தோட்டத்து மல்லிகை

விடிவெள்ளி

Sun, 12/02/2017 - 06:42
சிறுகதை - விடிவெள்ளி

ப்ரியதர்ஷினி கணேசன், ஓவியம்: கார்த்திகேயன் மேடி

 

1.jpg

“யேட்டியேஏஏய்…. பாத்து சூதானமா கொத்து… நாத்துல பட்டா நஞ்சு போய்டும்” - வேகமாக ஓடிவந்த தையமுத்து மூச்சிரைக்கக் கத்தினாள்.

“யக்கோவ்… நீ வெசனப்படாத… நானு பார்த்துக்குறேன். நீ இப்டி இரைக்க இரைக்க ஓடியாந்தினா பேச்சி அய்த்தான் எங்களைத்தான் வையும். புள்ளையை மடில வச்சுக்கிட்டு நீ அடங்க மாட்றியே” - அதட்டினாள் வள்ளிக்கண்ணு.
24p2.jpg
“அடிப் போடி கூறுகெட்டவளே… பச்சையும் புள்ளையும் எனக்கு ஒண்ணுதான்… நீ ஒழுங்கா பாத்துக் கொத்து” - களைக்கொத்தியைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு கதிர்க் கூட்டத்துக்குள் நுழைந்தாள் தையமுத்து.
வாகாகக் கொத்தியைப் பிடித்துக் களையெடுக்கும் தையமுத்துவை அபூர்வமாகப் பார்ப்பதுபோல பார்த்தாள் வள்ளி. எட்டு ஊரிலேயே பெரிய பண்ணையக்காரரான கருப்புச்சாமி அய்யாவின் ஒரே மகள். அந்த ஊரிலேயே டவுனுக்குப் போய் பத்தாப்பு வரையில் படித்தவள். வெளியூரில் மாப்பிள்ளை பார்த்த அப்பாவிடம் சண்டை போட்டு சொந்த மாமனான பேச்சியப்பனையே ஆசை ஆசையாகக் கட்டிக் கொண்டவள்.

வள்ளிகூடக் கேட்டாள்… ``ஏக்கா, நீயோ அம்புட்டு அளகா இருக்க… பேச்சி அய்த்தானோ பேய்க் கரிசல் நெறம். நீ பட்டணம் போயி படிச்சிருக்க. அவரு நம்மூரு வயக்காட்டையே தாண்டுனதில்ல… அப்புறம் எப்படிக்கா கட்டிக்கிட்ட?”

அந்தக் கேள்விக்கு தையமுத்து சொன்ன பதில்தான் வள்ளியை பிரமிக்க வைத்தது. “வள்ளி… வாழ்க்கை எப்பவுமே ஒரு வயக்காடு மாதிரிதான்… பாத்தி கட்டிப் பயிர் போடற நாலுக்கு நாலு வயல் மாதிரி ஆத்தாவோட கர்ப்பப்பைல இருந்து ஜனிச்சு மறுபடியும் நாலு பக்க குழிக்குள்ள போறவகதான் மனுசப்பயலுக. வித போட்டு முளைச்சு வர நாத்து மாரி வந்து விழுற ஜென்மம் ஆடாத ஆட்டமில்லை… அறுத்துப் போட்ட கதிரு மாரி எல்லாமே ஒரு நா தவிடா மாறி மண்ணோட கலந்துரும். நானு அப்படி ஊருக்கே சோறு போடற மண்ணுல பொறந்தவ… எல்லாருக்கும் வயித்தை நிறைக்கற கையும், மனச நினைக்கற குணமும்தாண்டி பெருசு… நானு படிச்சவனு சொல்லிக்கறதவிட பத்துப் பேருக்குக் கஞ்சி ஊத்தர விவசாயி பொண்டாட்டினு சொல்லிக்கறதுதாண்டி இந்தப் பொறப்புல எனக்குப் பெருமை...”

இப்படிப்பட்ட தையமுத்து இப்போது எட்டு மாச கர்ப்பிணியாக நிற்கிறாள். வயிற்றுப் பாரத்தின் பூரிப்பால் பொன் மஞ்சளாக உருவெடுத்து நிற்கும் அவள் வயலுக்கு வருவதை மட்டும் விட்டுவிடவே இல்லை.

“அக்கா... உன் முகமே சரியில்லையே? ஏதும் சுகவீனமா வருதா? இல்லை, வலியெடுக்குதுனாலும் சொல்லிடுக்கா… எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு… நீ பாட்டுக்கு அரைக் கழனிய களையெடுத்திருக்க” என்று அதிர்ச்சியோடு கேட்டாள் வள்ளி.

“இல்ல வள்ளி… பயப்படாத. அதெல்லாம் இல்ல, எம் புள்ளைக்கு கழனியோட மகத்துவத்த சொல்லிக் கிட்டே களையெடுத்தேனா எப்படி இவ்ளோ தொலவு வந்தேன்னு எனக்கே தெரியலை… ஒரு வேளை எம்புள்ளை பிற்காலத்துல பெரும் கழனிக்காரனா வருவானு நினைக்கறேன்” என்று, முகத்தில் பூத்த வியர்வையைத் துடைத்த தையமுத்து, “இருட்டி… எனக்கு வயிறு ஏதோ பிசையுது.கொஞ்சம் வரப்புல உட்கார்ந்துட்டு, பையப் போலாம்” - நடந்தவளைக் கைப்பிடித்து இழுத்தாள் உடனே துரிதமாகச் செயல்பட்ட வள்ளி, “ஏலே, இங்கன வாங்கடி… முத்துவைக் கிணத்துக் கட்டைக்குத் தூக்குங்க… பிள்ள வலிதாண்டி எடுத்துப்போச்சு…” என்று வயலே அதிரக் கத்தினாள். சத்தம் கேட்ட அண்டை வயல் பெண்கள் வேகமாக ஓடி வந்தனர் பேச்சியின் வயல் நோக்கி. உழுதுகொண்டிருந்த ஆண்களும் சூழ்நிலை உணர்ந்து விலகிப் போக ஆரம்பித்தார்கள்.

கிணத்துக் கட்டைக்குத் தூக்கிச் சென்ற தையமுத்துவைச் சுற்றி அரைவட்டமாய்ச் சூழ்ந்துகொண்ட னர் பெண்கள். சாமியைக் கும்பிட்டுக் கொண்டே அம்சவேணி, தையமுத்து வின் இடுப்பெலும்பை மெதுவாக இளக்கினாள். அவ்வளவுதான், அத்தனை நேரம் முகத்தில் வலியைக் காட்டிக்கொள்ளாத தையமுத்து, “ஆத்தாஆஆஆஆ” என்று கத்திய கத்தில் நெற்கதிர் தின்ற கரிச்சான் குருவிகள் சிறகடித்துப் பறந்தன.
“ஆத்தா… உனக்கு அப்படியே நம்ம அளகர் சாமியே மகனா வந்து பொறந்துருக்கார்டி… என்ன கள முகத்துல… நீ நினைச்ச மாரி உன் வயக்காட்டுலையே புள்ளையைப் பெத்து இறக்கிட்ட… ஏ வள்ளி, இங்கன வந்து புள்ளையப் புடிடி மசமசனு நிக்காம… அப்படியே, அந்த வரப்புத் தண்ணிய தலைல தெளிங்கடி… நம்ம கழனியக் காக்க வந்த மவராசண்டி இவன்” என்று உற்சாகமாகக் கூச்சலிட்டாள் வேணி.

குழந்தைக்கு அழகர் என்று பெயர். இதோ, பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்தவனை மேலே படிக்க வைக்க வேண்டும் என்று குடும்பமே உட்கார்ந்து பேசி முடிவெடுத்தது. இந்த நேரத்தில்தான் அழகரின் ஆசிரியர், “நீ எடுத்த மார்க்குக்கு மெக்கானிக்கல் இன்ஜினீயரிங் படிப்பே கிடைக்கும் அழகர். நல்ல வேலைக்கு உத்தரவாதம்…” என்றார்.

24p3.jpg

பேச்சியோ, “ஏ அழகரு, பேசாம நீ வைத்தியனுக்குப் படி… நம்ம ஊரில் வைத்தியம் பார்க்க பல மைல் தூரம் போவேண்டி இருக்கு…

நீ படிச்சுப்புட்டனா நானும் பெருமைப்பட்டுக்குவேன்.. ஊருக் கும் வைத்தியம் பார்த்தாப்பல ஆச்சு” என்றார். எல்லாவற்றையும் கேட்டுக்கொண்டு தையமுத்து மட்டும் அமைதியாக இருந்தாள்.

இரவு முழுவதும் தூங்காமல் புரண்டு கொண்டே இருந்தான் அழகர். பேச்சியோ, அழகரின் ஆசிரியர்களிடம் கேட்டு இன்ஜினீ யரிங், மருத்துவம் என்று அழகர் பெயரில் விண்ணப்பிக்க ஆரம்பித்திருந்தான்.
மறுநாள் காலையில் வீடு முழுவதும் அழ கரைத் தேடிய பேச்சி, தையமுத்துவைக் கூப்பிட்டு, “ஏ... எங்கடி அவனக் காணோம்… நாளைக்கு ஏதோ பரீட்சை எழுதணுமாம் அவன்… அவுக வாத்தியாரய்யா சொன்னாரு…கூட்டிப் போகலாமுனு பார்த்தா… இவ்வளோ வெள்ளனம் எங்கன போனான்?” என்று மகனைத் தேடிக் கிளம்பினான்.

ஊர் முழுவதும் சுற்றி அலுத்துப் போனான் பேச்சி. இதற்குள் வள்ளியும் வெரசலா தையமுத்துவைத் தேடி வந்தாள். “என்னக்கா அழகரைக் காணோம்னு அய்த்தான் சல்லடை போட்டு ஊரை சலிச்சுக்கிட்டு இருக்காரு…. ஆனா, நீ சலனப்படாம உட்கார்ந்திருக்க” என்றாள்.

அவளோ, “இல்லைடி வள்ளி, எனக்கு என்னன்னே தெரியலை. மனசுக்குள்ள ஏதோ நிரம்பி வழியுது. என் புள்ள எங்கனயும் போக மாட்டாண்டி… அவன் நல்லதையேதான் செய்வான்” என்றாள்.

அதற்குள் மூணு மணி பேருந்தும் ஊருக்குள் வந்து விட, இறங்கி ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்த அழகரை ஒருவழியாகப் பார்த்தான் பேச்சி.

“ஏ அழகரு, சொல்லிக்காம கொள்ளிக்காம எங்க போன? என்னையும் ஆத்தாளையும் இப்படி பயமுறுத்திப்புட்டியே” என்றான் பேச்சி. “நீ வேணா பயந்திருப்ப… ஆனா, ஆத்தா கண்டிப்பா பயந்திருக்காது… சரி வா, வீட்டுக்குப் போவோம்… எல்லாம் சொல்றேன்” என்றபடி வீட்டுக்கு விரைந்தான் அழகர்.

அதற்குள் வீட்டில் கூடியிருந்த உறவின் முறைகள், “ஏய்யா அழகரு... எங்கய்யா போன? ஊரு சனமே கூடி நிக்கறோம் உனக்காக…”  என்றனர். அந்த எளிய மனிதர்களின் பாசம் அழகரை உருக்கியது.

“அய்த்த… சித்தி… பெரியப்பா எல்லார் கிட்டயும் மொதல்ல நான் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கறேன். தகவல் கூட சொல்ல முடியாத ஊருல நான் அவ்வளவு வெரசா காலையில வெளில போனது தப்புதான். ஆனா, நான் ரொம்ப நல்ல முடிவு எடுக்கத்தான் போயிருந்தேன்” என்றவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் தையமுத்து.

“அப்பா... என்னை மன்னிச்சுடுங்க. ஏன்னா, நீங்க நினைச்ச மாரியோ, என் வாத்தியார் நினைச்ச மாரியோ, இல்லை தாத்தாவோட ஆசைப்படியோ எதுவும் படிக்கப் போறதில்லை”என்றவனை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான் பேச்சி.

“ஆமாப்பா…. என் ஆத்தாவோட ஆசைப்படி விவசாயமும் விட்டுப் போகாம, அதே நேரத்தில் என் மேல் படிப்பும் கெடாம நான் விவசாயக் கல்வியத்தான் படிக்கப்போறேன்” சொன்னவனை பெருமிதமாகப் பார்த்தனர் பேச்சியும் ஊராரும்.

 அவ்வளவு நேரம் அசையாமல் நின்றிருந்த தையமுத்து கரகரவெனக் கண்ணீர் கொட்டிய கண்களுடன் வேகமாக மகனைக் கட்டிப் பிடித்து உச்சி மோந்தாள். “உண்மையிலேயே அம்சவேணி அக்கா சொன்னாப்புல நீ கழனியைக் காக்க வந்த என் கரைமேல் அழக ரய்யாதான்யா” என்றாள், அந்த விவசாயக் கிராமத்தின் விடிவெள்ளியாக மின்னிய அழகரைப் பார்த்து!

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

10 செகண்ட் கதைகள் 8

Sat, 11/02/2017 - 19:37
10 செகண்ட் கதைகள்

ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

p92k1.jpg

குறி

p92a.jpg

``பேருந்து எப்போ வரும்?'' எனக் கேட்டார், கிராமத்தில்  குறி சொல்லும் பூசாரி.

- அபிசேக் மியாவ்  

முன்னேற்றம்

p92b.jpg

ஸ்கூட்டர் ஓட்டத் திணறும் அப்பா, கார் ஓட்டப் பழகினார் செல்போன் கேமில்.

- கோ.பகவான்

சத்துணவு

p92c.jpg

வீட்டில் இருந்து மதிய உணவு கொண்டுவந்திருந்தார் சத்துணவு ஆயா.

- சி.சாமிநாதன்

ஒற்றுமை

p92d.jpg

``வழிகாட்ட ஒரு தலைவனே இல்லாம, எப்படி உங்களுக்குள்ள போராட்டம் நடத்துற ஒற்றுமை வந்தது?'' என ஆச்சர்யமானார் சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகி.

- பெ.பாண்டியன்

ஏமாற்றம்

p92e.jpg

``ஏ.டி.எம்-ல ஒரு பேய் சார்'' என இயக்குநர் சொன்னதும், ``ஏமாந்துபோயிருக்குமே!'' என்றார் புரொடியூஸர்.

- கோ.பகவான்

புலம்பல்

p92f.jpg

``இந்த ஆபீஸ்ல எவனாவது வேலைசெய்வானா சார்..?'' எனப் புலம்பிக்கொண்டே, ஓய்வுபெறும் வரை அதே அலுவலகத்தில் இருந்தார் ராம்கி.

- கே.சதீஷ்

காலண்டர்

p92g.jpg

ஏழைகள் வீட்டில், வருடாவருடம் தொங்குகிறது அடகுக் கடை காலண்டர்.

- கட்டுமாவடி கவி கண்மணி

தள்ளிச் சென்ற மரணம்

p92h.jpg

சிறையில் தற்கொலைக்கு முயன்ற மரண தண்டனைக் கைதி, காப்பாற்றப்பட்டார்.

- கோ.பகவான்

முதல் வேலை

p92i.jpg

ஆபீஸுக்கு வந்ததும் முதல் வேலையாக வைஃபையை ஆன்செய்து வாட்ஸ்அப்பில் வந்த மெசேஜைப் படித்துக்கொண்டிருந்தாள் கார்த்திகா.

