http://www.globalpolicy.org/socecon/crisis...ttletoteach.htm


US Has Little to Teach China about Steady Economy
By Joseph Stiglitz
Financial Times
July 26, 2005

As excitement over China’s revaluation has died down – including jubilation by some of the speculators, who have at last earned an (albeit modest) return – it is time for a calmer assessment about what it does and does not mean for China, for the US and for the global economy.

There remains considerable uncertainty. Though China has demonstrated a willingness to adjust its exchange rate, we do not know what will follow; will the total adjustment over the next couple of years be 10 per cent or 40 per cent? The speculators, surely, will be betting on more. And as China wisely sterilises these inflows, we can expect a continuing build-up of reserves, with this being used by speculators and their allies as an argument for further revaluation. But China will, hopefully, see through this.

The key question is how the appreciation will affect global imbalances, China’s trade surplus and the US trade deficit and what, if any, will be the knock-on effects. America’s trade deficit of $700bn is nine times China’s trade surplus. China’s economy has been going gangbusters; rapid growth with little inflationary pressure. The revaluation will hardly make a dent. Even larger revaluations are not likely to do much to the global imbalances.

First, we do not know accurately the size of China’s surplus because, in an attempt to circumvent exchange controls, there is over-invoicing of exports and under-invoicing of imports – part of speculative flows. The large import content of China’s exports, particularly to America, mean that China’s competitiveness will be little affected. Economists disagree about whether the import content for exports to America is 70 per cent or 80 per cent but, whatever the number, it means that the effective appreciation was almost certainly under 1 per cent. In the case of a larger revaluation, Chinese companies would probably respond to the loss of competitiveness by cutting margins, reducing further the effect of the revaluation. This revaluation – even if followed by further moderate ones – is likely only to slow the rising tide of China’s exports slightly.

But whether this, or a succession of revaluations, eliminates China’s trade surplus will have little effect on the more important problem of global trade imbalances, and particularly on the US trade deficit. Much of China’s recent gains in textile sales, for instance, after the end of quotas last December, came at the expense of other developing countries. America will once again be buying from them, and so total imports will be little changed.

More fundamentally, the trade deficit equals capital inflows, and capital inflows equal the difference between domestic investment and domestic savings. That is why, normally, when the fiscal deficit goes up (so domestic savings goes down), the trade deficit goes up. Neither President George W. Bush nor John Snow, the US Treasury secretary, has explained how China’s revaluation will change these basic equations. Unless domestic investment goes down or domestic savings go up, the trade deficit will persist, unabated. The trade deficit could diminish but if it does, it will not be a pretty picture. Domestic investment, for instance, could go down if we succeed in getting our wish and China’s trade surplus disappears; with China no longer using the money from its trade surplus to fund our huge fiscal deficit, medium- and long-term interest rates would rise. The economic downturn, and the decrease in investment, would be compounded if the increase in interest rates pricked the housing bubble.

There is a myth of mutual dependence: China needs to export goods to the US, which needs China’s money to finance its deficit. But China could easily make up for the loss of exports to America – and the wellbeing of its citizens could even be improved – if some of the money it lends to the US was diverted to its own development. China has huge investment needs. If its government is going to lend money, why not finance its own development? Why not fund increased consumption at home, rather than that of the richest country in the world, to pay for a tax cut for the richest people in the richest country, or to fight a war which most view as anathema? But the US could not so easily make up for the gap in funding without large increases in interest rates, and these could play havoc with the economy.

There is a second myth: that China would benefit from letting its exchange rate float freely, letting market forces set the price. No market economy has foresworn intervening in the exchange rate. More to the point, no market economy has fore­sworn macroeconomic interventions. Governments intervene regularly in financial markets, for instance, setting interest rates. Some market fundamentalists claim that governments should do none of this. But today, no country and few respectable economists subscribe to these views. The question, then, is what is the best set of interventions in the market? There is a high cost to exchange rate volatility, and countries where governments have intervened judiciously to stabilise their exchange rate have, by and large, done better than those that have not.

Exchange rate risks impose huge costs on companies; it is costly and often impossible to divest themselves of this risk, especially in developing countries. The question of exchange rate management brings up a broader issue: the role of the state in managing the economy. Today, almost everyone recognises that countries can suffer from too little government intervention just as they can suffer from too much. China has been rebalancing and, over the past two decades, markets have become more important, the government less so. But the government still plays a critical role. China’s particular blend has served the Chinese well. It is not just that incomes have been rising at an amazing 9 per cent annually, and that high rates have been sustained for more than two decades, but the fruits of that growth have been widely shared. From 1981 to 2001, 422m Chinese have moved out of (absolute) poverty.

The US economy is growing at a third the pace of China’s. Poverty is rising and median household incomes are, in real terms, declining. America’s total net savings are much less than China’s. China produces far more of the engineers and scientists that are necessary to compete in the global economy than the US, while America is cutting its expenditures on basic research as it increases military spending. Meanwhile, as America’s debt continues to balloon, its president wants to make tax cuts for the richest people permanent. With all this in mind, China’s leaders may not feel they need to seek advice from the US on how to manage either the exchange rate or the economy.

யாழ். நிதி சேகரிப்பு செய்திகள்: சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் மறுப்பு!!
[வியாழக்கிழமை, 10 நவம்பர் 2005, 16:05 ஈழம்] [கிளிநொச்சிலிருந்து செ.தனோஜன்]
யாழ். வர்த்தகர்களிடம் நிதி சேகரிப்பதாக ஊடகங்கள் மற்றும் சில இணையதளங்களில் வெளியான செய்திகளில் எவ்வித உண்மையில்லை என்று தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் விளக்கம் அளித்துள்ளார்.


