தோட்டத்து மல்லிகை

பவானி மச்சாள் – இராகவன்

Fri, 07/04/2017 - 17:18
பவானி மச்சாள் – சிறுகதை – இராகவன்

பவானி மச்சாள்

 

IMG_20170401_011329_processed-1-1024x603

எங்கடை ஊரிலை இருக்கிற ஒரேயொரு முற்போக்குவாதி யாரெண்டு கேட்டால் அப்பவும் இப்பவும் எப்பவுமே அது சற்குணம் மாமாதான். அவரோடை ஒரேயொரு பொம்பிளைப்பிள்ளையான அம்பிகா மச்சாள் ஓயெல் படிச்சு கொண்டிருந்த மூட்டம் ஒரு நாள் ,

“அப்பா நான் கராட்டி பழகப் போறன்” எண்டு சொன்னாள்.

“அதுக்கென்ன பிள்ளை” எண்டு சற்குணம் மாமா சர்வசாதாரணமாய் சொல்ல சிந்தா மாமிதான் ஆட்லெறி செல் விழுந்து வெடிச்சமாதிரி அதிர்ந்து போனா.

“இதென்ன நாசமறுப்பு. ஒரு குமர்பிள்ளை கதைக்கிற கதையைப் பார். கராட்டி பழகப் போறாவாம் கராட்டி. அதுக்கு இவரும் ஒத்தூதுறார்.” எண்டு சிந்தாமாமி அளப்பரிக்க தொடங்கீட்டா.

“அதுக்கு நீயேனப்பா அளப்பரிக்கிறாய்? அவள் ஆசைப்படுறாள் பழகட்டன். இந்தக்காலத்திலை ஆம்பிளையோ பொம்பிளையோ ஆயகலைகள் அறுபத்திநாலும் தெரிஞ்சிருக்கவேணும். அதுகும் எங்களுக்கிருக்கிறது ஒரே பிள்ளை. அவள் ஆசைப்படுகிறதுகளை செய்யாமல் விடுறதே?”

எனச் சற்குணம் மாமா மறுத்தானடிக்க, சிந்தாமாமிக்கு பத்திக்கொண்டு வந்துது.

“என்னப்பா பேய்க்கதை கதை கதைக்கிறியள்? இப்ப நோர்மலாய் ஒரு பொம்பிளைப்பிள்ளைக்கு மாப்பிளை எடுக்கிறதே வலு கஷ்டமாய் கிடக்கு. அதுக்கை கராட்டியும் பழகினால் இவளுக்கு எங்கை மாப்பிள்ளை எடுக்கிறது? அதுகும் கராட்டி பழகின பெட்டையெண்டால் ஒருத்தனும் கிட்ட வரமாட்டான். பிறகு நாங்கள்தான் தலையிலை கைவைச்சுக்கொண்டு நிக்க வேணும் “.

“போடி விசர்கொந்தி!! அவளுக்கு கராட்டி பழகின ஒருத்தனை மாப்பிளையாய் எடுத்திட்டுப் போறதுக்கு ஒப்பாரி வைச்சுக்க கொண்டு நிக்கிறதே? எனக்கெல்லாம் தெரியும் நீ உன்ரை அலுவலைப் பாரடியாத்தை”. என்று சற்குணம் மாமா விடாப்பிடியாய் நின்றார்.

“ஓமோம் !! கராட்டி எடுத்தவனை மாப்பிளை எடுத்தால் ரெண்டுபேரும் கையைக்காலை விசுக்கிக்கொண்டு நிக்க நல்ல சோக்காய் இருக்கும். அயலட்டை சனங்கள் பிறீயாய் சண்டைப்படம் பாக்குங்கள். நல்லாய்தானிருக்கும்.”

சிந்தாமாமியும்  விட்டுக்குடுக்கேலை.

“அதையெல்லாம் பிறகு பாப்பம். நீ வாயை மூடிக்கொண்டு கொஞ்சம் சும்மா இரடியப்பா” சற்குணம் மாமா தன்ர முடிவிலை உடும்புப்பிடியாய் நிண்டார்.

“தேப்பனும் மோளும் எக்கேடாவது கெட்டுப்போங்கோ எனெக்கென்ன,” சிந்தாமாமியாலை அதுக்குப் பிறகு நிண்டு பிடிக்க முடியேலை. அவாவுக்கு தந்திரோபாயப் பின்வாங்கலைத் தவிர வேற வழியில்லை.

வடமாராட்சிக்குள்ளை இப்ப திறமான கராட்டி மாஸ்ரர் ஆரெண்டு விசாரிச்சுக் கடைசியில சாண்டோ துரைரத்தினம் மாஸ்ரரிட்டை அம்பிகா மச்சாளை கராட்டி பழக அனுப்பிறதெண்டு சற்குணம் மாமா முடிவெடுத்தார்.

00000000000000000000000000000

ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில சற்குணம் மாமா அம்பிகா மச்சாளை சைக்கிள்ளை ஏத்திக்கொண்டு பருத்தித்துறையிலிருந்த சாண்டோ துரைரத்தினம் மாஸ்ரர் வீட்டுக்குப் போனார். நல்ல எழும்பின தோற்றத்திலை இருந்த மாஸ்ரரைப் பாத்தோண்ண “உந்தாள் நல்லவடிவாய் பிள்ளைக்கு குத்துக்கராட்டி பழக்கும்” என்ற நம்பிக்கை சற்குணம் மாமாவுக்கு வந்திட்டுது.

“மாஸ்ரர் நாங்கள் கரவெட்டியிலயிருந்து வாறம். இது என்ரை மகள் அம்பிகா. கராட்டி பழக விரும்பிறா. நீங்கள்தான் வடிவாய் பழக்குவீங்கள்  எண்டு எல்லாரும் சொல்லீச்சினம். அதுதான் மகளை கூட்டிக்கொண்டு வந்தனான்.

எண்டு சற்குணம் மாமா சொன்னதைக் கேட்டு சாண்டோ துரைரத்தினம் மாஸ்ரர் ஒருக்கால்  திகைச்சுத்தான் போனார். இதுவரைக்கும் ஒரு பொம்பிளைப்பிள்ளையும் கராட்டி பழகப்போறன் எண்டு அவரிட்டை வந்ததேயில்லை. எண்டாலும்  அம்பிகா மச்சாளின்ரை ஆர்வத்தையும் அதுக்கு சற்குணம் மாமா குடுக்கிற சப்போர்ட்டையும் பாத்து சாண்டோ துரைரத்தினம் மாஸ்ரர் அம்பிகா மச்சாளுக்கு கராட்டி பழக்கிறதுக்கு சம்மதிச்சிட்டார். பிறகு அதுக்கேற்ற உடுப்புகளும் தைச்சு அம்பிகா மச்சாள் கராட்டி பழகத்தொடக்கிட்டாள். திங்கள் ,புதன் ,வெள்ளி பின்நேரம் அஞ்சு தொடக்கம் ஆறு வரை வகுப்பு நடக்கும். அம்பிகா மச்சாள் கரவெட்டி விக்னேஸ்வரா கல்லூரியிலதான் படிச்சுக்கொண்டிருந்தாள். ராஜரட்ணத்தார் நடத்தின மொடோனுக்கும் ரியூசனுக்கு போறவள். சற்குணம் மாமா  ராஜரட்ணத்தாரோடை வலுஒட்டு. அதால திங்கள் ,புதன் வெள்ளியில ரியூசன் ரைம்ரேபிளையும் ஒருமாதிரி அம்பிகா மச்சாளுக்கேத்தமாதிரி அஜெஸ்ற் பண்ணிப் போட்டார். அவள் ஸ்கூல் முடிஞ்சு வந்து ரியூசனுக்கும் ஓடி நாலுமணியோடை அங்கையிருந்து  வெளிக்கிட்டு ரியூசன் வாசலில, மூண்டு மாசத்துக்கொருக்கால் கழுவி பூட்டின   ஹம்பர்சைக்கிளோட காத்து நிக்கிற சற்குணம் மாமாவோட ஏறிப்போய் துரைரத்தினம் மாஸ்ரர் வீட்டில கராட்டி பழகிட்டுத் திரும்ப சற்குணம் மாமாவோட சைக்கிள்ள ஏறி வீடு வந்து இறங்க இரவு ஏழு மணியாகிவிடும்.

ஒருநாள் கராட்டி வகுப்பு முடிஞ்சாப்போல, “எப்பிடி மாஸ்ரர் என்ரை மகள் வடிவாய் பழகிறாவோ?” எண்டு கேக்க, “இதென்ன ஐஸே உம்மட கேள்வி? ஆம்பிளைப்பிள்ளையள் கூட நான் சொல்லிக்கொடுக்கிறதை கொஞ்சம் தட்டுத்தடுமாறித்தான் பிடிப்பாங்கள். ஆனால் உம்மடை மகளுக்கு ஒருக்கால் காட்டிக்கொடுத்தால் போதும் அப்பிடியே பக்கெண்டு பிடிச்சுடுவா. நுணுக்கம் தெரிஞ்ச பிள்ளை. கெதிலயெல்லோ பிளாக் பெல்ட் எக்ஸாம் எடுத்துடுவா. கவலைப்படாதையும்.” எண்டு புளுகித்தள்ள சற்குணம் மாமா பூரிச்சுப்போனார்.

000000000000000000000000000000

இப்பிடியே ஒரு மூண்டு மாசம் எல்லாமே நல்லாய்தான் போய்கொண்டிருந்திது. நாலாவது மாசம்தான் ‘ஒப்பிறேசன் லிபறேசன்’ தொடங்கிச்சுது. அதுக்கு பிறகு எல்லாமே குழம்பி போச்சுது. சற்குணம் மாமா குடும்பம் கரவெட்டியிலை இருந்து வரணிக்கு இடம்பெயர்ந்தோடிச்சுது. வடமராட்சி முழுக்க ஆமிக்கட்டுப்பாட்டுக்குள்ளை வந்து பிறகு நெல்லியடி சென்றல் ஸ்கூல் ஆமிக்காம்பை கரும்புலி மில்லர் அடிச்சு ராஜீவ் காந்தி மிராஜ் பிளேனுகளில சாப்பாட்டு பார்சலுகளைக் கொண்டந்து போட்டு சித்து விளையாட்டு காட்டி, அதுக்குப்பிறகு ராஜிவ் காந்தி கொழும்புக்கு வந்து ஜேஆரோட இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தத்திலை கையெழுத்து போட்டு, இலங்கை ஆமி போய் அமைதிப்படை இந்த மண்ணிலை காலடி வைச்சாப்போல தான் சற்குணம் மாமா குடும்பம் கரவெட்டிக்கு திரும்பி வந்தினம்.

இதுக்குள்ளை அம்பிகா மச்சாளுக்கு ஓயெல் சோதனைக்கும் காலம் வந்துட்டுது. அவளுக்கு இப்ப கராட்டி பழகிற மூட் இல்லை. இதால சந்தோசப்பட்ட ஒரேயொருஆள் சிந்தாமாமிதான். சற்குணம் மாமாவும் , ‘பிள்ளை முதல் ஓயெல் சோதனையை எழுதட்டும். அதுக்குப்பிறகு எல்லாத்தையும் கவனிப்பம்’ எண்டு விட்டுட்டார். அம்பிகா மச்சாளும் ஒருமாதிரி ஓயெல் எழுதி திறமாய் பாஸ் பண்ணி ஏயெல்ல மற்ஸ் படிக்க தொடங்கீட்டாள். அப்பவும் அவளுக்கு கராட்டி பழக மூட் வரேல்ல. தட்டித்தவறி அவளுக்கு மூட் வந்தாலும் கராட்டி பழகிற மாதிரி ஊர்நிலவரமும் இல்லை. எல்லாம் தலைகீழாய் மாறீட்டுது . முதல்ல புலிப்பெடியளும் இந்தியனாமியும் தேன்நிலவு  கொண்டாடித் திரிஞ்சினம். பிறகு ரெண்டு கன்னையும் ஊடல் கொண்டாடிச்சினம். குமரப்பா புலேந்தியம்மானோட  பன்ரெண்டு பேர் குப்பியடிச்சு செத்தாப்போல ஊடல் முத்தி முறிக்கத்தொடங்கி கடைசியில வெட்டுப்பகையில முடிஞ்சுது. ரெலோ, புளொட், ஈபிஆர்எல்எவ் எண்டு மூண்டு இயக்கமும் சேர்ந்து ‘திரீ ஸ்ரார்’ முளைச்சு இந்தியன் ஆமியோட ஒட்டிக்கொண்டு புலிப்பெடியளை மண்டையில போட பிறகு, அவங்கள் இவையளை மண்டையில போட ஊரெல்லாம் அதகளப்பட்டுது. இதுக்குள்ள உந்த இந்தியன் ஆமிக்காறர்முழுப்பேரும் செரியான பொம்பிளை கள்ளராய் இருந்தாங்கள். கொஞ்சம் வடிவான பெடடையாளை கண்டால் கண்வைச்சுடுவாங்கள். அம்பிகா மச்சாளும் பெயருக்கேத்த மாதிரி கண்ணுக்கை குத்துற வடிவான பெட்டைதான்.

ஒருநாள் நெல்லியடி சயன்ஸ்சென்ரர் ரியூசன் முடிஞ்சு அம்பிகா மச்சாள் சைக்கிள்ள வரேக்கை ஒரு சீக்கியன் கண்வைச்சுட்டான். அவன் சரியான பொம்பிளை கள்ளன். அவனுக்கு பூனைக்கண்ணன் எண்டு சனம் பட்டம் வைச்சிருந்தது. அந்தப் பூனைக்கண்ணன் எப்பிடியாவது அம்பிகா மச்சாளை மடக்கிறதெண்டு பிளான் பண்ணி போட்டான். வழமையாய் ரியூசன் முடியேக்குள்ள சற்குணம் மாமா வாசல்ல காத்துக்கொண்டிருந்து அம்பிகா மச்சாளை கூட்டிக்கொண்டு வருவார். அதுவும் அவளை சைக்கிள்ள முன்னுக்கு போகவிட்டு சற்குணம்மாமா பொடிக்காட் மாதிரி பின்னுக்கு தன்ரை சைக்கிள்ளை வருவார். இதுதான் பூனைக்கண்ணனுக்கு செரியான இடைஞ்சலாய் இருந்துது. எப்ப சற்குணம் மாமா இல்லாமல் அவள் தனிய வருவாள் எண்டு பூனைக்கண்ணனும் கண்ணுக்குள்ளை எண்ணை விட்டுக் கொண்டு அலையத்தொடங்கீட்டான்.

ஒருநாள் சற்குணம் மாமாவுக்கு எதோ அவசர அலுவல். அம்பிகா மச்சாளை பின்னேரம் ரியூசனால கூட்டிக்கொண்டு வர ஏலாமல் போச்சுது.

“பிள்ளை !இண்டைக்கு பின்னேரம் நான் உன்னை ரியூசனால கூட்டிக்கொண்டு வரேலாது. எனக்கு முக்கியமான வேலை கிடக்கு. நீ இண்டைக்குப்பாட்டுக்கு உன்ரை கிளாஸ் பிள்ளையளோட கூடிக்கொண்டு வாவன்”

எண்டு சொல்லிட்டு வெளிக்கிட்டார். அதை கேட்டு கொண்டு நிண்ட சிந்தா மாமி ,

“காலங்கெட்டு கிடக்கு. பிள்ளையை கூட்டிக்கொண்டு வாறதைவிட உங்களுக்கென்ன ஆத்துப்பறந்த வேலை? பின்னாலை ஏதாவது இசக்கு பிசக்காய் நடந்தால் என்ன செய்யிறதப்பா?” எண்டு சிந்தாமாமி குறுக்கால பாய, சற்குணம்மாவுக்கு அண்டம் கிண்டமெல்லாம் பத்திக்கொண்டு வந்துட்டுது.

“மனுசன் வெளிக்கிடேக்கை பல்லி சொல்லுற மாதிரி ஒருக்காலும் கதையாதையப்பா. அவளுக்கு எல்லாம் தெரியும். அதொண்டும் நடக்காது.” எண்டு பொரிஞ்சு தள்ளிப் போட்டு தன்ரை அலுவலாய் போட்டார்.

அம்பிகா மச்சாளுக்கு என்ன நேரம் ரியூசன் முடியிறதெண்டு பூனைக்கண்ணனுக்கு வடிவாய்த்தெரியும். அதுகும் அண்டைக்கு சற்குணம் மாமாவை காணேல எண்ட உடன என்னவிதப்பட்டெண்டாலும் அம்பிகா மச்சாளை மடக்கி போடவேணுமெண்டு தன்ரை நாலு கூட்டாளியளையும் கூட்டிக்கொண்டு அவளுக்கு பின்னாலை போன பூனைக்கண்ணனை, ஒரு சமசியத்திலை  ‘ஜெராட்’ எண்ட எல்ரிரி  காறனும் பின்னாலை போனது ஒருகுருவிக்கும் தெரியாது. அந்தமூட்டம் இந்தியன்ஆமியை  குச்சொழுங்கைக்குள்ளை வைச்சு ‘மண்டையிலை போட்டு’ அவையின்ரை ஆயுதங்களை எடுத்து கொண்டு ஓடுறதிலை ஜெராட் தான் பேமஸ்.

அம்பிகா மச்சாளோட கூடியந்த சிநேகித பெட்டையள் எல்லாம் நாற்சந்தியிலை ஆளுக்கொரு பக்கமாய் பிரிஞ்சு போயிட்டினம். அம்பிகா மச்சாள் தனிச்சு போனாள். அவள் குளத்தடி றோட்டாலை திரும்பி குச்சொழுங்கைக்குள்ள சைக்கிளை விட ,பூனைக்கண்ணன் குறூப் எதிர்ப்பக்கத்தால வந்து அம்பிகா மச்சாளை நிப்பாட்டிச்சினம். ‘இண்டைக்கு என்னை துலைக்கத்தான் போறாங்கள்’. எண்டு அவளுக்கு பயம் தொடுட்டுட்டுது. எண்டாலும் அவள் பயத்தை முகத்தில காட்டேல. பூனைக்கண்ணன்  முன்னால நிக்க மற்றவங்கள் அம்பிகா மச்சாளை ரவுண்ட்அப் பண்ணீட்டாங்கள். பூனைக்கண்ணன் அவளை பாத்து “எல்ரிரி” ? எண்டு கேக்க அவள் “நோ ஸ்ருடன்ற்”  எண்டாள். அவன் அதை பறுவாய் பண்ணாமல் “பொம் ….பொம், செக்கிங்” எண்டு அவளின்ரை நெஞ்சுப்பக்கமாய் கைவைக்க வெளிக்கிட்டான். அம்பிகா மச்சாளுக்கு என்ன நடக்க போகுதெண்டு கிளியராய் விளங்கீட்டுது. அவள் ஒன்றுக்கும் யோசிக்காமல் சைக்கிளை கீழை போட்டாள். சாண்டோ துரைரத்தினம் மாஸ்ரறிட்டை பழகின கராட்டி அப்பத்தான் வேலை செய்ய தொடங்கீச்சுது. கண்மூடி முழிக்கிறதுக்குள்ளை காலைத்தூக்கி குயிக்காய் சுழண்டு அஞ்சுபேருக்கும் அடிவயித்துக்கு கீழை திறம் ஷொட் ஒண்டு குடுத்தாள். அவையள்  இதை கொஞ்சம் கூட எதிர்பாக்கேல. எல்லாரும் கையளை கீழை பொத்திக்கொண்டு விழுந்தினம். பேந்து எப்பிடி சைக்கிளை எடுத்து கொண்டு வீட்டை வந்தாள் எண்டு அவளுக்கே தெரியாது.

அம்பிகா மச்சாள் விழுந்தடிச்சு வீட்டுக்குள்ளை போக நாலைஞ்சு வெடி சத்தம் கேட்டுது. அவளுக்கு வயித்தை கலக்கிச்சுது. அப்ப தாய்க்காறிதான் வீட்டிலை  நிண்டவ. அவாவிட்டை  நடந்ததை சொன்னால் அவா பதகளிச்சு  ஊரைக்கூட்டிபோடுவா. பேந்து கதை வெளியாலை போய் சனம் ஒண்டுக்குப்  பத்தாய் கதைக்குமெண்டு அம்பிகா மச்சாள் மூச்சும் காட்டேல. அவளுக்கு ரென்சனிலை செரியாய் வேத்து கொட்டீச்சுது. கைகாலெல்லாம் தன்ரை பாட்டுக்கு நடுங்கீச்சுது. நல்லாய் பொழுது பட்டா பிறகுதான் சற்குணம் மாமா வந்து சேர்ந்தார்.

வந்ததும் வராததுமாய்,”பிள்ளை ரியூசனால வந்திட்டாளோ?” எண்டுதான் முதல்ல கேட்டார். “ஓமோம்!வந்திட்டாள்”. எண்டு குசினிக்குள்ளை இருந்த சிந்தாமாமி சவுண்ட் விடத்தான் அவருக்கு நெஞ்சுக்குள்ளை தண்ணி வந்துது. எண்டாலும் ஆள் ரென்சனாய்த்தான் இருந்தார். “பிள்ளை நீ வரேக்குள்ள மண் ஒழுங்கையாலேயே வந்தனி”? எண்டு அம்பிகா மச்சாளை பாத்து கேட்டார். அவள் ஓமெண்டு தலையாட்டினாள். “அப்ப நீ வந்தாப் போலதான் நடந்திருக்கு” எண்டு சற்குணம் மாமா சொல்லுறதுக்கிடையிலை சிந்தாமாமி பதக்களிச்சு கொண்டு குசினிக்குள்ளாலை வந்திட்டா. “என்னப்பா என்ன நடந்தது”? “இப்ப பின்னேரம் மணல் ஒழுங்கையுக்குள்ளை வைச்சு இந்தியன் ஆமி அஞ்சு பேரை இயக்கப் பொடியள் மண்டையில போட்டுட்டு அவங்கடை ஆயுதங்களை எடுத்து கொண்டு ஓடிட்டாங்களாம். அந்த ஏரியா முழுக்க இந்தியன் ஆமி குவிஞ்சு போய் நிக்கிறாங்கள். போன வந்த சனத்துக்கெல்லாம் நல்ல அடியாம். நான் இப்ப றோட்டு சுத்திதான் வந்தநான். எண்டு சற்குணம்மாமா சொன்னாப் போலதான் அம்பிகாமச்சாளுக்கு நடுக்கம் கொஞ்சம் குறைஞ்சுது.

“ஐயோ இவள் பிள்ளை போய் வாற பாதையெல்லே? அழிவார் சனத்தை நிம்மதியாய் இருக்க விட்டால்தானே. இக்கணம் நாளைக்கு இஞ்சாலை றவுண்டப்போ தெரியாது. என்ர தச்சந்தோப்பானே …….நீதானப்பா அவளை காப்பாத்தோணும் ” எண்டு சிந்தாமாமி பிலாக்கணம் பாட, அம்பிகா மச்சாளுக்கு நெஞ்சு பக்கு பக்கெண்டு அடிக்க தொடங்கீட்டுது. ரா முழுக்க அவளுக்கு பயத்தில நித்திரை வரேல.

அடுத்த நாள் காலமை அஞ்சாறு ஏரியாக்களை றவுண்டப்பண்ணி ஆம்பிளையளையெல்லாம் வீடு வீடாய் போய் சாய்ச்சு கொண்டு நெல்லியடி மகாத்மா தியேட்டருக்கு கொண்டு போனாங்கள். அங்கை சுகுமார் எண்ட ஆமிப் பெரியவன் வந்து கூட்டம் வைச்சான்.”இங்கை இருக்கிற ஆக்கள் எல்லாரும் எல் ரி ரி ஆக்கள் இல்லையெண்டு எனக்கு தெரியும். ஆனா நேற்று என்ன நடந்தது எண்டு உங்கள் எல்லாருக்கும் தெரியும். எங்கடை அஞ்சு ஜவான்களை எல் ரி ரி ஆக்கள் சுட்டு போட்டாங்கள். நீங்கள் அவங்களிட்டை போய் சொல்லுங்கோ, இப்பிடியே போனால் இதாலை அஃபெக்டாகிறது அப்பாவி சனங்கள் நீங்கள்தான்.” எண்டு அந்த கூட்டத்திலை அவன் சொல்லியனுப்பினான். செரியான செக்குயூறிட்டி இல்லாமல் ஆமிக்காறரை வெளிக்கிட்டு திரிய கூடாதெண்டும் ஓடர் போட்டான். அதுக்கு பிறகு பெரிசாய் ஒண்டும் நடக்கேல.

அம்பிகா மச்சாளும் பயம் தெளிஞ்சு நோமலுக்கு வந்திட்டா. ஆனா அண்டைக்கு நடந்ததை மட்டும் ஒருத்தருக்கும் சொல்லேலை. இடைக்கிடை தகப்பனுக்கு மட்டும் சொல்லுவம் எண்டு உன்னுவாள் ஆனா ஏதுமொரு தடங்கல் வந்திடும். பேந்து அதை கைவிட்டுட்டாள். அதோடை அண்டைக்குப் பிறகு சற்குணம்மாமா என்ன அலுவலெண்டாலும் அதை விட்டு போட்டு அம்பிகா மச்சாளை ரியூசனிலை இருந்து கூட்டிக்கொண்டு வந்திட்டுத்தான் மிச்ச வேலை பாப்பார்.

000000000000000000000000000

ஜே ஆர் போய் பிரேமதாசா வந்து இந்தியன் ஆமியெல்லாம் மூட்டை முடிச்சுகளை எல்லாம் கட்டிக்கொண்டு போக யாழ்ப்பாணத்தை இயக்கம் எடுத்துட்டுது. அம்பிகா மச்சாளும் ஏயெல் சோதனை எடுத்து திறமாய் பாஸ் பண்ணி, என்ஜினியரிங் கிடைச்சு பெரதேனியா கம்பசுக்கு போய் அஞ்சுவரியம் படிச்சு ஒரு எஞ்சினியராகி, அவளுக்கு சற்குணம் மாமா  ஒரு எஞ்சினியர் மாப்பிளையை பாத்து எக்கச்சக்கமாய் சீதனமும் கொடுத்து கலியாணம் கட்டி வைச்சு ஒரு பொம்பிளைப்பிள்ளையும் பிறந்து, அந்த பிள்ளைக்கு ‘வைதேகி ‘ எண்ட பேரும் வைச்சு சிந்தாமாமியும் சற்குணம்மாமாவும் செல்லம் கொஞ்சேக்கைதான் ரணிலும் தம்பியும் ஒரு ஆக்ரிமெண்ட்  சைன் பண்ணிச்சினம். இந்தநேரம் வைதேகி  ஓயெல் படிக்கிறாள். தேப்பனுக்கு கொழும்பிலை வேலை. தாய்க்கு யாழ்ப்பாணத்திலை வேலை. வைதேகியை சின்னனிலை சற்குணம் மாமாதான் ஸ்கூலுக்கும் ரியூசனுக்கும் கொண்டே விட்டு ஏத்திக் கொண்டு வாறவர். பிறகு அம்பிகா மச்சாள் மோளுக்கு சைக்கிள் எடுத்து குடுத்துப் பழக்கி அவள் இப்ப பருத்தித்துறை மெதடிஸ்ற்ருக்கும் வதிரி பீக்கொன் ரியூசனுக்கும் சைக்கிள்ள தான் போய் வாறாள். வைதேகியும் அம்பிகா மச்சாளைப் போலை அம்சமான பெட்டைதான். அதாலைதான் இப்ப ஒரு சின்ன பிரச்சனை.

0000000000000000000000000000

மகிந்தா ராஜபக்ஸ பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான யுத்தம் முடிஞ்சு போச்சுது எண்டு அறிவிச்சாலும் அறிவிச்சார் யாழ்ப்பாணத்துக்கு மோட்டசைக்கிள் வந்து குவியத்தொடங்கீட்டுது. வெளிநாட்டு காசு ஒருபக்கம், தாய்தேப்பன் கடன்பட்டு ஒருபக்கம், இங்காலை லீசிங்காலை ஒருபக்கமெண்டு இளந்தாரிப் பெடியள் எல்லாம் இப்ப மோட்டசைக்கிள் எடுத்து முறுக்கி கொண்டு திரியுதுகள். இந்த மாதிரி முறுக்கி கொண்டு திரியுறதுகளிலை ஒராள் தான் எங்கடை ஹீரோ ‘ரஜனிமுருகன்’. அவரைப் பாத்தாலே ஒரு மார்க்கமாய்த்தான் இருப்பார். காதிலை ஒரு கடுக்கன்.  சுவரிலை கரிகட்டியாலை கீறின மாதிரி கோடு கோடாய் ஒதுக்கின தாடி. கைமூட்டிலை ரெண்டிலையும் பச்சை குத்தி கூலிங்கிளாசும் அடிச்சு மாடு சூப்பின பனங்கொட்டை  மாதிரித் தலையோடைதான் மைனர் குஞ்சு மோட்டச்சைக்கிளை முறுக்கி கொண்டு  திரிவார்.  பெட்டையள் ஆரும் சைக்கிளிலை வந்தால் காணும், மைனர் குஞ்சு மோட்டச்சைக்கிளை முறுக்கி கொண்டு போய் மடக்கி ஒரு வெட்டு வெட்டுவார். அதுக்கு சில பெட்டையள்  சைக்கிளோடை விழுந்து போவாளுகள். உப்பிடித்தான் அண்டைக்கு வைதேகி ரியூசன் கிளாஸ் முடிஞ்சு வரேக்கை எங்கடை மைனர் குஞ்சு ரஜனிமுருகன்  மோட்டச்சைக்கிளை முறுக்கி கொண்டு போய் மடக்கி வெட்டேக்குள்ளை பிள்ளை சைக்கிளோடை தடக்குப்பட்டு விழுந்திட்டாள். அதுதான் செய்தாரெண்டால் வைதேகி யைப் பாத்து,

” ஹலோ பியூட்டி என்னை லவ் பண்ணுறியா? நாளைக்கு உன்ரை முடிவை சொல்லாட்டில் உன்னை கட்டிபிடிச்சு கிஸ் அடிப்பன்” எண்டு இவர் சொல்ல, பிள்ளை அழுதழுது போய் நடந்ததையெல்லாம் போய் அம்பிகா மச்சாளுக்கு சொல்ல , ” நாளைக்கு எந்த நேரம் கிளாஸ் முடியும்”? எண்டு அம்பிகா மச்சாள் பிள்ளையை பாத்து கேட்டா. பிள்ளையும் அம்மாதானேயெண்டு எல்லாத்தையும் விட்டுவீதியாய் சொல்லிச்சுது. ” சரி நீ பயப்பிடாமல் நாளைக்கு கிளாசுக்கு போ. எல்லாத்தையும் நான் பாத்து கொள்ளுறன்” எண்டு அம்பிகா மச்சாள் சொன்னா.

அடுத்த நாள் அம்பிகா மச்சாள் வேலையாலை வந்து சாறியை கழட்டி போட்டு சல்வாரை போட்டுக்கொண்டு தன்ரை ஸ்கூட்டியை முறுக்கிக்கொண்டு வெளிக்கிட்டா. இவா ரியூட்டறியடிக்கு போக அங்கை பிள்ளையள் எல்லாம் கிளாஸ் முடிஞ்சு போய் கொண்டிருக்குதுகள். ஆனா வைதேகியை மட்டும் காணேலை. அம்பிகா மச்சாள் பாதகளிப்பட்டு கிளாஸ் முடிஞ்சு வந்து கொண்டிருந்த பிள்ளையளை மறிச்சு, “வைதேகி எங்கை”? எண்டு கேட்டா. அதிலை ஒரு பிள்ளை, “அவா அந்த ஒழுங்கைக்குள்ளாலை போறா” எண்டு கையைக் காட்டிச்சுது. அம்பிகா மச்சாளும் கையோடை கம்மாறிசாய் அந்த ஒழுங்கைக்குள்ளாலை  ஸ்கூட்டியை திருப்பிக் கொண்டு போக அங்கை எங்கடை மைனர் குஞ்சு ரஜனிமுருகன் தன்ரை மோட்டசைக்கிளை நிப்பாட்டிப் போட்டு வைதேகியை மறிச்சு செல்லம் பொழிஞ்சு கொண்டு நிக்கிறார். அம்பிகா மச்சாளுக்கு உச்சியிலை இருந்து உள்ளங்கால் வரை பத்திக்கொண்டு வந்துது. ஒரு கதையுமில்லை. ஸ்கூட்டியை ஓரமாய் நிப்பாட்டிப் போட்டு சல்வாரின்ரை சோலை எடுத்து இடுப்பில கட்டினா. மைனர் குஞ்சு நிண்டு நிதானிக்கிறதுக்குள்ளை அம்பிகா மச்சாள் காலைத்தூக்கி மைனர்  குஞ்சருக்கு  கழுத்தாங்குத்தியிலை ஒண்டு இடுப்பில ஒண்டு எண்டு ரெண்டு ஷொட் குடுத்தா. ஆள் திகைச்சுப் போய் சுருண்டு விழுந்தார். விழுந்தகையோடை எழும்பி மோட்டச்சைக்கிளிலை  ஏறி , “இருங்கோடி ரெண்டு பேரையும் இண்டைக்கிரவுக்கு தூக்கிறன்”. எண்டு  சிலுப்பிக்கொண்டு ஒரு முறுக்கு முறுக்கிக்கொண்டு மெயின்றோட்டுக்குப் பறந்தார்.

இவர் பறந்தநேரம் இவற்றை கெடுகாலத்துக்கு கள்ள மண் ஏத்தி கொண்டு வந்த கன்ரரை பொலிஸ் விட்டுக்கலைக்க, கன்ரர்காறன் விண்மண்ணாய் மெயின் றோட்டாலை வந்தான். மெயின் றோட்டுக்கு பறந்த மைனர் குஞ்சுவாலை ஸ்பீட்டை கொன்றோல் பண்ணேலாமல் போச்சுது. உடனை கன்ரரோடை முட்டுப்படாமல் விடுறதுக்காய் டக்கெண்டு ஒரு வெட்டு  வெட்டினார். அது இழுத்துக்கொண்டு போய் றோட்டுக்கரை லைற் போஸ்ரோடை தூக்கி ஒத்திச்சுது.  மைனர் குஞ்சர்  லைற் போஸ்ரோடை நெஞ்சடிபட்டு தெறிச்சு விழ மோட்டச்சைக்கிள் பக்கத்து வயலுக்கை விழுந்து சிதறிச்சுது. இந்த சீனை பாக்கேக்குள்ளை ஒரு இங்கிலீசு பட ஷொட்டை பெரிய திரையிலை பாத்த மாதிரி கிடந்தது.

இந்த விசயமெல்லாம் அம்பிகா மச்சாளுக்கு தெரியாது. அவா மகளை கூட்டிக்கொண்டு அடுத்த பக்கத்தாலை வீட்டை போய் சேந்திட்டா. இராமுழுக்க தாய்க்கும் மோளுக்கும் பயத்தில நித்திரையே வரேல. அடுத்த நாள்தான் ‘மின்கம்பத்தில் மோட்டார் சைக்கிள் மோதி இளைஞர் பலி’ எண்ட நியூஸை தினக்குரல் பேப்பரிலை படிச்சாப்பிறகுதான் அம்பிகா மச்சாளுக்கு ரஜனிமுருகன் செத்தது தெரியும். அண்டைக்கு வேலைக்கு லீவு போட்டுட்டு பிள்ளையை வெளிக்கிடுத்தி ஸ்கூட்டியிலை ஸ்கூலிலை விட்டு போட்டு பின்னேரம் போய் ஏத்திக்கொண்டு வந்தா. பேந்து ரியூட்டறிக்கும் கூட்டி கொண்டு போய் விட்டு ஏத்திக்கொண்டு வந்தா. பிறகு தன்னோடை வேலை செய்யிற ஆக்கள் கொஞ்சப்பேரோடை ரெலிபோனிலை கதைச்சு இப்ப ஆர் நல்லாக கராட்டி  பழக்க கூடிய ஆள் எண்டு விசாரிச்சா.எல்லாரும் பருத்தித்துறை இரத்தினசோதி  மாஸ்ரரைத்தான் சொல்லிச்சினம். அடுத்த நாள் பின்னேரம் அம்பிகா மச்சாள் வைதேகியை கூட்டிக்கொண்டு இரத்தினசோதி  மாஸ்ரரை சந்திக்க வெளிக்கிட்டா.

இராகவன் -இலங்கை

Categories: merge-rss

பள்ளத்தாக்கு - அகரமுதல்வன்

Wed, 05/04/2017 - 22:26

பள்ளத்தாக்கு - அகரமுதல்வன்
 


தூர்கிற பாழ்கிணற்றைப் போல இரவுத் தூசியால் பூமி கறுத்தது. சுருண்டு கிடக்கப்பழகிவிட்ட பாம்புக்குட்டியின் தோலில் நிலவு மின்னியது. தலைகீழாய்த் தொங்குவதற்காய் உயர்ந்த கிளைகளைத் தேடிப்பறக்கின்றன கோணம் பிசகிய வவ்வால்கள். முற்றத்தில் பனையின் நிழல் சரிகிறது. தெய்வீகம் போலிருக்கிறது பனை அசைவதை நிழலாய்ப் பார்க்க. இந்தப் பொழுதுகளில் கண்ணுக்குப்புலப்படாத அற்புதங்கள் பலமாகத் திரிந்தாலும் சுவடுகளை விடுவதில்லை. முழுமைக்கு ஆசைப்படாத மேகம் நிலவின் முன்னே கலைந்து அரிதாய் மிஞ்சுகிறது. வானத்திலிருந்து நிலத்திற்கு கோடிழுக்கும் நட்சத்திரங்கள் எங்கே புதைகின்றன. அமைதி! யாவும் முழுமையடையும் அமைதி. அவள் கருப்பட்டியோடு தேத்தண்ணீர் கொண்டு வந்திருந்தாள். சூடு என்றேன். உதட்டால் ஊதினாள். அவள்  உதட்டால் ஊதி சூடு குறையுமா? அவள் ஊதுவதை மூன்றாவது தடவையோடு நிறுத்திவிட்டாள். நல்லவேளை நான் சாம்பலாகியிருப்பேன். புறாக்கள் கூட்டுக்குள் இருந்து கொண்டு சத்தமிட்டன. சித்தம் எழுச்சியாகி யுகத்தின் ஓசையில் அடைகிறது. ஒன்றன் மேல் ஒன்றாய் அவள் சுடர் என்னில் துடித்து வெடித்தது. நான் நிரம்பியிருந்தேன். அவள் கனத்திருந்தாள். வானத்தின் மீதிருந்து அப்படியொரு பிரகாசம். மின்னல்? நான் அப்படி நினைக்கவில்லை. பின்னர் அங்கிருந்தே பேரோசை. முழக்கம்? நான் அப்படி நம்பவில்லை. பின்னர் பெருமிரைச்சல் துளிகள்.                   மழை? நான் நனையவில்லை. முழு இருட்டில் என்னோடு இருந்த அவளின் ஏறி இறங்கும் மூச்சில் பெருவெள்ளம். கடந்தநொடியின் உன்னதம் முளைத்துப் பூக்கிறது.
வித்தகி இந்தப் பொழுதை நீ எப்படி உணர்கிறாய்?

காணக்கிடைத்த பூமியின் விளிம்பில் நின்று விரிந்த செவ்வரத்தையின் இதழ்களை கொஞ்சுவதைப் போல.

இப்போது தாகம் பெருக்கிறது. கதிவேகத்தில் உடையுமொன்றைப் போல அமைதி. தோலுரிக்கப்பட்டு தொங்கவிடப்பட்ட உடும்பைப் போல நீண்டிருந்தோம். மீன்கள் தத்தளிக்கும் வற்றிய குளமா கூடல். ஒப்பற்ற இருளில் ஒப்பற்ற வடிவாய் இருந்தாள். வித்தகியின் பிரகாசத்தை அவளே ஒழித்துவைத்தாள். தன்னழகை ஒழித்துவைக்கும் இந்த மிதப்பு அவளுக்கு மட்டும் தானிருக்கிறது. அவளுடலில் மச்சங்கள் கண்விழித்து கோலமிட்டன.

டேய் மொக்கா, என்னடா செய்கிறாய்?

இருவர் நிழலும் எமக்கு கீழவே நெரிந்தன. குழவிகள் ஓட்டையிடும் சிர்ர்ர்ர்... சத்தம் இரவைத் துளையிட்டது. மஞ்சத்தில் வித்தகியின் முகம் மஞ்சளாகியிருந்தது. குழவியைப் போல நெஞ்சத்தில் சத்தமிட்டாள். துடித்து மின்னிய நட்சத்திரங்கள் நிலைத்தன. அலைந்த பட்சிகள் கிடைத்த மரங்களில் தங்கின. பூமிக்கு வியர்க்கிறதா? வனமிருந்து பூங்காற்று வராதா? இப்போது வராத காற்று எப்போது வந்தாலும் வேர்க்கும். வித்தகி மண்புழுவைப் போலசைந்தாள். என் கையில் முள்ளுமில்லை. தூண்டிலுமில்லை. நான் மீன். வலைவீசப்பட்ட கடலில் கரைக்கு வந்து திரும்பும் அலைகளைப் போல என்னை நுரைகளாக்கும் வித்தகி கலா சொரூபம். அவள் களையுண்டாள். பாம்புகள் இரவை நெளித்து புணர்ந்தன. பனையிலிருந்து காவோலை இரவின் மீது தொப்பென விழுந்தது. வித்தகியின் உடலில் மணல் தணலாய் ஒட்டியிருந்தது. அவள் மணலாடையில் சிற்பமாயிருந்தாள். கூடலின் பின் ஆடைகளை வேகமாய் உடுத்தும்  அவளின் வெட்கம் சுகத்தின் வித்தை. நொங்கின் நீரைப்போல அவள் கொஞ்சிய ஈரம் என்னில் சுரந்துகொண்டிருக்கையில் சொர்க்கத்தில் இருந்து மணல் உதிர்ந்தது. முற்றமாய் எழும்பி வீட்டின் கதைவைத்திறந்தாள்.

வித்தகியின் உடல்நிலைமோசமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. அவள் நித்திரையை வெறுக்கப்பழகிவிட்டாள். கனவுகள் பயங்கரமாகிவிட்டால் நித்திரை தகர்ந்துவிடும். சிலவேளைகளில் நித்திரை கொண்டு அவள் எழும்புகிறவரைக்கும் அருகிலேயே விழித்திருக்கிறேன். கனவுகளால் அச்சுறுத்தப்பட்டு வீறிட்டுக்குழறிக் கதறும் அவளை என்னைத் தவிர யாராலும் சகிக்கமுடியாது. ஆனால் அது வெறும் பயங்கரமில்லை, பயமில்லை. காலம் சிலுப்பிய அதிர்வில் உதிர்ந்த விளைவு. புழுத்தின்னும் புண்ணின் கொதிப்பு.வாளோடு துரத்தும் சிம்மத்தின் கால்களுக்குள் சிக்கிய கதறல். நேற்றிரவு நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு நித்திரைகொண்டாள். நான் பாய்விரித்து போர்த்திவிட்டேன். அவள் ஒரு கைக்குழந்தை. நான் அவளோடு அருகிலேயே படுத்திருந்தேன். அவள் கைகள் என்னைத் தேடிக்கொண்டேயிருக்கும் என்பதால் அவளின் கைகளை எனது நெஞ்சில் தூக்கிவைத்தேன். காவுகொடுக்கப்பட்ட வாழ்வின் நிஜத்தில் கரங்களுக்கு நடுக்கம் வந்துவிடுகின்றன. பலநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பிறந்தகுழந்தை முதன்முறையாக நித்திரைகொள்வதைப் போல வித்தகி படுத்திருந்தாள். நேற்றைய இரவு நான் வெளியில் வரவில்லை. அப்படியே விழித்திருந்தேன். அவள் வீறிட்டுக் கதறுகிற போது அருகில் இருந்து அவளைக் கட்டியணைத்து  ஈரச்சீலையால் முகத்தை துடைத்தேன். அவளின் முகம் விஷம்பரவி உப்பியதைப் போன்று தோற்றமளித்தது. கொஞ்சநேரத்தில் தணிந்தது. அப்போது நேரம் நள்ளிரவு கடந்து இரண்டு மணியாகியிருந்தது.

கொஞ்சமாய் சாப்பிடுமென்

வேண்டாம்,

நீங்கள் சாப்பிட்டிங்களா பொறி?

இல்லை, நாளைக்கு காலையில சாப்பிடுவம்

உங்களுக்கு என்ன விசரா? இருங்கோ சாப்பட்டை போட்டுக்கொண்டு வாரன். பொறி நீங்கள் சாப்பிடாமல் இருந்து வருத்தம் வரப்போகுது.

உமக்கும் வரும் வித்தகி, நீர் சாப்பிடுகிறது எண்டால் நானும் சாப்பிடுவன்.

சரி வாங்கோ பொறிக்குன்றன். வித்தகியும் சாப்பிடுகிறாள். நக்கலாய் சொன்னாள்.
இடியப்பத்தை அவளே குழைத்தாள். கைகளால் தீத்திவிட்டாள்.
மனிதன் ஏன் கைகளால் சாப்பிடப்பழகினான் என்று கோபத்தோடு அவளிடம் கேட்டேன்.

அதில என்ன பிரச்சனை உங்களுக்கு.?

