்திபெற வல்ல தேசிய பொருளாதார அடித்தளத்தைக் கட்டியெழுப்பும் கொள்கைகளைப் பின்பற்றவில்லை. இது தொடர்பான சில தகவல்களையும் விளக்கத்தையும் அபிவிருத்தி பற்றி மேலேகுறிப்பிட்டுள்ள எனது கட்டுரையில் காணலாம். பொருளாதாரம் வளரும்போது அதற்கான முழுப் புகழையும் தமக்குத்தாமே கொடுப்பதும், அது வீழ்ச்சியடையும்போது முழுப் பொறுப்பையும் வெளிவாரிப் படுத்துவதும் எல்லா அரசாங்கங்களும் கையாளும் தந்திரமாகும். இது பொது மக்களெல்லோருமே மூடர்களெனும் கணிப்பிலே செய்யப்படும் பிரச்சாரம்.

பொருளாதாரக் கொள்கையை விட்டுக் கொடுக்கத் தயாரில்லாத அரசாங்கம் மக்கள்மீது மேலும் சுமைகளைப் போடுகிறது.  ஏறிச்செல்லும் வாழ்க்கைச் செலவினால் சகல இன மக்களும் – குறிப்பாகத் தொழிலாளர்கள், சிறு பண்ணை விவசாயிகள், நிலமற்றோர், கடற்றொழிலாளர், வேலைவாய்ப்பற்றோர் மற்றும் விளிம்பு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டோர் –  பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.சமூக-பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு அதிகரித்துள்ளது. அரசு வரிகளுக்கூடாகப் பெறும் வருமானத்தின் 80 வீதத்திற்கும் மேலானது பொதுமக்கள் வாங்கும் நுகர்பண்டங்கள்மீதான வரிகளுக்கூடாகவே திரட்டப்படுகிறது. செல்வந்தர்கள் வரிசெலுத்தாமல் அல்லது அற்பவரியுடன் மேலும் செல்வந்தர்களாகவே இந்தத் திட்டம் உதவுகிறது. அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கை மற்றும் அதன் விளைவுகள் பற்றி மக்கள் நலன்சார்ந்த ஒரு கொள்கைரீதியான விமர்சனத்தை, ஒருமாற்றுப் பார்வையை வெளிப்படுத்தும் நிலையில் கூட்டமைப்பு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. நாட்டின் இன, மத பிரிவுகளை ஊடறுத்துச் செல்லும் பொதுவான சமூக-பொருளாதார-சூழல் பிரச்சனைகள் பற்றி மக்கள் நலன்சார்ந்த நிலைப்பாட்டின் அடிப்படையில் வடக்கு கிழக்கு தமிழ் மக்களுக்கும், சிங்கள, முஸ்லிம் மற்றும் மலையகத் தமிழ் மக்களுக்குமிடையே புரிந்துணர்வை வளர்க்கும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தை கூட்டமைப்பு மீண்டும் காணத்தவறியுள்ளது. அத்தகைய புரிந்துணர்வு விசேடமாக சிங்கள மக்கள் மத்தியில்அரசியல் தீர்வுக்குச் சாதகமான உணர்வை வளர்க்க உதவும் வாசலின் திறவுகோலாகலாம் என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டுமா? தேசிய இனப் பிரச்சனைக்கு ஒரு நிலைபெறும் நியாயமான அரசியல் தீர்வினைக் காண்பதற்கு சிங்கள மக்களின் கணிசமான ஆதரவு அவசியமென்பதை இப்போதாயினும் பெரும்பாலான தமிழர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்கள் என நம்பலாம். ஆயினும் அதை நடைமுறையில் சாத்தியமாக்குவதற்குத் தமிழர் தரப்பிலிருந்து எவ்வகையான அரசியல் முன்னெடுப்பும் செயற்பாடுகளும் தேவை என்பது இதுவரைதமிழ்த் தேசியவாதிகளால் கவனிக்கப்படாத ஒரு முக்கிய கேள்வியாகும். இது ஒன்றும் ஏதோஅவர்களின் அறியாமையின் விளைவல்ல. உண்மையில் இது அவர்களின் குறுகிய தேசியவாதத்துடன் இணைந்த மேனிலை வர்க்கச்சார்பினையே காட்டுகிறது. இதுவே  கூட்டமைப்பின் தலைமையின் அரசியல் நடைமுறையை நிர்ணயிக்கிறது.

அபிவிருத்தியை அரசியல் தீர்வைத் தவிர்க்கும் ஒரு உபாயமாக அரசாங்கம் பயன்படுத்துவதை எதிர்ப்பது போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் ஆற்றலுடைமைகளை வளர்க்கவல்ல அபிவிருத்திக்கான கோரிக்கையை நிராகரிப்பதாகாது. போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் அத்தியாவசியக் கோரிக்கைகள் போரின் விளைவுகள், தொடரும் இராணுவமயமாக்கல், மற்றும் அரசாங்கத்தின் நவதாராளப் பொருளாதாரக் கொள்கை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையவை. உதாரணமாக இடப்பெயர்வு, மனித இழப்புக்கள், போர்விதவைகளின் மற்றும் விளிம்பு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டோரின் பிரச்சனைகள்,  நில மற்றும் கரையோர வளங்களின், கடல் வளங்களின் அபகரிப்பு. இவைபோன்ற விளைவுகள் அபிவிருத்தியுடனும் தேசிய இனப்பிரச்சனையின் தீர்வுடனும் தொடர்புடையவை. ஆகவே போருக்குப் பின்னான வடக்கு கிழக்கு மக்களின் வாழ்வாதார விருத்திக்கும் மனிதமேம்பாட்டிற்கும் முன்னுரிமை கொடுக்கும் அபிவிருத்திக் கொள்கையொன்றினை மக்களின் பங்குபற்றலுடன் உருவாக்கப்படுவது அரசியல் தீர்வுக்கான போராட்டத்துடன் இணைந்த ஒரு முக்கிய அம்சமாகப் பார்க்கப்படவேண்டிய ஒரு காலகட்டத்திலேயே நாம் இருக்கிறோம். வடமாகாண சபையைக் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு அமோக வெற்றியுடன் கைப்பற்றியபோது இந்தத் தேவை வெள்ளிடை மலைபோல் தெளிவாக மேலோங்கி நின்றது. அதை முறையாக அணுகும் சந்தர்ப்பமும் வந்தது. ஆனால் நடந்தது என்ன?வடமாகாண சபை பெருந்தொகையான தீர்மானங்களை நிறைவேற்றியது. இவற்றின் பலாபலன்கள் தனியாக ஆராயப்படவேண்டியவை. ஆனால் மாகாண மக்களின் சமூக முன்னேற்றத்தை நோக்காகக் கொண்ட ஒரு அபிவிருத்தி பற்றிய கொள்கைப் பிரகடனம் கூட வெளிவரவில்லை. இந்த முதற் படியைக்கூட எடுக்காத மாகாண சபையிடமிருந்து மக்களைப் பங்காளர்களாகக் கொண்ட ஒரு மாகாண அபிவிருத்தித் திட்டத்தை எதிர்பார்ப்பதில் அர்த்தமில்லை.ஆனால் வடக்கு கிழக்கைப் பொறுத்தவரை அத்தகைய ஒரு அணுகுமுறையின் தேவை தொடர்கிறது. இதைக் காண மறுப்பது அரசாங்கம் அமுல்படுத்தும் மக்களின் நலன்களைப் புறக்கணிக்கும் நவதாராளக் கொள்கையின் மேலாட்சிக்குச் சரணடைவதற்கே இட்டுச் செல்லும் என்பதையே யதார்த்தத்தில் காண்கிறோம்.

https://samuthran.net/2018/10/11/அபிவிருத்தியின்-அரசியலு/?fbclid=IwAR2jmbDkI_RjJ9nATYb05nyFOO_BaLkRiczEG_UPXgDb9b_N5h08hdJVpPs

நாற்கர கூட்டு மூலோபாயம்

2 days ago
நாற்கர கூட்டு மூலோபாயம் – லோகன் பரமசாமி

 

us-japan-india-australia.jpgஉலகில் அரசியல் ஆதிக்கம் செலுத்த முயற்சிக்கும் அரசுகள் தமது செல்வாக்கை பலப்படுத்தும் முகமாக பல்வேறு இதர அரசுகளுடனும் கூட்டு வைத்துக் கொள்வது சர்வதேச அரசியலில் ஒரு முக்கியமான அங்கமாக பார்த்து கொள்ளப்படுகிறது.

இத்தகைய கூட்டுகள் அரசுககள் மத்தியில் ஏற்படக் கூடிய புரிந்துணர்வுகளின் அடிப்படையிலும், அரசுகள் ஒன்றுடன் ஒன்று மேவும் தன்மையும் உள்ள இடங்களில், தமது நலன்களை அடிப்படையாக வைத்து பிரதானமாக செய்து கொள்ளப்படுகிறது.

கூட்டுகளில் பாத்திரம் வகிக்கும் அரசுகள் தம்மத்தியிலே உள்ள நடத்தைகளை ஒழுங்கமைப்பு  செய்து கொள்ள வேண்டியதன் தேவையை உணர்ந்து, பொதுவான பிரச்சினைகளை முடிவுக்கு கொண்டு வரும் முகமாக குறிப்பிட்ட  ஒழுங்கு விதிகளை ஏற்படுத்திக் கொள்வதுடன் பொது  சித்தாந்த நெறிமுறைகளின் அடிப்படையில் அல்லது ஒப்பந்தங்களின் அடிப்படையில் இத்தகைய கூட்டுகள்அமைத்துக் கொள்ளப்படுகிறது.

பங்களிக்கும் அரசுகளின் பொதுவான நலன்களே கூட்டுகளில் அதிகம் வலியுறுத்தப்படுகிறது என்ற வகையில், தற்காலசர்வதேச அரசியல் நிலைமைக்கு  ஏற்ற வகையில் தனது ஏகாதிபத்தியத்தை வெளிப்படுத்தும் முகமாக செயற்படுகின்றன.

ஏகாதிபத்திய வல்லரசுகள் பொதுவான சட்டதிட்டங்களை தமக்கு மத்தியில் உருவாக்கிக் கொள்வதுடன் தமது வியாக்கியானங்களை அல்லது நலன்களை முன்நிறுத்தும் வகையில் செயல்படுகின்றன.

இந்தவகையில் ஆசிய- பசுபிக் சனநாயக வல்லரசு நாடுகளான யப்பான், அவுஸ்திரேலியா, இந்தியா ஆகியன அமெரிக்காவுடன் இணைந்து நாற்கர கூட்டு (Quadrilateral regime ) ஒன்றை தமது பொதுநலன்களை மையமாகக் கொண்டு உருவாக்கி நடத்தின வருகின்றன.  இந்த பொதுவான நலன் கூட்டு சீனாவின் அதீத வளர்ச்சியை கரிசனையாக கொண்டது.

பொருளாதார ரீதியாக சீனா முனைப்புடன் வளர்ந்துவரும் தன்மையானது ஜப்பானிய உற்பத்தி பொருளாதாரத்திற்கும் , இந்திய உற்பத்திச் சந்தைப்படுத்தலுக்கும் அவுஸ்திரேலிய பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் பாதுகாப்புக்கும் பெரும் தடையாக இருப்பதாக கருதப்படுகிறது. இவை எல்லாவற்றிகும் மேலாக அமெரிக்க சர்வதேச மேலாண்மைக்கு பெரும் அச்சுறுத்தலாக உள்ளது.

தென்சீன கடற்பகுதியில் சீனா தனது பிராந்திய ஆதிக்கத்தை அதிகப்படுத்தி வருகிறது.  இதனால் நான்கு நாடுகளின் கூட்டில் தாராளவாதம் என்ற பொதுக்கருத்து இருக்கிறது. மேலும்சுதந்திரமான, திறந்த இந்தோ-பசுபிக் என்ற பொதுக்கருத்து உடன்பாடும் எழுந்துள்ளது.

கடல் ரோந்து பணிகளை அதிகரித்தல், புதிய கடல்சார் நிலையங்களை அமைத்தல், மீனவர்களை பரிசோதித்தல், அவர்கள் படகுகளை நாசம் செய்தல், அவுஸ்திரேலியா, யப்பான் நாட்டு வர்த்தக கப்பல்களை, கடற்போக்குவரத்துகளை கண்காணித்தல் போன்ற நடவடிக்கைகளில் அதிகரித்த தன்னிச்சைத்தனம் காட்டிவருவதாக இந்த நான்கு தாராளவாத நாடுகளும் கூட்டாக குற்றம்சாட்டுகின்றன.

Quadrilateral.jpg

அதேபோல தெற்காசியப் பிராந்தியத்திலும் தென்சீன கடலிலும்  பொருளாதார மூச்சுத்திணறல்களை ஏற்படுத்தவல்ல ஒடுங்கிய கடற்பாதைகளில் கப்பற்தளங்களை அமைத்தல் . சமிக்ஞை நிலையங்களை அமைத்தல் என சீன கடல்சார் விரிவாக்கம் அதிகரித்து வருவதாக இந்திய அமெரிக்க அரசுகள் குற்றம்சாட்டுகின்றன.

இதனால் இந்த நான்கு பிரதான வல்லரசுகளும் பொதுக் கருத்து உடன்பாட்டின் அடிப்படையில் ஏழு முக்கிய விடயங்கள் கவனத்தில் கொள்கின்றன. அவை வருமாறு-

  1. விதிசார் ஒழுங்கு – இந்தோ-பசுபிக் கரை நாடுகள் சர்வதேச விதிமுறைகளுக்கு ஏற்ப நடந்து கொள்ளுதல் வலியுறுத்தப்படுகிறது.
  2. கடல்வழி – வழிநடத்தல் சுதந்திரமும் ஆகாயவெளி – வழிநடத்தல் சுதந்திரமும் இருத்தல் வேண்டும்.
  3. சர்வதேச சட்டங்களை மதித்து நடந்து கொள்ளுதல் வேண்டும் .
  4. தொடர்பு சார்ந்து இருத்தல் – பிராந்தியங்களின் திடமான அரசியல் நிலையும் , செழிமையும் பிராந்தியங்களுக்கு இடையிலான தொடர்புகளின் பலனாகவே உள்ளது. தொடர்புகள் பல்வேறு தரவுகளையும் பகிர்ந்து கொள்வதற்கு மிகவும் அவசியமானதாக கணிப்பிடப்படுகிறது.
  5. கடல்சார் பாதுகாப்பு சார்ந்து இருத்தல்.
  6. வடகொரியா குறித்த அணுஆயுத கட்டுப்பாடு விடயத்தில் ஒருமித்த கொள்கையை கொண்டிருத்தல்.
  7. பயங்கரவாதம் தொடர்புடையது – பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான விடயங்களில் ஒருங்கிசைவுடன் செயற்படுதல்.

என இந்த நாற்கர கூட்டு நாடுகள் தமது பிரதான பொது உடன்பாட்டில் இணக்கம் கொண்டுள்ளன.

இங்கே எந்த வகையிலும் இந்த கூட்டு சீனாவுக்கு எதிரான போக்கு கொண்டிருப்பதை குறிப்பிடவில்லை.  ஆனால் சீனாவினால் இந்த கூட்டு தனக்கு எதிரான போக்கு கொண்டதானதாக உணரப்பட்டுள்ளது.

சீனா தன்னை தவிர்த்து தனது பிராந்தியத்தை மையமாக கொண்டு சாத்தியமான மூலோபாய நகர்வுகளில் இந்த நான்கு நாடுகளும் இறங்குவதை அவதானிப்பதே அந்த அரசியல் அசௌகரியத்திற்கு காரணமாகும்.

2007ஆம்ஆண்டிலேயே அமெரிக்க தலைமையை மையமாக வைத்து இந்த கூட்டுஆரம்பிக்கப்பட்ட போதிலும் தற்போதைய அமெரிக்கத் தலைமை சர்வதேச ஆளுமையில் முதற் கவனம் கொண்டிராத தன்மை உள்ளது.

ஆனால், வெளிப்படையாக அமெரிக்கா முதன்மை என்ற போக்கில் வியாபார நலன்களையே நோக்கமாக கொண்டு சர்வதேச அரசியலை நடத்தும் போக்கு கொண்டதாக இன்றைய அமெரிக்கத் தலைமை உள்ளதை காணக்கூடியதாக உள்ளது. இந்த நிலை அமெரிக்காவுக்கு எழக்கூடிய செலவுகளை கட்டுப்படுத்தும் நோக்கில் தாராள சனநாயகவாத போக்கை பின்தள்ளி விடக்கூடிய கட்டத்திற்கு வந்துள்ளது. என்பது பல்வேறு இதர தாராள பொருளாதாரத்தை கடைப்பிடிக்கும் நாடுகளினதும் பார்வையாக  உள்ளது.

“தற்போதைய நிலையில் அமெரிக்கா சர்வதேச ஒழுங்கு நிலையை வலுவிழக்க செய்கிறது. சீனாவுடன் நேரடி வணிக யுத்தத்தை அதிகமாக்கி உள்ளது.  நேட்டோ நாடுகளின் கூட்டு அமைப்பை பயமுறுத்தி வருகிறது. அதேவேளை, சீனாவும் ரஷ்யாவும் கூட்டாக இணைந்து செயற்படுவதுடன், மேலைத்தேய எதிர்ப்போக்குகளில் அதிக தன்னிச்சையான செயற்பாடுகளில் இறங்கி உள்ளன.

இவை அனைத்தும் ஒரேநேரத்தில் நிகழ்வதால் மேலைத்தேய நாடுகளின் சனநாயகம் கவனச்சிதறலை எதிர்நோக்கி உள்ளதாக அவுஸ்ரேலிய மூலோபாய ஆய்வு அமைப்பு தனது அறிக்கை ஒன்றில் வெளியிட்டுள்ளது.

அவுஸ்ரேலியாவின் பார்வையில் தேவையற்ற வகையில் சீனாவை சீண்டுவதாக இந்த நாற்கர கூட்டு அமைப்பு உள்ளது என்ற நிலைப்பாடு இருந்தது. இருந்தபோதிலும் அவுஸ்ரேலியாவின் உள்நாட்டு அரசியல் ஆட்சிமாற்றத்தின் பின் தென்சீன பசுபிக் பிராந்தியதில் சீன நடவடிக்கைகளில் அதிகம் அக்கறை கொண்ட புதிய அவுஸ்ரேலிய அரசு நாற்கரகூட்டில் இணைந்து கொண்டுள்ளது.

அடுத்ததாக, இந்தியாவை எடுத்துக் கொண்டால் இந்து சமுத்திர பிராந்தியத்தில் தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்த இந்தியா முனைகிறது. இதனால் நாற்கர கூட்டு நாடுகளில் ஒன்றான அவுஸ்ரேலியா தனது பிராந்தியத்தில் செல்வாக்கு பெறுவதை விரும்பவில்லை.

அண்மையில் மலபார் கடலில் அமெரிக்க , யப்பானிய, இந்திய கடற்படைகள் போர்ஒத்திகை நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டன.  இந்த ஒத்திகைகளில் அவுஸ்ரேலியாவும் பங்குபற்ற கேட்ட பொழுது இந்தியா அதன் பங்களிப்பை அனுமதிக்க மறுத்துவிட்டது. கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக இந்தியா, அவுஸ்ரேலியாவின் இந்துமா கடல் பயிற்சிகளை மறுத்து வருகிறது.

அதேவேளை, இவ்வருடம் ஏப்ரல் மாதத்தில் இந்திய-சீன பேச்சுவார்த்தைகள் இடம்பெற்றன. சீனத்தலைவர் ஷி ஜின்பின் அவர்களின் அழைப்பின் பேரில் இந்தியப் பிரதமர் மோடிஅவர்கள் சீனா சென்றிருந்தார். சீனாவின் வுகான் என்னும் நகரத்தில் இவ்விரு தலைவர்களின் கூட்டம் இடம்பெற்றது.

இந்தச் சந்திப்பின் பின் மோடி அவர்கள் நாற்கரக்கூட்டில் அதிகம் நாட்டம் காட்டவில்லை என்பது அனுபவம் மிகுந்த அமெரிக்க ஆய்வாளர் ஒருவரின் பார்வையாக உள்ளது. சீனத் தலைவருடனான சந்திப்பின் பின் இந்தியா அமெரிக்காவுடன் செவிட்டு இராசதந்திரத்தை கையாள்வதாக அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அமெரிக்காவின் பார்வையில் இந்திய- சீன தலைவர்களின் சந்திப்பின் பின்பும் எந்த ஒரு பொது உடன்பாட்டு அறிக்கையும் வெளியிடாத நிலையானது அவர்களுடைய வேறுபாடுகள் இன்னமும் இருப்பதாகவே கோடிட்டுக் காட்டுவதாக பார்க்கின்றனர். இருந்தபோதிலும் அவர்கள் கூட்டாக செயல்படுவதற்கு ஒத்திசைந்திருப்பதுவும் தெரிவதாக கணிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அடுத்து இந்தியாவின் நாற்கரகூட்டில் நாட்டமற்ற அறிகுறிகளை காட்டியது நரேந்திர மோடி அவர்களின் சிங்கப்பூர்-இவ்வருட சங்கிரிலா மாநாட்டு பேச்சாகும். அந்த கூட்டத்தில் மோடி அவர்கள் முக்கிய பேச்சாளராக கலந்து கொண்டிருந்தார்.  அந்தபேச்சிலேஇந்தோ- பசுபிக் பிராந்தியம் ஒரு மூலோபாயமாக அல்லது வரையறுக்கப்பட்ட நாடுகளின் ஒரு சங்கமாக தாம் பார்க்கவில்லை என்று பேசி இருந்தார்.

மேலும் சீனாவின் இராணுவ வளர்ச்சி தென்சீன கடற்பகுதியில் அதனுடைய தன்னிச்சையான செயற்பாடுகள் குறித்து எந்தவித விமர்சனத்தையும் தெரிவிக்காது தவிர்த்து கொண்ட நிலையையும் அமெரிக்க ஆய்வாளர்கள் கவனத்தில் கொண்டுள்ளனர்.

இந்து சமுத்திர பிராந்தியத்தில் இந்தியா தனது முதன்மையை பேணும் வகையில் செயற்படுவதாக இருந்தாலும் அதனுடைய அடிப்படை வெளியுறவுக் கொள்கையான அணிசேராமையை விட்டுவிலகும் என்றும் எதிர்பார்க்க முடியாது. என்று அமெரிக்க ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். இந்தநிலை ஒரு ஊசலாடும் வெளியுறவுக் கொள்கை ஒன்றுடன் இந்தியா வல்லரசுகளை கையாளும் தன்மையை எதிர்பார்ப்பதாக அவர்கள் கருத்து வெளியிட்டுள்ளனர்.

ஆக, நாற்கரகூட்டு மூலோபாயம் அமெரிக்கத் தரப்பில் மிகவும் வலிமை மிக்கதாக கருதப்படவில்லை. மேலும் தற்போதைய அமெரிக்கத் தலைமையின் செயற்பாடுகள் இந்த கூட்டை மேலும் வலுவானதாக ஆக்கும் என்பதில் எவரும் உறுதியான கூறவில்லை.

அமெரிக்காவில் அரசியல் மாற்றம் ஏற்படும் வரை இந்தோ-பசுபிக் பிராந்தியம் கடுமையான நிலைக்குதள்ளப்படும் என்று ஆய்வாளர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

-லண்டனில் இருந்து ‘புதினப்பலகை’க்காக லோகன் பரமசாமி.

http://www.puthinappalakai.net/2018/10/14/news/33458

7 மில்லியன் தோமஸ் சங்காராக்கள் வாழ்ந்த நாடு அது!

2 days 10 hours ago
141018-2-696x331.png
 
 
 

 

இருண்ட கண்டம் என அழைக்கப்படும் ஆபிரிக்காவில், 1980 களில் ஒரு நாடு மட்டும் அசுர வேகத்தில் ஒளிவீசத்தொடங்கியது.

அந்த நாட்டின் பெயர் புர்கினா ஃபசோ (Burkina Faso). ஒளிவீச காரணம் கேப்டன் தோமஸ் சங்காரா (Thomas Isidore Noël Sankara). இன்று அவன் உயிருடன் இருந்திருந்தால், ஆபிரிக்காவில் முதல் அபிவிருத்தி அடைந்த நாடாக தோற்றம் பெற்றிருக்கும் புர்கினோ ஃபசோ.

இளம் புரட்சிகர தலைவனாக, ஏகாபத்திய எதிர்ப்பாளனாக ஆபிரிக்க மக்களிடையே அடையாளம் காணப்பட்ட தோமஸ் சங்காராவுக்கு மூன்றாம் உலகம் சூட்டிய பெயர் ‘ஆபிரிக்காவின் சே குவாரா’.

1983ம் ஆண்டு இராணுவ புரட்சி நடவடிக்கை ஒன்றின் மூலம் Burkino Faso நாட்டின் ஆட்சி அதிகாரத்தை தோமஸ் சங்காரா கைப்பற்றினான். ஆட்சிக்கு வந்ததும் அவன் கொண்டுவந்த முற்றிலும் மாறுபட்ட அபிவிருத்தி திட்டங்கள் புர்கினோ ஃபாசோ நாட்டு மக்களுக்கு புதிய உற்சாகத்தை தந்தன. இருண்ட கண்டத்தின் ஓர் இருண்ட கரும்புள்ளியிலிருந்து புறப்பட்ட தீக்குச்சி பிளம்பு போல் பிரகாசிக்க தொடங்கியது அச்சிறிய நாடு. தனித்துவமான பேச்சுவல்லமை. கடுமையான உழைப்பு. தன் மக்களுக்காக எதையும் செய்ய துணியும், மற்றவர்களை செய்யவைக்கும் மனநிலையை உருவாக்கும் நேர்மறை சிந்தனை என்பன ஆபிரிக்க மக்களை அ(வ)ன்பால் கட்டிப்போட்டது. தோமஸ்  சங்காரா

குறிப்பாக 1984ம் ஆண்டு அக்டோபர் 4ம் திகதி நியூயோர்க்கின் ஐ.நா முன்றலில் தோமஸ் சங்காரா தனது புர்கினோ ஃபாசோ நாட்டை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி உரையாற்றிய உரை அதிமுக்கியம் வாய்ந்தது. ‘நான் இங்கு இருக்கும் அனைவரிடமும் பேச விளைகின்றேன். காரணம் நான் மனிதன். மனிதாக இருப்பவர்கள் எவரும் எனக்கு அன்னியமானவர்கள் அல்ல’ என தொடங்கியது அவனது உரை.

ஏழ்மை, வறுமை என்பவற்றை காரணம் காட்டி, தாம் ஆபிரிக்க நாடுகளுக்கு மனிதாபிமான உதவிகள் செய்கிறோம் எனும் மார்தட்டிக்கொள்ளும் சர்வதேச நாடுகளை முற்றாக புறக்கணித்த தோமச் சங்கார, தனது சொந்த நாட்டு மக்களின் ஆற்றலைத் திரட்டி நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கு பாடுபடத்தொடங்கினான். Upper Volta என பிரெஞ்சு மொழி பெயரால் அழைக்கப்பட்ட நாட்டை Burkino Faso என பெயர் மாற்றம் செய்தான். நேர்மையான  மனிதனின் தேசம் என்பது அதன் பொருள்.

அவன் ஆட்சிக்கு  வந்த போது வயது 33. அப்போது அந்த நாடு பிரெஞ்சு காலனித்துவ ஆதிக்கத்திலும் ஊழல் நிறைந்த நாடாகவும் இருந்தது. தோமஸ் சங்காரா ஆட்சிக்கு வந்ததும் ஊழலை முடிவுக்கு கொண்டுவர புதிய  நடைமுறைகளை அறிமுகப்படுத்தினான். தன் நாட்டின் நாட்டின்  அனைத்து நில மற்றும் தாது  வளங்களை தேசியச் சொத்தாக்கினான். நாட்டின் கடன் சுமையை முற்றாக குறைக்க தொடங்கினான். சர்வதேச நாணய நிதியம் (IMF) மற்றும்  உலக வங்கி ஆகியனவற்றின் தன்  நாட்டின் மீதான செல்வாக்கை படிப்படியாக பலமிழக்க செய்தான். உங்கள் நாட்டில் விதைக்கும் நாடுகளே, உங்களை கட்டுப்படுத்தி ஆழ்கின்றன என பொதுமக்களிடம்  எடுத்துரைத்தான்.

அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் கல்விக்கு முதலில் முன்னுரிமை அளித்து தேசிய அளவிலான எழுத்தறிவு பிரச்சாரத்தை தொடக்கினான். விவாசயத்தில் தாம் தன்னிறைவு காண்பதற்கு புதிய நெறிமுறைகளை வகுத்தான். நில சீர்த்திருத்தை கொண்டுவந்தான்.  மூளைக்காய்ச்சல், மஞ்சள் காய்ச்சல், தட்டம்மை ஆகியவற்றுக்கு எதிராக 2.5 மில்லியன் குழந்தைகளுக்கு தடுப்பூசி போடும் திட்டத்தை 15 நாளில் செய்து முடித்தான்.

பாலைவனமாகிக் கொண்டிருந்த சாஹெல் எனும் நிலப்பகுதியில் 10 மில்லியன் மரம் நடும் திட்டத்தை தொடக்கினான்.  நில பிரபுத்துவ நில உரிமையாளர்களிடமிருந்து நிலத்தை பெற்று விவசாயிகளுக்கு அவற்றை வழங்கினான். கோதுமை உற்பத்தியை இரட்டிப்பதற்காக அவன் மேற்கொண்ட இந்த முயற்சியின் பயனாக ஒரு ஹெக்டேருக்கு 1700 கிலோ கிராம் எனவிருந்த கோதுமை உற்பத்தி, மூன்று வருடத்தில், ஒரு ஹெக்டேருக்கு 3800 கிலோ கிராம் என அதிகரித்தது. உணவு உற்பத்தியில் நாட்டை தன்னிறைவு அடைய வைத்தது.  கிராமப்புறங்களில்  தேர்தலுக்கான வரிமற்றும் உள்நாட்டு வரிகள் இடைநீக்கிவிட்டு, ரயில் மற்றும் சாலை கட்டுமான திட்டத்தை உருவாக்கினான்.

ஒவ்வொரு கிராமத்திலும், மருத்துவ வைத்தியசாலை கட்டிடம் அமைக்கப்படவேண்டும் என கட்டளையிட்டான். உங்களது சொந்த பணியாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்தி, பாடசாலைகளை கட்டுமாறு 350 கிராம சேவக நிலையங்களுக்கு உத்தரவிட்டான்.

பெண்களின் பாலியல் ரீதியாக துன்புறுத்தவர்கள், கட்டாய திருமணம் செய்வோர், பலாத்காரம் செய்வோரை நாடுகடத்த தொடங்கினான். பெண்களுக்கு நேரடியாக அமைச்சரவை பொறுப்புக்கள் அளித்து வீடுகளை விட்டு வெளியில் அவர்கள் வேலை செய்வதை ஊக்குவித்தான். நிறைமாத காலத்தில்,  பாடசாலையில் தங்கியிருந்து கல்வி கற்றுக்கொடுக்க பெண் ஆசிரியர்களுக்கு அனுமதி வழங்கினான். ஒவ்வொரு அரச பணியாளனும் தனது ஒரு மாத சம்பளத்தை, பொது மக்கள் திட்டத்திற்கு என வழங்க வேண்டும் என்று கட்டாய உத்தரவிட்டான். கியூபாவின் புரட்சித்தலைவர் ஃபிடல் காஸ்ட்ரோவை முன்மாதிரியாக கொண்டு, தனது நாட்டிலும், கியூபன் ஸ்டைல் புரட்சிப்பாதுகாப்பு கமிட்டிக்குழுவை அமைத்தான்.

உவகாடுகு எனும் நாட்டின் தலைநகரில் இருந்த இராணுவ ஆயுத களஞ்சிய சாலையை, மாநிலத்துக்கு சொந்தமான சூப்பர்மார்க்கெட்டாக உருவாக்கினான். நாட்டின் முதலாவது சுப்பர்மார்கெட் அது.

Burkino_Faso.jpg

புர்கினோ ஃபசோ

ஆட்சியிலிருந்த போது, உலகின் மிக குறைவான சொத்துடைய, ஏழ்மையான நாட்டு ஜனாதிபதி எனும் பெயரையும், மிக குறைந்த சம்பளம் பெறும் நாட்டு ஜனாதிபதி எனும் பெயரையும் பெற்றான். அவனது மாத சம்பளம் 450 அமெரிக்க டாலர்கள் தான். அதுவும், தன்னிடமிருந்த கார், நான்கு மோட்டார் சைக்கிள்கள், மூன்று கிட்டார்கள், உடைந்த குளிர்சாதன பெட்டி என்பவற்றை பராமரிப்பதற்காகத்தான் அந்த சம்பளத்தையும் பெற்றுக்கொண்டான்.  அரசியல் அந்தஸ்து காரணமாக பரிந்துரைக்கப்பட்ட எந்தவொரு உயர் சொத்தையும், அவன் தன்னுடயதாக்கவில்லை.

கிட்டார் வாசிப்பதிலும், காற்பந்து விளையாடுவதிலும் அதிக நாட்டம் கொண்ட தோமஸ் சங்ககார நாட்டிற்காக புதிய தேசிய கீதமொன்றையும் தனது கிட்டார் இசை மூலம் உருவாக்கியிருந்தான்.

ஒரு முறை ஏனைய ஆபிரிக்க தலைவர்கள், ‘ஏன் இந்த நாட்டில், உங்களது புகைப்படங்கள் ஏதும் பொதுவிடங்களில் வைக்கப்படுவது இல்லை’ என கேள்வி எழுப்பபிய போது தோமஸ் சங்காரா  அளித்த பதில், ‘காரணம், எனது நாட்டில் 7 மில்லியன் தோமஸ் சங்காராக்கள் உள்ளனர்’.