-  கிருஷ்ணகுமார்

புலம்பல்

p92j.jpg

``பேயை காமெடியா காட்டி, என் பொழப்பைக் கெடுத்துட்டாங்களே!'' எனப் புலம்பிக் கொண்டிருந்தார், பேய் ஓட்டும் பூசாரி.

- பர்வீன் யூனுஸ்

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

ஆசை முகம் - சிறுகதை

Fri, 10/02/2017 - 08:22
ஆசை முகம் - சிறுகதை

தமிழ்மகன் - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

62p11.jpg

ஞ்சிதா எந்த நம்பிக்கையில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் எனத் தெரியவில்லை. அவளைத் தோளில் தாங்கியிருந்த ராஜனுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. காருக்குள் ஜன்னல் காற்று ஆவேசத்தோடு வீசியது. அவள் தலைமுடி அலைந்து, ராஜனின் முகத்தில் சிறு கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியவண்ணம் இருந்தது. காரின் கண்ணாடியைப் பாதி மூடி, காற்றைக் கட்டுப்படுத்தினான் ராஜன். அவனுடைய அசைவு அவளுடைய உறக்கத்தைக் கலைத்துவிடக் கூடாது என்ற யத்தனிப்பையும் மீறி, அவள் தன் கண்களை லேசாகத் திறந்து, அவனோடு மேலும் நெருங்கி அமர்ந்து புன்னகைத்தாள். துப்பட்டாவைப் போர்த்திக்கொள்ளும் சாக்கில் தோளில் மெள்ளக் கடித்தாள்.

காலையிலேயே கிளம்பியது, வழியில் சாப்பிட்ட வெண்பொங்கல் எல்லாம் சேர்ந்து ஏற்படுத்திய மயக்கநிலை. சமீபகாலங்களில் பசுமைத் தாகம் ஏற்பட்டு, இப்படி ஒரு பயணத்தை முடிவுசெய்தாள். சுயமாக முடிவெடுக்கக்கூடிய, அழகியல் சிந்தனைகொண்ட, நாகரிகமான... எனப் பல முன்னொட்டுகள் போட்டு ‘மணமகள் தேவை’ என விளம்பரம் கொடுத்து, தேடிப்பிடித்ததுபோல ராஜனுக்குக் கிடைத்தவள். சென்னையில் உள்ள வெளிநாட்டு கார் நிறுவனம் ஒன்றில் புரொடக்‌ஷன் மேனேஜர். அவளுக்கு அம்மா மட்டும்தான்; அதுவும் சேலத்தில். ராஜனுக்கு அம்மாவும் இல்லை. சொந்தக்காலில் சௌகர்யமாக நிற்கும் சாஃப்ட்வேர் வேலை. திகட்டத் திகட்டக் காதலித்து முடித்து, சமீபத்தில் காதலுக்கான இலக்கணங்களையும் மீறத் தொடங்கியிருந்தனர்.

கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை உறவுகள் இல்லை. எனினும், எல்லோருக்கும்போல அவனுக்கும் சொந்த ஊர் ஒன்று இருந்தது. சொந்தமாக ஓர் உறவும் இல்லாத, சொந்தமாக ஒரு வீடும் இல்லாத ஒரு சொந்த ஊரை, சொந்தம் கொண்டாடுவதில் உருவான கூச்சத்தில் குவிந்துகிடந்தது மனம்.

யாரைப் பார்க்கப் போகிறோம், அவருக்கு நம்மை நினைவிருக்குமா, அவர் இப்போது இருக்கிறாரா, அவர் நமக்கு என்ன உறவு... போன்ற கேள்விகள், புறப்பட்டு வந்த பாதி வழியில் கொக்கிகளாகக் கீறிக்கொண்டிருந்தன.

இத்தனையும் மீறி அந்த ஊரை நோக்கிப் பயணிப்பதற்கு, அவனுக்குச் சொந்தமாக ஒரு முகம் இருந்தது. அவனுடைய நினைவு சரியாக இருந்தால், அந்த முகத்துக்கு உரியவரின் பெயர் ராஜாமணி. நினைவு என்னவோ அந்தப் பெண்மணியின் விஷயத்தில் சரியாகத்தான் இருந்தது. ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போதே அறுந்துவிட்ட சங்கிலியை இணைக்கும் ஒரு சந்தர்ப்பமாகவும் ராஜன் அதை நினைத்தான். அவன் அந்த ஊரில் அன்பு பாராட்டும் என இன்னமும் எதிர்பார்த்தது அந்த முகத்தைத்தான்.

ராஜாமணியோடு சேர்ந்தே நினைவுக்கு வந்தது, ஓம் சக்தி டென்ட்கொட்டாய். அது இப்போது என்னவாக மாறியிருக்கிறதோ. அங்குதான் முதன்முதலாக அந்த முகம் அறிமுகம். சினிமா கொட்டகையில் படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, இருட்டில் துழாவித் துழாவித் தேடிவந்து கண்டுபிடித்து, இரண்டு கஜுராவை இரண்டு கைகளிலும் திணித்துவிட்டுப் போனபோது, அந்தப் பெண்மணியின் முகம் ஏறத்தாழ இருட்டுபோலத்தான் இருந்தது. அம்மாவின் மடியில்தான் ராஜன் அமர்ந்திருந்தான்.

அம்மா, ‘‘வாங்கிக்கடா...’’ என்றார், அந்தப் பெண்மணியைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடி. அந்த டென்ட்கொட்டாய், இப்போது ஓர் அடையாளமாக இருக்க முடியாது.

டென்ட்கொட்டாய்களுக்கான அனுமதி இப்போது எங்கும் இல்லை. அந்தப் பெண்மணியை இரண்டாவது முறை பார்த்தது நன்றாக நினைவிருந்தது. டென்ட்கொட்டாயில் பார்த்த அடுத்த நாள் அது. இருட்டில் பார்த்ததால் அல்லது அந்த முகத்தை நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்ற யத்தனிப்பு இல்லாததால், அதைவிட கஜுரா முக்கியமாக இருந்ததால், அந்த முகத்துக்குச் சொந்தமானவர் ஒரு பெண் என்பதைக்கூட, அவன் மறந்திருந்த அந்த இரண்டாவது நாளில் அவளைப் பார்த்தான்.

ர் மக்களுக்குத் தடுப்பூசி போடவந்த நர்ஸ் அக்காவுக்குத் துணையாக, அவனை ஊரில் எல்லோருடைய வீடுகளையும் காட்டச் சொல்லியிருந்தார்கள். வீடுகளைக் காட்டினான். அந்த நர்ஸ் அக்காவுக்குத் துணையாக இருந்தான் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. சாண் பிள்ளை ஆண்பிள்ளைகணக்கில் அந்த அக்காவின் முன்னால் அவன் ஓடிக்கொண்டி ருந்தான்.

‘ஆட்டுக்குட்டி முட்டை இட்டு, கோழிக் குட்டி வந்ததுன்னு யானைக் குஞ்சு சொல்லக் கேட்டு பூனைக்குஞ்சு சொன்னதுண்டு...’ - பாடலைப் பாடியபடி துள்ளல் ஓட்டம்.

அந்தக் குடிசை, டென்ட்கொட்டாயை ஒட்டி இருந்தது. ‘‘எனக்கு எதுக்கும்மா தடுப்பூசி?’’ என்றவர், ‘‘இது யார் வூட்டுப் புள்ள?’’ என்றார். அவன் அப்போதும் அந்தப் பாட்டைப் பாடிக்கொண்டிருந்தான், இடையில் நிறுத்த மனம் இல்லாமல். அறிமுகம் செய்வதற்குள் அந்தச் சரணத்தைப் பாடி முடித்துவிட வேண்டும் என்பது மட்டும்தான் அவனுக்கு முக்கியமாக இருந்தது.

62p21.jpg

‘‘கூத்துக்கட்டுவாரே தில்லை அண்ணன்... அவரோட பையன்’’ - நர்ஸ் அக்கா சொன்னார்.

‘‘அப்படியா... நேத்து டென்ட்கொட்டாய்ல பார்த்தனே. இங்கே வா ராசா...’’ என்றபடி வாரி அணைத்துக்கொண்டார். வேகவைத்திருந்த வள்ளிக்கிழங்கை சூடு ஆற ஊதி ஊதி ஊட்டினார். ராஜன் அழைத்து வந்த நர்ஸ் என்பதற்காகவே கண்களை இறுக மூடி, ஊசி போட்டுக்கொள்ளவும் சம்மதித்தார். அடுத்த சந்திப்பிலும் அந்த முகத்தோடு சேர்ந்து, சில தின்பண்டங்கள்தான் நினைவுக்கு வந்தன. வெற்றிலைக் காவி ஏறிய உதடு. முப்பதின் ஏற்ற இறக்கத்தில் வயது. ஆனால், தின்பண்டங்களை வழங்குவதன் பின்னணியில் இருந்தது அவருடைய எளிய அன்பின் தாய்மை. அம்மாவும் அதைத்தான் சொன்னாள், ‘‘அவங்களும் உனக்கு அம்மா மாதிரிதான்.’’

தில்லைராஜன், ராஜபார்ட் நடிகர். ‘ராஜகுரு’, ‘பவளக்கொடி’ இரண்டும் அவருக்குத் தண்ணிப்பட்ட பாடு. சரக்குப் போட்டுவிட்டால் இரவு முழுவதும் அவருடைய வசனப் பாராயணங்களை மனப்பாடமாகச் சொல்வார். இத்தனைக்கும் எழுதப் படிக்கத் தெரியாது. டேப்ரிக்கார்டர் மாதிரிதான். என்ன சொன்னார்களோ அதை அப்படியே சொல்வார். ஒருமுறை ஊர்த் திருவிழாவுக்கு அடவுகட்டி ஆடியவர், பின்னர் அக்கம்பக்கத்தில் கூத்து போட்டால் போய் வரத் தொடங்கினார். ராஜா வேடம் கட்டிவிட்டால், அதைக் கலைத்த பிறகும் ஒரு சிற்றரசன் மிடுக்கு ஒட்டியிருக்கும்.

‘`அதாகப்பட்டது... காட்டு ஜந்துகள் ஊரை நாசம் செய்வதை அறிந்து, பொதுஜனங்களுக்கான சிரமங்களை நீக்குவதற்கு அரசனானவர் முடிவெடுத்துக் காட்டுக்குப் புறப்பட்டார். புலியும் கரடியும் சிங்கமும் யானையும் சிறுத்தையும் நரியும் பெருகியிருந்த காரணத்தாலே... அதாகப்பட்டது அவற்றின் அட்டகாசம் அதிகரித்ததாலே, அரசனானவர் அந்த முடிவை எடுத்தார். அந்த நேரத்திலே... பட்டத்துராணியானவள் எதிரே தலைப்படவே, `ராணி... நான் இப்போதே காட்டுக்குப் புறப்படுகிறேன். காட்டு விலங்குகள் நாட்டு மக்களை இம்சித்துவருவதை நீயும் கேள்விப்பட்டிருப்பாய். அவற்றைத் துவம்சம் செய்துவிட்டு விரைவாகத் திரும்பி வருகிறேன். நீ அதுவரை அந்தப்புரத்திலே அமைதியாக ஓய்வு எடு. நான் திரும்பி வந்ததும் இல்லறத்திலே ஈடுபட்டு, நம் வம்சம் தழைத்திட ஓர் ஆண்மகனை ஈன்றெடுப்போம்' என்றபடி புறப்பட்டார்.’’

அரசனே கதையையும் சொல்லி, அவருடைய வசனத்தையும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். அதைக் கேட்க ஒரு கூட்டம் எப்போதும் ஆர்வமாக இருக்கும். பெண் வேஷம் போடும் அருணாசல ஆசாரியும் அதே ஊரில்தான் இருந்தார். இன்னும் பல வேஷக்காரர்கள் அக்கம்பக்கத்து ஊர்களில் இருந்து வருவார்கள். திருவிழாக் காலங்களில் அவர்களைக் கையில் பிடிக்க முடியாது. தில்லையிடம் ராஜாமணி சொக்கிப்போனதும் அந்தக் காலகட்டத்தில்தான்.

அடுத்த சில நாட்களில் வீடியோ பிரபலமாகிவிட, புதுப்புது சினிமா டேப்களை வாடகைக்கு எடுத்துவந்து, திருவிழாவைச் சிக்கனமாக முடித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தனர். வீடியோக்களில் ரஜினியும் கமலும் ஸ்ரீதேவியும் ஸ்ரீப்ரியாவும் கூத்துக்கட்டுகிறவர்களைவிட அதிகமாகவே ஜொலித்தார்கள். தில்லையின் நடிப்பாசை, டென்ட்கொட்டாய் வாசலில் தன் கம்பி மீசையைத் தடவிக்கொண்டு நிற்பதில் வந்து நின்றது. அங்கே அவருக்கு என்ன வேலை என்பதை, கோடு கிழித்தாற்போல் சொல்ல முடியாது. கவுன்ட்டர், டிக்கெட் கிழிக்கும் இடம், மசால்வடை விற்கும் இடம், புரொஜெக்டர் இருக்கும் இடம் என எல்லா இடங்களிலும் சுழல்வார். எடுபிடியா, மேனேஜரா என உறுதிபடச் சொல்ல முடியாது. பெரிய வருமானம் இல்லை. அரை ஏக்கர் நிலம் அவர் பெயரில் இருந்தது. ஈடாகக் கடனும் இருந்ததால், நல்ல முகூர்த்தத்தில் அதை பைசல் செய்துவிட்டார்.

டென்ட்கொட்டாயில் மட்டும் அவருக்கு ஒரு ‘பவர்’ இருந்தது எனச் சொல்லலாம். ராஜாமணி அங்குதான் பலகாரக் கடையில் வேலை பார்த்தார். இடைவேளைத் தருணங்களில் டீ, வடை, பிஸ்கட்கள் விற்கும் சின்னக் கூரை ஒன்று டென்ட்கொட்டாய்க்குள் இருக்கும். ஒண்ணுக்குப் போன கையோடு ஆளுக்கு ஒரு மசால்வடையைச் சுவைத்துவிட்டு பீடியோ, சிகரெட்டோ பிடிப்பார்கள்.

விருத்தாசலம் மார்க்கெட்டில் அம்மாவும் அப்பாவும் லாரியில் அடிபட்டு இறந்தபோது, ராஜனுக்கு ஒரே துணை அவனுடைய படிப்பு மட்டும்தான். வீட்டுமனை, நஷ்டஈடு என கையில் ஒவ்வொன்றாக வந்தபோது, அவை அவனுக்கு அத்தனை பயனுள்ளவையாக இல்லை. அதற்குள் அவன் ஹெச்.சி.எல் சாஃப்ட்வேரில் டீம் ஹெட்டாகி இருந்தான்.

62p3.jpg

ஞ்சிதாவுக்கு ஜன்னல் வெயில் சற்றே அதிகப்படியாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். துப்பட்டாவால் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள். இமை திறவாமல், ‘`இன்னும் எவ்ளோ தூரம்?’’ எனக் கேட்டபோது, ராஜனும் ஏதாவது கிலோமீட்டர் பலகை கண்ணில் படுகிறதா எனத் தேடினான்.

‘`வந்துடுச்சு.’’