பறவைகள் போல இருந்திருந்தால் இந்தத் தருணத்தில் நாம் கதைத்துக்கொண்டிருப்போமா? அல்லது இடியப்பதைத் தான் சாப்பிட்டுமுடித்திருப்போமா? கைகளை விட வாய் மேல்.                  
டேய் புருஷா என்ற அவளின் கிறக்கத்தில் அலையத்தொடங்கிற்று இரவு.

img925.jpg



பொறிக்குன்றன் உடலில் விழுப்புண்களும் குண்டுச்சிதறல்களும் நிறைந்து கிடக்கின்றது. அவரை போனகிழமை ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு சென்றேன். அடிக்கடி வலிப்புவந்து மயங்கிவிடுகிறார். மூளையின் அருகில், பிடரியில் என கழுத்துக்கு மேலேயே நான்கு குண்டுச்சிதறல்கள் இன்னுமிருக்கின்றன. அதுதான் காரணமென மருத்துவர் சொல்லிவிட்டார். பொறியின்றி நான் யார்? ஊமைக்காயங்களும் சிலுவைகளும் சுமக்கும் கும்மிருட்டு. புதைந்த துவக்குகளும் நொறுக்கப்பட்ட சயனைட் குப்பிகளும் அப்பிக்கிடக்கும்             மனம் என்னுடையது. குருதியின் அந்தகாரத்தில் கண்ணீராய் மிஞ்சிய துரதிஸ்டம் நாமிருவரும். துரதிஸ்டமாய் மிஞ்சவும் அதிஸ்டம் வேண்டும். இராட்சத தோல்வியில் திசைமூடப்பட்ட பயணிகள் என்று நாமிருவரும் கதைத்துக்கொள்வோம். எங்கே கைவிடப்பட்டிருக்கிறோம்? இதுவே விடையற்ற கேள்வி. இருளும் நிலவும் கூடலும் களைப்பும் நித்திரையும் கனவும் குண்டுச்சிதறலும் வலிப்பும் ஆயுளின் நிரந்தரம். அவனுக்கு வலிப்பு வருகிற போதெல்லாம் நான் விழித்துக்கொண்டே பயங்கரக்கனவைக் காண்கிறேன். நான் யாரை அழைப்பது. அழைத்தால் யார் வருவார்? இன்று காலையில் கிணற்றடிக்கு குளிக்கப்போன பொறிக்குன்றன் வலிப்பு வந்து துடித்தபோது நான் தேய்ந்துபோய்விட்டேன். அந்த வலிப்பை எப்படி   அடக்குவது. கொஞ்சம் முன்னுக்கு சறுக்கி விழுந்திருந்தால் கிணற்றுக்குள் வீழ்ந்து போயிருப்பார். பின்னர் எல்லாம் இருளாகி இருளாகி என்னை இடுகாட்டில் மூடியிருக்கும். நான் மரணத்தில் மூழ்கியிருப்பேன் என்று சொன்னேன். பொறி கோபப்பட்டார். அப்படிச் சொல்லாதே என்று சொல்லி என் நெஞ்சில் முத்தமிட்டார். பொறியின் முத்தத்தை நான் மார்பில்  சுமக்கிற போதெல்லாம் என் மாதவம் சில்லிடுவதும் உயிரின் உச்சியில் இரத்தம் விளக்கேற்றுவதும் உடற்பூமியின் அபூர்வ திருப்திகள். பொறிக்குன்றனை மூடியிருக்கும் உடைபட்ட சந்தம் நான். என்னை மூடியிருக்கும் மழை பொழியும் பாலை அவன்.
என் வியர்வை அடங்கியிருந்தது. அவள் உடுப்பு மாத்திவிட்டு என்னை உள்ளிருந்து கூப்பிட்டாள். இரவு தீர்ந்துபோவதைப் போல பூமி வெளிச்சத்திற்கு வந்திருந்தது.
உள்ள வாடா புருஷா என்று மீண்டும் அழைத்தாள்.

இருவர் நிழல்கள் நெரிந்த இடத்தில் தடயமாய் உருவங்கள் குழம்பியிருந்தன. என் கால்களை கவ்விப்பிடிப்பதைப் போல மணலில் சந்தோசம் படர்ந்திருந்தது. இந்த மணலில் மின்னுவதெல்லாம் என் மூதாதையரின் களிப்பா? உள்ளே போனேன். எனக்கு நித்திரை வருகிறது என்ற அவள் ஏற்கனவே பாய்விரித்து படுத்துமிருந்தாள். நான் அருகிலேயே இருந்தேன். வீட்டுக் கூரையிலிருந்து கோழிகள் இறங்குகின்றன. கோவில் மணி ஒலித்தது.  அதன் ஒலியில் எந்த இருளும் ஓடவில்லை. அவள் நித்திரை. ஆவென வாயைப்பிளந்து நித்திரையாகினால் கனவு வராதென அவளே நம்பத்தொடங்கி இன்றைக்கு மூன்று வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. சித்திரத்தையலைப் போல அவளுக்கான பணிவிடைகளை ஆனந்தித்து செய்வேன். அவளின் கனவற்ற நித்திரைக்காய் எந்தக் கடவுளுக்கும் பலியாகும் கிடாயாவேன். எந்தக் கடவுள் உதவுவர். அவள் கனவில் அடிக்கடிவரும் பள்ளத்தாக்கில் நிறைந்து கிடக்கும் உடலங்களை கடவுளர்கள் பார்த்திருக்கிறார்களா? நிர்வாணமாய் மூர்ச்சை அடைக்க அடைக்க வன்புணரப்படும் இருதயங்களின் பலி ஊளையை கடவுளர்கள் கேட்கிறார்களா? அவள் நித்திரையிலிருந்து கனவுக்குள்  உழலும் முன் விடிந்துவிடும். 
அவள் இன்றைக்கும் கதறுவாள். அவளை துரத்தும் கனவிலிருந்து பயங்கரமாய்த் தப்பி அலறுவாள். கனவை இருண்ட தாழ்வாரத்தில் சிந்தும் இரத்தவெள்ளமாய் நினைக்கிறாள். நான் ஈரச்சீலையோடு அவளருகே காத்திருக்கிறேன். சுற்றிலும் பயங்கரம். பாதாளத்தின் பாளயத்தில் தன் வாயைத்திறந்து வைத்திருக்கும்  கோரத்தின் முதலைக்கு நம் கண்ணீரும் கதறலும் தண்ணீர். கழுகைப் போல் பறந்து வரும் அந்தக் கனவுகளை நீங்கள் கண்டிருக்கிறீர்களா? கழுகுகளையாவது? இளைப்பாறும் நீதியை எது வேட்டையாடுகிறது? நித்திரையிலிருந்து தெறித்து முறிந்தாள். கதறினாள். கண்கள் சிவத்து கைகள் நடுங்கி முகங்குப்புற விழுந்து சத்தமிட்டாள். அவளை இறுகக்கட்டியணைத்தேன். உடலில் நெருப்பு போல வெப்பம். அவளின் ஆடைகளைக் களைந்து ஈரச்சீலையால் உடலைத் துடைத்தேன். கண்களில் அரைச்சிவப்பு இருந்தது. உடல் குளிர்ந்தது.

பொறி நான் செத்துப்போகட்டுமா?

விசர்க்கதை கதைக்கவேண்டாம். இப்ப என்னத்துக்கு இப்பிடிக் கதைக்கிறீர் என்றேன்.
இந்தக் கனவுகளுக்கு இரக்கமில்லை. அந்தப் பள்ளத்தாக்கும் கழுகுகளும் நீண்டுகொண்டே போகிறது. நான் செத்துப்போய்விடுவேன் என்னை அங்குள்ள கழுகுகள் துரத்துகின்றன. என் பெயர் எழுதப்பட்ட சவக்குழியில் இப்படியொரு வாசகமிருந்தது பொறி.
“பலியிடப்படும் பிறரின் மாமிசத்தாலும் கொழுப்புக்களாலும் எரியூட்டப்படவிருக்கும் இன்னொருத்திக்கு”


வித்தகிக்கு கனவில் வரும்பள்ளத்தாக்கு இல்லாத ஒன்றல்ல, ஒரு காட்டின் நடுவிலிருக்கும் வதைமுகாமின் ஆழமான பள்ளம். இங்கு தான் பூமிக்கு இரத்தம் பாரமாயிருந்தது. மேலும் பள்ளத்தாக்கில் சடலங்கள் நிரம்பி மலைகளாய் ஆனது. உடலங்களின் உச்சியில் கிடந்த பெண்ணுடலின் உறுப்பில் சிங்கக்கொடியின் கம்பத்தை நட்ட சிப்பாய் பூரண வயதுள்ள கடவுளாய் துன்மார்க்கத்தின் பூமிக்கு தோன்றியவன். ஓநாய்கள் அலைந்து திரிந்து உடலங்களை பிய்த்து உண்ணும் இரவுகளில் எரிந்து சாவதற்கு நெருப்பைத் தேடிய உயிர்களை புகைமூட்டம் மூடியிருந்தது. உடம்பில் கொப்பளங்கள் வெடித்து பிளாஸ்டிக் போல உருகும் போது பொஸ்பரஸ் குண்டுகள் என சத்தம் கேட்டது. அந்தச் சத்தம் பள்ளத்தாக்கில் கேட்டு எதிரொலிக்கும் போது நிறைய உடல்கள் தாரைப்போல இறுகிவிட்டன. கருவில் குழந்தைகளை சுமந்திருக்கும் பெண்களின் இரத்தத்தை உண்ணிகள் உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்தன. கருவில் குழந்தைகள் இரத்தச்சோகைப் பிடித்தவர்களாய் இறந்துகொண்டிருந்தார்கள். உண்ணிகள் கீழிறங்கி இரத்தக்குண்டுகள் போல ஊர்ந்து போயின. முகம் தெரியாமல் இறந்த பிள்ளைகளின் பிணவாடையை தாய்மார்கள் ஏப்பம் விடுகையில் உணர்ந்தார்கள். ஒரு நள்ளிரவில் கர்ப்பிணித்தாய்களின் வயிறுகளைக் கிழித்து இறந்து போன குழந்தைகளை வெள்ளரசு மரங்களுக்கு கீழே சிப்பாய்கள் புதைத்தார்கள்.  அந்த மரங்களின் கீழே புத்தர்கள் தோன்றியிருந்த  அடுத்தநாள் காலையில் இன்னும் அதிகமானவர்கள் பள்ளத்தாக்கிற்கு கொண்டுவரப்பட்டார்கள். வந்தவுடன் குடிப்பதற்கு தண்ணீர் என்று கதறினார்கள். தண்ணீர் கேட்டவர்களின் கண்களில் கத்திகளிறங்கியது. வழியும் இரத்தத்தை அருந்தும்படி கட்டளை வந்தது. பள்ளத்தாக்கு முழுதும் இரத்தம் கடலாகி காய்ந்திருந்தது. கண்ணீர் அலையாகி ஓய்ந்திருந்தது.  அந்தப் பள்ளத்தாக்கிலும் எம் எலும்புகள் உலர்ந்துபோயிற்று. வித்தகி பள்ளத்தாக்கிலிருந்து எதைப்பற்றி மேலே ஏறினாள்?
இறந்த பெண்களின் சேலைகளும் குழந்தைகளின் கைகளும் என்னை மேலே தூக்கின. என்  உடலில் இரத்தவெடில் வந்துகொண்டேயிருந்தது. நான் மேலே நின்று பள்ளத்தாக்கை பார்க்கின்ற போது இறந்த பெண்ணை இருசிப்பாய்கள் புணர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். இரவில் அசைந்து அசைந்து காடுகளுக்குள் அலைந்து நடந்த பொழுது விடிந்திருந்தது.
வித்தகியின் கனவுகளில் விழிக்கும் பயங்கரங்கள்.

·         அவள் தான் எப்படியேனும் இராணுவத்தால் அடையாளம் காணப்பட்டு கொல்லப்படலாம் என அச்சமடைகிறாள். பள்ளத்தாக்கு பற்றிய ரகசியம் தெரிந்தவள் இவளொருத்தியே. புத்தனுக்கு தெரியுமென்றாலும் அவன் பேசுவதில்லை.


·         தன்னை பலாத்காரம் செய்த சிப்பாயின் முகம் கனவின் தொடக்கத்திலேயே தோன்றி தன்னை சீர்குலைப்பதாகவும் கண்களை விழிக்க விடுவதில்லைஎனவும் நடுக்கமாக சொல்கிறாள்.


·         பள்ளத்தாக்கின் சுவரைப்போலவே கனவுகளும் இரத்தநிறத்தில் மனித உடல்களை இறாத்தலாக அளந்து வெட்டுகிறது. மேலும் கனவு தன்னையொரு அடிமையாக்கி கொண்டுவிட்டதென உறுதியாக நம்புகிறாள்.


·         கனவு காணும் அன்றைய பொழுதுகளை அவள் பள்ளத்தாக்குகளிலேயே இறக்குகிறாள். அங்கிருந்து தப்பியவளால் அதிலிருந்து தப்பமுடியவில்லை. அதுவொரு துர்விதியின் வாடைபட்ட மிருகத்தனம் போலிருக்கிறது அவளுக்கு.


·         பிறகு இந்தக்கனவு தன்னை உருகுலைப்பதாக நானற்ற பொழுதுகளில் வெறுமையின் மீது முறையிடுகிறாள். உலகம் எத்தனையோ பள்ளத்தாக்குகள் பற்றி அறிந்திருப்பினும் இதனை அறிய வாய்ப்பில்லை என்று தன்னிடமே நொந்துகொள்கிறாள். பின்னர் இந்தப் பள்ளத்தாக்குகளை தோண்டியதில் உலக்குக்கும் பங்குண்டு என்றறிகிறாள்.


·அடிக்கடி இப்படி வேறுகேட்கிறாள். பொறி நான் செத்துப்போகவா? இந்தக் கனவுகள் உண்ணியைப் போல் என்னில் ஏறி உன்னையும் உறிஞ்சுகிறது. இந்த மண்ணில் போராளிகளாக இருந்தவர்களுக்கு இப்படிக் கனவுகள் வந்து அச்சுறுத்துமென போராட்டம் மவுனிக்கும் போது நினைத்திருக்குமா?


வித்தகி பள்ளத்தாக்குகளின் கனவில் கதறிக்கொண்டிருக்கிறாள். நான் வலிப்பேறி துடிக்கிறேன். விடுதலையின் பலிபீடத்தில் எம்மைத் துயரம்  சுட்டெரிக்கட்டும். எல்லாம் இருட்டித் தணியட்டும்.


-தளம் 
2017

http://akaramuthalvan.blogspot.co.uk/2017/03/blog-post_31.html

Categories: merge-rss

பரி யோவான் பொழுதுகள்

Mon, 27/03/2017 - 15:05
 
blogger-image--1892461066.jpg
 
 
1979ல் Cemetryக்கு அந்த பக்கமிருக்கும் Primary school gateக்கால நுழைந்து 1990ல் Cemetryக்கு இந்த பக்கமிருக்கும் Main gateக்கால வெளிக்கிட மட்டும், பரி யோவானில் கழித்த பொழுதுகள் இனிமையானவை, பசுமையானவை. பரி யோவானின் பரந்த வளாகத்திற்குள் சந்தித்த மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கையை செதுக்கிய உன்னத சிற்பிகள், அதனுள் நடந்த சம்பவங்கள் அனைத்தும் வாழ வழிகாட்டிய வாழ்க்கைப் பாடங்கள். 
 
 
அந்த காலத்தில் பரி யோவானின் Primary school மிகவும் குளிர்ச்சியானது...அங்கு இருக்கும் பெரிய மரங்களால் மட்டுமல்ல, அங்கு கற்பிக்கும் இளம் ஆசிரியைகளாலும் தான். சுண்டுக்குளி மகளீர் கல்லூரியில் AL முடிக்கும் மாணவிகள் அடுத்த வருடம் பரி யோவானில் அழகிய பாலர் வகுப்பு ஆசிரியைகளாக அவதாரம் எடுப்பார்கள். Primary school Head Masterக்கு "அந்தப்புரத்து காவலன்" என்ற பட்டம் வழங்கி, சிரேஷ்ட மாணவ தலைவர்கள் கெளரவிப்பார்கள். 
 
 
LKGல் Louise Miss, 1ம் வகுப்பில் John Miss, 2ம் வகுப்பில் Sivaguru Miss என்ற மென்வலுக்களை கடந்து 3ம் வகுப்பில காலடி எடுத்து வைக்க.. வன்வலு காத்திருந்தது. 
 
 
3ம் வகுப்பில் Joshua master, class teacher. அடி பின்னி எடுத்திட்டார். அவர் முன்னாள் Senior Prefect வேற, ஒழுக்கம் கட்டுப்பாடு எல்லாம் கொஞ்சம் ஓவரா கடைபிடித்தார். உம்மென்றா பிரம்படி இம்மென்றா காதில நுள்ளு.. 
 
 
இந்த கண்டத்திலிருந்து தப்பித்து 4ம் வகுப்பிற்கு தாவினா தங்கராஜா டீச்சர்.. முதல் இரண்டு Termsம் சந்திரிக்கா கால யுத்த நிறுத்தம் மாதிரி, நிம்மதியா கழிஞ்சுது. துரைசாமி மாஸ்டர் மட்டும் அனுருத்த ரத்வத்தை மாதிரி இடைக்கிடை வந்து விளாசிட்டு போனார்.. 
 
 
July 83 திருநெல்வேலி தாக்குதலோடு பள்ளிகூடம் மூடப்பட்டது. பிரச்சினை முடிஞ்சு schoolற்கு போனால் நிறைய புதுப் பெடியள் நிற்கிறாங்கள், கொழும்பில இருந்து வந்த அகதிகளாம். நாலு வருஷமா ஒன்றா இருந்த classஐ வேற பிரிச்சிட்டாங்கள் என்ற கடுப்பு ஒரு பக்கம் கொச்சை தமிழ் கதைக்கிற இவங்கட இம்சை இன்னொருபக்கம்.. வாழ்க்கை வெறுத்துச்சுது. புது classல் கிடைத்த ஒரே blessing, கணிதம் படிப்பிக்க வந்த தேவதாசன் மாஸ்டர். கட்டுப்பாடு குலையாத கண்டிப்புடன் கணிதத்தை விரும்ப வைத்தவர், தேவதாசன் மாஸ்டர்.
 
 
5ம் வகுப்பில் அவர் தான் எங்களுக்கு Class teacher.  ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் Principal, துரைச்சாமி மாஸ்டர் Head master, தேவதாசன் மாஸ்டர் Class teacher.. கொடுத்து வைத்த காலங்கள். பரி யோவானில் நான் படித்த மிகச்சிறந்த வகுப்புகளில் இந்தாண்டும் கட்டாயம் இடம் பிடிக்கும். 
 
 
அந்த வருடம்,  தேவதாசன் மாஸ்டரின் நெறியாள்கையில் பாடசாலைகளிற்கிடையிலான ஆங்கில மொழி போட்டிகளிற்காக Merchant of Venice நாடகம் 5ம் வகுப்பு மாணவர்களால் அரங்கேற்றப்பட்டது. அந்த நாடகத்திற்கான நடிகர்கள் திறமை அடிப்படையில் மட்டும் தெரிவு செய்யப்பட்டார்கள். தேவதாசன் மாஸ்டர் கண்ணியமும் நேர்மையும் மிக்க ஒரு சிறந்த ஆசிரியர். பழைய மாணவனாவும் இருந்ததால் Johnian valuesஐ அடுத்த தலைமுறைக்கு ஊட்டுவதில் அதீத அக்கறை எடுத்துக் கொள்வார். 
 
 
நாடகத்தில் முக்கிய கதாபாத்திரங்களில் PK, Dilash, Ramo நடிக்க எனக்கு ஒரு சிறிய Messenger வேடம்.. இரண்டு வசனம் தான் பேசணும்.. அந்த பலமான அணியில் இடம் கிடைத்ததே நான் பெற்ற பாக்கியம். தேவதாசன் மாஸ்டர் நாடக குழுவிற்கு காலையும் மாலையும் கடுமையாக பயிற்சி அளித்தார். ஒவ்வொரு காட்சியும் சிறப்பாக அமைய எல்லா நடிகர்களையும் பின்னி பெடலெடுத்தார். 
 
 
முதலாவது சுற்று, யாழ் வட்டார பாடசாலைகளிற்கிடையில் Jaffna English Conventல் நடந்தது. வாழ்வில் முதல்முறையாக ஒரு Girls schoolல் ஒரு நாளை கழித்த அனுபவம் புதுமையாக இருந்தது...ஆனா அம்மாவாண சத்தியமா நாங்க யாரையும் ஏறெடுத்து பார்க்கல்ல..நாங்க ஜொனியன்ஸாம்.. 
 
 
வட்டார போட்டியில் நாங்கள் இலகுவாக முதலிடம் பிடித்து மாவட்ட ரீதியான போட்டிக்கு தெரிவானோம்.  மாவட்ட மட்ட போட்டி வேம்படியில் நடந்தது,..மீண்டும் Girls school..அம்மாவாண.. நாங்க  ஜொனியன்ஸாம்..
 
 
எங்களுக்கும் Jaffna collegeக்கும் கடுமையான போட்டி, இறுதியில் நாங்கள் தான் ஜெயித்து, தேசிய மட்ட போட்டிக்கு தெரிவானோம். Trinity Collegeல் நடைபெறவிருந்த போட்டியில் அன்றைய காலத்தில் நிலவிய போர் சூழலால் நாங்கள் பங்குபெற முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் அந்த நாடக குழுவில் இருந்த எல்லோரிடமும் இன்றும் இருக்கிறது. 
 
 
நாடகம் பாடசாலையில் நடந்த நிகழ்வுகளில் இரண்டு முறை மேடையேற்றப்பட்டது. 1985ல், அநியாயமாக சுட்டு கொல்லப்படுவதற்கு சில மாதங்களிற்கு முன்னர் அதிபர் ஆனந்தராஜா முன்னிலையில், English Dayக்கு நாடகம் மீண்டும் அரங்கேறியது. நாடகம் முடிய, அதிபர் ஆனந்தராஜா நான் நடித்த பாத்திரத்தை குறிப்பிட்டு என்னுடைய அம்மாவிடம் என்னை பாராட்டினார். 
 
 
அது தான் ஆனந்தராஜா மாஸ்டர்...பாடசாலையில் படிக்கும் ஒவ்வொரு மாணவனின் பெயரும் அவருக்கு ஞாபகம், ஒவ்வொரு மாணவனின் செயல்பாட்டிலும் அக்கறை செலுத்துவார். அவருடன் பயணிக்க வேண்டிய எமது பரி யோவான் நாட்களை நாம் இழந்தது எமது வாழ்வின் மிகப்பெரிய துர்பாக்கியம். 
 
 
ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் ஒவ்வொரு நாளும் rounds வருவார். அவர் வாற நேரம் குழப்படி செய்ததால் வகுப்பிற்கு வெளியில் அனுப்பப்பட்ட மாணவர்களிற்கு தனிகவனிப்பு நடக்கும். 
 
 
1983-85 காலத்தில் ஆமிக்காரன் கட்டுபாட்டில் குடாநாடு, இயக்கங்கள் ஆமிக்கு அலுப்பு குடுக்க ஆரம்பித்த காலகட்டங்கள்.  பாடசாலை நேரத்தில் ஏதாவது குண்டுவெடிப்பு, துப்பாக்கி சூடு நடந்து யாழ்ப்பாணம் அல்லோகல்லப்படும். பதறி அடித்துக்கொண்டு பிள்ளைகளை கூப்பிட வரும் பெற்றோருக்கு Main Gateல் வெள்ளையும் சொள்ளையுமாய் கம்பீரமாக நிற்கும் ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் உருவம் நெஞ்சுக்குள் பாலை வார்க்கும். எந்த ஒரு மாணவனுக்கும் தீங்கு வராமல் பாதுகாக்கும் அக்கறையும் துணிவும் அதில் தெரியும். 
 
 
சில ஆண்டுகளிற்கு முன்னர் இறைவனடி சேர்ந்த தேவதாசன் மாஸ்டரை பாடசாலை காலங்களிற்கு பின்னரும் யாழ்ப்பாணத்திலும் மெல்பேர்ணிலும் சந்திக்கும் வாய்புக்கள் கிட்டின. 1994ம் ஆண்டு AL, CIMA சோதனைகளை கொழும்பில் முடித்து விட்டு, சந்திரிக்காவின் யுத்த நிறுத்த காலத்தில் மீண்டும் பரி யோவான் திரும்பிய போது, தேவதாசன் மாஸ்டர் Primary school Headmaster. அவர் என்னை ஒவ்வொரு வகுப்பாக கூட்டிக்கொண்டு போய், மாணவர்களிற்கு "இவர் ஒரு Old Boy, என்னிடம் படித்தவர்" என்று பெருமையாக அறிமுகப்படுத்திய போது.. எந்தன் பார்வை மாணவர்களை நோக்கவில்லை..பரி யோவானின் அந்தப்புரம் குளிர்மையானது..
 
நாங்க ஜொனியன்ஸாம்..
kanavuninaivu.blogspo
Categories: merge-rss

கொமர்ஸ்காரரும் கொமர்ஸ்காரிகளும்

Mon, 27/03/2017 - 13:43
கொமர்ஸ்காரர் ஒரு தனி ரகம், அவர்களும் ஒரு வகை மன்னர்கள் தான், சப்பலில் அல்ல, A/L வாழ்க்கையை அனுபவித்ததில் அவர்கள் தான் உண்மையான A/L மன்னர்கள். படிப்போடு நல்லா பம்பலடிக்கவும்,  ஸ்டைலா பெட்டையளை சுழற்றவும் தெரிந்த, சூப்பர்காய்கள். 
 
O/L முடித்து கொமர்ஸ் படிக்க வாற குறூப்புகள் பலவகை. 
 
முதலாவது குறூப் கொமர்ஸில் கண்டதும் கொண்ட காதலால்  படிக்கவாற கோஷ்டி. O/L ல் அநேகமா ஒகஸ்ரின் மாஸ்டர் மாதிரி ஆக்களிட்ட படிச்சு, கணக்கியலில் வசியப்பட்டு வாற சனம்.  இவர்கள் கண்ணும் கருத்துமாய் படிப்பார்கள். பள்ளிக்கூடத்திலும் tuitionலும் ஒரு சொல்லு விடாமல் notes எடுப்பார்கள், part 1 க்கு வேற part 2 க்கு வேற, schoolற்கு வேற tuitionற்கு வேற என்று கன கொப்பிகள் வைத்திருப்பார்கள். 
 
 
Management enter பண்ணோணும், அதுவும் meritல் J'puraவில் B.Sc in Accounting கிடைக்கோணும் என்ற இலட்சியத்தில் "எதையும் plan பண்ணி செய்யும்" ரகம். அநேகமாக இவர்கள் கள்ளமாக ஒரு வருடத்திற்கு முதலே syllabus cover பண்ணி, சோதனைக்கு ரெடியாகி private candidate ஆக சோதனையும் எடுத்து trial பார்த்திருப்பினம், வெளில சொல்லமாட்டினம்.
 
 
இரண்டாவது குறூப், ஒரு மாதத்திலிருந்து ஒரு வருஷம் வரை Maths அல்லது Bio படிச்சிட்டு, வெறுத்து போய், நொந்நு நூடில்ஸாகி கொமர்ஸ் படிக்க வாற கோஷ்டி. இவர்களிற்கு O/Lல் 4ற்கு மேற்பட்ட Dகள் கிடைச்சிருக்கும், prestige பார்த்து அல்லது அம்மா engineer ஆகோணும் என்று ஆசைப்பட, தேற்றம் நிறுவப்போய் குxxயில் சூடு வாங்கின குறூப். 
 
 
இவையல் கொமர்ஸில் crash course செய்யிற ஆக்கள். Past papers ஐ ஆராய்ந்து trend கண்டு பிடித்து predict பண்ணி examல் புகுந்து விளையாடும் கோஷ்டி. இவயலிட்ட மிஞ்சி மிஞ்சி போனா நாலு கொப்பி தான் இருக்கும். மிச்சம் ? அதுக்கு தான் உற்ற நண்பர்கள் இருப்பினம். இவர்களின் உற்ற நண்பர்கள் முதல் குறூப்பில் (கொமர்ஸை காதலிப்பவர்கள்) இருப்பினம். இவர்கள் ஆளவந்தான் மாதிரி, வாத்திமாரிடம் பாதி நண்பர்களிடம் பாதி என்று படித்து கொழும்பு universityயில் B.Com செய்ய துடிக்கும் குறூப்...அங்க தானே பெரிய மரங்களும் வடிவான வெள்ளை பெட்டையளும் இருப்பினம். 
 
 
இன்னொரு கோஷ்டி Maths, Bio படிக்க O/Lல் results காணாதவர்கள். படிப்பில் பயங்கர ஆர்வமுள்ள இவர்கள் வேறு வழியில்லாமல் கொமர்ஸ் படிக்க வருவார்கள். கஷ்டப்பட்டு படிப்பார்கள், வெற்றியும் பெறுவார்கள். அந்நியனில் வாற அம்பி குறூப்...பால்குடி.
 
 
பிறிதொரு குறூப் பள்ளிக்கூடம் வருவதிற்காக கொமர்ஸை சாக்காக வைத்து பள்ளிக்கூடம் வரும் கூட்டம். இவர்களிடம் மிஞ்சி மிஞ்சி போனால் 3 கொப்பி தான் இருக்கும். Schoolல் notes எடுக்க இவர்களிற்கு நேரம் இருக்காது, ஏனென்றால் இவர்கள் அநேகமாக cricket, soccer, Hockey அணிகளில் இடம்பிடித்திருப்பினம். அடிக்கடி practice அல்லது match என்று பறந்து திரிவினம். வேறு சிலர் தமிழ் சங்கம், மாணவர் ஒன்றியம், இந்து மன்றம் என்று ஏதாவது ஒரு அமைப்பிலாவது தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பினம், இல்லாட்டி ஏதாவது ஒரு பின்புலத்தில் Prefect ஆகியிருப்பினம். இவர்கள் எப்பவும் சங்க வேலைகளுக்காகவோ அல்லது பாடசாலை அலுவலாகவோ ஓடித்திரிந்து கொண்டிருப்பார்கள், கடும் உழைப்பாளிகள். 
 
 
இன்னும்  சிலர் tutionற்கு வருவார்கள், ஆனா வரமாட்டாங்கள் ரகம். அதாவது "எல்லோரும்" வரும் போது வருவார்கள், போவார்கள், ஆனா வகுப்புக்குள் வரமாட்டாங்கள், மானஸ்தன்கள். இவர்கள் cover பண்ணும் "syllabus" வேற பாருங்கோ. 
 
 
இன்னொரு குறூப் படிக்கிற மாதிரி நடிக்கிற குறூப். சீரியஸா வாத்திமாரிடம்...வகுப்புக்கு முன், வகுப்பில், வகுப்பிற்கு பின்..கேள்வி கேட்டு துளைத்து எடுப்பான்கள். மண்டைக்காய் ரேஞ்சிக்கு பில்டப் குடுப்பாங்கள், withdrawals examல் சாயம் வெளுக்கும். பிறகு "குதிரை" ஏறி கம்பஸ் வந்து "முதுகு" சொறிந்து பாராளுமன்றம் வரை செல்லக்கூடிய திறமைசாலிகள்.
 
 
பொதுவாக Commerce படிக்கிற பெடியளிட்ட commitment எதிர்பார்க்கலாம். Tution cut பண்ணி சந்திரன் மாஸ்டரிட்ட படம் பார்க்க போற ரகம் இல்லை. இவங்கள் படிக்கிறதே Tution வரத்தானே, ஆனபடியால் இவங்கள் school மதில் பாய்ந்து போய், அதுவும் கண்டிப்பாக school நேரத்தில் மட்டும் theatreல் "கண்டிப்பாக வயது வந்தோர்க்கு மட்டும் படம்" பார்ப்பார்கள்.
 
 
....................................................................
 
கொமர்ஸ் படிக்க வாற கொழும்பு கொமர்ஸ்காரிகள் பற்றி ஆராய, படிக்கிற காலத்தில் அவகாசம் கிடைக்கவில்லை. ஒரு பக்கத்தால பொலிஸ் பிடிக்க, இன்னொரு பக்கம் ஈபிடிபிகாரன் துரத்த, மற்றப்பக்கத்தால புலிகளின் குண்டுகள் வெடிக்க, கொமர்ஸ்காரிகளை ஆராய அவகாசம் இல்லாமல் போனதில் ஆச்சரியமில்லை.
 
நிற்க....
 
உருத்திரா மாவத்தை தமிழ் சங்கத்தின் முதலாவது மாடியில்  நவ்ஃபலின் பொருளாதார வகுப்புகள் நடக்கும். மண்டபம் நிறைந்த மாணவர்களுடன் திருவிழாக்கள் போல் நவ்ஃபலின் வகுப்புகள் களைகட்டும். கடைசி வாங்கில் அமர்ந்திருக்கும் மாணவனுக்கும் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காக, மைக் வசதியில்லாத மண்டபத்தில், தொண்டை கிழிய, கத்தி கத்தி கற்பித்த நவ்ஃபல் உண்மையிலேயே ஒரு உன்னதமான ஆசிரியர்.
 
 
சங்கத்தின் மண்டபத்தில் இடப்புறம் முழுக்க கொமர்ஸ்காரிகள் அமர்ந்திருக்க வலப்புறமெங்கும் பெடியள் அமர்ந்திருப்பார்கள். வகுப்பு 
ஆரம்பாகும் நேரம் வரை பெடியளை மண்டபத்திற்குள் வரவிடமாட்டாங்கள். வகுப்பு தொடங்கும் நேரம் வந்ததும் அடித்துபிடித்து வகுப்பிற்குள் நுழையும்
சில பெடியள் சரியான இடம் பிடித்து அமர்ந்து, வகுப்பு நடக்கும் போது அடிக்கடி இடப்பக்கம் தலையை திருப்புவார்கள்.
 
 
பியூசியில் குமாரவடிவேலின் கணக்கியல் வகுப்புகளில், பெட்டைகள் முன் வாங்குகளிலிருக்க எங்களுக்கு பின்வாங்குகள் காத்திருக்கும். சங்கத்தில் நடக்கும் பாலேஸ்வரனின் கணக்கியல் வகுப்புகளிற்கு கொமர்ஸ்காரிகளே அதிகமாக போவார்கள். "பாலேஸ்வரன் பெட்டைகளிற்கு மட்டும் தான் ஐசே படிப்பிப்பார், எங்கட கொப்பிகளை பார்க்கவே மாட்டார்" என்று கஜோபன் கோபப்பட்டது ஞாபகமிருக்கிறது.
பாலேஸ்வரன் கொமர்ஸ்காரிகளின் Pied piper.
 
 
சனிக்கிழமை காலைகளில் உருத்திரா மாவத்தையில் குமாரவடிவேல் vs பாலேஸ்வரன் வகுப்புகள் ஒரே நேரத்தில் நடக்கும். குமாரவடிவேலின் வகுப்பிற்கு பியூசி வாசலில் காத்திருக்கும் பெடியள், பியூசி தாண்டி சங்கத்திற்கு பாலேஸ்வரனிடம் போகும் பெட்டைகளை "வாழ்த்தி" அனுப்புவார்கள். 
 
 
பாக்கியின் கணக்கியல் வகுப்புகளிற்கு பெடியள் மட்டும் போய்க் கொண்டிருந்த காலமொன்று இருந்தது. பாக்கியின் வகுப்பில் இணைய விரும்பிய இரு கொமர்ஸ்காரிகளை, பெடியள் ஓமென்றால் தான் எடுப்பன் என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார் பாக்கி. அடுத்த நாள் பின்னேரம் அந்த இரு கொமர்ஸ்காரிகளும் கிரிஷாந்தனை வழிமறித்து ஏதோ கதைத்தார்களாம் சிரித்தார்களாம். அடுத்த நாள் பாக்கியின் வகுப்பில் முன்வாங்கில் அதே இரு கொமர்ஸ்காரிகள் இணைந்திருந்தார்கள். 
 
 
சைவ மங்கையர் கழகம், அதான் ஹிண்டு லேடீஸ் கொலிஜ், கொமர்ஸ்காரிகள் கண்ணில் நெருப்பேற்றிக் கொண்டு திரியிற ரகம். கொழும்பு இந்துவிற்கு ஏதாவது நிகழ்விற்கு வந்தால் "முறையாக" உபசரித்து அனுப்புவோம். விவாதப் போட்டிகளில் அனல் பறக்க மோதும் இரு கல்லூரிகளும் அரையிறுதியில் ரோயல் கல்லூரியிடமோ சென் தோமஸ் கல்லூரியிடமோ தோற்பது தொண்ணூகளின் ஆரம்பத்தில் வழமையாக இருந்தது. 
 
 
St. Bridgetsல் படிக்கும் கொமர்ஸ்காரிகளிற்கு நினைப்பு கொஞ்சம் அதிகம், தடிப்பு என்றும் சொல்லலாம். யாரையும் கணக்கெடுக்க மாட்டார்கள், அதிகமாக ஆங்கிலத்தில் பேசி கடுப்பேற்றுவார்கள். பெடியளும்
அவயளை கணக்கெடுப்பதில்லை, இவளவ கன்னியாஸ்திரியாக வரத்தான் லாயக்கு என்று நம்பினோம். 
 
 
மெதடிஸ்ட் மகளிர் கல்லூரி மற்றும் பம்பலப்பிட்டி கொன்வென்ட் பெட்டைகள் கலகலப்பாக வலம் வருவார்கள். அவர்களிற்குள் பம்பலடித்து சிரிப்பார்கள், பெடியளிற்கு நக்கலடிப்பது அப்படியே விளங்கும். அவர்களின் சம்பாஷணையில் ஆங்கிலம் கோலோச்சும். டமிலில் கதைக்கும் பொட்டு வைத்த தமிழிச்சிகள்.  
கொன்வென்ட் கொமர்ஸ்காரிகள், Maths படிக்கும் ரோயல் அல்லது தோமியன் பெடியளோடு கதைத்து எங்களிற்கு வெறுப்பேற்றுவார்கள். 
 
-------------------------------
 
நவ்ஃபல் மைக் இல்லாமல் சங்கத்தில் கத்தி கத்தி படிப்பிக்கும் போதும் மைக் வைத்து tower hallல் படிப்பிக்க கத்தும் போதும் அலுங்காமல் கலங்காமல் கவனம் சிதறாமல் "அதோ மேக ஊர்வலம்" போவார்கள் கொமர்ஸ்காரர், வாழ்க்கையை அனுபவித்து வாழ தெரிந்த பேர்வழிகள்.
 
உயர்தரத்தில் கொமர்ஸ் படித்த காலம், இல்லை இல்லை அனுபவித்த காலம் இனிமையானது. காலங்கள் கடந்தும் மறக்க முடியாதது.
 