அவன் சொன்னது உண்மைதான். தோமஸ் சங்காராவின் வழியில் ஏராளமான இளைஞர்கள் அணி திரண்டனர். ஆனால் நாட்டை ஏழ்மை நிலையிலிருந்து மெல்ல மெல்ல மீட்டு வந்தவனுக்கு பகைமை வேறு வடிவில் வரத்தொடங்கியது. அவனது கொள்கைகள் நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் சுகபோகங்களை கட்டாயமாக கைவிடச்செய்தன. பழங்குயிடினத்தவரின் பாரம்பரிய உரிமைகள், சொத்துக்கள் பறிக்கப்பட்டு பொதுச்சொத்துக்கள் ஆகின. அனைவரையும் மீண்டும் உழைக்க  பணிக்கப்பட்டனர். இதனால் நடுத்தர வர்க்கத்தினரும், பழங்குடியினரும் தோமஸ் சங்காராவுக்கு எதிராக திசைதிருப்பட்டனர்.

பிரான்ஸ் நாட்டின் நிதிமுதலீடுகளையும் காலப்போக்கில் சங்காரா புறக்கணிக்க தொடங்கியதால்,  பிரான்ஸும், ஐவரி கோஸ்டும் தோமஸ் சங்காராவின் ஆட்சி மீது மறைமுக பகைமை கொள்ளத்தொடங்கின.

தோமஸ்  சங்காரா

முடிவு; 1987ம் ஆண்டு அக்டோபர் 15ம் திகதி தோமஸ் சங்காரா திடீர் ஆட்சிக்கவிழ்ப்பு சதிப்புரட்சி (Coup d’état) ஒன்றினால் படுகொலை செய்யப்படுகிறான்.  பிரான்ஸ், அமெரிக்காவின் மறைமுக உதவியுடன், தோமஸ் சங்காராவின் நெருங்கிய நண்பன் Blaise Compaoré வினால் இந்த சதிப்புரட்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது.   இன்றைய புர்கினோ ஃபசோ நாட்டின்  அதிபர், தோமஸ் சங்காராவின் படுகொலைக்கு காரணமான அவனது நண்பனே.

இதில் குறிப்பிடத்தக்கது, இராணுவ புரட்சி மூலம் புர்கினோ ஃபசோ  நாட்டின் பதவியை கைப்பற்றுவதற்கு தோமஸ் சங்காராவுக்கு உதவியதும் இதே Blaise Compaoré தான்.  தான் கொல்லப்படுவதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்னர் தோமஸ் சங்காரா  நிகழ்த்திய உரை ஒன்றில் கூறிய வசனங்கள் ‘புரட்சிகளை முன்னின்று நடத்தும் தனிப்பட்ட புரட்சியவாதிகள் கொல்லப்படலாம். ஆனால் உங்களால் அவர்களது சிந்தனைகளை கொல்ல முடியாது’.

அவன் கூறியது போன்றே, ஆபிரிக்காவின் சே குவாராவாக அனைத்து ஆபிரிக்க மக்களின் மனங்களிலும் உயிர் வாழ்ந்து வருகிறான். 20ம் நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த ஆபிரிக்க புரட்சியவாதியுமாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான். தோமஸ் சங்காரா கொல்லப்பட்டதும் உடனடியாக புர்கினோ ஃபசோ நாடு ஆபிரிக்காவின் மற்றுமொரு இருண்ட தேசமாக மீண்டும் மாறிவிட்டது.   உலக  வங்கியிடமும், ஐ.நாவிடமும் சர்வதேச உதவிகளுக்காக கையேந்தும் நாடாகிப்போனது.

அவன் இறந்த பின்னர் நாட்டின் குழப்பம் ஏற்படுவதை தவிர்க்கும் பொருட்டு உடனடியாக ஆட்சிப்பொறுப்பை கைப்பற்றிய Blaise Compaoré, தோமஸ் சங்காராவின் உடலை மிகச்சாதாரணமாக ஒதுக்குப்புற கிராமப்புறமொன்றில் புதைத்து விடுகின்றான்.  இன்று வரை தோமஸ் சங்காரா பற்றி புர்கினோ ஃபசோ பற்றி அந்நாட்டுக்குள் யாரும் வெளிப்படையாக கருத்துப்பகிர்வதற்கு சுதந்திரம் மறுக்கப்படுகிறது. Blaise Compaoré

கடந்த ஏப்ரல் மாதம், சுவிற்சர்லாந்தின் நியோன் நகரில் சர்வதேச டாக்குமெண்டரி திரைப்பட விழா நடைபெற்றது. இதில் சுவிற்சர்லாந்தின் Christophe Cupelin என்பவர் உருவாக்கிய கேப்டன்  தோமஸ் சங்காரா (Captain Thomas Sankara) எனும் டாக்குமெண்டரி திரைப்படம் காட்சிப்படுத்தப்பட்டது.

முப்பதுக்கும் குறைவான பெரியவர்கள் மட்டுமே திரைக்கு முன்னாள் கூடியிருந்தனர்.  நிகழ்ச்சி நிரல் அட்டவணையில் ‘ஆபிரிக்காவின் சேகுவாரா’ என வர்ணித்து எழுதப்பட்ட  இரட்டைச் சொல்லே நேரில் சென்று பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலை தூண்டிற்று. கடந்த சில தினங்களுக்கு முன்னர் லொகார்னோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் சுவிற்சர்லாந்து படைப்பாக இந்த டாக்குமெண்டரி காட்சியிடப்பட்டது.

ஏற்கனவே தோமஸ் சங்ககாராவை பற்றி பல டாக்குமெண்டரிகள் வெளிவந்துள்ளன.  யூடியூப் வலைத்தளத்தில் அவனது தனித்தனி உரைகளும் பல பதிவேற்றப்பட்டுள்ளது. எனினும் தற்போது Christophe Coupelin உருவாக்கியுள்ள டாக்குமெண்டரி அவை அனைத்திலும் மிக நேர்த்தியான, சுருக்கமான, தெளிவான திரைக்கதை (Screen play) கொண்டதாக அமைந்துள்ளது. காரணம் மூன்று வருட முயற்சியில் உருவாக்கப்பட்ட டாக்குமெண்டரி இது.

தோமஸ் சங்காராவை ஆபிரிக்க சே குவாரா என வர்ணிப்பதற்கு இருவருக்கும் இடையில் பல ஒற்றுமைகள் உண்டு. தோமஸ் சங்காரா, சே குவாரா இருவருமே ஏகபோக முதலாளித்துவத்திற்கும், ஏகாபத்தியத்திற்கும் எதிராக போராடுவதற்கு ஆயுத புரட்சியே சரியென நம்பியவர்கள். விவசாய நில சீர்த்திருத்தம், கல்வியறிவு புகட்டும் பிரச்சாரங்களில் தீவிரமாக தம்மை ஈடுபடுத்திக்கொண்டவர்கள். இருவரும் இராணுவ சீருடையில் பெரிதும் காட்சியளித்தவர்கள். இருவருமே தமது 40 வயதுக்கு முன்னர் கொல்லப்பட்டவர்கள். (சே குவார 39/சங்காரா 38). தான் கொல்லப்படுவதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்னதாக சங்காரா தற்செயலாக கலந்து கொண்ட பொது நிகழ்வு சே குவாரா கொல்லப்பட்டதன் 20வது வருட நினைவு தினமாகும்.

1987ம் ஆண்டு தனது நெருங்கிய நண்பனால் சங்கார படுகொலை செய்யப்பட்டு 25 வருடங்கள் கடந்து விட்ட நிலையில், அவனது இறப்பு இன்னமும் மர்மமாகவே இருக்கிறது. காரணம் Blaise Compaoré தான் இப்படுகொலைக்கு சூத்திரதாரி, பிரான்ஸ், அமெரிக்க நாடுகள் தான் இதற்கு பின்புலமாக செயற்பட்டன என இதுவரை எந்தவொரு குற்றச்சாட்டும், நேரடியாக பகிரங்கமாக முன்வைக்கப்படவில்லை. யார் மீதும் வழக்கும் பதியப்படவில்லை. மன்னிப்பும் கேட்கப்படவில்லை.

கூட்டமொன்றில் சங்காரா கலந்து கொண்டிருந்த போது, இராணுவ சீருடை தரித்த மர்மக்குழுவொன்றினால், சங்காராவும், அவனது சக 12 அரச தலைவர்களும் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டனர். எனினும் இதற்குரிய எந்தவித புகைப்பட, வீடியோ ஆதாரங்களும் கிடைக்கப்படவில்லை. ஆனால் சங்காராவை யார் கொன்றிருப்பார்கள் என இன்றைய சூழ்நிலையில் பலர் ஆராய்ச்சி செய்து தமது முடிவுகளை வெளியிட்டுள்ளனர். புத்தகங்களாவும் இவை வெளிவந்துள்ளன. தோமஸ் சங்காரா இறந்து 20 வருடங்களுக்கு பிறகு 2007, அக்டோபர் 15ம் திகதி புர்கினோ ஃபசோ, மாலி, செனகல், நைகர், தன்சானியா, புரூண்டி, பிரான்ஸ், கனடா மற்றும் அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளில் அரச மரியாதையுடன் அவன் நினைவு கூறப்பட்டான்.

இந்த டாக்குமெண்டரி நிச்சயமாக இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த ஆபிரிக்க தலைவன் ஒருவனை பற்றிய மறு ஆய்வினை காலப்பொக்கிஷமாக கொடுக்கும் என எதிர்பார்ப்பதாக இதன் இயக்குனர் Christoph Cupelin டாக்குமெண்டரி காட்சி முடிவடைந்த அன்று கருத்து தெரிவித்து விடைபெற்றார்.

அருகிலிருந்த ஆபிரிக்க நண்பன் ஒருவர் படம் முடிந்ததும் கூறினான். ‘நாங்கள் எந்த நாட்டில் இருக்கிறோம் என்றே தெரியாதிருந்த மக்களிடம், நீங்கள் இருக்கும் நாட்டின் பெயர் புர்கினோ பசோ. இதன் எல்லைகள் இவைதான் என வரையறை செய்து கொடுத்தவன் சங்காரா. அவனை படுகொலை செய்ததை தமது அதிசிறந்த நடவடிக்கைகளில் ஒன்றாக இன்று வரை மனதுக்குள் சந்தோஷப்பட்டுக்கொள்ளும் நாடுகள் எவை என உங்களுக்கும் தெரிந்திருக்கும்’ என்றான்.

தோமஸ் சங்காராவை உங்களுக்கு தெரிந்த ஆபிரிக்கர்களிடம் கேட்டுப்பாருங்கள். தெரியாது  என கூறுபவர்களை கண்டிருக்க மாட்டீர்கள்.  ஆனால் நம்மில் எத்தனை பேருக்கு அவனை பற்றி தெரிந்திருக்கிறது என்ற கேள்வி என்னுள் இன்னமும் தொக்கி நிற்கிறது…

தோமஸ் சங்காராவை பற்றி சுவிற்சர்லாந்து இயக்குனர் Christophe Cupelin உருவாக்கிய அந்த புதிய டாக்குமெண்டரி திரைப்படம் இன்னமும் பொதுமக்கள் காட்சிக்கு வரவில்லை. அவ்வாறு வெளிவந்து காணும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் நிச்சயம் பாருங்கள். உங்களுக்கு வேறு சில ஞாபகங்கள் தோன்றக் கூடும்…

– 4தமிழ்மீடியாவுக்காக ஸாரா

http://www.velichaveedu.com/141018-2-a/?fbclid=IwAR1hm9bE5TjtSN5SFjbBt7rK2BfaPYsC2Rcg3s0eS_OT8VmbXVJF_8LR2xw

அரசியற் கைதிகள் விடுவிக்கப்படவில்லை வாக்குறுதிகளே வழங்கப்பட்டுள்ளன - நிலாந்தன்

2 days 21 hours ago
அரசியற் கைதிகள் விடுவிக்கப்படவில்லை வாக்குறுதிகளே வழங்கப்பட்டுள்ளன

நிலாந்தன் 
ஒரு சிவில் செயற்பாட்டாளர் என்னிடம் கேட்டார். அரசியற்கைதிகளின் போராட்டம் எனப்படுவது பிரதானமாக சிறைக்கு வெளியிலேயே முன்னெடுக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. எனவே இது தொடர்பில் சிறைக்கு வெளியே போராட்டத்தை முன்னெடுக்கக் கூடிய தரப்புக்களோடு கைதிகள் தமது போராட்டத்தைக் குறித்து திட்டமிட்டவர்களா? இப்போராட்டம் ஏன் கடந்த ஆண்டு தோல்வியுற்றது என்பதைக் குறித்து ஆழமாக ஆராயப்பட்டதா? உணவை ஓர் ஆயுதமாக எத்தனை தடவைகள் பயன்படுத்தலாம்? கடந்த ஆண்டு கைதிகளுக்கு வாக்குறுதி வழங்கி போராட்டம் முடித்து வைக்கப்பட்ட போது அதிலிருந்து மாணவப்பிரதிநிதிகள் அவ்வாக்குறுதிகளை ஏன் நிறைவேற்ற முடியாமல் போயிற்று என்பதைக் குறித்து ஆழமாக ஆராய்ந்தவர்களா? அப்படி ஆராய்ந்த பின்னர்தான் இம்முறை நடை பயணம் என்ற ஒரு போராட்டத்தை முன்னெடுத்திருக்கிறார்களா? சிறைக்கு வெளியே போராட்டத்தை முன்னெடுக்கும் அமைப்புக்கள் அப்போராட்டத்தின் மூலம் கைதிகளை விடுவிக்கலாம் என்று நம்புகிறார்களா? அப்படியென்றால் கடந்த தடவைகள் ஏன் போராட்டங்கள் இறுதி வெற்றியைப் பெறவில்லை என்பதைக் குறித்து அந்த அமைப்புக்கள் மத்தியில் ஆழமாக ஆரயாயப்பட்டதா? இது கைதிகளின் விடயத்தில் மட்டுமல்ல காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கான போராட்டம், காணிகளை மீட்பதற்கான போராட்டம் முதலாய் தமிழ் பரப்பில் நிகழ்ந்து வரும் எல்லாப் போராட்டங்களுக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரு விமர்சனம். இப் போராட்டங்கள் யாவும் ஏன் இன்றளவும் இறுதி வெற்றியைப் பெறவில்லை? அவை நீர்த்துப் போகவும், தொய்வடையவும் காரணங்கள் எவை? இவை தொடர்பாக போராடும் மக்கள் மத்தியிலும் போராட்டத்திற்கு ஆதரவான அமைப்புக்கள் மத்தியிலும், அரசியல்வாதிகள் மத்தியிலும் விடயங்கள் ஆழமாக ஆராயப்பட்டுள்ளனவா? அரசாங்கத்தின் மீதோ அல்லது வெளியுலகத்தின் மீதோ அழுத்தங்களைப் பிரயோகிக்கும் விதத்தில் இப் போராட்டங்கள் உச்சம் பெறாமைகைகுக் காரணம் என்ன?

அவருடைய கேள்விகள் நியாயமானவை என்பதைத்தான் நேற்று கைதிகளின் போராட்டம் முடித்து வைக்கப்பட்டவிதம் காட்டுகிறது.முன்னைய தடவைகளைப் போலவே இந்தத்தடவையும் அரசாங்கம் அல்ல தமிழ்த்தலைவர்கள் வாக்குறுதியளித்ததன் பேரில் உண்ணாவிரதம் முடித்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது கைதிகள் விடுவிக்கப்படவில்லை வாக்குறுதிகள்தான் வழங்கப்பட்டுள்ளன.ஆட்சி மாற்றத்தின் பின் கைதிகள் இதுவரை ஆறு தடவைகள் போராடி விட்டார்கள்.இம்முறை அவர்கள் முப்பது நாட்கள் போராடினார்கள். ஆனால் அரசாங்கம் இறங்கிவரவில்லை. ஆயின் அரசாங்கத்தின் மீது இறங்கி வரத்தக்க அழுத்தங்களை யார் பிரயோகிப்பது? அரசாங்கம் கைதிகளை விடுவிக்கும் ஒரு முடிவை எடுக்கத்தக்க விதத்தில் அழுத்தம் பிரயோகிக்கப்படவில்லை என்பதே உண்மை. இதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்ட எல்லாப் போராட்டங்களிலும் அவ்வாறு நெருக்குதல் கொடுக்கப்படாத காரணத்தால்தான் கைதிகளின் விடுதலை இழுபட்டுச் செல்கிறது


யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் நடை பயணம் வித்தியாசமானது. யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து அநுராதபுரம் வரையிலும் நடப்பது என்பது விளையாட்டு அல்ல. ஒரு கட்டத்தில் பாதங்கள் கொப்பளித்து விடும். தொடர்ந்து நடக்கும் போது தொடைகள் உரசுப்பட்டு அப்பகுதி புண்ணாகிவிடும். ஓய்வெடுத்து நடக்கும் பொழுது ஓய்வில் நேரம் குறைவாக இருந்தால் ஓரளவிற்குச் சமாளிக்கலாம். ஆனால் கிட்டத்தட்ட ஒரு இரவு ஓய்வெடுத்தபின் மறுநாட் காலை நடக்கும் பொழுது உடல் முழுதுவதும் வலிக்கும். வழியில் அவர்கள் மழைக்குள் நனைத்துமிருக்கிறார்கள். இப்படிப் பார்த்தால் மாணவர்களின் போராட்டம் சாதாரணமானது அல்ல. கைதிகளின் சாகும் வரையிலான உண்ணாவிரதத்தைப் போல அதுவும் வலி மிகுந்த ஒன்றே. இம்முறை நடை பயணத்தில் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியின் பிரமுகர் ஒருவரும் பங்குபற்றியிருக்கிறார்.

3

மாணவர்கள் நடக்கத் தொடங்கிய பின்னணியில் அரசியல் கைதிகளின் விடுதலைக்கான தேசிய அமைப்பைச் சேர்ந்த அருட்தந்தை சக்திவேலும் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த வெகுசன அமைப்புக்களும் அரங்கில் குதித்தனர். முதலில் முதலமைச்சர் விக்கினேஸ்வரனோடு கதைத்து கைதடியில் அவருடைய அலுவலகத்தில் உள்ள கேட்போர் கூடத்தில் ஒரு சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அடுத்த நாள் அதாவது கடந்த வெள்ளிக்கிழமை விக்கினேஸ்வரனின் தலைமையில் அச்சந்திப்பு நடைபெற்றது. வெகுசன அமைப்புக்களும் கட்சித்தலைவர்களும் மதகுருக்களும் அரசியல் கைதிகளாக இருந்து விடுவிக்கப்பட்டவர்களும், ஊடகவியலாளர்களும் அதில் பங்குபற்றினர்.

அரசாங்கத்தின் மீது எப்படி அழுத்தத்தைப் பிரயோகிக்கலாம் என்று அங்கு கலந்தாலோசிக்கப்பட்டது. இதுவரையிலுமான வெகுசனப் போராட்டங்களை அரசாங்கம் பொருட்படுத்தவில்லை. அவ்வாறு சில போராட்டங்களைப் பொருட்படுத்திய போதிலும் முழுமையான தீர்வுகளை வழங்கவில்லை. எனவே அரசாங்கத்தை இறங்கிவரச் செய்ய எப்படி நிர்ப்பந்திப்பது என்பது தொடர்பாக அங்கு கலந்தாலோசிக்கப்பட்டது. இது பட்ஜெட் காலம். எனவே வரவு – செலவுத்திட்டத்தின் மீதான வாக்கெடுப்பின் போது அதை தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகள் பேரம் பேசுவதற்குரிய ஒரு வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. கைதிகளை விடுதலை செய்யாவிட்டால் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் வரவு – செலவுத் திட்டத் திற்கு எதிராக வாக்களிப்பது என்று முடிவெடுக்குமாறு கூட்டமைப்பைத்தூண்ட வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. அப்படி கூட்டமைப்பு நிபந்தனை விதித்தால் அரசாங்கம் இறங்கிவர வேண்டிய ஒரு கட்டாயம் ஏற்படும் என்றும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. கைதிகளை விடுவிப்பதற்கு இப்போதிருக்கும் உடனடியான அழுதப் பிரயோக உத்தி அது ஒன்றுதான்.எனவே கூட்டமைப்பின் தலைமையானது அப்படியொரு நிபந்தனையை முன்வைத்து அறிக்கைவிட வேண்டுமென்று அவர்களிடம் கேட்டுக்கொள்வது என்று அச்சந்திப்பில் முடிவெடுக்கப்பட்டது.

கூட்டமைப்பு முடிவெடுக்குமோ இல்லையோ வெகுசன அமைப்புக்கள் கூட்டமைப்பை நிர்ப்பந்திக்கும் விதத்தில் கைதிகளுக்கு ஆதரவாக தமது பலத்தைக் காட்ட வேண்டும் என்றும் முடிவெடுக்கப்பட்டது. அதே சமயம் வெகுசன அமைப்புக்கள் அவ்வாறு எதிர்ப்பைக் காட்டுவதற்கு முன்பு கைதிகளின் உண்ணாவிரதத்தை முடிவிற்குக் கொண்டு வரவேண்டும் என்றும் ஆலோசிக்கப்பட்டது. ஏனெனில் கைதிகள் போராடுவது சாவதற்காக அல்ல. வாழ வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். உணவை ஓர் ஆயுதமாக கையாள்வதுதான் அவர்களுக்குள்ள ஒரே போராட்ட வழிமுறையாகும். இவ்வாறு உணவை ஒறுத்துப் போராடும் போது ஒவ்வொரு முறையும், அவர்களுடைய உள்ளுறுப்புக்கள் பாதிக்கப்புறுகின்றன. இதனால் அவர்கள் விடுதலையான பின்னரும் ஆரோக்கியமாக வாழ முடியுமா? என்ற கேள்வியுண்டு. எனவே உணவை ஓர் ஆயுதமாக வைத்துப் போராடும் இப்போராட்டத்தை முதலில் முடிவிற்குக் கொண்டு வரவேண்டும் என்று பெரும்பாலானவர்கள் அபிப்பிராயப்பட்டார்கள். இதுதான் முடிவென்றால் அதைக் கைதிகளுக்குத் தெரிவித்து போராட்டத்தை வெகுசன அமைப்புக்கள் பொறுப்பேற்று கைதிகளை போராட்டத்தைக் கைவிடுமாறு கேட்க வேண்டும். அதை அடுத்தடுத்த நாட்களுக்குள் செய்வது என்றும் இதில் மாணவர்களையும் இணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் முடிவெடுக்கப்பட்டது. அதன்படி நேற்று கைதிகளின் உண்ணாவிரதம் முடித்து வைக்கப்பட்டது.

ஆனால் இதில் உள்ள குரூரம் என்னவென்றால் கைதிகள் போராடும் போதுதான் சிறைக்கு வெளியே உள்ள அமைப்புக்கள் தூண்டப்படுகின்றன. கைதிகள் போராடாவிட்டால் சிறைக்கு வெளியில் ஒரு கொதிநிலையை ஏற்படுத்த வெகுசன அமைப்புக்களே உரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்ய வேண்டும். இதுவரை கைதிகளுக்காக முழுக் கடையடைப்பு, ஆர்ப்பாட்டம் போன்றன மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. ஆனால் அரசாங்கம் அசையவே இல்லை. ஆயின் அரசாங்கத்தை அசைக்கும் விதத்தில் எப்படிப் போராடுவது? இது முதலாவது கேள்வி.
இரண்டாவது கேள்வி கைதிகளுக்கு யார் என்ன வாக்குறுதியை வழங்குவது?

அரசாங்கத்தோடு பேசி அல்லது அரசாங்கத்தின் மீது அழுத்தங்களைப் பிரயோகித்து ஒரு முடிவைப் பெற்றுத்தருவதாக மக்கள் பிரதிநிதிகளே வாக்குறுதியளித்து கைதிகளின் உண்ணாவிரதத்தை முடித்து வைப்பதுண்டு.கடந்த ஆண்டுகளில் மக்கள் பிரதிநிதிகளால் வழங்கப்பட்ட எல்லா வாக்குறுதிகளும் காலாவதியாகிவிட்டன. கைதிகள் அவ்வாறான வாக்குறுதிகளை நம்பத் தயாரில்லை. அப்படியென்றால் வாக்குறுதியளித்ததன் பிரகாரம் அரசாங்கத்தின் மீது அழுத்தங்களைப் பிரயோகிக்குமாறு குறிப்பாகக் கைதிகளின் விடயத்தில் அரசாங்கம் கைதிகளை விடுவிக்கும் ஒரு முடிவை எடுக்கத்தக்க விதத்தில் அழுத்தம் பிரயோகிக்கப்படவில்லை என்பதே உண்மை. இதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்ட எல்லாப் போராட்டங்களிலும் அவ்வாறு நெருக்குதல் கொடுக்கப்படாத காரணத்தால்தான் கைதிகளின் விடுதலை இழுபட்டுச் செல்கிறது. ஓர் அரசியல் பேரத்தின் மூலம்தான் அரசாங்கத்தை அசைக்கலாமென்றால் அப்பேரத்தை மக்கள் பிரதிநிதிகளுக்கூடாகவே செய்ய வேண்டும். எனவே மக்கள் பிரதிநிதிகள் மீது அவ்வாறு செய்யுமாறு அழுத்தம் கொடுக்கப்பட வேண்டியிருக்கிறது என்று பொருள்.

2

கடந்த ஆண்டு யாழ்ப்பாணம் ரெம்பிள் றோட்டில் கைதிகளை விடுவிப்பதற்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட ஒரு சந்திப்பில் இது சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. மக்கள் பிரதிநிதிகளை எப்படி நெருக்குவது? என்றெல்லாம் ஆலோசிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் மக்கள் பிரதிநிதிகளை அவர்களுடைய அலுவலகங்களில் சுற்றி வளைப்பது அல்லது அவர்களுடைய வாகனங்களை இடைமறிப்பது என்றெல்லாம் உணர்ச்சிவசப்பட்டு சிலர் ஆலோசனை கூறினார்கள். அதன் விளைவாக அச்சந்திப்பானது யாருக்கு எதிரான போராட்டம்? அராங்கத்திற்கு எதிரானதா? அல்லது கூட்டமைப்பிற்கு எதிரானதா? என்ற ஒரு மயக்கம் ஏற்படத்தக்க ஓர் உணர்ச்சிகரமான திருப்பத்தை அடைந்தது. எனினும் சந்திப்பிற்குத் தலைமை தாங்கிய அருட்தந்தை சக்திவேலும், வேறு சிலரும் நிலமையை கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தார்கள்.

அன்றைய சந்திப்பில் பங்குபற்றிய விடுவிக்கப்பட்ட அரசியல்கைதி ஒருவர் கடந்த வாரம் கைதடியில் இடம்பெற்ற சந்திப்பிலும் பங்குபற்றினார். 2015ம் ஆண்டு சம்பந்தர் தமக்கு வழங்கிய வாக்குறுதியொன்றை அவர் நினைவு கூர்ந்தார். “நான் கடவுளை நம்புகிறேன். மைத்திரியை நம்புகிறேன். நீங்கள் என்னை நம்புங்கள், போராட்டத்தைக் கைவிடுங்கள்” என்ற தொனிப்பட அவர் வாக்குறுதி வழங்கியதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார். இப்பொழுது மூன்று ஆண்டுகளின் பின் அந்த வாக்குறுதிகள் வெளிறிப்போயிருக்கும் ஒரு பின்னணியில் மறுபடியும் கூட்டமைப்பின் தலைமையிடம் வெகுசன அமைப்புக்கள் ஒரு வேண்டுகோளை விடுத்திருக்கின்றன.
இக்கட்டுரை எழுதப்படும்போது கிடைத்த செய்திகளின்படி வாற கிழமை நடுப்பகுதியளவில் இது தொடர்பான சந்திப்புக்கள், பேச்சுக்கள் இடம்பெறலாம் என்று தெரிகிறது. அப்பேச்சுகள் வெற்றி பெறாவிட்டால் கூட்டமைப்பு பட்ஜெட் வாக்கெடுப்பில் அரசாங்கத்தை எதிர்த்து வாக்களிக்கும் என்று மாவை சேனாதிராஜா கைதிகளிடம் வாக்குறுதியளித்ததாகவும் அதன்பின் உண்ணாவிரதம் அருட்தந்தை சக்திவேல் உட்பட சிவில் அமைப்புக்களின் பிரதிநிதிகள் சிலரால் முடித்து வைக்கப்பட்டதாகவும் தெரிகிறது.இதில் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் பங்கு பற்றவில்லை என்றும் தெரிகிறது. ஆனால்,கைதிகளின் போராட்டமும் மாணவர்களின் நடை பயணமும்தான் மாவை அவ்வாறு வாக்குறுதி வழங்கக் காரணமாகும்.

பன்னிரண்டாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட போராளிகளை படிப்படியாக விடுவித்து இப்பொழுது சிறிய தொகையே மிச்சமிருக்கிறது. எனவே இந்தப் பிரச்சினைக்கும் அரசாங்கத்தோடு பேசி ஒரு முடிவைக் காணலாம் என்று கூட்டமைப்பு நம்புகிறதோ தெரியவில்லை. ஆனால் பன்னிரண்டாயிரத்திற்கும் மேற்பட்டவர்களை விடுவித்தமை என்பது புனர்வாழ்வின் பின்புதான். ஏற்கெனவே விடுவிக்கப்பட்ட ஒரு தொகுதி அரசியற்கைதிகளும் பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தின் கீழான விசாரணைகள் அல்லது தண்டணைகளின் பின்னரே விடுவிக்கப்பட்டார்கள். இங்கு புனர்வாழ்வு, விசாரணை, தண்டனை போன்ற அனைத்தும் அரசியற் கைதிகளை பயங்கரவாதிகளாகவே பார்க்கின்றன. அவர்களுடைய போராட்டத்தைப் பயங்கரவாதமாகவே பார்க்கின்றன. எனவே இங்கு தேவைப்படுவது சட்ட ரீதியிலான தீர்மானம் அல்ல. ஓர் அரசியல் தீர்மானம்தான். அத்தீர்மானத்தை எடுக்கத் தேவையான துணிச்சல் அரசாங்கத்திடம் இல்லையென்றால் அவர்களோடு பேசிக்கொண்டிருக்க முடியாது. அழுத்தப் பிரயோக அரசியலை முன்னெடுப்பதே வழி. அதாவது அரசாங்கத்திற்கு நோகக் கூடிய விதத்தில் எதிர்ப்பைக் காட்ட வேண்டும். இல்லையென்றால் இம்முறையும் கைதிகளின் விடுதலை சொதப்பப்பட்டு விடும். காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கான போராட்டம் மற்றும் காணிகளை மீட்டெடுப்பதற்கான போராட்டங்கள் சொதப்பப்பட்டதைப் போல இதுவும் சொதப்பப்பட்டு விடும். அரசியல் கைதிகள் அரசியல் அநாதைகளாக்கப்பட்டு விடுவார்கள்.

 

http://www.samakalam.com/blog/அரசியற்-கைதிகள்-விடுவிக்/

இஸ்ரேல் உருவாக்கத்தின்போது அரேபியர்கள் எப்படி ஏமாற்றப்பட்டார்கள்?

3 days 6 hours ago

இஸ்ரேல் என்ற நாட்டின் உருவாக்கத்தின் பின்னணியில்,

பல தரப்புக்கள் ஏமாற்றப்பட்டுள்ளதாக குற்றச்சாட்டுக்கள் முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன.

 

  • முதலாவதாக, இஸ்ரேலின் உருவாக்கத்தின்போது அரேபியர்கள் ஏமாற்றப்பட்டிருந்தார்கள்.
  • துருக்கியர்கள் ஏமாற்றத்திற்கு உள்ளாகியிருந்தார்கள்...
  • பின்னர் பலஸ்தீனர்கள் ஏமாற்றப்பட்டிருந்தார்கள்...
  • இஸ்ரேல் விடயத்தில் சோவியத்தும்; ஏமாற்றம் அடைந்திருந்தது..
  • ஒரு சந்தர்ப்பந்தில் பிரித்தானியாவும் ஏமாற்றத்துக்குள்ளாகியிருந்தது..

 

இவர்கள் அனைவரையும் யார் ஏமாற்றினார்கள்?

எப்படி ஏமாற்றினார்கள?

ஏன் ஏமாற்றினார்கள்?

இந்த விடயங்கள் பற்றி ஆராய்கின்றது இந்த 'உண்மையின் தரிசனம்' நிகழ்ச்சி:

https://www.ibctamil.com/articles/80/107509?ref=home-imp-flag&fbclid=IwAR0WD6g31GmvLsh7JNS_tuYcNajlzoEGIP4Qp4CKqB2s8Dg_OZSX8chZfNk

விஜயகலா கைது ஒரு அரசியல் நாடகமா?

4 days 19 hours ago
விஜயகலா கைது ஒரு அரசியல் நாடகமா?
  •  
 
 
Image

இலங்கை ஒற்றையாட்சி அரசாங்கத்தில் இராஜாங்க அமைச்சராகப் பதவி வகித்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் யாழ் மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் விஜயகலா மகேஸ்வரன் குற்றத்தடுப்பு பிரிவினரால் கைதுசெய்யப்பட்டு பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார்.

யாழ்ப்பாணத்தில் கடந்த யூலை மாதம் 2 ஆம் திகதி இடம்பெற்ற இலங்கை அரசாங்கத்தின் நிகழ்வொன்றின்போது விடுதலைப் புலிகள் மீண்டும் உருவாக வேண்டும் என கூறியிருந்தார். இதனால் இலங்கைக் குற்றப்புலனாய்வுப் பிரிவிவு நடத்திய பல கட்ட விசாரணைகளின் பின்னர் இன்று திங்கட்கிழமை முற்பகல் கைதுசெய்யப்பட்டார். இந்த விவகாரம் குறித்து வாக்குமூலம் வழங்குவதற்காக இலங்கைப் பொலிஸ் திட்டமிட்ட குற்றத் தடுப்புப் பிரிவுக்கு சட்டத்தரணிகளுடன் சென்றிருந்தார். அங்கு வாக்குமூலம் வழங்கியபோதே அவர் கைதுசெய்யப்பட்டார்.

இவ்வாறு கைதுசெய்யப்பட்ட முன்னாள் இராஜாங்க அமைச்சரான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் விஜயகலா மகேஸ்வரன்இ கொழும்பு புதுக்கடை பிரதான நீதவான் நீதிமன்றத்தில் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டார்.

இதன்போது ஐந்து இலட்சம் ரூபா பெறுமதியான சரீரப் பிணையில் அவரை விடுவிக்க நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது.

