கவிதைப்-பூங்காடு

குருக்கள் மடத்தில் குதறிய நாள்

Sun, 23/07/2017 - 10:14

(Mohamed Nizous)

தெருக்கள் எங்கும் செய்தி
தீயாகிப் பரவியது
குருக்கள் மடத்தில் கடத்திக்
கொன்று போட்டான்களாம்

விடுதலை என்ற பெயரில்
தறுதலைக் கூட்டம் செய்த
கொடூர பேயாட்டத்தில்
குருக்கள் மடமும் ஒன்று

வாப்பா வருவாரென்று
வாசல்நின்ற குழந்தையிடம்
பேச முடியாமல் தவித்து
பிள்ளையின் தாய் அழுத நாள்

அப்பாவி இவர்கள் என்று
அறிந்தும் கொடியவர்கள்
துப்பாக்கி முனையில் செய்த
துரோகத்தின் நினைவு நாள்

பொருட்களை கொள்ளையிட்டு
பொதுமக்களை தள்ளிச் சென்று
பொறுக்கிகள் போல சுட்டார்
பொறுக்காது எவரின் மனமும்

எத்தனை அழுகைகள்
எத்தனை சாபங்கள்
அத்தனையும் பலித்தன
அப்புறம் நந்திக் களப்பில்

அம்பலாந்துறையில் தேடி
அகழ்ந்து பார்த்தால் தெரியும்
அம்பலாமாகும் அன்று
அரங்கேற்றிய அரக்கத்தனம்

இன்னும் அழுகின்றன
எத்தனை கண்கள் நினைத்து
என்றும் மறவாதிந்த
ஈனர்கள் செய்த செயல்.

http://www.zajilnews.lk/73514

Categories: merge-rss

கடற்புறம் - வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன் (1979)

Sat, 22/07/2017 - 12:20

A POEM WRITTEN IN கடற்புறம்
- வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்
.
1979ல் எனது யாழ்பாணம் பலகலைக்கழக நாட்களில் எழுதிய கவிதை. முதலில் பல்கலைகழக மாணவர் சங்க அறிவித்தல் பலகையில் ஒட்டப்பட்டது. பின்னர் பெருந்தோழர் டோமினிக் ஜீவா அவர்கள் தனது மல்லிகை சஞ்சிகையில் பிரசுரித்தார். அதன்பின் பலதடவை மீழ் பிரசுரம் செய்யப்பட்டது.

மலையகத்தைச் சேர்ந்த தோழி ஞானாம்பிகை ( gnana chitraranjan ) இலங்கை உயர்கல்வித் துறையில் பணியாற்றியபோது பாடபுத்தகத்தில் இக்கவிதை சேர்க்கபட்டதால் இலங்கை தமிழ் ஆசிரியர்கள் மாணவர்களிடையே பிரபலமானது.
.
இக்கவிதையை தமிழகத்தைச் சேர்ந்த டாக்டர் கே.எஸ்.சுப்பிரமனியன் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்திருக்கிறார் 
யாரிடமாவது பிரதி இருந்தால் அனுப்பி உதவுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

.
கடற்புறம்
- வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்
.
காலமகள் மணலெடுத்து 
கோலமிட்ட கடற்புறத்தில் 
ஏழை மகள் ஒருத்தி, 
முன்னே கடல் விரியும் 
முது கடலின் பின்னாடி 
விண்ணோ தொடரும் 
விண்ணுக்கும் அப்பாலே 
விழி தொடர நிற்கின்றாள் 
.
தாழை மரவேலி, 
தள்ளி ஒரு குடிசை; 
சிறு குடிசைக்குள்ளே 
தூங்கும் ஒருகுழந்தை 
.
ஆழக் கடலில் 
ஆடுகின்ற தோணியிலே 
தாழம்பூ வாசம் 
தரைக்காற்று சுமந்துவரும் 
.
காற்றுப் பெருங்காற்று 
காற்றோடு கும்மிருட்டு 
கும்மிருட்டே குலைநடுங்க 
கோஷமிட்ட கடற்பெருக்கு. 
.
கல்லு வைத்த கோவிலெல்லாம் 
கைகூப்பி வரம் இரந்த 
அந்த இரவு 
அதற்குள் மறக்காது 
.
திரைக்கடலை வென்று வந்தும் 
திரவியங்கள் கொண்டு வந்தும் 
இந்தச் சிறு குடிசை, 
இரண்டு பிடி சோறு, 
தோணி உடையான் 
தரும் பிச்சை என்கின்ற 
கோணல் நினைப்பு, 
பெருமூச்சு. 
.
தானாய் விடிவெள்ளி 
தோன்றுகின்ற சங்கதிகள் 
வானத்தில் மட்டும்தான் 
வாழ்வில் இருள் தொடரும்
.
1979

 
 
 
 
Categories: merge-rss

விலைமாது விடுத்த கோரிக்கை..!

Fri, 21/07/2017 - 05:28

 eine oder mehrere Personen und im Freien

விலைமாது விடுத்த கோரிக்கை..!

ராமன் வேசமிட்டிருக்கும்
பல ராட்சசனுக்கு
என்னை தெரியும்.

பெண் விடுதலைக்காக போராடும்
பெரிய மனிதர்கள் கூட
தன் விருந்தினர் பங்களா
விலாசத்தை தந்ததுண்டு.

என்னிடம்
கடன் சொல்லிப் போன
கந்து வட்டிக்காரகளும் உண்டு.

சாதி சாதி என சாகும்
எவரும் என்னிடம்
சாதிப் பார்ப்பதில்லை.

திருந்தி வாழ நான் நினைத்தபோதும்
என்னை தீண்டியவர்கள் யாரும்
திரும்பவிட்டதில்லை.

பத்திரிக்கையாளர்களே!
விபச்சாரிகள் கைது என்றுதானே
விற்பனையாகிறது..
விலங்கிடப்பட்ட ஆண்களின்
விபரம் வெளியிடாது ஏன்...?

பெண்களின் புனிதத்தை விட
ஆண்களின் புனிதம்
அவ்வளவு பெரிதா?

காயிந்த வயிற்றுக்கு
காட்டில் இரை தேடும்
குருவியைப் போல்
என்னை யாரும் பரிகசிக்கவில்லை.

கட்டில் மேல் கிடக்கும்
இன்னொரு கருவியைப் போலத் தான்
என்னை கையாளுகிறார்கள்.

நான் இருட்டில் பிணமாக மாறினால்தான்
பகலில் அது பணமாக மாறும்.
பின்தான்
என் குடும்பத்தின் பசியாறும்.

நிர்வாணமே என்
நிரந்தர உடையானல்தான்
சேலை எதற்கென்று
நினைத்ததுண்டு.
சரி
காயங்களை மறைப்பதற்கு
கட்டுவோம் என்று
கட்டிக்கொண்டு இருக்கிறேன்.

என் மேனியில் இருக்கும்
தழும்புகளைப் பார்த்தால்
வரி குதிரைகள் கூட
வருத்தம் தெரிவிக்கும்.

எதையும் வாங்க வசதியில்லாத
எனக்கு
விற்பதற்க்காவது இந்த
உடம்பு இருக்கிறதே!
நாணையமற்றவர் நகங்கள்
கீறி கீறி என்
நரம்பு வெடிக்கிறதே!

வாய்திறக்க முடியாமல்
நான் துடித்த இரவுகள் உண்டு

எலும்புகள் உடையும் வரை
என்னை கொடுமைப் படுத்திய
கொள்கையாளர்களும் உண்டு.

ஆண்கள்
வெளியில் சிந்தும் வேர்வையை
என்னிடம் ரத்தமாய்
எடுத்து கொள்கிறார்கள்.

தூறல் சிந்தாத வான் மேகமில்லை.
கீறல் படாத வேசி தேகமில்லை.

என்னை வேசி என்று
ஏசும் எவரைப் பற்றியும்
கவலைப் பட்டதே இல்லை..

ஏனெனில்
விதவை - விபச்சாரி
முதிர்கன்னி - மலடி
ஓடுகாலி - ஒழுக்கங்கெட்டவள்
இதில் ஏதேனும்
ஒரு பட்டம்
அநேக பெண்களுக்கு
அமைந்திருக்கும்.

இது இல்லாமல் பெண்கள் இல்லை.
எப்போதும்
இழிவு சொல் ஆண்களுக்கு இல்லை.

முதுமை என்னை
முத்தமிடுவதற்க்குள்
என் மகளை மருத்துவராய்
ஆக்கிவிட வேண்டும்.
என் மீது படிந்த தூசிகளை
அவளை கொண்டு
நீக்கி விட வேண்டும்.

இருப்பினும்
இந்த சமூகம்
இவள்
மணிமேகலையை என்பதை மறந்துவிட்டு
மாதவியின் மகள் என்பதை மட்டுமே
ஞாபகம் வைத்திருக்கும்.

இறுதியாக
இரு கோரிக்கை.

என்னை
மென்று தின்ற ஆண்களே!
மனைவிடமாவது கொஞ்சம்
மென்மையாக இருங்கள்.
எங்களுக்கு இருப்பது
உடம்பு தான்
இரும்பல்ல.

என் வீதி வரை
விரட்டிவரும் ஆண்களே!
தயவு செய்து விட்டுவிடுங்கள்.
நான் விபச்சாரி என்பது
என் வீட்டுக்கு தெரியாது.

கவிஞர்:தமிழ்தாசன்.

(படித்ததில்... அதிர்ந்து போன கவிதை !) 