கொமர்ஸ்காரன்டா ! 
kanavuninaivu.blogspot
Categories: merge-rss

ஒரு கப் காப்பி

Mon, 13/03/2017 - 05:54
ஒரு கப் காப்பி - இந்திரா பார்த்தசாரதி
ராஜப்பா திடீரென எழுந்து உட்கார்ந்தான். அவன் உடம்பு வியர்வையினால் நனைந்திருந்தது. பக்கத்தில் இருந்த பழுப்பேறிய சாயத் துண்டினால் முதுகைத் துடைத்துக்கொண்டான். என்ன விசித்திரமான சொப்பனம்.
IndiraParthasarathi’வனாந்திரமான இடம். பாம்புப் புற்று போல் ஓங்கி வளர்ந்திருந்த மண்மேடிட்ட பெரிய குகைகள். அவன் தனியாக அந்தப் பிரதேசத்தின் வழியாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறான். அங்கு நிலவிய நிசப்தம் ஒரு பாரமாகச் சூழ்ந்து அவன் நெஞ்சை அழுத்தியது. குகைகளிலிருந்து பாம்புகள் புறப்பட்டுத் தன்னைத் தாக்க வருமோ என்ற பயம் அவனை வேகமாக நடக்கத் தூண்டியது. குகைகளில் பாம்பு இல்லை. திடீரென்று அவற்றிலிருந்து கூட்டம் கூட்டமாக ஜனங்கள் வெளியே வந்தார்கள். அனைவரும் முடவர்கள்! அப்பா, அம்மா குழந்தைகள் என்று குடும்பம் குடும்பமாக முடவர்கள்! அவர்கள் வரிசை வரிசையாக நின்றுகொண்டு அவனைப் பார்க்கிறார்கள். அவர்களுடைய பார்வையின் வேகத்தில் அவனுடைய கையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கழன்று... ஐயோ! அவனுடைய கைகள்! கீழே விழுந்துவிட்ட அவன் கைகளை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு குழந்தைகள் விளையாடுகிறார்கள்! எல்லோரும் அவனைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறார்கள். ‘ஓ’ என்ற அவர்கள் சிரிப்பு, அந்த அகன்ற பிரதேசத்தில் எதிரொலிக்கிறது.’
உடம்பைத் துண்டினால் துடைத்துவிட்ட பிறகு, ராஜப்பா தன் கைகளை உற்றுப் பார்த்தான். அவற்றுக்கு ஓர் ஆபத்தும் ஏற்படவில்லை. பத்திரமாக இருந்தன.
எதற்காக? அதுதான் அவனுக்கும் புரியவில்லை. இந்தக் கைகளினால் உழைத்து அவன் சம்பாதித்தது கிடையாது. வயிறுதான் உழைத்தது. கல்யாணம் எங்கே, கருமாதி எங்கே என்று வீடு தேடிச் சென்று உழைக்கிறது. கடந்த சில நாள்களாக அந்த உத்தியோகத்துக்கும் வழியில்லை. ஊரில் கல்யாணமும் நடக்கவில்லை, ஜனங்களும் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறார்கள்.
போன வாரம் மேலத்தெரு பாமா பாட்டிக்குப் பிராயச்சித்தம் நடக்கிறது என்று கேள்விப்பட்டவுடன், அவன் அவசரம் அவசரமாக அங்கு ஓடினான். உதட்டைப் பிதுக்கிக்கொண்டு வெளியே வந்த டாக்டரைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு நம்பிக்கையாக இருந்தது. பாட்டிக்குத் தொண்ணூறு வயசு என்றார்கள். மேல் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தது. கல்யாணச் சாவுதான். கை ஓங்கிய குடும்பம். பதினைந்து நாள் சாப்பாட்டுக்குக் கவலையில்லை. கிடைக்கப் போகிற பணம், அவன் பெண் மைதிலிக்குப் புடவை வாங்கப் போதுமா என்று அவன் யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, பாட்டி கண்களைத் திறந்து மிரள மிரளப் பார்த்தாள். அவ்வளவுதான், வந்த யமன் பயந்துபோய் ஓடி விட்டான். பிராயச்சித்தத்துக்குக் கிடைத்த பணம் வெற்றிலை சீவல் வாங்கத்தான் சரியாக இருந்தது.
ராஜப்பா திண்ணையிலிருந்து கீழே இறங்கினான். திண்ணை ஓரத்தில் படுத்துக்கொண்டிருந்த ஆராமுது எழுந்து கோயில் காரியத்தைக் கவனிக்கப் போய்விட்டான். ஆராமுதைப் பார்த்தால் பொறாமையாக இருக்கிறது. பிரம்மச்சாரி. பிரம்மச்சாரியாக இருப்பதற்கு அவன் உடம்பும் ஒரு காரணம். சாய்வு நாற்காலியைப் போல் வளைந்த சரீரம். முதுகும் வயிறும் ஒன்றோடொன்று ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன. எந்தப் பெண் இவனைப் பார்த்துக் கல்யாணம் செய்து கொள்ள முன் வருவாள்?
ராஜா மாதிரி இருக்கிறான் என்பதற்காக அவனுக்கு ராஜப்பா என்று பேர் வைத்தார்கள். சின்ன வயசில் ராஜா மாதிரிதான் இருந்தான். சாப்பிடுவதற்குச் சம்பாதிக்கவேண்டுமென்ற விவரமே அவனுக்கு அப்போது தெரியாது. பள்ளிக்கூடத்தில் ஒழுங்காகப் படித்திருந்தால், எமனை நம்பி வாழ்க்கை நடத்த வேண்டிய அவசியமிருந்திருக்காது. அல்லது, ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒழுங்காக அத்தியயமாவது செய்திருக்கலாம். வடக்கே வைதீகர்களுக்கு ஏகப்பட்ட கிராக்கி என்று தில்லியிலிருந்து வந்த அந்த நாச்சியார்கோயில் பையன் சொன்னான். பிராமணணாய்ப் பிறந்துவிட்டு, மந்திரமும் தெரியாது. வேறு எந்தத் தொழிலுக்கும் லாயக்கில்லை என்றால் தன்னைப் போல் வயிற்றை மூலதனமாகக் கொண்டு வாழ்வதைத் தவிர, வேறு வழி என்ன இருக்கிறது.
அவன் தம்பி படித்துவிட்டு உள்ளூரிலேயே எல்.ஐ.சி.யில் இருக்கிறான். அவனுக்கு நான்கு பெண்கள். இரண்டு வருஷங்கள் முந்திவரை, அம்மா உயிரோடிருந்த காலத்தில், ஒரே குடும்பமாகத்தானிருந்தார்கள். சுபஸ்வீகாரம் முடிந்த மறுநாளே தம்பி சொல்லிவிட்டான்: ‘இதோ பாரு ராஜப்பா, எனக்கும் நாலு பொண்ணாச்சு. நாம சேர்ந்து இருக்கிறது என்கிறது கட்டுப்படியாகாது. இடைக்கட்டு ரூமை நீ வச்சுக்கோ! ஒரு ரூம் போறுமான்னு கணக்குப் பாக்க ஆரம்பிச்சா, உனக்கே தெரியும், ஏதோ அம்மா இருந்தா, உன் சக்கரம் ஓடியாச்சுன்னு. எத்தனை நாளைக்குத்தான் நீ பொறுப்பு இல்லாம இருக்க முடியும்? உன் மூணு பொண்ணையும் ஆம்படையாளையும் நீதான் இனிமே காப்பாத்தியாகணும். சொல்றேன்னு கோவிச்சுக்காதே.’
அன்று முதற்கொண்டு ஒரே வீட்டில் இரண்டு குடித்தனம். அவன் பெண்களும் அவனைப் போலவே, சரஸ்வதியை அடித்து விரட்டிவிட்டார்கள். படிப்புமில்லை, பணமுமில்லை. எப்படி அவர்களுக்குக் கல்யாணம் பண்ணுவது? பிரச்னைதான்.
இது இப்பொழுதையப் பிரச்னையல்ல. இப்பொழுதையப் பிரச்னை அவன் காப்பி குடித்தாக வேண்டும். நேற்றே அவன் மனைவி சொல்லிவிட்டாள்: ‘காப்பிப் பொடி கிடையாது. காசு கொண்டு வந்தா காப்பி. இல்லாட்டா தீர்த்தத்தைக் குடிச்சுட்டு சும்மா கிடங்கோ. நான் வீடு வீடா போய்க் கடன் வாங்கத் தயாரா இல்லே.’
ராஜப்பா வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். கூடத்தில் அவன் தம்பி பெஞ்சில் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தான். கையில் தினசரித்தாள். அவன் அருகில் ஆவி பறக்கும் காப்பி. தினசரித் தாளில் லயித்திருந்த பார்வையை விலக்கி, ஒரு விநாடிகாலம் அண்ணனை அவன் உற்றுப் பார்த்தான். காலையில் எழுந்ததும் காப்பி குடிக்காமல் அண்ணன் எவ்வளவு கஷ்டப்படுவான் என்பது அவனுக்குத் தெரியாத விஷயமல்ல. அவன் என்ன நினைத்துக் கொண்டானோ, திடீரென்று எழுந்து உள்ளே சென்றான். ஒரு வேளை மனைவியிடம் இது பற்றி மன்றாடச் சென்றிருக்கலாம். வெகு நேரம் வெளியில் வராமல் இருந்துவிட்டானானால், அவன் சிபாரிசு பலனளிக்காமல் போய்விட்டது என்று அர்த்தம். அவள் தெய்வாதீனமாகக் காப்பி கொடுக்கச் சம்மதித்துவிட்டால் தம்பி என்ன செய்வான் என்பது ஒரு சுவாரசியமான விஷயம். அவன் கூடத்துக்கு வந்து பெஞ்சில் உட்கார்ந்து கொண்டு சற்று ஓங்கிய குரலில், ‘டீ, ராஜப்பாவுக்குக் காப்பி கொண்டா!’ என்று சொல்லுவான். அவன் சொல்கிறபடி மனைவி கேட்கிறாளாம்.
ராஜப்பா சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தான். உள்ளே போன தம்பி, போனவன் போனவன்தான்! தனக்குக் காப்பி கிடைக்காது என்று அவனுக்கு உறுதியாகத் தெரிந்தது.
அவன் கொல்லைக்கட்டை நோக்கிச் சென்றான். அவன் மனைவி முள்வேலியருகே நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவன் பூணூலைக் காதில் மாட்டிக்கொண்டே கேட்டான்: ‘என்ன?’
‘என்ன? அதான். ருக்கு தளிகை. கூடமாட ஒத்தாசைப் பண்ணப் போங்கோ.’
‘ருக்குவா? ஏன் மைதிலி எங்கே?’
’அபிராமி மாமியாத்திலே ராஜராஜேஸ்வரி பூஜை பண்றாளாம். கன்னிப் பொண்ணுக்குப் புடவை வாங்கித்தரப் போறாளாம். அனுப்பிச்சேன்.’
‘அபிராமி ஆத்திலேயே? ஸ்மார்த்தப் பொண்ணுக்குன்னா கொடுப்பா?’
’நான்தான் அபிராமி மாமி கால்லே விழாத குறையா கெஞ்சிக் கேட்டுண்டேன். பதினெட்டு வயசாச்சு, மைதிலிக்குக் கட்டிக்க ஒரு நல்ல புடவை கிடையாது. எல்லாம் கிழிசல். கல்யாணத்துக்கு இருக்கிற பொண்ணு.’
‘பிராம்மணாளுக்கும் சாப்பாடு உண்டோ?’
‘புடவை கட்டிண்டு போனா உண்டு.’
ராஜப்பா தன் மனைவியை உற்றுப் பார்த்தான். இதழோரத்தில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த விஷமப் புன்னகையுடன் அவள் வைக்கோலறையை நோக்கிச் சென்றாள்.
அவன் காதிலிருந்து பூணூலை எடுத்துக்கொண்டே திரும்பி வந்தபோது அவள் வைக்கோலறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அதற்குப் பேர்தான் வைக்கோல் அறை. ஒரு காலத்தில் அவனுடைய தாத்தா ‘மிராசு’ என்று கொழித்த காலத்தில் வீட்டில் மாடுகள் இருந்தன. வைக்கோலுமிருந்தது. வைக்கோற்போரை அந்த அறையில்தான் அடுக்கி வைப்பது வழக்கம். அவன் தாத்தாவினுடைய விளையாட்டெல்லாம் ஓய்ந்த பிறகு அப்பா காலத்தில் நாலு வேலி ஒரு வேலி ஆனது. அவனுடைய அப்பா சாப்பிட்டே தீர்த்தார். இப்பொழுது இருப்பது கொல்லைப் புறத்திலிருக்கும் முள்வேலிதான். வீடு மிஞ்சியிருக்கிறது.
அவன் வைக்கோலறையைத் தாண்டி உள்ளே செல்ல முற்பட்ட போது, ‘அப்படியே கிணத்தடியிலே குளிச்சிட்டுப் போங்கோ!’ என்ற குரல் கேட்டது. மனைவியின் உத்தரவு.
‘எதுக்காக?’
‘எதுக்காகவா? அதான் சொன்னேனே, ருக்கு ஒண்டிமா...’
‘வைதேகி எங்கே?’
‘குழந்தைதானே, ‘நானும் போறேம்மா’ன்னா. காய்கறி திருத்திக் கொடுத்தா, அபிராமி மாமி சாதம் போட மாட்டாளா?’
கொடியில் உலர்த்தியிருந்த பழுப்பேறிய வேட்டியையும் துவாலையையும் எடுத்துக்கொண்டு கிணற்றங்கரைக்குச் சென்றான் ராஜப்பா. ராட்டினத்தில் கயிறு இல்லை.
‘கயிறு எங்கேடி?’
‘ஏற்கனவே இத்துப் போயிருந்தது. நேத்திக்கி சாயங்காலம் அப்படியே துண்டு துண்டா போயிடுத்து. அதோ பாருங்கோ. மிஞ்சியிருக்கிறது ஒரு சாண்தான். அதுவும் சமயத்துக்கு வேண்டியிருக்குமேன்னு வச்சிருக்கேன்.’
‘யாருக்கு வேண்டியிருக்கும்? எனக்கா?’
‘உங்களுக்கு எதுக்கு வேண்டியிருக்கும்? எனக்குத்தான். இந்த மாதிரி குடும்பம் நடத்தறதை விட...’
‘என்னை என்ன பண்ணச் சொல்றே?’
’பிராம்மணார்த்தத்தை நம்பிக் குடும்பம் நடத்த முடியுமா? ஒரு கடையிலே போய்க் கணக்கு எழுதறது.’
‘எவண்டி வேலை தரேங்கிறான்? நான் கணக்கு எழுதமாட்டேன்னு சொன்னேனா?’
‘அம்பது வயசு வரையிலும் வேலை செய்யாம உட்கார்ந்திட்டு, ‘இப்போ வேலை தா!’ன்னா எவன் தருவான்? நம்ம அதிர்ஷ்டம் யாராத்திலேயும் ஒரு மாசத்துக்கு சிரார்த்தம் கிடையாது.’
‘விசாரிச்சுட்டியா?’
‘ஆமாம். வீடு வீடா போய் ‘உங்காத்திலே எப்போ சிரார்த்தம்’னு விசாரிச்சேன். கேக்கறதைப் பாரு. அன்னிக்குக் குப்பு வாத்தியார் வந்தார், சொன்னார்.’
‘சர். அது கிடக்கட்டும். இப்போ எப்படி ஸ்நானம் பண்றது’
‘தம்பி ஆம்படையாளைக் கேளுங்கோ. தினம் துவைக்கிற கல் மேலே அவ கயத்தை வச்சிருப்பா. இன்னிக்கு நாம எடுத்துடப் போறோமேன்னு மகராசி, உள்ளே கொண்டு போயிட்டா.’
அப்பொழுது அவனுடைய தம்பியின் மனைவி, கயிற்றைத் துவைக்கிற கல்லின் மீது ‘தொப்’பென்று கொண்டு போட்டு விட்டு உள்ளே போனாள்.
‘பார்த்தேளோன்னோ, எப்படி கொண்டு போடுறான்னு? நீங்க இங்கே குளிக்கவேணாம். குளத்துக்கே போய்..’
‘வெக்கம் மானம் பாத்தா நம்மாலே இருக்க முடியுமோடி? எல்லாத்தையும் எப்பவோ துடைச்சு எறிஞ்சாச்சு’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கயிற்றை ராட்டினத்தில் மாட்டினான் ராஜப்பா.
நாலு வேலி ‘மிராசு’ ராஜகோபால் அய்யங்கார் தமது பேரன் மற்றவர்களுடைய பிதுர்க்களின் பிரதிநிதியாக இருந்து அவர்களுடைய பசியைத் தீர்த்து வைப்பான் என்று எதிர்பார்த்திருப்பாரா? அல்லது அவனுடைய அப்பாதான் இதை நினைத்துப் பார்த்திருப்பாரா? பார்க்கப் போனால் அவனுடைய இப்பொழுதைய ‘உத்தியோகம்’ அவனுக்கே ஆச்சரியத்தைத் தருகிற விஷயம். அம்மா போனபிறகு வயிற்றுப் பிரச்னை எழுந்தபோது குப்பு வாத்தியார்தான், அவனை இந்தத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தினார். இதற்காக அவன் ‘வேஷம்’ தரிக்க வேண்டியது அவசியமானது. கிராப்பு போய், குடுமி வந்தது. தட்டுச்சுற்று போய்ப் பஞ்சக்கச்சம். நெற்றியில் ‘பளிச்’சென்று நாமம். அவனுடைய தம்பிக்கு ஆரம்பத்தில் இது பிடிக்கவில்லை. ஆனால் ஆட்சேபித்தால் தன்னைப் பாதிக்குமோ என்று பயந்து பேசாமலிருந்துவிட்டான்.
ராஜப்பா ஸ்நானம் செய்துவிட்டு உள்ளே போனபோது, ருக்கு சமைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
‘என்ன தளிகை?’ என்று கேட்டான் ராஜப்பா.
‘சாதம் ஆயிடுத்து. நேத்தி சாத்தமது இருக்கு. அப்பளம் காய்ச்சப் போறேன்.’
‘காப்பிக்கு வழி உண்டா?’
ருக்கு காப்பி டப்பாவைக் கவிழ்த்துக் காட்டினாள்.
‘நான் அப்பளாம் காய்ச்சறேன். நீ போய் குப்பு வாத்தியார் ஆத்திலேர்ந்து...’
‘நான் ஒத்தர் ஆத்துக்கும் போய்க் காப்பிப் பொடி வாங்கிண்டு வரமாட்டேன்.’
‘காப்பி குடிக்காம என்னமோ மாதிரி இருக்குடி.’
‘அப்புறம் இன்னோராத்துக்குப் போய் சர்க்கரை வாங்கிண்டு வரணும். அதுக்கு நீங்களே போய் யாராத்துலயாவது காப்பி குடிச்சுக்குங்கோ. நீங்க அப்பளம் காய்ச்ச வேணாம். நானே காய்ச்சிடறேன்.’
ராஜப்பாவுக்கு ஒரே எரிச்சலாக இருந்தது. யார் மீது கோபித்துக் கொள்ள முடியும்?
காப்பி குடிக்க வேண்டுமென்ற ஆவேசம் அவனுள் எழுந்தது. வெளியே போனால் யாராவது அகப்பட மாட்டார்களா?
அபிராமி மாமி வீட்டுக்குப் போய், ‘வைதேகி வந்திருக்காளான்னு விசாரிக்க வந்தேன்’ என்று கேட்டுவிட்டுக் கொஞ்ச நேரம் அங்கு தயங்கிக்கொண்டே நின்றால், காப்பி கிடைக்கக்கூடும். ரிடையர்டு எஞ்சினியர் ராமதேசிகன் வீட்டுக்குப் போகலாமென்றால், அவர் பெண்ணுடன் சீராட கும்பகோணம் போயிருக்கிறார். காலத்தை அனுசரித்துக் கோயிலில் பெருமாளுக்குக் காலையில் காப்பி நைவேத்தியம் பண்ணக்கூடாதா? ஸ்ரீரங்கத்தில் ரங்கநாதருக்கு ரொட்டி தருகிறார்கள். இந்த ஊர்ப் பெருமாளுக்கு காப்பி குடிக்கும் ஒரு நாச்சியார் இருந்திருந்தால், எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? கோயிலில் தினம் காப்பிப் பிரசாதம் கிடைத்திருக்கும்.
‘நீங்க சாப்பிடப் போறேளா இப்போ?’ என்று கேட்டாள் ருக்கு.
‘அதுக்குள்ளேயுமா? நான் கொஞ்சம் வெளியிலே போயிட்டு வரேன்.’
ராஜப்பா வீட்டைவிட்டு வெளியில் வந்து தெருவின் இரு திசைகளிலும் நோக்கினான். காப்பிக்கு வழி உண்டா என்பதுதான் அவனுடைய மகத்தான பிரச்னை.
பஸ் ஸ்டாண்டுக்குப் போனால் யாராவது தென்படக்கூடும்.
பஸ் ஸ்டாண்டில் நல்ல கூட்டம். கல்யாண நாளில்லை. இத்தனை பேர் எங்கு வருகிறார்கள். எங்கு போகிறார்கள் என்று தோன்றியது ராஜப்பாவுக்கு.
மாணிக்கத்தின் பழக்கடையில் கணவன், மனைவியுமாக இரண்டு பேர் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். கணவனுக்குத் தன் வயசுதான் இருக்குமென்று ராஜப்பாவுக்குப் பட்டது. தடித்த ஃபிரேம் போட்ட கண்ணாடி. ஜரிகை வேட்டி, அங்கவஸ்திரம், காலில் போட்டிருந்த செருப்பைப் பார்க்கும்போது வடக்கேயிருந்து வந்திருப்பவன் போல் பட்டது. அவன் மனைவிக்கு நாற்பது வயசிருக்கலாம். பட்டுப் புடைவை. ஒடிசலாக இருந்தாள். கையில் பை, அவளும் கண்ணாடி அணிந்திருந்தாள்.
ராஜப்பா அவர்களை நோக்கிச் சென்றான்.
‘ரூபாய்க்கு எட்டுப் பழம் கொடுப்பா!’ என்று கணவன், மாணிக்கத்திடம் பேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.
‘கட்டுப்படியாகாதுங்க. ஏழு படம்னு எடுத்துக்குங்க.’ என்றான்.
‘என்னடா மணிக்கம், ஊருக்குப் புதுசுன்னு ஏமாத்தப் பாக்கறியா? டஜன் ஒரு ரூபாய்னு சிரிப்பா சிரிக்கறது பழம்’ என்று கடைக்காரனிடம் சொல்லிவிட்டுக் கணவனைப் பார்த்துப் புன்னகை செய்தான் ராஜப்பா.
‘வாய்யா. நீ எப்போய்யா காசு கொடுத்துப் பளம் வாங்கிச் சாப்பிட்டிருக்கே? பெரிய நியாயமில்ல பேச வந்துட்டாரு’ என்றான் மாணிக்கம்.
ஜரிகை வேட்டிக்காரன் ராஜப்பாவை சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்தான். எதற்காக அவன் தன்னை அப்படிப் பார்க்கிறான் என்று ராஜப்பாவுக்குப் புரியவில்லை. கொஞ்சம் சங்கடமாகவும் இருந்தது.
‘உங்க பேரு?’ என்று கேட்டான் ஜரிகை வேட்டிக்காரன்.
‘ராஜப்பா.’
‘நினைச்சேன். மை காட், இது என்னடா வேஷம்? பஞ்சக்கச்சம் நாமம், குடுமி?’
ராஜப்பாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.
‘தெரியலியாடா என்னை? உத்துப் பார்றா.’
ராஜப்பா நினைவைத் துழாவினான். ஒன்றும் பொறிதட்டவில்லை.
‘ஆச்சாபுரம் அனந்துன்னு சொன்னா போறுமா?’ என்று கேட்டுக் கொண்டே அவன் ராஜப்பாவின் தோளில் கையை வைத்தான்.
‘அனந்துவா? நீங்க, எங்கேயோ வடக்கே...’
‘கரெக்ட். டில்லியிலே இருக்கேன். இவதான் என் ஆம்படையா, சரோஜா. அது கிடக்கட்டும், என்னடா ‘நீங்க’ போட்டுப் பேசறே? வருஷம் போனாலும் சிநேகிதம் போயிடுமா?’
அனந்து! இத்தனை உரிமையுடன், பழைய நட்பை உணர்ச்சிப் பூர்வமாக நினைத்து இவனால் பேச முடிகின்றதே, தன்னால் முடியுமா? அனந்துவின் மாமா சவுக்குத் தோப்பு நாராயண அய்யங்காருக்கு இந்த ஊர்தான். மேலத் தெருவில் இருந்தார். இப்பொழுது அவர் காலம் ஆகி, பிள்ளைகளும் ஆளுக்கொரு திசையாகப் போய்விட்டார்கள். அப்பொழுதெல்லாம் அனந்து, விடுமுறைக்கு இங்கு வந்துவிடுவான். அனந்துவுக்கு சினிமா என்றால் ஒரே பைத்தியம். சினிமாவில் சேர்ந்துவிடப் போவதாகச் சொன்னான். இப்பொழுது என்ன செய்கிறான்?
‘பாத்துக்கோ சரோஜா, இவன்தான் சின்ன வயசிலே என்னோட பெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட். ஆத்தங்கரைக்குப் போய் ஒண்ணா சிகரெட் பிடிப்போம். அப்புறம் ராத்திரி ஆட்டம் சினிமா. உடம்பு பூரா பவுடரைக் கொட்டிண்டு மல் ஜிப்பாவுமா அதுவுமா இருந்த இவன், இப்போ பாரு, வேத வித்தா, நெருப்பா நிக்கறான். உலகத்திலே என்னென்ன அதிசயமெல்லாம் நடக்கிறது பாரு!’ என்று அனந்து தன் மனைவியிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.
‘நீ...ங்...க.. நீ என்ன செய்யறே இப்போ?’ என்று கேட்டான் ராஜப்பா.
‘என்ன செய்யறேன், வயத்துப் பொழப்புக்கு ஒரு கம்பெனியிலே இருக்கேன். நாலு காசு சம்பாதிக்க என்னென்ன அக்கிரமமெல்லாம் பண்ணணுமோ, அதெல்லாம் பண்ணிண்டிருக்கேன். உன்னைப் பார்த்தா பொறாமையா இருக்குடா ராஜப்பா. யாரையும் ஏமாத்த வேணாம். ஊரோட வாசம். பெரியவா எழுதி வச்ச மந்திரம், சோறு போடறது. நீ வாத்தியாராத்தானே இருக்கே? நீ சொல்லாட்டாலும் உன் வேஷம் சொல்றதே! மஞ்ச சூர்ணம், முகத்தில் தேஜஸ்..’
‘நன்னாயிருக்கு நீங்க இப்படித் தெருவிலே நின்னுண்டு பேசறது. ரூமுக்குப் போய்ப் பேசிக்கலாம், வாங்கோ!’ என்றாள் சரோஜா.
‘ரூமுக்கா?’ என்று கேட்டான் ராஜப்பா.
‘ஆமாம். அதோ தெரியறது பாரு லாட்ஜ். அங்கேதான் இருக்கேன். நீ இங்கே இருக்கிறது எனக்குத் தெரியாம போச்சேடா. இல்லாட்டா, ‘ஜாம் ஜாம்’னு உங்காத்திலேயே வந்து தங்கியிருப்பேனே. இந்தாய்யா கடைக்காரரே! ரெண்டு டஜன் பழம் எடு. உன்னாலேதான் நம்ம பழைய சிநேகிதனைப் பார்க்கக் கொடுத்து வச்சுது’ என்று பேசிக்கொண்டே போனான் அனந்து.
அறைக்குச் சென்றதும் ராஜப்பா கேட்டான்: ‘நீ எப்படி இந்த ஊர்ப் பக்கம் வந்தே?’
‘சொன்னா நம்பமாட்டே. நான் சவுத்துக்கு வந்து பத்து வருஷமாறது. என் ஆம்படையா டில்லியிலேயே பொறந்து வளர்ந்தவ. வேட்டாமும் டில்லியாயிடுத்து. எனக்கும் இங்கே யாருமில்லே, இந்தப் பக்கம் வர அவசியமே இல்லாமப் போயிடுத்து. அப்படி வந்தாலும், மெட்ராசுக்கு வந்து திரும்பிடுவேன். இப்பத்தான் இந்த ஊரிலே நாம சின்ன வயசிலே இருந்திருக்கோமே, சரோஜாவுக்கும் சுத்திக் காமிக்கலாம்னு வந்தேன். இந்த ஊருக்கு வந்தவுடனே உன் நினைவு வராமலில்லே. ஆனா நீ எங்கே இருக்கேன்னு யாருக்குத் தெரியும்? உன்னை இங்கே பாக்கப் போறோம்னு நான் சத்தியமா நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கலேடா. அதுவும் இந்தக் கோலத்திலே... ‘கோலம்’னு தப்பா சொல்லலே. உன்னைப் பார்த்தா பெருமையா இருக்கு. அது கிடக்கட்டும், உனக்குக் கல்யாணம் எங்கே, யாரு பொண்ணு, உனக்கு எத்தனை குழந்தைகள்?’
‘என் ஆம்படையாளுக்கு வடுவூட். குழந்தைகளுக்கு குறைச்சலில்ல்லே. மூணு பொண்ணு. எல்லாம் கல்யாணத்துக்கு நிக்கறது.’
‘மூணு பொண்ணு என்னடா பெரிய குழந்தைகள்? ‘ஜாம் ஜாம்’னு கல்யாணம் ஆயிடறது. பகவத் பிரீதி இருந்தா எதுதான் நடக்காது? எனக்கு ஒரே பிள்ளை. அமெரிக்காவிலே டாக்டரா இருக்கான். ஒரு பொண்ணு இருந்தா நன்னாத்தான் இருந்திருக்கும். ஆனா இந்த விஷயத்திலே பகவான் எனக்கு அனுக்கிரகம் பண்ணலே’
‘என்ன நீங்க பேசிண்டே இருக்கேளே, அவரை ஒண்ணும் சாப்பிடச் சொல்லாம? காப்பி குடிக்கிறேளா?’ என்று கேட்டாள் சரோஜா.
‘அடச் சீ! டில்லிக்காரின்னு காமிச்சுட்டியா.... வேதவித்தா நிக்கறான். கண்ட கண்ட ஓட்டல்லேந்து காப்பி குடிப்பானா? இவ சொல்றதெல்லாம் டில்லியிலே நடக்கும். என் ஊர் வைதீகாளைப் பத்தி எனக்குத் தெரியுண்டி. பாலுக்குத் தோஷமில்லே, குடிக்கிறியா?’
‘வேணாம்.’ - ராஜப்பாவின் குரல் பலகீனமாய் ஒலித்தது.
’பாத்தியாடி? பால்கூடக் குடிக்க மாட்டேங்கிறான். அந்தக் காலத்து ராஜப்பாவான்னு இருக்கு. வேதம் படிச்சா என்ன கட்டுப்பாடு வந்துடறது பாத்தியா? ராஜப்பா, உன் மாதிரி அத்தியயானம் பண்ணவாளைப் பாத்தா, கால்லே விழுந்து சேவிக்கணும் போலிருக்குடா. நிஜமாச் சொல்றேன். சமஸ்கிருத மந்திரத்தைப் படிச்சவா சொல்லிக் கேக்கணும்னு எனக்குக் கொள்ளை ஆசை. டில்லியிலே பள்ளிக்கூடத்திலே ஒரு சமஸ்கிருத வாத்தியார் இருக்கார். நம்மடவர். ஸ்ரீநிவாச வரதன்னு பேரு. மந்திரம் சொன்னார்னா கணீர்னு இருக்கும். அவரை அடிக்கடி ஆத்துக்கு  வரச் சொல்லி, புருஷ சூக்தம் சொல்லச் சொல்வேன். ஒரு தடவைக்குப் பத்து ரூபா தட்சிணை, சாப்பாடு. அவருக்குக் கனகாபிஷேகம் செய்யலாம், நியாயமா பாக்கப் போனா. ஆனா என்னாலே முடிஞ்சது இவ்வளவுதான். தொழிலுக்காக நாம எவ்வளவோ தப்புகாரியம் பண்றோம். அதுவும் நாம எவ்வளவோ தப்புகாரியம் பண்றோம். அதுவும் என் மாதிரி தொழில்லே இருந்தா கேக்க வேணாம். இதுக்கு உன் மாதிரி வேதம் படிச்சவாளைக் கூப்பிட்டு கவுரவம் பண்றது ஒரு வகையான பிராயச்சித்தம்னு வேணுமானலும் வச்சுக்கோ.’
‘வாய் ஓயாம நீங்களே பேசிண்டிருக்கேளே! அவரைக் கொஞ்சம் பேச விடுங்கோ...’ என்றாள் சரோஜா.
‘ஆமாமாம். பேச ஆரம்பிச்சேன்னா ஓய மாட்டேன். என் தொழில் அப்படி. நீ கொஞ்சம் சாம வேதம் சொல்லேன். கேக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.’
‘என்னை டில்லிக்காரின்னு சொல்லிட்டு நீங்க இப்போ இப்படி அவரைப் போய்க் கேக்கறது நன்னாயிருக்கா? வேதம் சொல்ல வேளை, இடமெல்லாம் கிடையாதா?’ என்றாள் சரோஜா.
‘எனக்கிருக்கிற ஆதங்கத்திலே பேத்திண்டே போறேன். நீ சொல்றது சரிதான், சரோஜா. ராஜப்பா, புறப்படு. உங்காத்துக்குப் போவோம். உன் ஆம்படையா, குழந்தை எல்லாரையும் பாக்கணும் போலிருக்கு. எங்களுக்கு இன்னிக்கு உங்காத்திலேதான் சாப்பாடு. இந்தா, பழமாவது சாப்பிடு. காப்பியோ பாலோ வேற எதுவும் தொடமாட்டேங்கிறே.’
’திடுதிப்னு உங்காத்திலே சாப்பிட வரோம்னா என்ன அர்த்தம்? பாவம் அவரோட ஆம்படையா என்ன செய்வா? ஆத்திலே என்ன சௌகரியமோ, ஒண்ணும் தெரியாம இப்படிப் பேசினா...’ என்றாள் சரோஜா.
‘இது டில்லியில்லேடி, தெரிஞ்சுக்கோ! டில்லியிலேதான் ஒத்தருக்கு சாப்பாடுன்னாலும் அரை வயத்துச் சாப்பாடு. இங்கெல்லாம், கூட ரெண்டு பேர் சாப்பிடறதுக்குத் தயாரா சமைச்சி வச்சிருப்பா. என் ஊரைப்பத்தி எனக்குத் தெரியாதா? உன்னை எதுக்காகக் கூட்டிண்டு வந்தேன் தெரியுமா? என் ஊர் பெருமையைக் காட்டத்தான். சின்ன வயசிலே, இவாத்திலே எத்தனை தடவை சாப்பிட்டிருக்கேன் தெரியுமா? இவனோட அம்மா ஒரு ஊறுகா போடுவா, அதுக்குப் பேர் என்னடா ராஜப்பா? எஸ். மாகாளிக்கிழங்கு. மூட்டைப் பூச்சி வாசனையா இருக்குமே. வாயிலே போட்டா என்ன ருசியா இருக்கும் தெரியுமா? உங்கப்பா பெரிய சாப்பாட்டுப் பிரியர். பக்தர்னு சொல்லணும், அப்படித்தானே?’
அப்பா சாப்பாட்டுப் பக்தர்தான். தாத்தா வைத்துவிட்டுப் போன நிலத்தையெல்லாம் சாப்பிட்டே தீர்த்தார். இவன், சாப்பாட்டை நினைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு வருகின்றேன் என்கிறானே, இந்த நிலைமையை எப்படி சமாளிப்பது? இந்த ஊரைப் பற்றிய அவனுடைய முப்பத்தைந்து வருடத்திய ஆதாரமான நினைவுக்குப் பங்கம் வரக்கூடாது என்ற பிடிவாதத்துடன், ஆவேசம் வந்தவன் போல் பேசுகிறான். அவனுடைய இளமைப் பருவ உலகத்தைக் காட்டுவதற்காக மனைவியையும் அழைத்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறான். தன் வீட்டு நிலைமையைப் பற்றித் தெரிந்தால் இவனுக்கு எவ்வளவு ஏமாற்றமாக இருக்கும்! தனக்கு இப்பொழுது காப்பிக்குக்கூட வழியில்லை.
ஊருக்குப் புதியவர்கள் போல் இருந்தார்களே, கோயிலையும் குளத்தையும் சுற்றிக் காண்பித்து காப்பிக்கு வழி பண்ணிக் கொள்ளலாம் என்று தான் போட்ட திட்டம், கிணறு வெட்டப் பூதம் போல் ஆகிவிட்டதே! இவனிடமிருந்து எப்படி தப்பித்துக் கொள்வது?
புருஷ சூக்தமாம், சாம வேதமாம். யாருக்குத் தெரியுமாம் இவையெல்லாம்? அது கிடக்கட்டும். படிப்பு எதற்காக? பணமுள்ளவனிடம் விலையாவதற்காகவா? இவன் சம்பாதிப்பதற்காகத் தப்புத்தண்டா செய்வானாம்.
பிராயச்சித்தம் செய்ய ஒரு பிராம்மணன், வேதமந்திரம் எல்லாம்! அநியாயத்துக்கு துணை போக! நான் எவ்வளவோ தேவலை இவனுக்கு! வேஷத்திலே எது ஒசத்தி வேஷம், தாழ்த்தி வேஷம்!
‘என்ன ராசப்பா போகலாமா, உங்காத்துக்கு?’ என்றான் அனந்து.
‘சொல்லாம கொள்ளாம சாப்பிடப் போக வேண்டாம். போய் பாத்துட்டு வருவோம். வேணும்னா, காப்பி குடிச்சிட்டு....’
அனந்து இடைமறித்தான். ‘என்னை கரெக்ட் பண்ணிட்டு என்னடி நீயே சொல்றே, வேதவித்து அவாத்திலே காப்பி குடிப்பாளா?’
ராஜப்பாவால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. உண்மையை அவர்கள் சந்திக்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.
‘தோ பாரு, அனந்து! நான் வேதவித்துமில்லே, ஒரு மண்ணாங்கட்டியுமில்லே. வேதவித்து வேணும்னா நீ வேத காலத்துக்குத் தான் போகணும். முதல்லே நான் கேக்கறதை முதல்லே கொடு, அப்புறம் எல்லாத்தையும் விவரமா சொல்றேன்.’
அதிர்ச்சி அடைந்த அனந்து பலகீனமான குரலில் கேட்டான். ‘என்ன வேணும்?’
‘ஒரு கப் காப்பி.’