விஜயகலா மகேஸ்வரனை விடுவிப்பதற்கு இலங்கைப் பொலிஸார் எவ்வித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காத நிலையில்இ அவருக்கு பிணை வழங்கப்பட்டுள்ளதுடன் இந்த வழக்கு எதிர்வரும் டிசம்பர் மாதம் 7 ஆம் திகதி வரை ஒத்திவைக்கப்பட்டுள்ளது.

யாழ்ப்பாணம் வீரசிங்கம் மண்டபத்தில் நடைபெற்ற இலங்கை அரசாங்க நிகழ்வின்போதுஇ இலங்கை அமைச்சர்கள் முன்னிலையிலேயேஇ விடுதலைப்புலிகளின் மீள் உருவாக்கத்தின் அவசியம் குறித்து வலியுறுத்தியிருந்தார்.

இதனால் கொழும்பு அரசியலில் பெரும் பதற்றமும் விஜயகலா மீது சந்தேகமும் ஏற்பட்டது.

உடனடியாக அமைச்சுப் பதவியிலிருந்து நீக்குமாறு மஹிந்த ராஜபக்சவை மையப்படுத்திய கூட்டு எதிர்க்கட்சி உள்ளிட்ட சிங்களக் கட்சிகள் அனைத்தும் மைத்திரி- ரணில் அரசாங்கத்துக்கு அழுத்தம் கொடுத்திருந்தன.

ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சிஇ ஐக்கியதேசியக் கட்சி ஆகியவற்றின் அமைச்சர்களும் விஜயகலா மீது தமது விசனத்தை வெளிப்படுத்தினர்.

இதனையடுத்து விஜயகலா தாமாகவே முன்வந்து தனது அமைச்சுப் பதவியில் இருந்து விலகினார். அத்துடன்இ ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் மத்திய குழுவும் இது தொடர்பில் ஆராய விசாரணைக் குழுவொன்றை அமைத்திருந்தது.

இலங்கை நாடாளுமன்ற சபாநாயகா் கரு ஜயசூரியவும் நடாளுமன்ற சிறப்புக் குழுவொன்றை அமைத்து விசாரணை நடத்தினார்.

அதன் பின்னர் விஜயகலாவின் உரை தொடர்பாக சட்டமா அதிபரின் ஆலோசனையின் பிரகாரம் உரிய நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என நாடாளுமன்றில் சபாநாயகர் அறிவித்திருந்தார்.

இந்த நிலையில் இன்று விசாரணைக்குச் சென்றபோது அவர் கைது செய்யப்பட்டு பிணையில் விடுதலை செய்யப்பட்டுள்ளார்.

ஆனால்இ எதிர்வரும் டிசம்பர் மாதம் நடைபெறவுள்ள மாகாண சபைத் தேர்தலை மையமாக வைத்துஇ ஐக்கியதேசியக் கட்சி நடத்திய நாடகமே விஜயகலா மகேஸ்வரன் கைதான விவகாரம் என தமிழ் அரசியல் கட்சித் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

புலிகளுக்கு ஆதரவாக யார் பேசினாலும் கைது செய்யப்படுவார்கள் என்பதை தென்பகுதி சிங்கள மக்களுக்குக் காண்பித்துஇ புலி எதிர்ப்புப் பிரச்சாரத்தின் மூலம் சிங்கள பௌத்த பேரினவாத வாக்குகளை பெற்றுக்கொள்ள இலங்கைப் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க எடுத்த முயற்சி என்றும் தமிழ்க் கட்சித் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

அதேவேளைஇ புலிகளுக்கு ஆதரவாகப் பேசி கைது செய்யப்பட்டதாகக் கூறி விஜயகலாவும் வடமாகாணத்தில் பிரச்சாரம் செய்துஇ வாக்குகளைப் பெற்றுக்கொள்ள முற்படுவார்.

ஆகவே தமிழ் மக்களின் வாக்குகளை ஐக்கியதேசியக் கட்சிக்கு விஜயகலா மூலமாகப் பெற்றுக் கொள்ளவும் இந்தக் கைது விவகாரத்தை ரணில் விக்கிரமசிங்க பயன்படுத்தியதாகவும் தமிழரசுக் கட்சித் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

உண்மையில் தனது உரையில் தமிழ் மக்களுக்காகவே பேசியிருந்தால்இ விஜயகலா மகேஸ்வரன் ஐக்கியதேசியக் கட்சியில் இருந்து விலகிஇ தமிழ் கட்சி ஒன்றில் இணைந்திருக்க வேண்டும். அல்லது முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரனுடன் இணைந்தாவது செயற்பட்டிருக்க வேண்டும்.

ஆனால் அவர் இதுவரை கட்சியில் இருந்து விலகவில்லை. அமைச்சுப் பதவியில் இருந்து விலகினாலும் கட்சியின் உறுப்புரிமையில் இருந்து இன்று வரை விலகவில்லை.

இதனால் அவர் மீண்டும் ரணில் விக்கிரமசிங்கவுக்கே விசுவாசமாகச் செயற்படவுள்ளார் என்று தெரிகின்றது.

புலிகள் பற்றிப் பேசியதையும் அதனால் விசாரணைக்கு உள்ளாகி கைது செய்யப்பட்டு பிணையில் விடுதலையான சம்பவங்கள் அனைத்தையுமேஇ விஜயகலாஇ தமிழ் மக்களுக்குச் செய்த பெரும் தியாகமாகக் காண்பித்து ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்குரிய வடமாகாணத்துக்கான வாக்குகளை அதிகரிக்கத் திட்டதிட்டமிட்டுள்ளார் என்று தமிழ்த் தரப்புக்கள் குற்றம் சுமத்துகின்றன.

இதுதான் கைது செய்யப்பட்டு பினையில் விடுவிக்கப்பட்டதான் உண்மைக் கதை என்று இடதுசாாரி முன்னணியின் மூத்த உறுப்பினர் ஒருவர் கூர்மைச் செய்தித் தளத்திற்குத் தெரிவித்தார்.

இலங்கை ஒற்றையாட்சி அரசாங்கத்தின் அமைச்சர் விஜயகலா மகேஸ்வரன் யாழ்ப்பாணத்தில் இடம்பெற்ற நிகழ்வு ஒன்றில் கூறிய கருத்துஇ முன் சிந்தனையில்லாத தனிப்பட்ட அரசியல் நோக்கம் கொண்டது என்பதை தென்னிலங்கையில் உள்ள சில பிரதான சிங்கள அரசியல்வாதிகளுக்குப் புரியும்.

ஆனாலும் இது சிங்கள பௌத்த நாடு என்பதைக் காண்பிக்கும் நோக்கில் விஜயகலா மீது விசாரணைகள் ஆரம்பிக்கப்பட வேண்டும் என பௌத்த பிக்குமார் கூட அப்போது கூறியிருந்தனர்.

அரசியல் கட்சிகளின் ஆதரவுகள் இன்றி போரினால் பாதிக்கப்பட்ட தமிழர் தாயகப் பிரதேச மக்கள்இ போரினால் ஏற்பட்ட பக்க விளைவுகளுக்குத் தீர்வு வழங்குமாறு கோரிஇ 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்திற்குப் பின்னரான சூழலில் ஜனநாயக வழியில் போராடி வருகின்றனர்.

இந்த நிலையில்இ சிங்களப் பெரும்பான்மைக் கட்சியைச் சேர்ந்த விஜயகலா மகேஸ்வரன்இ 30 வருட ஆயுதப் போராட்டத்தை தனது சொந்த அரசியல் தேவைக்காகவும் சிங்களப் பெரும்பான்மை கட்சிளுக்கும் விலை பேசுகி்ன்றார் என காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் உறவினர் சங்கம் அப்போது குற்றம் சுமத்தியிருந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது.

-நிக்சன்

இந்த கட்டுரை ஒரு பொது எழுத்தாளர் Gokulan அவர்களால் வழங்கப்பட்டு 08 Oct 2018 எமது செய்திப்பிரிவால் பிரசுரிக்கப்பட்டது. இந்த கட்டுரையின் எந்தவொரு தயாரிப்பிலும் IBC Tamil செய்திப்பிரிவு பங்கேற்கவில்லை. இக் கட்டுரை சம்பந்தமான கருத்துக்களை Gokulan என்பவருக்கு அனுப்ப இங்கே கிளிக்செய்யவும்.

https://www.ibctamil.com/articles/80/107281

இடைக்கால அரசாங்கக் கனவு

4 days 22 hours ago
இடைக்கால அரசாங்கக் கனவு
கே. சஞ்சயன் / 2018 ஒக்டோபர் 12 வெள்ளிக்கிழமை, மு.ப. 07:00 Comments - 0

‘நெருப்பில்லாமல் புகை வருமா?’ இதுதான், மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவுக்கும் மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கும் இடையில், இரகசியச் சந்திப்பு நடந்ததாக வெளியாகிய தகவல்கள் மறுக்கப்பட்ட போது, பலராலும் முணுமுணுக்கப்பட்ட பழமொழியாகும்.  

முன்னாள் அமைச்சரும், நல்லாட்சி அரசாங்கத்தை விட்டு விலகி, திரிசங்கு நிலையில் இருக்கும், ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் ஒருவருமான எஸ்.பி. திஸாநாயக்கவின் இல்லத்தில், கடந்த மூன்றாம் திகதி, ஓர் இராப்போசன விருந்து இடம்பெற்றிருந்தது.  

அதில், மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவும் ஒன்றிணைந்த எதிரணியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் கலந்து கொண்டுள்ளனர். இதை எஸ்.பி.திஸாநாயக்க, அறிக்கை ஒன்றின் மூலம் உறுதிப்படுத்தி இருக்கிறார்.  

இந்த இராப்போசன விருந்தின் போதே, மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவும் மைத்திரிபால சிறிசேனவும் சந்தித்துப் பேச்சு நடத்தினர் என்றும், மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவைப் பிரதமராகக் கொண்ட, இடைக்கால அரசாங்கம் ஒன்றை அமைப்பது குறித்துப் பேசப்பட்டதாகவும், ஜனாதிபதி படுகொலைச் சதித் திட்டம் தொடர்பாக, ஜனாதிபதிக்கே தெரியாத அதிர்ச்சி தரக் கூடிய தகவல்களை, மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ வெளிப்படுத்தியதாகவும் செய்தி வெளியாகியது.  

இந்தச் சந்திப்புப் பற்றிய தகவல்கள் வெளியானவுடன், எந்தத் தரப்பும் அதை மறுக்கவில்லை. முதலில் எஸ்.பி. திஸாநாயக்க தான், அவ்வாறான சந்திப்பு ஏதும், தனது வீட்டில் நடக்கவில்லை என்றார். அதுபோலவே, ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவின் பக்கம் உள்ள மஹிந்த அமரவீரவும், அத்தகைய சந்திப்பு நடக்கவில்லை என்று கூறியிருந்தார்.  

அதற்குப் பின்னர், ஒன்றிணைந்த எதிரணியைச் சேர்ந்த பேராசிரியர் ஜி.எல்.பீரிஸ் போன்றவர்கள், மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, ஜனாதிபதியைச் சந்தித்துப் பேச்சு நடத்தவில்லை என்றனர்.  

ஆனாலும், இந்தப் ‘புகை’ அடங்காத நிலையில் தான், எஸ்.பி.திஸாநாயக்க, தனது வீட்டில் இராப்போசன விருந்து நடந்தது. அதில் மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ பங்கேற்றார். அப்போது நாட்டின் பாதுகாப்பு, பொருளாதார நிலைமைகள் குறித்து, ஒன்றிணைந்த எதிரணியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுடன் பேசப்பட்டது உண்மை என்றும், ஆனால் அங்கு ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவுடன் எந்தப் பேச்சுவார்த்தைகளும் நடத்தப்படவில்லை என்றும் அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டார்.  

இந்தச் சந்திப்பு நடந்ததாகக் கூறப்பட்ட காலப்பகுதியில் தான், எஸ்.பி. திஸாநாயக்க ஒரு புதிய திட்டத்தைப் பகிரங்கப்படுத்தி இருந்தார். தற்போதைய அரசாங்கத்தை நீக்கி விட்டு, இடைக்கால அரசாங்கம் ஒன்றை அமைத்து, தேர்தலை நடத்துவதே அந்தத் திட்டம்.  

சுருங்கச் சொல்வதானால், அரசாங்கத்தில் இருந்து ஐ.தே.கவை வெளியேற்றி விட்டு, ஒன்றிணைந்த எதிரணியுடன் சேர்ந்து, ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி, இடைக்கால அரசாங்கம் ஒன்றை அமைக்கும். பிரதமர் பதவியில் இருந்து ரணில் விக்கிரமசிங்கவை நீக்கி விட்டு, இடைக்கால அரசாங்கத்தின் பிரதமர் பதவிக்கு, மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ நியமிக்கப்படுவார்.  

image_5668c0df33.jpg

ஆனால், ஒன்றிணைந்த எதிரணி, ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்த்துக் கொண்டால் கூட, நாடாளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மை பலம் இருக்காது. எனவே, சிறுபான்மைக் கட்சிகளின் ஆதரவைப் பெற்றோ, அவற்றை உடைத்தோ, ஐ.தே.கவின் பக்கத்தில் இருந்து சிலரை இழுத்தோ தான், இந்தத் திட்டத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்.  

எனினும், ஒன்றிணைந்த எதிரணிக்கு இன்னொரு வாய்ப்பு வசதியாக வந்திருக்கிறது. அது, வரவுசெலவுத் திட்டத்தை தோற்கடிக்கும் வாய்ப்பு. டிசெம்பர் மாதம் வரவுசெலவுத் திட்ட இறுதி வாக்கெடுப்பின்போது, அதைத் தோற்கடித்தால், அரசாங்கம் பதவி விலக வேண்டும்; அது மரபு.  

தற்போதைய அரசாங்கத்தைக் கவிழ்ப்பதால், யாருக்கு என்ன இலாபம் கிட்டும் என்பது, இங்கு முக்கியமாகப் பார்க்கப்பட வேண்டிய விடயம்.  

எஸ்.பி. திஸாநாயக்க உள்ளிட்ட ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் திரிசங்கு நிலையிலுள்ள நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் 15 பேரும், இப்போது, நடுத்தெருவில் நிற்கிறார்கள். அவர்களால் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியுடன் ஒட்டவும் முடியவில்லை. அவர்களுக்கு அரசாங்கத்தின் சலுகைகளும் இல்லை.   

அதேவேளை, பொதுஜன பெரமுனவும் அவர்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை. ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் தலைமைப் பதவி மைத்திரிபால சிறிசேனவிடம் இருக்கும் வரை, அவர்களைத் தமது பக்கம் சேர்த்துக் கொள்ளக்கூடாது என்பதில் பொதுஜன பெரமுன உறுதியாக இருக்கிறது,  
இவர்களை வைத்தே, மைத்திரிபால சிறிசேனவுடன் ஒட்டிக் கொள்ளவோ, அல்லது அவரை வெட்டியாடவோ முடியும் என்பது, மஹிந்த தரப்புக்கு நன்றாகத் தெரியும். எனவே தான், அவர்களை திரிசங்கு நிலையில் வைத்திருக்கிறது.  

இந்தத் திரிசங்கு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் 15 பேரும், ஏதாவது ஒரு பக்கத்தைச் சென்றடைய வேண்டுமாயின், தற்போதைய அரசாங்கம் கவிழ்க்கப்பட வேண்டும். எனவேதான், இந்தத் திட்டத்தை முன்னெடுக்கிறார் எஸ்.பி. திஸாநாயக்க.  

ஒன்றிணைந்த எதிரணியைப் பொறுத்தவரையில், அரசாங்கத்தைக் கவிழ்ப்பதால், மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவைப் பிரதமராக்க முடியும். இடைக்கால அரசாங்கத்தைப் பொறுப்பேற்று, தேர்தலை நடத்தினால், ஆட்சியைப் பிடிப்பதும் சுலபம். முடிந்தால், 19ஆவது திருத்தத்தில், திருத்தம் செய்து, ஜனாதிபதிக்கான அதிகாரத்தை மீண்டும் கொண்டு வர முடியும். இல்லாவிட்டால், மஹிந்தவை பிரதமர் பதவியில் வைத்திருக்க முடியும்.  

எனவே, ஐ.தே.கவை நீக்கி விட்டு, இடைக்கால அரசாங்கத்தைக் கைப்பற்றும் இந்தத் திட்டம் ஒன்றிணைந்த எதிரணிக்குச் சாதகமானது தான். சரி, இந்தத் திட்டத்தால், ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கோ, அவரது ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சிக்கோ என்ன இலாபம் கிடைக்கும்?  

மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, பொதுஜன பெரமுனவின் தலைமையை ஏற்கப் போகிறார். அவரது குடும்ப அரசியல் விருத்திக்கு அதுவே சிறந்தது. ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி எவ்வாறு பண்டா குடும்பத்தின் சொத்தாக இருந்ததோ, அதுபோல, பொதுஜன பெரமுனவை அவரால் மாற்ற முடியும். குமார வெல்கம போன்ற சில குரல்கள் எதிர்த்தாலும், பெரும்பாலானவர்கள் அதை ஏற்றுக் கொள்வார்கள்.  

ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி இப்போது பலமிழந்து போய் நிற்கிறது. மைத்திரிபால சிறிசேனவுடன் இருந்தவர்களில் பலரும், ஓடிப் போய் விட்டனர். இந்தச் சூழலில், பொதுஜன முன்னணியுடன் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி இணைந்து போட்டியிட்டால், கட்சியை ஓரளவுக்கு காப்பாற்றிக் கொள்ளலாம் என்ற எதிர்பார்ப்பு பலரிடம் இருக்கிறது,  

மைத்திரிபால சிறிசேனவைப் பொறுத்தவரையில், அவர் மீண்டும் ஜனாதிபதி பதவிக்குப் போட்டியிட விரும்பினால், அவரிடம் உள்ள ஒரே தெரிவு பொதுஜன பெரமுனவிடம் தஞ்சமடைவது தான். ஏனென்றால், அடுத்த ஜனாதிபதி தேர்தலில் ஐ.தே.க சொந்த வேட்பாளரையே நிறுத்தும் என்றும், பொது வேட்பாளரை ஆதரிக்காது என்றும், கூறி வருகிறது.  

இந்தநிலையில், பொதுஜன பெரமுனவும் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் இணைந்து வேண்டுமானால் அவரை ஜனாதிபதி வேட்பாளராக நிறுத்த முடியும். மீண்டும் ஜனாதிபதி தேர்தலில் போட்டியிடும் எண்ணம் மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கு இருக்குமானால், அவ்வாறான ஒரு பேரம் பேசும் முயற்சிகள் விரைவாகவே தொடங்கப்படுவதற்கும், இடைக்கால அரசாங்கத்தை அமைப்பதற்கும் வாய்ப்புகள் அதிகம்.  ஆனால், மைத்திரிபால சிறிசேன தனது மக்களாணையை மதிப்பார் என்று ஐ.தே.க உறுதியாக நம்புகிறது. அந்த நம்பிக்கையை அவர் எந்தளவுக்கு காப்பாற்றுவார் என்பதைப் போகப்போகத் தான் தெரிந்து கொள்ள முடியும்.  

இன்னொரு பக்கத்தில், இடைக்கால அரசாங்கத்தை அமைக்கும் விடயத்தில் ஒன்றிணைந்த எதிரணிக்குள்ளேயும் குழப்பங்கள் இருப்பதாகத் தெரிகிறது.  

அதாவது, தற்போதைய அரசாங்கத்தைக் கவிழ்த்து விட்டு, குறுக்கு வழியில் ஆட்சிக்கு வருவதை விட, இன்னும் ஒரு வருடம் பொறுத்திருந்து, அடுத்த தேர்தலின் மூலம் மக்களின் ஆணையைப் பெற்று, ஆட்சியைப் பிடிப்பது தான் நல்லது என்று பஷில் ராஜபக்‌ஷ வலியுறுத்துவதாகவும் ஒரு பேச்சு உள்ளது.  

ஆனால், விமல் வீரவன்ச, மஹிந்தானந்த அளுத்கமகே, கெஹலிய ரம்புக்வெல போன்றவர்கள் அவசரப்படுகிறார்கள். எப்படியாவது ஆட்சியைக் கவிழ்த்து விட்டு, அதிகாரத்தைப் பிடிக்க முனைகிறார்கள். இது, ஒன்றிணைந்த எதிரணிக்குள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.  

இந்தக் கட்டத்தில் முடிவெடுக்க வேண்டியவர்கள் இரண்டு பேர்; ஒருவர் மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ. இன்னொருவர் மைத்திரிபால சிறிசேன. இவர்கள் இரண்டு பேருமே, சொந்தமாக முடிவெடுக்க முடியாமல் இருக்கின்றனர் போலவே தெரிகிறது.  

இரண்டு பேருக்கும் பின்னால், முடிவுகளை எடுக்க நிர்ப்பந்திக்கும் பலர் இருக்கிறார்கள். இதில் யாருடைய கை ஓங்குகிறதோ அந்த முடிவு தான் எடுக்கப்படும்.  

இந்த ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு, இடைக்கால அரசாங்கத்தின் கனவு என்பன நிறைவேற வேண்டுமாயின், இரண்டு பக்கமும் பச்சைக்கொடி காண்பிக்க வேண்டும். ஒரு கைதட்டி ஓசை வராது.  

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/இடைக்கால-அரசாங்கக்-கனவு/91-223534

நீதி மறுத்து நீள்கின்ற காலமும்- நினைவழியாத சாட்சியங்களும்!! பிரம்படிப் படுகொலை – ஒக்.11

5 days 7 hours ago
நீதி மறுத்து நீள்கின்ற காலமும்- நினைவழியாத சாட்சியங்களும்!! பிரம்படிப் படுகொலை – ஒக்.11
 
பதிவேற்றிய காலம்: Oct 10, 2018
 
 

1987ஆம் ஆண்டு ஒக்ரோபர் பத்தாம் திகதி ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைப் போராட் டத்தில் இரண்டாம் கட்ட ஈழப்போர் ஆரம்பித்த நாளாக அறியப்பட்டது. ‘இந்திய அமைதிப் படை’ எனும் பெயரில் ஈழத்தில் வந்திறங்கி, விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிராகப் போரிடுகிறோம் என்ற பெயரில் இலங்கை இராணுவத்துடன் இணைந்து தமிழ் மக்களைக் கொன்று குவித்து, இங்கு இனப்படுகொலை யைத் திட்டமிட்டு அரங்கேற்றியமை உண ரப்பட்ட நாள் இது.

இந்தியாவின் கபடத்த னத்தைத் தமிழ் மக்கள் வேதனையுடன் அறிந்து கொண்ட நாளாகும். இந்த நாளின் பிற்பகல் வேளை யில் இந்திய அமைதிப் படையினருக்கும் விடுதலைப்புலிகளுக்கும் போர் ஆரம்பித்தி ருந்தமை வரலாறாகப் பதிவாகியது.

 

முதலாவது கரும்புலித் தாக்குதல்
இலங்கை – இந்திய அரச தலைவர்களுக்கு இடையில் ஏற்பட்ட இலங்கை– இந்திய ஒப்பந்தத்தின் பின்னர் இந்திய அரசானது ஈழத் தமிழர்களைப் பாதுகாக்க வென 25ஆயிரத்துக்கு மேற்பட்ட இந்திய இராணுவச் சிப்பாய்களை அமைதிப்படையாக வடக்குக் கிழக்குக்கு அனுப்பியிருந்தது. வடமராட்சியைக் கைப்பற்றும் நோக்குடன் இலங்கை இராணுவம் ஆரம்பித்த ‘ஒப்பரேசன் லிபரேசன்’ என்ற இராணுவ நடவ டிக்கை யானது இலங்கை அரச படைகளுக்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்குமிடையிலான முதலாவது போராக மாறியிருந்தது.

வடமராட்சியில் ஆரம்பமாகிய இந்தப் போரானது தமிழர்களை அழிக்கின்ற நட வடிக்கை யாகவே செயல்வடிவம் பெற்றிருந்தது. வடமராட்சியை இராணுவம் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தது. வடமராட்சியைக் கைப்பற்றிய பின்னர் குடாநாட்டைக் கைப்பற்றுகின்ற நடவடிக்கையில் இராணுவம் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கையில், விடுதலைப்புலிகளின் முதலாவது கரும்புலித் தாக்குதல் மேற்கொள்ளப்பட்டது. இராணுவ நடவடிக்கை ஸ்தம்பிதமடைந்தது. அரச தலைவராகவிருந்த ஜே.ஆர். குழம்பிப்போனார்.

இந்தியாவின் சந்தர்ப்பவாதத் தலையீடு
யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றிவிட வேண்டும் என்ற கனவுடன் இருந்த ஜே.ஆரின் எண்ணத்தை அறிந்த இந்தியா, இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்து வதற்கு வியூகம் அமைத்தது. மேற்குலக நாடுகளின் பக்கம் சார்ந்து இலங்கை செயற்படுவதை வலுவிழக்கச் செய்வதற்காக இலங்கையுடன் ஒப்பந்தம் ஒன்றைக் கைச்சாத்திடுவதற்கு முன்வந்தது. இதற்காக ஈழத் தமிழர்களின் பிரச்சினையைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டது.

 

தமிழர்களைப் பாதுகாப்பதெனக் கூறிக்கொண்டு தலையீட்டைச் செய்திருந்த இந்தியாவானது இலங்கை அரசின் நலன்களிலேயே அக்கறையாயிருந்தது. தமிழ் மக்களின் ஒடுக்குறை களுக்கு எதிரான, பாதிப்புக்குள்ளான குரல்களுக்கு இந்தியா செவிசாய்க்கவில்லை. இலங்கை – இந்திய ஒப்பந்தத்தை உரிய முறையில் நடைமுறைப்படுத்தும் படி வலியுறுத்தப்பட்டதால், ஏமாற்றும் கபடத்தனத்தைத் தொடர முடியாமல் போனது. அத்துடன் இது சார்ந்து புலிகளும் கடும் அழுத்தத்தைக் கொடுத்தனர்.

தியாகி திலீபன் ஐந்து அம்சக் கோரிக்கையை முன்வைத்து உணவு ஒறுப்புப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்து வீரச் சாவடைந்தார். இலங்கை – இந்திய ஒப்பந்தத்துக்கு முரணான விதத்தில் இலங்கைப் படைகளால், கைது செய்யப்பட்டிருந்த புலிகளின் பன்னிரண்டு வேங்கைகளும் சயனைட் அருந்தி வீரச்சாவ டைந்தனர். இந்திய அரசு இவற்றில் கடைப்பிடித்த அலட்சியம் அப்பட்டமாகியது.

இந்தியப் படை கொலைவெறிப் படையாக மாறியது
இந்திய அமைதிப் படையினர் ஆக்கிரமிப்புப் படை யாகவும் கொலை வெறிப்படையாகவும் தமிழர்களை அழித்தொழிக்கின்ற ஈவு இரக்கமற்ற படைகளாகவும் மாறித் தங்களது மூர்க்கத்தனமான நடவடிக்கையை 1987ஆம் ஆண்டு ஒக்ரோபர் மாதம் 10ஆம் திகதி பிற்பகல் வேளை ஆரம்பித்திருந்தனர். யாழ். கோட்டையை விட்டு வெளியேறிய இந்தியப் படையினர் எறிகணைத் தாக்குதல் மூலம் படை நடவடிக்கையைத் தொடங்கியிருந்தனர்.

விடுதலைப் புலிகளுடான போரை ஆரம்பித்த இந்தியப் படையினர் அன்றிரவு முழுவதும் யாழ். நகரம் மற்றும் அதை அண்மித்த பிர தேசங்களில் தாக்குதல்களை நிகழ்த்திக் கொண்டி ருந்தனர். யாழ். மாநகர மக்கள் இடம் பெயர்ந்து பாடசாலைகள், ஆலயங்கள், பொதுக்கட்டடங்கள் மற்றும் நண்பர்கள் வீட்டில் தஞ்சமடைந்தனர். காயமடைந்தவர்களை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்ல முடியாத நிலையில் அன்றிரவு வேளையில் பொதுமக்களில் சிலர் உயிரிழந்தனர்.

படையினர் கொக்குவில் ரயில் நிலையமூடாகக் கொக்குவில் பிரம்படிப் பகுதியை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டனர். எங்கும் வெடிச்சத்தம், படையினரின் அடாவடித்தனம், எறிகணைத் தாக்குல்களோடு பிரம்படி மக்கள் இந்தியப் படையினரிடம் சிக்கிக் கொண்டனர். ஒக்ரோபர் 11ஆம் திகதி பிரம்படி முதன்மை வீதியில் நிலை கொண்டிருந்த இந்தியப்படையினர் காலை வேளையில் மக்கள் மீதான தாக்குதல்களை ஆரம்பித்திருந்தனர். பாதுகாப்புத் தேடி அலைந்த மக்கள் கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரியில் தஞ்சமடைந்தனர்.

 

பிரம்படியில் கொலைக்களம்
கொலை வெறியோடு காணப்பட்ட இந்தியப் படையினர் பிரம்பிடியிலுள்ள மக்களை வீட்டுக்குள் புகுந்து சுட்டுக் கொன்றனர். அங்கு ஒரு வீட்டுக்குள் இருந்த கணவன் மனைவியைச் சுட்டுக் கொன்று விட்டுத் தாயின் இடுப்பிலிருந்த 2வயதுப் பெண் குழந்தையான தனபாலசிங்கம் தர்ணிகா வையும் சுட்டுக் கொன்றனர். அந்தக் குழந்தை மீது எறிகுண்டையும் வீசினர். அந்தக் குழந்தையின் இரண்டு சகோதரர்கள் படுகாயங்களோடு உயிர் தப்பினர்.

காயப்பட்டவர்களையோ, கொல்லப்பட்ட வர்களையோ உறவினர்களைச் சென்றுபார்க்க முடியாதவாறு தடுத்து வைத்திருந்தனர். மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட முடியாத நிலையிலும், குருதிப் போக்காலும் பலர் உயிரிழந்தனர். கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரியில் தஞ்சமடைந்த மக்களில் 50க்கு மேற்பட்டவர்களும், பிரம்படியில் 50க்கு மேற்பட்டோர்களும் இந்தியப் படையினர் நடத்திய கொலை வெறியாட்டத்தில் கொல்லப்பட்டனர்.

கொடூராமான செயலைச் செய்துவிட்டுப் பிரம்படியிலுள்ள பல குடும்பங்க ளைத் துப்பாக்கி முனையில் அச்சுறுத்தி இரண்டு நாள்கள் முழுவதும் வைத்திருந்தது இந்தியப் படை. ஒக்ரோபர் 11ஆம் திகதி கொக்குவில் பிரம்படி யில் 50க்கு மேற்பட்ட அப்பாவி மக்களைக் கொன்றொழித்தது இந்திய தேசத்துப் பெருமை மிக்க அமைதிப் படை. அதுவே அமைதிப் படை யின் முதல் படுகொலையுமாகும்.

கோட்டையிலிருந்து புறப்பட்ட இந்தியப் படையி னரின் தமிழ் மக்கள் மீதான படுகொலைகள் பிரம்படி யிலிருந்து ஆரம்பமாகி கிழக்கு மாகாணத்தின் களுவாஞ்சிக்குடி வரை நீடித்திருந்தது. இந்தியப் படைகள் இங்கு கால் பதித்திருந்த காலத்தில் சிறுவர்கள், பெண்கள், முதியவர்கள், போராளிகள் உட்படப் பல்லாயிரக்கணக்கானவர்களைக் கொன்றிருக்கிறது.

வல்வைப் படுகொலை, யாழ்ப்பா ணம் மருத்துவமனைப் படுகொலைகள் உட்பட மறக்க இயலாத உதாரணங்கள் பல இருக்கின்றன. இந்தியப் படையினர் நிகழ்த்திய பல படுகொலை களுக்கு 31ஆண்டுகளாகியும் எந்த விசாரணை யுமில்லை. அதற்கான நீதியும் இல்லை என்பது தான் கவலையான விடயமாகும்.

 

https://newuthayan.com/story/09/நீதி-மறுத்து-நீள்கின்ற-காலமும்-நினைவழியாத-சாட்சியங்களும்.html

பாகிஸ்தானின் புதிய அரசு எதிர்நோக்கவுள்ள சவால்கள்

6 days 7 hours ago
பாகிஸ்தானின் புதிய அரசு எதிர்நோக்கவுள்ள சவால்கள்
பாகிஸ்தானின் புதிய அரசு எதிர்நோக்கவுள்ள சவால்கள

சு. கஜமுகன் (லண்டன்)

பாகிஸ்தானில் கடந்த மாதம் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலில் பல்வேறு மோசடிகளில் ஈடுபட்டு இம்ரான் கானின் பி.ரி.ஐ கட்சியானது ஆட்சியைக் கைப்பற்றியுள்ளது. கடந்த இரு வாரங்களுக்கு முன்னர் பிரதமாராக பதவி ஏற்றுக்கொண்ட இம்ரான் கானின் புதிய அரசுக்கு பல்வேறு நெருக்கடிகள் காத்திருக்கின்றன. 

ஜனநாயகத்தை காப்பாற்றுதல், ஊழலுக்கு எதிராக போராடுதல், மக்களின் கடனை நீக்குதல் ,கல்வி மற்றும் மருத்துவத்தை அரசு வழங்குதல், மத அடிப்படை வாதத்திற்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்தல், இஸ்லாமிய நலன்புரி அரசை உருவக்குதல் என பல்வேறு வாக்குறுதிகளை முன்வைத்து ஆட்சியைக் கைப்பற்றி உள்ள பி.ரி.ஐ கட்சியானது தனது உறுதிமொழிகளை நிறைவேற்ற உள்ளுரிலும் சர்வதேசத்திலும் பல்வேறு சவால்களை எதிர்நோக்க வேண்டியுள்ளது. 