Categories: merge-rss

உயிர்த்தெழுந்த நாட்கள் - வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்

Fri, 21/07/2017 - 04:12

1983ம் ஆண்டு கலவரம் தொடங்குவதற்கு ஒரு சில நாட்களின் முன்னம்தான் எனது யப்பானியத் தோழி ஆரி யுடன் தமிழகத்தில் இருந்து கொழும்பு திரும்பியிருந்தேன். கொழும்பில் சி.ஐ.டி தொல்லை இருந்தது. அதிஸ்டவசமாக கலவரத்துக்கு முதன்நாள் முஸ்லிம் கிராமமான மல்வானைக்குப் போயிருந்ததால் உயிர் தப்பியது. 1983ம் ஆண்டுக் கலவரத்தைப் பதிவுபண்ணிய இக் கவிதை வெளிவந்த நாட்களில் பேராசிரியர் பெரியார்தாசன் 100க்கும் அதிகமாக பிரதி பண்ணி தமிழகத்தில் பலருக்கு கிடைக்கச் செய்திருக்கிறார். இது அதிகமாக வாசிக்கப் பட்ட எனது கவிதைகளில் ஒன்று. உங்கள் கருத்துக்களை வரவேற்க்கிறேன்.
ஜெயபாலன்
  
உயிர்த்தெழுந்த நாட்கள்
-வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்

அமைதிபோல் தோற்றம் காட்டின எல்லாம்
துயின்று கொண்டிருக்கும் எரிமலை போல.
மீண்டும் காற்றில் மண் வாங்கி
மாரி மழைநீர் உண்டு
பறவைகள் சேர்ந்த செடிகொடி வித்துகள்
பூவேலைப்பாட்டுடன் நெய்த
பச்சைக் கம்பளப் பசுமைகள் போர்த்து
துயின்று கொண்டிருக்கும் எரிமலை போல
அமைதியாய்த் தோற்றியது கொழும்பு மாநகரம்.
சித்தன் போக்காய் தென்பாரதத்தில்
திரிதலை விடுத்து மீண்ட என்னை
"ஆய்போவன்" என வணங்கி



ஆங்கிலத்தில் தம் உள்ளக்கிளர்ச்சியை
மொழி பெயர்த்தனர் சிங்கள நண்பர்கள்.
கொதிக்கும் தேநீர் ஆறும் வரைக்கும்
உணவகங்களிலும்
பஸ்தரிப்புகளில் காத்திரு பொழுதிலும்
வழி தெருக்களிலே
கையை அசைக்கும் சிறு சுணக்கடியிலும்
திருமலைதனிலே படுகொலை யுண்ணும்
தமிழருக்காகப் பரிந்துபேசுதலும்
பிரிவினைக் கெதிராய்த் தீர்மானம் மொழிதலும்
இன ஒற்றுமைக்கு
பிரேரணைகளும் ஆமோதிப்பும்
இவையே நயத்தகு நாகரிகமாய்
ஒழுகினர் எனது சிங்கள நண்பர்கள்.

வழக்கம்போல வழக்கம்போல
அமைதியாய் திகழ்ந்தது கொழும்புமாநகரம்.
கொழும்பை நீங்கி
இருபது கி.மீ. அப்பால் அகன்று
கற்கண்டை மொய்த்த எறும்புகள் போன்று
ஆற்றோரத்து மசூதிகள் தம்மை
வீடுகள் மொய்த்த
மல்வானை என்ற சிறுகிராமத்தில்
களனி கங்கைக் கரையில் அமர்ந்து
பிரவாகத்தில் என் வாழ்வின்பொழுதை
கற்கள் கற்கள் கற்களாய் வீசி
ஆற்றோரத்து மூங்கிற் புதரில்
மனக் குரங்குகளை இளைப்பாறவிட்டு
அந்த நாட்களின் அமைதியில் திளைத்தேன்.
தனித் தனியாகத் துயில் நீங்கியவர்
கிராமமாய் எழுந்து
'இந்நாளைத் தொடர்வோம் வருக' என
பகலவனதன்னை எதிர் கொண்டிடுதல்
ஏனோ இன்னும் சுணக்கம் கண்டது.
கருங்கல் மலைகளின் 'டைனமற்' வெடிகள்
பாதாள லோகமும் வேரறுந்தாட
இன்னமும் ஏற்றப் பட்டிடவில்லை
இன்னமும் அந்தக் கடமுடா கடமுடா
'கல்நொருக்கி' யந்திரஓட்டம் தொடங்கிடவில்லை;
பஸ்தரிப்புகளில்
'றம்புட்டான்' பழம் அழகுறக்குவித்த
தென்னோலைக் கூடைகள் குந்திடவில்லை,
நதியினில் மட்டும்
இரவு பகலை இழந்தவர் போலவும்,
இல்லாமையின் கைப் பாவைகள் போலவும்
பழுப்புமணல் குழித்துப் படகில் சேர்க்கும்
யந்திர கதியுடைச் சிலபேர் இருந்தனர்.
எனினும் சூழலில் மனுப்பாதிப்பு
இவர்களால் இல்லை.
தூர மிதக்கும் ஏதோ ஒருதிண்மம்
நினைவைச் சொறியும்.
இரு கரைகளிலும் மக்களைக் கூட்டி
எழுபத்தொன்று ஏப்பிரல் மாதம்
நதியில் ஊர்வலம் சென்றன பிணங்கள்;
இளமைமாறாத சிங்களப் பிணங்கள்.
எழுபத்தேழின் கறுத்த ஆகஸ்டில்
குடும்பம் குடும்பமாய் மிதந்து
புலம் பெயர்ந்தவைகள் செந்தமிழ்ப் பிணங்கள்;
(அதன் பின்னர்கூட இது நிகழ்ந்துள்ளதாம்)
இப்படி இப்படி எத்தனை புதினம்
நேற்று என் முஸ்லீம் நண்பர்கள் கூறினர்.
வாய்மொழி இழந்த பிணங்களில் கூட
தமிழன் சிங்களன் தடயங்கள் உண்டோ!
கும்பி மணலுடன் கரையை நோக்கிப்
படகு ஒன்று தள்ளப்பட்டது.
எதிர்ப்புறமாக மரமேடையிலும் ஆற்றங்கரையிலும்
குளிப்பும் துவைப்புமாய்
முஸ்லீம் பெண்களின் தீந்தமிழ் ஒலித்தது.
பின்புற வீதியில்
வெண்தொப்பி படுதா மாணவமணிகளின்
இனிய மழலைத் தமிழ்கள் கடந்தன.
காலைத் தொழுகை முடிந்தும் முடியாததும்
மசூதியிலிருந்து இறங்கிய மனிதர்கள்
என்னை அழைத்தனர்.
"கலவரம்" என்று கலவரப்பட்டனர்.
இலங்கையில் கலவரம் என்பதன் அர்த்தம்
நிராயுதபாணித் தமிழ்க் குடும்பங்களை
சிங்களக் காடையும் படையும் தாக்குதல்.
சிலசில வேளை முஸ்லீம்களுக்கும்
இது நிகழ்ந்திடலாம்.
தமிழரின் உடைமை எரியும் தீயில்
தமிழரைப் பிளந்து விறகாய் வீசும்
அணுயுகக் காட்டு மிராண்டிகள் செய்யும்
கொடுமைகள் தன்னை எடுத்துச் சொல்லினர்.
பருந்தின் கொடுநிழல் தோய்ந்திடும் கணத்தில்
தாயின் அண்மையைத்
தேடிடும் கோழிக் குஞ்சாய்த் தவித்தேன்.
தமிழ் வழங்குமென் தாய்த் திருப்பூமியின்
'தூர இருப்பே' சுட்டதென் நெஞ்சில்
தப்பிச் செல்லும் தந்திரம் அறியா
மனம் பதைபதைத்தது.
தென் இலங்கை என் மன அரங்கில்
போர் தொடுத்த ஓர் அந்நிய நாடாய்
ஒரு கணப்பொழுதில் சிதைந்து போனது.

ஒருமைப்பாடு என்பது என்ன
அடிமைப்படுதலா?

இந்தநாடு எங்கள் சார்பாய்
இரண்டுபட்டது என்பதை உணர்ந்தேன்.
நாம் வாழவே பிறந்தோம்.
மரண தேவதை இயற்கையாய் வந்து
வருக என்னும் வரைக்குமிவ் வுலகில்
இஷ்டப்படிக்கு
பெண்டு பிள்ளைகள் தோழர்கள் என்று
தனித்தும் கூடியும் உலகவாழ்வில்
எங்களின் குரலைத் தொனித்து
மூக்கும் முழியுமாய் வாழவே பிறந்தோம்.

எமது இருப்பை
உயர்ந்தபட்சம் உறுதி செய்யும்
சமூக புவியியல் தொகுதியே தேசம்.
எங்கள் இருப்பை உறுதிசெய்திடும்
அடிப்படை அவாவே தேசப்பற்று.
நாடுகள் என்று இணைதலும் பிரிதலும்
சுதந்திரமாக
மானிட இருப்பை உறுதிசெய் திடவே.

இதோ எம் இருப்பு வழமைபோலவே
இன அடிப் படையில்
இந்த வருடமும் நிச்சயமிழந்தது.
நான் நீ என்பது ஒன்றுமே இல்லை.
யார்தான் யாரின் முகங்களைப் பார்த்தார்?
நாவில் தமிழ் வழங்கியதாயின்
தீயில் வீசுவார்.
பிரிவினை கோரிப் போராடும் தமிழர்
ஒருமைப்பாட்டிற்கு உழைக்கும் தமிழர்
இராமன் ஆளினும் இராவணன் ஆளினும்
நமக்கென்ன என்று ஒதுங்கிய தமிழர்
தமிழ்ப் பேரறிஞர், தமிழ்ப்பேதையர்
ஆண் பெண் தமிழர்கள்
முகத்தை யார் பார்த்தார்?
களை பிடுங்குதல் போல
தெரிவு இங்கும் இலகுவாய்ப் போனது.
'சிங்கள பௌத்தர்' அல்லாதவர்கள்
என்பதே இங்கு தெரிவு.
கத்தோலிக்க சிங்களர் தம்மை
கழுத்தறுக்கும் கடைசி நிலைவரை
இணைத்துக் கொள்க;
தற்போதைக்கு முஸ்லீம் மக்களைத்
தவிர்க்க என்பதே அடிப்படைத் தந்திரம்.
மசூதியை விட்டுத் தொழுகையின் நடுவே
இறங்கி வந்த மனிதர்கள் என்னை
எடுத்துச் சென்றனர்;
ஒளித்து வைத்தனர்.
என்ன குற்றம் இழைத்தனன் ஐயா?
தமிழைப் பேசினேன் என்பதைத் தவிர்த்து
என்ன குற்றம் இழைத்தனன் ஐயா?
தமிழைப் பேசினேன் என்பதைத் தவிர்த்து
அவர்க்கும் எனக்கும் வேறுபாடேது?