http://azhiyasudargal.blogspot.ca/2010/07/blog-post_2768.html

Categories: merge-rss

பச்சைக் கனவு

Sun, 12/03/2017 - 23:12
பச்சைக் கனவு - லா.ச.ராமாமிர்தம்
முதுகு பச்சையாய்க் கன்றிப் போகக் காயும் வெய்யிலில் முற்றத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டு நேற்றிரவு கண்ட கனவை மறுபடியும் நினைவில் எழுப்ப முயன்றான். கனவற்ற தூக்கமே என்றுமில்லை. எனினும் விடிந்ததும் அக்கனவுகள் மறந்துவிடும். ஆயினும் நேற்றிரவு கண்ட கனவு அப்படியல்ல. பச்சைக் கனவு.
LAASARAAஉடல் மேல் உரோமம் அடர்ந்தது போன்று, பசும் புற்றரை போர்த்து நின்ற நான்கு மண் குன்றுகள். அவை நடுவில் தாமரை இலைகளும் கொடிகளும் நெருங்கிப் படர்ந்த ஒரு குளம், சில்லிட்ட தண்ணீரில் காலை நனைத்துக் கொண்டு அண்ணாந்து படுத்திருந்தான். கைக்கெட்டிய தூரத்தில் பச்சைக் கத்தாழையும் அதன் பக்கத்தில் சப்பாத்திப் புதரும், மேல், ஒரு பச்சை வண்டு ரீங்காரித்துக் கொண்டே வந்து மோதிற்று... “ராமா ராமா ராமா, இன்னிக்கென்ன உங்களுக்கு? இப்போத்தான் கூடத்தில் உட்கார வைத்துவிட்டுப் போனேன். மறுபடியும் வெய்யிலிலே குந்திக் கொண்டிருக்கிறீர்களே! உங்களுக்கென்ன நிலாக்காயறதா?”
”நிலா” என்றதும் மற்றும் ஒரு நினைவு எழுந்தது. நடு நிலவில் வாசலில் கயிற்றுக் கட்டிலில் காத்துக்கொண்டு படுத்திருக்கையில், காத்திருந்த கைப்பிடி அவன் கைமேல் விழுவதும், தெருவின் திருப்பத்தில் நான்கு மண் குன்றுகளின் நடுவில் தேங்கிய குளத்திற்கு அழைத்துச் சென்ற எத்தனையோ முறைகளும், பாதத்தினடியில் தெருவின் பொடி மண் பதிவதும், பச்சையாடை காற்றில் ‘படபட’ என்று அடித்துக்கொண்டு அவன்மேல் மோதுவதும் இப்பொழுது போலிருந்தது.
“நிலவு பச்சைதானே?”
“பச்சையா? யார் சொன்னா வெண்ணிலாயில்லையோ?”
“முழு வெள்ளையா?”
“சுண்ணாம்பு வெள்ளையென்று சொல்ல முடியுமா? ஒரு தினுசான வெண்பச்சை...”
“ஆ, அப்படிச் சொல்லு...”
அது வேண்டுமானால் வெண்பச்சையாகயிருக்கட்டும். ஆனால் அவன் அதை முழுப் பச்சையாய்ப் பாவிக்கச் சற்று இடங்கொடுத்தாலும் போதும்.
கசக்கிப் பிழிந்த இலைச்சாறு போல், நிலவு குன்றுகளின் மீதும், புற்றரை மீதும், தாமரை வாவியின் மேலும் பச்சையோடு பச்சையாய் வழிவதாக நினைத்துக்கொள்வதில் ஒரு திருப்தி, அந்த நினைவில் சற்று நேரம் திளைத்துக் கொண்டிருந்துவிட்டு,
“வெய்யில் எப்படி இருக்கிறது?” என்று கேட்டான்.
“ஐயையோ, இன்னிக்கு ஏன் ஒரு தினுசாயிருக்கேள்? வெய்யில் வெளுப்பாய்த்தானிருக்கும். உள்ளே வாங்க...”
”முழு வெளுப்பா?”
“முழு வெளுப்பு....”
ஆம், அவனுக்கு நினைவு தெரிந்தவரைகூட வெய்யில் வெளுப்புத்தான். அத்துடன் தகிப்பும்கூட. வெய்யிலும் பச்சையாயிருந்தால்!
சற்று நேரம் பொறுத்து அவன் எண்ணத்தை எதிரொலிப்பது போன்று, அவன் மனைவி கண்ணைப் பலமாய்ச் சிமிட்டிக் கொண்டு,
“வெய்யில் பச்சையாயிருக்கும் வேளைகூட உண்டு....” என்றாள்.
அவனுக்கு உள்ளூர அவாத் துடித்தது. வெய்யில் பச்சையாயிருப்பதில் தன் தலையையே நம்பியிருப்பது போல்.
அவன் மனைவி கண்ணைச் சிமிட்டும் சிமிட்டலில், ரப்பைகள் எகிறிவிடும்போல் துடித்தன.
“பச்சையான பச்சை! இலைப்பச்சை! நேற்று சாயங்காலந்தான் உங்கள் மச்சினன், பதினாலு ரூபாய் போட்டு வாங்கி வந்தான்; இதைப் போட்டுண்டு பாருங்கள்,”
“என்ன இது?”
“போட்டுக்கொள்ளுங்களேன் சொல்றேன் - வெய்யிலுக்கு குளுகுளுவென்று பச்சைக் கண்ணாடி. எல்லாம் பச்சையாய்த் தெரியறதோ?”
அவனுக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை. எப்பொழுதும் போல் அந்தகாரமாய்த்தானிருந்தது.
“அட! உங்களுக்கு ஜோராயிருக்கே!”
“என்ன?”
”மூக்குக் கண்ணாடி போட்டுக் கொண்டால் உங்களைக் குருடு என்று யார் சொல்லுவா?”
அவ்வார்த்தை சுருக்கென்று தைத்தது. உள்லதைச் சொன்னாலும், எவ்வளவு தூரம் தன்னைக் கேலி பண்ணுகிறாள் என்று புரியவில்லை. கண்ணாடியைக் கழற்றி வீசியெறிந்தான். அது கட்டாந்தரையில் பட்டுத் தெறித்து உடையும் சத்தம் இனிமையாய் ஒலித்தது.
“ஐயோ பதினாலு ரூபாய்! என்னத்தைச் சொல்லி விட்டேன் இவ்வளவு ஆத்திரம் பொங்க! இந்த வயசிலே உங்களுக்கு இத்தனை ஆங்காரம் வேண்டாம்!”
எந்த வயதிலே? வயதுண்டோ தனக்கு? அவள் நெறித்த சொடுக்குகள் விரல்களினின்று சொடசொடவென்று உதிர்ந்தன. “தன்னாலே ஒண்ணும் ஆகாவிட்டாலும் கோபம் மாத்திரம் மூக்கைப் பொத்துக்கொண்டு வருகிறது! காலையிலே கண்ணைத் திறந்தால் ராத்திரி கண் மூடறவரை, சகலத்துக்கும் கை பிடித்தே கொண்டு போய் விட வேண்டியிருக்கிறது. இத்தனை சிசுருஷையின் நடுவில் இத்தனையும் போறாது போல் வேளையில் பாதி நேரம் ஊமை, வாயைத் திறந்தால் நிலா பச்சையாயிருக்கா? வெயில் பச்சையாயிருக்கான்னு தத்துப்பித்தென்று கைக்குழந்தை மாதிரி கேள்வி...”
அவள் பழிப்பதெல்லாம் அவன் காதில் விழுந்ததா என்று சந்தேகம். அவன் நினைவு சட்டென்று இன்னொரு எண்ணத்தைத் தொட்டு அதில் முனைந்துவிட்டது.
ஊமையென்றதும் நினைவு, நேற்றிரவு கண்ட கனவில் ஊசிபோல் மறுபடியும் ஏறியது. மேற்கூறியவாறு, அவனாய்க் கற்பித்துக் கொண்ட பட்டை வீறும் பச்சை வெய்யிலில் பசும்புற்றரையில் நீட்டிய கால் தாமரைக் குளத்தில் சில் தண்ணீரில் நனைய அண்ணாந்து படுத்திருந்தான். அவன் பக்கத்தில் அவன் உறுப்பு உறுப்பாய்த் தொட்டு உள்ளந்திரிபு அற உணர்ந்தோர் உருவம் படுத்திருந்தது. கட்டவிழ்ந்து சரிந்த பசுங் கூந்தலிலிருந்து முகத்தில் அலைமோதும் பிரி இது.
அவனையே அள்ளி உண்ணும், பசுமை நிறைந்து, தாமரைக் குளம் போன்ற கண்கள் இவை.
நீங்காத மௌனம் நிறைந்து அம்மௌனத்திலேயே முழுகிப்போன வாய் இது.
அகன்ற மனதில் கிளர்ந்த ஆசை, வெளியும் வர இயலாது, உள்ளும் அடங்க இயலாது, முண்டிய மார்பு இது. பச்சை மேலாக்கினடியில் பட்டுப்போன்ற வயிறு இது.
அவர்களிருவரின் ஆயுளின் இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் ஒரே மூச்சில் அளந்துவிட முயலுவது போன்ற ஆலிங்கனத்தின் அவஸ்தை இது...
“பச்சைக்குழந்தை? பச்சைக்குழந்தை!!...”
அவன் மனைவி அவன் கையைக் கரகரவென்று பிடித்திழுத்து, கூடத்தின் ஊஞ்சலில் உட்கார வைத்துவிட்டு உள்ளே சென்றாள். அப்படியே அவள் மெதுவாய் படுக்கையாய்ச் சாய்த்து, அவனை உட்கார வைத்து அதிர்ச்சியில் ஆடும் ஊஞ்சலுடன் மனதையும் அசையவிட்டுக்கொண்டு, பச்சையைப் பற்றி எடுத்த எண்ணத்தைத் தொடர முயன்றான்.
அவன் கண்ணிருக்கையில் கடைசியாய்க் கண்ட நிறம் பச்சை. அக்காரணம் பற்றிய அந்த வர்ணம் அவனுக்குப் பிடித்த வர்ணமாய், மனதைக் கெட்டியாய்ப் பற்றிக் கொண்டு விட்டது. அக்குன்றுகளிடையில் குளக்கரையில் அவன் பச்சையைப் பெற்ற பார்வையிழந்ததை நினைத்தான். அப்பொழுது என்ன வயதிருக்கும்? பத்திருக்குமா? அவ்வளவுதான்.
மல்லாந்து படுத்தவண்ணம் சூரியனைச் சற்றுநேரம் நோக்கிக் கொண்டிருந்துவிட்டு பிறகு சுற்றும் முற்றும் இருப்பதைப் பச்சையாய்க் காணக் காண அவனுக்கு வியப்பாயிருக்கும். சூரிய ஜோதியில் கண்ணைத் திறந்து காண்பித்துவிட்டு புத்தகத்தை எடுத்துப் பிரித்தால் எழுத்துக்கள் பச்சைப் பச்சையாய் குதிக்கும். பொடிமணல் பச்சைப் பளீரடிக்கும். அது அப்பொழுது அவனுக்கு ஆனந்தமாயிருந்தது. யாருமறியா ஒரு புது விளையாட்டைத் தான் கண்டுபிடித்ததாய் நினைத்துக்கொண்டு விட்டான். அதைத் தானே தன்னந்தனியாய் அனுபவித்தான். அப்பொழுதுதான் ஒரு மாதத்திற்கு முன் தாயை இழந்த துக்கத்தைச் சற்றேனும் மறக்க இவ்விளையாட்டு அவனுக்கு ஆறுதலாயிருந்தது. ஆயினும் அவன் கண்டு பிடித்த மூன்றாம் நாளே, மாவிளையாட்டு தானே முடிவடைந்தது. சூர்ய கோளம் தாம்பாளம் போல் சுழன்று கொண்டே விட்டு விட்டு மின்னுவதை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், கண் திடீரென்று இருண்டு பார்வை இழந்தது. சப்பாத்தியிலும் கத்தாழையிலும் விழுந்து எழுந்து தட்டுத்தடுமாறி உடலெல்லாம் முள்ளாய் அழுது கொண்டே வீடு வந்து சேர்ந்தது. இன்னமும் நினைவிருக்கிறது.
தலைவாழை இலையில் விளக்கெண்ணெயைத் தடவி அவனை அதில் வளர விட்டிருக்கையில், அப்பா மண்டையிலடித்துக் கொண்டே கூடத்தில் முன்னும்பின்னுமாக உலாவுவது ஞாபகமிருக்கிறது, “மார்க்கடம் - மார்க்கடம்! உன்னைப் பெற்றாளே உன் தாயும்!”
என்னென்ன வைத்தியமோ பண்ணியும் பார்வை மீளவில்லை. ஏற்கனவே கண்ணில் கோளாறு இருந்திருக்கிறது. இனியொன்றும் இயலாது என்று பட்டணத்து வைத்தியனும் கைவிட்டுவிட்டான். செயலற்ற விழிகளைவெடுத்தவண்ணம் அவன் கூடத்துத் தூணில் சாய்ந்து கொண்டிருக்கையில், அப்பா மண்டையில் மறுபடியும் திரும்பத் திரும்ப அடித்துக் கொண்டார்.
“நன்னா வந்து சேர்ந்ததையா நமக்கென்று; என்ன பண்ணினாய்?” “சூரியனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்!” நாக்கைப் பழிக்கிறார் - “வரா ஆத்திரத்தில் உன்னை அப்படியே தூக்கிச் சுவரில் அறைந்துவிடலாம் போலிருக்கிறது. உனக்கென்று எல்லாம் தேடி வருகிறதே! சூரியனைப் பார்க்கிற விளையாட்டு யார் சொல்லிக் கொடுத்தா, நம்ம சம்பந்திக்காரன்தானே! பெண்ணைத் தள்ளி வைச்சோம் என்கிற வயிற்றெரிச்சலில் என்ன வேணுமானாலும் செய்வான் அவன், மாப்பிள்ளையும் சரியான பித்துக்கொள்ளி - சொல்லு - நிஜத்தைச் சொல்லு - குட்டிச்சுவரே! என்ன பாவத்தைப் பண்ணினேனோ!-”
பாபம் பச்சையாயிருக்காதே?
பார்வையிழந்து முதல் பச்சையுடன் புழுங்கிப் புழுங்கி அவனுக்கே சொந்தமான தனி அனுபவத்தில் அவன் அவ்வர்ணத்திற்கே ஒரு தனி உயிர், உரு, குணம், உயர்வு எல்லாம் நிர்மானித்துக் கொண்டு விட்டான்.
அழகுப் பச்சையழகு!
எல்லோருக்கும் தெளியச் சொல்ல வரவில்லை. சொன்னாலும் யாரும் சிரிப்பார்கள், இப்பொழுது இவள் சிரிப்பது போல்.
அவள் அடுப்பில் கொள்ளிக் கட்டையைச் சரியாய்த் தள்ளிவிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். கட்டையினின்றும் சிதறும் தணல் போல் அவள் மனம் கொதித்துக்கொண்டிருந்தது. ஊஞ்சலில் அவள் கணவன் அனாதைபோல் ஒடுங்கிப் படுத்திருக்கும் நிலைமை கண்டு ஒரு பக்கம் பரிதவித்தது. வாய் மூடியவண்ணம் அவரைச் சூழ்ந்த அந்தகாரத்தில் உறைந்து போய் விடுகிறார். தூங்குகிறாரா அல்லது யோசனை பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறாரா? அப்படி என்ன ஒரு யோசனையோ?
ஏதோ, ஒரு சமயமில்லாவிட்டால் ஒரு சமயம் எரிச்சல் வந்தாலும் அவரால் ஒரு சமயமும் ஒரு விதமான துன்பமுமில்லை. கண் அவிந்தது முதல் ஒரு விதத்தில் வளர்ச்சி நின்று விட்டது போலும். எல்லோரைப் போல, கண்ணால் உலகைக் கண்டு அதனுடன் மூப்படையும் அநுபவம் அவருக்கில்லை. அதனாலேயே அவர் கேள்விகளும் செயல்களும் சில சமயங்களில், சமயமற்று சலிப்பை விளைவித்தன.
தாழ்வாரத்திலிட்ட பிரம்பு நாற்காலியில் சாய்ந்து கொண்டு குனிந்த தலை நிமிராது யோகத்தில் ஆழ்ந்தது போல் உட்கார்ந்திருந்தார். என்ன இருக்கிறது இவ்வளவு யோசனை பண்ண? கண்ணிருந்தாலே பொழுது போக மாட்டேன்கிறது. இவருக்குப் பார்வையில்லாமல், பேச்சுமில்லாமல் எப்படிப் பொழுது போகிறது?
மாலை முதிர்ந்து இருள், தோட்டத்தில் வாழை மரங்களிலும் வைக்கோற்போரிலும் கிணற்றடியிலும்  வழிய ஆரம்பித்தது. வானம் அப்பொழுதுதான் தூக்கம் கலைந்ததுபோல், அதன் பல்லாயிரம் கண்கள் ஒவ்வொன்றாயும், ஒருங்கொருங்காயும் விழித்துச் சிமிட்ட ஆரம்பித்தன.
“கலத்தில் சாதம் போட்டிருக்கிறேன்; சாப்பிட வாங்கோ.”
”ஊஹூம்.”
”சாப்பிடாதபடி என்ன நடந்துவிட்டது? கண்ணாடி போனால் பீடை தொலைஞ்சது - நீங்க வாங்கோ.”
“இல்லை எனக்கு வேண்டியில்லை. வற்புறுத்தாதே; நான் மாடிக்குப் போகிறேன்.”
அவன் படிப்படியாய்த் தொட்டு மாடியேறுவதைப் பார்த்துகொண்டிருந்தாள். ஏதேது, இந்தத் தடவை கோபம் மீறிவிட்டாப்போல் இருக்கு! சமாதானப்படுத்த வேண்டியதுதான்.
மாடிக்குப் போய் ஜன்னலண்டை போட்டிருக்கும் குறிச்சியில் சாய்ந்தான். தென்றல் நெற்றி வியர்வை ஒற்றியது.
“கீச் - கீச் -”
இரவில் கண்ணிழந்து அவனைப்போலவே தன்னந்தனியான பறவை இடந்தேடியலைகிறது.
“கீச் - கீச் - கீச்”
கிளி, ‘பச்சைக்’கிளி.
அவள்  மாடியேறி வரும் சத்தம் கேட்டது.
எதிரே மேஜை மீது டம்ளரை வைத்தாள்.
என்னது? பால். பசும்பால், பச்சைப்பால், அவன் குறிச்சி கையைப் பிடித்தவாறு மண்டியிட்டாற்போல் அவன் காலடியில் உட்கார்ந்தாள். அவள் விரல்கள் அவன் கைமேல் பட்டன.
மெதுவாய், “கோபமா?”
“இல்லையே!” நிஜமாகவே இல்லைதான். நேற்றிரவு கண்ட கனவு எழுப்பிய நினைவுகளுக்கு அவள் என்ன செய்வாள்?
“பின்னே ஏன் ஒரு மாதிரியிருக்கேள்?”
”நான் நேற்றிரவு ஒரு கனாக்கண்டேன். உன் மேல் கோபமில்லையென்றால் நம்பு, தப்பு என் மேல்.”
”இல்லை என் மேல்தான். உங்களுக்கே தெரியும்.”
“இல்லை, ஒருத்தருக்கொருத்தர் இப்படிப் பரிமாறிக் கொள்வதற்காக நான் சொல்லவில்லை. என்னைச் சமாளிப்பது கொஞ்சம் கஷ்டம்தான். நீயும் உன் தம்பியும் இப்படிக் கொஞ்சம் இடமாற்றலாய் எங்கேயாவது போய் இருந்துவிட்டு வாருங்களேன்.”
“அடேயப்பா, ரொம்ப ரொம்பக் கோவம் போல இருக்கு! எனக்குப் புகலிடம் ஏது? உங்களுக்கே தெரியும். நானும் தம்பியும் அனாதையென்று.”
“அந்த ஒரே காரணத்தால் உன்னை நான் கலியாணம் பண்ணிக்கொண்டது தப்புத்தானே! எனக்கு ஆதரவை முக்கியமாய் நினைத்து உன்னை மணந்தது உன்னை ஏமாற்றியது போல் தானே! உனக்குத் திக்கில்லாததை என் சௌகரியத்திற்காக உபயோகித்துக் கொண்டுவிட்டேன். ஆனால் நானும் திக்கில்லாதவன்தான், அதனால் என் காரியம் எனக்கே தெரியவில்லை.”
”அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை,” என்றாள். குருடனைக் கலியாணம் பண்ணிக்கொள்ள திக்கென்றுதானிருந்தது. ஆயினும் அவளும் அவள் தம்பியும் மானமாய்க் காலம் தள்ளுவதே தவிப்பாயிருந்த சமயத்தில் தனக்கு இடம் அந்தஸ்து எல்லாம் கொடுத்துதவியதை மறக்க முடியுமா? எவ்வளவு நல்லவர்! கண்ணொன்றில்லை தவிர மற்றெதில் அவரிடம் குறை?
ஆயினும் அவள் மனதில் தோன்றியது நன்றியா அல்லது ஆசையா?
சே, என்ன சங்கடமான கேள்வியெல்லாம் கேட்கிறது இந்தக் குழந்தை!
கொஞ்ச நாழி ஜன்னலுக்கு வெளிப்பக்கமாய் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டிருந்தாள்.
“உனக்கு ஒரு மூத்தாள் இருந்தாள் என்று உனக்குத் தெரியுமோ?”
அவளுக்குத் தூக்கிவாரிப்போட்டது. தனக்கு மூத்தாளிருக்கும்படி அவருக்கு அவ்வளவு வயதாகிவிடவில்லையே! இன்னமும் இருக்கிறாளா? அவரைப் பற்றி அவளுக்கென்ன தெரியும்?
“எங்கள் கலியாணம் கிராமாந்தரக் கலியாணம். அவள் பிறந்த வீடு அடுத்த தெருவுதான். எனக்குக் கண் போவதற்கு முன்னாலேயே கலியாணம் நடந்துவிட்டது. என் தகப்பனார் வைதீகம். சாரதா சட்டம் அமுலுக்கு வரு முன்னர் அதைச் சபித்துக்கொண்டு நடந்த அவசரக் கலியாணம். எனக்கு அவளை என் கண்ணிருக்கையிலேயே சரியாய்க் கண்ட நினைவில்லை. எல்லாவற்றையும் மறைத்த ஓமப்புகையும் வைதீகக் கூட்டமும்தான் ஞாபகமிருக்கிறது.
ஆனால் கலியாணமான பிறகுதான் குட்டு வெளியாயிற்று. பெண்ணுக்குப் பேச்சுக் கொச்சையாய்க்கூட வரவில்லை. படு ஊமை. அத்துடன் படு செவிடு. குண்டு போட்டாலும் காது கேட்காது. அவள் பண்ணின பாவம், ஏக பாப ஜன்மங்கள்!
அப்பாவுக்கு சம்பந்திமேல் குரோதம் பிறந்துவிட்டது. தன் அவசரத்துக்குத் தகுந்தாப்போல், தன்னைச் சம்பந்தி ஏமாற்றிவிட்டதாக எண்ணிக்கொண்டு விட்டார். சீர்வரிசையெல்லாம் அப்படியே திருப்பினார். பெண்ணோ, பெண் வீட்டாரோ தன் வாசல் படி மிதிக்கக்கூடாது என்று தீர்த்துச் சொல்லிவிட்டார். எங்கப்பா முரடு, கிராமத்துக்குப் பெரிய மனுஷன் என்றும் பெயர். அப்புறம் கேட்பானேன்!
எனக்கென்ன அப்போ தெரியும்? அப்பா எனக்கு மறுமணம் செய்வதாக்கூட யோசித்துவிட்டார். ஆனால் அதற்குள் நான் என் கண்ணை அவித்துக்கொண்டது அவர் மூக்கை அறுத்தாற்போலாயிற்று.
என் மாமனாரும் சந்தோஷந்தானோ என்னவோ, “வேணும் அந்தப் பயலுக்கு, குருட்டு மாப்பிள்ளைக்கு ஊமைப் பெண் குறைந்து போயிற்றா?” என்று பதட்டமாய்ப் பேசிவிட்டார். இரு குடும்பங்களுக்குமிடையே வைரம் முற்றிற்று.
நான் -
குருடர்களின் உலகம் குறுகிவிடுகிறது. நினைத்தவிடம் போகமுடியுமா, வரமுடியுமா, நாலு பேருடன் இஷ்டப்பிரகாரம் சேர முடியுமா? எல்லோரும் எவ்வளவோ பிரியமாய் இருந்த போதிலும் அவர்களின் இரக்கம் ஏளனமாய்த்தான் படுகிறது. அவளுக்கிருப்பது எனக்கிருக்கிறதா?
ஆகவே, எப்பவும் நான் தன்னந்தனியன்தான். நான் வீட்டிலில்லாத வேளையில், வேலையில்லாத வேளையிலும், குளக்கரையில் உட்கார்ந்துகொண்டு கல்லை ஜலத்தில் விட்டெறிந்து கொண்டிருப்பேன். அதுதான் என் வீட்டுக்குக் கிட்ட; அங்கு ஒருவரும் வருவதில்லை. அந்த ஜலம் ஸ்னானத்திற்கு உபயோகமில்லை. நான் எதற்கும் பயனற்றுப் போன பிறகு பதுங்குமிடம் அப்பயனற்ற குளக்கரைதான்.
நான் அங்கே உட்கார்ந்துகொண்டு என்னென்ன  நினைத்திருப்பேன் என்று கேட்டால் எனக்கு நிச்சயமாய்ச் சொல்லத் தெரியாது. வயது ஏற ஏற கூடவே ஊறும் வேதனை இன்னதென்று நிச்சயமாய் எங்கே தெரிகிறது?
ஒருநாள் பகல் பன்னிரண்டு மணிக்கு மண்டையைப் பிளக்கும் வெய்யிலில் அங்கு உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தேன்.
பின்னால் யாரோ நிற்பதுபோல் திடீரென்று தோன்றிற்று.
”யாரது?” பதில் இல்லை. பகீரென்றது. ஆனால் பயத்தால் இல்லை.
யாரது? என் மேல் ஒரு கை பட்டது. முரட்டுத்தனமாய் அக்கையைப் பற்றி இழுத்தேன். அவள் சாயும் கனம் தாங்காது அப்படியே நான் சாய்ந்தேன். பிடித்திழுத்த வேகத்தில் நிலையிழந்து அவள் என் மேல் விழுந்தாள். ஒரு பெரும் மூர்ச்சை எங்களிருவர் நினைவையும் அடித்துச் சென்றது. எனக்கு அப்பொழுது வயது பதினெட்டா?
யாரது? என்ன அர்த்தமற்ற கேள்வி என் கேள்வி?
அன்று முதல் நாங்கள் என்னென்ன பேசினோம்? என்ன பேச முடியும்? பேச என்ன இருக்கிறது? எங்கள் பச்சை நரம்பில் துடிக்கும் ரத்தத்தின் படபடப்புத்தான் எங்கள் பாஷை. நான்தான் பச்சை பச்சையாய் சொல்கிறேனே! எனக்கு இஷ்டமானதெல்லாம் பச்சையாய்க் காண விரும்பும் ஒரு இஷ்டத்தில், அன்று முதல் அவளுடன் கழித்த வேளைகளெல்லாம் பச்சையாயின. பச்சைப் பகல், பச்சையிரவுகள்.
நான் இப்பவும் யோசிக்கிறேன், நாங்கள் புல்லிய வேகத்திலேயே எங்கள் எலும்புகள் நொறுங்கி - இருவருக்கும் ஒரே சமயத்தில் ஏன் சாவு சிந்திக்கவில்லை? அச்சாவே புதுப்பிறப்பாயிருக்கும். அல்லது இரவிலோ பகலிலோ குறைவிலாது நடமாடும் பூச்சி பொட்டுக்கள் ஏன் பிடுங்கிக் கொல்லவில்லை? அல்லது துர்த்தேவதைகள், வாயிலும் மூக்கிலும் செவியிலும் ரத்தம் குபுகுபுக்க அறைந்து ஏன் எங்கள் உயிர் குடிக்கவில்லை?
விதி! விதி!! விதி!!!
இதெல்லாம் நிஜமாக நடந்திருக்க முடியுமா? ஒரு ஒரு சமயம் என்னையே கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
நடக்கிறதே, என்ன சொல்கிறாய்? என்று அவள் உருவம் என் மனதில் பச்சையாய் எழுந்து அவள் ஊமை வாய் என்னைக் கேட்கிறது.
குளக்கரையில் பசும் புற்றரையில் நாள் தவறாது உட்கார்ந்து உட்கார்ந்து என்னுள் ஊறிய பச்சைத்தாபமே என்னையுமறியாது மாறி மாறித் தோன்றும் குருட்டுக்கனவாயிருந்ததாலோ? “ஓஹோ, நீ கண்டது குருட்டுக்கனவானால் நான் கண்டது ஊமைக் கனவா?” என அவள் உரு, என் காணாத கண்கள் காண, பேசாத வாயால் என்னைக் கேட்கிறது. எல்லாமே கனவாயின் பிற நேர்ந்தனவும் கனவா?
பின் நேர்ந்த நனவின் முந்தைய இரவு இப்பொழுது என் முன் எழுகிறது. சித்திரையின் சந்திரிகையாம் - ரொம்ப உசத்தியாமே? அப்படித்தானா?
நிலவின் ஒளி கூட கண்ணு உறுத்துமோ? ஏனெனில் என் மைமேல் இரண்டு சொட்டுக்கள் கண்ணீர் உதிர்ந்தன. என் கைகள் அவள் கண்களைத் தேடின. அவள் என் கைகளைப் பற்றித் தன் வயிற்றில் வைத்துக் கொண்டாள். அவள் பச்சை வயிறு ஏன் கொதித்ததோ? என் மேல் சாய்ந்திருந்த அவளுடல் விம்மிக் குலுங்கிற்று. அவளைவிட நான் துர்ப்பாக்கியசாலியா? என்னைவிட அவளா? யாரு அறிவார்? ஏனோ?
இன்றில்லாவிடினும் என்றேனும் நீ எனக்குச் சொல்ல வேண்டும். தூங்குவதற்கும் விழித்திருப்பதற்கும் என்ன வித்தியாசம்?
எனக்கு இரண்டும் ஒன்றாயிருந்தது. எப்பவும் இருள்தான். வெய்யில் உடலில் உறைத்தால் அது பகலா? அப்புறம் வெய்யிலாகாது. தெருக்குறட்டில் நான் கட்டிலில் படுத்துவிட்டால் அது இரவா? இப்பொழுது நான் தூங்குவதாக அர்த்தமா? தூக்கம் நிஜமா? விழிப்பு நிஜமா? தூங்குகிற சமயத்திலாவது உருவமற்ற உருக்கள் என் கண்ணுள் தோன்றி மறைகின்றன. என் பெண்டாட்டி ஏன் இன்று அழுதாள் என்ற கேள்வியே உருவமற்ற உருவாய் எனக்குத் தோன்றுகிறாற் போலிருக்கிறது. ஆகையால் நான் தூங்குகிறேனா விழித்துக் கொண்டிருக்கிறேனா என்றெல்லாம் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் அரை நினைவு நிலையில் வாசல் கதவை யாரோ தடதடவென்று அவசரமாய்த் தட்டினார்கள்.
“என்ன:-” என் தகப்பனார் அலறியடித்துக்கொண்டு உள்ளிருந்து ஓடிவந்தார்.
”சமாசாரம் கேட்டியோ? உன் நாட்டுப் பெண் திடீர்னு செத்துப்போயிட்டாளாம்” அப்பா மேல்துண்டு போட்டுக்கொள்ளவும் மறந்து அவசரமாய் அவர்களுடன் ஓடினார்.
நான் தெரியாத கண்ணைத் திறந்த வண்ணம், கட்டிலில் அசைவற்றுப் படுத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு விஷயம் நன்றாகப் புலனாயிற்று. விடிந்து விட்டது. ஆகையால் நான் விழித்துக் கொண்டுதானிருந்தேன். என் கண்ணில் பொட்டு ஜலம் கூட இல்லை. சற்று நேரம் பொறுத்து யாரோ இருவர் என்னைப் பிடித்து மாமனார் வீட்டுக்குக் கூட்டிச் சென்றனர். எப்படிப்பட்ட மாப்பிள்ளை வருகை! கூடத்தில் பிணத்தைக் கிடத்தி இருந்தது. கையில் மண் செப்பில் அவள் குடித்தது போக பாக்கிச் சாறு எஞ்சியிருந்தது. அந்தச் செப்பைத் தொட்டேன். பிறகு அவள் உதட்டைத் தொட்டேன். பச்சையாய்த்தானிருக்க வேண்டும். வீட்டுக் கொல்லைப் புறத்தில் வைத்தியத்திற்காக வேண்டிய விஷப்பூண்டு ஏதோ பயிரிட்டிருக்கிறது எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்.
விஷத்தை அப்படியே பொசுக்க முடியவில்லை. புது மணியக்காரர் ஊருக்குப் புதிசு. கொஞ்சம் பயந்த பேர்வழி, யாருக்கும் தெரியாமல் அவரே பக்கத்தூரிலிருந்து போலீஸ், டாக்டர் எல்லாம் அழைத்துக் கொண்டு வந்துவிட்டார். ரண வைத்தியர் பிணத்தின் வயிற்றைக் கிழித்தார்.
வயிற்றில் மூன்று மாதத்து சிசு.
ஊரே பற்றி எரிந்தது. அப்பா நடுங்கிப் போனார். இதைத்தான் தெரிவிக்க முயன்றாளோ? இதுதான் அவள் தெரிவிக்க முயன்றபோது எனக்குத் தெரியவில்லையோ? ஒருவேளை தெரியாமலிருப்பதே மேலென்று உயிரை மாய்த்துக் கொண்டாளோ? தெரிந்துதான் நான் என்ன செய்யமுடியும்? ஏற்கனவே குருடு. இத்துடன் பெரியவர்களின் ஆசி பெறாத குழந்தை பிறந்த அவமானத்தையும் சுமத்துவானேன் என்ற எண்ணமோ? இத்தனைப் பகை நடுவில் பயிரான உறவைப் பாதுகாப்பதில் சட்டென்று சலிப்பேற்பட்டுவிட்டதோ? நாங்கள் பாபத்தையிழைத்து விட்டோம் என்ற பயமா? இல்லை எங்கள் ரகசியம் எங்களிருவரோடு மட்டும்தான் இருக்கவேண்டுமென்று, அது பஹிரங்கமாகுமுன் அவள் இவ்வுலகை விட்டுப் புறப்படத் தீர்மானித்துவிட்டாளோ? இந்த உறவு உருப்படப் பிறக்கவில்லை என்று உணர்ந்தாளோ?
‘அந்தக் குழந்தை என்னுடையது’ என்று நான் சொல்லியிருந்தாலோ கதை முடிந்துவிடும் புதிர் போல், எல்லாம் வெளியாயிருக்கும். இந்த மூன்று மாதங்களும் ஊரின் பொது சொத்தாயிருக்கும். அவள் நினைவு எனக்கே சொந்தமாயிருத்தல்தான் எனக்கிஷ்டம். என் சுயநலத்தால், நான் பயந்தாங்கொள்ளியாயிருந்து விட்டுப் போகிறேன். அவள் பெயருக்கு விழுந்த களங்கம் நீங்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. உயிருடனிருந்த சமயத்தில் எங்கள் பாரத்தைக் குறைக்க யார் என்ன செய்துவிட்டார்கள்? செத்த பிறகு அவள் தலையில் பூச்சூடா விட்டால் பரவாயில்லை. உயிர் நிலையின் ஒரே மூச்சுப்போன்ற அம்மூன்று மாதப் பச்சைக் கனவின் மிச்சம் - நான்தான்.
இருந்தும் ஓரொரு சமயம் என் மனம் அக்கொலையுண்ட குழந்தைக்கு ஏங்குகிறது. அது உயிருடன் இருந்தால் எனக்கு ஆறுதலாயிருக்குமோ?
இது எவ்வளவு அசட்டுத்தனமான யோசனை? எனக்கு உடனே தெரிகிறது. அது உயிருடனிருந்தால் அவளும் உயிருடனிருக்க மாட்டாளா? ஒன்றினின்று மற்றொன்றைப் பிரித்துச் சிந்திப்பது எவ்வளவு அர்த்தமற்று இருக்கின்றது? அவள் போனால் அக்குழந்தையும் போக வேண்டியதுதான். இம்மனத்தின் நிலையை என்னென்று சொல்வது?
அவள் மனதில் முடங்கிக் கிடந்த பாசம் எழுந்த ஆவேசத்தில் தொண்டையை முண்டியது. குறிச்சியில் சாய்ந்தபடியே அவனை அப்படியே அணைத்துக் கொண்டாள்.
“நான் - நான் -”
திடீரென்று மனம் குழந்தை கனிவில், அது மானவெட்கத்தை விட்டது.
“இதுக்கென்ன நமக்கு வர வருஷம் குழந்தை பிறக்காதா?” என்றாள். அந்த யோசனை  அவள் மனதில் உறுத்தும் குறைக்கு ஆறுதலளித்தது.
“ஆம். வாஸ்தவம்தான். ஆனால் பெண்ணாய்ப் பிறக்க வேண்டும். பெண்ணுக்கு நல்ல பேர் வைக்க வேண்டும்.-”
“என்ன பேர் வைப்போம்?” என்று ஆசையின் அதிசயிப்புடன் கேட்டாள்.
அவன் கண்கள் ஒளியைப் பெற்றlன போல் விரிந்தன.
”பச்சை.”
Categories: merge-rss

ஒரு கேள்வி பல விடைகள் ...

Sun, 05/03/2017 - 09:42
 

....................பொதுவாக கணவனுடன் சந்தோஷமாக வாழாத மனைவிகள் எப்போதுமே குடும்பப் படம் கணவனுடன் சேர்ந்து எடுக்கும்போது பழி வேண்டுவதைப் பதிவு செய்ய ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது போல முகத்தை உம் என்று வைத்திருப்பார்கள் என்று பலமுறை கவனித்து இருக்கிறேன். சில பெண்கள் தற்காலிகமாக அந்த வாழ்வியல் அவலத்தை மறைத்து ஒரு புன்சிரிப்பைக் கொழுவிக்கொண்டு புத்திசாலித்தனமாக புன்னகைத்து மறைப்பார்கள். இந்தப் படத்தில அப்படி ஒரு வைக்கல் வண்டில் சாய்ஞ்சு விழ அதில மாட்டினவன் அப்பன் பெயரைக் கேட்ட கதைப்போல ஒரு சந்தேக நிழல் இருந்தது...................

Naavuk Arasan 

 

 

ஒரு கேள்வி பல விடைகள் ...

இது வரைக்கும் எழுதப்படாத ஒரு கதை, அல்லது பல கதைகள் சில மனிதர்களிடம் இன்னமும் விடை தெரியாத  கேள்வியாகவே இருக்கலாம் . ஒரு ஒழுங்கு வரன்முறையில்தான்  எல்லாரோட  வாழ்க்கையும்  வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கு என்று  சொல்லும்  உலகத்தில்  அது அதுக்கு என்று நேரம்  வேற இருக்கு என்கிறார்கள்,  சிலருக்கு நல்ல நேரம் அதுவே  இன்னொருவருக்குக் கெட்ட நேரமாகிப்  பிசகிவிடலாம். என்னைப்போன்ற ஒரு தமிழ் அகதி மனிதரின் அவலமான இறப்பும்  அப்படிதான்  நடந்திருக்க வேண்டும் 

                                                        இந்த வருடத் தொடக்கத்தில்  ஜேசுநாதர்  சிலுவையில் மரித்துக் கல்லறையில் உயிர்த்தெழும்பிய பாஸ்டர் விடுமுறையில் சிசிலியா  சென்ற வருடம் போலவே அவளோட தாத்தா அவளுக்குக்  எழுதிவைத்து விட்டுப் போன பைன் மரவீட்டைப்  பார்க்க என்னையும் வரச்சொல்லி கேட்டாள். ஒவ்வொரு  பாஸ்டர் விடுமுறையிலும்   எனக்கும் உருப்படியாகச் செய்வதுக்கு ஒண்றுமே இருப்பதில்லை. அழுது வடிந்துகொண்டு பழைய நண்பர்களுடன்  உப்புச்சப்பில்லாத விசியங்கள்  கதைத்துக்கொண்டு பியர் அடிச்சுக்கொண்டு இருப்பேன்.

                                         சிசிலியாவோடு காற்றே இல்லாத சந்திர மண்டலத்துக்குக்  கிளம்பிப் போனாலும் எப்போதும் செய்வதுக்கு ஏகப்பட்ட  விசியங்கள்  கிடைக்கும். சும்மா  வாயைக்  கிண்டிக்கொண்டு வருவாள். அல்லது திடீர் என்ற காரை ஓரம்கட்டி நிற்பாட்டிபோட்டு வயல்களில் இறங்கி கும்மாளம் போடுவாள்.   காற்றுக்குப்  போட்டியாகக் காது  கிழிய  விசில் அடிப்பாள். அதனால அம்மாவாசை  இரவில நாட்டுக்கோட்டை செட்டியார் ஆற்றோடு  அள்ளுப்பட்டுப் போனது  போல  அவளோடு அந்த பெரிய வெள்ளிகிழமை போகச் சம்மதித்தேன்

                                                         அந்தப்  பைன் மரத்தால் சென்ற நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட  வீடு  ஒஸ்லோ நகரத்துக்கு  வெளியே கிழக்கு மலைகளின் சமன் விரி  பள்ளத்தாக்கு முடிவில்  ஒஸ்போல்ட்  என்ற அழகிய பிரதேசத்தில்  ஸ்பிலபேர்க் என்ற  கிராமிய நகரத்தில் இருக்கு. கிட்டதட்ட ஒரு மணித்தியாலம் கார் ஓடவேண்டும். சில பகுதிகள்  பூநகரிக்கும்  நாகதேவன் துறைக்கும்  இடையில் உள்ள வயல் வெளிகள் போலவே  இருக்கும் . அதிகம் சமதரையான பாதை. செம்மங் குண்டு போல வளைவுகள் அதிகம் இருக்கும் .

                                     சிசிலியா அவள் புதிதாக வேண்டிய மெர்சிடஸ் பென்ஸ்  கொம்போசர் என்ற பஞ்ச கல்யாணிக்  குதிரையைக் கொண்டுவந்தாள் . அது வெல்வெட் கலரில் கண்ணாடி போல உலகத்தைத் அதன் முகத்தில் தெறிக்கவிட்டு பசுந்தாக வந்து ப்ரேக் அடிச்ச இடத்தில தேர்க்கட்டை போட்ட மாதிரி நின்றது . அந்தக் கார் என்னை   அதுக்குள்ள ஏற்ற விருப்பம் இல்லாதது போலக் கேவலமாகப்  பார்த்தது.  சிசிலியா கதவைத்திறந்து

                                    "  டேய்,,எருமை,,  கெதியா முன் சீட்டில  ஏறுப்பா , ஒஸ்லோ லோக்கல் ட்ராபிக் பாய வேணும், ஒரு மணித்தியாலம் பிளான் போட்டு இருக்கிறேன் ஓடித்தள்ள, சாப்பாட்டு ஒன்றும் கொண்டுவரவில்லை ,,ஸ்பில்பேர்க் இல ஏதாவது வேண்டுவம் "

                                    "   சரி ,,ஹ்ம்ம் "

                                     "  பேந்தும் பார் ,,கழுதை  ,,என்னடா  ஜோசிக்கிறாய் "

                                     " புதுக் கார் வளைகாப்புப் போட்ட பெண்ணின் வெட்கம் போல அழகா இருக்குடி ,,சும்மா நிக்கவைச்சு பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம் போலிருக்கு,,

                                        "ஓ,,டேய்,,பார்த்துக்கொண்டு இருந்தா அலுவல் ஒண்டும் நடக்காது பா,,உன்னோட வர்ணனை அதிகம் டா,,ஏறடா கழுதை   "

                                        " ஹ்ம்ம்,,உன்னோட எடுப்புக்கு இந்த வெல்வெட் மெர்சிடஸ் பென்ஸ் எசப்பாட்டுப்  பாடுதடி  சிசிலியா  " 

                                         "  அட,,அட,,நாசமறுவானே,,பிறகு உதையெல்லாம் வைச்சு கவிதை எழுதி உன் வாசகர்களை இரத்தம் கக்க வைச்சு சாகடியடா ,, இப்ப ஏறடா உள்ளுக்கு எருமை மாடு ,, ஸ்பிலபேர்க்  வீட்டைப் பார்த்து  நாலு  மாதம்  ஆகிட்டுது டா  " 

                                       "  இதை ரோட்டில ஒட்டி அதன் அழகைக் கெடுக்கத்தான் வேண்டுமா சிசிலியா  ,,அதுதான் ஜோசிக்கிறேன் "

                                        "  அட அட அட ,,நேரம் போகுது  ,,இல்லை  பறக்குது  பாயடா  உள்ளுக்கு,,பார் இப்ப எப்படி வைச்சு  மிதிக்கப்போறேன்  என்று "

                                               " ஹ்ம்ம்,,நீ ஓடுவாய்  ,,நீ யாரடி , போர்மிலா வன் டிரைவர்களுக்கே இடியப்பமும்  சொதியும் தீத்தினவள் எல்லோ  "

                                     "  எப்பிடி இருக்கு என்னோட பென்ஸ் , சும்மா  காஸ் கொடுக்க அக்சிள்ள கால் போக முதலே அரைக் கிலோமீட்டர் எகிறிப்பாய்த்து , கார் என்டால் அது ஜெர்மன்காரன் செய்ததுதான்  கார்,,

                                            " கார்  உன்னைப்போலத்தான் அகிலாண்ட ஜோதி பிரம்மாண்ட நாயகி போல  ,,அம்சமா  இருக்குதடி  "

                                        " ஜப்பான்காரன்  கார்  அவங்கட  ....போலத்தான் வேலை செய்யும்.  ஹஹஹா,,இனி  வாழ்கையில் பென்ஸ் தவிர வேற எந்தக்காரும் ஓடுறதில்லை, கெதியா ஏறுப்பா.. பெல்ட்டை போடு "

                                              என்று அவசரப்படுத்த  என்னையும் செருகிக்கொண்டேன்

                                                           கொஞ்சம் ஒஸ்லோ நகர சந்தடிக்கு உள்ளாள வளைச்சு எடுத்து ஓடி ஒரு பெரிய நெடுஞ்சாலைக்கு  ஏற்றின உடன  கார் ஸ்ட்டிரியோவில் அவளுக்குப் பிடித்த பிரைன் அடம்ஸ் பாடல்கள் அடங்கிய " என்னோட எப்போதும் சேர்ந்து வா  " என்ற பாடல்  உள்ள , "One Night Love Affair ", சீடியைப் பாட விட்டாள்,  எப்பவுமே  " என்னோட எப்போதும் சேர்ந்து வா  " என்ற பாடல அவள்  பாடுவாள்.அதுவும் கார் வேகமா ஓடும்போது பாடுவாள். ஏதாவது ஆக்சிடன்ட்  ஆகி மேல போகும்போதும்   " என்னோட எப்போதும் சேர்ந்து வா  " என்ற அர்த்தத்துடன் பாடுறாளா என்று குழப்பமாக இருக்கும்.

                                       " ஸ்பிலபேர்க் போய்க் கதைப்போம் " என்று சொல்லி ஒரு கையால அந்தப் பெரிய  டபிள்டேர்போ  எஞ்சின் காரை  ஓடிக்கொண்டு , மற்றக் கையால உலகப்புகழ்  பெற்ற  விக்டோரியா சிக்கிரெட்  என்ற  பசைன் டிசைன் கடை  தயாரிக்கும் லிப்ஸ்டிக் எடுத்து சொண்டில தடவி எனக்குக்  காட்டி  ப் ப் ப் என்று சொண்டை  ஒட்டிப் பிரிச்சாள்.

                                                                  சிசிலியாவின் சொண்டு அது ஒரு சிதம்பர நடராஜா ரகஸியம் . சும்மாவே அவள் சொண்டு மொங்கன் வாழைப்பழக் கலர். அதுக்கு விக்டோரியா சீ க்கிரெட்  தயாரித்த லிப்ஸ்டிக்  போட்டாள் என்றால் ரெண்டு தென்னம் கிளி நடுவில கொவ்வைப் பழத்தை வைச்சு உறிஞ்சுற மாதிரி அட்டகாசம் போடும். விக்டோரியா சிகிரெட் உலகப்புகழ் பெற்ற பசைன் டிசைன்  உடுப்பு  விக்கும்  கடை , ஒஸ்லோவில் அதுதான் மிக்கப்பிரபலம்  ,அவர்கள் தயாரித்து  வெளியிடும்  லிப்ஸ்டிக் பயங்கர விலை, ஆனால் நம்பர் வன் என்று சிசிலியா அவள் சொண்டை சாட்சிக்கு வைத்துச் சொல்லுவாள் ,,,

                                                  நாசமாகப் போக இந்தக்கதை சிசிலியாவின் சொண்டு  பற்றியதும்  இல்லை.விக்டோரியா சிக்கிரெட்  என்ற  பசைன் டிசைன் கடை  தயாரிக்கும் லிப்ஸ்டிக் பற்றியதும்  இல்லை , அவளோட  பிறவிப் பணக்காரத்தனம் பற்றியதும்  இல்லை.  இது அகாலத்தில் அஸ்தமனம் ஆகிய ஒரு ஆத்மா பற்றியது . ஆனால் சிசிலியாவின் சொண்டு முக்கியம் இல்லாட்டியும் அவள் இல்லாட்டி இந்த கதை வெளிய வந்திருக்காது .அதனால அவளையும் இதுக்குள்ளே வைச்சு இழுக்குறேன்

                                                       சொன்ன  மாதிரி ஒரு மணித்தியாலம் ஒஸ்போல்ட்  சமவெளி வயல்கள்,காடுகள் ,சின்ன சின்ன நகரங்கள் எல்லாம் கடந்து  ஸ்பிலபேர்க் வந்து அந்த கிராமிய நகரத்தில் ஒரு தாய்லாந்து நாட்டு டேக் எவே  சைனிஸ் கடையில் வூக் சாப்பாடு வேண்டி பாசல் கட்டிக்  கொண்டு பென்ஸ் காரை அவளோட தாத்தா வீட்டுக்கு வெளியே விட்டுப்போட்டு ,என்னை இறங்கி மரக்கதவைத் திறக்கச் சொல்லி பிறகு அதை உள்ளே மெல்ல எடுத்து ஒரு வயதான பேர்ச் மரத்துக்கு அருகில் நிற்பாட்டினாள் . இந்தக் கதை நாசமாகப் பிளான் போட்ட மாதிரி உடன இன்னொருமுறை லிப்ஸ்டிக் எடுத்துப் பூசிப் போட்டு என்னைப்  பார்த்து  ப் ப் ப் ப் என்றாள் .

                                            அந்த வீடு பைன் மரத்தால் கட்டப்பட்ட பழமையான வீடு . சிசிலியா அதில பிறந்து வளரவில்லை . ஆனால் அவளோட சின்ன வயது விடுமுறைகளை அந்த வீடு அதிகம் திண்டிருக்கு. அதன் வாசம் சிசிலியாவின் எல்லா சின்னஞ்சிறு நினைவுகளில் ஒட்டி இருக்கு. பாய்கப்பலில் கப்டன் ஆக இருந்த அவளோட பணக்காரத் தாத்தா  இறந்தபோது தாய் உறுதியில் அவளுக்கே அது என்று எழுதிவைத்து நிறையக் காசும் அவள் பெயரில் வைப்புச் செய்து போட்டு  செத்துப்போனார். சிசிலியா அந்த வீட்டை ஒரு கழுவல் துடையல் கொம்பனிக்கு பாரம் கொடுத்து மிக மிக நேர்த்தியாக அதைப் பராமரித்து வைத்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

                                                 பாஸ்டர் விடுமுறைக்கு அவள் போறது அது எப்படி இருக்கு என்று பார்க்க. எப்பவுமே ஒரு பேப்பரும் பென்சிலும் எடுத்து அதுக்கு என்ன என்ன திருத்தவேலைகள் செய்ய வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு அங்குலமும் பார்த்துப்பார்த்துக் குறிப்பாள் ,நோர்வேயில் பழைய வீடுகளைப் பராமரிப்பது செலவு அதிகம், எவளவுதான் நோர்வே மக்கள் நவீனமாக முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறதாய் இருந்தாலும் பழமையில் அவர்களின் கனவுகள் எப்பவுமே தோய்த்து எடுக்கப்படுவதால் செலவைப்பற்றிக் கவலைப்பட்டு அடிமாட்டு அறவிலைக்கு விக்கமாட்டார்கள் .

                                                நான் அந்த வீட்டின் முன்னே இருந்த மரவாங்கில் இருந்தேன். சிசிலியா உள்ளே போய் யன்னல்கள் எல்லாத்தையும் திறந்து போட்டு பழைய குசினியில் விறகு போட்டு நெருப்பு வைச்சுக் கோப்பி போட்டுக்கொண்டு வந்து தந்தாள். அந்த வீட்டுக்கு இரண்டு பக்கமும் ரெண்டு வீடுகள் இருந்தது . ஆனால் சென்ற வருடம் அந்த ரெண்டு வீடும் பூட்டி இருந்தது. இப்படிதான் இந்த வருடமும் இருக்கும் என்று சும்மா அந்த ரெண்டு வீட்டையும் பார்த்தேன் . அதிசயமா வலது பக்கம் இருந்த வீட்டு வெளிக்கதவு திறந்து அதில ஒரு வயதான நோர்வே நாட்டவர் என்னை அதிசயமாகப்  பார்த்தார் .

                                                    என்னை எதுக்கு அதிசயமாகப் பார்க்கிறார் என்று குழப்பமாக இருந்தது. இந்த வந்தேறு என்னத்துக்கு ஒரு நோர்வே மரவீட்டுக்கு  பென்ஸ் காரில் வந்திருக்கிறான் என்று பார்க்கிறாரா என்று சந்தேகமாக இருந்தது.அல்லது வீட்டை உடைச்சு அள்ளிக்கொண்டு போகப்போறான என்பதுபோல நினைக்கிறாரா என்று மண்டையில் ரபர் பாண்ட்  இழுபட நான் சும்மா ஹாய் என்று சொல்லிப்போட்டு கோப்பிக் கோப்பையை கையால இறுக்கிப்பிடித்துக்கொண்டிருந்தேன் . நான் ஹாய் சொன்னதுக்கு அவர் ஹாய் சொன்னார் .

                                      ஒருகாலத்தில் கடுமையான உழைப்பாளி போலிருந்த அவர் தாடி நரைத்து இருந்தது. பலசாலிகள் போல கைகள் முறுக்கி இருந்தது. புறங்கையில் சிலுவையும் நங்கூராமும் சேர்ந்த  கறுப்பு  டட்டு குத்தி இருந்தார்.  நீலக் கண்களில்  புத்திசாலிதனம் அளவுக்கு அதிகமாக இருக்க வெள்ளை நிறத்துக்கு கொஞ்சம் மேலே போய் சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தார். கடலோடு சம்மந்தப்பட்ட வேலையோ, அல்லது கடலோரப்பகுதிகளில் வேலை செய்தவர் போலவே அவர் அலை அடித்த முகத்தில் கோடுகள் இருக்க . தாறுமாறாக கோழி குப்பை கிண்டின மாதிரி தலை மயிரை சலூன் பக்கம் காட்ட விருப்பம் இல்லாத மாதிரி கவனிக்காமல்  வளர்த்து விட்டிருந்தார்.

                                                  சிசிலியா சாப்பிட சாப்பாடு எடுத்துக்கொண்டு லின்டெக்ஸ்  ஜக்கட்டை கழட்டிப்போட்டு ஸ்பானிஸ் டுனிக்கா போட்டுக்கொண்டு வந்தாள் மர வாங்குக்கு. அவளுக்கு அந்த மனிதர் பற்றி சொன்னேன், அவள் தான் அறிந்தவரை அந்த வீட்டில் யாருமே இல்லையே அது ஸ்ப்பாரா  பேங்க் பொறுப்பில் இருக்கு என்று திரும்பிப் பார்க்க அந்த மனிதர் நட்பாக சிசிலியாவுக்கு ஹாய் சொன்னார், சிசிலியாவைக் கண்டவுடன கொஞ்சம் பயம் தெளிஞ்ச மாதிரி முகத்தில வெளிச்சவீட்டு லைட் அடிக்க , மறுபடியும் ஹாய் சொல்லி வேற சில கதைக்க விரும்பும் சமிஞ்சை உள்ள அன்பான சந்திப்புத் தொடக்க வார்த்தைகளும் சொன்னார்.

                                அவர் சொன்ன நோர்ஸ்க்  உச்சரிப்பில் வடமேற்கு கரையோர நோர்வேமொழி வாயில இயல்பாகக் கிடந்தது .தொண்டை கரகரக்கக் கதைத்தார். வயதாகி பென்சனில் இருப்பவர் போலிருந்தது . நாரியை சரித்துக்கொண்டு நின்றவிதம் பக்கவாதம் இருக்காலம் போலிருந்தது. தனியாக இருப்பது போலதான் ஜன்னல் திரைகளில் மெழுகுதிரி வெளிச்சம் போல  பழுப்பு ஏறிய நிறம் காவி பிடித்து இருந்தது.

                                        " அவர் எங்களுடன் பேச விரும்புறார் போல இருக்கு சிசிலியா , வாவேன் சும்மா கதைச்சுப் பார்ப்போம், உனக்கும் அருகில் ஒரு தெரிந்தவர் இருப்பது உன் வீட்டுக்குப் பாதுக்காப்பாய் இருக்குமெல்லா  "

                                                         என்று அவளைக் கேட்டேன். அவள் கொஞ்சம் ஜோசித்தாள். நோர்ஸ்க்  மக்கள் இலகுவில் புதிய ஆட்களுடன் பழக விரும்ப மாட்டார்கள். கொஞ்சம் ஜோசித்துதான் பேச விரும்புவார்கள். நான் சொன்னால் அவள் செய்வாள். ஆனாலும் இன்னொருவர் விசியத்தில் நான் அவளுக்கு அவளவுதான் சொல்ல முடியும்,  முடிவில்

                                    " சரி வா போய்ப் பார்ப்பம், உன்னைப்பார்க்க  கிளி ஜோசியம் சொல்லுறவன் போல இருகிறாய்,,அந்தாள் நல்ல பெரிய இடத்து மனிதர் போல இருக்கு ,,என்னவும் பிசகுமா கழுதை உன்னையும் கொண்டு போனால் என்று ஜோசிக்கிறேன் ,சரி வா  பார்க்கலாம் என்ன நடக்குது என்று  " என்றாள்

                                            நாங்க அவர் வீட்டு வாசலுக்கு போகவே அந்த மனிதர் கதவை அகலத் திறந்து , சிசிலியாவுக்கு கை கொடுத்து ஹால்வோர்சன் என்று அவர் பெயரைச்சொல்லிக்  கை கொடுத்தார். இன்றைய இளம்  நோர்வே மக்கள் அவர்களின் பரம்பரைப் பெயரை அதிகம் சொல்வதில்லை. அப்படிச் சொல்லிக் கை கொடுத்தால் அதில அவர்கள் பல விசியங்களை மறைமுகமாகச் சொல்ல விரும்புகிறார்கள் என்று அர்த்தம் .


                                        சிசிலியாவும்  சும்மா  ஆள் இல்லை. பெரிய  உடையார் மணியகாரன் போன்ற ரேஞ்சில் உள்ள கொலர் தூக்கி விட்டு சபைசந்தியில் எழும்பிப் பேசிய  நோர்க்ஸ் குடும்பத்தை சேர்ந்தவள், அவளைப் பார்த்தாள் அவள் உயரத்தையும் நடையையும் நீல அக்குவா மரைன் நிறக் கண்களையும்  வைச்சே மிச்ச சாதகம் சொல்லலாம். அவளோட தாத்தா நிலச்சுவான்தார் குடி , கப்பலோடிகள்  கோத்திரம் , அவருக்கு  ஸ்பிலபேர்க்  நகரின்  சந்தியில் வெண்கலச் சிலையே வைச்சு இருக்கிறார்கள் .