அணு ஆயுத பலத்தைக் கொண்டிருக்கும் நாடான பாகிஸ்தானானது, மத்திய ஆசியா, கிழக்கு ஆசியா, மத்திய கிழக்கு நாடுகள், ஆப்ரிக்கா நாடுகள் என் பல்வேறு நாடுகளை தொடர்புபடுத்தும் ஒரு முக்கிய கேந்திர நிலையமாகக் காணப்படுகிறது. எழுபது வீதமான உலக வர்த்தகங்கள், அதிலும்  குறிப்பாக எண்ணெய் விநியோகங்கள் பாரசீக வளைகுடா ஊடாக நடை பெறுவதை அறிவோம். ஆகவே பாரசீக வளைகுடாவின் முகத்துவாரத்தில் காணப்படும் பாகிஸ்தானின் புவியியல் அமைவானது பாகிஸ்தான் முக்கியம் பெறுவதற்கு இன்னுமொரு காரணமாகும். இதன் காரணமாக தமது அரசியல் பொருளாதார சுயநலன்களுக்காக இந்தியா , சீனா போன்ற அதனை சுற்றி உள்ள நாடுகளும், மேற்கத்தைய நாடுகளும் பாகிஸ்தானில் தமது ஆதிக்கத்தை செலுத்த முனைகின்றன. அதனால் பயங்கராவதம், மத அடிப்படைவாதம், மத மற்றும் இன ரீதியான பிளவுகளை மறைமுகமாக ஏற்படுத்துகின்றன. இந் நடவடிக்கைகள்  பாகிஸ்தானின் பொருளாதரத்தை சிதைவடையச் செய்கின்றது. பாகிஸ்தானின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரத்தில் செல்வாக்கு செலுத்த முனையும், பாகிஸ்தானின் வளங்ககளை சுரண்டிக் கொண்டிருக்கும் பிற நாடுகளின் ஆதிக்கத்தை கட்டுப்படுத்த வேண்டியது இம்ரானின் கான் அரசு எதிர்நோக்கும் மிக முக்கியமான சவால்களில் ஒன்றாகும். 

பாகிஸ்தானின் பொருளாதாரமானது நெருக்கடி நிலையிலேயே உள்ளது. வெளிநாட்டுக் கடன்கள் அதிகமாகவும், வெளிநாட்டு முதலீடுகள், வருமானங்கள் குறைவாகவும், இறக்குமதிகளுக்கு அதிகமாக செலவழிக்கப்படும் நிலையுமே  காணப்படுகின்றது. கடந்த எட்டு மாதங்களில் பாகிஸ்தான் நாணயத்தின் பெறுமதியானது நான்கு தடவை வீழ்ச்சியடைந்துள்ளது. ஆகவே வெகுவிரைவில் பொருளாதார வெடிப்பு ஏற்படக்கூடிய சாத்தியக்கூறுகளே காணப்படுகின்றன. மேலும், பாகிஸ்தானின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியானது அண்ணளவாக வெறும் ஐந்து சதவீதமாகவே காணப்படுகின்றது. 2018 இல் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி 5.8 வீதமாகக் காணப்பட்ட போதிலும், அடுத்த இரண்டு வருடங்களுக்கு அதன் வளர்ச்சியானது மூன்று சதவீதத்தை தாண்டாது என்றும் எதிர்வு கூறப்படுகின்றது.  

அமெரிக்கா, தற்பொழுது பாகிஸ்தானுக்கு வழங்கும் நிதியைக் குறைத்துள்ளது. ஆகவே பாகிஸ்தானானது அதன் உள்கட்டுமான வளர்ச்சிக்கு முதலீடு செய்யும் சீனாவின் பக்கம் சாய்ந்துள்ளது. சீன அரசானது, தனது புதிய பட்டுப்பாதை( New silk Route) திட்டத்தை விரிவுபடுத்துவதற்காக, சீபெக் (CPEC- china Pakistan Economic Corriodor) என அழைக்கப்படும் திட்டத்தின் கீழ், பாகிஸ்தானின் வீதிகள், பெரும் தெருக்கள், துறைமுகங்கள் போன்ற அபிவிருத்திக்கு 57 பில்லியன் டொலர்கள் முதலீடு செய்ய திட்டமிட்டுள்ளது. அதிலும் குறிப்பாக கடந்த இரண்டு வருடங்களில், பாகிஸ்தான் 7 பில்லியன் டொலர்களை சீனாவிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டுள்ளது. இத்திட்டமானது பாகிஸ்தானில் கட்டுமானப் பொருட்களின் இறக்குமதியை அதிகரிக்கின்றதோடு மட்டுமல்லாமல், கடனையும் அதிகரிக்கச் செய்கின்றது. மேலும் பணப் பற்றாக்குறையையும், நாணயப் பெறுமதி வீழ்ச்சியையும், பொருளாதார வீழ்ச்சியையும் ஏற்படுத்துகின்றது. ஏற்கனவே கடன் மற்றும் செலவீனங்களை தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் ஐ.எம்.எப் பிடம் கடன் கேட்டு நிற்கின்றது பாகிஸ்தான் அரசு. ஆகவே கல்வி, மருத்துவம், சுகாதாரம், இளைஞர்களுக்கான வேலை வாய்ப்பு போன்ற மக்கள் நலத் திட்டங்களுக்கு செலவு செய்யாமல் வெறுமனே கட்டுமானங்களுக்கு மட்டுமே செலவு செய்கின்றமையானது, பாகிஸ்தான் அரசை மேலும் கடனுக்குள் தள்ளி விடும் முயற்சி ஆகும். இது ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதார வளர்ச்சி அல்ல, மாறாக பாகிஸ்தானை தனது சுய அரசியல் பொருளாதார லாபத்திற்காக பயன்படுத்திக் கொள்ள முனையும் சீன அரசின் நடவடிக்கை சார்ந்ததாகும்.

சவூதி அரேபிய அரசானது பாகிஸ்தானில் முதலீடு செய்வதற்கு தயாராக இருப்பதாக தெரிவித்துள்ளது. பல்வேறு சர்வதேச நிதி நிறுவனங்களும் பாகிஸ்தானுக்கு கடன் வழங்க தயாராக உள்ளதாக தெரிவித்துள்ளன. சர்வதேச நாடுகளும், சர்வதேச நிறுவனங்களும் தமது சுய லாபங்களுக்காக பாகிஸ்தானில் முதலிட முண்டியடிக்கிறார்களே தவிர இங்கு மக்கள் நலத் திட்டங்களை அமுல்படுத்த, மக்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சனைகளை தீர்த்துக்கொள்ள எவரும் தயாராகவில்லை. ஆகவே இம்ரான் கானின் அரசானாது, வெளிநாட்டு நிதிகளைப் பெற்றுக் கொண்டு வெறுமனே வியாபாரத்தை மட்டும் விஸ்தரித்து, நாட்டின் கடனை அதிகரிக்கச் செய்யப் போகின்றதா அல்லது திட்டமிட்ட பொருளாதாரக்கொள்கைகளை அமுல்படுத்தி மக்கள் நல திட்டங்களை முன்னெடுக்கப் போகின்றதா என்பது மிக முக்கியமான கேள்வியாகும்.

ஆசியாவிலுள்ள மிகவும் வறுமையான, அபிவிருத்தி குறைந்த நாடுகளில் பாகிஸ்தானும் ஒன்றாகும். அதன் பொருளாதாரமானது விவசாயத்துறை , ஆடை மற்றும் தோல் உற்பத்தித்துறை போன்றனவற்றிலேயே தங்கியுள்ளது. இவற்றில் முதலீடு செய்யாமல், இத்தகைய துறைகளில் வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்காமல் வெறுமனே பெருந்தெருக்கள், துறைமுகங்கள், போன்ற  உள்கட்டுமானங்களை மட்டுமே அபிவிருத்தி செய்வதனால் பாகிஸ்தான் மக்களுக்கு என்ன பலன்?. பாகிஸ்தான் மற்றும் சீன நாட்டின் அதிகார சக்திகளே இதனால் பயன் அடைவார்களே தவிர, சாதாரண பாகிஸ்தானின் மக்கள் அல்ல. 

1980 முதல் இன்று வரை பாகிஸ்தான் அரசானது பதின்நான்கு தடவை ஐ.எம்.எப் மிடமிருந்து நிதி உதவியைப் பெற்றுக் கொண்டுள்ளது. 2008 ஆம் ஆண்டு 7.6 பில்லியன் டொலர்களையும், 2013 ஆம் ஆண்டு 6.6 பில்லியன் டொலர் களையும், ஐ.எம்.எப் பிடமிருந்து கடனாகப்  பெற்றுக் கொண்டது. இம்ரான் கானின் அரசானது பத்து முதல் பதினைந்து பில்லியன் டொலர்கள் வரையான கடனை பெறும் எனவும் எதிர் பார்க்கப்படுகின்றது. ஐ.எம்.எப் ஆனது கடன்களை வழங்கும்பொழுது அதன் கொள்கைகளான கல்வி மருத்துவம் சுகாதாரத்துக்கான அரச செலவைக் குறைத்தல், பொதுத் துறைகளின் செலவைக் குறைத்து அவற்றைத் தனியார் மயபப்படுத்தல் போன்றனவற்றை அமுல்ப்படுத்த கோரி கடன் பெற்ற நாடுகளுக்கு அழுத்தங்களைக் கொடுக்கும். ஆகவே ஐ எம் எப் பின் அழுத்தம் காரணமாக தேர்தல் பிரசாரத்தின் போது இம்ரான் கான் வழங்கிய வாக்குறுதிகளான கல்வி சுகாதாரம் மருத்துவத்தை அரசே வழங்கும், மக்களின் கடன்கள் நீக்கப்படும், இஸ்லாமிய நலன்புரி அரசு உருவாக்கப்படும் போன்ற வாக்குறுதிகளுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை எடுக்க வேண்டி வரலாம். 

சர்வதேச சக்திகள், பாகிஸ்தான் இராணுவத்திற்கு நேரிடையாகவே நிதி உதவி வழங்குகின்றது. இங்கு மக்கள் நலன் என்பது இரண்டாம் பட்சமே. இராணுவத்தையும் மீறி வெளி விவகாரக் கொள்கைகளை இம்ரான் அரசு கையாள்வதென்பது மிகப் பெரும் சவாலான விடயமாகும். சதாரி ஜனாதிபதியாக இருந்தபோது பாகிஸ்தான் உளவுத்துறையான ஐ.எஸ்.ஐ யினை உள்துறை அமைச்சின் கீழ் கொண்டு வரவேண்டும் என கட்டளையிட்டார். பின்னர் ஐ.எஸ்.ஐ யின் அழுத்தம் காரணமாக இருபத்து நான்கு மணித்தியாலங்களில் அவ்வறிவித்தலை மீளப் பெற்றுக் கொண்டார் என்பது கடந்த கால வரலாறு. ஆகவே இம்ரான் கானின் அரசு, மக்கள் நலனுக்காக இராணுவத்தை மீறி செயற்படுமா என்பது கேள்விக்குறியே. 

மேலும், பாகிஸ்தான் இராணுவமானது ஆப்கானிஸ்தான், காஸ்மீர் போன்ற பிரதேசங்களில் தனது படை பலத்தை விஸ்தரிக்கவே முயலும். யுத்தத்தை முன்னெடுக்க முனையும். ஆகவே இம்ரான் கானைப் பொறுத்தவரை, அதனைக் கட்டுபடுத்தி, அதன் போர் செலவைக் குறைத்து அதனை மக்களுக்கு பயன்படுத்தல் என்பது மிகப் பெரும் சவாலாகவே காணப்படும். பாகிஸ்தான் அரசையும் அதன் வெளியுறவுக் கொள்கையையும் கட்டுபடுத்தும் ஒரு அதிகார சக்தியாகவே காணப்படுகின்றது ஐ எஸ் ஐ. ஆகவே இம்ரான் கான் மக்கள் நலன் சார்ந்த, இராணுவத்திற்கு எதிரான கொள்கைகளை முன்னெடுக்க முயன்றால் பல தடைகளை சந்திக்க வேண்டி வரும். 

மேலும், மின்சாரப் பற்றாக்குறை, பண வீக்கம், ஊழல், நீர் பற்றாக் குறை, சுத்தமான குடி நீர் இன்மை, கறுப்பு பணப்புலங்கள், வறுமை, வேலையில்லாப் பிரச்சனை, பாடசாலைகள் மற்றும் மருத்துவ நிலையங்களுக்கு நிதி பற்றாக்குறை, பஞ்சாப், சிந்து, பலுசிஸ்தான் போன்ற பிரதேசங்களில் ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனங்களின் எழுச்சி என பல்வேறு நெருக்கடிகள் பாகிஸ்தானில் காணப்படுகின்றன. இவற்றினைத் தீர்ப்பதற்கும், கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரவும் இம்ரான் அரசு முயற்சி எடுக்க வேண்டும். புதிய பாகிஸ்தானை உருவாக்குவோம் என்ற கோசத்துடன் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியிருக்கும் இம்ரான் கான் 2018 முதல் 2023 வரையிலான தனது ஆட்சிக் காலத்தில் இப் பிரச்சனைகளை முடிவுக்கு கொண்டு வருவாரா என்பது கேள்விக்குறியாகும். மக்கள் அமைப்பாக திரண்டு போராட்டங்களை முன்னேடுத்தாலே இவை சாத்தியப்படும்.  

 

http://ethir.org/pakisthan-imranhan2/

காபந்து அரசாங்கம் உண்மையா? சாத்தியமா?

6 days 9 hours ago
காபந்து அரசாங்கம் உண்மையா? சாத்தியமா?
எம்.எஸ்.எம். ஐயூப் / 2018 ஒக்டோபர் 10 புதன்கிழமை, பி.ப. 12:39 Comments - 0

அடுத்த ஜனாதிபதித் தேர்தலும் பொதுத் தேர்தலும் நெருங்கி வரும் நிலையில், ஒவ்வோர் அரசியல் கட்சியும், தத்தமது இருப்பைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்த நிலை உருவாகியுள்ளது. 

நாட்டின் பிரதான கட்சிகளான பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் தலைமையிலான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி, ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவின் தலைமையிலான ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி, முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவின் தலைமையிலான ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுன ஆகிய மூன்று கட்சிகளும், இந்த நிலையை எதிர்நோக்கியுள்ளன.   

ஐ.தே.கவினதும் ஸ்ரீ.ல.சு.கவினதும் எதிர்காலம் ஆபத்தான நிலையில் உள்ளதை, இவ்வாண்டு பெப்ரவரி மாதம் 10ஆம் திகதி நடபெற்ற உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல்கள் சுட்டிக்காட்டின. அந்தத் தேர்தல்களின் போது, பொதுஜன பெரமுன, பெரும் முன்னேற்றத்தைக் காட்டிய போதிலும், அக்கட்சிக்கும் 50 சதவீத வாக்குகளைப் பெற்றுக் கொள்ள முடியாது போனதால், முதலில் ஜனாதிபதித் தேர்தல் நடத்தப்பட்டால், அக்கட்சியும் பெரும் நெருக்கடியை எதிர்நோக்க வேண்டியிருக்கும்.

வடக்கிலும், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு இதுவரை இருந்து வந்த ஏகபோக உரிமைக்குச் சவால் விடுக்கப்பட்டுள்ளது. பொதுவாக எந்தக் கட்சியினதும் எதிர்காலமும் உறுதியானதாக இல்லை.  

இந்த நிலையில் தான், அடுத்த பொதுத் தேர்தல் நடைபெறும் வரையிலான காபந்து அரசாங்கமொன்றை உருவாக்குவது தொடர்பாக, ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கும் முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவுக்கும் இடையில் பேச்சுவார்த்தை நடைபெற்றுள்ளதென, செய்திகள் கூறுகின்றன. ஊடகவியலாளர்கள் கடந்த திங்கட்கிழமை இது தொடர்பாக மஹிந்தவிடம் வினவிய போது, அவர் அச்செய்தியை மறுத்த போதிலும், “சண்டே டைம்ஸ்” பத்திரிகை, அச்சந்திப்பைப் பற்றிய விரிவான விவரத்தை வெளியிட்டுள்ளது.   

கடந்த புதன்கிழமையே இந்தச் சந்திப்பு இடம்பெற்றதென “சண்டே டைம்ஸ்” கூறுகிறது. ஆனால், “கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஜனாதிபதியை நீங்கள் சந்தித்தீர்களா?” என்றே மேற்படி ஊடகவியலாளர் சந்திப்பின் போது, ஊடகவியலாளரொருவர் கேட்கிறார். மஹிந்தவும், ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதையும் சேர்த்து “இல்லை, அவ்வாறானதொரு சந்திப்பு ஞாயிற்றுக்கிழமை இடம்பெறவில்லை” எனக் கூறுகிறார்.  

முன்னாள் அமைச்சர் எஸ்.பி.திஸாநாயக்கவின் ஏற்பாட்டில், பத்தரமுல்லையிலுள்ள அவரது இல்லத்தில் இந்தச் சந்திப்பு இடைபெற்றதென்றே, “சண்டே டைம்ஸ்” கூறுகிறது. முன்னாள் பொருளாதார அபிவிருத்தி அமைச்சரும் மஹிந்தவின் சகோதரருமான பசில் ராஜபக்‌ஷவும் உடனிருந்துள்ளார். ஐக்கிய அமெரிக்காவில் இருந்த பசிலை, ஏதோவொரு காரணத்துக்காக மஹிந்த உடனடியாக நாடுதிரும்புமாறு கூறி இருந்தார் என, அதற்கு முன்னர் செய்திகள் கூறின.   

ஆனால், அவ்வாறானதொரு பேச்சுவார்த்தை நடைபெறவில்லை எனத் தெரிவிக்கும் எஸ்.பி. திஸாநாயக்க, எனினும், இந்நாள் ஜனாதிபதியும் முன்னாள் ஜனாதிபதியும், தமது வீட்டில் இராப் போசனத்துக்காக வந்திருந்தனர் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார்.

அவ்வாறானதொரு சந்திப்பே நடைபெறவில்லை என்பதைப் போல், மஹிந்த கருத்து வெளியிடுகிறார். ஆனால் திஸாநாயக்கவோ, “சந்தித்தார்கள், ஆனால் காபந்து அரசாங்கமொன்றைப் பற்றிய பேச்சுவார்த்தை நடைபெறவில்லை” என்று கூறுகிறார். அர்த்தம் இல்லாமல், மஹிந்தவுடன் மைத்திரி, சாப்பாட்டுக்குப் போவாரா? இருவரும் அந்தளவு நண்பர்களா?   

எவர் மறுத்தாலும், இந்தச் செய்தி விடயத்தில் ஐ.தே.க நடந்து கொள்ளும் முறையைப் பார்த்தால், இந்தச் சந்திப்பு நடைபெற்று இருக்கும் என்றே சிந்திக்கத் தோன்றுகிறது. கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் மஹிந்த வெற்றிபெற்றிருந்தால், தாம் ஆறடி நிலத்தடியில் தான் இருக்க நேரிடும் என மைத்திரி கூறியதை, ஐ.தே.க தலைவர்கள் இப்போது நினைவூட்டுகிறார்கள். ஐ.தே.கவின் வாக்குகளாலேயே மைத்திரிபால சிறிசேன ஜனாதிபதியானார் என்று, அவர்கள் இப்போது அடிக்கடி ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.  

இப்பேச்சுவார்த்தை நடைபெற்றிருந்தால், மைத்திரிபால, தமது பாதுகாப்புக்காகவும், மஹிந்த தாம் மீண்டும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிக் கொள்வதற்காகவும் நடத்தப்பட்ட பேச்சுவார்த்தையாகவே இது தெரிகிறது. “சண்டே டைம்ஸ்” செய்தியின் படி, இந்த உத்தேச காபந்து அரசாங்கத் திட்டத்தின் பிரகாரம், கடந்த பொதுத் தேர்தலின் போது, ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பாகப் போட்டியிட்ட மஹிந்த, மைத்திரி இரு அணிகளும் கூட்டுச் சேர்ந்து புதிய அரசாங்கமொன்றை உருவாக்கும்; மஹிந்த பிரதமராகுவார்; மைத்திரி ஜனாதிபதியாகவே இருப்பார்; அரசாங்கத்திலிருந்து ஐ.தே.க நீக்கிவிடப்படும். அதைத் தொடர்ந்து, அடுத்த பொதுத் தேர்தலில், ஸ்ரீ.ல.சு.கவும் பொதுஜன பெரமுனவும் மீண்டும் பிரிந்து தனித்தனியாகப் போட்டியிடும்.   

இந்தச் சந்திப்பின் போது பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவுடன் தொடர்ந்து கடமையாற்ற முடியாது எனவும், தாம் செய்ய விரும்பும் எதையும் அவர் செய்ய விடுவதில்லை எனவும், ஜனாதிபதி மைத்திரி முறையிட்டுள்ளார் எனவும் கூறப்படுகிறது. ஜனாதிபதியைப் புறக்கணித்து, தாம் விரும்பியவாறு செயற்படுவதாக, இதற்கு முன்னரும் ஐ.தே.க மீது குற்றஞ்சாட்டப்பட்டுள்ளது. 2001ஆம் ஆண்டு, ஜனாதிபதி சந்திரிகா குமாரதுங்கவின் ஆட்சிக் காலத்தில், ரணில் விக்கிரமசிங்க பிரதமராக இருந்த போதும், ஐ.தே.க மீது இவ்வாறு குற்றஞ்சாட்டப்பட்டது.   

இம்முறையும், 2015ஆம் ஆண்டு தற்போதைய அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்து சில மாதங்களில், ஜனாதிபதிக்கும் பிரதமருக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடுகள் உருவாகின. முன்னாள் அரசாங்கத்தின் தலைவர்களுக்கு எதிரான ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் தொடர்பான விசாரணைகள் முன்னெடுக்கப்படுவதில்லை என்று, மைத்திரி அப்போது, ஐ.தே.கவைக் குற்றஞ்சாட்டினார்.   

அடுத்ததாக, மத்திய வங்கிப் பிணைமுறி மோசடி தொடர்பாக ஐ.தே.கவுக்கு எதிராகக் குற்றச்சாட்டுகள் எழவே, ஐ.தே.கவை ஜனாதிபதி சாடினார். இந்த விடயம், இவ்வாண்டு பெப்ரவரி மாதத்தில், பிரதமரைப் பதவியில் இருந்து நீக்கும் முயற்சி வரை நீடித்தது. பிரதமரை நீக்குவதற்கான சட்டப் பிரமாணங்கள் இருக்கின்றனவா என ஆராயுமாறு, சட்டமா அதிபரை ஜனாதிபதி கேட்டுக் கொண்டாரென, அப்போது சில செய்திகள் கூறின.  

பின்னர் மஹிந்த, “தேசப்பற்றை” தலைமேல் வைத்துக் கொண்டு அரசாங்கத்தை விமர்சிக்கவே, மைத்திரியும் படிப்படியாக அப்பக்கம் சாயத் தொடங்கினார். மனித உரிமை மீறல் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகளை விசாரணை செய்வதற்காக, ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவை கூறுவதைப் போல், வெளிநாட்டு நீதிபதிகள் தேவையில்லை எனக் கூறலானார். இந்த விடயத்திலும், அவருக்கும் ஐ.தே.கவுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடுகள் தோன்றின. சமபாலுறவைச் சட்டமாக்குதலுக்கான முயற்சி போன்ற சில முயற்சிகளை, ஜனாதிபதி தடுத்தார்.   

அடுத்ததாக, பொருளாதாரப் பிரச்சினைகள் தொடர்பாக, ஜனாதிபதிக்கும் ஐ.தே.கவுக்கும் இடையே முறுகல் நிலை ஏற்பட்டது. இதையடுத்து, பிரதமர் தலைமையிலான பொருளாதார முகாமைத்துவக் குழுவுக்குப் பதிலாக, ஜனாதிபதி, தமக்குக் கீழ், தேசிய பொருளாதாரப் பேரவை என்ற ஒரு குழுவை நியமித்தார். இனி, ஐ.தே.க அல்ல, தாமே பொருளாதாரத்தை வழிநடத்தப் போவதாக, மைத்திரி பகிரங்கமாக அறிவித்தார்.   

எனவே, ஜனாதிபதிக்கும் பிரதமருக்கும், கூட்டாகவும் ஒற்றுமையாகவும் அரசாங்கத்தை நடத்த முடியாது என்ற நிலை உருவாகியிருக்கிறது. அதேவேளை, நாட்டின் அரசியல் நிலைமை, மஹிந்தவின் பொதுஜன பெரமுனவுக்குச் சாதகமாக மாறி வருகிறது. அது, கடந்த உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல்களின் போது மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. எனவே, தமது இருப்பைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள, மஹிந்தவுடன் நட்பை உருவாக்கிக் கொள்ள மைத்திரி நினைத்திருக்கலாம்.   

2015ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதித் தேர்தலின் போது மஹிந்த வெற்றி பெற்றிருந்தால், தாம் ஆறடி நிலத்துக்குள் இருப்பேன் என்று கூறியவரும் மைத்திரி தான். ஆனால் இப்போது, மஹிந்தவின் அணி எவ்வாறோ பதவிக்கு வரும் என்றதோர் அச்சம் உருவாகியிருக்கும் நிலையில், பாதுகாப்புக்காக இது போன்றதோர் ஏற்பாட்டுக்கு, மஹிந்தவுடன் அவர் இணங்கியிருக்கலாம்.  

மஹிந்தவுக்கும் இவ்வாறானதொரு திட்டம் அவசியமில்லை என்று கூற முடியாது. சட்டப்படி, அடுத்த பொதுத் தேர்தலுக்கு முன்னர், ஜனாதிபதித் தேர்தல் நடைபெற வேண்டும். அரசமைப்பின் 19ஆவது திருத்தத்தின் பிரகாரம், நாடாளுமன்றத்துக்கு நான்கரை ஆண்டுகள் பூர்த்தியாகிய பின்னரே, ஜனாதிபதியால் அதைக் கலைக்க முடியும். அவ்வாறு கலைத்தாலும், அடுத்த பொதுத் தேர்தல், ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்குப் பின்னரே நடைபெறும்.

முன்னர் நாம் கூறியதைப் போல், முதலில் ஜனாதிபதித் தெர்தல் நடைபெற்றால், நிச்சயமாக வெற்றிபெற முடியும் என்ற நிலை, மஹிந்த அணிக்கு இல்லை. ஆனால், கடந்த உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல முடிவுகளைக் கருத்திற்கொள்ளும் போது, பொதுத் தேர்தல் முதலில் நடைபெற்றால், மஹிந்த அணியினர் வெற்றிபெறும் வாய்ப்பு அதிகம்.  

அவ்வாறு மஹிந்த பிரதமராகினால், பணத்தைக் கொடுத்து ஐ.தே.கவினரை 
அவர் விலைக்கு வாங்கி, நாடாளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மைப் பலத்தைப் பெற்று, மீண்டும் தாம் ஜனாதிபதியாகும் வகையில், அரசமைப்பைத் திருத்திக் கொள்ள முடியும்.   

ஆனால், பொதுத் தேர்தல் முதலில் நடைபெறாத காரணத்தால், காபந்து அரசாங்கமொன்றை உருவாக்கிப் பிரதமராகியும், அதே நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியும் என, மஹிந்த கணக்குப் போடலாம். எனவே, மஹிந்தவுக்கும் இவ்வாறானதொரு சந்திப்பு அவசியமில்லை எனக் கூற முடியாது.   

இந்த மைத்திரி - மஹிந்த சந்திப்பை, எஸ்.பி. திஸாநாயக்கவே ஏற்பாடு செய்ததாகச் செய்திகள் கூறுகின்றன. திஸாநாயக்க அவ்வாறு செய்யமாட்டார் என்று கூறுவதற்கு ஆதாரங்கள் இல்லை. 

மாறாக, அவ்வாறு அவர் செய்திருக்கலாம் என்று சிந்திப்பதற்கே காரணங்கள் இருக்கின்றன. திஸாநாயக்க, இவ்வாண்டு ஏப்ரல் மாதம் வரை, அரசாங்கத்தில் அமைச்சராக இருந்தார். அந்த மாதம் 4ஆம் திகதி, பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவுக்கு எதிராகக் கொண்டு வரப்பட்ட நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரணைக்கு ஆதரவாக வாக்களித்தமையால், அரசாங்கத்திலிருந்து வெளியேற நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட 16 ஸ்ரீ.ல.சு.கவினரில் அவரும் ஒருவர்.   

அந்த 16 பேரும் அரசாங்கத்தில் இருந்து வெளியேறினாலும், அவர்கள் எதிர்பார்த்ததைப் போல், மஹிந்த அணியிலிருந்து அவர்களுக்கு வரவேற்புக் கிடைக்கவில்லை. எனவே அவர்கள், இப்போது அரசியல் அநாதைகளாக இருக்கின்றனர். ஆகவே, திஸாநாயக்க, இது போன்றதொரு சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்திருந்தால், அது ஆச்சரித்துக்குரிய விடயமல்ல.  

ஆனால் இந்தச் சந்திப்பு உண்மையாக இருந்தாலும், இது நடைமுறைச் சாத்தியமான திட்டமா என்பது சந்தேகமே. ஏனெனில், நாடாளுமன்றத்தைக் கலைக்காது, தற்போதைய நாடாளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்தியே, ஸ்ரீ.ல.சு.கவும் ஒன்றிணைந்த எதிரணியும் அண்மையில் அரசாங்கத்திலிருந்து விலகிய மேற்படி 16 பேரும் இணைந்து காபந்து அரசாங்கமொன்றை உருவாக்கி, மஹிந்தவைப் பிரதமராக்குவதாக இருந்தால், அம்மூன்று குழுக்களிடமும் அதற்கான போதிய பலம் இருக்க வேண்டும்.  

இம்மூன்று குழுக்களும் கடந்த பொதுத் தேர்தலின் போது, ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பின் கீழ் போட்டியிட்டவையாகும். அவர்களுக்கு மொத்தம், 95 ஆசனங்கள் மட்டுமே கிடைத்தன. ஒருவரைப் பிரதமராக ஜனாதிபதி நியமிப்பதாக இருந்தால், குறைந்தபட்சம் அவருக்கு ஆதரவான 113 எம்.பிக்கள் இருக்க வேண்டும். தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் 16 உறுப்பினர்களும், ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பின் மூலம் தெரிவானவர்களுடன் சேர்ந்து வாக்களித்தாலும், மேலும் இரண்டு 

எம்.பிக்களின் ஆதரவு இல்லாமல், மஹிந்தவைப் பிரதமராக நியமிக்க முடியாது.  
எனவே, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பை இந்தத் திட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்ளும் நோக்கத்துடனேயே, இந்த வருட இறுதிக்குள், வடக்கில் தமிழ் மக்களின் காணிகளை விடுவிக்க வேண்டும் என, ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன, அதிகாரிகளைப் பணித்தார் என்றும், “சண்டே டைம்ஸ்” பத்திரிகை கூறுகிறது. ஆயினும், இது போன்றதொரு திட்டத்துக்கோ அல்லது மஹிந்தவைப் பிரதமராக்குவதற்கோ, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு இணக்கம் தெரிவிக்கும் என்று கூற முடியாது.  

2015ஆம் ஆண்டு, வெறும் 45 எம்.பிக்களின் ஆதரவுடன் இருந்த ரணில் விக்கிரமசிங்கவை, பிரதமராக மைத்திரி நியமித்தார். அதேபோல், 95 எம்.பிக்களின் ஆதரவுடன் மஹிந்தவைப் பிரதமராக நியமிக்க முடியாதா என, ஒருவர் கேள்வி எழுப்பலாம். அவ்வாறு நியமிக்கலாம்; ஆனால் அவ்வாறு நியமிக்கப்படும் பிரதமருக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரணையொன்றை ஐ.தே.க கொண்டு வந்தால், அதில் மஹிந்த தோல்வியடைந்து, அந்த நியமனம் இரத்தாகிவிடும்.  

 

 

எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமானது, இவ்வாறானதொரு காபந்து அரசாங்கம் ஒன்றின் மூலமாகவாவது, மஹிந்த பதவிக்கு வருவது, நாட்டுக்கு நன்மையாக அமையுமா என்பதே.  

 

 http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/காபந்து-அரசாங்கம்-உண்மையா-சாத்தியமா/91-223433

விக்னேஸ்வரனுக்கான காத்திருப்பு - புருஜோத்தமன் தங்கமயில்

6 days 9 hours ago
விக்னேஸ்வரனுக்கான காத்திருப்பு
புருஜோத்தமன் தங்கமயில் / 2018 ஒக்டோபர் 10 புதன்கிழமை, பி.ப. 12:23Comments - 0

வடக்கு மாகாண சபையின் முதலாவது பதவிக்காலம், இன்னும் இரண்டு வாரங்களில் நிறைவுக்கு வருகின்றது. அது, கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக “வடக்கின் முதலமைச்சர்” என்கிற அடையாளத்தோடும் அங்கிகாரத்தோடும் வலம்வரும் சி.வி.விக்னேஸ்வரனுக்கும், தன்னுடைய எதிர்கால அரசியல் நடவடிக்கைகள், தெரிவுகள் தொடர்பில் உறுதியான நிலைப்பாடொன்றை எடுக்க வேண்டிய நெருக்கடியை வழங்கியிருக்கின்றது.

மக்கள் பிரதிநிதிகளோ, போராளிகளோ யாராக இருந்தாலும், அவர்கள் அதிகாரத்தில் இருக்கும் வரைக்கும்தான் மரியாதை. அதிகாரத்தை (அல்லது பதவியை) இழந்து “முன்னாள்” என்கிற அடையாளத்தைப் பெற்ற தருணத்திலிருந்து, அவர்களுக்கான அங்கிகாரம் மெல்ல மெல்லக் கீழிறங்கத் தொடங்கிவிடும்.

அதையே, தமிழ்த் தேசிய அரசியலும் பிரதிபலித்து வருகின்றது. அண்மைய நாள்களில், முன்னாள் போராளிகளும் முன்னாள் மக்கள் பிரதிநிதிகளும், பல்வேறு தரப்புகளாலும் எவ்வாறெல்லாம் உதாசீனப்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்பதைப் பார்த்தாலே, அதை உணர்ந்து கொள்ள முடியும்.

அப்படியான சமூக ஒழுங்கும் உளவியலும் காணப்படும் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் சூழலில், “முதலமைச்சர்” எனும் அங்கிகாரத்தை விக்னேஸ்வரன் இழந்த பின்னரும் மேல் நிலையில் நிலைத்து நிற்பதென்றால், அதற்கான உழைப்பை அதிகமாக வழங்க வேண்டும். ஆனால் அவர், அதிக உழைப்பை வழங்கிய தருணங்கள் என்றும் எதையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லிவிட முடியாது. அவர், “பிரமுகர் அரசியலின்” ஒரு சாட்சி.