கிளிநொச்சியில் தமிழீழ அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளர் சு.ப. தமிழ்ச்செல்வனுடனான சந்திப்பின் பின்னர் ஊடகவியலாளரிடம் அவர் கூறியதாவது:

இது மிகவும் மோசமான முறையில் சோடித்து எழுதப்பட்ட விடயம். யாழ்ப்பாணத்தில் நானோ எனது கட்சியைச் சேர்ந்த எவருமோ துப்பாக்கியுடனோ, துப்பாக்கி இல்லாமலோ எந்த வர்த்தகர்களிடம் நாங்கள் எந்த உதவிகளும் கேட்கச்சொல்லவில்லை என்பது முதலாவது விடயம்.

யாழ். வர்த்தக சங்கத் தலைவரிடம் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் சென்று மிரட்டினார் என்பது பற்றி வர்த்தக சங்கத் தலைவரிடம் கேட்கவேண்டும்.

யாழ். வர்த்த சங்கத் தலைவரை நேரிலோ, தொலைபேசிலோ கதைத்தில்லை. ஆகவே உண்மையாகப் பார்க்கும் போது இது தொடர்பில் வெளிவந்த செய்தியானது எனக்கு சேறுபூசும் வகையில் திட்டமிட்ட முறையில் செயற்படுத்தப்பட்ட விடயமாகத்தான் தோன்றுகின்றது.

அந்தவகையில் நடைபெறாத ஒரு சம்பவத்தை நடைபெற்றதாகக் கூறி சோடிக்கப்பட்ட முறையில் இணையத்தளத்திலும், அதனைத் தொடர்ந்து வேறு சில ஊடகங்களிலும் வெளிவந்துள்ள செய்தியானது முழுக்க முழுக்க பொய்யானதும் ஒரு புனை கதைபோல் எழுதி எனக்கு எதிரான சேறுபூசுதல் வேலையை ஆரம்பித்துள்ளார்கள்.

அது மட்டுமல்லாமல் இன்று காலை எனது வீட்டுக்கு இரண்டு கைக்குண்டுகளும் வீசப்பட்டுள்ளது.

ஆகவே இது திட்டமிட்டு செயற்படுத்தப்படுகின்ற விடயங்களாகவுள்ளன. இச் சம்பவங்களானது சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் என்ற தனிமனினுக்கு அப்பால் அவர் செல்கின்ற பாதை, கருத்துக்களுக்கு எதிராக இவற்றில் இருந்து திசை திருப்பவேண்டும் என்பதற்காக ஒரு மிரட்டல் முறையில் விடயங்கள் இடம்பெறுவதாக கருதுகிறேன்.

ஆகவே சர்வதேச தமிழர்களிடமும் இலங்கைத் தீவில் உள்ள தமிழர்களிடமும் கோருவது என்னவெனில் எந்தவித சம்பவங்களிலும் நாங்கள் ஈடுபடவில்லை.

ஆனால் திட்டமிட்ட முறையில் சேறடிக்கும் வகையில் மிரட்டுகின்ற அடிப்படையில் வருகின்ற செய்திகளை நம்பவேண்டாம். எமக்கு எதிராக திட்டமிட்டு மேற்கொள்ளப்படும் சம்பவங்கள் இவை என்பதையும் தெரிவித்துக் கொள்ளுகின்றேன் என்றார் அவர்.

www.puthinam.com

The tech-boom of the 1990s brought a sense of euphoria to the propertied classes of the United States and Europe. For a time, economists celebrated a world that had moved into a “new economy,” immune from classic economic cycles. While other less fortunate countries (Russia, Brazil, Indonesia, South Korea and others) were wracked with financial and currency crises, corporate chieftans and financial manipulators in Wall Street, London and Frankfurt embarked on wild investment programs, brazen insider trading schemes, and accounting cover-ups to portray unrealistically high profits. After Enron, WorldCom, and many other large corporations crashed in high-profile lawsuits and bankruptcies, the stock markets plunged in 2000 and the economies of the rich countries suddenly looked very shaky. None more so than the United States with its large and growing balance of payments deficit.

Some, including the IMF and the Bank for International Settlements, predict that the US trade deficit, worsened by high consumer debt and real estate speculation, may require a severe “adjustment” resulting in deflation, high interest rates and a weak dollar. After a decade of global currency crises, broad economic distress, and wrenching neoliberal reorganization, the US weakness -- as well as that of Japan -- may spell deeper international instability in the period ahead. As China builds up large trade surpluses and a sudden “correction” in the foreign exchange markets appears increasingly likely, Washington rejects all cooperative international programs to head off the impending financial reckoning.

This section posts materials on the crisis, its implications for the global political economy and corporate malfeasance.




US Trade and Budget Deficits, and the Fall of the Dollar
Due to record high US trade and budget deficits, the dollar has been losing value, weakening its status as the world’s major currency. By 2005, the rest of the world was subsidizing the US economy at a rate of more than $50 billion per month. High individual debt and a bubble in the housing market signal further weaknesses in the US financial system. Washington’s policy of nonconcern may have dangerous consequences, not only for the US economy, but for the entire dollar-tied global economy.

Corporate Crisis and Corporate Malfeasance
Accounting scams, insider trading schemes, and widespread corporate malfeasance came to light in a series of scandals that peaked in 2000-2002. Several respected companies collapsed, including energy mammoth Enron and accounting giant Arthur Andersen. Scandals hit WorldCom. Tyco, Parmalat, and many other firms and the head of the New York Stock Exchange retired in disgrace. These scandals reveal much about the corporate system and how it is run.