                                           சிசிலியா அவள் குடும்பப் பெயரான அன்டிரியாஸ்வன்விக்  என்ற தன்னோட குடும்பப் பெயரை சொல்லி அவளோடு  பனை மரத்தில வவ்வால் போல தொங்கிக்கொண்டு நின்ற  என்னையும் சேர்த்து அறிமுகம் செய்து வைத்தாள் . அவர் எங்களை அந்த வீட்டில் போட்டிருந்த தூசி பறக்கும் ஒரு சோபாவில் இருக்க வைத்தார்.அவர் வீட்டுக்குள் டென்மார்க் நாட்டு டிய்டர்மென்ட் புகையிலை வாசம் சுற்றிச் சுழன்டுகொண்டிருந்தது. பல வடிவங்களில் புகைக்கும் சுங்கான் வைச்சு இருந்தார் 

                                            என்னை இடை இடையே பார்த்துக்கொண்டு சிசிலியாவுக்கு அவர் வீடு பற்றியும் , அவர் பற்றியும், எப்ப  அவர்  இங்கே வந்தார் என்பது பற்றியும்  வள வள என்று சொல்லிக்கொண்டு இருந்து போட்டு, குடிக்க கோப்பி வேணுமா என்று கேட்டார். ஒரு நடுத்தரமான சுங்கானில்  டேனிஷ் புகையிலை  பரத நாட்டிய மான் முத்திரை போல விரல்களைச் சொடுக்கிக் கிள்ளி  அடைந்த அதை  நெருப்புக்குச்சி தட்டி பத்தவைக்கப் போனார், ஆனால் பத்தவைக்கவில்லை, அதை அப்பிடியே அடைஞ்சபடி வைச்சுப்போட்டு , என்னைப் பார்த்து

                                          " வ ண க் க ம் , நீ வடக்கு ஸ்ரீலங்காவில் இருந்து  சிங்களவருடன்  நடந்த  மொழிவாரி உள்நாட்டு யுத்தத்தில் இடம் பெயர்ந்து வந்த தமிழனா "

                                        என்று கேட்டார் . அவர் " வணக்கம் " என்று அழகாகச் சொல்லி இதை இயல்பாகக் கேட்டார் , சிசிலியா என்னை ஆச்சரியமாப் பார்த்தாள் . என்னடா இந்த சொம்பு திருடுறவன் போல முளிக்கிரவனை  இந்த நோர்க்ஸ் மனிதர் நன்றாக நடத்துறாரே என்று என்னைப் பார்த்து சொண்டால நெளிப்புக் காட்டி நக்கல் வெட்டு வெட்டினால்  நான் அதிராமல் " ஓம் " என்றேன் . அவர் அதுக்குப் பிறகு என்னோட கதைக்க விரும்புவது போல என் பக்கம் திரும்பி

                                  "  உனக்கு வார்டோ  எங்கிருக்கு என்று தெரியுமா, அந்தப்பக்கம் அகதி முகாமில்  நீ இருந்து இருக்கிறாயா  "

                                 "  இல்லை,,,நான் அங்கெல்லாம் போனதும் இல்லை  ஹால்வோர்சன் "

                                   " நான் சொல்லுறது  ,,முப்பது சொச்சம் வருடங்களின் முன் நடந்த கதை "

                                    " அப்படியா , பழைய கதை ஒக் பரலில் வைச்ச விஸ்கி போல காலம் செல்லச்செல்ல தான் அது மெச்சூர் ஆகி சுவை அதிகமாகும் "

                                     " அப்படியா,,நான்  உன்னை  வெளியே பார்த்தவுடன்  நான் வேலை செய்த வார்டோ   மீன் பக்ட்டரி தான் உடன நினைவு வந்தது "

                                     " ஓ...நீங்கள் சொல்லும் அந்த  இடத்தில  அசைல்முத்தாக் அரசியல் அகதி முகாமும்,,இலங்கைத் தமிழரும் இருந்தார்களா ஹல்வோர்சன் "

                                   "  யெஸ்,,நிறைய,,ஒரு  கோடைகாலம்  என்று  நினைக்கிறன் ,அப்போதுதான் முதல் முதல் தமிழர்கள் அங்கே அகதியாக வந்தார்கள் "

                                        " ஹ்ம்ம்,,"

                                       " நான்  வார்டோ   நகரசபையிலும் அதிகாரமுள்ள உறுப்பினரா இருந்தேன் அப்போது,,அங்கிருந்த ஒரே ஒரு பெரிய வார்டோ   மீன் பக்டரியில் மிஷின்  மெயிண்டேயின் டெக்னிகல் லெவெலில் அதிகாரியாகவும் இருந்தேன் "

                                     " ஒ,,அதுவா  என்னை உற்று உற்றுப் பார்த்திங்கள் ஹல்வோர்சன் "

                                     "   ஹஹஹா,,யெஸ் ,  "

                                 "  நான் நினைச்சன் கள்ளன் வீட்டை உடைக்க வந்திருகிறானோ என்று நினைச்சிங்க என்றெல்லோ "

                               "   ஹஹஹா,,இல்லை,,தமிழர்கள் அப்படி செய்யமாட்டார்கள், எனக்கு அவர்களை நல்லாத் தெரியும் , நாங்கள் எல்லாம் முதல் முதல் வார்டோ  வந்த அவர்களைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டோம் "

                                     "  ஏன் "

                                  " ஏனென்றால் இந்தக் குளிரை எப்படி இவர்கள் தாக்குப்பிடித்து உயிர்  வாழ சமாளிக்கப்போகிறார்கள் என்று "

                                   "  ஓ,,அப்படியா,  எங்கள் நாட்டில் பயங்கர யுத்தம் நடந்தது  அதோடு ஒப்பிட்டால் உயிர் தப்பி  வாழ வார்டோ  குளிர் ஒன்றும் பெரிய பிரசினை இல்லை "

                                     " அது  உண்மைதான்,,நான் என் நண்பர்களுக்கு சொன்னேன் பாருங்கள் இந்த விண்டரோடு இவர்கள் துண்டைக் காணோம் துணியைக்காணோம் என்று ஓடிப் போய் விடுவார்கள் என்று "

                                    "    உங்கள் வார்டோ  நண்பர்கள் அதுக்கு என்ன சொன்னார்கள் "

                          "  அவர்களும் அதைத் தான் சிரித்து சிரித்து சொன்னார்கள், அந்த ஊருக்குள் அதுதான் பியர் குடிக்கும்போது பப்பில் பேச்சாகவே இருந்தது  "

                                     " அப்படியா,,பிறகு விண்டர் வந்தபோது என்ன நடந்தது "

                                    "    அவர்கள் போகவே இல்லை "

                                    " அட,,அப்ப அதுக்கு அடுத்த விண்டர் வந்தபோது என்ன நனடந்து "

                                      "    அதுக்கும் அவர்கள் போகவில்லை "

                                    "   ஹ்ம்ம்,,,,அப்படிதான் ,,அவர்களில் பலருக்கு அங்கே இருக்க பூர்செட்டினிங் நிரந்தர அனுமதி விசா கிடைத்தது "

                                            " அது,,நல்ல  செய்தியே "

                                 " பலர் கணவன் மனைவியாக குடும்பமாக வார்டோ  வந்தார்கள்,,குழந்தைகளும் வந்து இருந்தார்கள் "

                                     "   ஹ்ம்ம்,,அப்படிதான் குடும்பம் குடும்பமா அடியோடு புலம்பெயர வேண்டிய நிலைமை இலங்கையின் வடக்கு கிழக்கில் இருந்தது "

                                    "   ஹ்ம்ம்,,கணவனும் மனைவியும் பிள்ளைகளைப் சின்னப் பிள்ளைகள் படிக்கும் இடத்தில கொண்டுபோய் படிக்க விட்டுப்போட்டு ஒன்றாக வந்து ஒன்றாகவே வேலை செய்வார்கள் "

                                      "  அதில என்ன பெரிய ஆச்சரியம் இருக்கு "

                                     " இருக்கு,,எங்களின் நோர்வே மக்கள் அப்படி மீன் பக்டரியில் வேலை செய்ததை நான் கண்டதில்லை "

                                       " ஹ்ம்ம்,,சுவாரசியமாக  இருக்கு  உங்களின்  அனுபவம்,,ஹல்வோர்சன் "

                                          " ஹ்ம்ம்,,அப்படிதான்,,கடினமான வேலை,,வேலைநேரம்,,அவர்கள் பக்டரிக்கு வந்த கொஞ்ச நாளில் வேலையைப் பிடித்துக்கொண்டுவிட்டார்கள் ,,கெட்டிக்காரரர் அதுவும் நோர்க்ஸ் மொழி அதிகம் தெரியாமல் வார்டோ   வந்த கொஞ்சநாளில் "

                                         "   ஹ்ம்ம் "

                                        "  சோம்போறி பிடித்த எங்களின் நோர்வே மக்கள் அவர்களை மீன் பக்டரியில் தள்ளிப்போட்டு  ,இலகுவான வேலைகளுக்கு பாய்ந்து போய்விட்டார்கள் "

                                     " ஒ..அது எங்கேயும் நடக்கிற தானே  அகப்பட்ட மட்டி மடையனை இரும்படிக்க மாட்டி விட்டுப்போட்டு உமி அள்ளப்போற விசியம்தானே "

                                       " அவர்கள் எல்லாருமே நான் பொறுப்பாக நடத்திய மீன் பக்டரியில் கடினமாக வேலை செய்தார்கள் ,,எனக்குக் கீழே "

                                       " அப்படியா ,,இதுகள்   நான் கொஞ்சம் கேள்விப்பட்டது "

                                      " உண்மைதான்  கடினமான உழைப்பாளிகள்,நல்ல மரியாதை உள்ளவர்கள், மேலதிகாரியை மதிப்பவர்கள் , செய்யும் தொழிலே தெய்வம்,,சம்பளமே சீவியம்  என்று வாழ்ந்தார்கள்  "

                                            "    ஹ்ம்ம், "

                                       "  வடமேற்கு நோர்வேயிட்கு ஒரு உல்லாசப்பிரயாணிகள் கப்பல் வரும் தெரியுமா ,அதில பணக்கார நோர்வே மக்களும் வெளிநாட்டு பணக்கார மக்களும் உல்லாசம் காண வருவார்கள் "

                                     "     அப்படியா,   தெரியாது , ஹல்வோர்சன் "

                                   "   அந்தக் கப்பலில் வரும் உல்லாசப்பயனிகளை மீன் பக்டரிக்கும்,அவர்கள் வாழ்ந்த அகதிக் காலனிக்கும் ஒவ்வொருமுறையும்  கொண்டுவந்து எப்படி ஒரு வெப்ப மண்டல  நாட்டிலிருந்து  அரசியல் அகதியாக வந்தவர்கள் குளிர் உயிரை எடுக்கும் அந்நியமான வார்டோ  பிரதேசத்தில் வெற்றிகரமாக வாழ்கிறார்கள் என்று காட்டினோம் "

                                     "  உண்மையாவா சொல்லுரிங்க,,ஹல்வோர்சன் ,,அந்த உல்லாசப்பயணிகள் என்ன சொன்னார்கள் "

                                         " அவர்கள் வாயில கை வைச்சு அன்டார்ட்டிக்காவில்  பென்குயினை  பார்ப்பதுக்குப் பதிலாகக் கறுப்புக் காகத்தைப் பார்ப்பது  போல தமிழர்களை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தார்கள் , தமிழர்களின் கடின உழப்பை , மன உறுதியை வியந்தார்கள் "

                                          "   அட,,நம்ம  ஆட்கள் நல்லாத்தான் கலக்கி இருக்கிறார்கள் "

                                        " உண்மை,,தமிழர்கள் பாவம்,,அதன்பின் தான் அவர்களின் அரசியல் பிரசினையைத் தேடித்தேடி வாசித்தேன் "

                                              "  ஹ்ம்ம்,, "

                                        " அவர்கள் கொத்துக் கொத்தாக அழிக்கபடுவதை எங்கள் உள்ளூர் தொழில் கட்சியில் முக்கியமாகப் பேசினோம் "

                                         "   ஹ்ம்ம்,,அது  நல்ல  விசியம் "

                                    " நான்  இவளவும்  பொதுவாக சொல்லுறேன், உன்னை வெளியே பார்த்த போது முக்கியமாக ஒரு சம்பவம் நினைவு வந்தது, அதுக்கு நான் சில  ஆதாரம் வைச்சு இருக்கிறேன் ,கொஞ்சம் இரு எடுத்துக்கொண்டு வாறன் "

                                              என்று சொல்லி ஹல்வோர்சன் ஏறக்குறைய சிசிலியா எங்களோடு இருப்பதை  மறந்தே விட்டார் , சிசிலியா எக்கொனொமிக்ஸ் மாஸ்டர் டிகிரி படிச்சவள்,எக்கொனொமிஸ்ட் ஆகத்தான் வேலை செய்கிறாள் .அவள் ஆர்வமாக இடையே அநாவசியக் கேள்வி கேட்காமல் என்னையும் ஹல்வோர்சன்னையும் பின்தொடர்ந்துகொண்டிருந்தாள்


                                                    சிசிலியாவும் அதுக்குப்பிறகு இவளவு கதை கேட்ட  பிறகு  என்னையும் கொஞ்சம் உருப்படியான கேஸ் போல பார்த்தாள். தானும் அந்த வார்டோவில் வசித்து, அரசாங்க உதவியில் தங்கியிராமல்  மீன் வெட்டி நோர்வே பொருளாதரத்துக்குப் பக்கபலமாகப்   பணி செய்த தமிழர்களை நினைச்சுப் பெருமைப்படுவதாக சொன்னாள் ,

                              " என்னை நினச்சு பெருமைபடவில்லையா சிசிலியா " என்று கேட்டேன் .

                              "   அடி செருப்பால நீ ஒரு  கேடு கெட்ட தமிழனடா, அங்கே இங்கே எங்க உல்டா விட இடம் கிடைக்குதோ அதுகள் எல்லாதுக்கு உள்ளாலும் புகுந்து நுழைஞ்சு கொண்டு திரியிற பிரம சத்தி "

                                  என்று சொல்லி சிரிச்சாள் .

                       "  ஹ்ம்ம்,,என்ன  பிளான்,, இந்தாள் மிச்சம் வைச்சு வாட்டப்போகுது போல இருக்கு ,, கந்தபுராணபடனம்  கேட்டது காணும் வதக்கி எடுக்க முதல் எஸ்கேப் ஆகிப்  போவமா " என்று கேட்டாள்

                                "  கொஞ்சம் பொறு அந்தாள் என்னவோ காட்டப் போகுதாம் அதில தான் சூரனின் தலை விழும் போல இருக்கு,," என்றேன்

                                         ஹல்வோர்சன் ஒரு முப்பது வருடம் பழமையான என்பலப் எடுத்துக்கொண்டு வந்தார். அதைத் திறந்து ஒரு கிறிஸ்மஸ் மட்டையும், ஒரு குடும்பப்படமும் மேசையில் எடுத்து வைத்தார். என்னை அதைப் பார்க்கச் சொன்னார். கிறிஸ்மஸ் மட்டையில்  அரைகுறை நோர்க்ஸ் மொழியில் வாழ்த்து எழுதி இருந்தது. குடும்பப் படத்தில் ஒரு நடுத்தர வயது தமிழ் ஆணும் ,அவர் மனைவியாக அவரைவிட இளமையான தமிழ் பெண் மனைவியாகவும் அருகருகே நிக்க அவர்களுக்கு முன்னே ரெண்டு சிறிய பெண் குழந்தைகள் நின்றார்கள்.

                                        அந்தத் தமிழ் நடுத்தர வயது ஆண் கண்களால் கொஞ்சம் சிரித்துக்கொண்டிருக்கு. அவரின் மனைவி சிரிக்கவில்லை. கவலையை மறைப்பது போல முகத்தை எந்த சலனமும் இல்லாமல் வைத்து இருந்தா. குழந்தைகள் எதுவும் அறியாக் குழந்தைகள் போலவே  நின்றார்கள் . அவர்கள்  வடக்கு  மாகாணமா  அல்லது  கிழக்கு மாகாணமா  என்று  மட்டக்கம்பு  வைச்சு மட்டுப்பிடிக்க முடியவில்லை.ஆனால்  அந்தக் குடும்பப் படத்தில் ஒரு குழப்பம் இருப்பது போலிருந்தது.

                                                       பொதுவாக கணவனுடன் சந்தோஷமாக வாழாத மனைவிகள் எப்போதுமே குடும்பப் படம் கணவனுடன் சேர்ந்து எடுக்கும்போது பழி வேண்டுவதைப் பதிவு செய்ய ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது போல முகத்தை உம் என்று வைத்திருப்பார்கள் என்று பலமுறை கவனித்து இருக்கிறேன். சில பெண்கள் தற்காலிகமாக  அந்த வாழ்வியல் அவலத்தை மறைத்து ஒரு புன்சிரிப்பைக் கொழுவிக்கொண்டு  புத்திசாலித்தனமாக புன்னகைத்து மறைப்பார்கள்.  இந்தப் படத்தில அப்படி ஒரு வைக்கல் வண்டில் சாய்ஞ்சு விழ அதில மாட்டினவன் அப்பன் பெயரைக் கேட்ட கதைப்போல ஒரு சந்தேக நிழல் இருந்தது.

                             சிசிலியாவும் அந்தக் குடும்பப்படதைப் பார்த்தாள். அவளுக்கு இதுபோன்ற மை போட்டு மைச்சினியை மடக்கிற விசியங்கள் விளங்காத்தனமாக வெளுத்ததெல்லாம் பதநீரும்  தென்னம் கள்ளும்   என்று  நினைக்கும்  வெள்ளாந்தியான அப்பாவி. ஆனால் சிசிலியாவும் அந்த கிறிஸ்மஸ் மட்டையையும், குடும்பப் படத்தையும் ஆர்வமாகப் பார்த்தாள்.  என்னைப் போலவே வாயைத்திறந்து கருத்து  ஒன்றும் சொல்லவில்லை . முதல் ஹல்வோர்சன் ஏன்  இதைக் காட்டுறார் என்றே எங்களுக்கு விளங்கவில்லை. 

                                           ஆனால் ஹல்வோர்சன் முகம் நினைவுகளை மீட்டு எடுத்த ஏதோவொரு  சம்பவத்தில் ஒன்றிப்போய் கவலையாக ரேகைகள்  படர  அவர் நீலக் கண்கள் மழை மப்பு மந்தாரம் போடுவது போல இருட்டு அலைந்து கொண்டிருந்தது. ஸ்பிலபேர்க்  அந்த விடுமுறை நாட்களில் குன்ச்க்வின்ன்கர் மலைகளில் உருவான காற்று தென்மேற்குப் பக்கமாம  உலாப்போகும்  போது அதிகம் நகரத்துள்  உள்வாங்கி  அடிச்சு ஜன்னல்களை அதட்டிக்கொண்டிருந்தது 

                                           ஹல்வோர்சன்  சிசிலியாவைப் பார்த்து " கொஞ்ச நேரம்  கதைக்கப்போறேன்,,அதுக்கு  நேரம் இருக்கா " என்று கேட்டார், சிசிலியா ஓம் என்றாள் . ஹல்வோர்சன் என்னைப்பார்த்து  உரையாடலை இப்படித் தொடங்கினார்

                                   " இவர்களை  உனக்கு  தெரியுமா , "

                                  " இல்லை,,ஹல்வோர்சன்,,முப்பது வருடங்களின் முன் நான் நோர்வேயில்  நீங்கள் சொல்லும்  இடங்களில் வசித்ததில்லை "

                                  " ஹ்ம்ம்,,அது  தெரியுது,,உன்னோட  நோர்க்ஸ் உச்சரிப்பில் மறந்தும் ஒரு வடக்கு நோர்வே நோர்க்ஸ் உச்சரிப்பு  இல்லை,,அதை  நான்  கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் "

                               "  ஹ்ம்ம்,,அதுதான்  உண்மையும்  ,ஹல்வோர்சன் "

                                "   இவர்கள் இருவரும்  என்னோட வார்டோ மீன்  பக்டரியில் வேலை செய்தார்கள் "

                               "    அப்படியா,,நல்ல  விசியமா,,நல்ல  நண்பர்களா  உங்களுக்கு "

                              " ஹ்ம்ம்,,மிக மிக  நட்பு..இந்த  ஆணின்  பெயர் ............     ................மிக மிக  நல்ல இளகிய இதயம் உள்ள மனிதர், நாங்கள் இருவரும் நட்பென்றால் அப்படி ஒரு நட்பு,நான் மேலதிகாரி  ஆனால் வேலை முடிய பிரெண்ட்ஸ் ,,அப்படி  நெருக்கம்  "

                            "  ஹ்ம்ம்,,அதனால் தான்  இந்த கிறிஸ்மஸ் வாழ்த்துமட்டை தந்து  இந்தப்  படமும் தந்தார்களா "

                                    "ஹ்ம்ம்,,அப்படிதான்,,அதுக்கும் மேலே ..  "

                                     " இவர்கள் இலங்கையில் திருமணம் முடித்து இங்கே அரசியல் அகதியாக வந்தார்களா "

                                   " யெஸ்..அப்படிதான்  சொன்னார்கள்,,இந்த  ரெண்டு  குழந்தையும்  சிறிலங்காவில்  பிறந்தவர்கள் ,,ரெண்டு வருடம் தான்  மீன் பக்டரில் வேலை செய்தார்கள் ,"

                                   " அட,,ரெண்டு  வருடத்தில்  இவளவு நட்பாகி இருக்கிறார்களே ,,அதுவே  நல்ல  ஒரு  விசியமே "

                                "   ஹ்ம்ம்,,,அவர்கள்  எனக்கும்  என்  கான்சர்  வந்து இறந்து போன மனைவிக்கும்  எவளவோ தருவார்கள்..நாங்களும்  கொடுப்போம்,,நான்  நோர்வே மக்களிடம் காணாத ஒருவித அன்பை அவர்கள் எங்கள் மேல் பொழிந்தார்கள் "

                                    " ஒ..அது  கேட்கவே சந்தோசமா இருக்கே, இவர்களுடன் இப்பவும் கதைப்பின்களா "

                                    " அதுதான் ,,பிரசினையே,,ஜீசஸ் கிறிஸ்ட்,,,இந்த  ஆண்  என்  நண்பர் .......  ..... ஒருநாள் மீன் வெட்டிய பின் மிஞ்சும் பிரயோசனம் இல்லாதா மிகுதிகள்  போட்டு சின்னதாக வெட்டும் மிசினுக்குள் ,,ஜீசஸ் கிறிஸ்ட் ..பாய்ந்து விட்டார் ,,ஜீசஸ்  கிறிஸ்ட் "

                                இதைக் கேட்ட சிசிலியா அய்யோ என்று கன்னத்தில் கையை வைச்சாள் , அந்தக்  குடும்ப்பப்ப் படத்தை உடன எடுத்துப் பார்த்தாள். என்னைப்  பார்த்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு வந்தது. நான் அதிகம்  எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல் இருந்தேன். ஹல்வோர்சன் முப்பது வருடங்களின் முன் நடந்த அதிர்ச்சி இன்னொருமுறை உயர் ரத்த அழுத்தம் போல எகிற அவர் கண்களில் கருவளயங்களின் அடியில் கீழ்வானம் போல சிவப்பு நிறம் வந்திருந்தது

                                "  அடப்  பாவமே ,,பிறகு  என்ன நடந்து, ஹல்வோர்சன் "

                                  "   ஜீசஸ்  கிறிஸ்ட்,,,,  பிறகு  என்ன நடக்கிறது,  ஜீசஸ்  கிறிஸ்ட்,,,, மிசினை நிப்பாட்டி,  ,துண்டு துண்டாதான் பொறுக்கி எடுத்தோம்  ,,ஜீசஸ்  கிரிஸ்ட் "

                                       "  அடப்  பாவமே ,,அந்த மிசினில் யாரும்  பாயமுடியாதவாறு வலை போலப் போட்டோ,,அல்லது  வேறு  உயிர் காப்பு பாதுகாப்பு முன்னேட்பாடுகள் எதுவுமே  இல்லையா ,,"

                                       "   எல்லாம்  இருந்தது,,அவர்  முதல் நாள் இரவு வேலை முடிந்து  போகும்போது யாருக்கும்  தெரியாமல்  எல்லாவற்றையும் அகற்றிவிட்டு அடுத்தநாள் காலையில்  வந்து  பாஞ்சிட்டார்,,,,ஜீசஸ்  கிறிஸ்ட் "

                                       " ஏன்  அப்படிச்  செய்தார்  என்று  தெரியுமா ,,என்ன  காரணம் அப்படித் தற்கொலை செய்ய .."

                                          " அதுதான்,,எனக்கும்  விளங்கவில்லை.  ஆனால்  இதுக்கு  காரணம்  புலம்பெயர் அந்நிய  நாட்டில் மன அழுத்தமாக இருக்கலாம் என்றுதான்  நாங்கள் நிர்வாகம் நினைத்தோம்,,ஆனால்  பிறகு  கதைகள்  அப்படி  வரவில்லை "

                                          "      ஒ,,வேற  எப்படி  வந்தது "

                                         "  ஹ்ம்ம்,,,,உங்கள்  நாட்டில்  திருமணம் எப்படி செய்வார்கள் "

                                   " காதலித்தும்  செய்வார்கள் ,,,பொருத்தம்  பார்த்தும்  செய்வார்கள் "

                                  ." அப்படியா,  சரி,,  இது  என்ன  .  .............  ..............    ..............        .....    .... ஹ்ம்ம்ம் "


                                   "..ஹ்ம்ம்ம்,,இது   போல  தான்,, ....................  .................  ஹ்ம்ம் .ஹல்வோர்சன் "

                                      "  ஒ,,,அப்படியா,,ஹ்ம்ம்,  நீயும்  இதைப்பற்றி கதைக்க விரும்பவில்லை போல இருக்கே,,,,,"

                                     " ஹ்ம்ம்,,அப்பிடிதான்  நான்  நினைக்கிறன், ஆனாலும்  சரியாக  அனுமானிக்க முடியாது ,ஹல்வோர்சன் "

                                         " அந்த சம்பவம் நடந்து ஒரு வாரத்தில்  நான் என் வேலையை ரிசைன் செய்து விட்டேன் "

                                    "       ஒ..ஏன்,,அப்படி செய்திங்க  ஹல்வோர்சன் "

                                      "  எனக்கு அந்த இடத்துக்குள் போக முடியவில்லை,,,நினைவுகள்.....அகால மரணம்,,,,,என்னால் முடியவே முடியவில்லை ,,அந்த  அருமையான மனிதர் "

                                     "  ஹ்ம்ம்,,உங்கள்  இழப்பின் ஆதங்கம்  புரிகிறது "

                                           " அவர் என்னோட பல விசியங்கள் பேசி இருக்கலாம்,,நான்  உதவி  செய்திருப்பேன்,,,,குறைந்த பட்சம்   எப்படி  அப்படியான நிலைமைகளை  கடந்து போவது என்று "

                                        "   ஹ்ம்ம்,,,,அது  உண்மைதான்  ஹல்வோர்சன் "

                                        " எங்கள்  நாட்டில்  சில  விசியங்களை இலகுவாக அப்பிளைக் கடிச்சு எறிஞ்சு போட்டு பியேர்ஸ் பழத்தைக்  கடிச்சுக்கொண்டு கடந்து செல்கிறோம்,,உங்கள் கலாச்சாரத்தில் அப்படி இல்லையே....அது  ஒரு  பெரிய  மனவியல் உளவியல் பிரசினை  இல்லையா "

                                          " ஹ்ம்ம்,,இருக்கலாம், எங்கள் நாட்டிலும்  கல்லைத் தூக்கி  நாய்க்கு  எறிஞ்சு போட்டுப் போற  மாதிரி ஆட்களும் இருக்கிறார்கள்..ஆனால்  எல்லாரும் ஒரே மாதிரி  இல்லையே

                                               " அப்ப,,இந்தக்  கேசில்  ஏன்  அப்படி  நடந்துக்கொள்ள வில்லை.  புலம்பெயர் அந்நிய  நாட்டு  நிலைமை என்பதாலா "

                                                " ஒரு  கேள்வி பல விடைகள் ...வேறென்ன சொல்ல முடியும் ,,ஹல்வோர்சன் "

                                           " ஹ்ம்ம்,,,எனக்கு அந்த சம்பவம் நடந்தபின் ,,தமிழர்கள் மீது  இன்னும்  இரக்கம்  அதிகம்,,,அவர்கள்  இந்த அந்நிய நாட்டில்  வாழுறதுக்கு நிறையக்  கலாசாரப்  பாலங்களைக் கடக்க வேண்டி இருக்குப் போலிருக்கு ,, "

                                         " எனக்கு இதுக்கு பதில் சொல்லும் அந்தளவு  அறிவு எல்லாம் இல்லை,  நானே  ஒரு  சிம்பிள்  ஆள்  ,,,,ஹல்வோர்சன் ,ஆனால் ,இது பெரிய அகன்ற  ஆழமான  சோசியோலோயி  கற்கைநெறி என்கிறார்கள் "

                                       " நான்  அந்த நட்புக்கு  எப்பவுமே  தலை வணங்குகிறேன்,,அதனால் இந்தப்  படத்தை நான் வடக்கு நோர்வேயில் இருந்து இடம் மாறி  இங்கே வரும்போது மறக்காமல் கொண்டுவந்து என்னோடு வைத்து இருக்கிறேன்...நான் நினைக்கிறேன்  முப்பது சொச்சம் வருடங்களின் பின் இன்றுதான் அதை வெளியே எடுத்து உனக்குக் காட்டி இருக்கிறேன்,,இவளவு  நேரமும் என்னோட  பேசிய  உனக்கும்,,சிசிலியாவுக்கும்  மிகவும்  நன்றி "

                                         "   ஹ்ம்ம்,,மிகவும்  நன்றி  ஹல்வோர்சன்,,நீங்க  உடம்பைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்க,,இன்னொருமுறை இங்கே  வந்தால் உங்களோடு கதைக்குறேன் ,,ஹல்வோர்சன் "

                                             சிசிலியா  எங்கள் உரையாடலைக் கேட்டே  அதில் உள்ள பல விசியங்களைக் கிரகித்து உள்ளே இறக்கியே களைத்துப்போய் இருந்தாள். அவள் மரவீட்டுக்கு வந்து கோப்பி போட்ட மிச்ச  சுடு தண்ணியில் முகத்தைக் கழுவினாள். கொஞ்ச நேரத்தில் ஜன்னல் , கதவுகள் எல்லாவற்றையும் இறுக்கி சாத்தி வெளிக்கேட்டை பூட்டிப்போட்டு  மெர்சிடஸ் பென்ஸ் கோம்பிரசரரை ஸ்டார்ட் செய்து ஏறக்குறைய ஸ்பில்பேர்க் கிராமிய நகரத்தைக் கடந்து ஒஸ்லோ எல்லைவரை வரும் வரை ஏனோ அவள் எதுவுமே பேசவில்லை.

                                   அந்த பிரைன் அடம்ஸ் பாடிய சீடியும் போடவில்லை. ஜன்னலை இறக்கி சில்லென்ற காற்று மட்டும் உள்ளே வர விட்டு ஓடிக்கொண்டு வந்தாள். சொண்டுக்கு விக்டோரியா சிகிரெட் லிப்ஸ்டிக் நாலுதரம் போட்டிருக்க வேணும் அதைத் தொடவேயில்லை . என்ன நினைக்கிறாள் என்று பிடிபடவில்லை . ஸ்பானிஸ் டுனிக்காவை  நல்லா  நெஞ்சுவரை இழுத்து  கீழ  இறக்கி விட்டுப்போட்டு  அதை கஸ்மீரி கொட்டன் சால்வையால் மூடி இருந்தாள்

                                      ஒஸ்ட்போல் குன்று  மலைகளில் மாலை வெய்யில் மஞ்சள் அடிச்சு கொஞ்சம் சாணி போல பூசிவிட்ட சரிவுகளில் மோர்க்கோ பறவைகள் கும்பலாக குந்தி இருந்து கதை பேசிக்கொண்டிருந்தது . பாதையோரம்  ஒரு அல்பா ரோமியோ ஸ்போர்ட்ஸ்  காரும் முன்ஹோலம் கொம்பணி   இழுவை ட்ரக்கும் சைட் கொடுப்பதில் இடம் வலம்  பிசகி  இடிச்சுப்போட்டு உரசிக்கொண்டு  நின்றன  . நான் பறவைக் காவடியில்  செதில் குத்தினவனின் முதுகுபோல கொஞ்சநேரம்  நெளிந்து கொண்டு இருந்தேன்,

                              கார் ஒரு  நேர் ரோட்டில் ஓடத் தொடங்க , சிசிலியா திரும்பிப் பார்த்து

                       "  ஹ்ம்ம்,,,,உங்கள்  நாட்டில்  திருமணம் எப்படி செய்வார்கள்,,ஹ்ம்ம்,,சொல்லு,,,,விபரமா  சொல்லு  கழுதை,,அந்தாளுக்கு  சொன்ன மாதிரி  சடைஞ்சு  சொன்னி என்றால்  உதை வேண்டுவாய்,,சொல்லு கழுதை  .. ஹ்ம்ம்,,,,உங்கள்  நாட்டில்  திருமணம் எப்படி செய்வார்கள் .."

                                    என்றாள்.    அதுக்கு  நான் ஜோசித்துப்போட்டு

                          "   பிறகு ஒரு நாள்  உன்னை  இருத்தி வைச்சு,,கணபதி  ஓமம்  வளர்த்து  , முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள் சாட்சியாக மாங்கல்யம் தந்துனா னே மாம ஜீவன  கேதுனா சந்தே  பத்னா திதம்... என்று அம்மி  மிதிச்சு சப்தரிஷி மண்டலத்தில் அருந்ததி நட்சத்திரம்  பார்க்கும்போது சொல்லுறேன் "

                                                 என்று சொன்னேன்  ,அவள் அதுக்குப் பிறகுதான் பிரைன் அடம்ஸ் பாடின , " One Night  Love  Affair ",  சீடியை   பாடவிட்டாள் .அதில " என்னோட எப்போதும் சேர்ந்து வா  "  என்ற பாடல்  தொடங்க  அவளும் சேர்ந்து பாடத் தொடங்கினாள்,,,
.
.
.03.05.2016       

012.jpg

Naavuk Arasan at 

 

http://minnirinchan.blogspot.ch/2016/05/blog-post.html?spref=fb

 

 

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை- மனசு

Wed, 15/02/2017 - 18:23
ஒரு நிமிடக் கதை- மனசு

விவாகரத்து கிடைத்து விட்டது. நிர்மலா நீதிபதியை நன்றியோடு பார்த்தாள். நரேனின் முகம் வாடிப்போயிருந்தது. குமரன் மகளிடம் வந்தார்.

“இனி என்னம்மா பண்ணப் போறே?” என்று கேட்டார்.

“அப்பா!... என்னைக் கொஞ்சம் தனியா விடுங்க. ஆண்டவன் இருக்கான்!”

ஏனோ தெரியவில்லை. முதல் பார்வையிலே அவளுக்கு நரேனை பிடிக்காமல் போய்விட்டது. வீட்டில் சொல்லிப் பார்த்தாள். எடுபடவில்லை. அப்பா பிடிவாதமாக இருந்தார். கல்யாணத்தை முடித்தார்.

ஒட்டுதல் இல்லாமலே ஆரம்பித்த வாழ்க்கை. வெறுப்பைத்தான் தந்தது. அவள் மனசை தொடும் விதமாக நரேன் இல்லை. அதற்கு அவன் முயற்சி செய்யவும் இல்லை. வாழ்க்கையை ரசித்து வாழ விரும்பியவள் நிர்மலா. அது முடியாமல் போகவே விவாகரத்துக்கு அடிப்போட்டாள். எல்லோருக்கும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அவள் உறுதியாய் இருந்தாள்.

இன்று நினைத்ததை சாதித்து விட்டாள். நிர்மலா அப்பாவுடன் கோர்ட்டுக்கு வெளியே வந்தாள்.

நரேன் அவளிடம் வந்தான்.

“உன் பிடிவாதத்தால நீ விவாகரத்து வாங்கிட்டே. ஆனா, இனி நீ என்ன பண்ணுவே?... அதான் எனக்கு தெரிஞ்ச கம்பனியில உனக்கு ஒரு நல்ல வேலைக்கான அப்பாயின்மென்ட் ஆர்டரை வாங்கிட்டு வந்தேன். கை நிறைய சம்பளம். நீ நினைச்சபடி வாழலாம். ஆல் த பெஸ்ட்!”

அவள் கையில் கவரை திணித்து விட்டு நரேன் நடந்தான். முதல் முறையாக தன் மனதை தொட்ட அவனை நிர்மலா பார்க்கும் போது அவன் படி இறங்கி சென்றுகொண்டிருந்தான்!

http://tamil.thehindu.com/

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை - படிப்பு

Sun, 12/02/2017 - 07:32
ஒரு நிமிடக் கதை - படிப்பு

 

 
min_2223261f.jpg
 
 
 

“இந்தாங்க நம்ம மோகனுக்கு புராக்ரஸ் ரிப்போர்ட் கொடுத்திருக்காங்க. கையெழுத்துப் போட்டு கொடுங்க!” மனைவி ரேணுகா நீட்டிய ரிப்போர்ட் கார்டை வாங்கிப் பார்த்த கோபாலுக்கு கோபம் தலைக்கேறியது.

“எந்தப் பாடத்துலயும் 60 மார்க் தாண்டல! தன்னோட மகன் ஆனந்த் 90 மார்க் வாங்கியிருக்கிறதா பக்கத்து வீட்டு கணேசன் பெருமையா சொல்லிட்டுப் போறார். உன் பிள்ளை மோகன் படிக்கிற லட்சணத்தைப் பார்த்தியா? எங்கே அவன்? உட்கார்ந்து படிக் கிறதை விட்டுட்டு விளையாட போய்ட்டானா? எல்லாம் நீ கொடுக்கிற செல்லம்தான்…” கோபத்தில் கத்தினார் கோபால்.

“நல்லா படிக்கலைன்னா அவன் என் பிள்ளையா? உங்க பிள்ளையும்தானே! அது சரிங்க.. இப்போ பக்கத்து வீட்டு ஆனந்தோட மோகனை எதுக்காக ஒப்பிடறீங்க?” நிதானமாய்க் கேட்டாள் ரேணுகா.

“நல்லா படிக்கிற பிள்ளைகளைச் சுட்டிக் காட்டினாத்தானே இவனுக்கும் நல்லா படிக்கணுங்கிற எண்ணம் வரும். ஏன் உனக்கு அதுவும் புரியலையா?” மகனின் மீதான கோபத்தை மனைவியிடம் காட்டினார்.

“ஆனந்தோட அப்பா மாசம் ஒரு லட்சம் சம்பளம் வாங்குறாரே… நீங்க நாற்பதாயிரம்தானே வாங்குறீங்கன்னு நம்ம மோகனும் உங்களைத் திருப்பிக் கேட்டா என்ன சொல்வீங்க?”

“ஓஹோ… என் வாயை எப்படி அடைக்கணும்னு நீயே மோகனுக்குச் சொல்லிக் கொடுப்பே போலிருக்கே. மோகனுக்கு வக்காலத்து வாங்கறியா?”

“அப்படியில்லைங்க… ஒருத்தரை இன்னொருத்தரோட ஒப்பிடறது தப்புங்க. நீங்க ஆரம்பத்துல ஆயிரம் ரூபா சம்பளம் வாங்கினதையும், இப்போ நாற்பதாயிரம் சம்பளம் வாங்குறதையும் மோகனுக்குச் சொல்லிக் காட்டுங்க. நம்ம மோகனும் தன்னையே தன்னோட கம்பேர் பண்ணி பார்த்துட்டு நல்லா படிக்க ஆரம்பிச்சுடுவான்.”

ரேணுகா சொன்னதிலும் ஏதோ அர்த்தம் இருப்பது புரிய, “சரி… அப்படியே செய்யறேன்!” சொன்ன கோபாலின் கோபம் இப்போது காணாமல் போயிருந்தது.

http://tamil.thehindu.com/opinion/blogs/ஒரு-நிமிடக்-கதை-படிப்பு/article6639423.ece?ref=relatedNews

Categories: merge-rss

விடிவெள்ளி

Sun, 12/02/2017 - 06:42
சிறுகதை - விடிவெள்ளி

ப்ரியதர்ஷினி கணேசன், ஓவியம்: கார்த்திகேயன் மேடி

 

1.jpg

“யேட்டியேஏஏய்…. பாத்து சூதானமா கொத்து… நாத்துல பட்டா நஞ்சு போய்டும்” - வேகமாக ஓடிவந்த தையமுத்து மூச்சிரைக்கக் கத்தினாள்.

“யக்கோவ்… நீ வெசனப்படாத… நானு பார்த்துக்குறேன். நீ இப்டி இரைக்க இரைக்க ஓடியாந்தினா பேச்சி அய்த்தான் எங்களைத்தான் வையும். புள்ளையை மடில வச்சுக்கிட்டு நீ அடங்க மாட்றியே” - அதட்டினாள் வள்ளிக்கண்ணு.
24p2.jpg
“அடிப் போடி கூறுகெட்டவளே… பச்சையும் புள்ளையும் எனக்கு ஒண்ணுதான்… நீ ஒழுங்கா பாத்துக் கொத்து” - களைக்கொத்தியைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு கதிர்க் கூட்டத்துக்குள் நுழைந்தாள் தையமுத்து.
வாகாகக் கொத்தியைப் பிடித்துக் களையெடுக்கும் தையமுத்துவை அபூர்வமாகப் பார்ப்பதுபோல பார்த்தாள் வள்ளி. எட்டு ஊரிலேயே பெரிய பண்ணையக்காரரான கருப்புச்சாமி அய்யாவின் ஒரே மகள். அந்த ஊரிலேயே டவுனுக்குப் போய் பத்தாப்பு வரையில் படித்தவள். வெளியூரில் மாப்பிள்ளை பார்த்த அப்பாவிடம் சண்டை போட்டு சொந்த மாமனான பேச்சியப்பனையே ஆசை ஆசையாகக் கட்டிக் கொண்டவள்.

வள்ளிகூடக் கேட்டாள்… ``ஏக்கா, நீயோ அம்புட்டு அளகா இருக்க… பேச்சி அய்த்தானோ பேய்க் கரிசல் நெறம். நீ பட்டணம் போயி படிச்சிருக்க. அவரு நம்மூரு வயக்காட்டையே தாண்டுனதில்ல… அப்புறம் எப்படிக்கா கட்டிக்கிட்ட?”

அந்தக் கேள்விக்கு தையமுத்து சொன்ன பதில்தான் வள்ளியை பிரமிக்க வைத்தது. “வள்ளி… வாழ்க்கை எப்பவுமே ஒரு வயக்காடு மாதிரிதான்… பாத்தி கட்டிப் பயிர் போடற நாலுக்கு நாலு வயல் மாதிரி ஆத்தாவோட கர்ப்பப்பைல இருந்து ஜனிச்சு மறுபடியும் நாலு பக்க குழிக்குள்ள போறவகதான் மனுசப்பயலுக. வித போட்டு முளைச்சு வர நாத்து மாரி வந்து விழுற ஜென்மம் ஆடாத ஆட்டமில்லை… அறுத்துப் போட்ட கதிரு மாரி எல்லாமே ஒரு நா தவிடா மாறி மண்ணோட கலந்துரும். நானு அப்படி ஊருக்கே சோறு போடற மண்ணுல பொறந்தவ… எல்லாருக்கும் வயித்தை நிறைக்கற கையும், மனச நினைக்கற குணமும்தாண்டி பெருசு… நானு படிச்சவனு சொல்லிக்கறதவிட பத்துப் பேருக்குக் கஞ்சி ஊத்தர விவசாயி பொண்டாட்டினு சொல்லிக்கறதுதாண்டி இந்தப் பொறப்புல எனக்குப் பெருமை...”

இப்படிப்பட்ட தையமுத்து இப்போது எட்டு மாச கர்ப்பிணியாக நிற்கிறாள். வயிற்றுப் பாரத்தின் பூரிப்பால் பொன் மஞ்சளாக உருவெடுத்து நிற்கும் அவள் வயலுக்கு வருவதை மட்டும் விட்டுவிடவே இல்லை.

“அக்கா... உன் முகமே சரியில்லையே? ஏதும் சுகவீனமா வருதா? இல்லை, வலியெடுக்குதுனாலும் சொல்லிடுக்கா… எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு… நீ பாட்டுக்கு அரைக் கழனிய களையெடுத்திருக்க” என்று அதிர்ச்சியோடு கேட்டாள் வள்ளி.

“இல்ல வள்ளி… பயப்படாத. அதெல்லாம் இல்ல, எம் புள்ளைக்கு கழனியோட மகத்துவத்த சொல்லிக் கிட்டே களையெடுத்தேனா எப்படி இவ்ளோ தொலவு வந்தேன்னு எனக்கே தெரியலை… ஒரு வேளை எம்புள்ளை பிற்காலத்துல பெரும் கழனிக்காரனா வருவானு நினைக்கறேன்” என்று, முகத்தில் பூத்த வியர்வையைத் துடைத்த தையமுத்து, “இருட்டி… எனக்கு வயிறு ஏதோ பிசையுது.கொஞ்சம் வரப்புல உட்கார்ந்துட்டு, பையப் போலாம்” - நடந்தவளைக் கைப்பிடித்து இழுத்தாள் உடனே துரிதமாகச் செயல்பட்ட வள்ளி, “ஏலே, இங்கன வாங்கடி… முத்துவைக் கிணத்துக் கட்டைக்குத் தூக்குங்க… பிள்ள வலிதாண்டி எடுத்துப்போச்சு…” என்று வயலே அதிரக் கத்தினாள். சத்தம் கேட்ட அண்டை வயல் பெண்கள் வேகமாக ஓடி வந்தனர் பேச்சியின் வயல் நோக்கி. உழுதுகொண்டிருந்த ஆண்களும் சூழ்நிலை உணர்ந்து விலகிப் போக ஆரம்பித்தார்கள்.

கிணத்துக் கட்டைக்குத் தூக்கிச் சென்ற தையமுத்துவைச் சுற்றி அரைவட்டமாய்ச் சூழ்ந்துகொண்ட னர் பெண்கள். சாமியைக் கும்பிட்டுக் கொண்டே அம்சவேணி, தையமுத்து வின் இடுப்பெலும்பை மெதுவாக இளக்கினாள். அவ்வளவுதான், அத்தனை நேரம் முகத்தில் வலியைக் காட்டிக்கொள்ளாத தையமுத்து, “ஆத்தாஆஆஆஆ” என்று கத்திய கத்தில் நெற்கதிர் தின்ற கரிச்சான் குருவிகள் சிறகடித்துப் பறந்தன.
“ஆத்தா… உனக்கு அப்படியே நம்ம அளகர் சாமியே மகனா வந்து பொறந்துருக்கார்டி… என்ன கள முகத்துல… நீ நினைச்ச மாரி உன் வயக்காட்டுலையே புள்ளையைப் பெத்து இறக்கிட்ட… ஏ வள்ளி, இங்கன வந்து புள்ளையப் புடிடி மசமசனு நிக்காம… அப்படியே, அந்த வரப்புத் தண்ணிய தலைல தெளிங்கடி… நம்ம கழனியக் காக்க வந்த மவராசண்டி இவன்” என்று உற்சாகமாகக் கூச்சலிட்டாள் வேணி.