‘கர்ணாவூர்' என்ற பலகை, கண்ணில்பட்டது. ராஜன், `இதுவா கர்ணாவூர்?' என, காரின் எல்லா ஜன்னல்கள் வழியாகவும் ஒருமுறை சொந்த ஊரைத் தேடினான். காரை ஓரங்கட்டி நிறுத்திவிட்டு, மாபெரும் குழப்பத்தோடு அந்தக் கூட்டுரோட்டில் இருந்து, தன் ஊருக்குத் திரும்பும் பாதையைத் தேடினான்.

‘`கர்ணாவூர்னுதான் போட்டிருக்கே?’’

`அப்புறம் ஏன் முழிக்கிறே?' என்பதைத்தான் ரஞ்சிதா அப்படிக் கேட்டாள். புழுதியைப் பறக்கவிட்டுக் கிளம்பிப் போனது பேருந்து ஒன்று. நிறுத்தத்தில் நின்றிருந்த யாரோ ஒருவரும் அந்தப் பேருந்தில் ஏறிப் போய்விட்டார். சாலை மிகவும் அகலப்படுத்தப்பட்டு, ஊரின் அடையாள மரங்கள் நீக்கப்பட்டிருந்தன. பேருந்து நிறுத்தத்திலேயே பூவரசம் மரம் ஒன்று இருக்கும். சாலையின் இரண்டு பக்கங்களிலும் ஆலமரம், அரசமரம், புளியமரம் என வரிசைகட்டி நிற்கும். அங்கிருந்து சென்னைக்கு பஸ் ஏறிய காட்சி நினைவுக்கு வந்தது. கூட்டுரோட்டில் டென்ட்கொட்டாய். அதை ஒட்டி ஒரு பஞ்சர் கடை. அடையாளத்துக்கு, ஒரு டயரை மரத்தில் கட்டித் தொங்கவிட்டிருப்பார்கள். ஓர் அடையாளமும் இல்லை. ஜார் ஆட்சி முடிந்து, கம்யூனிஸ ஆட்சி வந்ததுபோல் வேரடி மண்ணோடு புரட்டிப்போட்டிருந்தார்கள்.

‘`டிரெஸ்ஸர் ஐலண்ட்’’ என்றாள் ரஞ்சிதா. பள்ளிப் பழக்கம். ஒன் பாத்ரூம் போக அப்படித்தான் சங்கேத பாஷை வைத்திருந்தார்களாம்.

‘`யாரும் இல்லை. அந்த மரத்துக்குப் பின்னாடி போயிட்டு வா’’ - அவன் காட்டிய மரத்துக்கு ஒரு வயசுகூட இருக்காது.

‘`அது ஒரு மரமா?’’

‘`கண்டுக்காதம்மா... நான்தான் நிக்கிறேன்ல!’’

அவள் தன் கடமையை முடிக்க, அரண்போல சாலையில் காரை நிறுத்தி நின்றான்.

டென்ட்கொட்டாய், அதை ஒட்டிய சின்னச் சந்தில் ராஜாமணி வீடு என்றுதான் நினைவுக்குறிப்பில் இருந்தது. அந்த அடையாளங்களைக் கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை. ‘இங்கேதான் பக்கத்துல எங்க சொந்த ஊர்.
150 கிலோமீட்டர்கூட இல்லை’ எனச் சொல்லியிருந்தான்.

ரஞ்சிதா, ``போய்ப் பார்த்துவிட்டு வரலாம்'' என்றாள்.

அவளுக்குப் பண்ணைவீடு அமைக்கும் கனவு இருந்தது. `விவசாயத்தில் ஜெயிப்பது அவ்வளவு சாதாரணம் அல்ல. அது கிரிக்கெட்டில் ஜெயிப்பது மாதிரி இல்லை. பல ஏக்கர் நிலம் வைத்திருப்பவர்களே விற்றுவிட்டு நகரத்துப் பக்கம் நடையைக் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவளுடைய பண்ணைவீட்டுக் கனவு... அழகான தோட்டம், காய்கறி, பூக்கள், பம்ப் செட், சுற்றி மரங்கள், நடுவே வீடு என இருந்தது. இவ்வளவையும் உருவாக்கவே பல ஆண்டுகளும் லட்சங்களும் ஆகும். கூலி ஆள் கிடைப்பது, கரன்ட் கிடைப்பது, இன்டர்நெட் இல்லாமல் தவிப்பது, தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறை எல்லாவற்றுடனும் இயற்கை அழகை ரசித்துக்கொண்டு வாழ்வது சிரமம்' என்பன எல்லாம் அவளை அச்சுறுத்தவில்லை. எனினும், புதிதாக ஒரு விவசாயி உருவாவது மிகவும் காஸ்ட்லியான சமாசாரமாகிவிட்டது  என்பதையும் அவளுக்குப் புரியவைக்க முடியவில்லை. பசுமை விகடனுக்கு ஆண்டு சந்தா செலுத்திவிட்டதாலேயே, அவள் தன்னை ஒரு விவசாயியாக நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டாள்.

62p4.jpg

இதோ, இடம் தேடி வந்தாகிவிட்டது.

யாரும் இல்லாத குறுக்குச்சாலையில் சைக்கிளில் பெல் அடித்தபடி வந்துகொண்டிருந்த சிறுவனை அணுகி, ‘`இங்கே ராஜாமணின்னு ஒரு அம்மா...’’ என்றான்.
அவனும், ‘`ராஜாமணின்னு ஒரு அம்மா...’’ என யோசித்தான்.

‘`இங்கே ஒரு டென்ட்கொட்டாய் இருந்துச்சே, அதுல வேலைபார்த்தாங்க.’’

‘`டென்ட்கொட்டாயா..?’’

இன்னொருவர் பைக்கில் வந்தார். முகவரி விசாரிப்பது அறிந்து நிறுத்தினார். அவருக்கு டென்ட்கொட்டாய் தெரிந்திருந்தது. ஆனால், ராஜாமணியைத் தெரியவில்லை. ‘`இந்தப் பக்கம் குடியிருந்தவர்கள் எல்லாரும் காட்டில் குடிசை போட்டுக் குடி இருக்காங்க’’ என்றார்.

ராஜாமணி அம்மா இப்போது போட்டிருந்த குடிசை, முன்னர் பார்த்ததைவிட நன்றாக இருப்பதாக ராஜன் நினைத்தான். மறுபடியும் மடியில் உட்காரவைத்து, கைமுறுக்கு ஏதாவது தின்னக் கொடுப்பாரோ என்றபடிதான் இருந்தது, அவள் காட்டிய பரவசம். 23 வருடங்கள் கழித்துப் பார்த்தபோதும் அவரை அடையாளம் காண முடிந்தது. அறுபதை நெருங்கியிருப்பார் எனக் கணக்குப்போட்டான்.

‘`இது நான் கட்டிக்கப்போற பொண்ணு’’ என அவர்களுக்கான மொழியில் சொல்லிவிட்டு, ரஞ்சிதாவும் அதைப் புரிந்துகொண்டாளா என்பதாகப் பார்த்தான்.

ராஜாமணி நெருங்கி வந்து பார்த்து, ‘`பவளக்கொடியில் பார்த்த ராஜா ராணி கணக்கா இருக்கீங்க. எத்தினி வருஷம் ஆச்சு! இங்கே ஒருத்தி இருக்கானு தேடி வந்தியே அது போதும். ராஜபார்ட் பெத்த புள்ளையாச்சே. ராஜா மாதிரிதான் இருக்கும்’’ - அழுகையும் ஆச்சர்யமும் விசாரிப்புமாகப் பேசிக்கொண்டே இருந்தார் ராஜாமணி.

`‘குழந்தைக்குட்டி எல்லாம் இல்லை. தனிக்கட்டை'’ - பேச்சின் நடுவே ரஞ்சிதாவுக்குச் சொன்னார்.

``எங்க அப்பன் ஒரு குடிகாரன். என்னையும் என் அம்மாவையும் அறுவடைக்கு ஆள் வேணும்னு இந்த ஊருக்குக் கூட்டியாந்தாங்க. இங்கேயே தங்கிட்டோம்'’ என்ற தகவல் ராஜனுக்கே புதிதுதான்.
ரஞ்சிதாவின் விவசாய ஆசையைச் சொல்லி, ‘`இங்கே ஏதாவது இடம் வாங்க முடியுமா?'’ என விசாரித்தான்.
 
‘`மகேஷை வரச் சொல்றேன். கார்லயே வந்து போற மாதிரி ரோட்டு மேலேயே நல்ல இடமா காட்டுவான்.’’

ரஞ்சிதா, ராஜனும் ராஜாமணியும் பேசுவதை செல்போனில் படம் எடுத்து இருவருக்கும் காட்டினாள். ராஜாமணிக்கு, ஆச்சர்யம் தாளவில்லை. ‘`போட்டா நல்லா இருக்கும்மா. எனக்கு ஒரு போட்டா போட்டுத் தர்றியா?’’ என்றார்.
 
அப்படியே, செல்போனில் இருக்கும் வேறு சில போட்டோக்களையும் ரஞ்சிதா காட்டினாள். ‘‘நீங்க ரெண்டு பேர் இருக்கிறமாரி ஒரு போட்டோவும் குடும்மா. அதுக்கு என்னா செலவோ அதைக் குடுத்துடுறேன். அப்பல்லாம் போட்டோ ஏது?’’

‘‘அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லம்மா. அடுத்த முறை வரும்போது கொண்டுவர்றேன்.’’ ராஜாமணியுடன் செல்ஃபி எடுத்தபோது, புகையிலை மணத்தது.

மகேஷ், பம்புசெட்டோடு நான்கு ஏக்கர் நிலம் இருப்பதாகச் சொல்லி அழைத்துச் சென்று காட்டினான். கொஞ்சம் உள்ளே இருந்தது. மெயின் ரோட்டில் இருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் செம்மண் சாலை. ‘25 ரூபாய்’ சொல்வதாகச் சொன்னான்.

‘`ரெண்டோ மூணோ குறைக்கலாம்.'’

ரஞ்சிதாவுக்கு இடம் பிடித்திருந்தது. பம்புசெட் அருகே நாவல் மரங்கள் இரண்டும் தென்னை மரங்கள் நான்கும் ஒரு மாமரமும் இருந்தன.

மாமரத்தின் அருகே ஒதுங்கி வந்து, ``இந்த அம்மா உங்களுக்கு என்ன வேணும்?'' என்று ராஜனிடம் ரகசியமாக விசாரித்தாள் ரஞ்சிதா.

ஒத்தையடிப்பாதையில் கிடந்த முள்ளை எடுத்து ஓரமாகப் போட்டு, அப்போதே அந்த இடத்தைப் பராமரிக்க ஆரம்பித்திருந்த ராஜாமணியைப் பார்த்தான். ``அம்மா... அம்மா போல!'' என்றான்.

கிளம்பும்போது, சொல்லச் சொல்லக் கேட்காமல் ஒரு கைப்பையில் முந்திரிப்பருப்பைப் போட்டுக் கொடுத்தார். ‘‘நல்ல இடம்மா... வாங்கிப் போடு. நான் இருந்து பார்த்துக்கிறேன். போட்டா மறந்துடாதே.’’

ராஜன், ‘`செலவுக்கு வெச்சுக்கங்க’' என ஐந்நூறு ரூபாயைக் கொடுத்தபோது, அது பத்து ரூபாயா, நூறு ரூபாயா என்றுகூடப் பார்க்காமல் கையில் சுருக்கி அவன் பாக்கெட்டிலேயே செருகினார்.

காரில் ஏற இருந்த நேரத்தில் ராஜனின் கன்னத்தை வருடி, ‘‘அப்பாகூட ஒரு போட்டா எடுத்துக்காமப் போயிட்டேன். ராஜா வேஷம் கட்டினா, அப்பிடி இருப்பாரு. முகமே மறந்துபோச்சு’’ என்றாள்.

கலங்கிய கண்களில் இருந்து நீர் கன்னத்தில் இறங்காமல் மினுமினுத்தது. ஆசையாகப் பார்த்து மகிழ்ந்த முகத்தை நினைவுகளால் கோக்க முடியாத துயரம் அதில் பிரகாசித்தது!

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

நிலமதி - சிறுகதை

Tue, 07/02/2017 - 10:35
நிலமதி - சிறுகதை

சிறுகதை: அகரமுதல்வன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

p77a.jpg

நெடுநேரம் அவளோடு இருந்த நாளாக நேற்று இருந்தது. பருவத்தின் வசந்த நடை காற்றில் இருந்து கழன்று, எம் இருவரிலும் விழித்துக்கொண்டதாகக் கதைத்துக் கொண்டிருந்தோம். தான்தோன்றியாகவே மழைத்தூறலில் நனைவதைப்போல அவளது கண்கள் அசைந்தன. அவளின் ஜீவ ஆற்றல்மிக்க விரல்களை அளந்து கொண்டிருந்தேன். அந்தக் கணங்கள், என்னை இப்போதும் திகைக்கச் செய்கின்றன. அலங்கோலமான வாழ்வில் அசையும் ஆகாயத்தில் எழுந்து பறக்கும் சாம்பல் நிறப் புறாக்களைப்போல் அல்லவா இருந்திருக்கிறோம்.

கடைசிச் சந்திப்பின் இறுதியில், நிலமதி தந்த பொதிக்குள் பலகாரங்களும் இரண்டு ஷேர்ட்களும் இருந்தன. இருவரின் பிரிவுக் களைப்பு, அந்தப் பொதியில் அரூபமாகக் கனத்துக் கிடக்கிறது. நான் களத்தில் இருந்து விடுமுறையில் செல்கிறபோது எல்லாம் அவளைச் சந்திப்பேன். இந்தச் சந்திப்பு சக்தி வாய்ந்ததாக இருக்கிறது. அவளின் கண்களில் வெளிச்சமிட்ட கண்ணீர், என்னை வதைக்கிறது.

நாம் பிரிந்திருக்க வேண்டும் என்பது காலத்தின் வதை. அது அவளுக்கு விளங்காமல் இல்லை. `எனது இறவாமை பற்றி எல்லாம் கடவுளிடம் கண்ணீர்விட்டுக் கேட்காதே' என எத்தனையோ முறை சொல்லிவிட்டேன். நாம் வாழும் நிலத்தில் இறப்பதற்கு அஞ்சுவது... வாழ்வதற்கு சலிப்பதுபோல. ``நிலமதி, நான் சண்டைக் களத்தில் நிற்கிறேன். நீ என்னை நினைத்து யோசியாதே. நான் களத்தில் வீரச்சாவு அடைந்துவிடுவேனோ என எண்ணும் நீ களைப்படைந்திருப்பது எனக்குக் கவலையாகவும் அவமதிப்பாகவும் இருக்கிறது. நான் இயக்கத்தில்தான் இருக்கிறேன். நீ போராளியை நேசிப்பவள். சாவையும் காயங்களையும் நினைத்து அழாதே'' எனச் சொன்னேன்.

``இப்பிடிக் கதைக்க வேண்டாம்'' என்று வாயில் அடித்தாள்.