Tables and Charts on US Trade and Budget Deficits, and the Fall of the Dollar
This page provides numbers and graphs on the current state of the US economy.

http://www.globalpolicy.org/socecon/crisis/index.htm

ஏழாலை இராணுவ காவலரணுக்கு அண்மையில் எலும்புக்கூடுகள்
றுசவைவநn டில Pயயனெலையn வுhரசளனயலஇ 10 ழேஎநஅடிநச 2005

யாழ்ப்பாணம் ஏழாலை மத்திய மாகவித்தியாலயத்திற்கு அண்மையாக உள்ள இராணுவ காவலரண் அமைந்திருந்த காணிக்குள் இருந்து இரண்டு எலும்புக் கூடுகள் காணி உரிமையாளரினால் கண்டு பிடிக்கப்பட்டுள்ளது. நீண்ட நாட்கள் படையினின் ஆக்கிரமிப்பிலிருந்த காணியிலிருந்தே இந்த மனித எழுப்புக்கூடுகள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டுள்ளன.
குறித்;த காணியிலிருந்து படையினர் அண்மையில் வெளியேறிய நிலையில் அதனைத் துப்பரவு செய்து கொண்டிருந்த அதன் உரிமையாளர் இந்த எழுப்புக் கூடுகளைக் கண்டு பிடித்துள்ளார்.

இவை இரண்டு பெண்களுடைய எழும்புக் கூடுகளாக இருக்கலாம் என அவற்றுடன் இருந்த உடுதுணிகள் மூலம் அறியக்கூடியதாக உள்ளது.

http://www.eelatamil.net/sankathi/index.ph...d=239&Itemid=26

Introduction

The word "economics" is derived from oikonomikos, which means skilled in household management. Although the word is very old, the discipline of economics as we understand it today is a relatively recent development. Modern economic thought emerged in the 17th and 18th centuries as the western world began its transformation from an agrarian to an industrial society.

Despite the enormous differences between then and now, the economic problems with which society struggles remain the same:

How do we decide what to produce with our limited resources?
How do we ensure stable prices and full employment of our resources?
How do we provide a rising standard of living both for ourselves and for future generations?
Progress in economic thought toward answers to these questions tends to take discrete steps rather than to evolve smoothly over time. A new school of ideas suddenly emerges as changes in the economy yield fresh insights and make existing doctrines obsolete. The new school eventually becomes the consensus view, to be pushed aside by the next wave of new ideas.

This process continues today and its motivating force remains the same as that three centuries ago: to understand the economy so that we may use it wisely to achieve society's goals.

http://www.frbsf.org/publications/educatio...s/grtschls.html

Summary

Economic theories are constantly changing. Keynesian theory, with its emphasis on activist government policies to promote high employment, dominated economic policymaking in the early post-war period. But, starting in the late 1960s, troubling inflation and lagging productivity prodded economists to look for new solutions. From this search, new theories emerged:

Monetarism updates the Quantity Theory, the basis for macroeconomic analysis before Keynes. It reemphasizes the critical role of monetary growth in determining inflation.

Rational Expectations Theory provides a contemporary rationale for the pre-Keynesian tradition of limited government involvement in the economy. It argues that the market's ability to anticipate government policy actions limits their effectiveness.

Supply-side Economics recalls the Classical School's concern with economic growth as a fundamental prerequisite for improving society's material well-being. It emphasizes the need for incentives to save and invest if the nation's economy is to grow.

These theories and others will be debated and tested. Some will be accepted, some modified, and others rejected as we search to answer these basic economic questions: How do we decide what to produce with our limited resources? How do we ensure stable prices and full employment of resources? How do we provide a rising standard of living both for now and the future?

In common usage capitalism refers to an economic system in which all or most of the means of production are privately owned and operated and where the investment of capital, and the production, distribution and prices of commodities (goods and services) are determined mainly in a free market, rather than by the state. In capitalism, the means of production are generally operated for profit.

http://en.wikipedia.org/wiki/Capitalism

A free market is one in which buyers and sellers make mutually voluntary exchanges at a price agreed upon by both (see market economy). The most controversial idea in economics and political economy, this idea is the polar opposite of the command economy.

A free market is a concept in both ethics and economics treated as an abstract model by many economists and some ethicists. Some economists dismiss the free market model as idealized and impractial. Opponents of free markets sometimes claim that a market where all transfers of money, goods, and services are devoid of coercion and theft has never existed.

Since no country fully manifests the ideal of a free market, the term market economy is used for nation states whose economy contains very little coercion by government. In such an economy, government taxes, but only uses those funds to finance the prohibition of initiatory coercion.

However, a "market economy" that has very substantial regulation is not a "free market economy." Whether any particular economy is free enough of coercion to reasonably be called a free market economy is often a matter of political dispute: libertarians typically say that western economies are not free, and are at best mixed economies, due to what they believe constitutes very significant interference by government in what would otherwise by a free market.

Whether the marketplace should be free is also disputed; many assert that government intervention is necessary to remedy market failure that is held be an inevitable result of absolute adherence to free market principles.

Internationally, free markets are advocated by proponents of economic liberalism, in Europe usually simply called liberalism. In the United States, support for free market economic structures is a key tenet of U.S. conservatism and libertarianism. Since the 1970's, promotion of a global free-market economy, deregulation and privatisation, is often described as neoliberalism.