குழந்தைக்கு அழகர் என்று பெயர். இதோ, பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்தவனை மேலே படிக்க வைக்க வேண்டும் என்று குடும்பமே உட்கார்ந்து பேசி முடிவெடுத்தது. இந்த நேரத்தில்தான் அழகரின் ஆசிரியர், “நீ எடுத்த மார்க்குக்கு மெக்கானிக்கல் இன்ஜினீயரிங் படிப்பே கிடைக்கும் அழகர். நல்ல வேலைக்கு உத்தரவாதம்…” என்றார்.

24p3.jpg

பேச்சியோ, “ஏ அழகரு, பேசாம நீ வைத்தியனுக்குப் படி… நம்ம ஊரில் வைத்தியம் பார்க்க பல மைல் தூரம் போவேண்டி இருக்கு…

நீ படிச்சுப்புட்டனா நானும் பெருமைப்பட்டுக்குவேன்.. ஊருக் கும் வைத்தியம் பார்த்தாப்பல ஆச்சு” என்றார். எல்லாவற்றையும் கேட்டுக்கொண்டு தையமுத்து மட்டும் அமைதியாக இருந்தாள்.

இரவு முழுவதும் தூங்காமல் புரண்டு கொண்டே இருந்தான் அழகர். பேச்சியோ, அழகரின் ஆசிரியர்களிடம் கேட்டு இன்ஜினீ யரிங், மருத்துவம் என்று அழகர் பெயரில் விண்ணப்பிக்க ஆரம்பித்திருந்தான்.
மறுநாள் காலையில் வீடு முழுவதும் அழ கரைத் தேடிய பேச்சி, தையமுத்துவைக் கூப்பிட்டு, “ஏ... எங்கடி அவனக் காணோம்… நாளைக்கு ஏதோ பரீட்சை எழுதணுமாம் அவன்… அவுக வாத்தியாரய்யா சொன்னாரு…கூட்டிப் போகலாமுனு பார்த்தா… இவ்வளோ வெள்ளனம் எங்கன போனான்?” என்று மகனைத் தேடிக் கிளம்பினான்.

ஊர் முழுவதும் சுற்றி அலுத்துப் போனான் பேச்சி. இதற்குள் வள்ளியும் வெரசலா தையமுத்துவைத் தேடி வந்தாள். “என்னக்கா அழகரைக் காணோம்னு அய்த்தான் சல்லடை போட்டு ஊரை சலிச்சுக்கிட்டு இருக்காரு…. ஆனா, நீ சலனப்படாம உட்கார்ந்திருக்க” என்றாள்.

அவளோ, “இல்லைடி வள்ளி, எனக்கு என்னன்னே தெரியலை. மனசுக்குள்ள ஏதோ நிரம்பி வழியுது. என் புள்ள எங்கனயும் போக மாட்டாண்டி… அவன் நல்லதையேதான் செய்வான்” என்றாள்.

அதற்குள் மூணு மணி பேருந்தும் ஊருக்குள் வந்து விட, இறங்கி ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்த அழகரை ஒருவழியாகப் பார்த்தான் பேச்சி.

“ஏ அழகரு, சொல்லிக்காம கொள்ளிக்காம எங்க போன? என்னையும் ஆத்தாளையும் இப்படி பயமுறுத்திப்புட்டியே” என்றான் பேச்சி. “நீ வேணா பயந்திருப்ப… ஆனா, ஆத்தா கண்டிப்பா பயந்திருக்காது… சரி வா, வீட்டுக்குப் போவோம்… எல்லாம் சொல்றேன்” என்றபடி வீட்டுக்கு விரைந்தான் அழகர்.

அதற்குள் வீட்டில் கூடியிருந்த உறவின் முறைகள், “ஏய்யா அழகரு... எங்கய்யா போன? ஊரு சனமே கூடி நிக்கறோம் உனக்காக…”  என்றனர். அந்த எளிய மனிதர்களின் பாசம் அழகரை உருக்கியது.

“அய்த்த… சித்தி… பெரியப்பா எல்லார் கிட்டயும் மொதல்ல நான் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கறேன். தகவல் கூட சொல்ல முடியாத ஊருல நான் அவ்வளவு வெரசா காலையில வெளில போனது தப்புதான். ஆனா, நான் ரொம்ப நல்ல முடிவு எடுக்கத்தான் போயிருந்தேன்” என்றவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் தையமுத்து.

“அப்பா... என்னை மன்னிச்சுடுங்க. ஏன்னா, நீங்க நினைச்ச மாரியோ, என் வாத்தியார் நினைச்ச மாரியோ, இல்லை தாத்தாவோட ஆசைப்படியோ எதுவும் படிக்கப் போறதில்லை”என்றவனை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான் பேச்சி.

“ஆமாப்பா…. என் ஆத்தாவோட ஆசைப்படி விவசாயமும் விட்டுப் போகாம, அதே நேரத்தில் என் மேல் படிப்பும் கெடாம நான் விவசாயக் கல்வியத்தான் படிக்கப்போறேன்” சொன்னவனை பெருமிதமாகப் பார்த்தனர் பேச்சியும் ஊராரும்.

 அவ்வளவு நேரம் அசையாமல் நின்றிருந்த தையமுத்து கரகரவெனக் கண்ணீர் கொட்டிய கண்களுடன் வேகமாக மகனைக் கட்டிப் பிடித்து உச்சி மோந்தாள். “உண்மையிலேயே அம்சவேணி அக்கா சொன்னாப்புல நீ கழனியைக் காக்க வந்த என் கரைமேல் அழக ரய்யாதான்யா” என்றாள், அந்த விவசாயக் கிராமத்தின் விடிவெள்ளியாக மின்னிய அழகரைப் பார்த்து!

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

10 செகண்ட் கதைகள் 8

Sat, 11/02/2017 - 19:37
10 செகண்ட் கதைகள்

ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

p92k1.jpg

குறி

p92a.jpg

``பேருந்து எப்போ வரும்?'' எனக் கேட்டார், கிராமத்தில்  குறி சொல்லும் பூசாரி.

- அபிசேக் மியாவ்  

முன்னேற்றம்

p92b.jpg

ஸ்கூட்டர் ஓட்டத் திணறும் அப்பா, கார் ஓட்டப் பழகினார் செல்போன் கேமில்.

- கோ.பகவான்

சத்துணவு

p92c.jpg

வீட்டில் இருந்து மதிய உணவு கொண்டுவந்திருந்தார் சத்துணவு ஆயா.

- சி.சாமிநாதன்

ஒற்றுமை

p92d.jpg

``வழிகாட்ட ஒரு தலைவனே இல்லாம, எப்படி உங்களுக்குள்ள போராட்டம் நடத்துற ஒற்றுமை வந்தது?'' என ஆச்சர்யமானார் சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகி.

- பெ.பாண்டியன்

ஏமாற்றம்

p92e.jpg

``ஏ.டி.எம்-ல ஒரு பேய் சார்'' என இயக்குநர் சொன்னதும், ``ஏமாந்துபோயிருக்குமே!'' என்றார் புரொடியூஸர்.

- கோ.பகவான்

புலம்பல்

p92f.jpg

``இந்த ஆபீஸ்ல எவனாவது வேலைசெய்வானா சார்..?'' எனப் புலம்பிக்கொண்டே, ஓய்வுபெறும் வரை அதே அலுவலகத்தில் இருந்தார் ராம்கி.

- கே.சதீஷ்

காலண்டர்

p92g.jpg

ஏழைகள் வீட்டில், வருடாவருடம் தொங்குகிறது அடகுக் கடை காலண்டர்.

- கட்டுமாவடி கவி கண்மணி

தள்ளிச் சென்ற மரணம்

p92h.jpg

சிறையில் தற்கொலைக்கு முயன்ற மரண தண்டனைக் கைதி, காப்பாற்றப்பட்டார்.

- கோ.பகவான்

முதல் வேலை

p92i.jpg

ஆபீஸுக்கு வந்ததும் முதல் வேலையாக வைஃபையை ஆன்செய்து வாட்ஸ்அப்பில் வந்த மெசேஜைப் படித்துக்கொண்டிருந்தாள் கார்த்திகா.

-  கிருஷ்ணகுமார்

புலம்பல்

p92j.jpg

``பேயை காமெடியா காட்டி, என் பொழப்பைக் கெடுத்துட்டாங்களே!'' எனப் புலம்பிக் கொண்டிருந்தார், பேய் ஓட்டும் பூசாரி.

- பர்வீன் யூனுஸ்

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

ஆசை முகம் - சிறுகதை

Fri, 10/02/2017 - 08:22
ஆசை முகம் - சிறுகதை

தமிழ்மகன் - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

62p11.jpg

ஞ்சிதா எந்த நம்பிக்கையில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் எனத் தெரியவில்லை. அவளைத் தோளில் தாங்கியிருந்த ராஜனுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. காருக்குள் ஜன்னல் காற்று ஆவேசத்தோடு வீசியது. அவள் தலைமுடி அலைந்து, ராஜனின் முகத்தில் சிறு கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியவண்ணம் இருந்தது. காரின் கண்ணாடியைப் பாதி மூடி, காற்றைக் கட்டுப்படுத்தினான் ராஜன். அவனுடைய அசைவு அவளுடைய உறக்கத்தைக் கலைத்துவிடக் கூடாது என்ற யத்தனிப்பையும் மீறி, அவள் தன் கண்களை லேசாகத் திறந்து, அவனோடு மேலும் நெருங்கி அமர்ந்து புன்னகைத்தாள். துப்பட்டாவைப் போர்த்திக்கொள்ளும் சாக்கில் தோளில் மெள்ளக் கடித்தாள்.

காலையிலேயே கிளம்பியது, வழியில் சாப்பிட்ட வெண்பொங்கல் எல்லாம் சேர்ந்து ஏற்படுத்திய மயக்கநிலை. சமீபகாலங்களில் பசுமைத் தாகம் ஏற்பட்டு, இப்படி ஒரு பயணத்தை முடிவுசெய்தாள். சுயமாக முடிவெடுக்கக்கூடிய, அழகியல் சிந்தனைகொண்ட, நாகரிகமான... எனப் பல முன்னொட்டுகள் போட்டு ‘மணமகள் தேவை’ என விளம்பரம் கொடுத்து, தேடிப்பிடித்ததுபோல ராஜனுக்குக் கிடைத்தவள். சென்னையில் உள்ள வெளிநாட்டு கார் நிறுவனம் ஒன்றில் புரொடக்‌ஷன் மேனேஜர். அவளுக்கு அம்மா மட்டும்தான்; அதுவும் சேலத்தில். ராஜனுக்கு அம்மாவும் இல்லை. சொந்தக்காலில் சௌகர்யமாக நிற்கும் சாஃப்ட்வேர் வேலை. திகட்டத் திகட்டக் காதலித்து முடித்து, சமீபத்தில் காதலுக்கான இலக்கணங்களையும் மீறத் தொடங்கியிருந்தனர்.

கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை உறவுகள் இல்லை. எனினும், எல்லோருக்கும்போல அவனுக்கும் சொந்த ஊர் ஒன்று இருந்தது. சொந்தமாக ஓர் உறவும் இல்லாத, சொந்தமாக ஒரு வீடும் இல்லாத ஒரு சொந்த ஊரை, சொந்தம் கொண்டாடுவதில் உருவான கூச்சத்தில் குவிந்துகிடந்தது மனம்.

யாரைப் பார்க்கப் போகிறோம், அவருக்கு நம்மை நினைவிருக்குமா, அவர் இப்போது இருக்கிறாரா, அவர் நமக்கு என்ன உறவு... போன்ற கேள்விகள், புறப்பட்டு வந்த பாதி வழியில் கொக்கிகளாகக் கீறிக்கொண்டிருந்தன.

இத்தனையும் மீறி அந்த ஊரை நோக்கிப் பயணிப்பதற்கு, அவனுக்குச் சொந்தமாக ஒரு முகம் இருந்தது. அவனுடைய நினைவு சரியாக இருந்தால், அந்த முகத்துக்கு உரியவரின் பெயர் ராஜாமணி. நினைவு என்னவோ அந்தப் பெண்மணியின் விஷயத்தில் சரியாகத்தான் இருந்தது. ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போதே அறுந்துவிட்ட சங்கிலியை இணைக்கும் ஒரு சந்தர்ப்பமாகவும் ராஜன் அதை நினைத்தான். அவன் அந்த ஊரில் அன்பு பாராட்டும் என இன்னமும் எதிர்பார்த்தது அந்த முகத்தைத்தான்.

ராஜாமணியோடு சேர்ந்தே நினைவுக்கு வந்தது, ஓம் சக்தி டென்ட்கொட்டாய். அது இப்போது என்னவாக மாறியிருக்கிறதோ. அங்குதான் முதன்முதலாக அந்த முகம் அறிமுகம். சினிமா கொட்டகையில் படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, இருட்டில் துழாவித் துழாவித் தேடிவந்து கண்டுபிடித்து, இரண்டு கஜுராவை இரண்டு கைகளிலும் திணித்துவிட்டுப் போனபோது, அந்தப் பெண்மணியின் முகம் ஏறத்தாழ இருட்டுபோலத்தான் இருந்தது. அம்மாவின் மடியில்தான் ராஜன் அமர்ந்திருந்தான்.

அம்மா, ‘‘வாங்கிக்கடா...’’ என்றார், அந்தப் பெண்மணியைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடி. அந்த டென்ட்கொட்டாய், இப்போது ஓர் அடையாளமாக இருக்க முடியாது.

டென்ட்கொட்டாய்களுக்கான அனுமதி இப்போது எங்கும் இல்லை. அந்தப் பெண்மணியை இரண்டாவது முறை பார்த்தது நன்றாக நினைவிருந்தது. டென்ட்கொட்டாயில் பார்த்த அடுத்த நாள் அது. இருட்டில் பார்த்ததால் அல்லது அந்த முகத்தை நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்ற யத்தனிப்பு இல்லாததால், அதைவிட கஜுரா முக்கியமாக இருந்ததால், அந்த முகத்துக்குச் சொந்தமானவர் ஒரு பெண் என்பதைக்கூட, அவன் மறந்திருந்த அந்த இரண்டாவது நாளில் அவளைப் பார்த்தான்.

ர் மக்களுக்குத் தடுப்பூசி போடவந்த நர்ஸ் அக்காவுக்குத் துணையாக, அவனை ஊரில் எல்லோருடைய வீடுகளையும் காட்டச் சொல்லியிருந்தார்கள். வீடுகளைக் காட்டினான். அந்த நர்ஸ் அக்காவுக்குத் துணையாக இருந்தான் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. சாண் பிள்ளை ஆண்பிள்ளைகணக்கில் அந்த அக்காவின் முன்னால் அவன் ஓடிக்கொண்டி ருந்தான்.

‘ஆட்டுக்குட்டி முட்டை இட்டு, கோழிக் குட்டி வந்ததுன்னு யானைக் குஞ்சு சொல்லக் கேட்டு பூனைக்குஞ்சு சொன்னதுண்டு...’ - பாடலைப் பாடியபடி துள்ளல் ஓட்டம்.

அந்தக் குடிசை, டென்ட்கொட்டாயை ஒட்டி இருந்தது. ‘‘எனக்கு எதுக்கும்மா தடுப்பூசி?’’ என்றவர், ‘‘இது யார் வூட்டுப் புள்ள?’’ என்றார். அவன் அப்போதும் அந்தப் பாட்டைப் பாடிக்கொண்டிருந்தான், இடையில் நிறுத்த மனம் இல்லாமல். அறிமுகம் செய்வதற்குள் அந்தச் சரணத்தைப் பாடி முடித்துவிட வேண்டும் என்பது மட்டும்தான் அவனுக்கு முக்கியமாக இருந்தது.

62p21.jpg

‘‘கூத்துக்கட்டுவாரே தில்லை அண்ணன்... அவரோட பையன்’’ - நர்ஸ் அக்கா சொன்னார்.

‘‘அப்படியா... நேத்து டென்ட்கொட்டாய்ல பார்த்தனே. இங்கே வா ராசா...’’ என்றபடி வாரி அணைத்துக்கொண்டார். வேகவைத்திருந்த வள்ளிக்கிழங்கை சூடு ஆற ஊதி ஊதி ஊட்டினார். ராஜன் அழைத்து வந்த நர்ஸ் என்பதற்காகவே கண்களை இறுக மூடி, ஊசி போட்டுக்கொள்ளவும் சம்மதித்தார். அடுத்த சந்திப்பிலும் அந்த முகத்தோடு சேர்ந்து, சில தின்பண்டங்கள்தான் நினைவுக்கு வந்தன. வெற்றிலைக் காவி ஏறிய உதடு. முப்பதின் ஏற்ற இறக்கத்தில் வயது. ஆனால், தின்பண்டங்களை வழங்குவதன் பின்னணியில் இருந்தது அவருடைய எளிய அன்பின் தாய்மை. அம்மாவும் அதைத்தான் சொன்னாள், ‘‘அவங்களும் உனக்கு அம்மா மாதிரிதான்.’’

தில்லைராஜன், ராஜபார்ட் நடிகர். ‘ராஜகுரு’, ‘பவளக்கொடி’ இரண்டும் அவருக்குத் தண்ணிப்பட்ட பாடு. சரக்குப் போட்டுவிட்டால் இரவு முழுவதும் அவருடைய வசனப் பாராயணங்களை மனப்பாடமாகச் சொல்வார். இத்தனைக்கும் எழுதப் படிக்கத் தெரியாது. டேப்ரிக்கார்டர் மாதிரிதான். என்ன சொன்னார்களோ அதை அப்படியே சொல்வார். ஒருமுறை ஊர்த் திருவிழாவுக்கு அடவுகட்டி ஆடியவர், பின்னர் அக்கம்பக்கத்தில் கூத்து போட்டால் போய் வரத் தொடங்கினார். ராஜா வேடம் கட்டிவிட்டால், அதைக் கலைத்த பிறகும் ஒரு சிற்றரசன் மிடுக்கு ஒட்டியிருக்கும்.

‘`அதாகப்பட்டது... காட்டு ஜந்துகள் ஊரை நாசம் செய்வதை அறிந்து, பொதுஜனங்களுக்கான சிரமங்களை நீக்குவதற்கு அரசனானவர் முடிவெடுத்துக் காட்டுக்குப் புறப்பட்டார். புலியும் கரடியும் சிங்கமும் யானையும் சிறுத்தையும் நரியும் பெருகியிருந்த காரணத்தாலே... அதாகப்பட்டது அவற்றின் அட்டகாசம் அதிகரித்ததாலே, அரசனானவர் அந்த முடிவை எடுத்தார். அந்த நேரத்திலே... பட்டத்துராணியானவள் எதிரே தலைப்படவே, `ராணி... நான் இப்போதே காட்டுக்குப் புறப்படுகிறேன். காட்டு விலங்குகள் நாட்டு மக்களை இம்சித்துவருவதை நீயும் கேள்விப்பட்டிருப்பாய். அவற்றைத் துவம்சம் செய்துவிட்டு விரைவாகத் திரும்பி வருகிறேன். நீ அதுவரை அந்தப்புரத்திலே அமைதியாக ஓய்வு எடு. நான் திரும்பி வந்ததும் இல்லறத்திலே ஈடுபட்டு, நம் வம்சம் தழைத்திட ஓர் ஆண்மகனை ஈன்றெடுப்போம்' என்றபடி புறப்பட்டார்.’’

அரசனே கதையையும் சொல்லி, அவருடைய வசனத்தையும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். அதைக் கேட்க ஒரு கூட்டம் எப்போதும் ஆர்வமாக இருக்கும். பெண் வேஷம் போடும் அருணாசல ஆசாரியும் அதே ஊரில்தான் இருந்தார். இன்னும் பல வேஷக்காரர்கள் அக்கம்பக்கத்து ஊர்களில் இருந்து வருவார்கள். திருவிழாக் காலங்களில் அவர்களைக் கையில் பிடிக்க முடியாது. தில்லையிடம் ராஜாமணி சொக்கிப்போனதும் அந்தக் காலகட்டத்தில்தான்.

அடுத்த சில நாட்களில் வீடியோ பிரபலமாகிவிட, புதுப்புது சினிமா டேப்களை வாடகைக்கு எடுத்துவந்து, திருவிழாவைச் சிக்கனமாக முடித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தனர். வீடியோக்களில் ரஜினியும் கமலும் ஸ்ரீதேவியும் ஸ்ரீப்ரியாவும் கூத்துக்கட்டுகிறவர்களைவிட அதிகமாகவே ஜொலித்தார்கள். தில்லையின் நடிப்பாசை, டென்ட்கொட்டாய் வாசலில் தன் கம்பி மீசையைத் தடவிக்கொண்டு நிற்பதில் வந்து நின்றது. அங்கே அவருக்கு என்ன வேலை என்பதை, கோடு கிழித்தாற்போல் சொல்ல முடியாது. கவுன்ட்டர், டிக்கெட் கிழிக்கும் இடம், மசால்வடை விற்கும் இடம், புரொஜெக்டர் இருக்கும் இடம் என எல்லா இடங்களிலும் சுழல்வார். எடுபிடியா, மேனேஜரா என உறுதிபடச் சொல்ல முடியாது. பெரிய வருமானம் இல்லை. அரை ஏக்கர் நிலம் அவர் பெயரில் இருந்தது. ஈடாகக் கடனும் இருந்ததால், நல்ல முகூர்த்தத்தில் அதை பைசல் செய்துவிட்டார்.

டென்ட்கொட்டாயில் மட்டும் அவருக்கு ஒரு ‘பவர்’ இருந்தது எனச் சொல்லலாம். ராஜாமணி அங்குதான் பலகாரக் கடையில் வேலை பார்த்தார். இடைவேளைத் தருணங்களில் டீ, வடை, பிஸ்கட்கள் விற்கும் சின்னக் கூரை ஒன்று டென்ட்கொட்டாய்க்குள் இருக்கும். ஒண்ணுக்குப் போன கையோடு ஆளுக்கு ஒரு மசால்வடையைச் சுவைத்துவிட்டு பீடியோ, சிகரெட்டோ பிடிப்பார்கள்.

விருத்தாசலம் மார்க்கெட்டில் அம்மாவும் அப்பாவும் லாரியில் அடிபட்டு இறந்தபோது, ராஜனுக்கு ஒரே துணை அவனுடைய படிப்பு மட்டும்தான். வீட்டுமனை, நஷ்டஈடு என கையில் ஒவ்வொன்றாக வந்தபோது, அவை அவனுக்கு அத்தனை பயனுள்ளவையாக இல்லை. அதற்குள் அவன் ஹெச்.சி.எல் சாஃப்ட்வேரில் டீம் ஹெட்டாகி இருந்தான்.

62p3.jpg

ஞ்சிதாவுக்கு ஜன்னல் வெயில் சற்றே அதிகப்படியாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். துப்பட்டாவால் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள். இமை திறவாமல், ‘`இன்னும் எவ்ளோ தூரம்?’’ எனக் கேட்டபோது, ராஜனும் ஏதாவது கிலோமீட்டர் பலகை கண்ணில் படுகிறதா எனத் தேடினான்.

‘`வந்துடுச்சு.’’

‘கர்ணாவூர்' என்ற பலகை, கண்ணில்பட்டது. ராஜன், `இதுவா கர்ணாவூர்?' என, காரின் எல்லா ஜன்னல்கள் வழியாகவும் ஒருமுறை சொந்த ஊரைத் தேடினான். காரை ஓரங்கட்டி நிறுத்திவிட்டு, மாபெரும் குழப்பத்தோடு அந்தக் கூட்டுரோட்டில் இருந்து, தன் ஊருக்குத் திரும்பும் பாதையைத் தேடினான்.

‘`கர்ணாவூர்னுதான் போட்டிருக்கே?’’

`அப்புறம் ஏன் முழிக்கிறே?' என்பதைத்தான் ரஞ்சிதா அப்படிக் கேட்டாள். புழுதியைப் பறக்கவிட்டுக் கிளம்பிப் போனது பேருந்து ஒன்று. நிறுத்தத்தில் நின்றிருந்த யாரோ ஒருவரும் அந்தப் பேருந்தில் ஏறிப் போய்விட்டார். சாலை மிகவும் அகலப்படுத்தப்பட்டு, ஊரின் அடையாள மரங்கள் நீக்கப்பட்டிருந்தன. பேருந்து நிறுத்தத்திலேயே பூவரசம் மரம் ஒன்று இருக்கும். சாலையின் இரண்டு பக்கங்களிலும் ஆலமரம், அரசமரம், புளியமரம் என வரிசைகட்டி நிற்கும். அங்கிருந்து சென்னைக்கு பஸ் ஏறிய காட்சி நினைவுக்கு வந்தது. கூட்டுரோட்டில் டென்ட்கொட்டாய். அதை ஒட்டி ஒரு பஞ்சர் கடை. அடையாளத்துக்கு, ஒரு டயரை மரத்தில் கட்டித் தொங்கவிட்டிருப்பார்கள். ஓர் அடையாளமும் இல்லை. ஜார் ஆட்சி முடிந்து, கம்யூனிஸ ஆட்சி வந்ததுபோல் வேரடி மண்ணோடு புரட்டிப்போட்டிருந்தார்கள்.

‘`டிரெஸ்ஸர் ஐலண்ட்’’ என்றாள் ரஞ்சிதா. பள்ளிப் பழக்கம். ஒன் பாத்ரூம் போக அப்படித்தான் சங்கேத பாஷை வைத்திருந்தார்களாம்.

‘`யாரும் இல்லை. அந்த மரத்துக்குப் பின்னாடி போயிட்டு வா’’ - அவன் காட்டிய மரத்துக்கு ஒரு வயசுகூட இருக்காது.

‘`அது ஒரு மரமா?’’

‘`கண்டுக்காதம்மா... நான்தான் நிக்கிறேன்ல!’’

அவள் தன் கடமையை முடிக்க, அரண்போல சாலையில் காரை நிறுத்தி நின்றான்.

டென்ட்கொட்டாய், அதை ஒட்டிய சின்னச் சந்தில் ராஜாமணி வீடு என்றுதான் நினைவுக்குறிப்பில் இருந்தது. அந்த அடையாளங்களைக் கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை. ‘இங்கேதான் பக்கத்துல எங்க சொந்த ஊர்.
150 கிலோமீட்டர்கூட இல்லை’ எனச் சொல்லியிருந்தான்.

ரஞ்சிதா, ``போய்ப் பார்த்துவிட்டு வரலாம்'' என்றாள்.

அவளுக்குப் பண்ணைவீடு அமைக்கும் கனவு இருந்தது. `விவசாயத்தில் ஜெயிப்பது அவ்வளவு சாதாரணம் அல்ல. அது கிரிக்கெட்டில் ஜெயிப்பது மாதிரி இல்லை. பல ஏக்கர் நிலம் வைத்திருப்பவர்களே விற்றுவிட்டு நகரத்துப் பக்கம் நடையைக் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவளுடைய பண்ணைவீட்டுக் கனவு... அழகான தோட்டம், காய்கறி, பூக்கள், பம்ப் செட், சுற்றி மரங்கள், நடுவே வீடு என இருந்தது. இவ்வளவையும் உருவாக்கவே பல ஆண்டுகளும் லட்சங்களும் ஆகும். கூலி ஆள் கிடைப்பது, கரன்ட் கிடைப்பது, இன்டர்நெட் இல்லாமல் தவிப்பது, தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறை எல்லாவற்றுடனும் இயற்கை அழகை ரசித்துக்கொண்டு வாழ்வது சிரமம்' என்பன எல்லாம் அவளை அச்சுறுத்தவில்லை. எனினும், புதிதாக ஒரு விவசாயி உருவாவது மிகவும் காஸ்ட்லியான சமாசாரமாகிவிட்டது  என்பதையும் அவளுக்குப் புரியவைக்க முடியவில்லை. பசுமை விகடனுக்கு ஆண்டு சந்தா செலுத்திவிட்டதாலேயே, அவள் தன்னை ஒரு விவசாயியாக நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டாள்.

62p4.jpg

இதோ, இடம் தேடி வந்தாகிவிட்டது.

யாரும் இல்லாத குறுக்குச்சாலையில் சைக்கிளில் பெல் அடித்தபடி வந்துகொண்டிருந்த சிறுவனை அணுகி, ‘`இங்கே ராஜாமணின்னு ஒரு அம்மா...’’ என்றான்.
அவனும், ‘`ராஜாமணின்னு ஒரு அம்மா...’’ என யோசித்தான்.

‘`இங்கே ஒரு டென்ட்கொட்டாய் இருந்துச்சே, அதுல வேலைபார்த்தாங்க.’’

‘`டென்ட்கொட்டாயா..?’’

இன்னொருவர் பைக்கில் வந்தார். முகவரி விசாரிப்பது அறிந்து நிறுத்தினார். அவருக்கு டென்ட்கொட்டாய் தெரிந்திருந்தது. ஆனால், ராஜாமணியைத் தெரியவில்லை. ‘`இந்தப் பக்கம் குடியிருந்தவர்கள் எல்லாரும் காட்டில் குடிசை போட்டுக் குடி இருக்காங்க’’ என்றார்.

ராஜாமணி அம்மா இப்போது போட்டிருந்த குடிசை, முன்னர் பார்த்ததைவிட நன்றாக இருப்பதாக ராஜன் நினைத்தான். மறுபடியும் மடியில் உட்காரவைத்து, கைமுறுக்கு ஏதாவது தின்னக் கொடுப்பாரோ என்றபடிதான் இருந்தது, அவள் காட்டிய பரவசம். 23 வருடங்கள் கழித்துப் பார்த்தபோதும் அவரை அடையாளம் காண முடிந்தது. அறுபதை நெருங்கியிருப்பார் எனக் கணக்குப்போட்டான்.

‘`இது நான் கட்டிக்கப்போற பொண்ணு’’ என அவர்களுக்கான மொழியில் சொல்லிவிட்டு, ரஞ்சிதாவும் அதைப் புரிந்துகொண்டாளா என்பதாகப் பார்த்தான்.

ராஜாமணி நெருங்கி வந்து பார்த்து, ‘`பவளக்கொடியில் பார்த்த ராஜா ராணி கணக்கா இருக்கீங்க. எத்தினி வருஷம் ஆச்சு! இங்கே ஒருத்தி இருக்கானு தேடி வந்தியே அது போதும். ராஜபார்ட் பெத்த புள்ளையாச்சே. ராஜா மாதிரிதான் இருக்கும்’’ - அழுகையும் ஆச்சர்யமும் விசாரிப்புமாகப் பேசிக்கொண்டே இருந்தார் ராஜாமணி.

`‘குழந்தைக்குட்டி எல்லாம் இல்லை. தனிக்கட்டை'’ - பேச்சின் நடுவே ரஞ்சிதாவுக்குச் சொன்னார்.

``எங்க அப்பன் ஒரு குடிகாரன். என்னையும் என் அம்மாவையும் அறுவடைக்கு ஆள் வேணும்னு இந்த ஊருக்குக் கூட்டியாந்தாங்க. இங்கேயே தங்கிட்டோம்'’ என்ற தகவல் ராஜனுக்கே புதிதுதான்.
ரஞ்சிதாவின் விவசாய ஆசையைச் சொல்லி, ‘`இங்கே ஏதாவது இடம் வாங்க முடியுமா?'’ என விசாரித்தான்.
 
‘`மகேஷை வரச் சொல்றேன். கார்லயே வந்து போற மாதிரி ரோட்டு மேலேயே நல்ல இடமா காட்டுவான்.’’

ரஞ்சிதா, ராஜனும் ராஜாமணியும் பேசுவதை செல்போனில் படம் எடுத்து இருவருக்கும் காட்டினாள். ராஜாமணிக்கு, ஆச்சர்யம் தாளவில்லை. ‘`போட்டா நல்லா இருக்கும்மா. எனக்கு ஒரு போட்டா போட்டுத் தர்றியா?’’ என்றார்.
 
அப்படியே, செல்போனில் இருக்கும் வேறு சில போட்டோக்களையும் ரஞ்சிதா காட்டினாள். ‘‘நீங்க ரெண்டு பேர் இருக்கிறமாரி ஒரு போட்டோவும் குடும்மா. அதுக்கு என்னா செலவோ அதைக் குடுத்துடுறேன். அப்பல்லாம் போட்டோ ஏது?’’

‘‘அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லம்மா. அடுத்த முறை வரும்போது கொண்டுவர்றேன்.’’ ராஜாமணியுடன் செல்ஃபி எடுத்தபோது, புகையிலை மணத்தது.

மகேஷ், பம்புசெட்டோடு நான்கு ஏக்கர் நிலம் இருப்பதாகச் சொல்லி அழைத்துச் சென்று காட்டினான். கொஞ்சம் உள்ளே இருந்தது. மெயின் ரோட்டில் இருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் செம்மண் சாலை. ‘25 ரூபாய்’ சொல்வதாகச் சொன்னான்.

‘`ரெண்டோ மூணோ குறைக்கலாம்.'’

ரஞ்சிதாவுக்கு இடம் பிடித்திருந்தது. பம்புசெட் அருகே நாவல் மரங்கள் இரண்டும் தென்னை மரங்கள் நான்கும் ஒரு மாமரமும் இருந்தன.

மாமரத்தின் அருகே ஒதுங்கி வந்து, ``இந்த அம்மா உங்களுக்கு என்ன வேணும்?'' என்று ராஜனிடம் ரகசியமாக விசாரித்தாள் ரஞ்சிதா.

ஒத்தையடிப்பாதையில் கிடந்த முள்ளை எடுத்து ஓரமாகப் போட்டு, அப்போதே அந்த இடத்தைப் பராமரிக்க ஆரம்பித்திருந்த ராஜாமணியைப் பார்த்தான். ``அம்மா... அம்மா போல!'' என்றான்.

கிளம்பும்போது, சொல்லச் சொல்லக் கேட்காமல் ஒரு கைப்பையில் முந்திரிப்பருப்பைப் போட்டுக் கொடுத்தார். ‘‘நல்ல இடம்மா... வாங்கிப் போடு. நான் இருந்து பார்த்துக்கிறேன். போட்டா மறந்துடாதே.’’

ராஜன், ‘`செலவுக்கு வெச்சுக்கங்க’' என ஐந்நூறு ரூபாயைக் கொடுத்தபோது, அது பத்து ரூபாயா, நூறு ரூபாயா என்றுகூடப் பார்க்காமல் கையில் சுருக்கி அவன் பாக்கெட்டிலேயே செருகினார்.

காரில் ஏற இருந்த நேரத்தில் ராஜனின் கன்னத்தை வருடி, ‘‘அப்பாகூட ஒரு போட்டா எடுத்துக்காமப் போயிட்டேன். ராஜா வேஷம் கட்டினா, அப்பிடி இருப்பாரு. முகமே மறந்துபோச்சு’’ என்றாள்.

கலங்கிய கண்களில் இருந்து நீர் கன்னத்தில் இறங்காமல் மினுமினுத்தது. ஆசையாகப் பார்த்து மகிழ்ந்த முகத்தை நினைவுகளால் கோக்க முடியாத துயரம் அதில் பிரகாசித்தது!

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

நிலமதி - சிறுகதை

Tue, 07/02/2017 - 10:35
நிலமதி - சிறுகதை

சிறுகதை: அகரமுதல்வன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

p77a.jpg

நெடுநேரம் அவளோடு இருந்த நாளாக நேற்று இருந்தது. பருவத்தின் வசந்த நடை காற்றில் இருந்து கழன்று, எம் இருவரிலும் விழித்துக்கொண்டதாகக் கதைத்துக் கொண்டிருந்தோம். தான்தோன்றியாகவே மழைத்தூறலில் நனைவதைப்போல அவளது கண்கள் அசைந்தன. அவளின் ஜீவ ஆற்றல்மிக்க விரல்களை அளந்து கொண்டிருந்தேன். அந்தக் கணங்கள், என்னை இப்போதும் திகைக்கச் செய்கின்றன. அலங்கோலமான வாழ்வில் அசையும் ஆகாயத்தில் எழுந்து பறக்கும் சாம்பல் நிறப் புறாக்களைப்போல் அல்லவா இருந்திருக்கிறோம்.

கடைசிச் சந்திப்பின் இறுதியில், நிலமதி தந்த பொதிக்குள் பலகாரங்களும் இரண்டு ஷேர்ட்களும் இருந்தன. இருவரின் பிரிவுக் களைப்பு, அந்தப் பொதியில் அரூபமாகக் கனத்துக் கிடக்கிறது. நான் களத்தில் இருந்து விடுமுறையில் செல்கிறபோது எல்லாம் அவளைச் சந்திப்பேன். இந்தச் சந்திப்பு சக்தி வாய்ந்ததாக இருக்கிறது. அவளின் கண்களில் வெளிச்சமிட்ட கண்ணீர், என்னை வதைக்கிறது.

நாம் பிரிந்திருக்க வேண்டும் என்பது காலத்தின் வதை. அது அவளுக்கு விளங்காமல் இல்லை. `எனது இறவாமை பற்றி எல்லாம் கடவுளிடம் கண்ணீர்விட்டுக் கேட்காதே' என எத்தனையோ முறை சொல்லிவிட்டேன். நாம் வாழும் நிலத்தில் இறப்பதற்கு அஞ்சுவது... வாழ்வதற்கு சலிப்பதுபோல. ``நிலமதி, நான் சண்டைக் களத்தில் நிற்கிறேன். நீ என்னை நினைத்து யோசியாதே. நான் களத்தில் வீரச்சாவு அடைந்துவிடுவேனோ என எண்ணும் நீ களைப்படைந்திருப்பது எனக்குக் கவலையாகவும் அவமதிப்பாகவும் இருக்கிறது. நான் இயக்கத்தில்தான் இருக்கிறேன். நீ போராளியை நேசிப்பவள். சாவையும் காயங்களையும் நினைத்து அழாதே'' எனச் சொன்னேன்.

``இப்பிடிக் கதைக்க வேண்டாம்'' என்று வாயில் அடித்தாள்.

நான் அவளின் கன்னங்களை முத்தமிட்டேன். கண்ணீர் நெரிந்தது. அது மோசமான வானிலைக் காலத்தில் மொட்டவிழும் பூவைப் போலானது. வெட்கத்தில் அவள் தலைமுடி கலைந்திருந்த சமயம் கடலின் அலை என்னை இழுத்ததுபோல இருந்தது. நாம் முத்தங்களை கன்னங்களில் பரிமாறிக்கொண்டிருக்கையில், போர் விமானங்கள் காற்றைக் கிழித்து இரைந்தன. சாவுக்கு எனத் தனியாக விடப்பட்ட போர் விமானங்கள், ஆளுயரக் குண்டுகளைக் காவிக்கொண்டு ஆகாயவெளியில் பட்சிகளைப்போலத் திரிந்தன. நிலமதி, சிதைவுற்ற உயிரியின் பிசுபிசுப்பைப்போல நடுங்கி என் கைகளைப் பற்றினாள்.
``முகிலன், எங்களுக்கு என்றொரு நிம்மதி இந்தப் பூமியில் இல்லையா? நாம் இப்படித்தான் எல்லாவற்றுக்கும் இடையில் வாழவேண்டுமா?'' நிலமதியின் அழுகை தோய்ந்த இந்தக் கேள்விகள், சபித்த வாழ்வின் மீதே கரைந்தன.

அவளை அரவணைத்தேன். பதில்கள் இல்லாத கேள்விகளுக்கு, அனுதாபம் நெருக்கமாகிவிடுகிறது. எனக்கும் நிலமதிக்கும் மேல் அந்தியில் அசைந்தபடி காலம் ஓட்டிய நிழல்கள் தீர்ந்துபோயின. என்னை வழியனுப்பும் நேரம் நிலமதியின் முன்னே காத்திருந்தது. இருளத் தொடங்கிய பூமியில் இன்னும் இருவரும் இருந்து கதைக்க வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள்.
``வெளிக்கிடுவம், நல்லாய் நேரம் போய்விட்டது.''

``இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருக்கலாம்  முகிலன்.''

இருட்டிய வானத்தில் சிறுசிறு காயங்களைப்போல நட்சத்திரங்கள் முந்திக்கொண்டு மின்னின. நாம் இருந்த மரத்தின் கிளைகளில் பறவைகள் கூடின. பூமியின் படுமோசமான அமைதிச் சூழலை அச்சுறுத்துகிறது. இரவின் நெடுமூச்சு, விசித்திரமான சத்தத்தோடு காற்றில் கலக்கிறது. நிலமதியின் மூச்சுச் சுடரைப்போல என்னில் படர இந்த இரவை மேன்மைப்படுத்தும்விதமாக நான் அவளை முத்தமிட்டேன். கண்ணீர் ததும்பித் ததும்பி முத்தமிடும் நிலமதியை, இந்தப் பூமியின் இருட்டு உகுத்துக் கொண்டது.

நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த வானத்தின் இருளுக்குள் நிலமதி என்னைச் சேமித்து வைக்கிறாள். ஒற்றையடிப் பாதையில் பாவாடையின் மணலைத் தட்டிவிட்டு என்னைச் சேர்த்து அணைத்தபடி நடந்தாள். இந்தச் சந்திப்பின் பின்னால் நிலமதியின் பாதங்களின் ஈரம் ஈச்சமரங்கள் நிறைந்து கிடந்த மணல்களில் பசலையாகப் பூத்திருக்கும். அவளின் கொஞ்சல் வழியும் கதைகளின் அசைவுகளும் என் அடிவயிற்றில் குளிர்ந்தன. அவளின் கன்னங்கள் மஞ்சள் பட்டைபோல மின்னியது. விழிகளை பெருமூச்சு பெருகிப் பரவி நிறைத்தது.

``நான் சின்னப்பிள்ளைபோல அடம்பிடிச்சுட்டேன் முகிலன். மன்னிச்சுக்கோங்க.''

``நிலமதி, உனக்கு எல்லாவற்றுக்கும் இடம் இருக்கிறது. இப்படி என்னை நீ ஆராதிக்கும் நினைவுகள், இனிய தோற்றத்தோடு என்னில் நிலைபெற்றிருக்கின்றன. நாம் இருந்து கதைத்த இடத்தில் காயாகிக்கிடக்கும் ஈச்சைகள் கனியாகிறபோது அதில் உனது முத்தங்கள் தேன்களாகக் கிடக்கும்.''

``முகிலன், அடுத்த விடுமுறை எப்ப வரும்?''

``என்ன கேள்வி இது. சண்டைக்களத்தில் இருந்து கிடைக்கும் விடுமுறையை திகதி குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியுமா? நான் வருகிறபொழுது சந்திக்கிறேன். என்னைப் பற்றி யோசியாதையும். நான் செத்தால் வீரச்சாவு!''

பிரியும் வேளையில் இருவர் கண்களிலும் இலையுதிர்காலம் காட்சியளித்தது. பெருமூச்செறிந்து ஒரு கானத்தை இசைக்கும் காட்டுக்குருவியின் சிறகைப்போல என் உள்ளத்தில் வேதனை. அவளின் பார்வை, துயரத்தின் திரளின் இடையே ஒரு கனவைக் காணும் குழந்தையைப்போல் இருந்தது. அது தனது கனவின் திடுக்கிடச் செய்யும் நிமிடங்களை என்னிடம் இருந்து மறைக்கிறது. நாம் சன்னங்களும் குண்டுகளும் வெடிக்கும் முற்றங்களில் பூக்களைப் பரிமாறும் காதலர்களானது கொடூரத்தின் நிழல் பதித்த விதி. நிலமதி நாம் புயல் காற்றின் வெளியில் தென்றலைத் தேடிக்கொள்கிறோம். வாழ்வின் அகமும் புறமும் ரத்தமும் காயமும் ஒளிர்கின்றன. எமது நித்தியத்தில் சாவு பூக்களைப்போல வள்ளலாகவே விளங்குகிறது.

``கோடைக்காலத்தின் சருகுகளைப்போல நான் போர்க்களத்தின் புகைக்குள் சுழண்டுகொண்டிருக்கிறேன். உனது சகல சஞ்சலங்களின் ஆழ்ந்த அச்சத்தை என்னால் உணர முடிகிறது. நான் இப்போது உன்னிடம் இருந்து வானத்தின் கீழே பிரிகிறேன். நாம் எல்லாவற்றுக்குமாக சாவோடு வாழவேண்டியவர்கள். நாளை விடியலின் வானத்தின் கீழே நான் போர்க்களத்தில் துவக்கோடு நிற்பேன்'' எனச் சொல்லிப் பிரிந்தேன்.

மூன்று மாதங்கள் ஆகிவிட்டன.

போர்க்களத்தின் அமைதியை ஒரு போராளி விரும்பாததைப்போலவே அவள் எனது பிரிவை விரும்ப மாட்டாள். தொடர்ந்து நான்கு தினங்களாக நடந்த சண்டையில், என்னோடு ஒரே காவலர் அணியில் நின்ற இரண்டு பேர் வீரச்சாவு. பூமியின் நித்திரைக்கு எமது மரணங்கள் கனவு. எனது கையைப் பற்றியிருந்த அவள் விரல்களில் கசிந்த அன்பின் சங்கதிகள், விரியன்பாம்பைப் போல என்னைக் கொத்துகின்றன. எனது விரல்கள், ஐந்தடி பதுங்குகுழிக்குள் துவக்கின் டிரிகரில் இயங்கிக்கொண்டே இருக்கின்றன. சன்னங்கள் வழியே நம் மானத்தையும் நிலத்தையும் தக்கவைத்துக்கொண்டிருக்கும் என்னை, அவள் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள். நான் சாவுக்கு ஆயத்தம் பண்ணப்பட்ட உயிரைச் சுமக்கும் உடலைக் கொண்டவன். அவள் உயிரும் என்னிடமே இருக்கிறது. இவற்றை எல்லாம் சரிபார்க்கும் வகையில் ஒவ்வொரு விடியலிலும் வெடிகுண்டின் பேரோசை தன்னை நிலைப்படுத்துகிறது.