தமிழ்த் தேசியப் போராட்டம் என்பது, இரண்டு வடிவங்களில் தலைவர்களையும் முக்கியஸ்தர்களையும் உருவாக்கி வந்திருக்கின்றது. ஆயுதப் போராட்டம், அதிக தருணங்களில் கடைநிலையிலிருந்து திறமை, தைரியம், வழிநடத்தும் பாங்கு உள்ளிட்டவற்றை முன்னிறுத்தி, தளபதிகளையும் முக்கியஸ்தர்களையும் உருவாக்கி வந்தது.

ஆனால், கட்சி அரசியல் என்பது, அதிக தருணங்களில் “பிரமுகர் அரசியல்” சார்பிலேயே அதிக கவனம் செலுத்தி வந்திருக்கின்றது. கடின உழைப்பாளிகளாக இருந்த தொண்டர்கள், கட்சி அரசியலில் மேல்நிலைக்கு வந்தமை மிகவும் குறைவு.

ஆனால், கட்சி அரசியல், ஆயுதப்போராட்ட அரசியல் எனும் தனித்த இரண்டு சூழல்களுக்குப் பின்னரான இன்றைய அரசியல் என்பது, இருவடிவங்களும் பகுதியளவில் கலந்த ஒன்றாகவே இருக்கின்றது. அல்லது, அதையே, இளம் தலைமுறையொன்று எதிர்பார்த்து நிற்கின்றது. 

அந்த நிலைக்குள்ளும் நிறையும் குறையும் அதிகமாக இருந்தாலும், அந்த நிலையொன்று, குறிப்பிட்டளவான தாக்கத்தைச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கின்றது. அப்படியான சூழலில், “பிரமுகர் அரசியலின்” முகமாக மாத்திரம் இருக்கும் விக்னேஸ்வரனால், தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் தாக்குப்பிடிக்க முடியுமா என்கிற கேள்வி எழுகின்றது.

தமிழ் மக்கள் பேரவையின் அண்மைய கூட்டமொன்றில் உரையாற்றிய விக்னேஸ்வரன், தன்னுடைய எதிர்கால அரசியல் தெரிவுகள் பற்றி, நான்கு விடயங்களைக் குறிப்பிட்டிருந்தார். அவற்றில், புதிய கட்சியை ஆரம்பிப்பது, பேரவையை மக்கள் இயக்கமாக முன்னிறுத்திக் கொண்டு நகர்வது ஆகிய இரு விடயங்களும், பல்வேறு தரப்பினராலும் கவனிக்கப்பட்டது.

ஆனால், கடந்த சில நாள்களுக்கு முன்னர், வெளிநாட்டு இராஜதந்திரி ஒருவருடனான சந்திப்பின் போது, புதிய கட்சியை ஆரம்பிப்பதிலுள்ள சிக்கல்கள் பற்றிய தன்னுடைய தயக்கத்தையும் அவர் வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றார். அப்படியான சூழலில், பேரவை முன்னிறுத்திய அரசியல் ஒன்றில் தங்கியிருப்பதிலேயே, அவர் ஆர்வம் காட்டுவதாகக் கொள்ள முடியும். அது, தன்னை அதிகளவில் சேதாரத்துக்கு உள்ளாக்காது என்றும் அவர் நம்பலாம்.

ஆனால், முதலமைச்சர் என்கிற நிலை விக்னேஸ்வரனுக்கு வழங்கிய அங்கிகாரத்தை, பேரவையின் தலைவர் என்கிற அடையாளத்தால் வழங்க முடியுமா என்று கேட்டால், இல்லை என்பதுதான் பதிலாக இருக்கும்.

ஏனெனில், பேரவையில் கட்சிகள் அங்கம் வகித்தாலும், அது வைத்தியர்கள், புத்திஜீவிகள் உள்ளிட்ட பிரமுகர்கள் வட்டமாகவே அதிகம் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றது. அந்த அடையாளத்தால், தேர்தல் அரசியல் கோலோச்சும் சூழலில், ஒருநிலை தாண்டி மேலே வர முடியாது. கூட்டமைப்போடு விக்னேஸ்வரன் முரண்பட ஆரம்பித்த கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில், அவர் பெற்றுவந்த முக்கியத்துவம் என்பது, குறிப்பிட்டளவானது.

அதுவரை, இரா.சம்பந்தனின் விசுவாசியாக அடையாளப்படுத்தப்பட்ட விக்னேஸ்வரனை, சம்பந்தனுக்கு மாற்றான தலைவராக அடையாளப்படுத்தப்படும் அளவுக்கான நிலையொன்றை, சில தரப்புகள் கட்டியெழுப்ப முனைந்தன.

கூட்டமைப்புக்கு எதிரான மாற்றுத் தலைமைக்கான வெற்றிடம் என்பது, கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் உள்ளிட்ட பலரால் நிரப்பப்பட முயலப்பட்டது.

ஆனால், அது இயலாத போது, கஜேந்திரகுமாரால் கூட விக்னேஸ்வரனை மாற்றுத் தலைமையாக ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலை உருவானது. தமிழரசுக் கட்சிக்கும் விக்னேஸ்வரனுக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகளின்போது, விக்னேஸ்வரனுக்காக வீதிக்கு இறங்கும் அளவுக்கு, கஜேந்திரகுமார் தன்னுடைய நிலையை விட்டுக்கொடுத்திருந்தார்.

சம்பந்தனுக்கு எதிரான மாற்றுத் தலைமையைத் தேடும் பயணத்தில், கூட்டமைப்புக்கு எதிரான கட்சிகள் மாத்திரமல்ல, சிவில் சமூக இயக்கங்கள், புலம்பெயர் தரப்புகள், பேரவை உள்ளிட்ட பல தரப்புகளும் இன்னமும் ஈடுபட்டு வருகின்றன.

அவ்வாறான தரப்புகளுக்கு, தேர்தல் அரசியலில் பங்களிக்காத ஓர் இயக்கத்தின் தலைமையாக விக்னேஸ்வரனைக் கொண்டிருப்பதில் சிக்கல் ஏற்படும். ஏனெனில், தற்போதுள்ள அரசியல் என்பது, தேர்தல்களின் போக்கிலும், அதன் வெற்றிகளின் போக்கிலும் எழுந்து வருவது.

அப்படியான நிலையில், தேர்தலில் பங்களிக்காத அமைப்பொன்றுக்குத் தலைவராக விக்னேஸ்வரனைக் கொண்டிருப்பதால், மாற்றுத் தலைமை என்கிற இடத்தையோ, இலக்கையோ அடைந்துவிட முடியாது என்பது, அவர்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.

அப்படியான சூழலில், புதியதொரு கூட்டணி அரசியலுக்கு தலைமையேற்குமாறே, இந்தத் தரப்புகள், விக்னேஸ்வரனிடம் வேண்டி நிற்கின்றன. அதுவும், ஒரு வகையில், “பிரமுகர் அரசியலின்” போக்கில் வருவதுதான்.

அதாவது, கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் விக்னேஸ்வரன் பெற்றுக்கொண்டிருக்கும் அங்கிகாரத்தை, தேர்தலில் அறுவடை செய்வதனூடாக, கூட்டமைப்புக்கு எதிரான தரப்புகள், இன்னும் இன்னும் எழுந்துவர முடியும் என்று நம்புகின்றன.

அவை, இடைநிரப்புத் தலைமையொன்றுக்கான ஏக்கத்தையே, விக்னேஸ்வரன் சார்பில் கொண்டிருக்கின்றன. ஏனெனில், அவரோடும், அவரது நிலைப்பாடுகளோடும் நின்று நீடித்து அரசியல் செய்ய முடியும் என்பதில், பேரவை உள்ளிட்ட மாற்றுத் தலைமைக்கான கோரிக்கையாளர்களுக்கும் பெருமளவு நம்பிக்கை இல்லை. கடந்த காலங்களில், அதற்கான கட்டங்களை விக்னேஸ்வரன் வெளிப்படுத்தியிருக்கவும் இல்லை.

அத்தோடு, விக்னேஸ்வரனின் வயதும் உடல்நிலையும் கூட, கடின உழைப்பை வழங்கி, கட்சி அரசியலில் சுற்றிச் சுழன்று வேலை செய்வதற்கான கட்டத்தில் இல்லை என்பதுவும், ஒரு பின்னடைவே. புதிய கட்சியை ஆரம்பிக்கும் கட்டத்திலிருந்து, அக்காரணமும் அவரைப் பின்வாங்க வைத்திருக்கின்றது.

அப்படியான கட்டத்தில், இருப்பதில் கௌரவமான நிலையொன்றைத் தக்கவைப்பதற்காக, பேரவையும் பேரவையோடு இணக்கமான கட்சிகளும் முன்மொழியும் நிலைப்பாடொன்றை நோக்கி, விக்னேஸ்வரன் நகர வேண்டி ஏற்படும். அது, அடுத்த மாகாண சபைத் தேர்தல், நாடாளுமன்றத் தேர்தல் ஆகியவற்றை இலக்காகக் கொண்ட அரசியல் கூட்டணிக்குத் தலைமையேற்பதோடு முடிந்து போகலாம். அது ஒருவகையில், கூட்டமைப்புச் செலுத்த நினைக்கும் ஏகபிரதிநிதித்துவ அரசியலுக்கு, குறிப்பிட்டளவான கடிவாளத்தைப்போட உதவும். அந்த வகையில் அதை வரவேற்கலாம்.

ஏனெனில், பலத்த போட்டி இல்லாத அரசியல் களமும் தேர்தல் களமும், சமூகமொன்றைப் பின்னோக்கி இழுத்துச் சென்றுவிடும். அப்படியான கட்டத்தில், கூட்டமைப்புக்கு அழுத்தத்தைக் கொடுக்கும் அளவுக்கான தேர்தல் கூட்டணியொன்றுக்கு விக்னேஸ்வரன் தலைமையேற்பது, சாதகமான கட்டங்களை, சில நிலைகளில் ஏற்படுத்தலாம்.

அது, உள் முரண்பாடுகளால் முட்டி மோதிக்கொண்டிருக்கும் கூட்டமைப்பை, மீள ஒருங்கிணைக்கலாம்; உத்வேகப்படுத்தலாம்; கேள்விகளையும் விமர்சனங்களையும் உள்வாங்கிப் பிரதிபலிக்கும் ஆரோக்கியமான கட்டத்துக்கு நகர்த்தலாம்.

இன்னொரு புறத்தில், விக்னேஸ்வரனின் தன்முனைப்பு மனநிலையையும் தடுமாற்றங்களையும், புதிய தேர்தல் கூட்டணிக்காகக் காத்திருக்கும் தரப்புகள் எவ்வாறு வெற்றிகரமாகக் கையாளப்போகின்றன என்பதுதான், அவர்களின் அடுத்த கட்டங்களைத் தீர்மானிக்கும். இல்லையென்றால், வடக்கு மாகாண சபை, கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அரங்கேற்றி ஓய்ந்த நாடகங்களின் அடுத்த கட்டம், புதிய கூட்டணிக்குள்ளும் அரங்கேறும். அது, மாற்றுத் தலைமைக்கான நம்பிக்கையாளர்களை மாத்திரமல்ல, விக்னேஸ்வரனையும் கூட, தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் இருந்து அகற்றம் செய்துவிடலாம்.

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/விக்னேஸ்வரனுக்கான-காத்திருப்பு/91-223431

இரு பிரதான கட்சிகளும் இனிமேலும் ஆட்சியில் இணைந்து செயற்படுவதென்பது வெறும் பாசாங்கு

6 days 21 hours ago
இரு பிரதான கட்சிகளும் இனிமேலும் ஆட்சியில் இணைந்து செயற்படுவதென்பது வெறும் பாசாங்கு  

அரசாங்கம் அதன் பதவிக்காலத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் இருக்கிறது. கடந்த பெப்ரவரியில் நடைபெற்ற உள்ளூராட்சி தேர்தல்களையடுத்து புதிய பிரதமர் ஒருவரை நியமிப்பதற்கு ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன நாட்டம் காட்டியதற்குப் பிறகு ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் கூட்டரசாங்கத்தில் தொடர்ந்தும் சேர்ந்து செயற்படுவதென்பது உண்மையிலேயே ஒரு பாசாங்கு என்பதைத் தவிர வேறு ஒன்றுமாக இருக்கமுடியாது. இரு தரப்புகளுமே எதிர்வரும் ஜனாதிபதி தேர்தலை எதிர்கொள்வதற்கான வியூகங்களில் கவனத்தைச் செலுத்தத் தொடங்கியிருக்கின்றன.ranilwikramasinga.jpgஅதனால் 2015 ஜனவரியில் நிலவிய உற்சாகமான நாட்கள் ஒரு முடிந்த கதையாகிப்போய்விட்டன. வரலாற்றில் முதற்தடவையாக ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் சுதந்திரக் கட்சியும் ஆட்சியதிகாரத்தில் ஒன்றாக இணைந்திருக்கக்கிடைத்த வாய்ப்பும் பாராளுமன்றத்தில் பிரதான எதிர்க்கட்சியாக இருக்கும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு முழுமையான ஒத்துழைப்பை வழங்குகின்ற சூழ்நிலையும் புதியதொரு அரசியலமைப்பைக் கொண்டுவருவதற்கான அருமையான சந்தர்ப்பமாகும். ஆனால், அது இப்போது தவறவிடப்பட்டுவிட்டது.

ஜனாதிபதி தேர்தலுக்கு இன்னமும் 14 மாதங்கள் தான் இருக்கின்றன. அத்தகைய பின்புலத்தில் இப்போதுள்ள பிரச்சினை இரு பிரதான கட்சிகளும் சேர்ந்து ஆட்சி செய்வதென்ற பாசாங்கை இரு தரப்பினருக்கும் பாதிப்பு ஏற்படாத வகையில் ' நயநாகரிகத்துடன் ' தொடரக்கூடியதாக இருக்குமா என்பதேயாகும்.

இத்தகைய ஒரு கட்டத்தில் ஜனதா விமுக்தி பெரமுன ( ஜே.வி.பி.) வினால் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருக்கும் அரசியலமைப்புக்கான 20 ஆவது  திருத்த யோசனை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அரசியலமைப்புக்கான 19 ஆவது திருத்தத்தின் விளைவும் தாக்கமும் ஒரு புறமிருக்க, ஜே.வி.பி.யின் திருத்த யோசனை நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் தோற்றத்துக்கான அடிப்படைக் காரணியைக் கையாளுவதாக அமைகிறது என்பது முக்கியமாகக் கவனிக்கப்படவேண்டியதாகும். 

அதாவது நிறைவேற்று அதிகார ஜனாதிபதி ஆட்சிமுறையை ஒழிப்பதென்பதே அரசாங்கத்தின் பிரதான நோக்கம் என்று 2015 தேசிய தேர்தல்களில் அதன் தலைவர்கள் நாட்டு  மக்களுக்கு உறுதியளித்தார்கள். அவர்கள் மாத்திரமல்ல, இதுகால வரையில் நடைபெற்றிருக்கக்கூடிய ஜனாதிபதி தேர்தல்களில் வேட்பாளர்களாக நின்றவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் நிறைவேற்று அதிகார ஜனாதிபதி பதவியை ஒழிக்கப்போவதாகவே வாக்குறுதி அளித்தார்கள்.

அரசியலமைப்புக்கான 19 ஆவது திருத்தம் 1978 நிறைவேற்று அதிகார ஜனாதிபதியின் அதிகாரங்களைக் கணிசமான அளவுக்குக் குறைத்திருப்பதுடன் இனிமேல் ஜனாதிபதி பதவிக்கு வரப்போகிறவர்  தனக்கு முன்னதாக பதவியில் இருந்த ஜனாதிபதிகள் அனுபவித்திருக்கக்கூடிய அதிகாரங்களைக் கொண்டிருக்கப் போவதில்லை என்றாலும் தற்போதைய வடிவில் இருக்கின்ற ஜனாதிபதி பதவிகூட மாகாணங்களுக்கு பயனுறுதியுடைய வகையில் அதிகாரங்களைப் பரவலாக்கம் செய்து சிறப்பான ஆட்சிமுறையைக் கொண்டுவருவதற்கு   தடையாகவே இருக்கிறது.

தற்போது உச்சநீதிமன்றத்தின் பரிசீலனையில் இருக்கும் ஜே.வி.பி.யின் 20 ஆவது திருத்த யோசனை மாத்திரமே  அரசியலமைப்புச் சீர்திருத்தங்களைப் பொறுத்தவரை தற்போது அரசியல் அரங்கில் பேசு பொருளாக இருப்பதை அவதானிக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது. பல்வேறுபட்ட காரணிகள் அரசியலமைப்புச் சபையை ஒரு ஸ்தம்பித நிலைக்குக் கொண்டுவந்திருப்பதால், 20 ஆவது திருத்த யோசனை இயல்பாகவே அதற்கென ஒரு பொருத்தப்பாட்டை பெற்றிருக்கிறது எனலாம். அரசாங்கத்தின் பங்காளிகளில் ஒரு பிரிவினர் அந்த யோசனையை விரும்பாதவர்களாக இருக்கின்ற அதேவேளை, மறுபிரிவினர் அந்த யோசனை சாத்தியமாகக்கூடியதாக எதையும் செய்வதற்கு முன்வராவிட்டாலும் எது நடந்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ளத்தயார் என்ற மனநிலையில் இருக்கின்றனர். நிறைவேற்று ஜனாதிபதி பதவி ஒழிக்கப்படுமோ இல்லையோ 2019 ஜனாதிபதி தேர்தல் மீது கவனம் திரும்பியிருக்கின்றது என்பதுதான் உண்மை. அதற்குக் காரணம் அந்த பதவியின் மிகுந்த  முக்கியத்துவம் மாத்திரம் அல்ல, இத்தடவை தேர்தல் ராஜபக்ஷாக்களின் கதியை, அதாவது மீண்டும் அவர்கள் அதிகாரத்துக்கு திரும்பி வருவதற்கான வாய்ப்பைத்  தீர்மானிக்கப்போகிறது.

ஜனாதிபதி தேர்தல் மீதான கவனக்குவிப்பு எம்மை மீண்டும் கடந்த ஜனாதிபதி தேர்தலில் காணக்கூடியதாக இருந்தததைப்போன்ற பிரசாரங்களுக்கு கொண்டுசெல்லப்போகிறது. வவுனியாவுக்கு தெற்கே பிரசாரம் ராஜபக்சாக்களின் கொள்ளை பற்றியதாகவும் வவுனியாவுக்கு வடக்கே பிரசாரம்  மனித உரிமை மீறல்களைப் பற்றியதாகவும் இருக்கப்போகிறது.

நிலைமாறுகால நீதியைப் பொறுத்தவரை, ஜனாதிபதி சிறிசேன ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச்சபையின் வருடாந்தக் கூட்டத்தொடரில் தனது உரையின்போது என்ன கூறப்போகிறார் என்று ஒருவித பதற்றநிலை காணப்பட்டத் அதை விளங்கிக்கொள்வதில் பிரச்சினை இருக்கவில்லை. 2015 அக்டோபரில் ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையில் இலங்கையின் இணை அனுசரணையுடன் நிறைவேற்றப்பட்ட 30/1 தீர்மானத்தின் ஏற்பாடுகளை கைவிட்டு மனித உரிமை மீறல்களிலோ போர்க்குற்றங்களிலோ ஈடுபட்டிருக்கக்கூடியவர்கள் என்று கருதப்படுபவர்களுக்கு பொதுமன்னிப்பு வழங்கவேண்டும் என்ற யோசனையை ஜனாதிபதி தனதுரையில் முன்வைப்பார் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அவ்வாறு அவர் செய்திருந்தாரென்றால், அது முன்னொருபோதும் இல்லாத ஒன்றாக அமைந்திருக்கும்.

எது எவ்வாறிருந்தாலும், நிலைமாறுகால நீதி தொடர்பிலான செயற்பாடுகள் ( 30/1 தீர்மானம் மீதான மார்ச் 2019 காலக்கெடு நெருங்கும் நிலையில் ) தீவிரமடையும் என்றே எதிர்பார்க்கலாம்.காணாமல் போனோர் விவகார அலுவலகம் அதன் இடைக்கால அறிக்கையை ஜனாதிபதியிடம் கையளித்திருக்கிறது. அதை ஆராய்வதற்கென்று அவர் ஒரு குழுவை நியமித்திருக்கிறார். இழப்பீட்டு அலுவலக சட்டமூலத்தின் இரண்டாவது வாசிப்பு பாராளுமன்றத்தில் இம்மாதம் எடுக்கப்படவிருக்கிறது. பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டமூலமும் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. உண்மை மற்றும் நீதி ஆணைக்குழு தொடர்பான சட்டமூலமும் இம்மாதம் அமைச்சரவைக்குச் சமர்ப்பிக்கப்படுமென்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

இந்த விவகாரங்கள் சகலது தொடர்பிலும் ஜனாதிபதி சிறிசேன எத்தகைய நிலைப்பாட்டை எடுக்கப்போகிறார் என்பதே இங்குள்ள முக்கிய பிரச்சினையாகும். ராஜபக்ஷாக்கள் எடுத்ததைப்போன்ற சிங்கள வலதுசாரி சக்திகளுக்கு விருப்பமான நிலைப்பாட்டை ஜனாதிபதி எடுப்பாரா அல்லது 2015 அக்டோபர்  ஜெனீவா தீர்மானத்துக்கு இணை அனுசரணை வழங்கிய ஒரு அரசாங்கத்தின் தலைவர் என்ற வகையில் அதற்கு ஆதரவான நிலைப்பாட்டை எடுப்பாரா? 

ஜனாதிபதி சிறிசேன அண்மைக்காலத்தில் தனது அதிகாரத்தை வெளிக்காட்டி தனமுனைப்புடன் சில நடவடிக்கைகளை எடுத்ததைக் காணக்கூடியதாக இருந்தது. ஸ்ரீலங்ஙன் எயார்லைன்ஸ் விமானத்தில் பயணிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட மரமுந்திரிக்கொட்டை தரங்குறைந்ததாக இருந்ததகை் கண்டித்தது. ஆஸ்திரியத் தலைநகர் வியன்னாவில் இருந்து இலங்கைத் தூதுவர் உட்பட தூதரக உத்தியோகத்தர்களைத் திருப்பியழைத்தமை, முப்படைகளினதும் பிரதான தலைமை அதிகாரி இரகசியப் பொலிசார் முன்னிலையில் ஆஜராகவேண்டியிருந்த சூழ்நிலையில் அவர் ஜனாதிபதிக்கு தெரியத்தக்கதாக நாட்டுக்கு வெளியே உத்தியோகபூர்வ நிகழ்வொன்றில் பங்கேற்றைமை போன்ற சம்பவங்களை உதாரணத்துக்குக் கூறலாம்.இவையெல்லாம் ஆட்சி நிருவாக விவகாரங்களில் தனது அதிகார முத்திரையைப் பதிப்பதில் அவர் நாட்டம் கொண்டிருப்பதுடன் அரசாங்கப்பங்காளியான ஐக்கிய தேசிய கட்சியிடமிருந்து தன்னை தூரவிலக்கிக்கொள்வதில் அக்கறையாக இருக்கிறார் என்பதையே வெளிக்காட்டுகின்றன. அதே போன்றே சுதந்திர கட்சியின் அதிருப்தியாளர்கள் மத்தியில் இருந்த கட்சி அமைப்பாளர்களை நீக்கிவிட்டு வர்களின் இடத்துக்கு ஜனாதிபதி தனது விசுவாசிகளை நியமித்த செயலையும் நோக்கவேண்டும்.

ஜனாதிபதி தேர்தலுக்கு இன்னமும் ஒரு வருடத்துக்கும் சற்று கூடுதலான காலமே இருக்கிறது.அதற்கு முன்னதாக மாகாணசபைகள் தேர்தல்களுக்கான சாத்தியமும் இருக்கிறது. இவையெல்லாவற்றுடனும் சேர்த்து தற்போதைய அரசியலில் அதிகாரச் சமநிலையில் மாற்றம் ஏற்படவும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.

ஜனாதிபதி தேர்தல் சுவாரஸ்யமானதாக இருக்கப்போகிறது. அதற்குக் காரணம் முடிவுகளை முன்கூட்டியே துணிந்து சொல்வது சிரமம் என்பது மாத்திரமல்ல, களத்தில் இறங்கக்கூடிய வேட்பாளர்கள் யார் யார் என்பது இன்னமும் தெரியாமல் இருப்பதும்தான். எது எவ்வாறிருந்தாலும் அரசாங்கம் அதன் 2015 சீர்திருத்த நிகழ்ச்சித் திட்டத்தில் எவையெல்லாவற்றையும் செய்யமுடியுமோ அவற்றைச் செய்வதில்தான் அதன் எஞ்சியிருக்கக்கூடிய ' நம்பகத்தன்மை' தங்கியிருக்கிறது.

- கலாநிதி பாக்கியசோதி சரவணமுத்து

http://www.virakesari.lk/article/42070

கிழக்கின் அடுத்த முதலமைச்சர் யாரோ?

1 week ago
கிழக்கின் அடுத்த முதலமைச்சர் யாரோ?
Editorial / 2018 ஒக்டோபர் 09 செவ்வாய்க்கிழமை, மு.ப. 03:54

image_1d42a5192f.jpg

- அதிரன்

கிழக்கு மாகாண சபையின் அடுத்த முதலமைச்சர் யார், போட்டியிடும் கட்சிகள் யாரை முதலமைச்சராக நியமிக்கும் அல்லது அறிவிக்கும் என்ற கேள்விகளுக்குப் பதில் காண்பதற்குரிய காலமாக, இதனைக் கொள்ள வேண்டும்; அதற்குத் துணிந்துமாக வேண்டும்.

1987ஆம் ஆண்டு ஜூலை 29அம் திகதி கையெழுத்திடப்பட்ட இலங்கை - இந்திய ஒப்பந்தத்தின் படி, அதே ஆண்டின் நவம்பர் 14இல் இலங்கை நாடாளுமன்றம், அரசமைப்பில் 13ஆவது திருத்தம், மாகாண சபைச் சட்டம் ஆகியவற்றை அறிவித்திருந்தது. அதன்படி 1988ஆம் ஆண்டு பெப்ரவரியில், 9 மாகாண சபைகள் உருவாக்கப்பட்டன. இந்த மாகாண சபைகளில், இலங்கை - இந்திய ஒப்பந்தத்தின் படி, வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்கள் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு, ஒரு நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டிருந்தன.

இதன் இணைப்பு நிரந்தரமாவதற்கு, கிழக்கு மாகாணத்தில் அதேயாண்டு டிசெம்பர் 31ஆம் திகதிக்குள் பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட வேண்டும் எனவும் தீர்மானிக்கப்பட்டது. செப்டெம்பர் 2இல், வடக்கு - கிழக்கு மாகாண சபை உருவாக்கப்பட்டது. இந்த இணைந்த மாகாண சபைக்கான முதலாவது தேர்தல், நவம்பர் 19இல் நடத்தப்பட்டது. இந்தியாவின் ஆதரவில் இயங்கிய ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி, இத்தேர்தலில் வெற்றிபெற்றது. தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி, இத்தேர்தலில் பங்கேற்கவில்லை என்பதுடன், அ. வரதராஜப் பெருமாள், வடக்கு - கிழக்கு மாகாண சபையின், முதலாவது முதலமைச்சராகப் பதவியேற்றிருந்தார்.

1990ஆம் ஆண்டு மார்ச் முதலாம் திகதி, இந்திய அமைதி காக்கும் படையினர் இலங்கையை விட்டுப் புறப்படும் தறுவாயில், முதலமைச்சர் வரதராஜப் பெருமாள், மாகாண சபைக் கூட்டத்தில் அதைக் கலைத்து, தமிழீழத்தைப் பிரகடனப்படுத்தி விட்டு, நாட்டை விட்டு வெளியேறினார். அப்போதைய ஜனாதிபதியாக இருந்த ரணசிங்க பிரேமதாஸ, மாகாண சபையைக் கலைத்து, மத்திய அரசின் கீழ் கொண்டு வந்தார்.

வடக்கு - கிழக்கு இணைப்புத் தொடர்பான பொது வாக்கெடுப்பு இடம்பெறாத நிலையில், தற்காலிக இணைப்பு, ஒவ்வோர் ஆண்டும் தற்காலிக இணைப்பாக நீடிக்கப்பட்டு வந்தது. இந்த இணைப்புக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கப்பட்டு வந்த நிலையில், 2006ஆம் ஆண்டில், மக்கள் விடுதலை முன்னணி, கிழக்கு மாகாணத்துக்கெனத் தனியே மாகாண சபையை நிறுவ வேண்டும் என உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்தது. இதனையடுத்து, வடக்கு - கிழக்கு மாகாண சபையைப் பிரித்து, அந்நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. கிழக்கு மாகாண சபை, கொழும்பின் நேரடி நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டு, 2008ஆம் ஆண்டு மே 10ஆம் திகதி, முதலாவது தேர்தல் நடத்தப்பட்டது.

கருணா என்றழைக்கப்படும் விநாயகமூர்த்தி முரளிதரன், 2005ஆம் ஆண்டு, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பிலிருந்து பிரிந்து வந்தபோது, அவருடன் வந்திருந்த பிள்ளையான் என்றழைக்கப்படும் சிவநேசதுரை சந்திரகாந்தன், அதன் முதலாவது முதலமைச்சராக பதவியேற்றுக் கொண்டார்.

மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவின் ஆட்சிக்காலமாக அது இருந்ததால், பல்வேறு அழுத்தங்களுக்கு மத்தியில், இந்தியாவின் உந்துதலுடனும், முதலமைச்சராகச் சந்திரகாந்தன் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தார். அவ்வேளையில், எம்.எல்.ஏ.எம். ஹிஸ்புல்லா, முதலமைச்சராக அறிவிக்கப்படலாம் என்றிருந்த வேளையில்தான், இந்த அறிவிப்பு வந்தமை இங்கு குறிப்பிடப்பட வேண்டும்.

இச்சபையின் முதலாவது ஆட்சிக்காலம், 2008ஆம் ஆண்டு அமைந்த ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்புடன் இணைந்து, தமிழ் மக்கள் விடுதலைப் புலிகள் கட்சி அமைத்த ஆட்சி தான் இது. இக்காலத்தில், இன ஐக்கியம், இனங்களுக்கான பகிர்வுகள் மிகவும் சிறந்தமுறையில் இருந்து வந்தன. இக்காலத்தில், முஸ்லிம்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவத்தை, சந்திரகாந்தன் கொடுக்கிறார் என்ற குற்றச்சாட்டு, தமிழ் மக்கள் மத்தியில் காணப்பட்டது. இதற்குக் காரணம், யுத்தம் நடைபெற்று வந்த காலத்தில், முஸ்லிம்களுக்கும் தமிழர்களுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட கசப்பான உணர்வுகள் ஆகும். இன்றும் அந்த உணர்வுகள் இருப்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

கிழக்கு மாகாண சபைக்கான இரண்டாவது தேர்தலில், நஜீப் அப்துல் மஜித், முதலலைமைச்சராகப் பதவியேற்றுக் கொண்டார். அவரை, ஆட்சிக்குரிய முதலமைச்சராக வைத்துக் கொண்டு, மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ அரசாங்கம், கிழக்கு மாகாண சபையை நடத்திக் கொண்டிருந்தது. இந்த நிலையில் தான், 2015ஆம் ஆண்டு, மஹிந்த ராஜபக்‌ஷவால், முன்கூட்டியே ஒருவிதமான தப்பான நம்பிக்கையுடன் நடத்தப்பட்ட ஜனாதிபதித் தேர்தல், நாட்டையே புரட்டிப்போட்டது.

இந்தத் தேர்தலில் புதிய ஜனாதிபதியாக மைத்திரிபால சிறிசேன தெரிவுசெய்யப்பட்டார். இந்தத் தெரிவைத் தொடர்ந்து, புதிய பிரதமராக ரணில் விக்கிரமசிங்க நியமனம் பெற்றதையடுத்து, அமைச்சரைவையும் மாற்றம் செய்யப்பட்டு, அதே ஆண்டில் நடத்தப்பட்ட நாடாளுமன்றத் தேர்தலின் பின்னர், ஐக்கிய தேசியக் கட்சி - ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பும் இணைந்து, தேசிய அரசாங்கத்தை அமைத்துக் கொண்டன. இதே காலத்தில், கிழக்கில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, ஸ்ரீ லங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸ் ஆகியன இணைந்து, தேசிய அரசாங்கம் அமைக்கப்பட்டது. இதில், முஸ்லிம் காங்கிரஸின் ஹாபிஸ் நஸீர் அஹமட், மூன்றாவது முதலமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார். அவரது ஆட்சிக்காலத்தில் நடைபெற்றவைகளை நாம் பட்டியலிட முயன்றால், அது நீண்ட கதையாகிப் போய்விடும்.

தற்போதைய ஆட்சிக் காலத்தில் தான், இரண்டாவது கிழக்கு மாகாண சபையின் காலம் முடிவடைந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து, உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல், இவ்வாண்டு நடத்தப்பட்டது. இத்தேர்தலில், மஹிந்த தலைமையிலான ஒன்றிணைந்த எதிரணி, அதிகப்படியான சபைகளைக் கைப்பற்றிக் கொண்டது.

இந்தக் கைப்பற்றல், நாட்டில் பெரும் சர்ச்சையான கேள்விகளைத் தோற்றுவித்தது. அதன் பலனால், கடந்த வார இறுதியில் முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, இந்நாள் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன ஆகியோருக்கிடையிலான சந்திப்பையும் உருவாக்கியிருக்கிறது.

இந்த நிலையில் தான், மாகாண சபைகளுக்கான தேர்தல் நடக்குமா, நடக்காதா என்ற கேள்வி எழுந்து கொண்டிருக்கிறது. இதில் ஒன்றாக, கிழக்கு மாகாண சபை இருக்கிறது. இந்தச் சபைக்கு, தமிழர் ஒருவரை முதலமைச்சராகக் கொண்டு வரவேண்டும் என்ற வாதத்துடன், ஒரு தரப்பு முயன்று கொண்டிருக்கிறது. தேசிய அளவில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, அதனுடன் இணைந்து கூட்டுக்கட்சிகளும் இணைந்து கொள்ளுமா என்பது, இன்னமும் முடிவாகவில்லை.