நேற்றுப் பௌர்ணமி.
முட்டை உடைப்பதே பௌர்ணமி நாளில்
அதர்மமென் றுரைக்கும்
பௌத்த சிங்கள மனிதா சொல்க!
முட்டையை விடவும் தமிழ் மானிடர்கள்
அற்பமாய்ப் போனதன் நியாய மென்ன?

இரத்தம் தெறித்தும் சாம்பர் படிந்தும்
கோலம் கெட்ட காவி அங்கியுள்
ஒழுங்காய் மழித்த தலையுடன் நடக்கும்
இதுவோ தர்மம்?
ஏட்டை அவிழ்க்காதே
இதயத்தைத் திறந்து சொல்,
முட்டையை விடவும் தமிழ் மானிடர்கள்
அற்பமாய்ப் போனதன் நியாய மென்ன?

வன வாசத்தில்
இல்லாதது போன்ற இருப்பில்
கொதிப்புடன் சில நாட் கழிந்தது.
எங்கே எங்கே எமது தேசம்?
எமது இருப்பைத் தனித்தனியாகவும்
எமது இருப்பை அமைப்புகளாகவும்
உறுதிப்படுத்தும் புவிப் பரப்பேது?
இலங்கை அரச வானொலி சொன்னது
"அகதிகள் முகாம்களில் பாதுகாப்பாக
பாதிக்கப்பட்ட தமிழர்கள் உள்ளனர்."
அகதிகள் முகாமே எங்கள் தேசமாய்
அமைதல் கூடுமோ?
இலங்கை அரசின் வானொலி சொன்னது
"அகதிகளான தமிழர்கள் தம்மை
பாதுகாப்புக்காய்
வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகள் நோக்கி
அனுப்பும் முயற்சிகள் ஆரம்ப மென்று."
கப்பல்கள் ரயில்கள் பஸ் வண்டிகளில்
வடக்குக் கிழக்காய்ப் புலம் பெயர்கின்றோம்.
எங்கே எங்கே எம்தாய் நாடு?
எங்கே எங்கே,
நானும்நிமிர்ந்து நிற்கவோர் பிடிமண்?
நாடுகளாக இணைதலும் பிரிதலும்
சுதந்திரமாக நம் சமூக இருப்பை
உயர்ந்தபட்சம் உறுதி செய் திடவே,
இங்கு இப்பொழுதில்,
நான் நீ என்பது ஒன்றுமேயில்லை
பிரிவினை வாதிகள்
ஒருமைப்பாட்டையே உரத்துப் பேசுவோர்
காட்டிக் கொடுப்பவர்
அரசின் ஆட்கள்
கம்யூனிஸ்டுகள் பூர்சுவாக்கள்
யார்தான் முகத்தைப் பார்த்தாரிங்கு,
எமது நிலவுகை இப்படியானதே,
எங்கெம் நாடு எங்கெம் அரசு?
எங்கு எம்மைக் காத்திடப் படைகள்?
உண்டா இவைகள் உண்டெனில் எங்கே?
இல்லையாயின் ஏன் இவை இல்லை?

மசூதிகளாலே இறங்கி வந்து
என்னை எடுத்துச் சென்ற மனிதர்கள்
பொறுத்திரு என்றனர்.
விகாரைப் புறமாய் நடந்துவந்த
காட்டுமிராண்டிகள்
இன்னும் களைத்துப் போகவில்லையால்
அஞ்சி அஞ்சித்
தலைமறைந் திருத்தலே தற்போது சாத்தியம்.
இதுவே தமிழன் வாழ்வாய்ப் போகுமோ?

அப்படியாயின்
இதைவிட அதிகம் வாழ்வுண்டே சாவில்!
நிலவரம் இதுவெனில்
நாங்கள் எங்கள் தாய்நாட்டில் இல்லை;
அல்லதெம் தாய்நாடு எம்மிட மில்லை.
சாத்தியமான வாழ்வை விடவும்
அதிகம் வாழ்வு சாவினில் என்றால்
எங்கள் இளைஞர் எதனைத் தெரிவார்?

முஸ்லீம்போல தொப்பி யணிந்து
விடுதலை வீரனைக் கடத்தி வருதல்போல்
கொழும்புக் கென்னைக் கொண்டு வந்தனர்.
விடுதலை வீரனைப் போல்வதை விடவும்
விடுதலை வீரனாய் வாழ்வதே மேலாம்.

கொழும்பில் தொடர்ந்தஎன் வன வாசம்
கொடிது கொங்கிறீற் வனம் என்பதனால்,
அமெரிக்க நண்பன் ஒருவனின் வீட்டில்
என்னைப் பதுக்கி வைத்தனராயின்
சொல்க யார்தான் இந்த நாட்டில்?
அந்நியன்கூட இல்லை போலும்!
அந்நியனாகவும்,
ஏதுமோர் நாட்டின மாதல் வேண்டுமே!
அமெரிக்க நண்பரும் ஜப்பான் தோழியும்
இஷ்டம் போல அளந்தனர் கொழும்பை
காட்டு மிராண்டிக் கைவரிசைகளின்
பாதகக் கணங்களைப்
புகைப்படச் சுருளில் பதித்துக் கொண்டனர்.
அங்கு என் வாழ்வின் பெரியபகுதி
பூனைகளோடும், பறவைகளோடும்!

*

வானொலி எனக்கு ஆறுதலானது
பாரதத்தின் கண்களாக
தமிழகம் விழித்து
உலகை உசுப்பும் ஓசையைக் கேட்டேன்.
சுரங்கமொன்றுள் மூடுப்பட்டவர்
தலைக்குமேலே நிலம் திறபடும்
துளைப்பு ஓசை செவிமடுத்தது போல்
புத்துயிர் பெற்றேன்.
உலகம் உள்ளது, உலகம் உள்ளது.
உலகின் வலிய மனச் சாட்சியினை
வியட்னாம் போரின் பின்னர் உணர்ந்தேன்.
காட்டு மிராண்டிகள் திடுக்குற
எழுந்தது எங்கும் உலக நாரீகம்
இந்த நாட்டில் எனக்கிடமில்லை;
இந்த உலகில் எனதிடமுள்ளது.
ஆயின்,
எங்கென் நாடு? எங்கென் நாடு?

வானொலிப் பெட்டியை வழமைபோல் திறந்தேன்
வழமை போலவே
ஒப்பாரிவைத்தது தமிழ் அலைவரிசை.
இனவெறிப் பாடலும் குதூகலஇசையும்
சிங்கள அலையில் தறிகெட எழுந்தது.
இதுவே இந்த நாட்டின் யதார்த்தம்
சிறைச் சாலையிலே கைதிகளான
எங்கள் நம்பிக்கை ஞாயிற்றின் விதைகள்
படுகொலைப்பட்ட செய்தி வந்தது
கிளாரினட் இசையின் முத்தாய்ப்போடு.
யாரோ எவரோ அவரோ இவரோ
அவஸ்தையில் இலட்சம் தலைகள் சுழன்ற
அந்தநாட்கள் எதிரிக்கும் வேண்டாம்;
பாண்டியன் வாயிலில் கண்ணகியானது
சன்னதம் கொண்ட எனது ஆத்மா.
மறுநாட் காலை அரசு நடத்தும்
'தினச்செய்தி' என்னும்
காட்டு மிராண்டிகளின் குரலாம் தினசரி
'பயங்கர வாதிகள் கொலை' என எழுதி
எமது புண்ணில் ஈட்டி பாய்ச்சியது.
குற்றம் என்ன செய்தோம் சொல்க!
தமிழைப் பேசினோம்.
இரண்டாம் தடவையும் காட்டும்ராண்டிகள்
சிறையுட் புகுந்தனர் கொலைகள்விளுந்தன;
கிளாரினட் இசையுடன் செய்தியும் வந்தது.

உத்தமனார்,
காட்டுமிராண்டித் தனங்களைத் தொகுத்து
உத்தியோக தோரணையோடு
"சிங்கள மக்களின் எழுச்சி" என்றார்;
தென்னை மரத்தில் புல்லுப் புடுங்கவே
அரசும் படையும் ஏறிய தென்றார்.
உலகம் உண்மையை உணர்ந்து கொண்டது.

துப்பாக்கிச் சன்னமாய் எனது ஆத்மாவை
ஊடுருவியது,
விமலதாசனின் படுகொலைச் செய்தி.
ஒடுக்குதற் கெதிராய் போர்க்களம் தன்னில்
பஞ்சமர்க்காகவும்,
தமிழைப் பேசும் மக்களுக்காகவும்,
உழைப்பவர்களுக்காகவும்
"ஒருநல்ல கிறிஸ்தவனாய் இறப்பேன்" என்பாய்
இப்படி நிறைததுன் தீர்க்க தரிசனம்.
விடுதலைப் போரின் மூலைக்கல்லாய்
உன்னை நடுகையில்,
ஒருபிடி மண்ணை அள்ளிப் போடுமென்
கடமை தவறினேன் நண்ப,
ஆயிரமாய் நீ உயிர்த்தே எழுக!