நான் அவளின் கன்னங்களை முத்தமிட்டேன். கண்ணீர் நெரிந்தது. அது மோசமான வானிலைக் காலத்தில் மொட்டவிழும் பூவைப் போலானது. வெட்கத்தில் அவள் தலைமுடி கலைந்திருந்த சமயம் கடலின் அலை என்னை இழுத்ததுபோல இருந்தது. நாம் முத்தங்களை கன்னங்களில் பரிமாறிக்கொண்டிருக்கையில், போர் விமானங்கள் காற்றைக் கிழித்து இரைந்தன. சாவுக்கு எனத் தனியாக விடப்பட்ட போர் விமானங்கள், ஆளுயரக் குண்டுகளைக் காவிக்கொண்டு ஆகாயவெளியில் பட்சிகளைப்போலத் திரிந்தன. நிலமதி, சிதைவுற்ற உயிரியின் பிசுபிசுப்பைப்போல நடுங்கி என் கைகளைப் பற்றினாள்.
``முகிலன், எங்களுக்கு என்றொரு நிம்மதி இந்தப் பூமியில் இல்லையா? நாம் இப்படித்தான் எல்லாவற்றுக்கும் இடையில் வாழவேண்டுமா?'' நிலமதியின் அழுகை தோய்ந்த இந்தக் கேள்விகள், சபித்த வாழ்வின் மீதே கரைந்தன.

அவளை அரவணைத்தேன். பதில்கள் இல்லாத கேள்விகளுக்கு, அனுதாபம் நெருக்கமாகிவிடுகிறது. எனக்கும் நிலமதிக்கும் மேல் அந்தியில் அசைந்தபடி காலம் ஓட்டிய நிழல்கள் தீர்ந்துபோயின. என்னை வழியனுப்பும் நேரம் நிலமதியின் முன்னே காத்திருந்தது. இருளத் தொடங்கிய பூமியில் இன்னும் இருவரும் இருந்து கதைக்க வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள்.
``வெளிக்கிடுவம், நல்லாய் நேரம் போய்விட்டது.''

``இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருக்கலாம்  முகிலன்.''

இருட்டிய வானத்தில் சிறுசிறு காயங்களைப்போல நட்சத்திரங்கள் முந்திக்கொண்டு மின்னின. நாம் இருந்த மரத்தின் கிளைகளில் பறவைகள் கூடின. பூமியின் படுமோசமான அமைதிச் சூழலை அச்சுறுத்துகிறது. இரவின் நெடுமூச்சு, விசித்திரமான சத்தத்தோடு காற்றில் கலக்கிறது. நிலமதியின் மூச்சுச் சுடரைப்போல என்னில் படர இந்த இரவை மேன்மைப்படுத்தும்விதமாக நான் அவளை முத்தமிட்டேன். கண்ணீர் ததும்பித் ததும்பி முத்தமிடும் நிலமதியை, இந்தப் பூமியின் இருட்டு உகுத்துக் கொண்டது.

நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த வானத்தின் இருளுக்குள் நிலமதி என்னைச் சேமித்து வைக்கிறாள். ஒற்றையடிப் பாதையில் பாவாடையின் மணலைத் தட்டிவிட்டு என்னைச் சேர்த்து அணைத்தபடி நடந்தாள். இந்தச் சந்திப்பின் பின்னால் நிலமதியின் பாதங்களின் ஈரம் ஈச்சமரங்கள் நிறைந்து கிடந்த மணல்களில் பசலையாகப் பூத்திருக்கும். அவளின் கொஞ்சல் வழியும் கதைகளின் அசைவுகளும் என் அடிவயிற்றில் குளிர்ந்தன. அவளின் கன்னங்கள் மஞ்சள் பட்டைபோல மின்னியது. விழிகளை பெருமூச்சு பெருகிப் பரவி நிறைத்தது.

``நான் சின்னப்பிள்ளைபோல அடம்பிடிச்சுட்டேன் முகிலன். மன்னிச்சுக்கோங்க.''

``நிலமதி, உனக்கு எல்லாவற்றுக்கும் இடம் இருக்கிறது. இப்படி என்னை நீ ஆராதிக்கும் நினைவுகள், இனிய தோற்றத்தோடு என்னில் நிலைபெற்றிருக்கின்றன. நாம் இருந்து கதைத்த இடத்தில் காயாகிக்கிடக்கும் ஈச்சைகள் கனியாகிறபோது அதில் உனது முத்தங்கள் தேன்களாகக் கிடக்கும்.''

``முகிலன், அடுத்த விடுமுறை எப்ப வரும்?''

``என்ன கேள்வி இது. சண்டைக்களத்தில் இருந்து கிடைக்கும் விடுமுறையை திகதி குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியுமா? நான் வருகிறபொழுது சந்திக்கிறேன். என்னைப் பற்றி யோசியாதையும். நான் செத்தால் வீரச்சாவு!''

பிரியும் வேளையில் இருவர் கண்களிலும் இலையுதிர்காலம் காட்சியளித்தது. பெருமூச்செறிந்து ஒரு கானத்தை இசைக்கும் காட்டுக்குருவியின் சிறகைப்போல என் உள்ளத்தில் வேதனை. அவளின் பார்வை, துயரத்தின் திரளின் இடையே ஒரு கனவைக் காணும் குழந்தையைப்போல் இருந்தது. அது தனது கனவின் திடுக்கிடச் செய்யும் நிமிடங்களை என்னிடம் இருந்து மறைக்கிறது. நாம் சன்னங்களும் குண்டுகளும் வெடிக்கும் முற்றங்களில் பூக்களைப் பரிமாறும் காதலர்களானது கொடூரத்தின் நிழல் பதித்த விதி. நிலமதி நாம் புயல் காற்றின் வெளியில் தென்றலைத் தேடிக்கொள்கிறோம். வாழ்வின் அகமும் புறமும் ரத்தமும் காயமும் ஒளிர்கின்றன. எமது நித்தியத்தில் சாவு பூக்களைப்போல வள்ளலாகவே விளங்குகிறது.

``கோடைக்காலத்தின் சருகுகளைப்போல நான் போர்க்களத்தின் புகைக்குள் சுழண்டுகொண்டிருக்கிறேன். உனது சகல சஞ்சலங்களின் ஆழ்ந்த அச்சத்தை என்னால் உணர முடிகிறது. நான் இப்போது உன்னிடம் இருந்து வானத்தின் கீழே பிரிகிறேன். நாம் எல்லாவற்றுக்குமாக சாவோடு வாழவேண்டியவர்கள். நாளை விடியலின் வானத்தின் கீழே நான் போர்க்களத்தில் துவக்கோடு நிற்பேன்'' எனச் சொல்லிப் பிரிந்தேன்.

மூன்று மாதங்கள் ஆகிவிட்டன.

போர்க்களத்தின் அமைதியை ஒரு போராளி விரும்பாததைப்போலவே அவள் எனது பிரிவை விரும்ப மாட்டாள். தொடர்ந்து நான்கு தினங்களாக நடந்த சண்டையில், என்னோடு ஒரே காவலர் அணியில் நின்ற இரண்டு பேர் வீரச்சாவு. பூமியின் நித்திரைக்கு எமது மரணங்கள் கனவு. எனது கையைப் பற்றியிருந்த அவள் விரல்களில் கசிந்த அன்பின் சங்கதிகள், விரியன்பாம்பைப் போல என்னைக் கொத்துகின்றன. எனது விரல்கள், ஐந்தடி பதுங்குகுழிக்குள் துவக்கின் டிரிகரில் இயங்கிக்கொண்டே இருக்கின்றன. சன்னங்கள் வழியே நம் மானத்தையும் நிலத்தையும் தக்கவைத்துக்கொண்டிருக்கும் என்னை, அவள் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள். நான் சாவுக்கு ஆயத்தம் பண்ணப்பட்ட உயிரைச் சுமக்கும் உடலைக் கொண்டவன். அவள் உயிரும் என்னிடமே இருக்கிறது. இவற்றை எல்லாம் சரிபார்க்கும் வகையில் ஒவ்வொரு விடியலிலும் வெடிகுண்டின் பேரோசை தன்னை நிலைப்படுத்துகிறது.

நேற்றைக்கு நள்ளிரவு கடுமையான மோதல். எமது தடுப்பணைகளை சுக்குநூறாக்கி, ராணுவம் ஒரு முன்நகர்வை மேற்கொண்டிருந்தது. போராளிகள் முன்னரங்கில் நின்று கடுமையாகச் சண்டை செய்தார்கள். நிலத்தின் வெளி முழுவதும் குண்டுகள் மின்மினிப்பூச்சி களாகப் பறந்துதிரிந்தன. நம்மைக் காப்பாற்றிய மரங்கள் முறிந்து வீழ்ந்தன. துவக்குகளைப்போல நள்ளிரவும் யுத்தத்துக்கானதே.

ஆயுதத்தின் சத்தம் வெறித்தனமான அத்தியாயங்களைக்கொண்டது. நிலமதியின் நினைவுகள் என்னைச் சுற்றிவளைப்பதைப்போல நள்ளிரவு எங்கும் குண்டுகள் சுற்றிவளைத்திருந்தன. சோவெனப் பெய்யும் மழையாய் எறிகணைகள். போராளிகளின் குருதிகள் வெள்ளம். பின்வாங்கத் தொடங்கினோம். நான், எனது பதுங்குகுழிக்குள் நிலமதி வாங்கித் தந்த ஆடைகளையும் சுட்டுத் தந்த பலகாரங்களையும் கைவிட்டு பின்வாங்கினேன். இது என்றென்றைக்கும் நான் வேதனைப்படப் போகிற இழப்பு. குருதி இழத்தல், உயிர் துறத்தல் எல்லாவற்றையும் ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால், இதைக் கைவிட்டிருக்கக் கூடாது. நாட்டைக் காப்பதைப்போல காதலின் பரிசுகளையும் போராளி காக்கவேண்டும்.

என்னிடம் இப்போது அசாத்தியமான கவலை குடிகொண்டுவிட்டது. நிலமதியின் கைகளைப் பற்றி முத்தமிட்டு, `நீ வாங்கித் தந்த ஆடைகளை நான் அணிந்துகொள்ளாமல் களத்தில் கைவிட்டுவிட்டேன்' எனச் சொல்லவேண்டும். முதலில் காய்ந்த தென்னம்பாளையைப்போல செல்லக் கோபத்தில் எரிந்து சிவப்புச் செம்பருத்தியாக விரிந்து என்னை முத்தமிடுகிற தருணத்தில்தான் பூமியின் எல்லா இழப்புகளும் ஈடுசெய்யப்படும்.

நான் விடுமுறையில் செல்ல வாய்ப்பு கிடைக்கும் எனில், அவளிடம் சொல்லிவிடலாம். சிலவேளைகளில் நான் வீரச்சாவு அடைந்துவிட்டால்? என்னை என்னால் உணர முடியவில்லை. சிதிலங்களின் சொற்றொடரைப்போல என் பெயரே எனக்குக் கேட்கிறது. நான் மரணத்தின் கடல் நடுவே நீச்சலற்ற உயிர். அடங்கிய யுத்தச் சத்தங்கள் தற்காலிகமானவை. மெளனத்துக்கு மகிமை உண்டு என நான் நம்புவதற்கு இல்லை. எனக்குள் எந்த மெளனங்களும் இல்லை. முறிந்து வீழ்ந்த மரங்களுக்குள் நசிபட்டுக் கீச்சிடும் குருவிக்குஞ்சுகளைப் போல என்னை எது இவ்வாறு நசிக்கிறது. என்னை நினைத்து அழுது வடியும் அவளின் திடுக்கிடும் கணங்கள் என்னை உலுக்குகின்றன. அவளின் பிம்பம் ஸ்னைப்பர் ஒளியைப்போல என் மீது படர்கிறது.

வானத்தில் சூரியன் சிவப்பாகச் சரிகிறான். நான் கிடைத்திருக்கும் ஓய்வில் எதையாவது உண்டு பசியாற வேண்டும். நாம் பின்வாங்கிவிட்டோம். இன்றைய இரவு மீண்டும் களத்தில் தணல் பறக்கும். இருளத் தொடங்குவது பூமிதானே தவிர, நம் வாழ்வு அல்ல. எதிரிகள் களத்தில் அணி மாறுகிறார்கள். உலங்குவானூர்தியின் சத்தம் அதைக் காட்டித் தருகிறது. யுத்தப் பேரிகையின் முன்னணி இசை இது. என்னோடு மூன்று போராளிகள் இணைந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் கண்களில் அவ்வளவும் வெளிச்சம் நிரம்பிக்கிடக்கிறது. இது துணிச்சலின் மினுமினுப்பு.

p77b.jpg

``என்னோட பேர் முகிலன்.''

``உங்கட பேர் என்ன?''

``கருமுகிலன்.''

``வானரசன்.''

``கனல்மாறன்.''

``வேற சண்டையில நிண்டு இருக்கிறீங்களோ?''

``நான் மட்டும்தான் அண்ணா புதுசு. இவங்கள் இரண்டு பேரும் மன்னாரில் இருந்து சண்டையில்தான் நிக்கிறாங்கள்'' என்றான்  கனல்மாறன்.

``நான் சும்மாதான் கேட்டனான். தெரிஞ்சு வெச்சிருக்கிறது நல்லம்தானே. கருமுகிலன், நீங்கள் இறுக்கமாக நிண்டு சண்டை செய்விங்கள் எனக் கேள்விப்பட்டனான். ஆர்மி முன் நகர்வான் என்று தெரியுது. ஒரு சின்னச் சண்டையை இரவுக்கு செய்வான் என நினைக்கிறம். வேவுத் தகவல் அப்படித்தான் கிடைச்சிருக்குது. ஒரு அடி பின்னுக்குப் போகக் கூடாது. நிண்டு சண்டை செய்வம்'' எனச் சொன்னேன்.

அது அப்படித்தான் நிகழ்ந்தது. ஆனால் போர் விமானங்களில் இருந்து தொடங்கியது. முன்னணி அரங்கில் எம்மை இலக்குவைத்து நான்கு போர்விமானங்கள், ஆளுயரக் குண்டுகளால் தாக்குதல் நிகழ்த்தின. இரவு ஆயுதத்தின் அராஜகத்தில் பிளவுண்டு பிளவுண்டு பக்கங்களாகப் பறந்து சிதைந்தன. நிலத்தின் ஜீவிதம் விறைத்து இறக்கும்படியாய் குண்டுகள் வீழ்ந்து வெடித்தன. பதுங்குகுழிக்குள் துவக்குகளை நெஞ்சோடு அணைத்தபடி நானும் எனது அணியினரும் பிஸ்கட் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தோம். போர் விமானங்களின் தாக்குதலில் இருந்து நாம் மீள்வதற்கும் நிலைகொள்வதற்கும் முன்னரே எதிரியின் துப்பாக்கிகள் இயங்கத்தொடங்கின. நேற்றைக்கு எமது பின்வாங்கல், எதிரிக்கு ஒரு வலிமையைத் தந்திருப்பதாக நான் உணர்ந்தேன். சன்னங்கள், காற்றின் வெளியில் மோதத் தொடங்கின. எமது துவக்குகள் ஒரு லயத்தோடு எப்போதும் இயங்கக்கூடியவை. பயத்தில் கண்களை மூடியபடி இரவில் நடந்து போகும் சிறுவனைப்போல துவக்கினை இயக்க முடியாது. தாக்குதல் வரும் திசை நோக்கி எமது ஒட்டுமொத்த சூடுகளும் செல்லும். எறிகணைகள் எரிந்தபடி நிலத்தில் வீழ்ந்தன. போராளிகள் காயமடைவது களத்தின் கிழக்கில் சூரிய உதயம். மோதல், தன் அகண்ட வாயைத் திறக்கத் தொடங்கியது. இருளின் எந்தத் தடயமும் பூமியில் இல்லாததைப்போல வெளிச்சம் குண்டுகளின் வெடிப்பில் இருந்து தெறித்தது.