The term free market economy is generally used to describe western economies, but pro-market groups would only accept that description if the government practices laissez-faire policies, rather than state intervention in the economy. Since the emergence of a distinct economic system in the Soviet Union, the free market is usually contrasted to a command economy and a centrally planned economy. However, early proponents of a market economy in 18th-century Europe contrasted it with the mediaeval and early-modern economies which preceded it.

For social philosophy, a free market is a system for allocating goods within a society: supply and demand within the market determine who gets what, and what is produced. The market does this without prior external decisions or values, and this is seen as its great advantage by its supporters. The allocation function is usually called "the market mechanism", or again simply "the market".

A free market economy is generally understood to be different from pre-modern economic systems. Some were monetarised but that is not seen as sufficient to define a free market. Market transactions are understood to be economic in nature, and personal gift-giving is not generally considered a market transaction. Neither are coerced transfers such as tribute. Lack of economic transactions, for instance in a society of pure subsistence farming, also rules out a free market.

A free market implies the presence of competition, although monopolies that are not maintained through coercion can be present. It often connotates the presence of the profit motive, although neither a profit motive or profit itself necessary for a free market. All modern free markets are understood to include entrepreneurs, both individuals and businesses. Typically, a modern free market economy would include other features, such as a stock exchange and a financial services sector, but they do not define it.

Contents

http://en.wikipedia.org/wiki/Free_market

நான் ஏற்கனவே கடவுளைப் பற்றிய ஒரு பதிவெழுதியிருந்தேன். ஆனால் அது முற்றிலும் சினிமாவைச் சார்ந்தது. அதிலிருந்து சில விஷயங்களை மட்டும் இங்கு எடுத்தாள ஆசைப்படுகிறேன்.

மனிதனின் பகுத்தறிவு விவாதங்களில் தலையாயது கடவுளைப் பற்றியதாகத்தான் இருக்க வேண்டும். பாரம்பரியம் ஒருவனின் கடவுள் நம்பிக்கையில் பெரும் பங்கு வகிக்கிறது என்றாலும், அவன் வேரூன்றி தனித்து இயங்க ஆரம்பித்ததும் அவனது பகுத்தறிவிற்கு சவால் விடும் மிகப்பெரிய வினா கண்டிப்பாக கடவுளைப் பற்றியதாகத்தான் இருக்கக்கூடும். அவனது நம்பிக்கைகளில் அதிகமாக அவனை நல்வழிப்படுத்துவதும் கடவுள் நம்பிக்கை தான். ஆத்திகமோ நாத்திகமோ அவனது கோட்பாடுகள் தாம் சமுதாயத்திற்கு அவனை அடையாளம் காட்டுகின்றன.

ஒரு ஊரில் வயதான ஒருவர் மரணப்படுக்கையில் இருந்தார். அவரது உயிர் ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கிறது. சிகிச்சைக்காக மாடியில் அவருக்கென்று தனி அறை ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு நாள் அவரது மனைவி கீழே ஏதோ பலகாரம் செய்து கொண்டிருக்கிறார். வாசம் அவரது மூக்கை துளைக்கிறது. பலகாரம் சாப்பிட வேண்டும் என்று இவருக்கு ஆசை. உடனே மனைவியைக் கூப்பிடுகிறார். மனைவியிடமிருந்து பதிலேதுமில்லை. இவரால் ஆசையை அடக்கமுடியவில்லை. கஷ்டப்பட்டு தட்டு தடுமாறி கீழே இறங்கி சமையலறை வரை வந்து விடுகிறார்.

நோய்வாய் பட்ட கணவனை சமையலறையில் பார்த்ததும் மனைவிக்கு பதட்டம். எதற்காக கீழே இறங்கி வந்தீர்கள் எனக் கேட்கிறார். பலகாரம் சாப்பிட வந்ததாக கூறுகிறார். இந்த பலகாரம் வேறு விஷயத்திற்காக வைத்திருப்பதாகவும் அதனைத் தொடக்கூடாது என்று சொல்கிறார். வயோதிகருக்கு ஆத்திரம் பொறுக்க முடியவில்லை. எதற்காக வைத்திருக்கிறாய் என மனைவியிடம் கேட்கிறார். அதற்கு மனைவியும் நாளைக்கு அவர் இறந்து விடுவார் என்று மருத்துவர் சொன்னதாகவும் அவருக்கு இஷ்டமான பலகாரங்களை ஈமச்சடங்கில் வைக்க வேண்டுமென்பதால் இந்த பலகாரத்தைச் செய்து கொண்டிருப்பதாகவும் கூறுகிறார். இதைக்கேட்ட உடனே அந்த வயோதிகர் இறந்து விடுகிறார்.

உயிருடன் மனிதன் இருக்கும் பொழுது அவனுக்கு கிடைக்க வேண்டியது கிடைப்பதில்லை என்பதற்காக சொல்லப்பட்ட துணுக்கு. ஆனால் அதில் இன்னொரு நல்ல கருத்தும் அடங்கியிருக்கிறது. மனிதன் மரணப்படுக்கையில் இருந்தாலும் அவனது ஆசைக்கே முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறான்.

எல்லோருக்கும் ஐன்ஸ்டீனைப் பற்றி தெரியும். மரணப்படுக்கையில் இருக்கும் பொழுது இவரும் ஒரு சராசரி மனிதனைப் போல் தன் ஆசைக்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். ஆனால் இவரது ஆசை விசித்திரமானது. ஆசைப்படுவதிலும் இவருக்கு நிகர் இவரே. மரணப்படுக்கையில் இருக்கும் பொழுதும் தன் மூக்கு கண்ணாடி, தன் கருவிகள் மற்றும் தன் அண்மைக்கால சமன்பாடுகளைத் தான் இவர் கேட்டார். நினைவு வருவதும் போவதுமாக இருக்கிறது. அந்த நிலையிலும் கண்டுபிடிப்புகளில் சிறந்ததென்று இவர் நினைத்த "கடவுளின் மூளையை" வெளிப்படுத்தும் ஆராய்ச்சியிலேயே கவனம் செலுத்தினார்.