எது எப்படியிருந்தாலும் பெரும்பான்மையின ஆளுநர், ஜனாதிபதி, பிரதமர் வரிசைதான், இலங்கையில் இருக்கப்போகிறது என்ற உண்மையை உணர்ந்து கொண்டோமேயானால், இந்த அரசியலில் வீராப்பைப் பற்றி யோசிப்பதற்கே தேவையில்லை என்பதுதான் பதில். கொடிபிடித்துக் கொண்டு விளையாட்டுப் போட்டியில் ஓடுதல் என்பதுபோன்று தான், அந்த அரசியல் இருக்கப்போகிறது.

கிழக்கின் முதலமைச்சராக சிவநேசதுரை சந்திரகாந்தன் இருந்த வேளை, ஒரு சில விடயங்களில், மத்திய அரசாங்கத்துடன் முறுகல்கள் காணப்பட்டன. மாகாண சபை என்பது, மக்களுக்கானது; அதனை மக்கள் ஆளவேண்டும் என்பதும் உண்மையாக இருந்தாலும், அதனை ஒரு சில தனிப்பட்ட அரசியல்வாதிகளும் அரசாங்கமும் ஆள முற்படுவதனாலேயே, பிரச்சினைகளும் பாரப்பட்சமும் ஏற்படுகிறது என்று கூற முயல்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

ஏனென்றால் இப்போது, ஆளுநர், அதிகூடிய அதிகாரங்ளைத் தனிப்பட்ட மனிதராக வைத்துக்கொண்டு சிபாரிசு செய்தல், மதிப்புரை செய்தல், செயலாளர்களை நியமித்தல், செயலாளர்களை இடமாற்றம்செய்தல், மீள்நியமனம் செய்தல், மாகாண பொதுச்சேவை ஆணைக்குழுக்குரிய உறுப்பினர்களைத் தெரிவுசெய்து நியமித்தல் போன்றவற்றில் ஈடுபடுகிறார்.  அதிகூடிய அதிகாரங்களைத் தனிப்பட்ட ஒருவருக்கு வழங்கியது என்பது, அதிகாரங்களை பகிரும்படி கேட்கும் சிறுபான்மையினருக்குச் சவாலான விடயமாகும்.

கிழக்கு மாகாண சபையானது, திடமான, வழங்கப்பட்ட சகல விதமான அதிகாரங்களையும் பயன்படுத்தும் ஒரு சபையாக இருந்து செயற்படுவதே, எதிர்கால அதிகாரப் பரவலாக்கலுக்கும் சிறப்பாக அமையும்.

கிழக்கைப் பொறுத்தவரையில் அரசியல் அனுபவம் உள்ளவர்களைத் தேடும் நிலையே காணப்படுகிறது. தனிமனிதக் கொள்கைகளை இதற்குள் திணித்துக் கொண்டு, அரசியலை மேற்கொள்ள முனைவது முட்டாள்தனமானதே. அர்ப்பணிப்புள்ள சிந்தனையுடன் கருத்துருவாக்கங்களை மேற்கொள்ளும் மக்களுக்குக் கடிவாளமிட்டு, அரசியல் செய்யும் நிலையின் உருவாக்கத்தின் மூலமே, இந்த நிலைமை சாத்தியப்படும்.

அந்த வகையில், கிழக்கின் அடுத்த முதலமைச்சர் யார் என்பதற்கான பதில், மக்களிடமிருந்தே உருவாக வேண்டும்.

பல்வேறு இனங்களைக் கொண்ட கிழக்கில், கட்சிகளின் அல்லது தரப்புகளின் அரசியல் நடவடிக்கைகளானது, ஒவ்வோர் இனக்குழுக்களினதும் இழப்புகளை நோக்கியதாகவே இருக்கின்ற நிலையில், தமிழ் மக்களின் இழப்புகளைக் குறைப்பதும், அதனை ஈடு செய்வதும் எதிர்காலத்தில் சாத்தியமானதா என்பது, அதற்கடுத்த கேள்வியாக இருக்கிறது. மக்களின் வாய்களை அடைக்கும் அரசியலை நடத்தி, கரட் கிழங்கை முன்னால் தட்டி, கழுதை மேய்க்கும் கதையையே, இந்நிலைமை ஞாபகத்துக்குக் கொண்டுவருகிறது.

 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/கிழக்கின்-அடுத்த-முதலமைச்சர்-யாரோ/91-223318

இந்துமா சமுத்திரத்தின் பாதுகாப்பு, பயன்பாடுகள் தொடர்பான ஆதிக்கம் யாருக்கு? ஆராய கொழும்பில் சர்வதேச மாநாடு

1 week 1 day ago
இந்துமா சமுத்திரத்தின் பாதுகாப்பு, பயன்பாடுகள் தொடர்பான ஆதிக்கம் யாருக்கு? ஆராய கொழும்பில் சர்வதேச மாநாடு
 
main photomain photomain photo
  •  
ஈழத் தமிழர்களின் திருகோணமலைத்துறைமுகம், வடக்கு- கிழக்குக் கடற் பிரதேசங்களை பிரதானமாகக் கருதி, இலங்கை இந்தியாவை மையமாகக் கொண்ட இந்து சமுத்திரத்தின் பாதுகாப்பு மற்றும் பயன்பாடுகள் குறித்து ஆராய்வதற்காக இலங்கையின் தலைநகர் கொழும்பில் சர்வதேச மாநாடு ஒன்று நடைபெறவுள்ளது. எதிர்வரும் 11ஆம் 12ஆம் திகதிளில் இடம்பெறவுள்ள மாநாட்டில், இந்தியா, சீனா, ஜப்பான் அமெரிக்க, தென்ஆபிரிக்கா போன்ற நாடுகளின் பிரதான இராஜதந்திரிகள் கலந்துகொள்ளவர். இந்தியப் பிரதி பாதுகாப்பு ஆலோசகர் பங்கஜ் சரண், ஐக்கிய அமெரிக்க இராஜாங்க திணைக்களத்தின் துணைச் செயலாளர் எலிஸ் ஜீ. வெல்ஸ், சீன வெளிவிவகார அமைச்சின் எல்லைத் திணைக்களம் மற்றும் சமுத்திர விவகாரங்களுக்கான பணிப்பாளர் நாயகம் ஹீ ஷியான்லியாங் ஆகியோர் கலந்துகொள்ளவர். 
 
தென்னாபிரிக்காவின் சர்வதேச உறவுகள் மற்றும் ஒத்துழைப்புக்கான பிரதிப் பணிப்பாளர் நாயகம் அனில் சூக்லால் மற்றும் ஐக்கிய நாடுகள் செயலாளர் நாயகத்தின் சிறப்புத் தூதுவர் பீற்றர் தொம்சன் ஆகியோரும் இந்த மாநாட்டில் பங்குகொள்ளவுள்ளனர்.

 

ஜப்பான் சார்பில் கொழும்பில் உள்ள தூதரக உயர் அதிகாரிகள் கலந்துகொள்ளவார்கள். இந்த மாநாட்டுக்கான ஏற்பாட்டை இலங்கை அரசு செய்துள்ளதாக ஊடகங்களுக்கு கூறப்பட்டுள்ளது.

 

அம்பாந்தோட்டைத் துறைமுகம் சீனாவின் இராணுவத் தேவைக்குப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்படாது என இலங்கைப் பிரதமர் ரணில் செய்துள்ள சத்தியத்தை அமெரிக்கா. இந்தியா. ஜப்பான் போன்ற நாடுகள் நம்புவதாக இல்லை. இந்த நிலையில் கொழும்பில் நடைபெறவுள்ள இரண்டு நாள் சர்வதேச மாநாடு குழப்பமடையலாம். அல்லது முரண்பாட்டில் ஓர் உடன்பாடாக நிறைவடையலாம் என்பது அவதானிகளின் பார்வை.

 

ஆனால், அமெரிக்கா, ஜப்பான், இந்தியா ஆகிய நாடுகளின் அழுத்தங்களினால் இந்த மாநட்டை இலங்கை அரசு ஏற்பாடு செய்ததாக உயர்மட்டத் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தின் பின்னரான சூழலில் அதுவும் 2015ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தின் பின்னரான நிலையில் இவ்வாறான மாநாடு ஒன்றை நடத்த இந்த நாடுகளுக்கு வசதி ஏற்பட்டுள்ளதாக அரசியல் அவதானிகள் கூறுகின்றனர்.

மாநாட்டின் நோக்கம், இந்து மா சமுத்திரத்தின் பாதுகாப்பு என்று கூறினாலும் அம்பாந்தோட்டைத் துறைமுகத்தை சீனா முழுமையாக தனது இராணுவத் தேவைக்கு பயன்படுத்தவுள்ளது என அமெரிக்கா, ஜப்பான் இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் குற்றம் சுமத்தி வரும் நிலையில் இந்த மாநாடு நடைபெறவுள்ளது.

 

ஜப்பான்
share-fb.png share-tw.png
இந்து மா சமுத்திரத்து சமுத்திரம் அடங்கலாக ஆசிய- பசுபிக் கடல் (Indo-Pacific) பிராந்தியங்களுக்கான பாதுகாப்பை பலப்படுத்தும் நோக்கில் அமரிக்கா, இந்தியா. ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளின் கடற்படையினர் இணைந்து கூட்டுப் பயிற்சி (Malabar exercise) நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். 2015 ஆம் ஆண்டில் இருந்து இவ்வாறான கூட்டுப் பயிற்சிகள் தீவிரமாக இடம்பெற்று வருகின்றன. அதேவேளை, இலங்கையின் அம்பாந்தோட்டைத்துறை முகத்தை சீனா தனது இராணுவத் தேவைக்குப் பயன்படுத்தும் என அமெரிக்க உப ஜனாதிபதி மைக் பென்ஸ் (Mike Pence) கடந்த இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் நியூயோர்க்கில் கூறியிருந்தார். ஹட்சன் நிறுவனத்தில் இடம்பெற்ற வெளியுறவுக் கொள்ளை தொடர்பான விளக்கவுரை ஒன்றை அவர் நிகழ்த்தியிருந்தார். அமெரிக்காவின் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் இந்த நிகழ்வில் கலந்துகொண்டனர். ஆகவே மைக் பென்ஸ் இவ்வாறு கூறியுள்ள நிலையில் எதிர்வரும் 11, 12ஆம் திகதிகளில் கொழும்பில் இந்து மா சமுத்திரத்தின் பாதுகாப்பு, பயன்பாடுகள் தொடர்பான மாநாடு இடம்பெறவுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.

 

ஆனாலும் இரண்டு நாள் மாநாட்டில் இந்து சமுத்திரத்தில் சர்வதேச சட்டத்தைப் பலப்படுத்தல், கடல்சார் சட்டம் பற்றிய ஐக்கிய நாடுகள் சாசனம், இந்து சமுத்திரத்தின் பொருளாதாரம், நவீன அரசுகளின் புதிய வளர்ச்சி மாற்றங்கள், அபிவிருத்தியை மையமாகக் கொண்டு சமுத்திரங்களை பலப்படுத்தல், போதைப்பொருள் கடத்தல், ஆட்கடத்தல், கடல்வள மாசுபாடு போன்ற பல்வேறு விடயங்கள் தொடர்பாக ஆராயப்படும் என இலங்கை வெளியுறவுத் துறை அமைச்சு கூறியுள்ளது.

அமெரிக்கா, ஜப்பான், இந்தியா ஆகிய நாடுகளின் போர்க் கப்பல்கள் கடந்த ஓகஸ்ட் மாதத்தில் கொழும்புத் துறைமுகத்துக்கும் வடக்கு- கிழக்கு தமிழர் தாயகமான திருகோணமலைத் துறைமுகத்துக்கும் வந்து சென்றிருந்தன.

கடந்த ஓகஸ்ட் மாதத்தில் ஜப்பான் வெளியுறவு அமைச்சர் கஸுயுகி நகானே, (Kazuyuki Nakane) பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சர் இட்சுனோரி ஒனேடேரா (Itsunori Onodera) ஆகியோர் இருவார இடைவெளியில் கொழும்புக்கு வந்து சென்றிருந்தனர்.

அம்பாந்தோட்டைத்துறை முகம் அனைத்து நாடுகளின் பயன்பாட்டுக்கும் அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் எனவும் ஜப்பான் பாதுகாப்பு அமைச்சர் இட்சுனோரி ஒனேடேரா, கொழும்பில் கட்டளை பிறப்பித்திருந்தார்.

இந்நிலையில் கொழும்பில் இந்த மாநாடு நடைபெறவுள்ளது. அதேவேளை, சீனக் கடற்படையின் நீர்மூழ்கி ஆதரவுக் கப்பல் கடந்த வியாழக்கிழமை கொழும்புத் துறைமுகத்துக்கு வந்துள்ளது.

 

இந்தியாவும் ஜப்பானும் சீனாவின் பிராந்திய நகர்வுகளுக்கு எதிரான அல்லது அந்த நகர்வுகளை அவதானித்து மாற்று வழிகளை ஏற்படுத்தக் கூடிய பாதுகாப்புக் கருத்தரங்கு ஒன்றை கடந்த ஆண்டு மே மாதம் நடத்தியிருந்தது.

 

அமெரிக்கா, ஜப்பான், இந்தியா ஆகிய நாடுகள் இலங்கையில் சீனாவின் செயற்பாடுகளை கண்காணி்ப்பதற்கும் அல்லது தடுக்கும் நோக்கிலும் செயற்பட்டு வருவதாக கூறப்பட்டுவந்த நிலையில், சீனாவின் நீர்மூழ்கி ஆதரவுக் கப்பல் கொழும்புத் துறைமுகத்துக்கு வந்துள்ளதாக அவதானிகள் கூறுகின்றனர்.

இரண்டாயிரத்து 333 ஹெக்டயர் கடல் பிரதேசத்தை மண்ணால் நிரப்பி செய்யப்பட்டு வரும் கொழும்பு போட் சிற்றித் திட்டம் குறித்து, ஜப்பான் இலங்கை அரசிடம் கேள்வி எழுப்பியுள்ளதாக உயர்மட்டத் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

குறிப்பாக தனியான சட்டமூலம் ஒன்றை இலங்கை அரசியலமைப்பில் இணைப்பதற்கு இலங்கை அரசு உடன்பட்டுள்ளது. இது தொடர்பாக இலங்கை நாடாளுமன்றத்திலும் சட்டமூலம் ஒன்று சமர்ப்பிக்கப்படவுள்ளது.

கொழும்பு போட் சிற்றிப் பிரதேசத்தை தனியான பகுதியாகக் காண்பித்தே புதிய சட்ட மூலம் ஒன்று வரையப்படுகின்றது. ஆகவே சட்ட மூலம் நிறைவேற்றப்பட்டால் இந்து மா சமுத்திரத்தின் பாதுகாப்புக் குறித்த எதிர்காலம், எ்வ்வாறு அமையும் என்பது தொடர்பாகவும் இந்த மாநாட்டில் கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டலாம் என கொழும்பு அரசியல் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

 

இரண்டு நாள் சா்வதேச மாநாட்டில் எடுக்கப்படும் தீர்மானங்களை இலங்கையில் அடுத்து ஆட்சிக்கு வரவுள்ள அரசாங்கம் எதுவாக இருந்தாலும் அதனை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்பதே அமெரிக்கா, இந்தியா, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளின் பிரதான நிலைப்பாடு.

 

இறுதிப் போருக்கு உதவியளித்த அமெரிக்கா, இந்தியா, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகள் தமக்கிடையேயான அரசியல், பொருளாதார போட்டிகளின் மத்தியிலும் இலங்கை மீதான சீனாவின் செயற்பாடுகள் குறித்து ஒரே புள்ளியில் நின்று கவனம் செலுத்துகின்றன.

அதற்காக வடக்கு- கிழக்குத் தமிழர் தாயகப் பிரதேசத்தில் உள்ள கடற் பகுதிகள் மற்றும் திருகோணமலைத் துறைமுகம் ஆகியவற்றையும் தமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் உடன்படிக்கைகளிலும் கைச்சாத்திட்டுள்ளன.

குறிப்பாக திருகோணமலையின் கடல் பகுதியை மையப்படுத்திய எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயு வளங்கள் பற்றிய ஆய்வு நடவடிக்கைகள் சென்ற செப்ரெம்பர் மாதம் இரண்டாம் திகதி அமெரிக்க நிறுவனம் ஒன்றினால் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

அதற்கான ஒப்பந்தம் கடந்த மே மாதம் 30 ஆம் திகதி இலங்கை அரசுடன் கைச்சாத்திடப்பட்டுள்ளது. இந்த நிலையில் கடந்த மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னரே இலங்கை மீதான சகலவிதமான அழுத்தங்கள் மற்றும் வடக்கு- கிழக்கு தமிழர் தாயகக் கடற் பிரதேசங்கள் துறைமுகங்கள் என அனைத்து வளங்ளையும் பயன்படுத்தக்கூடிய அதிகாரத்தை எடுத்துக் கொண்ட சூழலில் இந்த சா்வதேச மாநாடு நடைபெறுகின்றது.

ஆனால், இந்த அரசியல் நகர்வுகளை தமிழரசுக் கட்சி உள்ளிட்ட தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு மாத்திரமல்ல தமிழ்த்தேசிய மக்கள் முன்னணி மற்றும் தமிழ் அரசியல் பிரதிநிதிகள் எவருமே அக்கறையுடன் கூர்ந்து கவனிக்கவில்லை என அவதானிகள் கூறுகின்றனர்.

ஆனால் இந்த இரண்டு நாள் சா்வதேச மாநாட்டில் எடுக்கப்படும் தீர்மானங்களை இலங்கையில் அடுத்து ஆட்சிக்கு வரவுள்ள அரசாங்கம் எதுவாக இருந்தாலும் அதனை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்பதே அமெரிக்கா, இந்தியா, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளின் பிரதான நிலைப்பாடு என உயர்மட்டத் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

அதேவேளை, இந்தியாவும் ஜப்பானும் சீனாவின் பிராந்திய நகர்வுகளுக்கு எதிரான அல்லது அந்த நகர்வுகளை அவதானித்து மாற்று வழிகளை ஏற்படுத்தக் கூடிய பாதுகாப்புக் கருத்தரங்கு ஒன்றை கடந்த ஆண்டு மே மாதம் நடத்தியிருந்தது.

இதன் பின்னணியிலேதான் கடந்த ஓகஸ்ட் மாதம் ஜப்பான் பாதுகாப்பு அமைச்சர் இட்சுனோரி ஒனேடேரா புதுடில்லிக்குச் சென்று இந்திய பாதுகாப்பு அமைச்சர் நிர்மலா சீத்தாராமனைச் சந்தித்திருந்தார்.

அதன் பின்னரே அவர் கொழும்புக்கும் வருகை தந்திருந்தார். குறிப்பாக திருகோணமலைத் துறைமுகம் நரேந்திர மோடி அரசின் ஒத்துழைப்புடன் அமெரிக்காவிடம் கையளிப்பதற்கு ஜப்பான்- இந்திய உறவும் ஓர் காரணமாகும் என அரசியல் ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.

திருகோணமலைத் துறைமுகத்தை இந்தியாவின் நரேந்திர மோடி அரசு அமெரிக்காவுக்குத் தாரைவார்த்துள்ளது என கூர்மை செய்தித்த தளத்தில் செய்திக் கட்டுரை ஒன்றும் கடந்த செப்ரெம்பர் மாதம் பிரசுரமாகியிருந்தது.

இலங்கையின் அம்பாந்தோட்டைத்துறை முகத்தை சீனா தனது இரணுவத் தேவைக்குப் பயன்படுத்தும் என அமெரிக்க உப ஜனாதிபதி மைக் பென்ஸ் (Mike Pence) நியூயோர்க்கில் கூறியிருந்தார்.

ஹட்சன் நிறுவனத்தில் இடம்பெற்ற வெளியுறவுக் கொள்ளை தொடர்பான விளக்கவுரை ஒன்றை அவர் நிகழ்த்தியிருந்தார். அமெரிக்காவின் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் இந்த நிகழ்வில் கலந்துகொண்டனர்.

 

இந்தியா ஜப்பான்
share-fb.png share-tw.png
இந்தியா ஜப்பான் ஆகிய இரு நாடுகளும் ஆசிய பசுபிக் பிராந்தியத்தில் தமது பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்புத் தொடர்பாக ஆராய்ந்துள்ளன. (Strengthen defence cooperation) கடந்த ஆண்டு மே மாதம் இந்தப் பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்புத் தொடர்பான கூட்டம் ஜப்பானில் நடைபெற்றது. இந்திய ஜப்பான் பாதுகாப்பு அமைச்சர்கள் மற்றும் உயர்மட்டப் பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் பங்குபற்றியிருந்தனர்.

 

ஆனால், சீனாவின் இராணுவத் தேவைக்கு அம்பாந்தோட்டைத் துறைமுகம் பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்படமாட்டாது என இலங்கையின் பிரதமர் ரணில் வி்க்கிரமசிங்க. கடந்த ஓகஸ்ட் மாதம் இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் சத்தியம் செய்திருந்தார்.

சீனாவில் உள்ள இலங்கைக்கான தூதுவர் கருணாசேன கொடித்துவக்கு கடந்த இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னரும் ரணிலைப் போன்று சத்தியம் செய்திருந்தார். அதாவது சீனாவின் இராணுவத் தேவைக்கு அம்பாந்தோட்டையைப் பயன்படுத்த இலங்கை அனுமதிக்காது என்று அவர் உறுதியளித்திருந்தார்.

ஆனாலும் அமெரிக்கா. இந்தியா. ஜப்பான் போன்ற நாடுகள் இந்த சத்தியங்களை நம்புவதாக இல்லை. இந்த நிலையில் கொழும்பில் நடைபெறவுள்ள இரண்டு நாள் சர்வதேச மாநாடு குழப்பமடையலாம். அல்லது முரண்பாட்டில் ஓர் உடன்பாடாக நிறைவடையலாம் என்பது அவதானிகளின் பார்வை.

https://www.koormai.com/pathivu.html?vakai=4&therivu=370

இந்துமா சமுத்திரத்தின் பாதுகாப்பு, பயன்பாடுகள் தொடர்பான ஆதிக்கம் யாருக்கு? ஆராய கொழும்பில் சர்வதேச மாநாடு

1 week 1 day ago
இந்துமா சமுத்திரத்தின் பாதுகாப்பு, பயன்பாடுகள் தொடர்பான ஆதிக்கம் யாருக்கு? ஆராய கொழும்பில் சர்வதேச மாநாடு (கூர்மை

  தென்னாபிரிக்காவின் சர்வதேச உறவுகள் மற்றும் ஒத்துழைப்புக்கான பிரதிப் பணிப்பாளர் நாயகம் அனில் சூக்லால் மற்றும் ஐக்கிய நாடுகள் செயலாளர் நாயகத்தின் சிறப்புத் தூதுவர் பீற்றர் தொம்சன் ஆகியோரும் இந்த மாநாட்டில் பங்குகொள்ளவுள்ளனர்.

ஜப்பான் சார்பில் கொழும்பில் உள்ள தூதரக உயர் அதிகாரிகள் கலந்துகொள்ளவார்கள். இந்த மாநாட்டுக்கான ஏற்பாட்டை இலங்கை அரசு செய்துள்ளதாக ஊடகங்களுக்கு கூறப்பட்டுள்ளது.

ஆனால், அமெரிக்கா, ஜப்பான், இந்தியா ஆகிய நாடுகளின் அழுத்தங்களினால் இந்த மாநட்டை இலங்கை அரசு ஏற்பாடு செய்ததாக உயர்மட்டத் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தின் பின்னரான சூழலில் அதுவும் 2015ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தின் பின்னரான நிலையில் இவ்வாறான மாநாடு ஒன்றை நடத்த இந்த நாடுகளுக்கு வசதி ஏற்பட்டுள்ளதாக அரசியல் அவதானிகள் கூறுகின்றனர்.

மாநாட்டின் நோக்கம், இந்து மா சமுத்திரத்தின் பாதுகாப்பு என்று கூறினாலும் அம்பாந்தோட்டைத் துறைமுகத்தை சீனா முழுமையாக தனது இராணுவத் தேவைக்கு பயன்படுத்தவுள்ளது என அமெரிக்கா, ஜப்பான் இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் குற்றம் சுமத்தி வரும் நிலையில் இந்த மாநாடு நடைபெறவுள்ளது.

ஆனாலும் இரண்டு நாள் மாநாட்டில் இந்து சமுத்திரத்தில் சர்வதேச சட்டத்தைப் பலப்படுத்தல், கடல்சார் சட்டம் பற்றிய ஐக்கிய நாடுகள் சாசனம், இந்து சமுத்திரத்தின் பொருளாதாரம், நவீன அரசுகளின் புதிய வளர்ச்சி மாற்றங்கள், அபிவிருத்தியை மையமாகக் கொண்டு சமுத்திரங்களை பலப்படுத்தல், போதைப்பொருள் கடத்தல், ஆட்கடத்தல், கடல்வள மாசுபாடு போன்ற பல்வேறு விடயங்கள் தொடர்பாக ஆராயப்படும் என இலங்கை வெளியுறவுத் துறை அமைச்சு கூறியுள்ளது.

அமெரிக்கா, ஜப்பான், இந்தியா ஆகிய நாடுகளின் போர்க் கப்பல்கள் கடந்த ஓகஸ்ட்மாதத்தில் கொழும்புத் துறைமுகத்துக்கும் வடக்கு- கிழக்கு தமிழர் தாயகமான திருகோணமலைத் துறைமுகத்துக்கும் வந்து சென்றிருந்தன.

கடந்த ஓகஸ்ட் மாதத்தில் ஜப்பான் வெளியுறவு அமைச்சர் கஸுயுகி நகானே, (Kazuyuki Nakane) பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சர் இட்சுனோரி ஒனேடேரா (Itsunori Onodera) ஆகியோர் இருவார இடைவெளியில் கொழும்புக்கு வந்து சென்றிருந்தனர்.

அம்பாந்தோட்டைத்துறை முகம் அனைத்து நாடுகளின் பயன்பாட்டுக்கும் அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் எனவும் ஜப்பான் பாதுகாப்பு அமைச்சர் இட்சுனோரி ஒனேடேரா, கொழும்பில் கட்டளை பிறப்பித்திருந்தார்.

இந்நிலையில் கொழும்பில் இந்த மாநாடு நடைபெறவுள்ளது. அதேவேளை, சீனக் கடற்படையின் நீர்மூழ்கி ஆதரவுக் கப்பல் கடந்த வியாழக்கிழமை கொழும்புத் துறைமுகத்துக்கு வந்துள்ளது.

அமெரிக்கா, ஜப்பான், இந்தியா ஆகிய நாடுகள் இலங்கையில் சீனாவின் செயற்பாடுகளை கண்காணி்ப்பதற்கும் அல்லது தடுக்கும் நோக்கிலும் செயற்பட்டு வருவதாக கூறப்பட்டு வந்த நிலையில், சீனாவின் நீர்மூழ்கி ஆதரவுக் கப்பல் கொழும்புத் துறைமுகத்துக்கு வந்துள்ளதாக அவதானிகள் கூறுகின்றனர்.

இரண்டாயிரத்து 333 ஹெக்டயர் கடல் பிரதேசத்தை மண்ணால் நிரப்பி செய்யப்பட்டு வரும் கொழும்பு போட் சிற்றித் திட்டம் குறித்து, ஜப்பான் இலங்கை அரசிடம் கேள்வி எழுப்பியுள்ளதாக உயர்மட்டத் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

குறிப்பாக தனியான சட்டமூலம் ஒன்றை இலங்கை அரசியலமைப்பில் இணைப்பதற்கு இலங்கை அரசு உடன்பட்டுள்ளது. இது தொடர்பாக இலங்கை நாடாளுமன்றத்திலும் சட்டமூலம் ஒன்று சமர்ப்பிக்கப்படவுள்ளது.

கொழும்பு போட் சிற்றிப் பிரதேசத்தை தனியான பகுதியாகக் காண்பித்தே புதிய சட்ட மூலம் ஒன்று வரையப்படுகின்றது. ஆகவே சட்ட மூலம் நிறைவேற்றப்பட்டால் இந்து மா சமுத்திரத்தின் பாதுகாப்புக் குறித்த எதிர்காலம், எ்வ்வாறு அமையும் என்பது தொடர்பாகவும் இந்த மாநாட்டில் கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டலாம் என கொழும்பு அரசியல் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

இறுதிப் போருக்கு உதவியளித்த அமெரிக்கா, இந்தியா, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகள் தமக்கிடையேயான அரசியல், பொருளாதார போட்டிகளின் மத்தியிலும் இலங்கை மீதான சீனாவின் செயற்பாடுகள் குறித்து ஒரே புள்ளியில் நின்று கவனம் செலுத்துகின்றன.

அதற்காக வடக்கு- கிழக்குத் தமிழர் தாயகப் பிரதேசத்தில் உள்ள கடற் பகுதிகள் மற்றும் திருகோணமலைத் துறைமுகம் ஆகியவற்றையும் தமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் உடன்படிக்கைகளிலும் கைச்சாத்திட்டுள்ளன.

குறிப்பாக திருகோணமலையின் கடல் பகுதியை மையப்படுத்திய எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயு வளங்கள் பற்றிய ஆய்வு நடவடிக்கைகள் சென்ற செப்ரெம்பர் மாதம் இரண்டாம் திகதி அமெரிக்க நிறுவனம் ஒன்றினால் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

அதற்கான ஒப்பந்தம் கடந்த மே மாதம் 30 ஆம் திகதி இலங்கை அரசுடன் கைச்சாத்திடப்பட்டுள்ளது. இந்த நிலையில் கடந்த மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னரே இலங்கை மீதான சகலவிதமான அழுத்தங்கள் மற்றும் வடக்கு- கிழக்கு தமிழர் தாயகக் கடற் பிரதேசங்கள் துறைமுகங்கள் என அனைத்து வளங்ளையும் பயன்படுத்தக்கூடிய அதிகாரத்தை எடுத்துக் கொண்ட சூழலில் இந்த சா்வதேச மாநாடு நடைபெறுகின்றது.

ஆனால், இந்த அரசியல் நகர்வுகளை தமிழரசுக் கட்சி உள்ளிட்ட தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு மாத்திரமல்ல தமிழ்த்தேசிய மக்கள் முன்னணி மற்றும் தமிழ் அரசியல் பிரதிநிதிகள் எவருமே அக்கறையுடன் கூர்ந்து கவனிக்கவில்லை என அவதானிகள் கூறுகின்றனர்.

ஆனால் இந்த இரண்டு நாள் சா்வதேச மாநாட்டில் எடுக்கப்படும் தீர்மானங்களை இலங்கையில் அடுத்து ஆட்சிக்கு வரவுள்ள அரசாங்கம் எதுவாக இருந்தாலும் அதனை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்பதே அமெரிக்கா, இந்தியா, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளின் பிரதான நிலைப்பாடு என உயர்மட்டத் தகவல்கள் கூறுகின்றன.

அதேவேளை, இந்தியாவும் ஜப்பானும் சீனாவின் பிராந்திய நகர்வுகளுக்கு எதிரான அல்லது அந்த நகர்வுகளை அவதானித்து மாற்று வழிகளை ஏற்படுத்தக் கூடிய பாதுகாப்புக் கருத்தரங்கு ஒன்றை கடந்த ஆண்டு மே மாதம் நடத்தியிருந்தது.

இதன் பின்னணியிலேதான் கடந்த ஓகஸ்ட் மாதம் ஜப்பான் பாதுகாப்பு அமைச்சர் இட்சுனோரி ஒனேடேரா புதுடில்லிக்குச் சென்று இந்திய பாதுகாப்பு அமைச்சர் நிர்மலா சீத்தாராமனைச் சந்தித்திருந்தார்.

அதன் பின்னரே அவர் கொழும்புக்கும் வருகை தந்திருந்தார். குறிப்பாக திருகோணமலைத் துறைமுகம் நரேந்திர மோடி அரசின் ஒத்துழைப்புடன் அமெரிக்காவிடம் கையளிப்பதற்கு ஜப்பான்- இந்திய உறவும் ஓர் காரணமாகும் என அரசியல் ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.

திருகோணமலைத் துறைமுகத்தை இந்தியாவின் நரேந்திர மோடி அரசு அமெரிக்காவுக்குத் தாரை வார்த்துள்ளது என கூர்மை செய்தித்த தளத்தில் செய்திக் கட்டுரை ஒன்றும் கடந்த செப்ரெம்பர் மாதம் பிரசுரமாகியிருந்தது.

இலங்கையின் அம்பாந்தோட்டைத்துறை முகத்தை சீனா தனது இரணுவத் தேவைக்குப் பயன்படுத்தும் என அமெரிக்க உப ஜனாதிபதி மைக் பென்ஸ் (Mike Pence) நியூயோர்க்கில் கூறியிருந்தார்.

ஹட்சன் நிறுவனத்தில் இடம்பெற்ற வெளியுறவுக் கொள்ளை தொடர்பான விளக்கவுரை ஒன்றை அவர் நிகழ்த்தியிருந்தார். அமெரிக்காவின் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் இந்த நிகழ்வில் கலந்துகொண்டனர்.

ஆனால், சீனாவின் இராணுவத் தேவைக்கு அம்பாந்தோட்டைத் துறைமுகம் பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்படமாட்டாது என இலங்கையின் பிரதமர் ரணில் வி்க்கிரமசிங்க. கடந்த ஓகஸ்ட் மாதம் இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் சத்தியம் செய்திருந்தார்.

சீனாவில் உள்ள இலங்கைக்கான தூதுவர் கருணாசேன கொடித்துவக்கு கடந்த இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னரும் ரணிலைப் போன்று சத்தியம் செய்திருந்தார். அதாவது சீனாவின் இராணுவத் தேவைக்கு அம்பாந்தோட்டையைப் பயன்படுத்த இல்ங்கை அனுமதிக்காது என்று அவர் உறுதியளித்திருந்தார்.