போராளிகள், குருதி வழிய வழிய சண்டையிட்டபடியிருக்கிறார்கள். குருதியை மிதித்தபடி காயமடையாத போராளிகள் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நான் கட்டளைகளை இடுகிறேன். முன் நகர்கிறேன். மொட்டைக் கத்தியால் வெட்டப்பட்ட வாழைமரத்தைப்போல வானரசன் கழுத்தறுந்து களம் வீழ்ந்தான். அவனை, சாப்பாட்டுக் கோப்பை அளவிலான குண்டுச்சிதறல் கொன்றது. அவன் வீழவும் நான் நிமிர்ந்து பார்க்கவும் நடுவில் நிலமதியின் நடுக்கம் என்னைத் தொற்றியது. அவ்விடம் விட்டு முன் நகர்ந்தேன். இப்படித்தான் நம் வாழ்க்கை உடலங்களைக் கடக்கிறது. காயங்கள் நிரம்பிவிட்டன.

எதிரிகள் ஒரு பக்கம் பின்வாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். போராளிகள் களம் வீழ்ந்தபடியும் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறோம். `இழத்தலின் வலி களத்தில் தெரியும். அடி அடி விடாதே!' என்ற கட்டளைகள் சன்னங்களைப் போல வந்துகொண்டிருக்கின்றன. யுத்தத்தின் பெருத்த கால்கள் தூக்கி நடக்கும் பாவனையோடு எதிரியின் டாங்கிகள் நகர்கின்றன. ஓயாத குண்டுமழை. மழை, இந்தப் பூமியை நனைக்கும் சொல்; எம்மைக் கொல்லும் சொல்.

எரியும் நிலத்தை தீயாகக் கடக்கிறோம். முன் நகர்கிறோம். கைவிடப்பட்டுப் பின்வாங்கிய இடத்தை அடைகிறோம். சொற்ப நேரத்தில் அதையும் தாண்டி இடங்களை மீட்கிறோம். `இதோ இதோ பின்வாங்கும் டாங்கிகளின் சத்தத்தைக் கேளுங்கள்' என, காற்று இதமாய் காதுக்குள் செல்கிறது. நான் களத்தில் முன்னேறுகிறேன். ஒரு மரத்தின் காப்போடு நின்று சண்டையிடுகிறேன். `கருமுகிலன், களம் வீழ்ந்தான்' என்கிற தகவல் கிடைக்கிறது. வாழ்வும் சாவும் தகவலால் நிரம்பியது.

கைவிடப்பட்ட பதுங்குகுழியை நோக்கி முன்னேறுகிறேன். அதற்குள்தான் நிலமதியின் கனத்துப்போன பிரிவு பலகாரமுமாய் சட்டையுமாய் கிடக்கிறது? அது எதிரிகளால் கைப்பற்றப்பட்டிருக்கும். என்னை இந்த நிலை அவமதிக்கிறது. நான் எனது காதலின் பரிசை எதிரியிடம் இழந்துவிட்டேன். யுத்தத்தின் தகிப்பு ஒன்றாய்க் கூடுகிறது. போர்விமானங்கள் திசை மீறி தாக்குதலைத் தொடுக்கின்றன.

p77c.jpg

போராளிகளின் துவக்குகள், உதிரத்தின் பேரண்டத்தில் இயங்கிக் கொண்டேயிருந்தன. எதிரியின் சடலங்கள் கருகிக் கிடக்கின்றன. முன்னேறிக்கொண்டிருக்கும் எம் கால்கள் ரத்தத்துள் புதைகின்றன.

ஒரு மரத்தின் அருகே காப்பெடுத்து துவக்கை இயக்கியபடி இருக்கிறேன். என் வலது கண்ணின் பக்கவாட்டில் சிறு கல்லுப் பட்டதைப்போல உணர்ச்சி. மண் துகள்கள் பட்டிருக்கும். விறுவிறுத்தது. ரத்தமா... கண்ணீரா? கண்ணீர் சிவக்காது, ரத்தம்தான். பூமி, குண்டுகளால் பிரகாசித்து எரியும்போது இருட்டியது. என் கண்கள் மட்டும் இருள் குவித்தது. துவக்கை நெஞ்சோடு உயிராய் அணைத்தேன். என் கைகள் சோர்ந்து மூச்சு சிதையும் பொழுதில் ரத்தத்தில் தத்தளித்தேன். என்னை நிலமதியாய் மணல்கள் ஒட்டிக்கொண்டன. அவள் வாங்கித் தந்த ஆடைகளையும் சுட்டுத் தந்த பலகாரங்களையும் கைவிட்டதுபோலவே என்னையும் களத்தில் கைவிட்டேன். நிலமதியின் உருவம் பிறழ்ந்து அக்கினியாய் என் வித்துடலில் படர யுத்தம் உடைந்து பெருத்தது.
 

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

10 செகண்ட் கதைகள் 7

Sun, 05/02/2017 - 18:27
10 செகண்ட் கதைகள்

ஓவியங்கள்: செந்தில்

 

p88_1.jpg

ஸீட்!

தன் மகன், அரசுக் கல்லூரியில் இலவச ஸீட் வாங்குவதற்காக, தனியார் பள்ளியில் அதிகப் பணம் கொடுத்து சேர்த்தார் ரமேஷ்!

 - கண்ணன்

பணம்

p88_2.jpg

பள்ளிக் கட்டணம் கட்டாததால், மாணவியை வகுப்பறை வாசலில் நிற்கவைத்தாள்... இரண்டு மாதமாக சம்பளம் வாங்காத டீச்சர்!

- கட்டுமாவடி கவி கண்மணி

தமிழன்டா!

p88_3.jpg

சென்னையைவிட்டு அமெரிக்கா சென்ற நண்பன் சந்தோஷமாகச் சொன்னான்... “அங்கே நிறைய தமிழ் ஆளுங்க இருக்காங்கடா!”

- சுந்தரம் ராமசாமி

திருட்டு!

p88_4.jpg

``பென்சில் திருடினதுக்கு மிஸ் அடிச்சிட்டாங்க’’ எனக் கேவிக்கேவி அழுத மகளிடம், `‘திருடுறது தப்பு... `பென்சில் வேணும்’னு அப்பாகிட்ட கேட்டிருந்தா ஆபீஸில் இருந்து கொண்டுவந்திருப்பேன்ல!” என்றார் அப்பா.

 - சி.சாமிநாதன்

நோ என்ட்ரி!

p88_5.jpg

மாடர்ன் டிரெஸ்ஸான ஜீன்ஸ், லெகிங்ஸ் போட்டுக்கொண்டு வந்தவர்களை அனுமதிக்காத கோயிலில், சி.டி-யில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது நாகஸ்வர இசை!

- அஜித்

பழ(ங்)ம் கதை

p88_6.jpg

``தம்பிதானே... விட்டுக்கொடுப்பா”

என மகனிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் பழநி மலைக்கோயில் க்யூவில் நின்றிருந்த சேகர்!

- ஸ்ரீகேஷ்

திருட்டு டிக்கெட்

p88_7.jpg

‘பிளாட்பாரம்’ டிக்கெட் இரண்டு வாங்கிக்கொண்டு ரயில் நிலையத்துக்குள் சென்றான், ‘வித்அவுட்’டில் வரும் தன் நண்பனை அழைக்க!

- கி.ரவிக்குமார்

அக்கறை

p88_8.jpg

கோயில் திருவிழாவில் தன் குழந்தையைத் தவறவிட்டு `காணவில்லை’ என அழுதபடி தேடிக்கொண்டிருந்தவளின் இடது கையில் பத்திரமாக இருந்தது கைபேசி!

- துரை.சந்தானம்

உதவி

p88_9.jpg

வங்கியில் ஃபார்ம் நிரப்பும்போது, வாலன்ட்டியராக பேனா கொடுத்து உதவியவரைத் தேடிப்போய் `நன்றி’ சொன்னேன். “சார், நான் ஒரு இன்ஷூரன்ஸ் ஏஜென்ட்...” என்று ஆரம்பித்தார் அவர்!

- எஸ்கா

விதி

p88_10.jpg

``துப்பாக்கியில் சைலன்ஸர் இருந்தும் எப்படி மாட்டிக்கிட்ட?” என்றான் சக கைதி. ``செத்தவன் கத்திட்டானே!” - சோகமாகச் சொன்னான் கொலைகாரன்!

- கெளதம்

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

விசிறி வீடு: காலத்தின் வாசனை

Sun, 05/02/2017 - 16:42
விசிறி வீடு: காலத்தின் வாசனை

தஞ்சாவூர்க் கவிராயர்

 

 
kavirayar_3128334h.jpg
 

நாட்டு மருந்துகளும் பூஜை சாமான்களும் விற்கும் கடையில் விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த பனை ஓலை விசிறி என் கவனத்தை ஈர்த்தது. நான் அப்படியே ஐம்பது வருடங்கள் பின்னால் போய்விட்டேன். ஆசையாக அதைத் தொட்டேன். என் உடம்பு சிலிர்த்தது.

பத்திரமாக அதை வீட்டுக்கு வாங்கி வந்தேன். ஓரத்தில் முக்கோணம் முக்கோணமாகப் பூ பின்னிய விசிறி. பச்சை ஓலை வாசனை இன்னும் விசிறியில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. விசிறும்போது ஆஹா.. முகத்தில் மோதும் அந்த பச்சை வாசனை!

எங்கள் வீட்டு உறுப்பினர்கள் ஒருவர் கூட எடுத்து விசிறிப் பார்க்கவில்லை. அதற்குத் தேவையும் இல்லை அல்லவா? வீட்டில் எங்கு பார்த்தாலும் மின்விசிறிகள்!

கத்தியைப் போல் நீட்டிக்கொண்டிருந்த மின்விசிறியின் றெக்கைகள் காற்றை ஏன் இப்படி வெட்டிச் சாய்க்கின்றன? மென்மையாக நம்மைச் சுற்றி மிதந்துகொண்டிருக்கும் காற்றை இப்படித்தான் வெட்டிக் கூறுபோட்டுத் தலையில் கொட்டிக்கொள்ள வேண்டுமா?

காற்றின் துண்டுகள்

என் பேரன் கேட்டான்: ‘‘தாத்தா! இந்த விசிறியில் காத்து வருமா?’’

‘‘விசிறிப் பாரேன்!’’

விசிறியின் காம்பைப் பிடித்து எப்படி விசிறுவது என்று சொல்லிக் கொடுத்தேன்.

கண் மூடி ரசித்தான்.

‘‘எப்படி இருக்கு ராசா?’’

‘‘ஒரு துண்டு காத்தைக் கட் பண்ணி எடுத்து, அதுக்குக் காம்பு வெச்சி விசிறிக்கிறாப்ல இருக்கு!’’

ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரின் ‘ஹைக்கூ’ ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

தெருவில் விசிறி விற்பவன்

‘கூடை நிறைய

காற்றின் துண்டுகளைச்

சுமந்துகொண்டு போகிறான்!’

விடைபெற்றது விசிறி

இன்று வீடுகளில் இருந்து விசிறிகள் விடைபெற்றுக்கொண்டுவிட்டன. அப்போதெல்லாம் வயதானவர்கள் விசிறியும் கையுமாகத்தான் இருப்பார்கள். விசிறிக்கொள்வது மட்டுமின்றி, வேறு விசித்திரமான பயன்பாடுகளும் விசிறிக்கு உண்டு.

விசிறியின் நீளக் காம்பால் முதுகைச் சொறிந்து கொள்வது, அடுப்புத் தணலை விசிறிவிடுவது. அடம் பிடிக்கும் குழந்தைகளை அடிப்பது. கோபம் வந்துவிட்டால் விசிறிக் காம்புதான் ஆயுதம். விசிறி அடி வைபவம் அரங்கேறாத வீடுகளே கிடையாது.

அப்பா குறுக்கிட்டுத் தடுப்பார்.

‘‘விசிறி பிஞ்சு போச்சு பார்!’’

அப்போதும் அவருக்கு விசிறி மீதுதான் அக்கறை!

விசிறி வீடு

அப்போது நான் எட்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். வீட்டில் ஃபேன் கிடையாது. அம்மாவுக்குக் காற்று இல்லாவிட்டால் மூச்சுத் திணறல் வந்துவிடும். அம்மாவுக்குத் தூக்கம் வரும் வரையில் விசிறுவேன். விசிறியில் தண்ணீர் தெளித்து விசிறியபடி ‘‘இது ஊட்டிக் காத்து.. இது கொடைக்கானல் காத்து!’’ என்பேன்.

அம்மா தூங்கிவிடும். நானும் தூங்கிவிடுவேன். விசிறியும் தூங்கும்.

தஞ்சாவூர் பழைய மாரியம்மன் கோயில் ரஸ்தாவில் பாட்டி வீடு இருந்தது. பாட்டி வீட்டுக்கு எதிர் வீட்டில் விசிறிக்கு பூ பின்னுவதைத் தொழிலாகவே செய்துவந்தார்கள்.

நல்ல பெரிய திண்ணை. நடுவில் விசிறிகள் குவிந்து கிடக்கும். சுற்றிலும் பெண்கள் உட்கார்ந்திருப்பார்கள். கல்யாணமாகாத முதிர்கன்னிகள். விசிறியில் வேகமாகப் பூ வேலை செய்வார்கள். ஏ அப்பா.. அந்த விரல்களில்தான் என்ன வேகம்!

தஞ்சாவூர் கீழவாசலில் விசிறிக்காரத் தெரு என்று ஒரு தெருவே இருக்கிறது. விசிறிகளை வைத்துதான் அந்த வீதியே பிழைத்தது. எனக்கு விசிறி பின்னுவது பிடிக்கும். விசிறி பின்னும் அக்காக்களைப் பிடிக்கும். ‘‘கோபாலா… கோபாலா’’ என்று அவர்கள் என்னைக் கொஞ்சுவது பிடிக்கும்.

என்ன விசித்திரம் என்றால், எவ்வளவு புழுக்கமானாலும் புது விசிறியை எடுத்து யாரும் விசிறிக்கொள்ளவே மாட்டார்கள். விசிறினால் போச்சு. பழைய விசிறியாகிவிடுமாம்.

விசிறிப் பாட்டு

விசிறிக்குப் பூ பின்னுகிறபோதே அக்காக்கள் அழகாகப் பாடுவார்கள். எல்லாமே சினிமாப் பாட்டுகள்தான். பாட்டின் நடுவே ஒரு தேம்பல் வரும். அப்போது ஒரு நிஜமான விசும்பலும் கேட்கும். கல்யாணமாகாத சோகம், வறுமை. வறுமையால் அவர்களின் சிரிப்பை, குதூகலத்தை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

சென்னையிலிருந்து தஞ்சாவூர் செல்லும் போதெல்லாம் அந்த விசிறி வீட்டைப் பார்க்க ஆசைப்படுவேன். சமீபத்தில்தான் அந்த ஆசை நிறைவேறியது.

விசிறி வீடு பாழடைந்து கிடந்தது. திண்ணை காரை பெயர்ந்து இடிந்து காட்சியளித்தது.

அங்கிருந்த அக்காக்களையும், அந்த விசிறிகளையும், அந்தப் பாடல்களையும் காலம் எங்கே அடித்துக்கொண்டு போயிருக்கும்?

- தஞ்சாவூர்க் கவிராயர்,

http://tamil.thehindu.com

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை - எடை

Sat, 04/02/2017 - 06:59
ஒரு நிமிடக் கதை - எடை

 

Untitled_2237257h.jpg
 

ரயிலுக்காகக் காத்திருந்தார் மாதவன்.