எனக்கு கடவுளின் எண்ணங்கள் தெரிய வேண்டும் (I want to know God's thoughts). இது தான் இவரது கடைசி ஆசை. இந்த ஆசையைப் பற்றி இவர் முன்னமே சொல்லியிருந்தார். "அனைத்துமே கடவுளின் எண்ணங்கள் தான் மற்றவை எல்லாம் வெறும் விவரங்கள் தான். (I want to know God's thoughts – the rest are mere details). இந்த ஒரு ஆசையினாலே இவர் அறிவியல் அறிஞர்களிடமிருந்து மிகவும் விலகியிருந்தார். தனக்கு 20 வயதிருக்கும் பொழுது அறிவியல் உலகில் முத்திரை பதிக்க இவர் முயற்சி செய்து கொண்டிருந்த காலம். 1905 ஆம் வருடம் தான் இவருக்கு பெரிய திருப்புமுனையாக இருந்த வருடம். இவரது ஆய்வறிக்கைகள் உலகை எப்படி பார்க்க வேண்டும் என்பதற்கு சான்றாக அமைந்தன.

சார்பியல் கோட்பாடு (Theory of relativity): E=mc2 என்பதை இவர் கண்டுபிடித்து வெளியிட்ட ஆண்டு. உலகிலுள்ள அனைத்து சடப்பொருள் எல்லாம் மூலக்கூறுகளால் ஆனவை என்று சொன்னார். (All matter is composed of molecules). அந்த காலத்தில் நேரம் என்பது வரம்பற்ற மாறாத ஒன்றாக கருதப்பட்ட காலம். அந்த காலத்தில் தான் நேரம் என்பது நாம் பயணிக்கும் வேகத்தைச் சார்ந்ததென்று E=mc2 என்னும் சமன்பாட்டினால் நிரூபித்தார். இன்றளவும் கணிதத்திலும் சரி அறிவியலிலும் சரி மிக உயர்வாக கருதப்படும் சமன்பாடு இது.

பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு இவர் பொதுப்படையான சார்பியல் தத்துவத்தை வெளியிட்டார் (Theory of general relativity). நியூட்டன் தான் புவி ஈர்ப்பு விசையைக் கண்டுபிடித்தார் என்றாலும் அதற்கு என்ன காரணம் என்பதை அவரால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஐன்ஸ்டீன் தனது பொதுப்படையான சார்பியல் தத்துவத்தில் புவி ஈர்ப்பு விசை என்பது நேரத்தையும் வெளியையும் பொருட்கள் வளைப்பதால் வருவது என்று கூறினார். (bending of time and space by massive objects). இது 1919ஆம் ஆண்டு வானூலார்களால் சூரிய கிரகணமன்று நிரூபிக்கப்பட்டது.

பின்னர் இவர் துளியம் விசையியல் (quantum mechanics) பற்றிய ஆய்வறிக்கைக்காக நோபல் பரிசு பெற்றதும் நமக்கு தெரிந்த விஷயம். ஆனால் 1920 ஆம் ஆண்டு நீல்ஸ் போர், ஸ்க்ராடிஞ்சர், ஹெய்சன்பர்க் ஆகிய ஆய்வாளர்களால் ஐன்ஸ்டீனின் துளியம் பற்றிய ஆராய்ச்சி பெரிய பின்னடைவைச் சந்தித்தது. அவர்கள் சொன்ன விஷயம் இது தான் உலகில் எதையுமே தீர்மானமாக சொல்ல முடியாது, ஒரு பொருளின் வேகத்தைச் சரியாக சொல்லலாமே ஒழிய அதன் நிலையை சரியாக சொல்ல முடியாது. (speed of a particle but not its position). ஐன்ஸ்டீன் "கடவுள் என்னும் ஒரு பெரிய சக்தி" தான் எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் என்று தீர்க்கமாக நம்பினார். அதன் மூலம் உலகிலுள்ள எல்லாவற்றையும் கணித சமன்பாடுகள் மூலம் எளிதாக விளக்கி விடலாம் என்றும் பெரிதும் நம்பினார். அதனால் இவர் மற்ற கருத்தாய்வுகளிலிருந்து மாறுபட்டு காணப்பட்டார். அதனாலேயே அடிக்கடி பல்வேறு ஆராய்ச்சியாளர்களுடன் இவருக்கு தர்க்கம் செய்ய வேண்டியதாகி விட்டது.

1920ல் சால்வே கலந்தாய்வில் இந்த தர்க்கம் முற்றியது. நீல்ஸ் போருடன் இவரது அந்த தர்க்கம் தான் இன்றளவும் ஒவ்வொரு மனிதனின் கடவுள் பற்றிய கேள்விகளின் உச்சக்கட்டம் என்று கூட சொல்லலாம். அதில் ஐன்ஸ்டீன் சொன்னது "கடவுள் பகடையாடுவதில்லை. அவரின் கணக்கில் எல்லாமே தீர்க்கமானது தான். அதில் வாய்ப்புகளுக்கு இடமில்லை" (God does not play dice, meaning that nothing would be left to chance in the universe). அதற்கு நீல்ஸ் போரும் அவருடன் இருந்த மற்ற ஆராய்ச்சியாளர்களும் சொன்ன பதில் இது தான் "Einstein, stop telling God what to do with his dice".