ஆனாலும் அமெரிக்கா. இந்தியா. ஜப்பான் போன்ற நாடுகள் இந்த சத்தியங்களை நம்புவதாக இல்லை. இந்த நிலையில் கொழும்பில் நடைபெறவுள்ள இரண்டு நாள் சர்வதேச மாநாடு குழப்பமடையலாம். அல்லது முரண்பாட்டில் ஓர் உடன்பாடாக நிறைவடையலாம் என்பது அவதானிகளின் பார்வை.

https://www.koormai.com/pathivu.html?therivu=370&vakai=4

அரசியல் கைதிகளின் விவகாரமும் கூட்டமைப்பின் படுதோல்வியும் - யதீந்திரா

1 week 2 days ago
அரசியல் கைதிகளின் விவகாரமும் கூட்டமைப்பின் படுதோல்வியும்

யதீந்திரா 
அரசியல் கைதிகளின் விடுதலை தொடர்பான விவகாரம் நீண்ட காலமாகத் தொடர்கிறது. அதற்கு ஒரு நியாயமான தீர்வை இன்றுவரை காண முடியவில்லை. அரசியல் கைதிகள் சிலர் சாகும் வரை உணவுதவிர்ப்பில் ஈடுபட்டிருக்கின்றனர். இந்தக் கட்டுரை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போது, மகசின் சிறையில் தடுத்துவைக்கப்பட்டுள்ள 43 அரசியல் கைதிகள் உண்ணாவிரத்தில் ஈடுபட்டுள்ளதான செய்தி வெளியாகியிருக்கிறது. இது புதிய விடயமல்ல. இதற்கு முன்னரும் கூட பல தடவைகள் இ;வ்வாறான சம்பவங்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. அப்போது என்ன நடைபெற்றதோ அதுவே இப்போதும் நடைபெறுகிறது. அரசியல் கைதிகளின் விடுதலையை வலியுறுத்தி ஆங்காங்கே எதிர்ப்புக்கள் கிளம்பியிருக்கின்றன. இதனைத் தொடர்ந்து கூட்டமைப்பினரும் நித்திரையால் எழும்பியிருக்கின்றனர். ஆனால் கேள்வி – ஏன் இந்த விடயம் தொடர்ந்தும் ஒரு பேசு பொருளாகவே இருக்கிறது? ஏன் இதற்கு ஒரு நிரந்தர தீர்வை காண முடியாமல் இருக்கிறது? இத்தனைக்கும் கூட்டமைப்பு அளும் மைத்திரி – ரணில் கூட்டரசாங்கத்திற்கு முழு அளவில் ஆதரவு வழங்கிவருகிறது. அதாவது, நாட்டின் எதிர்க்கட்சி அரசியலை முழு அளவில் முடக்குவதற்கு அரசாங்கத்திற்கு கூட்டமைப்பு உறுதுணையாக இருக்கிறது. சம்பந்தனின் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பதவி அதற்கே பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஒவ்வொரு வரவு செலவுத்திட்டத்தின் போதும் கூட்டமைப்போ, எந்தவொரு கேள்வியுமின்றி அதனை ஆதரித்துவருகிறது.

ஆட்சி மாற்றத்தை தொடர்ந்து சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு வரவு செலவுத்திட்டத்தின் போதும் பாதுகாப்பு செலவீனம் தொடர்ச்சியாக அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. வடக்கு கிழக்கில் இராணுவம் தேவையற்ற வகையில் நிலைகொண்டிருக்கிறது, அதனை அகற்ற வேண்டுமென்று கூறி தமிழ் மக்களின் வாக்குகளை பெற்ற கூட்டமைப்புத்தான், இவ்வாறு இராணுவத்திற்கு அதிக நிதியை ஒதுக்கும் வரவு செலவுத்திட்டங்களையும் ஆதரித்து வருகிறது. உண்மையில் கூட்டமைப்பு பாதுகாப்புச் செலவீனத்தை குறைத்து அதனை யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட வடக்கு கிழக்கின் அபிவிருத்திக்கு ஓதுக்குமாறு கோரியிருக்க வேண்டும். ஆனால் சம்பந்தனோ வெறும் அரசாங்கத்தின் தலையாட்டியாக இருந்து வருகிறார். இப்படியெல்லாம் அரசாங்கத்திற்கு கூட்டமைப்பு முண்டு கொடுத்து வருகின்ற போதிலும் கூட, அரசாங்கமோ மிகச் சிறிய விடயங்களில் கூட, விட்டுக் கொடுப்புக்களை செய்யவில்லை. இதனை எவ்வாறு விளங்கிக் கொள்வது? இதனை அரசாங்கத்தின் எதேச்சாதிகாரப் போக்கு என்பதா அல்லது சம்பந்தன் தலைமையிலான கூட்டமைப்பின் இயலாமை என்பதா?

அரசியல் கைதிகளின் பிரச்சினை ஒப்பீட்டளவில் ஒரு சிறிய பிரச்சினை. இதனை எப்போதோ முடிவுக்கு கொண்டுவந்திருக்க முடியும். நீண்டகாலமாக எந்தவொரு விசாரணையுமின்றி சிறைகளில் வாடும் அவர்களை மனிதாபிமான அடிப்படையில் விடுவிக்க முடியும். ஆனால் அவ்வாறு செய்வதாயின் இதனை அரசியல் ரீதியில் மட்டுமே செய்ய முடியும். சட்டரீதியில் இந்தப் பிரச்சினைய தீர்க்க முடியாது. சுமந்திரன் போன்றவர்கள் இதற்கு மீண்டும் மீண்டும் சட்டரீதியான விளங்கங்களையே வழங்கிவருகின்றனர். இப்போதும் கூட, தங்களுடைய விடுதலைக்காக உண்ணாவிரமிருக்கும் அரசியல் கைதிகளை முழுமையாக விடுதலை செய்வதற்கு மாறாக பகுதி பகுதியாக விடுவிப்பது தொடர்பிலேயே பேசச்சுவார்த்தை இடம்பெற்றிருக்கிறது. சுமந்திரனுக்கும் அரசாங்க தரப்பினருக்கும் இடையில் இடம்பெற்ற பேச்சுவார்த்தையில் அவ்வாறானதொரு இணக்கப்பாடு எட்டப்பட்டுள்ளது எனினும் அதனை அரசியல் கைதிகள் நிராகரித்திருக்கின்றனர். தங்களை விடுவிப்பதாயின் அனைவரையும் விடுதலை செய்யுமாறு கோரியிருக்கின்றனர். அதைவிடுத்து தங்களை பிரித்தாளும் வகையிலான செயற்பாடுகளுக்கு தாம் இணங்கப் போவதில்லை என்றும் அவர்கள் தெரிவித்திருக்கின்றனர்.

உண்மையில் அரசியல் கைதிகள் அனைவருக்கும் ஒரு பொது மன்னிப்பை வழங்குமாறு கூட்டமைப்பு பாராளுமன்றத்தில் கேட்க முடியும். இதற்கு இணங்குமாறு தாம் அதரவு வழங்கிவரும் அரசாங்கத்தை கோர முடியும். இதற்கு ஆதரவு வழங்க மறுத்தால் அரசாங்கத்தின் செயற்பாடுகளுக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்குவதை தவிர்ப்போம் என்று வாதிட முடியும். ஆனால் சம்பந்தனோ இவை எதுபற்றியும் கரிசனை கொள்ளவில்லை. இப்போதும் ஜனாதிபதி மைத்திரிபாலவை புகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார். அண்மையில் திருகோணமலைக்கு வருகை தந்திருந்த, ஜனாதிபதி மைத்திரிபாலவை காளிகோவிலில் வைத்து சந்திந்து, முடிந்தவரை புகழ்ந்திருந்தார். ஆனால் சம்பந்தன் இப்படியெல்லாம் புகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் போதுதான், ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன, ஜ.நா கூட்டத்தொடரில் தன் இராணுவம் தவறு செய்யவில்லை என்றும், அதில் சர்வதேசம் தலையிட வேண்டாமென்றும், எங்களுடைய பிரச்சினைகளை நாங்களே பார்த்துக் கொள்கின்றோம் என்றவாறும் உரையாற்றியிருக்கின்றார்.

TPPS demo colombo

அரசியல் கைதிகளின் விவகாரத்தையே கையாள முடியாமல் தடுமாறும் கூட்டமைப்பால் எவ்வாறு அரசியல் தீர்வு விடயத்தை கையாள முடியும்? தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்காக சர்வதேசத்தின் குரள்வளையை நெறிக்கப் போவதாகவும், சர்வதேசத்தின் துணையுடன் தமிழ் மக்களுக்கான சுயநிர்ணய உரிமையை பெறப் போவதாகவும் கூட்டமைப்பின் தலைவர்கள் சிலர் அவ்வப்போது ஊடகங்களுக்கு முன்னால் உறுமிக் கொண்டிருக்கின்றனர். தமிழில் ஒரு பழமொழி சொல்வார்கள். கூரை ஏறி கோழி பிடிக்கத் தெரியாதவர்கள் வானம் ஏறி வைகுண்டம் போக முடியுமா? தங்களுக்கு முன்னால் இருக்கின்ற அரசியல் கைதிகளின் பிரச்சினையையே கையாள முடியாமல் தடுமாறும் கூட்டமைப்பின் தலைவர்கள், சர்வதேச சமூகத்தை கையாளப் போவதாக சொல்வதை ஒரு நல்ல நகைச்சுவை என்று கூறுவதில் தவறுண்டா?

உண்மையில் கூட்டமைப்பின் அரசியல் அணுகுமுறை முற்றிலும் தோல்வியடைந்துவிட்டது. இதனை உணர்ந்ததன் விளைவே அவ்வப்போது அரசாங்கத்தை நம்பி நாங்கள் ஏமாந்துவிட்டோம் என்று மாவைசேனாதி அறிக்கைவிடுவதும், கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகளில் ஒன்றான டெலோ காலக்கெடு விதிப்பதும், போன்ற நகைச்சுவைகள் அரங்கேறுகின்றன. அரசாங்கத்தின் அனைத்து செயற்பாடுகளுக்கும் ஒத்துழைப்பு வழங்கிவிட்டு, அரசாங்கம் இன்னும் ஒரு வருடத்தில் முடிவுக்கு வரவுள்ள நிலையில், காலக்கெடு விதிப்பதென்பதும் அவர்கள் எங்களை எமாற்றிவிட்டார்கள் என்பதெல்லாம், தமிழ் மக்களை மடையர்களாக்கும் செயலன்றி வேறென்ன.

ஜனாதிபதி விருப்பம் கொண்டால் அரசியல் கைதிகளின் பிரச்சினையை ஒரு இரவில் தீர்க்க முடியும். பிரமதர் ரணில் விக்கிரமசிங்க அதற்கு உதவ முடியும். ஆனால் அவர்களிடம் அப்படியான எண்ணம் எதுவுமில்லை. இவ்வாறான விடயங்கள் அனைத்தும் ஒரு இழுபறிநிலையில் இருப்பதைதே அவர்கள் விரும்புகின்றனர். விடுதலைப் புலிகள் விடயத்தில் தாங்கள் எந்தவொரு விட்டுக் கொடுப்பையும் செய்யவில்லை என்பதை சிங்கள மக்களுக்கு காண்பிப்பதன் ஊடாகவே, தங்களின் வாக்கு அரசியலை பலப்படுத்த முடியுமென்று அவர்கள் நம்புகின்றனர். அந்த அடிப்படையில்தான் முடிவுகளையும் எடுக்கின்றனர். மொத்தத்தில் அரசாங்கத்தில் அங்கம் வகிக்கும் இரண்டு பிரதான கட்சிகளும் தங்களின் அதிகார நலன்களை முன்னிலைப்படுத்தியே சிந்திக்கின்றனர். அவர்கள் அப்படித்தான் சிந்திப்பார்கள். அதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை. ஆனால் தமிழ் மக்களின் நலனை மட்டும் முன்னிறுத்தி சிந்திக்க வேண்டிய, செயல்பட வேண்டிய கூட்டமைப்போ அரசாங்கத்தின் நலன்களுக்காக தமிழ் மக்களின் நலன்களை தாரைவார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

தமிழ் தேசிய அரசியல் நலன்களை ஓங்கிஒலிக்கக் கூடியதொரு புதிய தலைமை உருவாகாத வரையில் இந்த நிலைமை பழைய குருடி கதவை திறடி நிலையில்தான் தொடரும். அரசியல் கைதிகளின் பிரச்சினை, சிங்கள குடியேற்றம் மற்றும் காணி அபகரிப்பு என்றவாறு அவ்வப்போது சில பிரச்சினைகள் எட்டிப் பார்க்கும். பிரச்சினைகள் எட்டிப் பார்த்தவுடன் அரசியல் வாதிகளை திட்டித் தீர்க்கும் படலமும் ஆரம்பிக்கும். பின்னர் சிறிது காலத்தில் அனைத்தும் அமைதியடையும். பின்னர் ஒரு பிரச்சினை எட்டிப் பார்க்கும். மீண்டும் நம்மத்தியில் சத்தங்கள் எழும். ஆனால் தமிழர் பிரச்சினைகளை இவ்வாறு எதிர்கொள்ள முடியாது. தமிழர் விவகாரம் ஒரு இனப்பிரச்சினை. அதனை அதற்குரிய கட்டமைப்புடனும் கருத்தியல் பலத்துடன் அணுக வேண்டும். ஆனால் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகளை ஒரு தனித்தரப்பாக கையாளும் ஆற்றலை கூட்டமைப்பு எப்போதோ இழந்துவிட்டது. எனவே இன்று கூட்டமைப்பின் மீது வைக்கப்படும் விமர்சனங்கள் அனைத்தும், செத்த பாம்மை அடிப்பதற்கு சமமானதுதான். துரதிஸ்டவசமாக செத்த பாம்பை மக்கள் வழிபடுவதால் அதனை அடிக்காமலும் இருக்க முடியவில்லை. இதுவும் ஒரு துரதிஸ்டவசமான அரசியல் சூழல்தான்.

 

http://www.samakalam.com/blog/அரசியல்-கைதிகளின்-விவகார/

அரசியல் கைதிகளும் தமிழ் அரசியலின் இயலாத்தனமும் – நிலாந்தன்

1 week 2 days ago
அரசியல் கைதிகளும் தமிழ் அரசியலின் இயலாத்தனமும் – நிலாந்தன்

October 7, 2018

 அநுராதபுரம் சிறைச்சாலையில் அரசியற்கைதிகள் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தைத் தொடங்கிய அதே காலப்பகுதியில் யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர் ஒன்றியம் தமிழமுதம் என்ற பெயரில் ஒரு தமிழ் விழாவை விமரிசையாகக் கொண்டாடியது. அவ்விழாவிற்கு நிதி அனுசரணை செய்தவர்களுள் தமிழரசுக் கட்சியின் உத்தியோகபூர்வ பத்திரிகையான புதிய சுதந்திரன் பத்திரிகையின் நிர்வாக பணிப்பாளரும் ஒருவர். ஐம்பதாயிரம் ரூபா நிதியுதவி வழங்கிய இவர் கூட்டமைப்பின் கனடா அணியைச் சேர்ந்தவர் என்று கருதப்படுகிறது.

கடந்த ஆண்டு அரசியற்கைதிகள் போராடிய போது அதில் யாழ் பல்கலைக்கழகமும் பங்குபற்றியது. கைதிகளுக்கு ஆதரவாக போராட்டத்தை முன்னெடுத்த சமூக அமைப்புக்களின் பிரதிநிதியாக அருட்தந்தை சக்திவேல் பல்கலைக்கழக மாணவர்களைச் சந்தித்தார். இச்சந்திப்பின் போது ‘நாங்கள் தலையிட்டால் அது உச்சக்கட்டப் போராட்டமாக இருக்க வேண்டும்’ என்று மாணவர்கள் கூறினார்கள். முடிவில் மாணவப் பிரதிநிதிகளும், சில அரசியல்வாதிகளும் சிறைச்சாலைக்குப் போனார்கள். அரச தரப்பைச் சேர்ந்த அங்கஜன் வழங்கிய வாக்குறுதிகளையடுத்து கைதிகள் உண்ணாவிரதத்தைக் கைவிட்டார்கள். ஆனால் கைதிகளுக்கு தீர்வு கிடைக்கவில்லை. தமது விசாரணையை அநுராதபுரத்திற்கு மாற்றக்கூடாது என்று கேட்ட கைதிகளுக்கு மட்டும் சிறு பரிகாரம் கிடைத்தது. மற்றும்படி கைதிகள் மறுபடியும் போராட வேண்டிய நிலமையே தொடர்ந்தது.

கடந்த ஆண்டு அவர்களுக்கு வாக்குறுதி வழங்கிய அங்கஜன் இப்பொழுது அமைச்சராக இருக்கிறார். அவரோடு போன மாணவர்கள் தமிழ்விழாக் கொண்டாடியிருக்கிறார்கள்.இத்தனைக்கும் கைதிகளில் ஒருவர் பல்கலைக்கழக மாணவி ஒருவரின் சகோதரன் ஆவார். இது பற்றி தமக்கு பின்னரே தெரியவந்தது என்றும் அதற்கு முன்னரே விழா ஒழுங்குகள் செய்யப்பட்டு விட்டதாகவும் மாணவர்கள் கூறுகிறார்கள். மாணவர்கள் விழா கொண்டாடுவதில் தவறில்லை. ஆனால் தாங்கள் தொடங்கிய ஒரு போராட்டத்தில் அதன் உச்சக்கட்டம் வரை போய் அதற்கு ஒரு தீர்வு காண வேண்டிய பொறுப்பு அவர்களுக்குண்டு. போராடுவது என்பது தெட்டம் தெட்டமாக இடைக்கிடை செய்யப்படும் ஒரு தேநீர் விருந்து அல்ல. அது தொடர்பில் ஒரு சரியான அரசியல் தரிசனமும் வழிவரைபடமும் இருக்க வேண்டும். பல்கலைக்கழக மாணவர்களிடம் அது உண்டா?
மாணவரிடம் மட்டுமல்ல. தமது அரசியல்வாதிகளிடமும் அது உண்டா என்று கேட்க வேண்டும். கைதிகள் போராடும் போது அரசியல்வாதிகளும் சேர்ந்து போராடுகிறார்கள். அவர்களே வாக்குறுதிகளை வழங்கி போராட்டத்தை முடித்து வைக்கிறார்கள். ஆனால் ஒரு தீர்வும் கிடைப்பதில்லை. இப்படியாக சீசனுக்கு சீசன் கைதிகளுக்காகப் போராட வேண்டிய ஒரு நிலைமை ஏன் ஏற்பட்டது? தமிழத் தலைவர்களே அதற்குப் பொறுப்பு.

கடந்த ஏப்பிரல் மாதம் ரணில் விக்கிரமசிங்கவுக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரனை கொண்டு வரப்பட்ட போது கூட்டமைப்பு அதற்கு எதிராக வாக்களித்தது. அதன் போது பத்து அம்சக் கோரிக்கைகளை கூட்டமைப்பு ரணிலிடம் முன்வைத்தது. அதில் கைதிகள் தொடர்பான கோரிக்கையும் உண்டு. அதன் பின் யூலை மாதம் 17ம் திகதி அரசியல் கைதிகளின் விடுதலைக்கான தேசிய அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் சம்பந்தரைச் சந்தித்தார்கள். ரணில் விக்கிரமசிங்கவைக் காப்பாற்றுவதற்காக முன்வைக்கப்பட்ட கோரிக்கையை அவர் நிறைவேற்றவில்லை என்பதனை சம்பந்தருக்கு நினைவூட்ட வேண்டியிருந்தது.

யூலை மாதம் அரசியல் கைதிகளின் விடுதலைக்கான தேசிய அமைப்பு சம்பந்தரைச் சந்தித்த போது விரைவில் அரசுப் பிரதானிகளை தான் சந்திப்பேன் என்று அவர் கூறியிருக்கிறார். ஆனால் கைதிகள் போராடும் வரை இது தொடர்பான உத்தியோகபூர்வ சந்திப்புக்கள் எதுவும் இடம்பெற்றதாகத் தெரியவில்லை. கிட்டத்தட்ட இரண்டு மாதங்களின் பின்னரே கூட்டமைப்பு அரசுப்பிரதானிகளை சந்தித்திருக்கிறது. கடந்த புதன் கிழமை இது தொடர்பில் அரசுத் தலைவரோடு கூட்டமைப்பு பேசக்கூடும் என்று எதிர் பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் பேச்சு வார்த்தை நடக்கவில்லை.

இப்பொழுது சம்பந்தரும் சுமந்திரனும் கூறுகிறார்கள் இது விடயத்தில் ஓர் அரசியல் தீர்மானம் எடுக்கப்பட வேண்டும் என்று, இப்படியொரு முடிவை எடுக்க வேண்டும் என்று அருட்தந்தை சக்திவேல் சில ஆண்டுகளாக கூறிவருகிறார். நான் பல கட்டுரைகளை எழுதியிருக்கிறேன். கூட்டமைப்பு இப்படியொரு முடிவை எடுக்க ஒன்பது ஆண்டுகள் எடுத்திருக்கிறது.
சரி அந்த அரசியல் தீர்மானம் எது? கைதிகளை நிபந்தனையின்றி விடுதலை செய்வதா? அல்லது சுமந்திரன் கூறுவது போல மன்னிப்பு வழங்கி விடுதலை செய்வதா? அல்லது புனர்வாழ்வின் பின் விடுதலை செய்வதா?;. இக்கட்டுரை எழுதப்படும் நாள் வரையிலும் அவ்வாறான தீர்மானங்கள் எதுவும் எடுக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.

அரசியற் கைதிகள் என்றால் அவர்கள் சாதாரண கைதிகள் அல்ல. அதிலிருக்கும் அரசியல் என்ன என்பதே இங்கு முக்கியம். அவர்கள் தமது மக்களுக்காக மேற்கொண்ட அரசியற் செயற்பாடுகளுக்காக கைது செய்யப்பட்டவர்கள். அவர்களுடைய அவ்வரசியற் செயற்பாடுகளை இலங்கை அரசாங்கம் பயங்கரவாதம் என்று முத்திரை குத்துகின்றது. அச்செயற்பாடுகளை விசாரித்துத் தண்டிப்பதற்கென்று அபகீர்த்தி மிக்க குரூரமான ஒரு சட்டமாகிய பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தையும் வைத்திருக்கிறது. 2015ல் இப்போதுள்ள கூட்டரசாங்கம் இணை அனுசரணை வழங்கி நிறைவேற்றிய ஐ.நாவின் முப்பதின் கீழ் ஒன்று தீர்மானத்தின்படி பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தை அனைத்துலக நியமங்களுக்கேற்ப மாற்றியமைக்க வேண்டும். ஆனால் அவ்வாறு மாற்றி எழுதப்பட்ட சட்டத்தை சுமந்திரனே ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அச்சட்டம் விரைவில் நாடாளுமன்றத்தில் முன்வைக்கப்படும் என்ற ஒரு தகவலும் உண்டு.

இவ்வாறானதோர் பின்னணியில் பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்ட, விசாரிக்கப்படுகின்ற, விசாரிக்கப்படாத, தண்டிக்கப்பட்ட அரசியற் செயற்பாட்டாளர்களையே இங்கு அரசியற் கைதிகள் என்று அழைக்கப்படுகிறது. தமது மக்களுக்காக அவர்கள் மேற்கொண்ட அரசியற் செயற்பாடுகளை பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டமானது குற்றமாகக் கருதுகிறது. எனவே பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டு அரசியற்கைதிகளை விடுவிக்க முடியாது. அதாவது இலங்கைத்தீவின் சட்ட வரம்பிற்குள் நின்று இப்பிரச்சினையை தீர்க்க முடியாது. அதை ஒரு சட்ட விவகாரமாக அணுக முடியாது. மாறாக பயங்கரவாதமாகக் கருதப்படும் அரசியலில் உள்ள நியாயத்தின் அடிப்படையில் அதை ஓர் அரசியல் விவகாரமாகவே அணுக வேண்டும். தீர்க்கவும் வேண்டும். கைதிகளின் விடயத்தில் அரசியற் தீர்மானம் எடுப்பது என்பது இதுதான். அதாவது கைதிகளின் அரசியலை நியாயப்படுத்துவதன் மூலம் அரசாங்கத்தை அவர்களை விடுதலை செய்யுமாறு நிர்ப்பந்திப்பது. அரசாங்கம் அவர்களை விடுதலை செய்வது என்ற தீர்மானத்தை எடுக்குமாறு தூண்டுவது.

இது விடயத்தில் கைதிகளுக்கு பொது மன்னிப்பைக் கேட்பதோ அல்லது புனர்வாழ்வைக் கேட்பதோ கோட்பாட்டு ரீதியாகத் தவறானது. அப்படிக் கேட்டால் அவர்களுடைய அரசியற் செயற்பாடுகளை தமிழ் தலைவர்களே குற்றம் என்று ஒப்புக்கொண்டதாகிவிடும். ஆனால் சம்பந்தர், சுமந்திரனின் அண்மைக்காலக் கூற்றுக்களை எடுத்துப் பார்த்தால் அவர்கள் மன்னிப்பைக் கேட்கும் ஓர் அரசியல் தீர்மானத்தைத்தான் கருதுவது போலத் தெரிகிறது. இது விடயத்தில் அவர்கள் விசுவாசமாக இல்லை. என்பதனால்தான் கடந்த ஒன்பதாண்டுகளுக்கு மேலாக பிரச்சினை இழுபடுகிறது. பல மாதங்களுக்கு முன்பு தன்னைச் சந்தித்த அரசியற் கைதிகளிடம் திறப்பு என்னிடம் இல்லை என்று சம்பந்தர் கூறியதை இங்கு நினைவு கூரலாம்.

இவ்வாறு மன்னிப்புக் கோருவதற்கு தலைவர்கள் தேவையில்லை. தமது தரப்புக் கைதிகளுக்கு மன்னிப்பைக் கோரும் தலைவர்கள் எப்படிப் பட்டவர்கள்? அப்படி ஒரு மன்னிப்பை அவர்கள் ஏன் கேட்க வேண்டும்? கைதிகளே கேட்கலாம். ஏற்கெனவே சரணடைந்த மற்றும் கைது செய்யப்பட்ட முன்னாள் புலிகள் இயக்கத்தவர்கள் பலரும் அவ்வாறு மன்னிப்பைக் கோரி புனர்வாழ்வைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். புனர்வாழ்வு என்பதன் பொருள் ஏற்கெனவே வாழ்ந்த வாழ்க்கை தவறானது என்பதாகும். அவ்வரசியல் வாழ்க்கையில் மேற்கொண்ட குற்றச் செயல்களுக்காக மனந்திருந்தி சமூகத்தோடு இணைவதற்கான பயிற்சியே புனர்வாழ்வாகும். அதாவது புலிகள் இயக்கத்தின் ஆயுத மற்றும் அரசியற் செயற்பாடுகளை குற்றம் என்று ஏற்றுக்கொண்டு புனர்வாழ்வு ஆணையாளர் நாயகத்தின் கடிதம் ஒன்றில் கையொப்பமிடல் வேண்டும்.

ஆனால் புனர்வாழ்வு பெற்ற பின்னரும் நிம்மதியாக இருக்க முடியாது. அவர்களுடைய தலைக்கு மேல் ஒரு கத்தி சதா தொங்கிக்கொண்டேயிருக்கும். ஏனெனில் புனர்வாழ்வு எனப்படுவது ஒரு தண்டனை அல்ல என்று வவுனியாவில் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டது. யாழ் பல்கலைக்கழகத்தின் இசைத்துறை விரிவுரையாளர் ஒருவர் இவ்வாறு தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு தற்பொழுது ஆயுள் தண்டணைக் கைதியாக சிறையில் இருக்கிறார். எனவே பொது மன்னிப்பு, புனர்வாழ்வு இரண்டுமே தமிழ் மக்களின் ஆயுதப் போராட்டத்தை குற்றமாகப் பார்க்கின்றன.

ஆனால் இந்தக் கோட்பாட்டு விளக்கங்களைக் கைதிகளோடு கதைக்க முடியாது. அவர்கள் பல ஆண்டுகளாக குடும்பங்களைப் பிரிந்து வாழ்கிறார்கள். எவ்வாறான அரசியற் செயற்பாடுகளுக்காக அவர்கள் விசாரிக்கப்பட்டார்களோ அல்லது தண்டிக்கப்பட்டார்களோ அவ்வாறான அரசியற் செயற்பாடுகளை செய்யுமாறு அவர்களுக்கு கட்டளையிட்ட பலரும் இப்பொழுது வெளியே வந்துவிட்டார்கள். வெளிநாடு சென்று விட்டார்கள். அவர்களில் சிலர் முன்னைய அரசாங்கத்தோடு இணங்கிச் செயற்பட்டு அமைச்சர்களாகவும் இருந்திருக்கிறார்கள். இப்பொழுதும் அரச படைகளின் பாதுகாப்போடு திரிகிறார்கள். ஆனால் உத்தரவுகளை நிறைவேற்றிய கீழ்மட்டத்தினர் சிறையில் வாடுகிறார்கள். அவர்களுடைய பிரச்சினை இப்பொழுது எப்படியாவது வெளியே வருவது என்பதுதான்.

புனர்வாழ்வு ஒரு பொறியாக இருந்தாலும் கூட அதுவே உள்ளதில் இலகுவான வழியாகவும் அவர்களுக்குத் தெரிகிறது. 2009 மேக்குப் பின் சரணடைந்த மற்றும் கைது செய்யப்பட்ட புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்களும் அப்படிக் கருதித்தான் புனர்வாழ்வை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். அவர்களுடைய வழக்கறிஞர்கள் அவர்களுக்கு அப்படித்தான் ஆலோசனை கூறினார்கள். பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்திற்குக் கீழ் வழக்காடுவதில் உள்ள இடர்களைக் கவனத்தில் கொண்டே வழக்கறிஞர்கள் கைதிகளுக்கு அவ்வாறு கூறியிருக்கிறார்கள். பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தை தன்னுள் கொண்டிருக்கும் ஒரு சட்டக் கட்டமைப்புக்குள் அதைவிட்டால் வேறு வழியில்லை என்று கைதிகள் கருதுகிறார்கள். என்றபடியால் தான் இம்முறை கைதிகள் நடைமுறைச் சாத்தியமானது என்று கருதப்படும் ஒரு கோரிக்கையை முன்வைக்கிறார்கள். குறுகியகால புனர்வாழ்வின் பின் தம்மை விடுவிக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் கேட்கிறார்கள்.

அப்படிக் கைதிகள் கேட்பது வேறு மக்கள் பிரதிநிதிகள் அல்லது தலைவர்கள் கேட்பது வேறு. தலைவர்கள் மன்னிப்பைக் கேட்க முடியாது. வேண்டுமானால் கைதிகள் கேட்கலாம். தலைவர்களும், மக்கள் பிரதிநிதிகளும் தமக்கு வாக்களித்த மக்களின் அரசியல் உரிமைகளுக்காக போராட வேண்டும், பேரம் பேச வேண்டும். அரசாங்கத்திற்கும், அனைத்துலக சமூகத்துக்கும் அழுத்தங்களைக் கொடுக்க வேண்டும்.

ஆனால் கைதிகள் போராடத் தொடங்கியதால்தான் இப்பொழுது தலைவர்கள் அரசாங்கத்தோடு பேசுகிறார்கள். தாங்களாக அவர்கள் அதை முன்னெடுக்கவில்லை. வாக்களித்த பாதிக்கப்பட்ட மக்களே அவர்களுக்கு அவர்களுடைய வாக்குறுதிகளை ஞாபகப்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது. பாதிக்கப்பட்ட மக்களே தொடர்ந்தும் போராட வேண்டியிருக்கிறது. அவர்களுடைய வாக்குகளைப் பெற்று அதனால் கிடைத்த கொழுத்த சம்பளம், சொகுசு வாகனம், வெளிநாட்டுப் பயணம், சிறப்புச் சலுகைகள், ஆளணி போன்ற எல்லாவற்றையும் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் தலைவர்கள் தாங்களாகப் பேச மாட்டார்கள். பாதிக்கப்பட்ட மக்களே போராடி அவர்களை உந்தித் தள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

இது தொடர்பில் கடந்த புதன்கிழமை அரசுத் தலைவரோடு பேசவிருப்பதாக கூட்டமைப்பு கூறியது. விக்னேஸ்வரனால் நிராகரிக்கப்பட்ட வட – கிழக்கு அபிவிருத்திக்கான அரசுத்தலைவரின் செயலணிக் கூட்டம் அன்று நடந்தது. அக் கூட்டத்தின் பின் கைதிகள் தொடர்பாக அரசுத்தலைவரோடு பேசலாம் என்று கூட்டமைப்பு எதிர்பார்த்தது. ஆனால் சுமார் மூன்று மணித்தியாலங்களுக்கும் மேலான கூட்டத்தால் களைப்படைந்த அரசுத் தலைவர் கைதிகள் தொடர்பாகப் பேசுவதற்கு வேறொரு நாளை ஒதுக்கித் தருவதாகக் கூறியிருக்கிறார். கைதிகள் உயிருக்காகப் போராடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கால கட்டத்தில் அவர்கள் தொடர்பான பேச்சுவார்த்தைகள் ஒத்திவைக்கப்படும் ஒவ்வொரு நாளும் கைதிகளுக்கு உயிராபத்தே.