எடை பார்க்கும் மெஷின் கண்ணில்படவே, ஏறி நின்று ஒரு ரூபாய் காசைப் போட்டார். ஒரு மாற்றமும் இல்லை. மெஷின் அமைதியாக இருந்தது.

‘சே..’ என்று அலுத்தபடி பக்கத்தில் இருந்த கடைக்குச் சென்று தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கினார். “மெஷின் கொஞ்சநாளா ரிப்பேரா இருக்கு சார்.. யாரும் கவனிக்க மாட்டேங் கறாங்க. போடுற காசெல்லாம் வேஸ்ட் ஆயிடுது” என்றார் கடைக்காரர்.

அதே சமயம் ஏதோ சத்தம் கேட்டுத் திரும்பினார் மாதவன். ஒரு கிராமத்து தம்பதி மெஷின் பக்கம் வந்தார்கள். பக்கத்தில் சென்று அவர்களை எச்சரிப்பதற்குள் அவர்களுடைய சின்ன மகள் மெஷினில் ஏறி காசு போட்டாள். சிறிது நேரம் கழித்து, “அப்பா... சீட்டு வரல!” என்று சிணுங்கினாள்.

அவனும் தட்டிப் பார்த்துவிட்டு உதட்டைப் பிதுக்கினான். “சரி.. வா, போகலாம்..!” என்று அவன் மனைவி இழுத் தாள். “இரு..” என்று சொல்லிவிட்டு சுற்றிப் பார்த்தான். சாமான் பேக் செய்து வந்த அட்டைப் பெட்டி கிடந்தது.

பாக்கெட்டில் இருந்து பால்பாய்ன்ட் பேனாவை எடுத்து ‘ரிப்பேர்’ என்று கொட்டை எழுத்தில் எழுதினான். பக்கத்தில் கிடந்த சணல் கயிறை எடுத்து அட்டையை மெஷினில் சேர்த்துக் கட்டிவிட்டு கிளம்பினான். பார்த்துக் கொண்டிருந்த மாதவன் கொஞ்சம் அவமானமாக உணர்ந்தார்!

 

http://tamil.thehindu.com

Categories: merge-rss

ரங்கராட்டினம் - சிறுகதை

Fri, 03/02/2017 - 09:51
 
ரங்கராட்டினம் - சிறுகதை

நர்சிம், ஓவியங்கள்: செந்தில்

 

ந்தத் தளம் பரபரப்பில் பற்றி எரியத் தொடங்கியிருந்தது. படப்பிடிப்புத் தளம் என்ற பெயர் எல்லாம் வெளியே உள்ளவர்களுக்குத்தான். இங்குள்ள எங்களுக்கு அது ‘ஸ்பாட்.’ அதுவும் என்னைப் போன்ற புதியவனுக்குத் திகுதிகுவென உடலில் நெருப்பு எரிவது போன்ற பிரமையை ஏற்படுத்திவிடும். ஒரே நேரத்தில் பலர், பல வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருக்கும்போது எழும் இயற்கையான சத்தம்தான். ஆனால், எல்லாமே செயற்கைக்காக.

p64a.jpg

எந்த நொடியிலும் இயக்குநர் வந்துவிடுவார். அவர் வருவதற்கு முன்னர் செட்டில் எல்லாம் பேசியது பேசியபடி இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தாரகமாக வரித்துக்கொண்டு, ஒரு போர்ப்படைத் தளபதிபோல் சத்தம் கொடுக்கும் விக்டரைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதே எனக்குப் போதுமானதாக இருந்தது. அவனுடன் பயணித்தாலே எல்லாமும் கற்றுக்கொள்ளலாம் என்பதே, இந்த ஒரு மாதத்தில் நான் கற்றுக்கொண்ட பாடம்.

``யோவ்... இதான்யா பேக்ட்ராப்பு. இது அங்க வரும்னு எவன்யா சொன்னான்?” - சொல்வது மட்டும் அல்லாமல் தானே அதை எடுத்து, ஒரு நொடியில் எங்கு வைக்கவேண்டுமோ அங்கே தள்ளிவைப்பது என்பதில் ஆரம்பித்து, எல்லோரையும் சிதறடித்து வேலை வாங்கிக்கொண்டிருந்தான் விக்டர். இறுதியாக இரண்டு உதவியாளர்களை நிற்கவைத்து அது `சரியான இடைவெளியில் இருக்கிறதா?’ என ஒளிப்பதிவாளரிடம் ஒப்புதல் வாங்கி, அங்கே நாயகனும் நாயகியும் நிற்கும் இடத்துக்கான மார்க்கிங் ஸ்டிக்கரை தரையில் ஒட்டியதும்தான், அவன் முகத்தில் நிம்மதி.

இயக்குநர் உள்ளே நுழைந்ததும், அவ்வளவு சத்தமும் ஒரு நொடி இரு மடங்காக அதிகரித்து, அடுத்த நொடி மயான நிசப்தத்துக்குச் சென்றது. இயக்குநர் இடுப்பில் கைவைத்து மூச்சை இழுத்து விட்டுக்கொண்டே, ஒருமுறை ஸ்பாட்டைப் பார்த்துவிட்டு விக்டரை நோக்கித் தலையாட்டினார்.

மாலை ஆறு மணிக்கு மேல் டபுள் கால்ஷீட் என்ற விநோத வழக்கத்தால், காசு இரட்டிப்பாகி விடக் கூடாது என, துரத்தித் துரத்தி அன்றைய நாளை முடித்து பேக்கப் சொல்வது வரை விக்டரிடம் பேசவே பயமாக இருந்தது. எல்லாம் முடித்து இயக்குநர் அவன் முதுகில் தட்டி வெல்டன் எனச் சொல்லிவிட்டு காரில் ஏறிப்போனதும், அவன் கண்கள் என்னைத் தேடின. இந்த ஒரு மாதமாக அவனை இறக்கிவிடும் பொறுப்பு என்னுடையது. குருகுலத்தின் நீர்த்துப்போன நீட்சிகள் இங்கு இன்னமும் விரவிக்கிடக்கின்றன என நினைத்துக்கொள்வேன்.

“காலையில எத்தனை மணிக்கு வரணும் விக்டர்?”

வழக்கம்போல் அவனுடைய தங்கும் இடத்தில் இறக்கிவிட்டுக் கேட்டதும், ``ஃப்ரீதானே? டெய்லி ஓடுறீங்களே. வாங்கஜி சிட்டிங்கைப் போடுவோம். இன்னிக்கு செமயா வந்துச்சுல்ல ஷாட்ஸ்.’’

உதவியாளனாகச் சேர்ந்தது குறித்த தன் பிரஸ்தாபங்களைக் கூறிக்கொண்டிருந்தான் விக்டர். அவனுக்கு எதிரில் சரிந்து அமர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

கையில் இருக்கும் குடுவையை ஆட்டிக்கொண்டே, பியூரெட்டில் இருந்து வழியும் பொட்டாசியம் பெர்மாங்கனேட் கரைசலின் நிறம் மாறும் அந்தத் துள்ளிய புள்ளியைக் கணக்கிடுவதுபோல, சரக்கு உள்ளே போய்க்கொண்டே இருக்கும்போது சட்டென சிறு உமட்டலில் அன்றைய அளவு இது என, என் தொண்டை மறுக்கத் தொடங்கும் நொடிக்கு நான் அவ்வளவு மரியாதை கொடுப்பேன். அதனால்தான் எவ்வளவு குடித்தாலும் மரியாதையை இழக்காமல் சமூகத்தின் கலாசாரக் கண்களில் இருந்து தப்பிக்கிறேன். சில நேரங்களில் அந்த உமட்டல், பார்ட்டி ஆரம்பிக்கும்போதே வந்துவிடும். சில நாட்களில் எத்தனை என்றே தெரியாத அளவுக்கு காலி பாட்டில்கள் அரைவட்டம் அடித்துக்கொண்டிருக்கும் வரை வராது. சூழலையும் எதிரில் அமர்ந்திருப்பவர் பேசும் பொருளையும், குறிப்பாக அந்த நொடியின் மனநிலையையும் பொறுத்தே என் உமட்டலின் கால அளவு அமையும்.

என் அளவுக்கான குறிப்பு தொண்டையில் இருந்து வந்துவிட்டபடியால், விக்டருக்கு சங்கடமாக இருக்கக் கூடாது என கையில் சிறுஅளவில் மீதம் வைத்துக்கொண்டு, வெகுநேரமாகக் குடிப்பது போன்ற தோற்றத்தை  ஏற்படுத்திக்கொண்டே கேட்டுக்கொண்டி ருந்தேன்.

விக்டரின் கைகள் அனிச்சையாக அவன் கிளாஸ் தீரத் தீர நிரப்பிக்கொண்டிருக்க மெள்ள ஓர் ஏகாந்தத்துக்குள் புகுந்துகொண்டிருந்தான்.

``நீங்கலாம் ஈஸியா வந்துட்டீங்கஜி. ஸாரி... இப்பலாம் `ப்ரோ’னு சொல்லணும்ல? எங்க காலத்துல `ஜி’தான்.”

நான் சிரித்துக்கொண்டே, “நாங்களும் ஊர்ல `ஜி’னுதான் கூப்புட்டுக்குவோம் விக்டர்.

எனக்கு `ஜி’ ஓ.கே-தான்.”

“ம்ம்... இப்பலாம் எவனையும் எவனும் மதிக்கிறதே இல்லைஜி. நீங்களே பாருங்க அசால்ட்டா என்னைய `விக்டர்’னு நெத்தியில அடிச்சுக் கூப்புடுறீங்க. நாங்கலாம் ‘சார்’ன்ற வார்த்தையத் தவிர வேற வார்த்தையே தெரியாம இருந்தோம். அட யார் எல்லாம் சார் தெரியுமா? செக்யூரிட்டில ஆரம்பிச்சு, ஆபீஸ் பாய் வரைக்கும்.”

ஒரு சொடுக்கலுக்குப் பின்னர், தன் ஆட்காட்டி விரல் கொஞ்சம் நடுங்கும்படி பூமியை நோக்கி ஆட்டிக்கொண்டே சொன்னான்... “இங்கே மட்டும் தோத்தவனைவிட ஜெயிச்சவனோட வலியும் இழப்பும் அதிகம்ஜி.”

“இல்ல விக்டர்... ஒரே விஷயத்துல கவனத்தைக் குவிச்சுட்டோம்னா வெற்றி அவ்ளோ கஷ்டம் இல்ல” - சிகரெட் நெடியைத் தவிர்க்கும்படி கையை மூக்குக்கு முன்பு விசிறிக்கொண்டேன்.

“ஹும்ம்... இப்ப அதுக்கு அவசியமும் இல்லைனு ஆகிப்போச்சு. அதுவும் நல்லதுதான். கதை இருந்தா நெட்ல எழுதிடுறான். படமா எடுத்து யுடியூப் போட்டு, வந்து பாருங்கடானு வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கான். இவனுங்களும் பணத்தை எடுத்துக்கிட்டு அவனைப் போய் பார்த்து, வெத்தலைப்பாக்கு வெச்சுக் கூட்டிட்டு வந்துடுறாங்க. அப்ப அவன் இதை மயிரு மாதிரிதான மதிப்பான்.

உடனே அதை மறுத்தேன்.

“அப்படிலாம் இல்லைஜி. இது டெக்னாலஜிக்கான காலம். முன்னாடிலாம் யாராவது நம் மேல லைட் அடிச்சுக் காட்டணும். இப்ப நாமளே `என்னையைப் பார்த்துக்கோ’னு லைட் அடிச்சுக் காட்டிக்கலாம். தேவைப்படுற வங்க பார்த்துக்குறாங்க... அவ்ளோதான்.”

சட்டென அவன் மொத்தக் கோபமும் அடங்கி, என் கூற்றை ஆமோதிப்பதுபோல தலையை ஆட்டினான். எனக்குச் சப்பென்றாகிவிட்டது. ஆமோதிப்பதைப் போன்ற ஒரு வலிமையான எதிர்ப்பு எதுவுமே இல்லை எனத் தோன்றியது.
“ம்ம்... நானும் ரொம்பலாம் கஷ்டப்படலைஜி. சேர்ந்தா சார்கிட்டத்தான் சேரணும்னு முடிவுல வந்தேன். அப்பலாம் மொபைல் இல்லை. அதனால வீட்டு வாசல்ல நிற்கணும். அவர் கார் வெளியில வர்ற செகண்ட் பார்த்தார்னா வணக்கம் வைக்கணும்னுலாம் சொன்னாங்க.”

விக்டர் அப்படி நிற்பதை யோசித்துப் பார்க்கவே முடியாமல் இருந்தது. அவ்வளவு ஸ்டைலாகவும் நேர்த்தியாகவும் இருப்பவன் விக்டர்.

“நம்மளால அதெல்லாம் முடியாதுனு சொல்லிட்டு ரெண்டே நாள்ல திரும்பவும் ஊருக்கேபோய்ட்டேன் ஜி” - கிளாஸ் தீர்ந்திருக்க இந்த முறை சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்துக்கொண்டு புகைவழியே பேசத் தொடங்கினான்.

``ஆனா, அட்ரெஸ் வாங்கிட்டுப் போயிருந்தேன். சும்மா நச்சுன்னு ஒரு நாலு பக்கத்துக்கு ஒரு சீன் எழுதி அனுப்பினேன். ஒரே வாரத்துல பதில் வந்தது... `வந்து பாருங்க’னு”

அதன்பிறகு அவன் வந்ததும், அவனுக்குக் கிடைத்த மரியாதையைக் குறித்தும், இயக்குநர் எங்கு சென்றாலும் அவனைத் தன்னோடு அழைத்துக்கொண்டுபோனது குறித்தும், தன் திறமையைக் கண்டு வியந்த மற்ற உதவியாளர்கள் குறித்தும், அவர்களின் வயிற்றெரிச்சல் குறித்தும் சொல்லி முடிக்கும்போது துப்புரவாக ஃபுல் பாட்டிலும் காலியாகியிருந்தது. அதன் கடைசிச் சொட்டை ஆவென வாய் பிளந்து நாவில் ஏந்தியவன், சட்டெனச் சுதாரித்து கழிவறைக்கு ஓடினான்.

அதன் பிறகான ஐந்து நிமிடங்கள் அவன் வாந்தி எடுக்கும் சத்தங்கள்தான் விதம்விதமாகக் கேட்டன.

முகம் கழுவித் துடைத்துக் கொண்டே வந்தான்.

“ஒருமாதிரி இருந்தா டக்குனு விரலைவிட்டு எடுத்துடணும்ஜி. அதான் ட்ரிக்கே” - சொல்லிக் கொண்டே எங்கு இருந்தோ இன்னொரு பாட்டிலை எடுத்துக் கொண்டு வந்தான். எனக்கு லேசாக எரிச்சலும் மாட்டிக்கொண்டோமே என்ற சுயகழிவிரக்கமும் ஏற்படத் தொடங்கியது.

நான் எப்படி இதற்குள் வந்தேன், இங்கு என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று எல்லாம் யோசிக்கக்கூட அவகாசம் இல்லாமல், இவர்களோடு என்னையும் இணையச் செய்துவிட்டது காலம். யதேச்சையாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது நான் சொன்ன சில வார்த்தைகள், எனக்குள் ஏதோ இருப்பதாக இவர்களுக்குப் புரியவைத்ததன் விளைவு, நானும் இவர்களில் ஒருவன்... கடந்த ஒரு மாதமாக. சுலபமாக நுழைந்துவிட்டாலும் ஏதோ ஒரு மாயை இங்கு எந்நேரமும் சதா சுழன்றுகொண்டே இருக்கிறது. இதோ இந்த இரவில் விக்டர் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஒவ்வொரு செயலும்.