ஐன்ஸ்டீன் தன் தத்துவத்தில் உலகை எப்படியும் ஊகித்து விடலாம். அதற்கு எளிய கணிதச் சமன்பாடுகள் போதுமென்று கூறினார். ஆனால் கடைசி வரை இதை இவரால் நிரூபிக்க முடியாமலேயே போய்விட்டது. ஆனால் இன்றளவும் இயற்பியல் துறையில் நிறைய ஆராய்ச்சிகள் நடைபெறுவதற்கும் நிறைய ஆராய்ச்சியாளர்கள் வருவதற்கும் இந்த தத்துவமே காரணம்.

ஒரு வேளை ஐன்ஸ்டீன் தன் தத்துவத்தை நிரூபித்திருந்தால் உலகில் இன்று எண்ணற்ற மாற்றங்கள் நடந்திருக்கும். முக்கியமாக நாத்திகர்கள் இருந்திருக்க மாட்டார்கள். எப்படியிருப்பினும் மனிதனின் தோற்றத்திற்கான கேள்விகளுக்கு இன்னும் பதிலளிக்க முடியவில்லை. அந்த பதில்களுக்கு மிக அருகில் சென்று வந்தவர் என்பதால் தான் ஐன்ஸ்டீன் இன்றளவும் எல்லோராலும் போற்றப் படுகிறார். ஆசைப்படுபவர்கள் எல்லாரும் இவரைப் போல ஆசைப்பட வேண்டும். இதுதான் இப்போதைக்கு என்னுடைய ஆசை.

பி.கு.
மனிதனின் கடவுள் நம்பிக்கை பற்றிய அறிவியல் ஆராய்ச்சிகளைத் தேடியதன் விளைவு தான் இந்த பதிவு.

பார்க்க + படிக்க
'Einstein', Peter D Smith, (Life&Times series) Haus Publishing, ISBN 1-904341-15-2

நன்றி>கனேஷ்

குஷ்பு மீண்டும் வம்பு: துணைக்கு சுகாசினி
நவம்பர் 09, 2005



தமிழகப் பெண்களின் கற்பு குறித்து தான் பேசியதில் எந்தத் தவறும் இல்லை என்றும் அது குறித்து தான் வெட்கப்படவும் இல்லை என்றும் குஷ்பு மீண்டும் 'திருவாய்' மலர்ந்துள்ளார்.

திருமணத்துக்கு முன்பே செக்ஸ் வைத்துக் கொள்வதில் தவறில்லை என்றும், அப்படி செக்ஸ் வைத்துக் கொள்ளும்போது பால்வினை நோய் வராமல் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றும் குஷ்பு கூறினார். மேலும் தமிழகத்தில் பெண்கள் திருமணத்துக்கு முன் செக்ஸ் வைத்துக் கொள்வது அதிகரித்து வருவதாகவும் பேசினார்.

இதற்கு பல தரப்பில் இருந்து எதிர்ப்பு கிளம்பியது. இந்த சம்பவம் தொடர்பாக தமிழகத்தில் பெரும்பான்மையான மாவட்ட நீதிமன்றங்களில் குஷ்பு மீது வழக்கு தொடரப்பட்டுள்ளது.



இந்த நிலையில் தான் சொன்ன கருத்துக்காக வெட்கப்படவில்லை என்று குஷ்பு திமிர்த்தனமாகக் கூறியுள்ளார்.

செவன்த் சேனல் மாணிக்கம் நாராயணன் நடத்தும் சர்வதேச பட விழாவின் தொடக்க விழா நிகழ்ச்சி சென்னை பிலிம் சேம்பர் தியேட்டரில் நடைபெற்றது. அந்த விழாவில் பங்குகொண்ட குஷ்பு பேசியதாவது:

நான் யோசித்து பேசியிருந்தால் எனக்கு பிரச்சினை வந்திருக்காது. புரிய வேண்டியவர்களுக்கு புரிந்திருந்தால் இந்த பிரச்சினை வந்திருக்காது.

இங்கு என்னை பற்றி பேசும் போது சோதனைகளை சாதனையாக மாற்றி காட்டுபவர் குஷ்பு என்று சொன்னார்கள். நான் ஒவ்வொரு தடை கற்களைகளையும் வெற்றி படிக்கட்டுகளாக நினைப்பவள். அது தான் என் வெற்றிக்கு காரணம்.

நான் முன்பு சொன்ன கருத்தில் எந்த தவறும் இல்லை. அதற்காக நான் வெட்கப்படவும் இல்லை என்றார்.

நிகழ்ச்சியில் நடிகையும் இயக்குனர் மணிரத்னத்தின் மனைவியுமான சுகாசினி பேசுகையில்,

குஷ்புவுக்கு பிரச்சினை ஏற்பட்ட போது நான் அமெரிக்காவில் இருந்தேன். யாரும் என்னிடம் அது பற்றி கருத்து கேட்கவில்லை. பிரச்சனையை வெற்றிகரமாக சந்தியுங்கள் என்று குஷ்புவுக்கு எஸ்எம்எஸ் அனுப்பினேன்.

1947ல் இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் கிடைத்தது. அது ஆண்களுக்கு மட்டும் தானா? பெண்களுக்கு இல்லையா? நான் இப்படி பேசினால் என்னை பரமக்குடிக்கு அனுப்பி விடுவீர்களா?