"அடக்கினேன்
எழுபத்தொன்றில் கிளர்ச்சியை நானும்
பிரிவினைப் போரை வேரறுத்திடுதல்
ஏன் இவ்வரசுக்கு இயலவில்லை?"
சிறிமா அம்மையார் திருவாய் மலர்ந்தார்.
'நரபலியாகத் தமிழ் இளைஞரை
வீடுவீடேறிக் கொன்று குவிப்பீர்'
மறைபொருள் இதுவே-
மீண்டும் இளைஞரின் இரத்தம் குடிக்க
மனம் கொண்டாரோ,
காறி உமிழ்ந்தேன்.

வீட்டினுள் ஜன்னலால் புகுந்த றைபிள்
கலா பரமேஸ்வரனைக் காவு கொண்டதாம்;
'அப்பாவி' என்று
முகத்தில் எழுதி ஒட்டிவைத்திருக்குமே! -
முகத்தை யார் பார்த்தார்.....
இப்படியாக ஐம்பது தமிழர்கள் யாழ்ப்பாணத்தில்-
முத்தமிட்டனர், செம்மண் பூமியை

பஸ்தரிப்புகளில் தேநீர்ச் சாலையில்
வழி தெருக்களில்
ஒருமைப்பாட்டை உரத்துப் பேசிய,
சிங்கள நண்பரை எதிர்பார்த்திருந்தேன்.
முற்போக்கான கோஷங் களோடு
கொழும்பு நகர வீதியை நிறைத்த
சிவப்புச் சட்டைச் சிங்களத் தோழரின்
முகங்களைத் தேடிய படிக்கு,
வீதிப்பக்கமாய் மொட்டை மாடியில்
கால்கடுக்க நெடுநாள் நின்றேன்.
எங்கே மறைந்தன ஆயிரம் செங்கொடி?
எங்கே மறைந்தன ஆயிரம் குரல்கள்?
கொடிகள் மட்டுமே சிவப்பாய் இருததா?
குரலில்மட்டுமே தோழமை இருந்ததா?
நான் உயிர்பிழைத்தது தற்செயலானது! -
முகத்தை யார் பார்த்தார்?

பரிதாபமாக என்முன் நிற்கும்
சிங்களத்தோழர் சிறுகுழுவே கலங்கிடல் வேண்டாம்.
உங்கள் நட்பின் செம்மைச் செழிப்பில்
சந்தேகம் நான் கொண்டிடவில்லை.
தற்போ துமது வல்லமை தன்னில்
நம்பிக்கை கொள்ள ஞாயமும் இல்லை.

சென்று வருக,
எனது உயிர்தப்பும் மார்க்கத்தில்
நின்று கதைக்க ஏதுபொழுது? என்றாலும்,
பின்னொருகால் சந்திப்போம்
தத்துவங்கள் பேச...

தமிழர் உடைமையில்
கொள்ளை போனதும் எரிந்ததும் தவிர்த்து
எஞ்சிய நிலத்தில் எரிந்த சுவரில்
அரசுடமை எனும் அறிக்கை கிடந்தது.

இப்படியாக, உயிர் பிழைத்தவர்கள்
பின்புற மண்ணையும் தட்டியபடிக்கு
எழுந்தோம்.
வெறுங்கைகளோடு -
உடைந்த கப்பலை விட்டு அகன்ற
ரொபின்சன் குரூசோவைப் போல,
குலைந்த கூட்டை விட்டு அகன்ற
காட்டுப் பறவையைப் போல.

நாம் வாழவே எழுந்தோம்.
சாவை உதைத்து.
மண்ணிலெம் காலை ஆழப் பதித்து
மரண தேவதை இயற்கையாய் வந்து
வருக என்னும் இறுதிக் கணம்வரை,
மூக்கும் முழியுமாய்
வாழவே எழுந்தோம்!

Categories: merge-rss

கடவுளின் ஞாயிறு - கவிதை

Thu, 20/07/2017 - 12:02
கடவுளின் ஞாயிறு - கவிதை

கவிதை: அ.வால்டர் ராபின்சன், ஓவியம்: ரமணன்

 

ஞாயிறென்றும் பாராமல்
இன்பாக்ஸில் தொடர்ச்சியாக வந்துவிழும்
வேண்டுதல்களால் எரிச்சலுற்ற கடவுள் தனது
கைப்பேசியை எதிர்ச்சுவற்றில்
ஓங்கி அடிக்கிறார்

இதுவரை நிறைவேற்றிய வேண்டுதல்களுக்காக
ஒருமுறைகூட நன்றியை ருசித்ததில்லையென
வருத்தம் கொள்கிறார்

தான் மிகக் கடுமையான மனஅழுத்தத்தில்
இருப்பதாகச் சிதறிக்கிடக்கும் கைப்பேசிச்
சில்லுகளைப் பார்த்து ஆவேசமாகக்
கத்துகிறார்

p48a1.jpg

ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள மனிதக்கூட்டத்தில்
ஒளிந்துகொள்வது சரியெனப்படுகிறது
கடவுளுக்கு
பூமிக்குத் திரும்ப நினைத்த மறுகணம்
ஒரு புறவழிச்சாலையின் திருப்பத்தில்
இறங்கிக் கொள்கிறார்

வெயில் சுடும் உடலில் தன் குறிபொத்தி
நடப்பவருக்கு ஒரு கிழிந்த கைலியும்
சட்டையும் கிடைக்கிறது

தார்ச்சாலையின்
அனல் பொறுக்காமல் குதித்து ஓடுகிறார்
சிக்னலைக் கடக்கத் தெரியாமல் தவிக்கிறார்
யாசகனிடம் பசிக்குக் கையேந்தி விரட்டப்
படுகிறார்

வாகன ஓட்டி ஒருவன் திட்டிய
மூன்றெழுத்துக் கெட்டவார்த்தைக்கு
அர்த்தம் தெரியாமல் விழிப்பவருக்கு எரிச்சல்
அதிகமாகிறது

வெயிலையும் பொருட்படுத்தாமல்
நீண்ட வரிசையில் பேதமின்றி நிற்கும்
கனவான்களைக் கண்டு வியப்பு கூடுகிறது

வரிசையின் கடைசி நுனிக் கனவானிடம்
வரிசைக்கான காரணம் கேட்டறிகிறார்
புத்துணர்வு புட்டிக்காக நிற்பதாகச் சொன்ன
அவனின் காரைப் பற்களில் பயம்கொண்டு
பின்னால் நிற்கையில் அடிவயிறு முட்டுகிறது

அவசரத்துக்காகவே பிறப்பெடுத்த
முட்டுச்சந்தில் பீய்ச்சிவிட்டு வருகையில்
தன் இடத்தை ஆக்கிரமித்தவனிடம் தன்
இருப்பை நியாயப்படுத்துகிறார்

இதுவரை கேட்டிராத
வார்த்தைகளில் திட்டியவனிடம்
தான் ஒரு கடவுளெனக் கம்பீரமாகச் சொல்லி
அவனிடம் குருக்கில் மிதி வாங்கி
குப்பையில் விழுந்து
மூன்றெழுத்துக் கெட்டவார்த்தையோடு
கட்டிப்புரண்டு சண்டையிடத் துவங்குகிறார்

இப்படித்தான் நாராசமாய்ப் போய்க்
கொண்டிருக்கிறது
கடவுளின் ஞாயிறு.

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

அப்படிப் பார்க்காதே மகளே! - கவிதை

Tue, 18/07/2017 - 06:52
அப்படிப் பார்க்காதே மகளே! - கவிதை

திண்டுக்கல் தமிழ்ப்பித்தன் - ஓவியங்கள்: ரமணன்

 

23p1.jpg

நுரைத்தப் பழங்கஞ்சியாய்ப்
புளிப்பேறிய வயோதிகத்தின் இரவு
ஒரு பாராங்கல்லாய் மார்மீது படுத்துறங்குகிறது
எப்படி இறங்கச் சொல்ல...
எப்படி இறக்கிவிட?

பாதரசம்போன கண்ணாடி
எனது முகத்தைக் காட்டி இன்றோடு
இருபது வருடங்கள் ஆகிவிட்டன மகளே.
கறையான் அரித்த
நமது குடும்பப் புகைப்படத்திலும்
நீ பார்த்திருக்கக்கூடும் துருவேறிய
எனது மிருகக் கண்களை மட்டும்.

`இடுப்புல ஆறு மாசம்
வயித்துல மூணு மாசம்
பப்பாளி, எள்ளு, அன்னாசிக்கு
தப்பித் தளச்சவடி நீ' என்ற
கதையைக் கேட்கும்போது
என்னென்ன நினைத்திருப்பாய் மகளே?

அப்படி என் வயிற்றைப் பார்க்காதே
மயானத்துப் புழுக்கள் முண்டுகின்றன.
அப்படி என் மார்பைப் பார்க்காதே
சீழ் வடிகிறது.

நான் ஒரு கொலையை இறக்கிவைத்துவிட்டேன்
நீ உன் பிணத்தைச் சுமக்கிறாய்.

மாசற்ற உன் கண்கள்கொண்டு
அப்படி எனது கண்களைப் பார்க்காதே மகளே
அதற்குப் பதில் மரணத்தை ஒரு மிடறாக்கிப்
பருகக் கொடு.