புத்தம்புதிதாக அந்த நாளைத் தொடக்கு பவன்போல மாற்றுடை அணிந்து மீண்டும் அமர்ந்துகொண்டான். சென்ற முறை அவனைச் சுற்றிலும் செர்ரி, ஆப்பிள் வகைகள் இருந்தன. இந்த முறை ஊறுகாய் மட்டும் வைத்துக் கொண்டான். அவனுடைய அறையில் சகல வசதிகளும் இருந்தன. நான் அவன் அறையைப் பார்ப்பது குறித்துப் புரிந்துகொண்டவனாக,

“ஜி... இங்க கஷ்டப்படுறாங்க. சோத்துக்கே வழி இல்லைனு ஒரு பக்கம் சொல்லிட்டே இருப்பாங்க. இன்னொரு பக்கம் காசு கொட்டும். அதான் சினிமா. ஒண்ணு மட்டும் தெரிஞ்சுக்கங்க, தன்னை முழுசா நம்புனவனை சினிமா எப்பவும் கைவிட்டதே இல்லை. ஏதாச்சும் பண்ணிப் பிழைச்சுக்கனு வாய்ப்பு கொடுத்துட்டே இருக்கும், அட புரொடக்‌ஷனுக்குச் சமைச்சுப் போட்டாவது சம்பாதிக்க விட்டுடும்ஜி.”

இந்த முறை சற்றுக் குறைவாகவே ஊற்றிக்கொண்டான். என் பக்கம் பார்க்க, நான் பெருமூச்சு விட்டதும், “விடுங்கஜி...” எனத் தன் கையைப் பின்னுக்கு இழுத்துக்கொண்டே தொடர்ந்தான்.

“சார் சொல்லிட்டே இருப்பாரு... `என்னையைத் தாண்டிப் போய்டுவ விக்டர்... திறமைக்காரன்டா நீ’னு. இன்னிக்குக்கூட செட்டுல சொன்னார் கவனிச்சீங்களாஜி?”

இனி என் ஆமோதிப்போ பதிலோ தேவை இல்லை என்பதை உணர்ந்ததால் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

“அடுத்து தனியா படம்தான்ஜி” - வெகுநேரம் கையைச் சொடுக்கிக்கொண்டே இருந்தான். “சும்மா இண்டஸ்ட்ரியே அலறும்” - ஒரே மடக்கில் தீர்த்துவிட்டுக் கீழே வைத்தான்.

என்னையே சற்றுநேரம் உற்றுப் பார்த்தவனின் குரல், இப்போது சற்றே பிசிறுதட்டி கம்மிப்போய் இருந்தது. 

“இது அவ்ளோ ஈஸியான இடம் எல்லாம் கிடையாதுஜி. ஏதோ நாம டக்குனு வந்துட்டோம். அதுலேயும் நான் கொஞ்சம் அதிகப்படியான திறமையோடு இருந்ததால நேரா சிவப்புக் கம்பளத்துல நடந்து வந்துட்டேன். ஆனா, நான் வந்தப்ப என்கூட ஒருத்தன் வந்தான்ஜி. `கோவிந்தன்’னு ஏதோ பேர். சும்மா கத்தி மாதிரி இருப்பான்... பாவம்.

சாரைப் பார்க்க காலையில நாலு மணிக்கு எல்லாம் வீட்டு முன்னால வந்து நிற்பான். விடிய விடிய அங்கேயே நிற்பான். கையில ஆல்பம் வெச்சுருப்பான். தன் நடிப்பால இந்த நாட்டையே உலுக்கிறணும்னு சொல்வான்.

இங்க டைரக்டர் புரொடியூஸர் எல்லாம் சாமி மாதிரி. அவங்க ரெடியாத்தான் இருக்காங்க திறமையானவங்களுக்குத் தரிசனம் தர்றதுக்கும் கூடச் சேர்த்துக்கிறதுக்கும். ஆனா நடுவுல ஒரு பூசாரியா... ரெண்டு பூசாரியா? இந்தப் பிம்ப உலகத்தையே ஆட்டிப்படைக்கிறது இந்தப் பூசாரிங்கதான்.

அதுவரை ஒரு வெளிநாட்டுக் காரன்போல் குடித்துக்கொண்டிருந்த விக்டர், சட்டென ஒரே கல்ப்பில் அந்த ரவுண்டை முடித்து வாயைத் துடைத்து, உக்கிரமாகப் பேசினான்.

இந்த மரத்தைத் தள்ளி நின்னு பார்த்தா, உச்சியும் அதுல இருக்கிற பறவைகளும்தான் பிரதானமாத் தெரியும்ஜி. ஆனா வேர், கிளைனு தாண்டிப்போறதுக்குள்ள போதும்போதும்னு ஆகிடும். ஒவ்வொரு இடத்துக்கும் ஒருத்தன். லொட்டு லொசுக்குனு கிளைக் கிளையா பிரிஞ்சு, ஒருத்தனுக்கு மேல ஒருத்தன்னு இங்க நிறையப் பேர் நடுவுல இருக்காங்க. அவங்களுக்கு கலை, தாகம் அதெல்லாம் ரெண்டாம் பட்சம்தான். சினிமான்னா காசு, கட்டிங். அப்புறம்...’’ என தன் நடுவிரலை காற்றுக்குள் இருமுறை செலுத்தி, ``இதுதான்” என்றான்

ஊறுகாயை அவன் ருசித்தது எனக்கும் உமிழ்நீரைச் சுரக்க, கொஞ்சமாக நக்கிக்கொண்டே அவனைப் பார்த்தேன்.

“இது தெரியாம கோவிந்தன் அலைஞ்ச அலைச்சல் இருக்கே... கடைசியில தட்டுக் கழுவுறது, ஆர்ட் டைரக்டருக்குக் கீழே உட்கார்ந்து கட்டையில ஆணி அடிக்கிறதுனு... பாவம் தெரியாத தொழில். கையில கால்ல எல்லாம் ஆணி கிழிச்சுப்பான். பச்... கொண்டுவந்த காசு தீர்ந்து பிச்சை எடுக்காத குறை. ஒருநாள் யார் கண்ணுலையும் படாம ஊருக்குப் போய்ட்டான்.”

மதுவை எல்லாம் ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு, கால்களைப் பரப்பி ஒருவிதமான செளகர்யத்தில் படுத்துக்கொண்டு தொடர்ந்தான். அவன் சொல்லச் சொல்லக் காட்சிகள் விரிந்துகொண்டே போயின.

 ``ஏன்டா கோயிந்தா... செவசெவனு தக்காளியாட்டம் இருப்ப. இப்படிக் கருத்துப்போயி வந்து நிற்கிறியே தங்கம். அய்யோ என்னடா இது கையில காயம். என்னது ஆணி இறங்குச்சா. போதும் சாமி... அந்த நாசமாப்போன சினிமா நடிப்பு.”

அம்மாவும் அப்பாவும் அவன் இருபுறமும் நின்றதே அவனுக்குள் அழுகையை வெடிக்கச்செய்தது. போனது எல்லாம் போகட்டும் எனத் தலைக்கு எண்ணெய் வைத்துக் குளிக்கச் சொன்னாள். ``சாப்பிட கறிசோறு வேணுமா?’’ என அப்பா கேட்டதும், உடனே மறுத்துவிட்டு அம்மாவிடம் ஆசையாக, ``கல்லுசோறும்மா’’ என்றான் குளியறையில் இருந்தே.

கல்சோறு என்பது அவன் அம்மா பிரத்யேகமாகச் செய்துதருவது. அவள் அதைச் செய்வதை வேடிக்கை பார்ப்பதே பாதி வயிறு நிறைந்ததுபோல் இருக்கும்.

மிஞ்சிய பழைய சோற்றை எடுத்து, இறுக்கமாகப் பிழிவாள். ஒரு பொட்டுத் தண்ணீர்கூட சோற்றுப்பருக்கையில் இருக்காது. எல்லா சோற்றையும் பிழிந்து தனியாகப் பிரித்து எடுத்த பின்னர், அதில் உப்பைப் போட்டுப் பிசைவாள். கல் உப்பு மட்டுமே போட வேண்டும் அதுதான் ருசி. இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நல்லெண்ணையைச் சேர்த்துக்கொண்டே பிசைவாள். பிசைவது எனில், விரல் இடுக்குகளில் இருந்து `பிஸ்க்... பிஸ்க்...’ எனச் சத்தம் வரும். அப்படி வெகு இறுக்கமான பிசைவு. எண்ணெயும் உப்பும் கலந்து பிடித்துப் பிடித்து உருண்டைகளாக எடுத்துவைப்பாள். அந்த உருண்டையை எவர் மீதேனும் எறிந்தால் அவ்வளவு வலிக்கும். அப்படி ஒரு திடத்தன்மையில் இருக்கும். எண்ணெய் வாசமும் உப்பின் நெருடலும், தொட்டுக்கொள்ள வெங்காயம், பச்சை மிளகாய்க் கலவையும் என உமிழ் நீர் சுரக்கச் சுரக்கச் சாப்பிட்டு முடித்து, நீச்சத் தண்ணீரைக் கொஞ்சமாக குடித்தால், இரண்டு நாட்களுக்குப் பசியே எட்டிப்பார்க்காது.

சாப்பிட்டு முடித்து, தெருவில் இறங்கி நடக்கக் கூச்சமாக இருந்தது கோவிந்தனுக்கு. இன்னும் யாருக்கும் அவன் தோல்வி அறிவிக்கப்படவில்லை. என்றாலும், `என்ன திடீர்னு வந்துருக்க?’ என்ற கேள்வியை எதிர்கொள்வது என்பது, வேலையை விட்டு வந்தவனைப் பொறுத்தவரை அடர்அமிலம்; பொசுக்கிவிடும்.

எல்லா கெட்டவையும் ஒரே நேரத்தில் நடந்தால்தானே, இயற்கை எனும் ஒன்றை நோக்கி மனிதன் அச்சமுறுவான். அப்படித்தான் ஆனது. பக்கத்து ஊரில் நிகழவிருந்த கல்யாணத்துக்கு டிராக்டரில் கூட்டமாகப் போனது, இவனது சொந்தபந்தம். கோவிந்தனும் அவன் அப்பாவும் மட்டும் வீட்டில் இருக்க, சேதி வந்து சேர்ந்தது. டிராக்டர் கவிழ்ந்து ஓரிருவரைத் தவிர எல்லோரும் பலி.

தார் ரோடு எல்லாம் ரத்தம் தோய்ந்து, கை கால் எனப் பிய்ந்து கிடந்தது அந்த இடத்தில். கரப்பான்பூச்சியைப்போல் கவிழ்ந்து கிடந்தது டிராக்டர். பிழைத்த ஓரிருவரில் இவன் அம்மாவும் ஒருவர் என்ற எண்ணத்தின்மீது அவளின் உடலே விழுந்தது. அவள் கல்சோறு பிசைந்து கொடுத்த விரல்கள் எல்லாம் உதிர்ந்துகிடந்தன. கோவிந்தனின் அழுகை எல்லாம் வற்றிப்போன பொழுதில் யதேச்சையாகத் திரும்பிப் பார்த்தபோதுதான், தென்றல் அவன் கண்ணில் பட்டாள். அதற்கு மேல் அழ முடியாது என்பது போன்ற ஒரு நிலையில், அவள் முகம் அவ்வளவு தெளிந்திருந்தது.

அவளைப் பார்த்ததும் கோவிந்தனுக்கு ஒரு நொடி, சூழல் எல்லாம் மறந்து, அங்கு ஏதோ சினிமா ஷூட்டிங் நடப்பது போலவும், கதாநாயகி தன் அடுத்த டேக்குக்குக் காத்திருப்பது போலவும் தோன்றியது. அந்த ஊருக்கும் சூழலுக்கும் பொருந்தாத அப்படி ஓர் அழகி தென்றல். இவனுக்குத் தூரத்துச் சொந்தம். நெருங்கினான். “என்னைய மட்டும் விட்டுட்டு எல்லாரும் போய்ட்டாங்க” - அவன் அருகில் வந்ததும் வெடித்து அழுதாள்.

“இவங்க அப்பனும் நானும் ஒரு காலத்துல சேர்ந்தே சுத்துவோம்டா கோயிந்து. புள்ளக்குட்டினு ஆனதும் அப்படியே பழக்கம் விட்டுப்போச்சு. கோயில் சிலை மாதிரி ஒரு பெண்ணை விட்டுட்டுப் போய் சேர்ந்துட்டாங்க”
- சொல்லிக்கொண்டே வாசல் பக்கம் போனார் கோவிந்தன் அப்பா.

தூணில் சாய்ந்து நின்றிருந்த தென்றலை தலைமுதல் பாதம் வரை பார்த்தான் கோவிந்தன். இடுப்பில் இருந்து அவன் கண்கள் இறங்கி வர வெகுநேரமானது. மிக மெல்லிய மடிப்பு கொடுத்த கோடு அந்திநேர அடிவானத் தீற்றல்போல் மிளிறியது.
 “தென்றல்.”

p64b.jpg

“ம்...”

   “நடிக்கிற ஆசை இருக்கா?”

      “அட நீ வேற.”

        “சொல்ல்ல்லு.”

``ஆமாண்ணே, ஊர்ல பெரிய ஆக்ஸிடன்ட்டு. அதான் பேப்பர்ல வந்துச்சே. நம்மூருதான். இன்னிக்குக் காலையிலதான் சென்னைக்கு வந்தேன்.”

இரவு எல்லாம் பஸ்ஸில் வரும்போது, எப்படிப் பேச வேண்டும் என மனதுக்குள் ஒத்திகை பார்த்திருந்தான். அதன்படி பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

“சரி... வர்றதுதான் வர்றோம்... சொந்தக்காரப் பொண்ணு, ஹீரோயின் சான்ஸ் தேடிக்கிட்டு இருக்கேன்னு கூட்டியாந்தேன். சரிண்ணே... பக்கா, பக்காவா வந்துருவேன். அவளையும்தான். வந்துர்றோம்.”

மொபைலையே சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்துவிட்டு அவளை நோக்கித் திரும்பி,

“ `வந்துருவேன்’னு சொன்னதும் பதறிட்டான். எங்கே நான் மட்டும் வந்துருவேனோனு” - சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தான். அவளுக்குப் புரியவில்லை; ஆனாலும் புன்முறுவல்.

அவனை அவமானப்படுத்திய, விரட்டிய கதவுகள் இப்போது திறந்தே கிடந்தன.