தமிழ்நாட்டில் பிறந்தால் இரண்டு கொம்பா முளைத்து இருக்கிறது?.
வெளி மாநிலத்தில் இருந்து தமிழ்நாட்டுக்கு வாழ வந்த ஒரு பெண்ணை அவமானப்படுத்தியதற்காக ஒட்டு மொத்த தமிழர்கள் அனைவரும் வெட்கி தலை குனிய வேண்டும்.

எய்ட்ஸ் விழிப்புணர்வுக்கான ஒரு கருத்தை சொன்னார். அதை புரிந்து கொள்ளாமல் அவரை அவமானப்படுத்தி விட்டீர்கள். இதற்காக தமிழர்கள் சார்பில் நான் குஷ்புவிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறேன் என்றார்.

இதை தொடர்ந்து சுகாசினியை நோக்கி ஓடி வந்த குஷ்பு அவரைக் கட்டிப்பிடித்து முத்தம் கொடுத்தார்.

நிகழ்ச்சியில் இயக்குனர் பாரதிராஜா பேசுகையில், சினிமாவில் இருப்பவர்கள் எது பேசினாலும் பிரச்சனையாகிவிடுகிறது. இதனால் நாம் பேசும்போது ஒன்றுக்கு பல தடவை யோசித்துப் பேச வேண்டும் என்றார்.

நிகழ்ச்சியில் நடிகர் பார்த்திபனும் கலந்து கொண்டனர்.

நீதிமன்றத்தில் ஆஜராக உத்தரவு:

இதற்கிடையே சங்கரன் கோவில் நீதிமன்றத்தில் நடிகை குஷ்பு இந்த மாதம் 21ம் தேதி ஆஜராக உத்தரவிடப்பட்டுள்ளது.



தமிழக பெண்களின் கற்பு குறித்து குஷ்பு தெரிவித்த கருத்துக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து சங்கரன் கோவில் பாட்டாளி மக்கள் கட்சி சார்பில் நகர குற்றவியல் நீதித்துறை நடுவர் மன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டது.

மனுவை விசாரித்த நீதிபதி சரவணக்குமார், நடிகை குஷ்பு, இந்தியா டுடே பத்திரிகை ஆசிரியர் பிரபு சாவ்லா ஆகியோர் நவம்பர் 8ம் தேதி சங்கரன் கோவில் நீதிமன்றத்தில் ஆஜராக உத்தரவிட்டார்.

இடைக்காலத் தடை:

இந் நிலையில் அரியலூர் மற்றும் திருவண்ணாமலை நீதிமன்றங்களில் குஷ்புவுக்கு எதிராக தாக்கல் செய்யப்பட்ட வழக்குகளை விசாரிக்க 4 வார கால தடை விதித்து சென்னை உயர் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது.

விசாரணைக்கு குஷ்பு நேரில் ஆஜராக வேண்டும் என இந்த நீதிமன்றங்கள் விதிக்க உத்தரவுக்கும் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி பானுமதி இடைக்காலத் தடை விதித்தார்.

Thatstamil

நு}று கோடி மக்களுக்கு உணவு அளிக்க முயற்சித்தல்;;;;;;;;;;

ஓவ்வொரு நாளும் 100 கோடி மக்களுக்கு அரை வயிறு கஞ்சிதான் கிடைக்கிறது. இந்தக் கொடுரத்தை ஒழிக்க வேண்டும் என்று ஐக்கிய நாட்டுச் சங்கம் விரும்புகிறது.
‘தலைவிரித்தாடும் வறுமையை ஒழிப்பதே உங்களுடைய லட்சியம் என்று சொல்லியிருக்கிறீர்கள்’ என ஐக்கிய நாடுகளின் (ஐ.நா) பொதுச் செயலாளர் கோஃபி அன்னான் குறிப்பிட்டார். யாரிடம்? உலகிலேயே மிகப் பெரிய பதவிகளிலிருந்த ஆண்களிடமும் பெண்களிடமும். இவர்கள் செப்டம்பர் 8 2000-ல் நடைபெற்ற ஐ.நா. மிலேனியம் உச்சி மாநாட்டிற்கு வந்திருந்தவர்கள். உலகில் ஏழைகள் எதிர்படும் கஸ்டங்களைக் குறித்து இவர்களில் அநேகர் வெளிப்படையாக கருத்து தெரிவித்தார்கள். ‘தலை விரித்தாடும் வறுமை மனித வர்க்கத்திற்கே அவமானம்.’ என பிரேஸில் நாட்டின் துணை ஜனாதிபதி சொன்னார். பிரிட்டனின் பிரதமர் இன்னும் ஒருபடி மேலே சென்று ‘வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் வளர்ச்சியடையாத ஆப்ரிக்காவிற்கு சிறிதும் உதவாததால் அது மிக மோசமான நிலையில் இருக்கிறது. மனித நாகாPகத்திற்கே இது அவமானம் என்றார் ரொனி பிளேயர்.