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

மாய வித்தைக்காரனின் புறாக்கள் - கவிதைகள்

Thu, 13/07/2017 - 07:22
மாய வித்தைக்காரனின் புறாக்கள் - கவிதைகள்

கவிதை: சுகுணா திவாகர், ஓவியம்: ரமணன்

 

மாய வித்தைக்காரனின் புறாக்கள்

ந்த மேஜிக் நிபுணர்
எப்போதும் வெள்ளைக் கைக்குட்டையைத்
தன் தொப்பிக்குள் நுழைத்து
புறாக்களை வெளியே எடுப்பார்.
தாங்கள் பிறந்ததே இந்தத் தொப்பிக்குள்தான்
என்று நம்ப ஆரம்பித்தன புறாக்கள்.
கொறித்துக்கொண்டிருந்த தானியங்களில் எல்லாம்
கீறிக்கீறி மேஜிக் நிபுணரின் பெயரை எழுதிவைத்தன.
பிறகு அவர் கைவித்தை அனைத்திலும்
ஊடாடிப் பறந்து திரிந்தன.
அழகான யுவதியை மேஜையில் கிடத்தி
கத்தியால் இரண்டு துண்டாக்கிப்
பின் ஒன்றாக்கவேண்டும்.
ஆனால், அவள் வயிற்றிலிருந்து
சிறகடித்தபடி புறாக்கள் வந்தபோது
மேஜிக் நிபுணரும் மலைத்துதான் போனார்.
காற்றிலிருந்து பூங்கொத்தை வரவழைக்க முயன்றபோதும்
புறாக்களே தோளில் வந்தமர்ந்தன.
அன்று முக்கியமான நிகழ்வு.
ஒரு யானையை மேடையிலிருந்து மறையச்செய்து
பார்வையாளர்களைக் கவரவேண்டும்.
என்ன முயன்றும்
யானை மறைந்தும் அதன் தந்தங்கள் மறையவில்லை.
வெண் தந்தங்கள் இரண்டும் புறாக்களாய் மாறியபோது
பார்வையாளர்கள் கைதட்டத்தான் செய்தார்கள்.
இனி மீள முடியாது என்று
தன் தொப்பிக்குள் விழுந்து
மறைந்துபோனார் மேஜிக் நிபுணர்.
பதிமூன்றாம்நாள் அந்தப் பிரமாண்டக் கட்டடத்தின் எட்டாவது மாடியில்
ஏ.சி.அவுட்டோருக்குக் கீழ்
தண்ணீர் விழும் என்று
தங்கள் சின்னஞ்சிறு அலகுகள் திறந்தவாறு
காத்து நின்றிருந்தன வெள்ளைப்புறாக்கள்.

p80a.jpg

காலச்சித்திரம்

காலம் இடதுகண்ணில் புகுந்து
வலதுகண்ணின் வழி வெளியேறியது.
சட்டை பொத்தான்களே கண்களாய் மாற
கழற்றி ஹேங்கரில் மாட்டிவிட்டு
காலத்தின் சித்திரத்தை
வரையத்தொடங்கினார் ஓவியர்.
அரிதாய்ப் பெய்யும் ஆலங்கட்டி மழையில்
தெறித்து விழுந்த பனிக்கட்டிகளால்
பூமி நடுங்கத் தொடங்கியிருந்தது.
முன்னும் பின்னுமாய்த் துடித்துக்கொண்டிருந்த
பனிக்கட்டியொன்றை உள்ளங்கையில் ஏந்தியபோது
ரத்தச் சொட்டுகளோடு விழித்துப் பார்த்தன கண்கள்.
ஓவியத்துக்கு வெளியிலும் பெய்த மழையால்
அறையெங்கும் நிரம்பிய நீரும்
துடித்துக்கொண்டிருந்த ஆலங்கட்டி விழிகளும்.
மழையை நிறுத்த முடியாதபோது
கண்களைப் பிடுங்கி
ஓவியத்தின் மேற்கு மூலையில் பொருத்தினார்.
இப்போது மழை நின்றிருக்கலாம்.

சமனற்ற விகிதங்கள்

ல்லூரியின் கடைநிலைப் பணியாளர்
தனசேகர் அண்ணாவுக்கு வலது கை சூம்பியிருந்தது.
கக்கத்தில் இடுக்கிய குடையைப்போல
அவர் சூப்பிய கையுடன் எதிர்ப்படுவார்.
இடது கையையும் கொஞ்சம் எக்கித்தான்
கல்லூரி மணியை அடிப்பார்.
கோயில் மணியில் தொங்கும் நாக்கைப்போலவே
சற்று முன்பின்னாய் ஆடிக்கொண்டிருக்கும்
அவரது சூம்பிய வலது கை.
ஒருநாள் வலது கை கொண்டு
இடது கையை அளந்து பார்த்தார்.
பின் முழங்கால் வரையிலும் கணுக்கால் வரையிலும்
பிறகு முழு உடலையும் தன் வலது கை கொண்டு
அளந்து பார்த்தார்.
‘இந்த இடது கை ஏன் இவ்வளவு நீளமாக இருக்கிறது?’
என்பதைத் தவிர
இப்போது அவருக்கு எந்தக் குறையுமில்லை.

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

பாடா அஞ்சலி - வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்.

Fri, 07/07/2017 - 07:57

வரலாறு காடுகளை பூக்க வைக்கும். HISTORY WILL BLOOM FOREST.
.

பாடா அஞ்சலி
வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்.
.
உதிர்கிற காட்டில் 
எந்த இலைக்கு நான் அஞ்சலி பாடுவேன்? 

சுனாமி எச்சரிக்கை கேட்டு
மலைக் காடுகளால் இறங்கி
கடற்கரைக்குத் தப்பிச் சென்றவர்களின் 
கவிஞன் நான்.
பிணக்காடான இந்த மணல் வெளியில் 
எந்த புதைகுழியில் எனது மலர்களைத் தூவ 
யாருக்கு எனது அஞ்சலிகளைப் பாட.
.
வென்றவரும் தோற்றவரும் புதைகிற உலகோ
ஒரு முதுகாடாய் உதிர்க்கிறது. 
எந்தப் புதைகுழியில் என் மலர்களைச் சூட
எந்த இலையில் என் அஞ்சலிகளை எழுத... 
.
இந்த உலகிலும் பெரிய இடுகாடெது?
பல்லாயிரம் சாம்ராட்சியங்களைப் புதைத்து
புதிய கொடிகள் நாட்டப்படுகிற 
பெரிய அடக்கத் தலம் அது.
நடுகற்களின் கீழ்
அடிபட்ட பாம்புகளாய் 
கிழிந்த எங்களூர்ச் சிறுமிகளின் 
இறுதிச் சாபங்கள் அலைகிறதே.
எந்த சாபத்துக்கு நான் கல்வெட்டுப் பாடுவேன்.
.
அகலும் வலசைப் பறவைகளின்
புலம்பல்கள் தேயும் மண்ணில்
மொட்டை மரங்கள் பாடுகின்றன
”வரலாறு காடுகளைப் பூக்கச் செய்யும்.”
.

 
 
 
Categories: merge-rss

பறவைகள் குறித்த கவிதை உவமையை யாரும் புரிந்து கொள்ளவில்லை தச்சனே! - கவிதை

Thu, 06/07/2017 - 13:57
பறவைகள் குறித்த கவிதை உவமையை யாரும் புரிந்து கொள்ளவில்லை தச்சனே! - கவிதை

கவிதை: வெய்யில், ஓவியம்: ரமணன்

 

p55a.jpg

“உழைப்பாளர்கள் சிலையிலிருப்பவர்கள்
உழைப்பாளர்களே அல்ல
ஒரு சிற்பியின் விருப்பத்திற்காக
வெறுமனே அவர்கள் பாறையைப் புரட்டுகிறார்கள்”
-கலைவிமர்சகருக்கு வணக்கம் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தேன்.
“பொன்னுலகுக்குச் செல்லும் வாயிலின் அடைப்பைத் திறக்கிறார்கள்
வெகுகாலமாய்”
-சரிதான். அவருக்கும் வணக்கம் தெரிவித்தேன்.
“புரட்சி என்பது காலாவதியாகிப்போன இருமல் மருந்து”
-ஓ...உங்களுக்கும் நன்றி.
கீழே இறங்குங்கள்
இதற்காகவா நண்பர்களே நாம் மெரினாவுக்கு வந்தோம்
போதும்
அந்த நீள மரத்துண்டங்களைக் கைவிடுங்கள்
உங்கள் தசை முறுக்குகள்...அய்யோ பரிதாபம்!
கலைந்து போய் காற்றில் உலாவுங்கள்
மகிழ்ச்சியாக சோம்பல் முறித்து தேறல் விற்பவர்களைத் தேடுவோம்
எலும்புகள் சிலிர்த்துக்கொண்டு எவ்வளவு காலமாகியிருக்கும்
இரவில் புதிய புதிய காதல்களைக் கண்டெடுப்போம்
மாலை கரைமணலில் கூட்டாகக் கபடி ஆடலாம்
இடையிடையே ரெட்டை அர்த்த வசவுகளைக் கூவி மகிழலாம்
‘அல்லி மலர்கள் உழைப்பதில்லை’ என்ற இயேசு,
உடனே திராட்சை ரசத்தில் நாவை நனைத்துக்கொண்டார் - மூளை நன்றி சொன்னது.
வேலை, உழைப்பு, வியர்வை, கூலி போன்ற சொற்கள் குமட்டுகின்றன
பாறைகள் சுரங்கங்கள் குறித்த கவலைகளைத் தள்ளுங்கள்
முதலாளிகளிடம் வெடிமருந்துகள் நிறைய உண்டு
எளிதாக அவர்கள் எதையும் வெடித்துத் தகர்ப்பார்கள்
மகிழ்ச்சியற்ற பலசாலிகளே
சில்லென்று மழைக்காலம் தொடங்குகிறது
நம் திணைக்குறி மலர்கள் நீலம்பொங்கப் பூக்கின்றன
வரலாற்றில் நம் கட்டைவிரல்கள்
தன் சுதந்திரத்துக்காக எத்தனை நூற்றாண்டுகள் உழைத்தன?
மெரினாவின் நெய்தல் மலர்களைக் கொடுங்கள்
அவை ஏந்திப்பிடிக்கட்டும்
‘உலகத் தொழிலாளர்களே போதும் ஓய்வெடுங்கள்’!