நேற்றைக்கு நள்ளிரவு கடுமையான மோதல். எமது தடுப்பணைகளை சுக்குநூறாக்கி, ராணுவம் ஒரு முன்நகர்வை மேற்கொண்டிருந்தது. போராளிகள் முன்னரங்கில் நின்று கடுமையாகச் சண்டை செய்தார்கள். நிலத்தின் வெளி முழுவதும் குண்டுகள் மின்மினிப்பூச்சி களாகப் பறந்துதிரிந்தன. நம்மைக் காப்பாற்றிய மரங்கள் முறிந்து வீழ்ந்தன. துவக்குகளைப்போல நள்ளிரவும் யுத்தத்துக்கானதே.

ஆயுதத்தின் சத்தம் வெறித்தனமான அத்தியாயங்களைக்கொண்டது. நிலமதியின் நினைவுகள் என்னைச் சுற்றிவளைப்பதைப்போல நள்ளிரவு எங்கும் குண்டுகள் சுற்றிவளைத்திருந்தன. சோவெனப் பெய்யும் மழையாய் எறிகணைகள். போராளிகளின் குருதிகள் வெள்ளம். பின்வாங்கத் தொடங்கினோம். நான், எனது பதுங்குகுழிக்குள் நிலமதி வாங்கித் தந்த ஆடைகளையும் சுட்டுத் தந்த பலகாரங்களையும் கைவிட்டு பின்வாங்கினேன். இது என்றென்றைக்கும் நான் வேதனைப்படப் போகிற இழப்பு. குருதி இழத்தல், உயிர் துறத்தல் எல்லாவற்றையும் ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால், இதைக் கைவிட்டிருக்கக் கூடாது. நாட்டைக் காப்பதைப்போல காதலின் பரிசுகளையும் போராளி காக்கவேண்டும்.

என்னிடம் இப்போது அசாத்தியமான கவலை குடிகொண்டுவிட்டது. நிலமதியின் கைகளைப் பற்றி முத்தமிட்டு, `நீ வாங்கித் தந்த ஆடைகளை நான் அணிந்துகொள்ளாமல் களத்தில் கைவிட்டுவிட்டேன்' எனச் சொல்லவேண்டும். முதலில் காய்ந்த தென்னம்பாளையைப்போல செல்லக் கோபத்தில் எரிந்து சிவப்புச் செம்பருத்தியாக விரிந்து என்னை முத்தமிடுகிற தருணத்தில்தான் பூமியின் எல்லா இழப்புகளும் ஈடுசெய்யப்படும்.

நான் விடுமுறையில் செல்ல வாய்ப்பு கிடைக்கும் எனில், அவளிடம் சொல்லிவிடலாம். சிலவேளைகளில் நான் வீரச்சாவு அடைந்துவிட்டால்? என்னை என்னால் உணர முடியவில்லை. சிதிலங்களின் சொற்றொடரைப்போல என் பெயரே எனக்குக் கேட்கிறது. நான் மரணத்தின் கடல் நடுவே நீச்சலற்ற உயிர். அடங்கிய யுத்தச் சத்தங்கள் தற்காலிகமானவை. மெளனத்துக்கு மகிமை உண்டு என நான் நம்புவதற்கு இல்லை. எனக்குள் எந்த மெளனங்களும் இல்லை. முறிந்து வீழ்ந்த மரங்களுக்குள் நசிபட்டுக் கீச்சிடும் குருவிக்குஞ்சுகளைப் போல என்னை எது இவ்வாறு நசிக்கிறது. என்னை நினைத்து அழுது வடியும் அவளின் திடுக்கிடும் கணங்கள் என்னை உலுக்குகின்றன. அவளின் பிம்பம் ஸ்னைப்பர் ஒளியைப்போல என் மீது படர்கிறது.

வானத்தில் சூரியன் சிவப்பாகச் சரிகிறான். நான் கிடைத்திருக்கும் ஓய்வில் எதையாவது உண்டு பசியாற வேண்டும். நாம் பின்வாங்கிவிட்டோம். இன்றைய இரவு மீண்டும் களத்தில் தணல் பறக்கும். இருளத் தொடங்குவது பூமிதானே தவிர, நம் வாழ்வு அல்ல. எதிரிகள் களத்தில் அணி மாறுகிறார்கள். உலங்குவானூர்தியின் சத்தம் அதைக் காட்டித் தருகிறது. யுத்தப் பேரிகையின் முன்னணி இசை இது. என்னோடு மூன்று போராளிகள் இணைந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் கண்களில் அவ்வளவும் வெளிச்சம் நிரம்பிக்கிடக்கிறது. இது துணிச்சலின் மினுமினுப்பு.

p77b.jpg

``என்னோட பேர் முகிலன்.''

``உங்கட பேர் என்ன?''

``கருமுகிலன்.''

``வானரசன்.''

``கனல்மாறன்.''

``வேற சண்டையில நிண்டு இருக்கிறீங்களோ?''

``நான் மட்டும்தான் அண்ணா புதுசு. இவங்கள் இரண்டு பேரும் மன்னாரில் இருந்து சண்டையில்தான் நிக்கிறாங்கள்'' என்றான்  கனல்மாறன்.

``நான் சும்மாதான் கேட்டனான். தெரிஞ்சு வெச்சிருக்கிறது நல்லம்தானே. கருமுகிலன், நீங்கள் இறுக்கமாக நிண்டு சண்டை செய்விங்கள் எனக் கேள்விப்பட்டனான். ஆர்மி முன் நகர்வான் என்று தெரியுது. ஒரு சின்னச் சண்டையை இரவுக்கு செய்வான் என நினைக்கிறம். வேவுத் தகவல் அப்படித்தான் கிடைச்சிருக்குது. ஒரு அடி பின்னுக்குப் போகக் கூடாது. நிண்டு சண்டை செய்வம்'' எனச் சொன்னேன்.

அது அப்படித்தான் நிகழ்ந்தது. ஆனால் போர் விமானங்களில் இருந்து தொடங்கியது. முன்னணி அரங்கில் எம்மை இலக்குவைத்து நான்கு போர்விமானங்கள், ஆளுயரக் குண்டுகளால் தாக்குதல் நிகழ்த்தின. இரவு ஆயுதத்தின் அராஜகத்தில் பிளவுண்டு பிளவுண்டு பக்கங்களாகப் பறந்து சிதைந்தன. நிலத்தின் ஜீவிதம் விறைத்து இறக்கும்படியாய் குண்டுகள் வீழ்ந்து வெடித்தன. பதுங்குகுழிக்குள் துவக்குகளை நெஞ்சோடு அணைத்தபடி நானும் எனது அணியினரும் பிஸ்கட் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தோம். போர் விமானங்களின் தாக்குதலில் இருந்து நாம் மீள்வதற்கும் நிலைகொள்வதற்கும் முன்னரே எதிரியின் துப்பாக்கிகள் இயங்கத்தொடங்கின. நேற்றைக்கு எமது பின்வாங்கல், எதிரிக்கு ஒரு வலிமையைத் தந்திருப்பதாக நான் உணர்ந்தேன். சன்னங்கள், காற்றின் வெளியில் மோதத் தொடங்கின. எமது துவக்குகள் ஒரு லயத்தோடு எப்போதும் இயங்கக்கூடியவை. பயத்தில் கண்களை மூடியபடி இரவில் நடந்து போகும் சிறுவனைப்போல துவக்கினை இயக்க முடியாது. தாக்குதல் வரும் திசை நோக்கி எமது ஒட்டுமொத்த சூடுகளும் செல்லும். எறிகணைகள் எரிந்தபடி நிலத்தில் வீழ்ந்தன. போராளிகள் காயமடைவது களத்தின் கிழக்கில் சூரிய உதயம். மோதல், தன் அகண்ட வாயைத் திறக்கத் தொடங்கியது. இருளின் எந்தத் தடயமும் பூமியில் இல்லாததைப்போல வெளிச்சம் குண்டுகளின் வெடிப்பில் இருந்து தெறித்தது.

போராளிகள், குருதி வழிய வழிய சண்டையிட்டபடியிருக்கிறார்கள். குருதியை மிதித்தபடி காயமடையாத போராளிகள் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நான் கட்டளைகளை இடுகிறேன். முன் நகர்கிறேன். மொட்டைக் கத்தியால் வெட்டப்பட்ட வாழைமரத்தைப்போல வானரசன் கழுத்தறுந்து களம் வீழ்ந்தான். அவனை, சாப்பாட்டுக் கோப்பை அளவிலான குண்டுச்சிதறல் கொன்றது. அவன் வீழவும் நான் நிமிர்ந்து பார்க்கவும் நடுவில் நிலமதியின் நடுக்கம் என்னைத் தொற்றியது. அவ்விடம் விட்டு முன் நகர்ந்தேன். இப்படித்தான் நம் வாழ்க்கை உடலங்களைக் கடக்கிறது. காயங்கள் நிரம்பிவிட்டன.

எதிரிகள் ஒரு பக்கம் பின்வாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். போராளிகள் களம் வீழ்ந்தபடியும் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறோம். `இழத்தலின் வலி களத்தில் தெரியும். அடி அடி விடாதே!' என்ற கட்டளைகள் சன்னங்களைப் போல வந்துகொண்டிருக்கின்றன. யுத்தத்தின் பெருத்த கால்கள் தூக்கி நடக்கும் பாவனையோடு எதிரியின் டாங்கிகள் நகர்கின்றன. ஓயாத குண்டுமழை. மழை, இந்தப் பூமியை நனைக்கும் சொல்; எம்மைக் கொல்லும் சொல்.

எரியும் நிலத்தை தீயாகக் கடக்கிறோம். முன் நகர்கிறோம். கைவிடப்பட்டுப் பின்வாங்கிய இடத்தை அடைகிறோம். சொற்ப நேரத்தில் அதையும் தாண்டி இடங்களை மீட்கிறோம். `இதோ இதோ பின்வாங்கும் டாங்கிகளின் சத்தத்தைக் கேளுங்கள்' என, காற்று இதமாய் காதுக்குள் செல்கிறது. நான் களத்தில் முன்னேறுகிறேன். ஒரு மரத்தின் காப்போடு நின்று சண்டையிடுகிறேன். `கருமுகிலன், களம் வீழ்ந்தான்' என்கிற தகவல் கிடைக்கிறது. வாழ்வும் சாவும் தகவலால் நிரம்பியது.

கைவிடப்பட்ட பதுங்குகுழியை நோக்கி முன்னேறுகிறேன். அதற்குள்தான் நிலமதியின் கனத்துப்போன பிரிவு பலகாரமுமாய் சட்டையுமாய் கிடக்கிறது? அது எதிரிகளால் கைப்பற்றப்பட்டிருக்கும். என்னை இந்த நிலை அவமதிக்கிறது. நான் எனது காதலின் பரிசை எதிரியிடம் இழந்துவிட்டேன். யுத்தத்தின் தகிப்பு ஒன்றாய்க் கூடுகிறது. போர்விமானங்கள் திசை மீறி தாக்குதலைத் தொடுக்கின்றன.

p77c.jpg

போராளிகளின் துவக்குகள், உதிரத்தின் பேரண்டத்தில் இயங்கிக் கொண்டேயிருந்தன. எதிரியின் சடலங்கள் கருகிக் கிடக்கின்றன. முன்னேறிக்கொண்டிருக்கும் எம் கால்கள் ரத்தத்துள் புதைகின்றன.

ஒரு மரத்தின் அருகே காப்பெடுத்து துவக்கை இயக்கியபடி இருக்கிறேன். என் வலது கண்ணின் பக்கவாட்டில் சிறு கல்லுப் பட்டதைப்போல உணர்ச்சி. மண் துகள்கள் பட்டிருக்கும். விறுவிறுத்தது. ரத்தமா... கண்ணீரா? கண்ணீர் சிவக்காது, ரத்தம்தான். பூமி, குண்டுகளால் பிரகாசித்து எரியும்போது இருட்டியது. என் கண்கள் மட்டும் இருள் குவித்தது. துவக்கை நெஞ்சோடு உயிராய் அணைத்தேன். என் கைகள் சோர்ந்து மூச்சு சிதையும் பொழுதில் ரத்தத்தில் தத்தளித்தேன். என்னை நிலமதியாய் மணல்கள் ஒட்டிக்கொண்டன. அவள் வாங்கித் தந்த ஆடைகளையும் சுட்டுத் தந்த பலகாரங்களையும் கைவிட்டதுபோலவே என்னையும் களத்தில் கைவிட்டேன். நிலமதியின் உருவம் பிறழ்ந்து அக்கினியாய் என் வித்துடலில் படர யுத்தம் உடைந்து பெருத்தது.
 

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

10 செகண்ட் கதைகள் 7

Sun, 05/02/2017 - 18:27
10 செகண்ட் கதைகள்

ஓவியங்கள்: செந்தில்

 

p88_1.jpg

ஸீட்!

தன் மகன், அரசுக் கல்லூரியில் இலவச ஸீட் வாங்குவதற்காக, தனியார் பள்ளியில் அதிகப் பணம் கொடுத்து சேர்த்தார் ரமேஷ்!

 - கண்ணன்

பணம்

p88_2.jpg

பள்ளிக் கட்டணம் கட்டாததால், மாணவியை வகுப்பறை வாசலில் நிற்கவைத்தாள்... இரண்டு மாதமாக சம்பளம் வாங்காத டீச்சர்!

- கட்டுமாவடி கவி கண்மணி

தமிழன்டா!

p88_3.jpg

சென்னையைவிட்டு அமெரிக்கா சென்ற நண்பன் சந்தோஷமாகச் சொன்னான்... “அங்கே நிறைய தமிழ் ஆளுங்க இருக்காங்கடா!”

- சுந்தரம் ராமசாமி

திருட்டு!

p88_4.jpg

``பென்சில் திருடினதுக்கு மிஸ் அடிச்சிட்டாங்க’’ எனக் கேவிக்கேவி அழுத மகளிடம், `‘திருடுறது தப்பு... `பென்சில் வேணும்’னு அப்பாகிட்ட கேட்டிருந்தா ஆபீஸில் இருந்து கொண்டுவந்திருப்பேன்ல!” என்றார் அப்பா.

 - சி.சாமிநாதன்

நோ என்ட்ரி!

p88_5.jpg

மாடர்ன் டிரெஸ்ஸான ஜீன்ஸ், லெகிங்ஸ் போட்டுக்கொண்டு வந்தவர்களை அனுமதிக்காத கோயிலில், சி.டி-யில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது நாகஸ்வர இசை!

- அஜித்

பழ(ங்)ம் கதை

p88_6.jpg

``தம்பிதானே... விட்டுக்கொடுப்பா”

என மகனிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் பழநி மலைக்கோயில் க்யூவில் நின்றிருந்த சேகர்!

- ஸ்ரீகேஷ்

திருட்டு டிக்கெட்

p88_7.jpg

‘பிளாட்பாரம்’ டிக்கெட் இரண்டு வாங்கிக்கொண்டு ரயில் நிலையத்துக்குள் சென்றான், ‘வித்அவுட்’டில் வரும் தன் நண்பனை அழைக்க!

- கி.ரவிக்குமார்

அக்கறை

p88_8.jpg

கோயில் திருவிழாவில் தன் குழந்தையைத் தவறவிட்டு `காணவில்லை’ என அழுதபடி தேடிக்கொண்டிருந்தவளின் இடது கையில் பத்திரமாக இருந்தது கைபேசி!

- துரை.சந்தானம்

உதவி

p88_9.jpg

வங்கியில் ஃபார்ம் நிரப்பும்போது, வாலன்ட்டியராக பேனா கொடுத்து உதவியவரைத் தேடிப்போய் `நன்றி’ சொன்னேன். “சார், நான் ஒரு இன்ஷூரன்ஸ் ஏஜென்ட்...” என்று ஆரம்பித்தார் அவர்!

- எஸ்கா

விதி

p88_10.jpg

``துப்பாக்கியில் சைலன்ஸர் இருந்தும் எப்படி மாட்டிக்கிட்ட?” என்றான் சக கைதி. ``செத்தவன் கத்திட்டானே!” - சோகமாகச் சொன்னான் கொலைகாரன்!

- கெளதம்

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

விசிறி வீடு: காலத்தின் வாசனை

Sun, 05/02/2017 - 16:42
விசிறி வீடு: காலத்தின் வாசனை

தஞ்சாவூர்க் கவிராயர்

 

 
kavirayar_3128334h.jpg
 

நாட்டு மருந்துகளும் பூஜை சாமான்களும் விற்கும் கடையில் விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த பனை ஓலை விசிறி என் கவனத்தை ஈர்த்தது. நான் அப்படியே ஐம்பது வருடங்கள் பின்னால் போய்விட்டேன். ஆசையாக அதைத் தொட்டேன். என் உடம்பு சிலிர்த்தது.

பத்திரமாக அதை வீட்டுக்கு வாங்கி வந்தேன். ஓரத்தில் முக்கோணம் முக்கோணமாகப் பூ பின்னிய விசிறி. பச்சை ஓலை வாசனை இன்னும் விசிறியில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. விசிறும்போது ஆஹா.. முகத்தில் மோதும் அந்த பச்சை வாசனை!

எங்கள் வீட்டு உறுப்பினர்கள் ஒருவர் கூட எடுத்து விசிறிப் பார்க்கவில்லை. அதற்குத் தேவையும் இல்லை அல்லவா? வீட்டில் எங்கு பார்த்தாலும் மின்விசிறிகள்!

கத்தியைப் போல் நீட்டிக்கொண்டிருந்த மின்விசிறியின் றெக்கைகள் காற்றை ஏன் இப்படி வெட்டிச் சாய்க்கின்றன? மென்மையாக நம்மைச் சுற்றி மிதந்துகொண்டிருக்கும் காற்றை இப்படித்தான் வெட்டிக் கூறுபோட்டுத் தலையில் கொட்டிக்கொள்ள வேண்டுமா?

காற்றின் துண்டுகள்

என் பேரன் கேட்டான்: ‘‘தாத்தா! இந்த விசிறியில் காத்து வருமா?’’

‘‘விசிறிப் பாரேன்!’’

விசிறியின் காம்பைப் பிடித்து எப்படி விசிறுவது என்று சொல்லிக் கொடுத்தேன்.

கண் மூடி ரசித்தான்.

‘‘எப்படி இருக்கு ராசா?’’

‘‘ஒரு துண்டு காத்தைக் கட் பண்ணி எடுத்து, அதுக்குக் காம்பு வெச்சி விசிறிக்கிறாப்ல இருக்கு!’’

ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரின் ‘ஹைக்கூ’ ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

தெருவில் விசிறி விற்பவன்

‘கூடை நிறைய

காற்றின் துண்டுகளைச்

சுமந்துகொண்டு போகிறான்!’

விடைபெற்றது விசிறி

இன்று வீடுகளில் இருந்து விசிறிகள் விடைபெற்றுக்கொண்டுவிட்டன. அப்போதெல்லாம் வயதானவர்கள் விசிறியும் கையுமாகத்தான் இருப்பார்கள். விசிறிக்கொள்வது மட்டுமின்றி, வேறு விசித்திரமான பயன்பாடுகளும் விசிறிக்கு உண்டு.

விசிறியின் நீளக் காம்பால் முதுகைச் சொறிந்து கொள்வது, அடுப்புத் தணலை விசிறிவிடுவது. அடம் பிடிக்கும் குழந்தைகளை அடிப்பது. கோபம் வந்துவிட்டால் விசிறிக் காம்புதான் ஆயுதம். விசிறி அடி வைபவம் அரங்கேறாத வீடுகளே கிடையாது.

அப்பா குறுக்கிட்டுத் தடுப்பார்.

‘‘விசிறி பிஞ்சு போச்சு பார்!’’

அப்போதும் அவருக்கு விசிறி மீதுதான் அக்கறை!

விசிறி வீடு

அப்போது நான் எட்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். வீட்டில் ஃபேன் கிடையாது. அம்மாவுக்குக் காற்று இல்லாவிட்டால் மூச்சுத் திணறல் வந்துவிடும். அம்மாவுக்குத் தூக்கம் வரும் வரையில் விசிறுவேன். விசிறியில் தண்ணீர் தெளித்து விசிறியபடி ‘‘இது ஊட்டிக் காத்து.. இது கொடைக்கானல் காத்து!’’ என்பேன்.

அம்மா தூங்கிவிடும். நானும் தூங்கிவிடுவேன். விசிறியும் தூங்கும்.

தஞ்சாவூர் பழைய மாரியம்மன் கோயில் ரஸ்தாவில் பாட்டி வீடு இருந்தது. பாட்டி வீட்டுக்கு எதிர் வீட்டில் விசிறிக்கு பூ பின்னுவதைத் தொழிலாகவே செய்துவந்தார்கள்.

நல்ல பெரிய திண்ணை. நடுவில் விசிறிகள் குவிந்து கிடக்கும். சுற்றிலும் பெண்கள் உட்கார்ந்திருப்பார்கள். கல்யாணமாகாத முதிர்கன்னிகள். விசிறியில் வேகமாகப் பூ வேலை செய்வார்கள். ஏ அப்பா.. அந்த விரல்களில்தான் என்ன வேகம்!

தஞ்சாவூர் கீழவாசலில் விசிறிக்காரத் தெரு என்று ஒரு தெருவே இருக்கிறது. விசிறிகளை வைத்துதான் அந்த வீதியே பிழைத்தது. எனக்கு விசிறி பின்னுவது பிடிக்கும். விசிறி பின்னும் அக்காக்களைப் பிடிக்கும். ‘‘கோபாலா… கோபாலா’’ என்று அவர்கள் என்னைக் கொஞ்சுவது பிடிக்கும்.

என்ன விசித்திரம் என்றால், எவ்வளவு புழுக்கமானாலும் புது விசிறியை எடுத்து யாரும் விசிறிக்கொள்ளவே மாட்டார்கள். விசிறினால் போச்சு. பழைய விசிறியாகிவிடுமாம்.

விசிறிப் பாட்டு

விசிறிக்குப் பூ பின்னுகிறபோதே அக்காக்கள் அழகாகப் பாடுவார்கள். எல்லாமே சினிமாப் பாட்டுகள்தான். பாட்டின் நடுவே ஒரு தேம்பல் வரும். அப்போது ஒரு நிஜமான விசும்பலும் கேட்கும். கல்யாணமாகாத சோகம், வறுமை. வறுமையால் அவர்களின் சிரிப்பை, குதூகலத்தை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

சென்னையிலிருந்து தஞ்சாவூர் செல்லும் போதெல்லாம் அந்த விசிறி வீட்டைப் பார்க்க ஆசைப்படுவேன். சமீபத்தில்தான் அந்த ஆசை நிறைவேறியது.

விசிறி வீடு பாழடைந்து கிடந்தது. திண்ணை காரை பெயர்ந்து இடிந்து காட்சியளித்தது.

அங்கிருந்த அக்காக்களையும், அந்த விசிறிகளையும், அந்தப் பாடல்களையும் காலம் எங்கே அடித்துக்கொண்டு போயிருக்கும்?

- தஞ்சாவூர்க் கவிராயர்,

http://tamil.thehindu.com

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை - எடை

Sat, 04/02/2017 - 06:59
ஒரு நிமிடக் கதை - எடை

 

Untitled_2237257h.jpg
 

ரயிலுக்காகக் காத்திருந்தார் மாதவன்.

எடை பார்க்கும் மெஷின் கண்ணில்படவே, ஏறி நின்று ஒரு ரூபாய் காசைப் போட்டார். ஒரு மாற்றமும் இல்லை. மெஷின் அமைதியாக இருந்தது.

‘சே..’ என்று அலுத்தபடி பக்கத்தில் இருந்த கடைக்குச் சென்று தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கினார். “மெஷின் கொஞ்சநாளா ரிப்பேரா இருக்கு சார்.. யாரும் கவனிக்க மாட்டேங் கறாங்க. போடுற காசெல்லாம் வேஸ்ட் ஆயிடுது” என்றார் கடைக்காரர்.

அதே சமயம் ஏதோ சத்தம் கேட்டுத் திரும்பினார் மாதவன். ஒரு கிராமத்து தம்பதி மெஷின் பக்கம் வந்தார்கள். பக்கத்தில் சென்று அவர்களை எச்சரிப்பதற்குள் அவர்களுடைய சின்ன மகள் மெஷினில் ஏறி காசு போட்டாள். சிறிது நேரம் கழித்து, “அப்பா... சீட்டு வரல!” என்று சிணுங்கினாள்.

அவனும் தட்டிப் பார்த்துவிட்டு உதட்டைப் பிதுக்கினான். “சரி.. வா, போகலாம்..!” என்று அவன் மனைவி இழுத் தாள். “இரு..” என்று சொல்லிவிட்டு சுற்றிப் பார்த்தான். சாமான் பேக் செய்து வந்த அட்டைப் பெட்டி கிடந்தது.

பாக்கெட்டில் இருந்து பால்பாய்ன்ட் பேனாவை எடுத்து ‘ரிப்பேர்’ என்று கொட்டை எழுத்தில் எழுதினான். பக்கத்தில் கிடந்த சணல் கயிறை எடுத்து அட்டையை மெஷினில் சேர்த்துக் கட்டிவிட்டு கிளம்பினான். பார்த்துக் கொண்டிருந்த மாதவன் கொஞ்சம் அவமானமாக உணர்ந்தார்!

 

http://tamil.thehindu.com

Categories: merge-rss

ரங்கராட்டினம் - சிறுகதை

Fri, 03/02/2017 - 09:51
 
ரங்கராட்டினம் - சிறுகதை

நர்சிம், ஓவியங்கள்: செந்தில்

 

ந்தத் தளம் பரபரப்பில் பற்றி எரியத் தொடங்கியிருந்தது. படப்பிடிப்புத் தளம் என்ற பெயர் எல்லாம் வெளியே உள்ளவர்களுக்குத்தான். இங்குள்ள எங்களுக்கு அது ‘ஸ்பாட்.’ அதுவும் என்னைப் போன்ற புதியவனுக்குத் திகுதிகுவென உடலில் நெருப்பு எரிவது போன்ற பிரமையை ஏற்படுத்திவிடும். ஒரே நேரத்தில் பலர், பல வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருக்கும்போது எழும் இயற்கையான சத்தம்தான். ஆனால், எல்லாமே செயற்கைக்காக.

p64a.jpg

எந்த நொடியிலும் இயக்குநர் வந்துவிடுவார். அவர் வருவதற்கு முன்னர் செட்டில் எல்லாம் பேசியது பேசியபடி இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தாரகமாக வரித்துக்கொண்டு, ஒரு போர்ப்படைத் தளபதிபோல் சத்தம் கொடுக்கும் விக்டரைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதே எனக்குப் போதுமானதாக இருந்தது. அவனுடன் பயணித்தாலே எல்லாமும் கற்றுக்கொள்ளலாம் என்பதே, இந்த ஒரு மாதத்தில் நான் கற்றுக்கொண்ட பாடம்.

``யோவ்... இதான்யா பேக்ட்ராப்பு. இது அங்க வரும்னு எவன்யா சொன்னான்?” - சொல்வது மட்டும் அல்லாமல் தானே அதை எடுத்து, ஒரு நொடியில் எங்கு வைக்கவேண்டுமோ அங்கே தள்ளிவைப்பது என்பதில் ஆரம்பித்து, எல்லோரையும் சிதறடித்து வேலை வாங்கிக்கொண்டிருந்தான் விக்டர். இறுதியாக இரண்டு உதவியாளர்களை நிற்கவைத்து அது `சரியான இடைவெளியில் இருக்கிறதா?’ என ஒளிப்பதிவாளரிடம் ஒப்புதல் வாங்கி, அங்கே நாயகனும் நாயகியும் நிற்கும் இடத்துக்கான மார்க்கிங் ஸ்டிக்கரை தரையில் ஒட்டியதும்தான், அவன் முகத்தில் நிம்மதி.

இயக்குநர் உள்ளே நுழைந்ததும், அவ்வளவு சத்தமும் ஒரு நொடி இரு மடங்காக அதிகரித்து, அடுத்த நொடி மயான நிசப்தத்துக்குச் சென்றது. இயக்குநர் இடுப்பில் கைவைத்து மூச்சை இழுத்து விட்டுக்கொண்டே, ஒருமுறை ஸ்பாட்டைப் பார்த்துவிட்டு விக்டரை நோக்கித் தலையாட்டினார்.

மாலை ஆறு மணிக்கு மேல் டபுள் கால்ஷீட் என்ற விநோத வழக்கத்தால், காசு இரட்டிப்பாகி விடக் கூடாது என, துரத்தித் துரத்தி அன்றைய நாளை முடித்து பேக்கப் சொல்வது வரை விக்டரிடம் பேசவே பயமாக இருந்தது. எல்லாம் முடித்து இயக்குநர் அவன் முதுகில் தட்டி வெல்டன் எனச் சொல்லிவிட்டு காரில் ஏறிப்போனதும், அவன் கண்கள் என்னைத் தேடின. இந்த ஒரு மாதமாக அவனை இறக்கிவிடும் பொறுப்பு என்னுடையது. குருகுலத்தின் நீர்த்துப்போன நீட்சிகள் இங்கு இன்னமும் விரவிக்கிடக்கின்றன என நினைத்துக்கொள்வேன்.

“காலையில எத்தனை மணிக்கு வரணும் விக்டர்?”

வழக்கம்போல் அவனுடைய தங்கும் இடத்தில் இறக்கிவிட்டுக் கேட்டதும், ``ஃப்ரீதானே? டெய்லி ஓடுறீங்களே. வாங்கஜி சிட்டிங்கைப் போடுவோம். இன்னிக்கு செமயா வந்துச்சுல்ல ஷாட்ஸ்.’’

உதவியாளனாகச் சேர்ந்தது குறித்த தன் பிரஸ்தாபங்களைக் கூறிக்கொண்டிருந்தான் விக்டர். அவனுக்கு எதிரில் சரிந்து அமர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

கையில் இருக்கும் குடுவையை ஆட்டிக்கொண்டே, பியூரெட்டில் இருந்து வழியும் பொட்டாசியம் பெர்மாங்கனேட் கரைசலின் நிறம் மாறும் அந்தத் துள்ளிய புள்ளியைக் கணக்கிடுவதுபோல, சரக்கு உள்ளே போய்க்கொண்டே இருக்கும்போது சட்டென சிறு உமட்டலில் அன்றைய அளவு இது என, என் தொண்டை மறுக்கத் தொடங்கும் நொடிக்கு நான் அவ்வளவு மரியாதை கொடுப்பேன். அதனால்தான் எவ்வளவு குடித்தாலும் மரியாதையை இழக்காமல் சமூகத்தின் கலாசாரக் கண்களில் இருந்து தப்பிக்கிறேன். சில நேரங்களில் அந்த உமட்டல், பார்ட்டி ஆரம்பிக்கும்போதே வந்துவிடும். சில நாட்களில் எத்தனை என்றே தெரியாத அளவுக்கு காலி பாட்டில்கள் அரைவட்டம் அடித்துக்கொண்டிருக்கும் வரை வராது. சூழலையும் எதிரில் அமர்ந்திருப்பவர் பேசும் பொருளையும், குறிப்பாக அந்த நொடியின் மனநிலையையும் பொறுத்தே என் உமட்டலின் கால அளவு அமையும்.

என் அளவுக்கான குறிப்பு தொண்டையில் இருந்து வந்துவிட்டபடியால், விக்டருக்கு சங்கடமாக இருக்கக் கூடாது என கையில் சிறுஅளவில் மீதம் வைத்துக்கொண்டு, வெகுநேரமாகக் குடிப்பது போன்ற தோற்றத்தை  ஏற்படுத்திக்கொண்டே கேட்டுக்கொண்டி ருந்தேன்.

விக்டரின் கைகள் அனிச்சையாக அவன் கிளாஸ் தீரத் தீர நிரப்பிக்கொண்டிருக்க மெள்ள ஓர் ஏகாந்தத்துக்குள் புகுந்துகொண்டிருந்தான்.

``நீங்கலாம் ஈஸியா வந்துட்டீங்கஜி. ஸாரி... இப்பலாம் `ப்ரோ’னு சொல்லணும்ல? எங்க காலத்துல `ஜி’தான்.”

நான் சிரித்துக்கொண்டே, “நாங்களும் ஊர்ல `ஜி’னுதான் கூப்புட்டுக்குவோம் விக்டர்.

எனக்கு `ஜி’ ஓ.கே-தான்.”

“ம்ம்... இப்பலாம் எவனையும் எவனும் மதிக்கிறதே இல்லைஜி. நீங்களே பாருங்க அசால்ட்டா என்னைய `விக்டர்’னு நெத்தியில அடிச்சுக் கூப்புடுறீங்க. நாங்கலாம் ‘சார்’ன்ற வார்த்தையத் தவிர வேற வார்த்தையே தெரியாம இருந்தோம். அட யார் எல்லாம் சார் தெரியுமா? செக்யூரிட்டில ஆரம்பிச்சு, ஆபீஸ் பாய் வரைக்கும்.”

ஒரு சொடுக்கலுக்குப் பின்னர், தன் ஆட்காட்டி விரல் கொஞ்சம் நடுங்கும்படி பூமியை நோக்கி ஆட்டிக்கொண்டே சொன்னான்... “இங்கே மட்டும் தோத்தவனைவிட ஜெயிச்சவனோட வலியும் இழப்பும் அதிகம்ஜி.”

“இல்ல விக்டர்... ஒரே விஷயத்துல கவனத்தைக் குவிச்சுட்டோம்னா வெற்றி அவ்ளோ கஷ்டம் இல்ல” - சிகரெட் நெடியைத் தவிர்க்கும்படி கையை மூக்குக்கு முன்பு விசிறிக்கொண்டேன்.

“ஹும்ம்... இப்ப அதுக்கு அவசியமும் இல்லைனு ஆகிப்போச்சு. அதுவும் நல்லதுதான். கதை இருந்தா நெட்ல எழுதிடுறான். படமா எடுத்து யுடியூப் போட்டு, வந்து பாருங்கடானு வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கான். இவனுங்களும் பணத்தை எடுத்துக்கிட்டு அவனைப் போய் பார்த்து, வெத்தலைப்பாக்கு வெச்சுக் கூட்டிட்டு வந்துடுறாங்க. அப்ப அவன் இதை மயிரு மாதிரிதான மதிப்பான்.

உடனே அதை மறுத்தேன்.

“அப்படிலாம் இல்லைஜி. இது டெக்னாலஜிக்கான காலம். முன்னாடிலாம் யாராவது நம் மேல லைட் அடிச்சுக் காட்டணும். இப்ப நாமளே `என்னையைப் பார்த்துக்கோ’னு லைட் அடிச்சுக் காட்டிக்கலாம். தேவைப்படுற வங்க பார்த்துக்குறாங்க... அவ்ளோதான்.”

சட்டென அவன் மொத்தக் கோபமும் அடங்கி, என் கூற்றை ஆமோதிப்பதுபோல தலையை ஆட்டினான். எனக்குச் சப்பென்றாகிவிட்டது. ஆமோதிப்பதைப் போன்ற ஒரு வலிமையான எதிர்ப்பு எதுவுமே இல்லை எனத் தோன்றியது.
“ம்ம்... நானும் ரொம்பலாம் கஷ்டப்படலைஜி. சேர்ந்தா சார்கிட்டத்தான் சேரணும்னு முடிவுல வந்தேன். அப்பலாம் மொபைல் இல்லை. அதனால வீட்டு வாசல்ல நிற்கணும். அவர் கார் வெளியில வர்ற செகண்ட் பார்த்தார்னா வணக்கம் வைக்கணும்னுலாம் சொன்னாங்க.”

விக்டர் அப்படி நிற்பதை யோசித்துப் பார்க்கவே முடியாமல் இருந்தது. அவ்வளவு ஸ்டைலாகவும் நேர்த்தியாகவும் இருப்பவன் விக்டர்.

“நம்மளால அதெல்லாம் முடியாதுனு சொல்லிட்டு ரெண்டே நாள்ல திரும்பவும் ஊருக்கேபோய்ட்டேன் ஜி” - கிளாஸ் தீர்ந்திருக்க இந்த முறை சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்துக்கொண்டு புகைவழியே பேசத் தொடங்கினான்.

``ஆனா, அட்ரெஸ் வாங்கிட்டுப் போயிருந்தேன். சும்மா நச்சுன்னு ஒரு நாலு பக்கத்துக்கு ஒரு சீன் எழுதி அனுப்பினேன். ஒரே வாரத்துல பதில் வந்தது... `வந்து பாருங்க’னு”

அதன்பிறகு அவன் வந்ததும், அவனுக்குக் கிடைத்த மரியாதையைக் குறித்தும், இயக்குநர் எங்கு சென்றாலும் அவனைத் தன்னோடு அழைத்துக்கொண்டுபோனது குறித்தும், தன் திறமையைக் கண்டு வியந்த மற்ற உதவியாளர்கள் குறித்தும், அவர்களின் வயிற்றெரிச்சல் குறித்தும் சொல்லி முடிக்கும்போது துப்புரவாக ஃபுல் பாட்டிலும் காலியாகியிருந்தது. அதன் கடைசிச் சொட்டை ஆவென வாய் பிளந்து நாவில் ஏந்தியவன், சட்டெனச் சுதாரித்து கழிவறைக்கு ஓடினான்.

அதன் பிறகான ஐந்து நிமிடங்கள் அவன் வாந்தி எடுக்கும் சத்தங்கள்தான் விதம்விதமாகக் கேட்டன.

முகம் கழுவித் துடைத்துக் கொண்டே வந்தான்.

“ஒருமாதிரி இருந்தா டக்குனு விரலைவிட்டு எடுத்துடணும்ஜி. அதான் ட்ரிக்கே” - சொல்லிக் கொண்டே எங்கு இருந்தோ இன்னொரு பாட்டிலை எடுத்துக் கொண்டு வந்தான். எனக்கு லேசாக எரிச்சலும் மாட்டிக்கொண்டோமே என்ற சுயகழிவிரக்கமும் ஏற்படத் தொடங்கியது.

நான் எப்படி இதற்குள் வந்தேன், இங்கு என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று எல்லாம் யோசிக்கக்கூட அவகாசம் இல்லாமல், இவர்களோடு என்னையும் இணையச் செய்துவிட்டது காலம். யதேச்சையாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது நான் சொன்ன சில வார்த்தைகள், எனக்குள் ஏதோ இருப்பதாக இவர்களுக்குப் புரியவைத்ததன் விளைவு, நானும் இவர்களில் ஒருவன்... கடந்த ஒரு மாதமாக. சுலபமாக நுழைந்துவிட்டாலும் ஏதோ ஒரு மாயை இங்கு எந்நேரமும் சதா சுழன்றுகொண்டே இருக்கிறது. இதோ இந்த இரவில் விக்டர் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஒவ்வொரு செயலும்.

புத்தம்புதிதாக அந்த நாளைத் தொடக்கு பவன்போல மாற்றுடை அணிந்து மீண்டும் அமர்ந்துகொண்டான். சென்ற முறை அவனைச் சுற்றிலும் செர்ரி, ஆப்பிள் வகைகள் இருந்தன. இந்த முறை ஊறுகாய் மட்டும் வைத்துக் கொண்டான். அவனுடைய அறையில் சகல வசதிகளும் இருந்தன. நான் அவன் அறையைப் பார்ப்பது குறித்துப் புரிந்துகொண்டவனாக,

“ஜி... இங்க கஷ்டப்படுறாங்க. சோத்துக்கே வழி இல்லைனு ஒரு பக்கம் சொல்லிட்டே இருப்பாங்க. இன்னொரு பக்கம் காசு கொட்டும். அதான் சினிமா. ஒண்ணு மட்டும் தெரிஞ்சுக்கங்க, தன்னை முழுசா நம்புனவனை சினிமா எப்பவும் கைவிட்டதே இல்லை. ஏதாச்சும் பண்ணிப் பிழைச்சுக்கனு வாய்ப்பு கொடுத்துட்டே இருக்கும், அட புரொடக்‌ஷனுக்குச் சமைச்சுப் போட்டாவது சம்பாதிக்க விட்டுடும்ஜி.”

இந்த முறை சற்றுக் குறைவாகவே ஊற்றிக்கொண்டான். என் பக்கம் பார்க்க, நான் பெருமூச்சு விட்டதும், “விடுங்கஜி...” எனத் தன் கையைப் பின்னுக்கு இழுத்துக்கொண்டே தொடர்ந்தான்.

“சார் சொல்லிட்டே இருப்பாரு... `என்னையைத் தாண்டிப் போய்டுவ விக்டர்... திறமைக்காரன்டா நீ’னு. இன்னிக்குக்கூட செட்டுல சொன்னார் கவனிச்சீங்களாஜி?”

இனி என் ஆமோதிப்போ பதிலோ தேவை இல்லை என்பதை உணர்ந்ததால் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

“அடுத்து தனியா படம்தான்ஜி” - வெகுநேரம் கையைச் சொடுக்கிக்கொண்டே இருந்தான். “சும்மா இண்டஸ்ட்ரியே அலறும்” - ஒரே மடக்கில் தீர்த்துவிட்டுக் கீழே வைத்தான்.

என்னையே சற்றுநேரம் உற்றுப் பார்த்தவனின் குரல், இப்போது சற்றே பிசிறுதட்டி கம்மிப்போய் இருந்தது. 

“இது அவ்ளோ ஈஸியான இடம் எல்லாம் கிடையாதுஜி. ஏதோ நாம டக்குனு வந்துட்டோம். அதுலேயும் நான் கொஞ்சம் அதிகப்படியான திறமையோடு இருந்ததால நேரா சிவப்புக் கம்பளத்துல நடந்து வந்துட்டேன். ஆனா, நான் வந்தப்ப என்கூட ஒருத்தன் வந்தான்ஜி. `கோவிந்தன்’னு ஏதோ பேர். சும்மா கத்தி மாதிரி இருப்பான்... பாவம்.

சாரைப் பார்க்க காலையில நாலு மணிக்கு எல்லாம் வீட்டு முன்னால வந்து நிற்பான். விடிய விடிய அங்கேயே நிற்பான். கையில ஆல்பம் வெச்சுருப்பான். தன் நடிப்பால இந்த நாட்டையே உலுக்கிறணும்னு சொல்வான்.

இங்க டைரக்டர் புரொடியூஸர் எல்லாம் சாமி மாதிரி. அவங்க ரெடியாத்தான் இருக்காங்க திறமையானவங்களுக்குத் தரிசனம் தர்றதுக்கும் கூடச் சேர்த்துக்கிறதுக்கும். ஆனா நடுவுல ஒரு பூசாரியா... ரெண்டு பூசாரியா? இந்தப் பிம்ப உலகத்தையே ஆட்டிப்படைக்கிறது இந்தப் பூசாரிங்கதான்.

அதுவரை ஒரு வெளிநாட்டுக் காரன்போல் குடித்துக்கொண்டிருந்த விக்டர், சட்டென ஒரே கல்ப்பில் அந்த ரவுண்டை முடித்து வாயைத் துடைத்து, உக்கிரமாகப் பேசினான்.

இந்த மரத்தைத் தள்ளி நின்னு பார்த்தா, உச்சியும் அதுல இருக்கிற பறவைகளும்தான் பிரதானமாத் தெரியும்ஜி. ஆனா வேர், கிளைனு தாண்டிப்போறதுக்குள்ள போதும்போதும்னு ஆகிடும். ஒவ்வொரு இடத்துக்கும் ஒருத்தன். லொட்டு லொசுக்குனு கிளைக் கிளையா பிரிஞ்சு, ஒருத்தனுக்கு மேல ஒருத்தன்னு இங்க நிறையப் பேர் நடுவுல இருக்காங்க. அவங்களுக்கு கலை, தாகம் அதெல்லாம் ரெண்டாம் பட்சம்தான். சினிமான்னா காசு, கட்டிங். அப்புறம்...’’ என தன் நடுவிரலை காற்றுக்குள் இருமுறை செலுத்தி, ``இதுதான்” என்றான்

ஊறுகாயை அவன் ருசித்தது எனக்கும் உமிழ்நீரைச் சுரக்க, கொஞ்சமாக நக்கிக்கொண்டே அவனைப் பார்த்தேன்.

“இது தெரியாம கோவிந்தன் அலைஞ்ச அலைச்சல் இருக்கே... கடைசியில தட்டுக் கழுவுறது, ஆர்ட் டைரக்டருக்குக் கீழே உட்கார்ந்து கட்டையில ஆணி அடிக்கிறதுனு... பாவம் தெரியாத தொழில். கையில கால்ல எல்லாம் ஆணி கிழிச்சுப்பான். பச்... கொண்டுவந்த காசு தீர்ந்து பிச்சை எடுக்காத குறை. ஒருநாள் யார் கண்ணுலையும் படாம ஊருக்குப் போய்ட்டான்.”

மதுவை எல்லாம் ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு, கால்களைப் பரப்பி ஒருவிதமான செளகர்யத்தில் படுத்துக்கொண்டு தொடர்ந்தான். அவன் சொல்லச் சொல்லக் காட்சிகள் விரிந்துகொண்டே போயின.

 ``ஏன்டா கோயிந்தா... செவசெவனு தக்காளியாட்டம் இருப்ப. இப்படிக் கருத்துப்போயி வந்து நிற்கிறியே தங்கம். அய்யோ என்னடா இது கையில காயம். என்னது ஆணி இறங்குச்சா. போதும் சாமி... அந்த நாசமாப்போன சினிமா நடிப்பு.”

அம்மாவும் அப்பாவும் அவன் இருபுறமும் நின்றதே அவனுக்குள் அழுகையை வெடிக்கச்செய்தது. போனது எல்லாம் போகட்டும் எனத் தலைக்கு எண்ணெய் வைத்துக் குளிக்கச் சொன்னாள். ``சாப்பிட கறிசோறு வேணுமா?’’ என அப்பா கேட்டதும், உடனே மறுத்துவிட்டு அம்மாவிடம் ஆசையாக, ``கல்லுசோறும்மா’’ என்றான் குளியறையில் இருந்தே.