பசியில் வாடும் மக்களுக்கு வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் உதவ மறுத்ததால் அவமானத்தை தேடி கொண்டன என்று இந்த இரண்டு தலைவர்களும் தௌ;ள தெளிவாக சொன்னார்கள். அந்த மாநாட்டிற்கு வந்திருந்தவர்கள் உலகம் முழுவதுமுள்ள மக்களுடைய வாழ்க்கை முறையை மேம்படுத்த தாங்கள் விரும்புவதாகத் தெரிவித்திருந்தார்கள். அதற்கு ஆதாரமாக எட்டு பகுதிகளை கொண்ட ஒர் உறுதி மொழியை எடுத்தார்கள். அதன் ஒரு பகுதியில் ‘தற்போது வறுமையின் கோரப்பிடியில் சிக்கித் தவிப்பதால் நற்குணங்களை இழந்துவிட்டிருக்கும் 100 கோடிக்கும் அதிகாமன ஆண்கள்-பெண்கள்- குழந்தைகள் ஆகியோரை காப்பாற்ற எங்களால் முடிந்த எல்லாவற்றையும் செய்வோம். ….அதுமட்டுமல்ல ஒரு நாளைக்கு ஒரு டாலருக்கும் குறைவாக சம்பாதிக்கும் ஆட்க ளின் எண்ணிக்கையையும் பசியில் தவிக்கும் மக்களின் எண்ணிக்கையையும் பாதிக்குப்பாதி குறைப்போம். 20015-ம் ஆண்டுடிற்குள் இந்த லட்சியத்தை அடைவோம்.’

இந்த உயரிய லட்சியங்களை அடைய செப்டம்பர் 2000-லிருந்து என்ன நடவடிக்கைகள் எடுக்கபட்டிருக்கின்றன?


சொல்லைவிட செயலுக்கே அதிக வலிமை

ஐ.நா. மிலேனிய பிரகடனத்தின் லட்சியங்களை அடைவதற்கு முயற்சிகள் எடக்கபட்டிருக்கின்றனவா என்பதை உலக பொருளாதார அமைப்பின் ஒரு துறை ( புடழடியட புழஎநசயெnஉந ஐnவையைவiஎந) 2003-ல் மேற்பார்வையிடத் தொடங்கியது ‘மிக முக்கியமான அந்த லட்சியங்களை அடைய உலக நாடுகள் கொஞ்சம் கூட அக்கறை எடுப்பதே இல்லை’ என ஜனவரி 15. 2004-ல் வெளியிடபிபட்ட அதிகாரபுூர்வ அறிக்கை சொல்கிறது. மேலும் பசியின் கொடுமையைக் குறித்து அந்த அறிக்கை குறிப்பிடுவாவது: ‘உலகத்தில் உணவே இல்லையென சொல்ல முடியாது: உண்மையில் எல்லோருக்கும் போதுமான உணவையும் ஊட்டச்சத்தையும் அளிக்க முடியும். ஆனால் அதை வாங்குவதற்கு ஏழைகளிடம் பணம்தான் இல்லை.’

பொதுவாக வறுமையைப் பற்றி அந்த அறிக்கை இவ்வாறு சொல்கிறது. ‘படு மோசமான இந் நிலைக்கு காரணம் அரசாங்கங்களே-வசதிபடைத்தவையும் சரி வசதியற்றவையும் சரி. ஆனால் பணக்காரர்களால் உருவாக்கப்பட்டுள்ள உலக பொருளாதார அமைப்பகளால் ஏழைகளுக்கு எந்த பிரயோசனமும் இருப்பதில்லை. வுசதி படைத்த நாடுகள் வாக்குறுதிகளை மட்டுமே அளிக்கின்றன அந்த பொருளாதார அமைப்பை மாற்றுவதிலோ எழைகளின் படிப்படியான முன்னேற்றத்திலோ அவை அக்கறை காட்டுவதில்லை. அரசாங்க தலைவர்கள் மீது இத்தனை குறைபாடுகள் இருக்கின்ற போதும். அவர்கள் வெறுமனெ வாதாடிகொண்டு தானிருக்கிறார்களே தவிர ஒன்றையும் சாதிப்பதில்லை. அரசாங்கங்கள் அதனுடைய நன்மைக்காவே தொடர்ந்தும் செயல்படுகின்றன. ஆனால் ஏழைகளின் வாழ்வில் எந்த மாற்றமும் கிடையாத வெறும் பசியும் பட்டினியும்தான்.

உயர்ந்த லட்சியத்தை அடைய செயல்படுதல். ஏன்ற தலைப்பில் உலக பொருளாதார கருத்தரங்கில் வழங்கபட்ட ஒர் ஆங்கில ஏடு இவ்வாறு எச்சரிக்கின்றது. ‘சர்வதேச வியாபார கொள்கைகள் மாற்றப்பட வேண்டும். தேசிய கொள்கைகள் உணவு பற்றாக்குறையை தீர்க்க அதீத கவனம் செலுத்த வேண்டும். புயனளிக்கும் செயல்கள் முயற்சிகள் இன்னும் அதிகமாக எடுக்க படவேண்டும். இப்படியெல்லாம் செய்யாவிட்டால் உலகில் பெரும்பாண்மையினர் பசியால் தவிதவிப்பார்கள். அப்படியென்றால் நல்ல கொள்கைகளை ஏற்படுத்தி. பயனளிக்கும் நல்ல முயற்சிகளை எடுக்க வேண்டியது யார்? உலக மக்களின் வாழ்கை முறையை முன்னேற்றுவிக்க 2000-ல் தீர்மானமெடுத்த அந்த அரசாங்க தலைவர்களே அதை செய்ய வேண்டும்.

மேற்கோள்;: யுறயமந! ழுஉவழடிநச 8.2005

ஒரு சின்ன சந்தேகம்.
திருமணம் ஒருவரின்(ஆண்/பெண்) வாழ்க்கையில் அவசியமான ஒன்றா அல்லது அவசியமாற்றதா ?

இவ்விடயத்தில் அனுபவசாலிகளான முகத்தார், சாத்திரியார், சின்னப்பு போன்றோர் உங்கள் கருத்தை முன் வையுங்கள்.