http://www.vikatan.com/anandavikatan

Categories: merge-rss

இரு கவிதைகள்: தீபச்செல்வன்

Wed, 05/07/2017 - 13:24
இரு கவிதைகள்: தீபச்செல்வன்
free-bird-Theepachelvan-poem-Tamil-Eelam
 
தணல்ச் செடி
 
சமுத்திரத்தில் மண்டிய மையிருள் போல
மறைந்திருந்த முகத்தில்
அடுக்கியிருந்த இரகசியங்கள்
சொல்லாத எண்ணற்ற கதைகள்
கலந்தன தீயில்
 
கருணைமிகு உன் புன்னகை
கரைந்த கடலில் எழும் ஒரு பறவையின்
சிறகுகளில் ஒழுகுகிறது தணல்
 
நெருப்பை தின்று
காற்றில் உறங்குகின்றனர் கரிய வீரர்
கரு மேககங்கள் மண்ணில் கரைந்துருக
வெடிக்கின்றன விதைகள்
 
கந்தகம் சுமந்து
வெடித்துருகிய இடத்தில்
தளைத்தது தணல் மலர்களுடன்
ஒரு செடி
 
அனல் கமழுமுன்
சமுத்திர மௌனத்தால்
கோணிற்று உலகு
 
இப் பூமி உள்ளவரை
முள்போலக் குற்றுமுன்
முடிவற்ற கையசைப்பு
மற்றும்
பெருங்கடல் உறைந்த வெண் புன்னகை
0
 
அலைமகன் 
 
இறுதி விடுமுறையில்
வீடு வருகையிலிட்ட
முத்தங்களின் நினைவிலுழல்கிறது
நீ வளர்த்த நாய்
 
கந்தகப் புகையால்
வானத்திலெழுதப்பட்ட கதைகளுக்குள்
நுழைந்துவிட்ட அம்மா
இன்னும் திரும்பவில்லை
 
ஓர் நள்ளிரவில்
நமது கடலில் நீ வெடிக்கையில்
அடித்திற்றுப் பெருமின்னல்
 
வெற்றிச்செய்தியாய் மாத்திரம்
வீடு திரும்புவாயெனத் தெரிந்திருந்தால்
இன்னும் சில முத்தங்களையேனும்
இட்டுத்தீர்த்திருப்பாள் அம்மா
 
இறுதித் தேநீரருந்திய
கோப்பையில் ஒட்டியிருக்கிறது
உன் புன்னகையினொரு துளி
 
நீ வெடித்த கடலில்
ஒரு மண்கோப்பை நீரெடுத்து
தாகம் நிரம்பியவுன்  முகத்தைப்
பார்த்துப் பேசுகிறாள் அம்மா
 
அலைகளில்  எழுமுன் பெயரை
உச்சரிக்கா நாளில்
இப் பெருங்கடல்
வற்றிப் போயிருக்கும்

http://globaltamilnews.net/archives/31840

Categories: merge-rss

எங்க கதிரை குடுத்தாலும் போயேறு எருமை!

Tue, 04/07/2017 - 22:10
எங்க கதிரை குடுத்தாலும் போயேறு எருமை!
எங்க கதிரை குடுத்தாலும் போயேறு எருமை!
 

எங்க கதிரை குடுத்தாலும்
போயேறு எருமை
சிங்கத்தொடு கூட்டு
சிறுத்தைப் பற்றிப்பேச்சு
குத்திக்கரணம்தான்
உன் குலத்தொழிலா
முந்தநாள் நீ
இந்தத் தெருவில்தான்
எவரும் கவனிக்காமல்
இழுபட்டுத்திரிஞ்சனி
திண்ணை தெருவில்
ஒன்றாய்
ஒரு கஞ்சல்கூட
கூட்டவராய் கழுசறை
களம் போரெண்டு
கதையெடுத்தாலே
அஞ்சாறுமைலுக்கப்பால்
ஆளைவிடு
எனக்கு வேற வேலைஇருக்கென
எகிறித்திரிஞ்சனி
இப்ப ஆனையிறவை
நீ அடிச்சமாதிரி
மேடை ஏறி முழங்கிறாய்
பேடி
ஆத்தைபெத்துவிட
பேத்தையாய்
திரிஞ்சதை மறந்து
பிரிட்டிஷ்
இளவரசர் பரம்பரையாய்
ஊத்தை படாத ஆளாய்
உலவப்பாக்கிறாய்
மாட்டு விழா நடத்தினால்
ஓ நானும் முந்தி
இரண்டு நாம்பன்
வச்சிருந்தன் என்கிறாய்
பாட்டு விழா நடத்தினால்
நானும் நல்லா முந்தி
பாடுவன் என்கிறாய்
கூத்து விழா நடத்தினால்
காத்தவராயனில்
ஆரியப்பூமாலை
உன் அயல்வீடென்கிறாய்
கம்பன் விழா போனால்
கதிரையின் அழகில்
நீ தலைகால் தெரியாமல்
புலி புதுவை சொன்னதை
மறந்திட்டாய்
நல்லா நெளியத்தெரிந்த ஜந்தே
புலியை விடு
நரிக்கென்று
நாடோடிக்கதை நிறைய உண்டு
முற்றும் உனக்குத்தான்
முழக்கு மேடையில்
தந்திக் கம்பங்களையும் நினை
எல்லா முடிந்தென்ற இளக்காரத்தில்
நொண்டிக்குதிரை நீ
நுழைகின்ற பின்கதவை
எல்லாம் அறியும்
உன் காட்டிக் கொடுப்புக்கெல்லாம்
நீ வேறு சாயமிடுகிறாய்
முன் எதிரிகளின்
பாசறையை இடக்கண்ணால் பார்த்து
சிரித்தாலே போதும்
அவருக்கான ஆலாபனையும் உபசாரமும்
நம் ஊரில் எப்படியிருக்குமென
எண்ணிப்பார்க்கிறேன்
கற்பூரத்துக்காய் விலைபோகாதே
காக்கை வன்னியா
வாசகம்
நினைவுண்டா உனக்கு
நடேசனின் பணிமனைக்கு
என்றேனும் நீ
நல்லா காரியத்துக்கேனும்
போனவரலாறுண்டா
நேற்றுப் பார்த்தேன் உன்னை
காட்டிக் கொடுத்துவிட்டு
உன் கைக்கூலியொன்றுடன்
கம்பீரமாய் நின்றாய்
வேட்டியை இறுக்கிக்கட்டு
ஓட்டம் பிடிக்கும் நாள் உனக்குமுண்டு
ஆட்டம் போடுவார்க்கு
அரியாசனம் நிலையில்லை
நீ தோட்டத்தை மேயும்வேலி

பொன் காந்தன்

http://thuliyam.com/?p=72408

 

Categories: merge-rss

வேண்டாம்... - கவிதை

Mon, 03/07/2017 - 17:44
வேண்டாம்... - கவிதை

கவிதை: லிவிங் ஸ்மைல் வித்யா, ஓவியம்: ரமணன்

 

சிற்றாறு எதிரிலிருக்க,
காம்பௌண்ட் சுவருக்குள்,
தோட்டமும்,
தோட்டத்திற்கு நடுவேயான
பாரம்பர்யமான உங்கள் வீட்டில்,
தலைவாழை விருந்துக்கு
என்னை அழைக்க வேண்டாம்...

நகரின் மையமான பகுதியில்,
ஆடம்பர அப்பார்ட்மென்ட்டில்
``கம் ஓவர், லெட்ஸ் ஹேவ் எ பியர்’’
என்றும் அழைக்க வேண்டாம்...

கருங்கற்களால் வேய்த,
செவ்வண்ணம் பூசிய,
சிறிதும், பெரிதுமாய்
டெரகோட்டாக்கள் நிரம்பிய,
கலைவண்ணமான
உங்கள் இல்லத்திற்கு
கவிதை விவாதிக்க
அழைப்பு விடுக்க வேண்டாம்...

``வாங்க, எங்கூருக்கு,
நம்ம தோப்பு எளநிக்கும்,
அம்மா வக்கிற
நாட்டுக்கோழி வறுவலுக்கும்
ஈடே கிடையாது’’
எனத் தூண்டில் போடவேண்டாம்...

p42a.jpg

அல்லது புதிதாக கட்டி முடித்த
இரண்டடுக்கு வீட்டிற்கு
வற்புறுத்தி,
சிறப்பு செய்ய அழைக்கவே வேண்டாம்...

ஒண்டிக்குடித்தனம்,
ஓல வீடு,
ஓட்டு வீடென
எந்த வகையான சொந்த வீட்டிற்கும்
என்னை
அழைக்க வேண்டாம்...

பயணச்சாலை எங்கும் நிறைந்துள்ள
வீடுகளைக்கண்டு வெதும்பும்
என்னிடத்தில்
அவற்றில் ஒன்று
சொந்தமாய் உங்களுடையதென
என்னிடம்
சொல்லக்கூட வேண்டாம்...

உங்களுக்கு வேண்டுமெனில்,
என் பாலின அடையாளத்தை,
என் கௌரவத்தை
அவமதிக்கும்
நிபந்தனைகள் ஏதுமின்றி
ஒரு
சிறு அறையினை
வாடகைக்குத் தாருங்கள்
வந்து
வசிக்கிறேன்...