கல்சோறு என்பது அவன் அம்மா பிரத்யேகமாகச் செய்துதருவது. அவள் அதைச் செய்வதை வேடிக்கை பார்ப்பதே பாதி வயிறு நிறைந்ததுபோல் இருக்கும்.

மிஞ்சிய பழைய சோற்றை எடுத்து, இறுக்கமாகப் பிழிவாள். ஒரு பொட்டுத் தண்ணீர்கூட சோற்றுப்பருக்கையில் இருக்காது. எல்லா சோற்றையும் பிழிந்து தனியாகப் பிரித்து எடுத்த பின்னர், அதில் உப்பைப் போட்டுப் பிசைவாள். கல் உப்பு மட்டுமே போட வேண்டும் அதுதான் ருசி. இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நல்லெண்ணையைச் சேர்த்துக்கொண்டே பிசைவாள். பிசைவது எனில், விரல் இடுக்குகளில் இருந்து `பிஸ்க்... பிஸ்க்...’ எனச் சத்தம் வரும். அப்படி வெகு இறுக்கமான பிசைவு. எண்ணெயும் உப்பும் கலந்து பிடித்துப் பிடித்து உருண்டைகளாக எடுத்துவைப்பாள். அந்த உருண்டையை எவர் மீதேனும் எறிந்தால் அவ்வளவு வலிக்கும். அப்படி ஒரு திடத்தன்மையில் இருக்கும். எண்ணெய் வாசமும் உப்பின் நெருடலும், தொட்டுக்கொள்ள வெங்காயம், பச்சை மிளகாய்க் கலவையும் என உமிழ் நீர் சுரக்கச் சுரக்கச் சாப்பிட்டு முடித்து, நீச்சத் தண்ணீரைக் கொஞ்சமாக குடித்தால், இரண்டு நாட்களுக்குப் பசியே எட்டிப்பார்க்காது.

சாப்பிட்டு முடித்து, தெருவில் இறங்கி நடக்கக் கூச்சமாக இருந்தது கோவிந்தனுக்கு. இன்னும் யாருக்கும் அவன் தோல்வி அறிவிக்கப்படவில்லை. என்றாலும், `என்ன திடீர்னு வந்துருக்க?’ என்ற கேள்வியை எதிர்கொள்வது என்பது, வேலையை விட்டு வந்தவனைப் பொறுத்தவரை அடர்அமிலம்; பொசுக்கிவிடும்.

எல்லா கெட்டவையும் ஒரே நேரத்தில் நடந்தால்தானே, இயற்கை எனும் ஒன்றை நோக்கி மனிதன் அச்சமுறுவான். அப்படித்தான் ஆனது. பக்கத்து ஊரில் நிகழவிருந்த கல்யாணத்துக்கு டிராக்டரில் கூட்டமாகப் போனது, இவனது சொந்தபந்தம். கோவிந்தனும் அவன் அப்பாவும் மட்டும் வீட்டில் இருக்க, சேதி வந்து சேர்ந்தது. டிராக்டர் கவிழ்ந்து ஓரிருவரைத் தவிர எல்லோரும் பலி.

தார் ரோடு எல்லாம் ரத்தம் தோய்ந்து, கை கால் எனப் பிய்ந்து கிடந்தது அந்த இடத்தில். கரப்பான்பூச்சியைப்போல் கவிழ்ந்து கிடந்தது டிராக்டர். பிழைத்த ஓரிருவரில் இவன் அம்மாவும் ஒருவர் என்ற எண்ணத்தின்மீது அவளின் உடலே விழுந்தது. அவள் கல்சோறு பிசைந்து கொடுத்த விரல்கள் எல்லாம் உதிர்ந்துகிடந்தன. கோவிந்தனின் அழுகை எல்லாம் வற்றிப்போன பொழுதில் யதேச்சையாகத் திரும்பிப் பார்த்தபோதுதான், தென்றல் அவன் கண்ணில் பட்டாள். அதற்கு மேல் அழ முடியாது என்பது போன்ற ஒரு நிலையில், அவள் முகம் அவ்வளவு தெளிந்திருந்தது.

அவளைப் பார்த்ததும் கோவிந்தனுக்கு ஒரு நொடி, சூழல் எல்லாம் மறந்து, அங்கு ஏதோ சினிமா ஷூட்டிங் நடப்பது போலவும், கதாநாயகி தன் அடுத்த டேக்குக்குக் காத்திருப்பது போலவும் தோன்றியது. அந்த ஊருக்கும் சூழலுக்கும் பொருந்தாத அப்படி ஓர் அழகி தென்றல். இவனுக்குத் தூரத்துச் சொந்தம். நெருங்கினான். “என்னைய மட்டும் விட்டுட்டு எல்லாரும் போய்ட்டாங்க” - அவன் அருகில் வந்ததும் வெடித்து அழுதாள்.

“இவங்க அப்பனும் நானும் ஒரு காலத்துல சேர்ந்தே சுத்துவோம்டா கோயிந்து. புள்ளக்குட்டினு ஆனதும் அப்படியே பழக்கம் விட்டுப்போச்சு. கோயில் சிலை மாதிரி ஒரு பெண்ணை விட்டுட்டுப் போய் சேர்ந்துட்டாங்க”
- சொல்லிக்கொண்டே வாசல் பக்கம் போனார் கோவிந்தன் அப்பா.

தூணில் சாய்ந்து நின்றிருந்த தென்றலை தலைமுதல் பாதம் வரை பார்த்தான் கோவிந்தன். இடுப்பில் இருந்து அவன் கண்கள் இறங்கி வர வெகுநேரமானது. மிக மெல்லிய மடிப்பு கொடுத்த கோடு அந்திநேர அடிவானத் தீற்றல்போல் மிளிறியது.
 “தென்றல்.”

p64b.jpg

“ம்...”

   “நடிக்கிற ஆசை இருக்கா?”

      “அட நீ வேற.”

        “சொல்ல்ல்லு.”

``ஆமாண்ணே, ஊர்ல பெரிய ஆக்ஸிடன்ட்டு. அதான் பேப்பர்ல வந்துச்சே. நம்மூருதான். இன்னிக்குக் காலையிலதான் சென்னைக்கு வந்தேன்.”

இரவு எல்லாம் பஸ்ஸில் வரும்போது, எப்படிப் பேச வேண்டும் என மனதுக்குள் ஒத்திகை பார்த்திருந்தான். அதன்படி பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

“சரி... வர்றதுதான் வர்றோம்... சொந்தக்காரப் பொண்ணு, ஹீரோயின் சான்ஸ் தேடிக்கிட்டு இருக்கேன்னு கூட்டியாந்தேன். சரிண்ணே... பக்கா, பக்காவா வந்துருவேன். அவளையும்தான். வந்துர்றோம்.”

மொபைலையே சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்துவிட்டு அவளை நோக்கித் திரும்பி,

“ `வந்துருவேன்’னு சொன்னதும் பதறிட்டான். எங்கே நான் மட்டும் வந்துருவேனோனு” - சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தான். அவளுக்குப் புரியவில்லை; ஆனாலும் புன்முறுவல்.

அவனை அவமானப்படுத்திய, விரட்டிய கதவுகள் இப்போது திறந்தே கிடந்தன.

“என்ன கோயிந்தா கண்டுக்கவே மாட்டேங்கிற?” என வலிய வழிந்தார்கள் மேனேஜர்கள். எல்லா படங்களிலும், ஏதேனும் ஒரு மூலையில், தென்றல் பாஸிங்கில் நடந்தோ, கடைசி வரிசையில் ஆடிக்கொண்டோ இருந்தாள்.
கோவிந்தன் சளைக்காமல் தன்னைப் பற்றிய விவரங்களைச் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தான். கேட்பவர்கள், “அதெல்லாம் தெரியுமே கோயிந்தா. ஆனா நம்ம படத்துல உனக்கு ஏத்த ரோல் இல்லையே. தென்றலுக்குத் தைச்ச மாதிரி ஹீரோயின் ஃப்ரெண்டு கேரக்டர் இருக்கு. அதுக்குப் பேசவந்தா, இந்த ராத்திரி நேரத்துல இப்படிப் போட்டு அறுக்குறியே. அப்புறம் நான் என்னத்த, யார்கிட்ட ரெக்கமென்ட் பண்றதாம்” - சொல்லிக்கொண்டே சிரித்த அந்தப் பூசாரியின் பல்லைத் தாண்டிய ஈறுகளும், உடலைத் தாண்டிய வயிறும் துருத்திக்கொண்டு நின்றன. அவன் பேசியதைக் கேட்டு, மெள்ள விலகி, அவள் அறைக்குள் செல்ல வழிவிட்டு, அவன் முதுகை வெறித்தான் கோவிந்தன்.

கோவிந்தன், எந்த இயக்குநரின் பார்வையில் விழ வேண்டும் என ஊரில் இருந்து வந்த புதிதில், இரவு பகலாக அவர் வீட்டு முன்பு தவம்கிடந்தானோ, அந்த இயக்குநரின் அலுவலகத்தில் இருந்த பூசாரிகள், இப்போது தென்றலின் புகழில் மையம்கொண்டு, அவனைப் புகைப்படத்தோடு வரச் சொல்லியிருந்தார்கள்.

அவனுடைய கனவுகள் எல்லாம் நிறைவேறிவிட்ட திருப்தி அவனுக்கு அந்த அழைப்பிலேயே கிடைத்துவிட்டது. தென்றலின் வருகையால் கிடைத்த பணத்தில் நேர்த்தியான உடைகள் எடுத்து அணிந்துகொண்டு அவருடைய அலுவலகத்தில் நின்றான்.

அவரைப் பார்ப்பது அவ்வளவு எளிது இல்லை. கால்குலேட்டரும் கையுமாக அமர்ந்திருப்பவரும் சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்து, இயக்குநர் இல்லை என்றதும் மேலும் சத்தமாகச் சிரித்துப்பேசும் பூப்போட்ட சட்டைக்காரர்களும், இவனிடம் தொடர்ந்து பேச்சுக் கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவன், ``சார்கிட்ட சொல்லியாச்சு. ஆனா இப்போதைக்கு இந்த ஷெட்யூல்ல ஒரு நல்லப்பொண்ணு தேவைப்படுது” - சொடக்குப் போட்டுக்கொண்டே, “தீபச்சுடர் மாதிரி இருக்கணும். நாலு நாள் ஷூட்னா உனக்கே தெரியும். ஸ்கிரீன்ல எவ்ளோ லென்த்தா வரும்னு. பசங்க சொன்னாங்க... என்ன பேர்?” எனப் பின்னால் திரும்பிக்கேட்க, கோவிந்தனே சொன்னான், “தென்றல் சார்.”

“ஆங்... நான் சார்கிட்ட சொல்றேன். உங்க போட்டோவையும் அவர்கிட்ட குடுத்துவைக்கிறேன்.”

விக்டர் சொன்ன நிகழ்வுகள் நெஞ்சை அரிக்கத் தொடங்கின. அவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனை உலுக்கினேன். `ழ’கரம் சிறப்புப் பெறத் தொடங்கியிருந்தது அவனிடம்.
 
“ஜிழி... விழுங்க ஜிழி...”

அப்படியே வாந்தி எடுத்தான். எனக்கு உமட்டிக்கொண்டு வந்தது. கழிவறைக்கு ஓடி, வாளி நீரை எடுத்துக்கொண்டு வந்து, சுத்தம்செய்து விக்டரைக் கிட்டத்தட்ட குளிப்பாட்டிவிட்டேன். என்மீது வாந்தியின் நாற்றம் மிதந்தது.
தடுமாறி ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தான். அதிகாலை மூன்று மணி.

“அப்புறம் என்னாச்சுஜி?”

“எ...து...ஜிழி?”

“தென்றல்... கோவிந்தன்..?”

``ஓ... அதுவா. சொன்னேன்னா அப்படியே ஆடிப்போயிருவீங்கஜி.”

சிகரெட்டின் சாம்பலைத் தட்டிக்கொண்டே சொன்னான். நெருப்பு, பஞ்சை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

“அஞ்சாறு வருஷத்துக்கு முன்னால, சும்மா புயல்மாதிரி ஒரு ஹூரோயின் நாட்டையே கலக்குச்சே அதான்” எனச் சொல்லி பெயர் சொன்னதும், ஒரு கணம் அதிர்ந்துவிட்டேன். இன்றும் மிகப் பிரபலமாக எல்லாப் படங்களிலும் ஏதேனும் ஒரு ரோலில் வருபவள்.

``ஓ... சூப்பர்ஜி. அப்ப கோவிந்தன்?”

“செத்துட்டான்... செத்தேபோய்ட்டான்ஜி” - சிகரெட்டை ஆழ்ந்து இழுத்த பிறகு, ஆஷ்ட்ரேயில் நசுக்கிக்கொண்டே, ப்ச்... நடிக்கிறதுக்கு எவ்வளவு கனவோடு வந்தான் தெரியுமா? அநியாயமா தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டான்.”

மெள்ளத் திரும்பி, சூழலைக் கலகலப்பாக்கும் விதமாக, “ராஜபோதைஜி... இந்தச் சரக்கு” - எதிர்பாராதவிதமாக மீண்டும் ஒரு பெக் ஊற்றிக்கொண்டுவிட்டு, காலையில பேசுவோம்ஜி” என சோபாவுக்குள் பொதிந்துகொண்டான் விக்டர்.

முதல் முறையாக பயம் கவ்வத் தொடங்கியது எனக்கு. ஏதோ ஒரு மாய உலகில் மிகப்பெரிய அரக்கனின் கோரப்பற்களுக்கு இடையே இருக்கும் ஓட்டைகளுக்குள் புகுந்து ஓடுவதுபோல தோன்றியது.

முகம் தெரியாத கோவிந்தனும் கல்சோறும் எண்ணெய் வாசமும் அதைப் பிசைந்து கொடுத்த அவன் அம்மாவின் சிதறிய விரல்களும் என்மீது படர்ந்திருக்கும் வாந்தியின் துர்நாற்றமும்... கலவையாக என்னைச் சுழலடித்தது. பார்வை விக்டரின் மேல் விழுந்தது.

தூக்கத்திலும் ஒருமுறை கையைச் சொடுக்கிய விக்டர் புரண்டு படுத்தான். எப்படியும் இந்த வருடம் இயக்குநர் ஆகிவிடுவான். அப்படி ஆகிவிட்டால் வெற்றி உறுதி. இந்த ஒரு மாதத்தில் ஸ்பாட்டில் இயக்குநரைவிட விக்டர்தான் பம்பரமாகச் சுழன்றுகொண்டிருந்தான். அவனைத் தவிர பழைய ஆட்கள் யாரும் இப்போது அங்கு இல்லை என்பதால், அவன் சொல்லுக்குக் கட்டுப்படாத ஆட்களே யூனிட்டில் இல்லை. சீன் பிரிப்பது, ஆங்கிள் என சகலத்தையும் கை சொடுக்கலில் முடித்துவிடுகிறான்.

அவனிடம் இருந்து வந்த வாந்தி வாடையையும் மீறித் தூக்கம் அசத்த, அப்படியே சாயத் தொடங்கினேன்.

என் தலைமாட்டில் கிர்ர்ர்ர் என அதிர தூக்கிவாரிப்போட்டது. எழுந்து பார்த்தால் விக்டரின் மொபைல், வைப்ரேட் ஆனது. மணி காலை ஆறு. விக்டர் குடித்த குடிக்கு இன்று முழுவதும் எழ மாட்டான். அவனிடம் இருந்து துர்நாற்றம் காற்றில் சுழன்றுகொண்டிருந்தது. சற்று வெறுப்பு மேலிட போனைக் கட் செய்தேன். உடனே மீண்டும் கதறியது. கண்களை நெகிழ்த்தி போனைப் பார்த்தேன்.

` APPA Calling’ என குளத்தில் எறிந்த வட்டக்கல் சுழன்றது.

எடுத்தேன்.

“கோவிந்தன் இருக்காரா?”

 “ இல்லைங்க... ராங் நம்பர்’’ - துண்டித்தேன்.

ஒரு நொடிதான். சட்டெனச்  சுதாரித்து, அந்த எண்ணை அழைத்தேன்.

`Dialing APPA’ எனச் சுழன்ற நொடியில் எடுத்தார்.

 “அவரு தூங்குறாருங்க.”

“..........”

“இல்ல இல்ல... கரெக்ட் நம்பர்தான். அவர் எந்திருச்சதும் அப்பா கூப்புட்டீங்கனு சொல்லிடுறேன்.”

“.......”

டயல்டு மற்றும் ரிஸீவ்டு கால் லிஸ்ட்டில் இருந்த `APPA’-வை அழித்துவிட்டு, திரும்பி மென்மையாகச் சிரித்தவாறு தூங்கிக்கொண்டி ருக்கும் விக்டர் சாரைப் பார்த்தேன். இப்போது அவரிடம் இருந்து பழவாசனை மிதந்துவந்து கொண்டிருந்தது!

 

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

புரிந்தது

Thu, 02/02/2017 - 20:06
புரிந்தது

 

 
roSi_uma_chandran_story

 

ரோஸி அப்படிச் செய்வாளென்று யாரும் நினைக்கவில்லை. உண்மை எதிரே வந்து மோதிய போது ஒவ்வொருவர் மனத்திலும் ஆத்திரம் பொங்கியது. நன்றி கெட்ட பெண்! வளர்த்து ஆளாக்கியவர்கள் முகத்தில் கரியைப் பூசி விட்டுப் போய் விட்டாளே!
அந்த வீட்டில் எடுபிடி வேலை செய்யும் பெண்ணாகவா ரோஸியை நடத்தினார்கள்? கிறிஸ்துமஸ், ஈஸ்டர்- எந்தப் பண்டிகை வந்தாலும் ரோஸிக்கு புது டிரெஸ் வாங்காமல் இருக்க மாட்டார்களே! அவளை ஸ்கூலில் சேர்த்து அவள் நன்றாகப் படித்து முன்னேறுவதற்கு எல்லா வசதியும் செய்யவில்லையா? சுமை புத்தகங்களும், நோட்டுப் புத்தகங்களும் வாங்கிக் கொடுத்து பஸ் பாஸுக்குப் பணம் கொடுத்து அவளுடைய படிப்பில் எப்படியெல்லாம் அக்கறை காட்டி வந்தார்கள்.
ரோஸி வேலையை முடித்தாலும் சரி, முடிக்காவிட்டாலும் சரி, பள்ளிக்கூட நேரத்துக்குச் சரியாக பஸ்ஸைப் பிடிப்பதற்கு தயாராகி விட வேண்டும். சிறிது தாமதமானாலும் மேரி அம்மாள் குரல் கொடுப்பாள். ‘ரோஸி ஏன் மச மசன்னு நின்னுகிட்டிருக்கே? ஸ்கூலுக்கு நேரமாகல்லே! பஸ் போயிடுச்சுன்னா அப்புறம் ஸ்கூலுக்கு லேட்டா போய் நிப்பே உம்! கிளம்பு சீக்கிரம்!” - தன் கையாலேயே ரோஸிக்குத் தலை வாரி ரிப்பன் கட்டி அழகு பார்த்து அனுப்புவாள் மேரி அம்மாள்.
அனாதையாக வீட்டுக்கு வந்த பெண்ணுக்குத் தாயும் தகப்பனுமாக இருந்தவர்கள் மேரி அம்மாளும், காப்டன் டேனியலும், அவ்வளவெல்லாம் அன்பைப் பொழிந்தவர்களுக்கு துரோகம் செய்து விட்டுப் போக ரோஸிக்கு எப்படி மனம் துணிந்தது? அவள் அவ்வளவு கல் நெஞக்காரி என்று யார் தான் அவளைப் பற்றி நினைத்திருக்க முடியும்.?
மென்மையான மலர் போன்று இருந்தவள் ரோஸி, அவள் அதிர நடந்து யாரும் கண்டதில்லை. குரலை உயர்த்திப் பேசி யாரும் கேட்டதில்லை. அவளுடைய களங்கமற்ற குழந்தை முகத்தில் இனிய புன்னகை எப்போதும் தவழ்ந்து கொண்டிருக்கும். அமைதியாக, அடக்க ஒடுக்கமாக, ஒவ்வொன்றும் செய்து கொண்டிருப்பால். அப்படிப்பட்ட ஒரு பெண்ணைப் பற்றி யார் தான் தப்பாக நினைக்க முடியும்?
ஜானகி தான் முதன் முதலில் தியாகுவுக்குக் கோடி காட்டினாள். ஏதோ உள்ளுணர்வு அவளுக்குத் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.
“ நீங்க கவனிச்சீங்களா? ரோஸி எப்பவும் போல இல்லை. அவளோட பார்வை எப்படியெப்படியோ எங்கெங்கயோ போகுது.
தியாகுவும் கவனித்தான். காலையில் வீட்டு முன்புறத்தைக் கூட்டும் போதும் செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றும் போதும் ரோஸியின் விழிகள் எதிர் வீட்டுப் பக்கம் அலையத்தான் செய்தன. அந்த நேரத்துகுச் சரியாக எதிர் வீட்டுக் குமார் ஸ்கூட்டரைக் கண்ணும் கருத்துமாகக் கவனிக்க வந்து விடுவான். ஆனால் அவன் நொடிக்கொரு தரம் ரோஸியைத் திரும்பிப் பார்ப்பது மட்டுமில்லை. அர்த்தம் நிறைந்த புன்னகை புரிவதும் சைகைகள் செய்வதுமாக ரோஸியுடன் ஏதேதோ சங்கேத உரையாடல் நடத்தினான். என்று தியாகுவுக்குத் தோன்றியது.

ரோஸி அப்போது பத்தாவது வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். வீட்டு வேலை உண்டு, படிப்பு உண்டு என்று இருந்த பெண்ணை குமார் வீணாக வம்புக்கு இழுத்து அவளது மனதைக் கலைத்துக் கொண்டிருந்ததை நினைத்து தியாகுவுக்கு கோபமே வந்தது.

குமார் படிப்பை மூட்டை கட்டி வைத்து எத்தனையோ ஆண்டுகளாகியிருந்தன. வீட்டுக்கு ஒரே பிள்ளை. பெற்றோர் அவனுக்கு அளவுக்கு மிஞ்சி செல்லமும் சலுகைகளும் கொடுத்து அவனைத் தறுதலையாக்கி வைத்திருந்தார்கள். வசதி படைத்தவர்கள். தங்கள் பிள்ளை படிக்க வேண்டும். உத்தியோகம் பார்க்க வேண்டும். என்று அவர்கள் கவலைப்படவில்லை. குமாரும் ஏதேதோ பட்டறைகளில் தொழில் கற்றுக் கொள்வதாகச் சொல்லிக் கொண்டு ஸ்கூட்டரில் ஊர் சுற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

அப்படிப்பட்ட உதவாக்கரைப் பையன் விரித்த வலையில் ரோஸி விழுந்து விடக்கூடாதே என்று கவலைப்பட்டனர் ஜானகியும், தியாகுவும்.

ராணுவ சேவையிலிருந்து ஓய்வு பெற்றிருந்த காப்டன் டேனியலும் அவர் மனைவி மேரியம்மாளும் பல வருஷங்களாக தியாகு தம்பதியருடன் மனம் விட்டுப் பழகிக் கொண்டிருந்த அண்டை வீட்டுக்காரர்கள். இரண்டு வீடுகளுக்கும் இடையே இருந்த முள் வேலியருகே நின்று கொண்டு மேரியம்மாள் ஜானகியுடன் நேரம் போவது தெரியாமல் பேசிக் கொண்டிருப்பாள். வெகுளி. தன்னுடைய சுக துக்கங்கள் ஒன்று விடாமல் அவள் ஜானகியுடன் பகிர்ந்து கொள்ளத் தவறுவதில்லை.

ஓய்வு நேரத்தை வீணாக்காமல் காப்டன் டேனியல் ஒரு தனியார் கம்பெனியில் செக்யூரிட்டி ஆபீஸராகப் பணியாற்றி வந்தார். அந்தத் தம்பதிக்கு ஒரு பிள்ளை, ஒரு பெண். பிள்ளை தாமஸ் ஏர்ஃபோர்ஸில் ஆபீஸராகச் சேர்ந்து பம்பாயில் இருந்தான். பெண் ஜூலி ஒரு டாக்டருக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, கணவனுடன் ஸ்டேட்ஸில் இருந்தாள். தனித்துவிட்ட டேனியல் தம்பதிக்கு ரோஸி சொந்தப்பெண்ணுக்குச் சமமாக வீட்டில் இருந்தது மனநிறைவை அளித்தது.

ஆறு வருஷங்களுக்கு முன்பு தியாகுவும் ஜானகியும் அங்கே குடி வந்த சமயத்தில் ரோஸி பத்துப் பதினோரு வயதுச் சிறூமியாயிருந்தாள். ஃபிராக் மட்டும் அணிந்து குடுகுடுவென்று அங்கும் இங்கும் ஓடியாடி வேலை செய்து கொண்டிருப்பாள். பள்ளிக்கூட நேரம் வந்ததும் வேறு நல்ல ஃபிராக் அணிந்து கொண்டு பரக்க பரக்க பஸ்ஸைப் பிடிக்க ஓடுவாள். அதே ரோஸி இந்த ஆறு வருஷத்தில் எப்படி மதமதவென்று வளர்ந்து விட்டாள்!

காப்டனின் வீட்டு வெளி வராந்தாவில் பழைய காலத்து மரக்கட்டில் ஒன்று மெத்தை தலையணை சகிதம் நிரந்தரமாகப் போடப்பட்டிருந்தது. பகல் நேரங்களில் மேரியம்மாள் ஓய்வாக இருக்கும் போதெல்லாம் அதில் வந்து தலையைச் சாய்த்துக் கொள்வாள். ஆனால் மாலை நேரத்தில் அதன் ஏகபோக உரிமை காப்டனுக்குத் தான். தமது வேலையிலிருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்து தேநீர் அருந்தியதும் காப்டன் இடுப்பில் லுங்கி மட்டும் கட்டிக்கொண்டு வெற்றுடம்புடன் அந்தக் கட்டிலே தஞ்சமென்று அதில் மல்லாந்து படுத்து விடுவார்.

ரோஸியின் மாலை நேரக் கடமை அப்போது துவங்கும். காப்டனுக்கு உடம்பு பிடித்து விடும் வேலை. அவருடைய பாரி சரீரத்துக்கு ரோஸியின் கைகளால் அமுக்கி விட்டால் எப்படிப் போதும்! அவரது உடம்பின் மீதே ஏறி நின்று கால்களால் மிதித்தால் தான் இதமாக இருக்கும் அவருக்கு. விட்டத்து வளையத்தில் கட்டப்பட்டு தொங்கிய ஒரு கயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு ரோஸி அவருடைய உடம்பின் மீது அங்குமிங்கும் நடந்து தேவைப்பட்ட இடங்களில் அழுத்தி மிதிக்கும் போது காப்டன் “அப்பா! அப்பப்பா!” என்று அவ்வப்போது கூறிக்கொண்டு அந்த இதத்தை ரசித்துக் கொண்டிருப்பார்.

ஒருநாள் மாலை  வழக்கப் போல் ரோஸி காப்டனுக்கு உடம்பு மிதித்துக் கொண்டிருந்த போது மேரியம்மாள் கூச்சலிட்டது தியாகுவுக்கு நன்றாக ஞாபகம் இருந்தது.

“ஏ ரோஸிப்பொண்ணே! உனக்குக் கொஞ்சமாவது அறிவு இருக்கா? இன்னமும் பாதித் தொடை தெரியும்படியா ஃப்ராக்கைப் போட்டுக்கிட்டு உடம்பு மிதிக்கறயே! பாவாடை தாவணி எதுக்கு வாங்கிக் கொடுத்திருக்கேன்! எடுத்துக் கட்டிக்கிட்டு வந்து அப்புறம் மிதி. ஓடு!”

“ரோஸி போன வாரம் தான் பெரிய மனுஷி ஆனாளாம். மேரியம்மாள் எனக்குச் சொன்னாள்!” என்று தியாகுவின் காதில் கிசுகிசுத்தாள் ஜானகி.

ரோஸியின் மாலை நேரக் கடமை தொடர்ந்து நடந்து கொண்டு தான் இருந்தது. காப்டனுக்கு அவள் உடம்பு மிதித்து விடும்போது சில சமயம் அவர் சிடுசிடுப்பார் - “ ஏ ரோஸி! இப்படி பெரளறாப்பல பாவடை கட்டிகிட்டா மூஞ்சியில கிச்சுகிச்சு மூட்டறாப்பல இருக்கு. தும்மல் கூட வந்திடுது!”

இந்தத் தொந்திரவைத் தவிர்ப்பதற்காக ரோஸி பாவாடை விளிம்பைத் தூக்கிச் செருகிக் கொண்டு காப்டனுக்கு உடம்பு மிதித்து விடுவாள். அவளுடைய பாதம் பட்டு உடம்பு வலி விட்டுப் போகும் இதத்தைக் கண்களை மூடி ரசித்துக் கொண்டிருப்பார் காப்டன்.

இதற்குச் சில மாதங்களுக்குப் பிறகுதான் ரோஸியின் கண்கள் எங்கெங்கோ அலைபாய்வதை ஜானகி தியாகுவுக்குச் சுட்டிக் காட்டும் நிலை உருவாயிற்று. எதிர் வீட்டுக் குமாருடன் அவள் நடத்திய கண் ஜாடை உரையாடல்கள் ஒருபடி மேலே போய் ரகசியச் சந்திப்புக்கும் வழிவகுத்து விட்டன!

தியாகுவும் ஜானகியும் ஒருநாள் மாலையில் மார்கெட்டுக்குப் போய்விட்டு வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்த போது ஒரு மரத்தடியின் இருண்ட பகுதியில் இரண்டு உருவங்கள் நின்று ரகசியமாக உரையாடிக் கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தனர். ரோஸியும், குமாரும் தான்!

இது எங்கே கொண்டு போய் விடுமோ என்று கவலைப்பட்டாள் ஜானகி. மேரியம்மாளிடம் சொன்னால் அந்த அனாதைப் பெண்ணை அடித்து துரத்தி விடப் போகிறாளோ என்ற பயம் அவளுக்கு. அப்படி ஒரு பாவத்தைக் கட்டிக்கொள்ள அவள் விரும்பவில்லை. அதே சமயம் அந்த தறுதலைக் குமார் அந்த அறியாப் பெண்ணை மோசம் செய்து விடக் கூடாதே என்றும் அவள் கவலைப்பாட்டாள். தியாகுவிடம் அவள் தன் கவலையைத் தெரிவித்த போது. தியாகு, “ இந்த ஊர்க்கவலையெல்லாம் உனக்கெதுக்கு? நம்ம பாடு தலைக்கு மேல கிடக்கு!” என்று அலட்சியமாகக் கூறி விட்டான்.

இதற்கு ஒருமாதத்துக்குள் அது நடந்து விட்டது. பெற்ற தாய் தந்தையர்களுக்கும் மேலாக இருந்தவர்களைத் தூக்கியெறிந்து விட்டு உதவாக்கரை குமாருடன் எங்கோ மறைந்து விட்டாள் ரோஸி.

“நன்றி கெட்ட, கழுதை! கெட்டழிஞ்சிட்டு மறுபடியும் இவங்க கிட்டத்தான் வந்து நிக்கப் போகுது” எப்று குமுறினாள் ஜானகி.
ஆனால் மேரியம்மாளோ, காப்டன் டேனியலோ அவளைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அந்த நன்றி மறந்த செயலுக்கு விளக்கம் தேவை இல்லையென்று இருந்து விட்டார்களோ?

இது நடந்து ஒரு வருஷத்துக்கு மேல் ஓடி விட்டது. ஜானகியும், தியாகுவும் தீவுத் திடலில் நடந்த சுற்றுலா கண்காட்சிக்குப் போயிருந்த போது தற்செயலாக ரோஸியைச் சந்தித்தனர். நிறைமாத கர்ப்பிணியாயிருந்த அவளுடன் குமாரும் வந்திருந்தான். இருவரும் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு கூட்டத்துள் மறைந்து விட முயற்சி செய்யவில்லை. தாங்களாகவே அவர்களருகில் வந்து வணக்கம் தெரிவித்தனர்.
“நல்லா இருக்கியா ரோஸி?”
“ ரொம்ப நல்லா இருக்கேம்மா” என்று கூறிய ரோஸி சற்றுத் தயங்கிய பிறகு கூறினாள்- “எங்க வீட்டுக்கு நீங்க ரெண்டு பேரும் கட்டாயம் வரணும். புதுப்பேட்டை நடுத்தெரு, ஆறாம் நம்பர்ல இருக்கோம்.”

ஆவல் உந்தித் தள்ள மறுநாளே தியாகுவை வற்புறுத்தி அழைத்துக் கொண்டு அங்கு சென்றாள் ஜானகி. வீட்டை அவர்கள் வைத்துக் கொண்டிருந்த விதமும், அவர்களை உபசரித்த விதமும் இருவரையும் பிரமிக்க வைத்தன.

குமாரா இப்படி மாறி விட்டான்? ரோஸி போட்ட சொக்குப் பொடியின் மகிமையா?

“சொந்தப் பட்டறை ஆரம்பிச்சிருக்காரம்மா. நல்ல வருமானம்!” என்றாள் ரோஸி.
“கலியாணம் எப்போ ஆச்சு!”

“அப்பவே பதிவுத் திருமணம் செய்துகிட்டோம். யாரு என்ன பேசறாங்கன்னு நாங்க கவலைப்படலே. செழிப்பா சந்தோசமா இருக்கோம்” என்று கூறிய குமார். தியாகுவும், ஜானகியும் எவ்வளவு தடுத்தும் கேளாமல் அவர்களுக்கு சிற்றுண்டி வாங்கி வர ஸ்கூட்டரில் விரைந்து சென்றான்.

“இவரோட அப்பா அம்மா இவரோட முகத்திலே முழிக்கிறதில்லேன்னு வைராக்கியமா இருக்காங்க, எத்தனை நாளைக்கு அப்படி இருக்கப் போறாங்களோ தெரியலே!” என்றாள் ரோஸி.

ஜானகி பிடித்துக் கொண்டாள். “வைராக்கியமா இருக்கறவங்க அவங்க மட்டும் இல்லையே! பெத்த மகளுக்குச் சமமா உன்னை வளர்த்தவங்க! என்ன இருந்தாலும்...”

“நீங்க என்ன சொல்ல நினக்கறீங்கன்னு எனக்குப் புரியுதம்மா. நான் நன்றி கெட்டவ- உப்புக்குத் துரோகம் செய்தவ- இப்படித் தான் எல்லோரும் என்னைப்பற்றி பேசறாங்க. ஆனா வயசுப் பொண்ணோட மனசைப் புரிஞ்சுக்க யாருக்கும் தோணலையே? நான் அனாதை தான். அவங்களை நம்பித்தான் வாழ்ந்துகிட்டு இருந்தேன். பெத்த தாய் தகப்பனாருக்குச் சமமா தான் அவங்களை மதிச்சிருந்தேன். அவங்க காலால இட்ட வேலையை தலையால செய்யக் கடமைப்பட்டவ தான் நான். ஆனால் அப்பாவுக்கு தினமும் உடம்பு மிதிக்கிற வேலை... நான் சின்னப் பெண்ணா இருந்த வரைக்கும் சரி. எனக்கு வயசு வந்தப்புறமும்...”

“ரோஸி!”

“யாரையும் நான் தப்பாச் சொல்லலீங்க. ஆனா நான் மரக்கட்டை இல்லையே! வயசுப் பொண்ணோட மனசும், உணர்ச்சிகளும் எனக்கும் உண்டு இல்லையா? அம்மாகிட்டே ஜாடையா சொல்லியும் பார்த்தேன். அந்த உடம்பு மிதிக்கிற வேலை மட்டும் எனக்கு கொடுக்க வேண்டாம்னு. ஆனா அம்மா என்னோட தவிப்பைப் புரிஞ்சுகிட்டாதானே!”

“தவிப்பா! நீ என்ன சொல்லறே ரோஸி!”

“பெத்த தகப்பானாருக்கும் மேலே உன்கிட்டே பாசம் காட்டறாரே. அவருக்காக நீ இது கூடச் செய்யக் கூடாதா?’ அப்படின்னு அம்மா என் வாய் மேல போட்டுட்டாங்க. என் மனசு பட்ட பாட்டை அவங்களுக்கு எப்படி புரிய வைக்க முடியும்? அப்பா என்ன தான் வயசில் பெரியவரானாலும் அவரோட உடம்பு ஆம்பிள்ளை உடம்பு தானே! நெருப்பு மேலே நடக்கற மாதிரி தான் நான் அந்த உடம்பை மிதிக்கிற வேலையைச் செய்துகிட்டிருந்தேன். அந்த அரைமணி நேரமும் என்னோட உடம்பில் ஒவ்வொரு அணுவும் அனல் பறக்கறாப்பல நான் தவிச்ச தவிப்பு...! அதை நான் யார் கிட்ட சொல்ல முடியும்? என்னோட தவிப்புக்கு வடிகாலா குமார் எனக்கு வாய்ச்சாரோ நான் பிழைச்சேனோ!” விம்மலினிடையே கூறிய ரோஸியை ஆதரவுடன் அணைத்துக் கொண்டாள் ஜானகி.

http://www.dinamani.com/

Categories: merge-rss

ஜல்லிக்கட்டு...

Wed, 01/02/2017 - 23:09

ஜல்லிக்கட்டு... (1)... 

 

எழுத்தாளர் லதா சரவணன் வழங்கும் பொங்கல் சிறப்பு மினி தொடர் கதை.. ஜல்லிக்கட்டு.

 

 10 மணிக்கே ரோடு வெறிச்சோடிப் போயிருந்தது, ராக்காயியின் இட்லிக் கடையில் மட்டும் கொஞ்சம் கூட்டம் சொச்சமிருந்தது. தூங்காநகரம் என்று பெயர் பெற்ற மதுரையின் தெருக்களில் வண்டிகள் தங்கள் டயர்களை செலுத்தி ஒவ்வொரு வீட்டு வாயிலில் போட்ட கோலத்திற்குள் பாகப்பிரிவினையை ஏற்படுத்தியிருந்தது. பிள்ளைகள் ரோட்டில் ரெயில் வண்டி விட்டு விளையாடிக் கொண்டு இருந்தார்கள். தெருமுனையில் இளைஞர் சங்கத்தில் தனுஷ் கொலைவெறிப்பாடலை ரேடியோவில் பாடிக்கொண்டு இருந்தார்.

 

ஒழுங்கா சாப்பிடறியா ? இல்லை பூச்சாண்டிகிட்டே பிடிச்சிக்கொடுத்திடவா என்று குழந்தையிடம் போராடிக்கொண்டிருந்த மனைவியை ரசித்தபடியே கணவன் ஏண்டி பிள்ளையை வைய்யறே ? என்று சீண்டினான்.

Jallikkatu, a mini Pongal special series

யாரு நானு....உங்கப் பிள்ளைதேன் என்னைய பாடாய்ப்படுத்துதே?! பொழுது விடிஞ்சு இத்தனை நேரமாகுது இன்னும் காலைச் சாப்பாட்டையே இது முடிக்கலை இனிமே எப்ப மதியத்திற்கு உலை வைக்க இன்னும் ராவுக்கு கண் அசரறவரைக்கும் ஓயாத வேலை அலுப்புடன் கடைசி வாய் சோற்றையும் பிள்ளையிடம் அவசரமாய் திணித்துவிட்டு பிள்ளையை உடல் கழுவினாள் அவள்.

ரேடியோ சப்தத்தையும் மீறி பறையின் சப்தம் கேட்டது. இதனால் சகலவிதமான ஜனங்களுக்கும் தெரிவித்துக்கொள்வது என்னென்னா, தைப்பொங்கலை முன்னிட்டு நம்ம ஊர்லே ஜல்லிக்கட்டும், குறவைக் கூத்தும் நடைபெறப்போவுது, கலந்து கொள்ள இளவட்டங்க உங்கப்பேரை பதிவு செய்யலாம். அவன் அடுத்த தெரு நோக்கி பறை அடித்துக்கொண்டே போக அவன் பின்னாலேயே அந்த ஊர் பொடிசுள் எல்லாம் சப்தம் எழுப்பியபடி சென்றன.

இந்த வருஷம் ஜல்லிக்கட்டுலே ஜமாச்சிடம்லே. ஆமா இப்படித்தான் போன வருஷம் சொன்னே ? கோட்டை விட்டுட்டு மேலத்தெரு பயலுக ஜெயிச்சாங்க, சுளையா முப்பதாயிரம் தூக்கி கொடுத்தாச்சு....

Jallikkatu, a mini Pongal special series

இந்த முறை அப்படியெல்லாம் நடக்காது நாமதான் ஜெயிப்போம் இது மட்டும் நடக்கலைன்னா நான் ஒரு பக்க மீசையை எடுத்துக்கறேன் அவர்களுள் தலைவன்போல் உள்ளவன் ஆவேசமாய் பேசிட மற்றவர்கள் அப்போ அடுத்த வாரத்தில் இருந்து நீ மீசையில்லாமத்தான் இருக்கப்போறீயோ ? என்று நக்கலடிக்க சபதம் செய்தவனின் முகம் இஞ்சியைத் தின்றவனைப் போல் ஆனது.

Jallikkatu, a mini Pongal special series

ஏம் மச்சான் இந்த வருஷம் ஏதோ பஞ்சயாத்து தடை பண்ணிச்சுன்னும் ஜல்லிக்கட்டு நடக்காதுன்னும் சொன்னீயளே ?

பஞ்சாயத்து இல்லைடி ஹை கோர்ட்டு ஜல்லிக்கட்டுங்கிற பேர்ல, மாடுகளை துன்புறுத்துறோம் என்று பிராது கொடுத்து இருக்காங்களாம் அதனால ஜல்லிக்கட்டை நிறுத்தணுமின்னு தடை விதிக்க இருந்தது, சரி சரி நானும்போய் பேரு கொடுத்துட்டு வந்திடறேன்.

இன்னும் எந்த குமரியை மாட்டை அடக்கி கட்டப்போறீங்க, ஒரு பிள்ளைக்குத் தகப்பனா உருப்படற வழியப் பாருங்க. மனைவியின் நொடிப்பிற்கு சிரித்தபடியே வெளியேறினான் அவன்.

பொங்கல் நெருங்கிட்டது இந்த முறை ஜல்லிக்கட்டுக்கு நம்ம காளைகளை தயார் செய்யணும் நீங்க நாளைக்கே அதுக்குண்டான ஏற்பாடுகளைப் பாருங்க, நம்ம மாட்டைப் பார்த்து அவனவன் மிரளணும். மீசையைத் தடவி விட்டபடியே பண்ணையார் சொல்ல,

அத நீங்க சொல்லணுமா அய்யா ?! நம்ம மாட்டை அடக்க இதுவரையில் யாருங்க இருக்கா ?! அதெல்லாம் ஜமாச்சிடலாம். சொக்கன் தலையைச் சொறிந்தபடியே நின்றிருந்தான்.

என்னடா பணம் வேணுமா ?

இல்லை அய்யா உள்ளாற மீன் குழம்புங்களா ?

வாசனை மூக்கைத் துளைக்குது. ஆத்தாகிட்டே சொல்லி ஒரு வா சோறு போடச் சொல்லுங்க ?!

Jallikkatu, a mini Pongal special series

பண்ணையார் பெரிதாய் சிரித்தபடியே. சரி போ கொல்லைப்பக்கமா வந்து நில்லு, வருவாங்க.

மரகதம் சொக்கனுக்கு கொஞ்சம் சோத்தப்போட்டு அனுப்பு கொல்லைப்பக்கம் உட்கார்ந்து இருக்கான்னு உள்ளே பார்த்து குரல் கொடுத்துவிட்டு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் அதுவுமாக கையில் புத்தகத்தோடு கிளம்பும் தன் மகள் ரோஜாவைப் பார்த்து என்னத்தா எங்கே கிளம்பிட்டே ?

பள்ளிக்கூடத்திற்குப்பா,,, இன்னிக்கு ஸ்பெஷல் கிளாஸ் இருக்கு..... வழக்கமான பள்ளிச்சீருடையில் சிறுமியாய் தெரியும் மகள் இன்று பட்டு பாவடையில் பளிச்சென்று கல் ஜிமிக்கியும், அட்டிகையும் போட்டு மீனாட்சி அம்மனைப்போல் தெய்வீக அழகுடன் தெரிந்தாள். இரு ஆத்தா நடந்து போவாதே நான் வண்டியிலே விடச்சொல்றேன் ஏலே பாண்டி ....

 

கொல்லைப்புறத்தில் மாட்டுக்கு புண்ணாக்கும் தண்ணீரும் வைத்துக்கொண்டிருந்த பாண்டி விறுவிறுவென்று ஓடிவந்தான் தலையில் இருந்த துண்டு தன்னால் கக்கத்திற்குப் போக அய்யா கூப்பிட்டீங்களா ?

ம்... பாப்பாவுக்கு பள்ளிக்கூடத்திற்கு போகணுமாம் கூடப்போயி விட்டுட்டு வா !

அய்யா மாட்டுக்குத் தண்ணீ காட்டுறேனுங்க நம்ம சொக்கனை அனுப்பட்டுமா ?

அவன் தண்ணீ காட்டுவான் நீ நான் சொன்னதை செய் போ வண்டியைப் பூட்டு, பதில் பேசாமல் வண்டியில் மாட்டைப் பூட்டிவிட்டு திவ்யாவிற்காக காத்திருந்தான் அவன். தந்தையிடம் சொல்லிவிட்டு வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தாள் ரோஜா.

போகலாங்களா ?

ம்.... சுருக்கமாகவே வந்த பதிலில் அவளுக்கு தன் மேல் இருக்கும் கோபத்தை உணர்ந்து கொண்டான் பாண்டி, அமைதியாகவே பயணம் தொடங்கியது. இப்போது தெரு முனை ரேடியோவில் குடகு மலைக்காற்று பாடலில் கனகாவும், ராமராஜனும் உருகிப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

(தொடரும்)

http://tamil.oneindia.com

Categories: merge-rss