இதற்கு முன் நடந்த எந்தவோர் உண்ணாவிரதத்திலும் கைதிகள் உயிரிழக்க முன் யாராவது ஓர் அரசியல்வாதி வந்து ஏதாவது ஒரு வாக்குறுதியைத் தந்து உண்ணாவிரதத்தை முடித்து வைப்பார் என்று நம்பும் ஒரு நிலமையே காணப்பட்டது. அதாவது உண்ணாவிரதமிருந்து உயிர் துறக்கும் ஓர் எல்லை வரை போராடுவதற்கு கைதிகள் தயாரில்லை என்று அரசாங்கம் நம்புகிறது. இதனால் நிலமையை எப்படியும் சமாளிக்கலாம் என்று நம்பத்தக்க ஒரு கடந்த கால அனுபவமே அரசாங்கத்திற்கு உண்டு. இதை இப்படி எழுதுவதுன் மூலம் இக்கட்டுரையானது கைதிகளைச் சாகச் சொல்லிக் கேட்கவில்லை. ஐந்தாமாண்டுப் புலமைப் பரிசில் பரீட்சையைக் கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சமூகத்தில் அவர்கள் சாகக்கூடாது. மாறாக அரசியற் கட்சிகளும் மக்கள் பிரதிநிதிகளும் மாணவர்களும் தான் உச்சக்கட்ட அர்ப்பணிப்போடு போராட முன்வர வேண்டும். ஆனால் அதற்கு எந்தக் கட்சி தயார்? நேற்று முன்தினம் அனுராதபுரம் புதிய பஸ் நிலையத்தில் இடம்பெற்ற ஆர்ப்பாட்டத்தில் பங்கு பற்றிய தமிழர்களில் பலர் கைதிகளுக்குப் பொது மன்னிப்பு வழங்கப்படவேண்டும் என்று கூறியிருக்கிறார்கள்.நிபந்தனையற்ற விடுதலை என்ற கோரிக்கை பலமாக முன்வைக்கப்படவில்லை. அப்படியென்றால் கைதிகளுக்கு என்ன தீர்வு? காணாமல் ஆக்கப்படடவர்களுக்கான போராடத்தைப் போல காணிகளை மீட்பதட்கான போராடத்தைப் போல அரசியல் கைதிகளின் போராட்டமும் இழுபடப் போகிறதா?

 

http://globaltamilnews.net/2018/98554/

சிவில் சமூகம் என்ற பெயரில் ஒளிந்திருந்து NGO க்கள் செய்யும் கழுத்தறுப்புகளை உணராவிட்டால் விடுதலைக்கான புரட்சிகர அமைப்பு உருவாக வாய்ப்பேயில்லை -சேதுராசா

1 week 3 days ago

http://www.kaakam.com/?p=1355

NGO-adv.jpg

தமிழீழ மண்ணின் அரசியல் தலைமை ஆங்கிலப் புலமைவாய்ந்த மேட்டுக்குடிக் கனவான் கும்பல்களிடம் மீண்டும் போய்ச் சேர வேண்டுமென்பதில் மேற்கு மற்றும் இந்தியத் தூதரங்கள் உறுதியாகவுள்ளன. உழைக்கும் மக்களிடமிருந்து போராட்ட ஆற்றல் தலைதூக்கிவிட ஏதுவான அத்தனை வாய்ப்புகளையும் இல்லாதாக்கியும் மடைமாற்றியும் இந்தக் கனவான் கும்பலிடம் கொண்டு சென்று தமிழர்களின் அரசியல் தலைமையை அடகுவைப்பதில் இந்த மேற்குலக இந்தியச் சூழ்ச்சி நிகழ்ச்சி நிரல் வேலை செய்கின்றது. இந்த நுண்ணரசியற் கேடுகளை உணர்ந்துகொள்ளத் தடையாக உள்ள பல தடைகளில் தமிழ்ச் சமூகம் NGO க்களுடன் பின்னிப்பிணைந்திருப்பது ஒரு பெருந்தடையாக இருக்கிறது. இது குறித்த விழிப்பூட்டல்களை மக்களிடத்தில் மேற்கொள்ள ஒரு புரட்சிகர மக்கள் இயக்கத்தால் மட்டுமே இயலுமே தவிர மக்கள் இயக்கங்கள் என்ற போர்வையில் இயங்கும் NGO க்களால் இயலாதென்பதைச் சுட்டி மேற்கொண்டு விடயப் பரப்பிற்குள் செல்லலாம்.

இதுகாலவரையிலும் அரசியலை ஏடுகளிலும் நடைமுறையிலும் கற்றோர் NGO க்கள் பற்றிப் பெரும்பாலும் அறிந்திருப்பனவற்றை இக்கால சூழலில் அரசியல் தளத்தில் காலடி வைத்துள்ள புதுமுக இளவல்களுக்காக கீழ்வருமாறு சுருங்கத் தொகுக்கலாம்.

மேற்குலக ஏகாதிபத்தியமானது மூன்றாம் உலகநாடுகளைக் கடனாளியாக்குவதற்காக அந்த நாடுகளின் தற்சார்பு நுகர்வை இயலுமான வரையில் சீரழித்தவாறு கடன்களை உலக வங்கி, பன்னாட்டு நாணய நிதியம் போன்ற தங்களின் முகவர் அமைப்புகள் மூலம் வழங்கி மேலும் மேலும் கடன் சுமைக்குள்ளாக்கி பொருண்மியத்தில் நலிவுறச் செய்து கடன் வாங்காமல் எதையும் சரிக்கட்ட இயலாத சூழலை அந்த நாடுகளில் உருவாக்கி மீளக் கடன் வழங்குவதானால் கல்வி, மருத்துவம் போன்ற அடிப்படைத் துறைகளில் ஒரு பகுதியைத் தானும் தனியார்மயமாக்க வேண்டுமென நிபந்தனைகள் விதித்துத் தமது மேற்குலக வணிக நலனிற்காக சந்தைவிரிப்பிற்கு மூன்றாம் உலக நாடுகளின் அரசுகளை உடன்படவைக்கும் போது மக்களிடத்தில் தாம் அதுவரை தமது வரிப்பணத்தில் அனுபவித்த அடிப்படை வசதிகள் தனியார்மயப்பட்டு அவர்களின் வாழ்வு இறுக்கத்திற்குள்ளாகுகையில் அந்த அரசாங்கட்திற்கு எதிராக மக்கள் வீதியிலிறங்கிப் போராடுவர். அப்படியான சூழலைத் தவிர்ப்பதற்காக NGO க்கள் களமிறங்கி மக்களிற்கு உதவும் போர்வையில் வேலை செய்து மக்கள் புரட்சிக்கான சூழலை இல்லாதாக்கி ஏகாதிபத்திய உலகையும் அதற்கு அடிமையாகிப் போன மூன்றாமுலக நாடுகளின் அரசுகளையும் காப்பாற்றும்.

NGO க்கள் கருத்திட்டங்களை முன்வைக்கும் போது இயலுமானவரை பெண்கள், கைம்பெண்கள், நலிவுற்றோர் எனப் பலவாறு சமூகத்தைக் குழுப்படுத்தியே தனது செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்கும். இவ்வாறாக மக்கள் ஒரு தேசமாக ஒன்றுபடுதலை இல்லாமலாக்க மக்களை குழுக்களாக அணுகும் போக்கைக் கடைப்பிடிக்கும். அப்படி அணியமாதலை மக்களிடத்தில் பழக்கப்படுத்தித் தேசமாக ஒன்றாகும் வாய்ப்புகளை இயன்றவரை குறைப்பதில் NGO க்கள் வேலை செய்யும்.

viber-image-490x315.jpg

இயற்கையாகவோ செயற்கையாகவோ பேரிடர்கள் நேருகையில் அந்தப் பாதிப்புகளிலிருந்து மீண்டுகொள்ள மக்கள் தம்முள் அணியமாகி ஒரு சமூகமாகத் தமது சிக்கல்களைத் தமது ஆளுமையின் மூலமும் தமது வரிப்பணத்தை நிருவகிக்கும் தம்மால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தினுடனும் சேர்ந்து தீர்த்துக்கொள்ள முனைகையில் அந்த சமூகம் தனது ஆற்றலில் தான் நம்பிக்கை வைத்து ஒரு சமூகமாகத் தனது சிக்கல்களைத் தானே தீர்க்கும் ஆளுமையை வளர்த்து வெளியாருக்காகவும் வெளியாரின் ஏய்ப்புகளுக்காகவும் காத்திருக்காது. எனவே இந்த நிலை உருவாகாமல் தடுக்க இப்படியான பேரிடர்கள் நேர்ந்த மறுகணமே NGO க்கள் வந்து மக்களிடத்தில் வேலை செய்து மக்களைத் தமது ஆளுமையையும் ஆற்றலையும் உணரவிடாது செய்வதோடு சமூகமாக அணிதிரண்டு தமது சிக்கல்களைத் தீர்த்துக்கொள்ளும் பழக்கம் ஏற்படுவதை இல்லாமல் செய்யும்.

ஏகாதிபத்திய நலனுக்கு உகந்த அல்லது கேடாகாத ஒடுக்குமுறை அரசுகளை ஒடுக்கப்படும் மக்களின் புரட்சிகளிலிருந்து காப்பாற்றுவதில் NGO க்கள் முன்னின்று உழைக்கும்.

தமது மண்ணிழந்து, உறவுகளை இழந்து, உடல் அவயங்களை இழந்து, வாழ்வாதாரமிழந்து எமது மக்கள் சொந்த மண்ணில் ஏதிலிகளாக இருக்கும் போது, அவர்களின் நிலங்கள் இராணுவத்தால் வல்வளைப்புக்குள்ளாகி, உறவுகள் சிங்கள இராணுவத்தால் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டும் காணாமலாக்கப்பட்டும் இருக்கும் போது அவர்கள் எதை இழந்தார்களோ அவற்றிற்கான மூல காரணத்தை அகற்றிச் சிக்கல்களைத் தீர்க்க முனையாது, மாறாக அதனை மழுங்கடித்து மறைப்பதற்காக ஏதோ எமது மக்கள் இழந்தது இவையொன்றுமில்லை உளவியல் சமநிலையை மட்டும் என்றாற் போல காட்டி, எமது மக்களிடத்தில் எழும் நியாயமான வெஞ்சினத்தையும்  ஒடுக்குமுறையாளனிற்கு எதிராக வஞ்சினமாக நெஞ்சிலிருக்கும் தமிழ்த் தேசிய மெய்யுணர்வையும் உளநோயாகக் காட்டி அவற்றினை இல்லாதொழித்து அடக்குமுறையாளனின் எதிர்காலத்திற்கும் பாதுகாப்பு உறுதி செய்யப்படுவதோடு எமது மக்களின் அடக்குமுறைக்குள்ளாகி அவதியுறும் உண்மை நிலை மடைமாற்றம் செய்யப்பட்டு மக்களின் நியாயமான தேசிய உணர்வுகளை மழுங்கடிக்க பெரும்பாலான NGO க்கள் உளவியல் சமூக திட்டங்கள் (Psycho Social Projects) என்ற கருப்பொருளில் பல திட்டங்களை முன்னெடுக்கும். முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலத்திற்குப் பின்னர் தமிழீழ மண்ணில் காலடி வைத்துள்ள NGO க்கள் முன்னெடுத்த வேலைத் திட்டங்களை உற்று நோக்கின் இதனைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

மேலே விளக்கப்பட்டதன் அடிப்படையில் பொதுவாக எவ்வாறு எதற்காக NGO க்கள் உலகெங்கும் இறக்கிவிடப்பட்டுள்ளன எனப் பார்த்தோம். குறிப்பாக, முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலத்தின் பின்னர் தமிழீழ மண்ணில் புதுப்புது வடிவங்களுடன் எப்படிக் களமிறங்கித் தமிழர்களின் அரசியல்வெளியைச் சீரழித்துக்கொண்டு வெளியாரின் குழிபறிப்புகளிற்கான அரசியலை NGO க்கள் முன்னெடுத்துச் செல்கின்றன என்பதனை நாம் தெளிவாக உணர வேண்டும். NGO க்கள் “சிவில் சமூகம்” என்ற பெயருக்குள் ஒளிந்திருந்து கழுத்தறுக்கும் நுண்ணரசியலை முழு உடற்கூற்றாய்வுக்கு உட்படுத்துவதன் மூலம் விளங்கிக்கொள்ளலாம்.

CPF.jpgஇதில் பாக்கியசோதி சரவணமுத்து எனும் மேட்டுக்குடிக் கொழும்புவாழ் தமிழர் நிறைவேற்றுப் பணிப்பாளாராக இருக்கும் மாற்றுக் கொள்கைகளுக்கான அமையம் என்ற பெயருடன் தம்மை சிவில் சமூகமாக அடையாளப்படுத்தி வரும் NGO வானது 20 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இயங்குகி வருகின்றது. வாசிங்டனின் கொழும்புக்கிளையாகச் செயற்பட்டு வரும் இத்தகைய அமைப்புகள் நல்லிணக்கம், மாந்த உரிமைகள், புனர்வாழ்வு எனப் பலவாறு பேசி மேட்டுக்குடிக் கனவான்களை ஆபத்பாண்டவர்களாகப் பார்க்கும் காலனியடிமைப் பொதுப்புத்தியைக் கொண்ட மக்களை எளிதில் ஏமாற்றிவிடுகின்றனர்.

சரி. பாக்கியசோதிக்கு தமிழ்மொழியே தெரியாததால் அவர் ஊரோடிருந்து (கொழும்பு) வாசிங்டன் வேலைகளைச் செய்துவருவதால் அவரால் புரட்சிச் சாயத்துடன் தமிழீழ மக்களிடத்தில் வர முடியவில்லை. ஆனால் தமிழீழ மண்ணின் “தமிழ் சிவில் சமூக அமையம்” என்ற பெயரில் வலம் வரும் அமைப்பானது புரட்சிச் சாயத்தை அள்ளிப் பூசிக்கொண்டு வந்து மக்களை ஏமாற்றுகிறார்கள்.

11209652_10155557901450254_3064338604316ஒரு இனவழிப்புப் போரின் பின்பு இனவழிப்பிற்குள்ளாக்கப்பட்ட மக்களிடத்தில் ஏகாதிபத்தியத்தின் துணைப்படைப் பிரிவுகளில் ஒன்றான NGO க்கள் எப்படிச் செயாலாற்றும் என்ற நுண்ணரசியலை விளங்கிக்கொள்ள தமிழ் சிவில் சமூக அமையம் என்ற பெயரில் தமிழீழத்தில் இயங்கிவரும் NGO இனைப் பார்த்துப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஐந்தாண்டுகளாக தமிழ் சிவில் சமூக வலையமைப்பு என்ற பெயரில் அறிக்கையிட்டு வந்தவர்கள் 2014 ஆம் ஆண்டின் இறுதிப் பகுதியிலிருந்து “தமிழ் சிவில் சமூக அமையம்” என்ற பெயரில் அமைப்பு வடிவம் பெற்றனர். சிவில் சமூகம் என்ற பெயரில் உருவாக்கப்பட்ட அந்த அமைப்பின் தலைமைகளாகவும், இணைப்பாளர்களாகவும் அந்த அமைப்பிலிருப்போர் யாரென்று சற்றுநோக்கித் தான் ஆக வேண்டும். சிவில் சமூகம் என்றதும் தமிழீழ விடுதலைக்குப் போராடி இனக்கொலைக்குள்ளாகியுள்ள மக்களில் காணாமல் போனோரைத் தேடுவோரும், சிறைபட்டிருக்கும் எமது அரசியல் கைதிகளின் உறவினரும், விடுதலைக்காகப் போராடிய ஆளுமைகளும் மண்சார்ந்து மக்களுடன் நின்று பணியாற்றியவர்களும் இருப்பார்கள் எனவே பெயரை வைத்துப் பலரை நினைக்கத் தூண்டும். ஆனால், இந்த அமைப்பில் இருப்பவர்கள் யாரெனில் மருத்துவர்கள், பொறியியளர்கள், பேராசிரியர்கள், விரிவுரையாளர்கள் மற்றும் மக்களை நம்பாமல் கர்த்தரை நம்பும் பாதிரியார்கள் என ஆங்கிலத்தை முன்னிலைப்படுத்தி வாழும் மேட்டுக்குடிக் கனவான்களே இருக்கிறார்கள். இவர்களில் பலர் போர்க் காலங்களில் மாணவர்களாக இருந்த போது அவர்களிலும் திறமையான மாணவர்கள் தேச விடுதலைக்காகப் புறப்பட்ட போது வீட்டுக்குள் ஒளிந்திருந்து பாடங்களை மனனம் செய்துகொண்டு பக்கத்தில் அழுகுரல் கேட்டாலும் படிப்புப் போய்விடும் என்று எட்டிக் கூடப் பார்க்காத உள்ளங்காலில் ஒரு துளி மண்படாத மலர்ப்படுக்கை வாழ்விலிருந்து வந்த ஆளுமை குறைந்தோராகவே இருந்தனர். இவர்களில் பலர்தான் இன்று தமிழ் சிவில் சமூக அமையம் என்ற பெயரைப் பயன்படுத்தி NGO ஆக இயங்குகின்றனர்.

இவர்களில் விரல்விட்டு எண்ணக் கூடிய ஒரு சிலரைத் தவித்து ஏனையோர் மக்களைக் காணாதோரே. பள்ளிக்கூடமும் தனியார் வகுப்புகளுமென இருந்தவர்கள் பின்பு பல்கலைக்கழமும் பட்டமுமென இருந்து இப்போது வேலையும் வீடும் சம்பாதிப்புமென இருந்தவர்களாக உடலில் ஒரு வியர்வைத்துளியை அறியாதவர்களாக மக்களைக் காணாதவர்களாக இருந்தவர்களை இழுத்துப் போட்டு “சிவில் சமூகம்” என்ற போர்வையில் இந்த NGO தேரினை இழுப்பவர்கள் யார்? அவர்களின் பின்னணி என்ன? எத்தகைய நுண்ணரசியல் ஆட்டம் இவர்கள் மூலமாக ஆடப்படுகிறது எனப் பார்க்க வேண்டும்.

இனப்படுகொலைக்குள்ளாகித் தமக்கான தக்க தலைமையையும் தாம் வாழ்ந்த நிழலரசின் அத்தனை கட்டமைப்புகளையும் இழந்து நட்டாற்றில் இருக்கும் ஒரு ஒடுக்குண்ட தேசத்தில் எங்கெங்கெல்லாம் வெற்றிடம் இருக்குமோ அங்கங்கெல்லாம் NGO க்கள் வந்து அமர்ந்துகொள்ளும். மக்களுக்கான ஊடகங்கள் இல்லையென்றால் ஒரு ஊடகம் அங்கே வந்து விடும். இப்படியாக வல்ல தலைமையை இழந்துவிட்ட தமிழ்மக்களின் அரசியல் தலைமை கெடுவாய்ப்பாக மீண்டும் வாக்குப் பொறுக்கும் மிதவாதத் தமிழ்த் தலைமையிடம் சென்றது. வாக்குப் பொறுக்கிய பின்னர் செய்யும் பாராளுமன்ற அரசியலினால் தமிழ் மக்கள் தொடர்ச்சியாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட இனவழிப்பில் இழந்துவரும் சூழலைத் தாமதப்படுத்தத்தன்னும் இயலாது என்று மக்களுணர்ந்து தமக்கான தலைமையை ஒரு புரட்சிகர மக்கள் இயக்கமாக பாராளுமன்ற அரசியலுக்கு வெளியே தேடுவார்கள். தேடினார்கள். தேடுகிறார்கள். எல்லா வெற்றிடத்தையும் உரியவர்கள் நிரப்ப முன்னரே நிரப்பிவிடும் NGO க்கள் ஒரு புரட்சிகர மக்கள் இயக்கத்தின் தேவை மக்களிடத்தில் எழும் என்பதால் அதுவாகவும் அல்லது அதனைத் தீர்மானிக்குமிடத்திலும் இருப்பதற்காக உருவாக்கிவிடப்பட்ட NGO தான் “தமிழ் சிவில் சமூக அமையம்” என்ற பெயரில் வலம் வருகிறது. மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்டோரும் மக்களைக் காணாத மேட்டுக்குடிக் கல்வியாளர்களும் இந்த NGO உடன் நிற்க இடம் தேடிக் கூட்டிற்கு நிற்க அது ஒரு வெகு மக்கள் அரசியல் செய்வது போன்ற ஒரு போலித்தோற்றம் தெரியும்.

guru-3.jpg

இந்த அமைப்பில் இன்று பேச்சாளர்களில் ஒருவராகப் பதவிநிலையில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டாலும் அந்த அமைப்பின் சார்பில் இயங்கியும் பேசியும் வருபவர்களில் இன்று யாழ் பல்கலைக்கழகத்தின் சட்டத்துறைத் தலைவராக இருக்கும் கு. குருபரன் முதன்மையானவர். அவர் சட்டத்துறையில் இளமானிப்பட்டத்தைப் பெற்ற சில நாட்களிலேயே அவரை அமெரிக்காவின் உதவி இராசாங்கச் செயலாளர் ரொபேட் ஓ பிளேக் சந்தித்துப் பேசியுள்ளார் என்றளவில் இந்தக் குருபரன் முன்னரே அமெரிக்கத் தூதரகத்தால் இனங்காணப்பட்டவராக இருந்துள்ளார். இளமானிப்பட்டம் பெற்ற அடுத்த சில மாதங்களில் இந்த சிவில் சமூக அமையத்திற்குப் பேச்சாளாராக குருபரன் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார் எனில் அவர் மீது ஏதோவொரு பாரிய நம்பிக்கை கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அப்படியாயின் அது எவரால் என ஊகிப்பது இலகுவானதுதான். பொதுவாக ஒரு அமைப்பின் பேச்சாளராக முதிர்ச்சியுள்ள அனுபவமுள்ள ஒருவரையே நியமிப்பார்கள். ஆனால் சிவில் சமூக அமையம் என்ற பெயரில் உருவாக்கப்பட்ட NGO க்கு பேச்சாளராக இருப்பதற்கு இளமானிப்பட்டம் பெற்று சில காலமேயான குருபரன் தகுதியானவர் என அடையாளங்காணப்பட்டமை விபரமறிந்தவர்களுக்கு அதிர்ச்சியாக இருக்காது. இந்தக் குருபரன் “அடையாளம் கொள்கை ஆய்வுக்கான நிலையம்” என இன்னொரு NGO வினை நிறுவி நிறைவேற்றுப் பணிப்பாளராக இருந்து அதனை இயக்கி வருகிறார். மாதமொருமுறை அல்லது சில மாதங்களுக்கொருமுறை அமெரிக்க ஐரோப்பியப் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து விரிவுரையாளர்களை அழைத்து வந்து கூட்டம் போடுவது தான் இந்த அடையாளம் என்ற NGO வின் முதற்பணி. உலக வங்கி மற்றும் USAID போன்றவற்றிலிருந்தும் நிதிபெற்று இயங்கும் இந்த அமைப்புக்கு மேற்கு நிதிகள் கிடைக்க குறிப்பிட்ட சில தூதரகங்கள் பெருமுதவிகள் செய்கின்றன. மேற்கின் நிதியில் NGO நடத்தும் குருபரன் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பும் பேச அனுமதியுண்டு. ஏனெனில், அதனைக் கூட இப்படியான NGO க்கள் தான் பேச வேண்டுமென்பது மேற்குச் செய்யும் நுண்ணரசியலாகும்.  இதனால் இந்தக் குருபரன் கருத்து வெளியிடும் போது மேற்கின் நிதியை வெளிப்படையாகப் பெற்று இயங்கும் அடையாளம் எனும் NGO வின் கருத்தா அல்லது மேற்கின் நிதியை மறைமுகமாகப் பெறும் தமிழ் சிவில் சமூக அமையம் என்ற NGO வின் கருத்தா என்று குழப்பமாக இருப்பதாக ஒரு ஊடக நண்பர் அப்பாவித்தனமாக இந்தப் பத்தி எழுதுபவருக்குச் சொன்னார்.   

adaiyalam.jpg

அத்துடன் எமது இனவிடுதலைக்காகப் போராடிச் சிறைப்பட்டிருக்கும் அரசியல் கைதிகளான உறவுகள் தமது விடுதலை குறித்தும் வழக்குகள் தொடர்பாகவும் சிறைகளில் இருந்து தொடர்புகொண்டு சட்டவாளர்களுடனும் அரசியல் தலைவர்களுடனும் பேசுவது ஒரு இயல்பான வழக்கம். அவர்களது வழக்குக் குறித்து அவர்களை விட எவருக்கும் சட்ட அறிவோ அது குறித்த முன்னெடுப்பறிவோ இருக்காதென்றளவில் விடயங்களை விளங்கி வைத்திருக்கும் எமது அரசியல் கைதிகள் வெளியே தம்மால் இயங்க முடியாத ஒரே காரணத்தால் சிறைப்பட்ட வலியுடன் வாய்க்கும் அருமையான நேரத்தில் எவ்வளவோ துன்பங்களிளுக்கும் இறுக்கங்களுக்கும் நடுவிலும் தொலைபேசிக்கு அழைக்கும் போது அரசியல்வாதிகளோ அல்லது பெரும்பாலான தொழில்முறைச் சட்டவாளர்களோ (சிங்களச் சட்டவாளர்கள் அடங்கலாக) கூடிய முதன்மை கொடுத்து அவர்களின் சூழலறிந்து பேசுவார்கள். ஆனால் குருபரன் என்பவர் ஒரு அனுபவமற்ற அப்போது தான் ஓரிரண்டு வழக்குகளில் ஈடுபட்டுப் பயிலும் ஒரு சட்டவாளர் என அறியாமல் இவருக்கு ஊடகங்களும் இன்னும் யார் யாரோ கட்டிவிட்ட மணியை நம்பி இவர் பேசும் அரசியலை நம்பி இவருக்கு சிறையிலிருந்து அழைத்து தமது வழக்குக் குறித்துப் பேச முற்பட்டபோது, “சிறையிலிருப்பவர்கள் தொலைபேசி வைத்திருப்பதும் பேசுவதும் சட்டத்திற்கு முரணானது. என்னை நீங்கள் அழைக்க வேண்டாம்” என தனது மேட்டுக்குடி மலர்ப்படுக்கைவாழ் பண்புநிலையின் மெய்நிலையைக் குருபரன் காட்டி விட்டார். இவரின் பேச்சுகளின் போலித்தன்மையையும் நடைமுறையின் மெய்நிலையையும் அறிந்த எமது இனவிடுதலைக்காகப் போராடிச் சிறைப்பட்டிருப்பவர்களின் மனநிலையில் தான் இந்தக் குருபரன் வகையறாக்கள் சரியான முறையில் பதிவாகியிருப்பார்கள்.

இதே குருபரன் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இருகட்சி அல்லது ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட கட்சிகள் இருப்பது தேவையாம் என்று பரப்புரை செய்து வருகிறார். இனப்படுகொலைக்குள்ளாகி நிற்கும் தமிழினம் எண்ணிக்கையில் தனது சொந்த நிலத்திலே கூட சிறுபான்மை ஆக்கப்பட்டு வரும் வேளையில் தனது பிரதிநிதித்துவ அரசியலைத் தான் எழுந்து விடுதலைக்காகப் போராடும் காலம் வரையிலாவது தக்கவைக்க வேண்டுமென்ற நிலையில், இப்படியாகத் தமிழர்களின் வாக்குகள் சிதறுவது யாருக்கு நன்மை பயக்கும் எனத் தெரியாமல் இந்த NGO நபர் இதைச் சொல்லியிருக்க மாட்டார். அதுவும் இப்படியான பரப்புரைகளை தென் தமிழீழத்தில் செய்தால் அதன் விளைவு என்னவாகும் என இந்த மண்ணில் ஊர்வனவுக்குக் கூடத் தெரியும். இந்த NGO நபருக்குத் தெரியாமலா இருக்கும்?

fb-490x267.jpg

“யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து முசுலிம்களை வெளியேற்றியமையானது ஒரு இனச் சுத்திகரிப்பு” என ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இல்லையெனின், பன்னாட்டுச் சமூகம் தமிழர்கள் மீதான இனப்படுகொலைத் தீர்மானத்தை ஒரு விடயமாகக்கொள்ளாது” என இதே குருபரன் கூறியுள்ளார். இந்த மோசமான கருத்தைச் சுமந்திரன் கூறிய போது எதிர்த்தெழுந்து கொதிப்புடன் கண்டித்த பலருக்கு குருபரன் சொன்ன இந்தக் கூற்றுக் கண்ணிற்குத் தெரியவில்லை. ஏனெனில் தமது கட்சிசார் நிலைகளுக்கு இப்போது பயன்படுகிறார் எனக் கணித்து இப்படியானவர்கள் கொள்ளும் பராமுகத்தில் நேர்மையான விடுதலை அரசியல் இல்லை.

எனவே இத்தகைய NGO க்கள் இன்று எவ்வாறு செயற்படுகின்றன என கீழ்வருமாறு சுருங்க அடுக்கலாம்.

புரட்சிகர ஆற்றலாக ஒரு மக்கள் இயக்கத்தின் பின்னே மக்கள் செல்வதைத் தடுத்துத் தம்மை மாற்றாகக் காட்ட சிவில் சமூகத்தின் பெயரால் இயங்கும் NGO க்கள் வேலை செய்வதுடன் சிவில் சமூகத்தின் சார்பில் பேசவல்லவர்களாக தாமே அடையாளங் கொள்கின்றனர். இவர்களின் கருத்தே சிவில் சமூகத்தின் கருத்தாக ஊடகங்களின் மூலம் பதிவாகும்.

அதற்காக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்காகக் குரல் எழுப்புவார்கள், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பும் பேசுவார்கள், இனப்படுகொலையில் மேற்கின் பங்கையும் பேசுவார்கள். ஆனால் அங்கிருந்து நிதிபெற்றுத் தான் இயங்குகிறார்கள் எனில் இவர்கள் புரட்சிகரச் சாயத்துடன் மக்களிடம் வந்து சிக்கல்களைக் கையிலெடுத்து அப்படியே அதை மடைமாற்றிவிட்டு அறிக்கையுடன் போய் விடுவார்கள். இதன் தொடர்நிலையை உற்றுநோக்கி மக்கள் இவர்களிடம் கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினால் அவர்களுக்கு எல்லாம் புரியும்.

இப்படியாக சமூகத்தில் மக்கள் சார்பாகப் பேசுபவர்கள் என்ற வேடந்தாங்கி இந்த நபர்களை அறிவார்ந்த தலைமைகளாக NGO முன்னிறுத்துகின்றது. உண்மையில் இவர்கள் தமிழ்ச் சமூகத்தில் வளர்த்துவிடப்பட்ட மேற்குலகின் புல்லுருவிகளே.

முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலத்தின் துன்பங்களைத் தாங்கிய மக்களின் அழுகைகளையும் குரல்களையும் பதிவு செய்து மேற்கிற்கு அனுப்பி மேற்கிடமிருந்து நிதிபெற்றுக்கொள்ளும் அடையாளம் வகையறா அமைப்புகள் ஏதோ மக்களுடன் நின்று செயற்படுவதாகத் தோற்றம் தரும். இதற்கு எதற்காக மேற்குலகு நிதியளிக்கிறது என வினா எழுப்பிப் பாருங்கள். அவர்கள் பேயறைந்தவர்கள் போல முற்போக்குத் திரையகன்று அகன்று விடுவார்கள். ஒரு தேசிய இன விடுதலைப் போராட்டத்தின் முன்பு, போராட்டத்தின் போது, அந்த மக்கள் இனப்படுகொலைக்குள்ளான பின்பு அந்த மக்களின் மனநிலை, ஆளுமை, எதிர்பார்ப்பு என்பன குறித்து ஆய்வு செய்து, அதற்குள் வேலை செய்யத் தான் எப்படி உள்ளிறங்கலாம் என மேற்கு முடிவெடுக்கவே இத்தகைய ஆவணபடுத்தல்களை இவர்கள் மூலம் செய்ய இவர்களுக்கு மேற்கு நிதியளிக்கிறது. இதை ஏனைய தேசிய இனங்களிற்கு நடந்தவற்றோடு ஒப்பாய்வு செய்து சில ஒடுக்கல் விதிகளை மேற்குப் புதிதாகத் தனது உட்சுற்றுக் கையேடுகளில் எழுதி வைக்கும்.

கலை, இலக்கிய, படைப்புத் தளங்களிலும் இருந்து இயல்பாகவெழும் விடுதலைக் குரல்களை வெளிச் சொல்ல அவர்கட்கு நிதியொரு தடையாக இருக்கும் வேளை அப்போதும் புரவலர்களாக உள்நுழைந்து படைப்புவெளிகளையும் இத்தகைய NGO க்கள் தமதாக்குவர்.

இளவல்களிடத்தில் ஆளுமை விருத்தி செய்யப்போவதாகப் பயிற்சிப் பட்டறைகளை நடத்தித் தமக்கானவர்களை அடையாளங்கண்டு அவர்களை NGO சமூகமாக வளர்த்தெடுத்து தூதரகங்களினதும் மேற்குமைய நிறுவக அமைப்பாளர்களினதும் கோப்புகளில் இப்போதே இடம்பிடிக்க வைப்பர். நாளை இவர்களையே தலைவர்களாக உருவாக்கும் வேலைகளிலும் ஈடுபடுவர். (ஒரு மாபெரும் இனவிடுதலைப் போராட்டத்தைத் தனது சொந்தக் காலில் நின்று எதிர்கொண்டு போராடிப் பெற்ற ஆளுமையை விடுத்து மூடிய அறையில் வெண்திரையில் படங்காட்டி ஆளுமை விருத்தி வகுப்பெடுப்பதை நினைத்து யாரும் சிரித்துச் சாகாதீர்கள்)

உறைக்கச் சொல்வதானால், மேற்குலக ஏகாதிபத்திய உலகு புரட்சி மீதான தனது வன்மத்தை இப்படியான NGO க்களையும் NGO நபர்களையும் புரட்சி பேசவைத்துத் தீர்த்துக்கொள்கிறது.

தமிழீழ மண்ணின் அரசியல் தலைமை ஆங்கிலப் புலமைவாய்ந்த மேட்டுக்குடிக் கனவான் கும்பல்களிடம் மீண்டும் போய்ச் சேர வேண்டுமென்பதில் மேற்கு மற்றும் இந்தியத் தூதரங்கள் உறுதியாகச் சில நுண்ணரசியல்களை “சிவில் சமூகம்” போன்ற பெயர்களிற்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் NGO க்கள் மூலம் செய்கின்றன. இதனால் சிவில் சமூகம் என்ற பெயர்களில் ஒளிந்திருந்து NGO க்கள் செய்யும் கழுத்தறுப்புகளை உணராவிட்டால் விடுதலைக்கான புரட்சிகர அமைப்பு உருவாக வாய்ப்பேயில்லை.

இதனை உணருவோமா? புரட்சிகர ஆற்றல்களாக ஒரு மக்கள் இயக்கம் தமிழீழ மண்ணில் இருந்து மீண்டெழ வேண்டாமா?

-சேதுராசா-

2018-10-05

http://www.kaakam.com/?p=1355

Checked
Wed, 10/17/2018 - 03:09
அரசியல் அலசல் Latest Topics
Subscribe to அரசியல் அலசல் feed