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

கடனில் முளைத்த பூ - கவிதை

Sun, 02/07/2017 - 09:01
கடனில் முளைத்த பூ - கவிதை

கவிதை: நிலாகண்ணன், படம்: அருண் டைட்டன்

 

சில்லறை மீன் வியாபாரி
விபத்துக்குள்ளாகிக் கிடக்கின்றான்
கூடையிலிருந்து சிதறிய மீன்கள்
அவன் குருதியில் நீந்திக்களிக்கின்றது.
பாவம் வியாபாரிதான்
காற்று குடித்து மூர்ச்சையானான்...
தவிர
வண்ணமீன்கள் சுற்றும் தட்டைப்பேழைக்குள்
நான் என் சைக்கிள் பெல்லை அடித்தபடி
கவனமாய் நீந்திவந்தேன் என் வீட்டிற்கு.

***

தையல் எந்திரத்திற்காக
வாங்கிய கடனால்
உறவில் ஒரு கிழிசல் நேர்ந்துவிடுகிறது.
நல்லவேளை துணைவி கத்தரி நிறத்தில்
அதன்மேல் ஒரு பூ வரைந்துவிடுகிறாள்.

p98a.jpg

ஒரு தாவரத்தைப்போல் படருகின்ற கடனால்
மறைந்துகொள்ள ஒரு காடும் கிடைத்துவிடுகிறது.

என்னைத்தேடி வனம்புகும்
நண்பனின் பஞ்சரான சைக்கிளே...
தயவுசெய்து உன் முதலாளியிடம் சொல்
நான் சாகவுமில்லை
என் பெயர் ராமசாமியுமில்லை.

http://www.vikatan.com/anandavikatan

Categories: merge-rss

வைத்தியசாலை..

Wed, 28/06/2017 - 20:44

படித்தவனும் இங்கே தான். 

படியாத மக்களும் இங்கே தான். பணம் சேர்த்தவனும் இங்கே தான். 

பரம ஏழையும் இங்கே தான்.

குடித்தவனும் இங்கே தான். 

புகைத்தவனும் இங்கே தான். 

நடித்தவனும் இங்கே தான் 

நல்லாய் இருந்தவனும் இங்கே தான். 

கடவுள் காப்பான் என்று இருந்து கடைசியில் வருபவனும் இங்கே தான். 

இனி கடவுள் தான் காக்க வேண்டும் என்று சிலருக்கு செல்வதும் இங்கே தான். 

சமரசம் உலாவும் இடமும் இங்கே தான். 

மனித வாழ்வில் இயற்கையின் 

  இரண்டு நிலை ஐனனம் மரணம் இங்கே தான். 

 

 

Categories: merge-rss

நதி வட்டம் - வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்

Tue, 27/06/2017 - 08:27

முன்புபோல யாழிணையத்தில் கவிதை மற்றும் பதிவுகளை பிரசுரிப்பதே கருத்துக்கள் விவாதங்களில் இருந்து கற்றுக்கொள்ளவே, அந்த நாட்கள் சுவடுகளுமின்றி மலையேறிவிட்டது சோகம் ? எல்லோரும்  மெல்ல மெல்ல விடுபட்டபடிக்கு. இது இன்னும் பிரசுரிக்கப் படாத கவிதை. 

.

என்னுள் காதலாய் நிறைகிறது. 
.
அக்கினி நட்சத்திர வெய்யிலை வீழ்த்திய தென்றல் மழை என்னை அன்புடன் தொட்டு உசுப்பிவிட்டது. சிலநாட்கள் சன்னலின் வெளியே அங்குமிங்குமாக ஊஞ்சல் ஆடி பார்த்த வேப்பமரம் ”டேய் கபோதி நான் பூப்படைந்துவிட்டேண்டா” என்றபடி சன்னல்வரை வந்து வெண் முத்துச் சாரமாடும் தன் பசிய கூந்தலை அசைத்துக் காட்டியது. எல்லாவற்றையும் மிஞ்சி இப்பகூட என்னை சுற்றிக் குயில்கள் பாடுகின்றன. 

.

எனது குட்டித்தோழியும் பத்திரிகையாளரும் தமிழ் சிங்கள மொழிபெயர்பாளருமான அனு சிவலிங்கம் நுகேகொடயில் சிங்கள மாணவர்களுக்காக சனிக்கிழமைத் தமிழ் வகுப்புகள் நடத்தி வருகிறார். பொறியியல் விரிவுரையாளராகப் பணிபுரியும் சிங்கள பெண் ஒருவர் தன்னிடம் தமிழ் கற்பது அனு சிவலிங்கத்தை ஆச்சரியப் படவைத்ததாம். அதுபற்றிக் கேட்டபோது அந்த மாணவி “ஜெயபாலனின் கவிதைகளை வாசிபதற்க்காகவும் மொழிபெய்ர்பதற்காவும்” என பதில் சொன்னாராம். அந்தப் பதில் என்னுடைய ஆர்பாட்டமற்ற இருப்புக்கும் எழுத்துக்கும் பொருள் சேர்த்தது.
.
.
தோழர்களின் அன்பும் தோழியரின் கருணையும் என் முறுக்கேறிய மீசை கருமையாகிற அளவுக்கு உயர்ந்தது. காதலும் வீரமும் அமைகிறபோது கவிதையாக நொதித்து தேன்சிந்தும் மனசு எனக்கு.
.
இரண்டு கவிதைகள் எழுதினேன். இன்னும் பிரசுரமாகாத ஒரு கவிதையை உங்களோடு பகிர்வதில் மகிழ்கிறேன்.
.


நதி வட்டம்
- வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்
.
கடற்கொள்ளை அடித்த முகில்
காமத்தில் மலையேற
குறுஞ்சிப்பூ மடிமீது 
பெயல்நீராய் நெழிந்தேன் 

யாருமற்ற மலைக்காட்டில்
தீயாக பூத்து
செம்பவளமாய் உதிரும்
பலாச மரங்களே வியக்க 
பகல் ஒளியில் சிலம்பமாடி 
வண்ணங்களாய் இறுமாந்தேன்.

பசிய கிழை உடைத்துப்
பசியாறும் யானை மந்தை நாண
மீண்டும் கிழைகளாய் நிறைந்து
குருத்தெறிந்து சிரிக்கும் 
பச்சை மூங்கில்களின் கீழே
ஈழவரை நினைத்தபடி
மலைகளைக் கடந்துவந்தேன்.

வழிநீள வழிநீள
பாய்ந்தும் விழுந்தும் 
தழுவிய தேவதையர்
மார்பால் உரைத்துவிட்ட 
கொச்சி மஞ்சள் கமழ
நெடுந்தூரம் வந்துவிட்டேன்.
.
காற்றில் இப்ப கரிக்கிறது உப்பு.
கமழ்கிறது தாழம்பூ
இனிக்குது கடற்பறவை
இசைக்கிற நாடோடிப் பாடல்
.
சந்தனமாய் தேய்கிற வாழ்வில்
எஞ்சிய வானவில் நாட்கள் 
போதை தருகிறது.
என்றாலும் 
கடல் புகுந்த ஆறு, முகிலாகி
மீண்டும் மலையேறும் 
நதி வட்டப் பெரு வாழ்வில் 
முதுமை எது? சாவு எது?
,
இன்னும் நீராட வாராத 
வனதேவதைக்காக
இறுதிவரை ஆறாய் இருப்பேன்.

Categories: merge-rss

கணமொன்றில் நிகழவிருப்பவை - கவிதை

Fri, 23/06/2017 - 14:35
கணமொன்றில் நிகழவிருப்பவை - கவிதை

கவிதை:கார்த்தி, படம்: அருண் டைட்டன்

 

யார் முதலில்
சொல்வதெனும்
காத்திருப்புகள் துயரம்
கண்கட்டாத உறியடிபோல்
உடைக்கத்தான் வேண்டும்
சில மௌனங்களை.

மழையினூடான
தேநீர் உரையாடலில்
கரைக்கவிருப்பது
கெட்டிப்பட்டுப்போய்
தேங்கிக்கிடக்கும்
சில கசப்புகளை.

p42a.jpg

எங்கோ தூரத்தில்
யாரும் பார்த்திடாதபடி
காட்டுப்பூக்கள்
சேகரித்திருப்பது
பிரியத்தின் அடைக்கான
சில வாசனைகளை.

பிம்பங்களற்ற தனிமையில்
ரசம் குறையும்
நிலைக்கண்ணாடி இன்னும்
நினைத்துக்கொண்டிருப்பது
நீங்கிடாத
சில முகங்களை.

சிவப்பின் எரிச்சலோடு
பச்சைக்கான காத்திருப்பில்
சில்லறை நீட்டி ஊக்கப்படுத்தாவிடினும்
கண்ணாடி இறக்கி
அள்ளிக்கொடுத்தால் நலம்
சில புன்னகைகளை.

இணைப்பை
எதிர்க்குரல் துண்டிப்பதற்குள்
கிடைக்கும் கணமொன்றில்
கேட்டுவிட ஆசை
துருவேறிக்கிடக்கும்
சில மன்னிப்புகளை.

மண் உதறி
சாலை அடைந்ததும்
மறந்து விட வேண்டியது
மணல் வீட்டை
மனத் துயரை
சில கண்ணீர்த்துளிகளை.

அந்தியில்
கூடடையும் பறவை
அடிவானமெங்கும்
சிதற விட்டிருப்பது
சிறகிலிருக்கும் சமத்துவத்துக்கான
சில வண்ணங்களை.

ரயிலில்
யாசிப்பின் கைகூப்புகளில்லாமல்
கைகளிழந்தவர் விற்கும்
பேனாவில்தான்
எழுத வேண்டும் எழுதப்படாத
சில நம்பிக்கைகளை.

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

ஆனால் நீங்கள் துரோகிகள்.(சாந்தி நேசக்கரம்)

Wed, 21/06/2017 - 23:02

ஆனால் நீங்கள் துரோகிகள்.

(சாந்தி நேசக்கரம்)
-----------------------------------------
வீரமென்போம்
விடுதலை தாகமென்போம்.
போராடிக்களம் வென்ற
வேங்கைகள் கதைகள் சொல்வோம்.

ஓயாத எம் போர்க்குணத்தை
உலக அரங்கில் ஒலிக்கச் செய்வோம்.
நினைவு தினங்கள் ஒன்றையும்
மறக்க , தவற விடோம்.

கவனமாய் கவிபடித்துக்
கண்ணீர் வடித்து
தேசியத்தின் பொருளைரைப்போம்.

செல்பியெடுத்துச்
செல்லுலாபேசிக்குள்
சேமித்து முகங்களை
சமூகவலைகளிலே பகிர்ந்து
சத்தியம் செய்வோம்.

வெல்வோம்
வீரம் எங்கள் முகம்
போராட்டம்
எங்கள் பெருங்கொள்கை.
புலத்திலிருந்து போராடுவோம்.

குடியெல்லாம்
போர் தின்னக்கொடுத்து
கடன்பட்டு கப்பலேறி
புலம்பெயர்ந்த போரளிக்கு
பட்டங்கள் சூட்டுவோம்.

துரோகி
காட்டிக் கொடுத்திட்டு
வந்த கைக்கூலி,
றோவன்னா காவன்னாவென்று
கனக்க வகை.....!

அட நாசமாப்போறவங்களே.....!
இந்த இனத்துக்காகவோ
உங்களைத் தொலைத்தீர்கள்?

படிப்பு , வசதி , பணம்
பெருமைகள் பேசி
எதையாவது செய்யாமல்
ஏன் தொலைந்தீர்கள் ?

தினம் சாகும் பலன் பெற்ற சாபங்கள் நீங்கள்.
உங்கள் பெயரால் உங்கள் கதைகளால்
நாங்கள் பெரீய தேசிய விரும்பிகள்.

ஆனால் நீங்கள் துரோகிகள்.

(நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே - இந்த
நிலைகெட்ட மனிதரை நினைந்துவிட்டால்.)

22.06.2017

Categories: merge-rss

அம்மாவின் டிரங்குப் பெட்டி - கவிதை

Wed, 21/06/2017 - 12:21
அம்மாவின் டிரங்குப் பெட்டி - கவிதை

லீலாதர் மண்டலோயி இந்தியிலிருந்து மொழிபெயர்ப்பு : மணிபாரதி, ஓவியம்: செந்தில்

 

மூன்றாம் நாளுக்குப் பின் p100c.jpg
பொறுமையிழந்த
வீட்டுப் பெண்டுகள் ஒன்றுகூடித்
திறந்துவிட்டனர்
அம்மாவின் டிரங்குப் பெட்டியை
சற்றே விவாதத்தின் பின்
பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்டன நகைகள்
பெரிய பூசல் ஏதுமின்றி
பெண்கள் மூன்றுபேர் ஆனதால்
சேலைகளின் பகிர்தல்
எளிதாக இருக்கவில்லை
பூச்சி அரித்துவிட்ட
கல்யாணப் புடவை
மூலையில் கிடக்க
உடைந்த மூக்குக் கண்ணாடி
இன்னொரு பக்கம்
இளமை தொட்டு
வயோதிகம் வரையிலும்
அம்மா கண்ட 
ஈரம் நிறைந்த காட்சிகள்
அதில் பதிந்திருந்தன
ஆனால்,
அவர்களுடைய கண்களுக்குத்
தெரியவில்லை
ஒரு மடிச்சீலை இருந்தது
ரொக்கம் மூவாயிரமும்

p100a.jpg

கொஞ்சம் சொச்சமும்
பகிர்ந்துகொண்டனர்
தயக்கமின்றி
அந்தப் பெட்டியிலிருந்து
தெறித்துக்கொண்டிருந்த
அம்மா வாழ்வின் இருட்டு
கட்புலனாகவில்லை
நினைவுகளின் அரிய பொக்கிஷம்
யாருக்கும் தேவையில்லை
பெட்டியிலிருந்து ஒலிக்கும்
தாயின் படிப்பினைகளைப் பழமொழிகளைப்
பகிரவில்லை யாரும்
அந்த டிரங்குப் பெட்டியைக்
கட்டிலுக்கடியில் தள்ளிவிட்டுச்
சென்றுவிட்டனர் மகிழ்ச்சியுடன்
நானந்தப் பெட்டியை எடுத்து
என் அரிய புத்தகங்களை அதனுள் வைத்தேன்
வீட்டுக்குத் தேவையில்லாத
அந்தப் பெட்டியிலிருந்து கிளம்பி
விலைமதிப்பற்ற விஷயங்கள் 
வந்து சேர்கின்றன என் எழுத்தில்
பெட்டியிலிருந்து ஒலிக்கும்
அம்மாவின் குரல் கேட்கிறது என் கனவில்
‘கண்ணா! இதை நீ எழுதவில்லையே’
பெட்டியைத் திறந்து நான் உட்கார்ந்து கொள்கிறேன்
நடுநிசியில் எழுதுவதற்காக
இப்போது அதிகாலை மூன்று மணியாகிறது.

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

அப்பா!

Sun, 18/06/2017 - 22:24

 

அப்பா 

என் அப்பா ஏழை தான்! 

ஆனாலும் என்னை எப்போதும் 

ஏழையாக வளர்க்க நினைத்தது இல்லை. 

என் தாய் என்னை இடுப்பில் வைத்திருக்கும் பொழது தனக்கு 

தனக்கு இணையாகத்தான் தந்தை யை காட்டினாள். 

ஆனால் என்தந்தையோ என்னை தோளில் ஏற்றித் தான் கான இயலாத ஒன்றையும் காணவைக்கிறார்.

அப்பா என்னும் பொக்கிசம் நாம் அருகில் இருக்கும் போது நமக்கு தெரிவதில்லை, 

தாயை இழக்கும்பாசத்தையும் .

தந்தை இழக்கும்   போது பாதுகாப்பையும் இழந்து விடுகின்றோம் .

மரமாய் வளர்ந்து கிளை பரப்ப உரமாய் இருந்தவர் தந்தை, 

எந்த உறவு பக்கத்தில் இருந்து எதைசொன்னாலூம். அப்பாவின் 

ஒரு வார்த்தைக்கு இடாகுமா? 

அப்பா எப்பவும் எங்களுக்கு காவல் தெய்வம். 

முடிந்த வரை எமக்காய் முயல்கின்ற

தெய்வம் அப்பா. 

உள்ளத்தில் இருப்பதைச் சொல்லிட

வார்த்தைகள் என்னிடம் இல்லை. -அதை மறந்து வாழ்வது மனிதமும் இல்லை. 

சொன்னால் வரும் வேதனையை 

தாங்கிடும் சக்தியும் என்னிடம் இல்லை. 

அப்பா அம்மா இருந்த நாட்கள் 

மனதுக்குள் அடங்கி கிடக்கிறது. 

என் அப்பா எப்பவும் ஏழை தான்.

 

 

Categories: merge-rss

கிழவியும் அவள் புருஷனும் - கவிதை

Sat, 17/06/2017 - 12:09
கிழவியும் அவள் புருஷனும் - கவிதை

கவிதை: கார்த்திக் நேத்தா, ஓவியம்: ஹாசிப்கான்

 

லை மாடு
சாய்வதாய்
வெளியில் சரிகிறது இரவு.
முதுகில் ஒட்டிய மணல்
உதிர்வது போல
மழை விழுந்து கொண்டிருந்தது.
அந்தி பத்திக் கொண்டு போகும்
வெள்ளாட்டங்குட்டியாய் நிலவு.
தூரத்துக் குடிசையில்
விளக்கு விடும் எச்சில் முட்டையாக
சுடர்.
சுடரின் விரிந்த கூந்தலாக
சுற்றிலும் அலையும் இருள்.
பரதேசம் போன புருசனுக்காக
பணியாரம் சுட்டு வைத்து
வாசலில் செத்தக் குந்துகிறாள்
கம்பூணிக்  கிழவி.
குளிரில் நடுங்கும்
ஆட்டு வால் போல அவள்
உதடு எதையோ முணுமுணுத்தது.
சாராய கவிச்சியோடு
வந்து சேர்கிறான் அவளின்
புருஷன்.

p42aa.jpg

கிண்ணியில் பணியாரம்
அடுக்கித் தந்து விட்டு
அவனையே பார்த்துக் கிடக்கிறாள்
கிழவி.
உண்டு முடித்தவுடன்
வசவு உரிக்கத் தொடங்குகிறாள்.
பொறுமையாக கேட்டிருந்து விட்டு
அடுப்பந்திட்டில் கிழவிக்கென
எடுத்து வைக்கிறான் சுருட்டுகளை
அவள் புருஷன் .
கொல்லப்பக்கம் சென்று
வெளிக்கி இருந்து விட்டு
உறங்கிவிட்ட புருஷனை
கொஞ்ச நேரம் அசையாது பார்க்கிறாள்.
துப்பட்டி எடுத்து போத்தி விடுகிறாள்.
அவன் கால் மாட்டில் அமர்ந்து
சுருட்டு வழிக்கத் தொடங்குகிறாள்
அமைதியாக.
வெடித்து காப்புக் காய்ச்சிய அவன்
பாதங்களை
புகை விட்டபடி
நீவிக் கொடுக்கிறாள்.
சுருட்டு தீர்வதற்குள்
வாழ்ந்து விட்டு வந்து விடுகிறாள்
புருஷனுடனான எழுபது வருஷ வாழ்வை
கம்பூணிக் கிழவி.

http://www.vikatan.com/anandavikatan/

Categories: merge-rss