“என்ன கோயிந்தா கண்டுக்கவே மாட்டேங்கிற?” என வலிய வழிந்தார்கள் மேனேஜர்கள். எல்லா படங்களிலும், ஏதேனும் ஒரு மூலையில், தென்றல் பாஸிங்கில் நடந்தோ, கடைசி வரிசையில் ஆடிக்கொண்டோ இருந்தாள்.
கோவிந்தன் சளைக்காமல் தன்னைப் பற்றிய விவரங்களைச் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தான். கேட்பவர்கள், “அதெல்லாம் தெரியுமே கோயிந்தா. ஆனா நம்ம படத்துல உனக்கு ஏத்த ரோல் இல்லையே. தென்றலுக்குத் தைச்ச மாதிரி ஹீரோயின் ஃப்ரெண்டு கேரக்டர் இருக்கு. அதுக்குப் பேசவந்தா, இந்த ராத்திரி நேரத்துல இப்படிப் போட்டு அறுக்குறியே. அப்புறம் நான் என்னத்த, யார்கிட்ட ரெக்கமென்ட் பண்றதாம்” - சொல்லிக்கொண்டே சிரித்த அந்தப் பூசாரியின் பல்லைத் தாண்டிய ஈறுகளும், உடலைத் தாண்டிய வயிறும் துருத்திக்கொண்டு நின்றன. அவன் பேசியதைக் கேட்டு, மெள்ள விலகி, அவள் அறைக்குள் செல்ல வழிவிட்டு, அவன் முதுகை வெறித்தான் கோவிந்தன்.

கோவிந்தன், எந்த இயக்குநரின் பார்வையில் விழ வேண்டும் என ஊரில் இருந்து வந்த புதிதில், இரவு பகலாக அவர் வீட்டு முன்பு தவம்கிடந்தானோ, அந்த இயக்குநரின் அலுவலகத்தில் இருந்த பூசாரிகள், இப்போது தென்றலின் புகழில் மையம்கொண்டு, அவனைப் புகைப்படத்தோடு வரச் சொல்லியிருந்தார்கள்.

அவனுடைய கனவுகள் எல்லாம் நிறைவேறிவிட்ட திருப்தி அவனுக்கு அந்த அழைப்பிலேயே கிடைத்துவிட்டது. தென்றலின் வருகையால் கிடைத்த பணத்தில் நேர்த்தியான உடைகள் எடுத்து அணிந்துகொண்டு அவருடைய அலுவலகத்தில் நின்றான்.

அவரைப் பார்ப்பது அவ்வளவு எளிது இல்லை. கால்குலேட்டரும் கையுமாக அமர்ந்திருப்பவரும் சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்து, இயக்குநர் இல்லை என்றதும் மேலும் சத்தமாகச் சிரித்துப்பேசும் பூப்போட்ட சட்டைக்காரர்களும், இவனிடம் தொடர்ந்து பேச்சுக் கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவன், ``சார்கிட்ட சொல்லியாச்சு. ஆனா இப்போதைக்கு இந்த ஷெட்யூல்ல ஒரு நல்லப்பொண்ணு தேவைப்படுது” - சொடக்குப் போட்டுக்கொண்டே, “தீபச்சுடர் மாதிரி இருக்கணும். நாலு நாள் ஷூட்னா உனக்கே தெரியும். ஸ்கிரீன்ல எவ்ளோ லென்த்தா வரும்னு. பசங்க சொன்னாங்க... என்ன பேர்?” எனப் பின்னால் திரும்பிக்கேட்க, கோவிந்தனே சொன்னான், “தென்றல் சார்.”

“ஆங்... நான் சார்கிட்ட சொல்றேன். உங்க போட்டோவையும் அவர்கிட்ட குடுத்துவைக்கிறேன்.”

விக்டர் சொன்ன நிகழ்வுகள் நெஞ்சை அரிக்கத் தொடங்கின. அவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனை உலுக்கினேன். `ழ’கரம் சிறப்புப் பெறத் தொடங்கியிருந்தது அவனிடம்.
 
“ஜிழி... விழுங்க ஜிழி...”

அப்படியே வாந்தி எடுத்தான். எனக்கு உமட்டிக்கொண்டு வந்தது. கழிவறைக்கு ஓடி, வாளி நீரை எடுத்துக்கொண்டு வந்து, சுத்தம்செய்து விக்டரைக் கிட்டத்தட்ட குளிப்பாட்டிவிட்டேன். என்மீது வாந்தியின் நாற்றம் மிதந்தது.
தடுமாறி ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தான். அதிகாலை மூன்று மணி.

“அப்புறம் என்னாச்சுஜி?”

“எ...து...ஜிழி?”

“தென்றல்... கோவிந்தன்..?”

``ஓ... அதுவா. சொன்னேன்னா அப்படியே ஆடிப்போயிருவீங்கஜி.”

சிகரெட்டின் சாம்பலைத் தட்டிக்கொண்டே சொன்னான். நெருப்பு, பஞ்சை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

“அஞ்சாறு வருஷத்துக்கு முன்னால, சும்மா புயல்மாதிரி ஒரு ஹூரோயின் நாட்டையே கலக்குச்சே அதான்” எனச் சொல்லி பெயர் சொன்னதும், ஒரு கணம் அதிர்ந்துவிட்டேன். இன்றும் மிகப் பிரபலமாக எல்லாப் படங்களிலும் ஏதேனும் ஒரு ரோலில் வருபவள்.

``ஓ... சூப்பர்ஜி. அப்ப கோவிந்தன்?”

“செத்துட்டான்... செத்தேபோய்ட்டான்ஜி” - சிகரெட்டை ஆழ்ந்து இழுத்த பிறகு, ஆஷ்ட்ரேயில் நசுக்கிக்கொண்டே, ப்ச்... நடிக்கிறதுக்கு எவ்வளவு கனவோடு வந்தான் தெரியுமா? அநியாயமா தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டான்.”

மெள்ளத் திரும்பி, சூழலைக் கலகலப்பாக்கும் விதமாக, “ராஜபோதைஜி... இந்தச் சரக்கு” - எதிர்பாராதவிதமாக மீண்டும் ஒரு பெக் ஊற்றிக்கொண்டுவிட்டு, காலையில பேசுவோம்ஜி” என சோபாவுக்குள் பொதிந்துகொண்டான் விக்டர்.

முதல் முறையாக பயம் கவ்வத் தொடங்கியது எனக்கு. ஏதோ ஒரு மாய உலகில் மிகப்பெரிய அரக்கனின் கோரப்பற்களுக்கு இடையே இருக்கும் ஓட்டைகளுக்குள் புகுந்து ஓடுவதுபோல தோன்றியது.

முகம் தெரியாத கோவிந்தனும் கல்சோறும் எண்ணெய் வாசமும் அதைப் பிசைந்து கொடுத்த அவன் அம்மாவின் சிதறிய விரல்களும் என்மீது படர்ந்திருக்கும் வாந்தியின் துர்நாற்றமும்... கலவையாக என்னைச் சுழலடித்தது. பார்வை விக்டரின் மேல் விழுந்தது.

தூக்கத்திலும் ஒருமுறை கையைச் சொடுக்கிய விக்டர் புரண்டு படுத்தான். எப்படியும் இந்த வருடம் இயக்குநர் ஆகிவிடுவான். அப்படி ஆகிவிட்டால் வெற்றி உறுதி. இந்த ஒரு மாதத்தில் ஸ்பாட்டில் இயக்குநரைவிட விக்டர்தான் பம்பரமாகச் சுழன்றுகொண்டிருந்தான். அவனைத் தவிர பழைய ஆட்கள் யாரும் இப்போது அங்கு இல்லை என்பதால், அவன் சொல்லுக்குக் கட்டுப்படாத ஆட்களே யூனிட்டில் இல்லை. சீன் பிரிப்பது, ஆங்கிள் என சகலத்தையும் கை சொடுக்கலில் முடித்துவிடுகிறான்.

அவனிடம் இருந்து வந்த வாந்தி வாடையையும் மீறித் தூக்கம் அசத்த, அப்படியே சாயத் தொடங்கினேன்.

என் தலைமாட்டில் கிர்ர்ர்ர் என அதிர தூக்கிவாரிப்போட்டது. எழுந்து பார்த்தால் விக்டரின் மொபைல், வைப்ரேட் ஆனது. மணி காலை ஆறு. விக்டர் குடித்த குடிக்கு இன்று முழுவதும் எழ மாட்டான். அவனிடம் இருந்து துர்நாற்றம் காற்றில் சுழன்றுகொண்டிருந்தது. சற்று வெறுப்பு மேலிட போனைக் கட் செய்தேன். உடனே மீண்டும் கதறியது. கண்களை நெகிழ்த்தி போனைப் பார்த்தேன்.

` APPA Calling’ என குளத்தில் எறிந்த வட்டக்கல் சுழன்றது.

எடுத்தேன்.

“கோவிந்தன் இருக்காரா?”

 “ இல்லைங்க... ராங் நம்பர்’’ - துண்டித்தேன்.

ஒரு நொடிதான். சட்டெனச்  சுதாரித்து, அந்த எண்ணை அழைத்தேன்.

`Dialing APPA’ எனச் சுழன்ற நொடியில் எடுத்தார்.

 “அவரு தூங்குறாருங்க.”

“..........”

“இல்ல இல்ல... கரெக்ட் நம்பர்தான். அவர் எந்திருச்சதும் அப்பா கூப்புட்டீங்கனு சொல்லிடுறேன்.”

“.......”

டயல்டு மற்றும் ரிஸீவ்டு கால் லிஸ்ட்டில் இருந்த `APPA’-வை அழித்துவிட்டு, திரும்பி மென்மையாகச் சிரித்தவாறு தூங்கிக்கொண்டி ருக்கும் விக்டர் சாரைப் பார்த்தேன். இப்போது அவரிடம் இருந்து பழவாசனை மிதந்துவந்து கொண்டிருந்தது!

 

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

புரிந்தது

Thu, 02/02/2017 - 20:06
புரிந்தது

 

 
roSi_uma_chandran_story

 

ரோஸி அப்படிச் செய்வாளென்று யாரும் நினைக்கவில்லை. உண்மை எதிரே வந்து மோதிய போது ஒவ்வொருவர் மனத்திலும் ஆத்திரம் பொங்கியது. நன்றி கெட்ட பெண்! வளர்த்து ஆளாக்கியவர்கள் முகத்தில் கரியைப் பூசி விட்டுப் போய் விட்டாளே!
அந்த வீட்டில் எடுபிடி வேலை செய்யும் பெண்ணாகவா ரோஸியை நடத்தினார்கள்? கிறிஸ்துமஸ், ஈஸ்டர்- எந்தப் பண்டிகை வந்தாலும் ரோஸிக்கு புது டிரெஸ் வாங்காமல் இருக்க மாட்டார்களே! அவளை ஸ்கூலில் சேர்த்து அவள் நன்றாகப் படித்து முன்னேறுவதற்கு எல்லா வசதியும் செய்யவில்லையா? சுமை புத்தகங்களும், நோட்டுப் புத்தகங்களும் வாங்கிக் கொடுத்து பஸ் பாஸுக்குப் பணம் கொடுத்து அவளுடைய படிப்பில் எப்படியெல்லாம் அக்கறை காட்டி வந்தார்கள்.
ரோஸி வேலையை முடித்தாலும் சரி, முடிக்காவிட்டாலும் சரி, பள்ளிக்கூட நேரத்துக்குச் சரியாக பஸ்ஸைப் பிடிப்பதற்கு தயாராகி விட வேண்டும். சிறிது தாமதமானாலும் மேரி அம்மாள் குரல் கொடுப்பாள். ‘ரோஸி ஏன் மச மசன்னு நின்னுகிட்டிருக்கே? ஸ்கூலுக்கு நேரமாகல்லே! பஸ் போயிடுச்சுன்னா அப்புறம் ஸ்கூலுக்கு லேட்டா போய் நிப்பே உம்! கிளம்பு சீக்கிரம்!” - தன் கையாலேயே ரோஸிக்குத் தலை வாரி ரிப்பன் கட்டி அழகு பார்த்து அனுப்புவாள் மேரி அம்மாள்.
அனாதையாக வீட்டுக்கு வந்த பெண்ணுக்குத் தாயும் தகப்பனுமாக இருந்தவர்கள் மேரி அம்மாளும், காப்டன் டேனியலும், அவ்வளவெல்லாம் அன்பைப் பொழிந்தவர்களுக்கு துரோகம் செய்து விட்டுப் போக ரோஸிக்கு எப்படி மனம் துணிந்தது? அவள் அவ்வளவு கல் நெஞக்காரி என்று யார் தான் அவளைப் பற்றி நினைத்திருக்க முடியும்.?
மென்மையான மலர் போன்று இருந்தவள் ரோஸி, அவள் அதிர நடந்து யாரும் கண்டதில்லை. குரலை உயர்த்திப் பேசி யாரும் கேட்டதில்லை. அவளுடைய களங்கமற்ற குழந்தை முகத்தில் இனிய புன்னகை எப்போதும் தவழ்ந்து கொண்டிருக்கும். அமைதியாக, அடக்க ஒடுக்கமாக, ஒவ்வொன்றும் செய்து கொண்டிருப்பால். அப்படிப்பட்ட ஒரு பெண்ணைப் பற்றி யார் தான் தப்பாக நினைக்க முடியும்?
ஜானகி தான் முதன் முதலில் தியாகுவுக்குக் கோடி காட்டினாள். ஏதோ உள்ளுணர்வு அவளுக்குத் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.
“ நீங்க கவனிச்சீங்களா? ரோஸி எப்பவும் போல இல்லை. அவளோட பார்வை எப்படியெப்படியோ எங்கெங்கயோ போகுது.
தியாகுவும் கவனித்தான். காலையில் வீட்டு முன்புறத்தைக் கூட்டும் போதும் செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றும் போதும் ரோஸியின் விழிகள் எதிர் வீட்டுப் பக்கம் அலையத்தான் செய்தன. அந்த நேரத்துகுச் சரியாக எதிர் வீட்டுக் குமார் ஸ்கூட்டரைக் கண்ணும் கருத்துமாகக் கவனிக்க வந்து விடுவான். ஆனால் அவன் நொடிக்கொரு தரம் ரோஸியைத் திரும்பிப் பார்ப்பது மட்டுமில்லை. அர்த்தம் நிறைந்த புன்னகை புரிவதும் சைகைகள் செய்வதுமாக ரோஸியுடன் ஏதேதோ சங்கேத உரையாடல் நடத்தினான். என்று தியாகுவுக்குத் தோன்றியது.

ரோஸி அப்போது பத்தாவது வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். வீட்டு வேலை உண்டு, படிப்பு உண்டு என்று இருந்த பெண்ணை குமார் வீணாக வம்புக்கு இழுத்து அவளது மனதைக் கலைத்துக் கொண்டிருந்ததை நினைத்து தியாகுவுக்கு கோபமே வந்தது.

குமார் படிப்பை மூட்டை கட்டி வைத்து எத்தனையோ ஆண்டுகளாகியிருந்தன. வீட்டுக்கு ஒரே பிள்ளை. பெற்றோர் அவனுக்கு அளவுக்கு மிஞ்சி செல்லமும் சலுகைகளும் கொடுத்து அவனைத் தறுதலையாக்கி வைத்திருந்தார்கள். வசதி படைத்தவர்கள். தங்கள் பிள்ளை படிக்க வேண்டும். உத்தியோகம் பார்க்க வேண்டும். என்று அவர்கள் கவலைப்படவில்லை. குமாரும் ஏதேதோ பட்டறைகளில் தொழில் கற்றுக் கொள்வதாகச் சொல்லிக் கொண்டு ஸ்கூட்டரில் ஊர் சுற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

அப்படிப்பட்ட உதவாக்கரைப் பையன் விரித்த வலையில் ரோஸி விழுந்து விடக்கூடாதே என்று கவலைப்பட்டனர் ஜானகியும், தியாகுவும்.

ராணுவ சேவையிலிருந்து ஓய்வு பெற்றிருந்த காப்டன் டேனியலும் அவர் மனைவி மேரியம்மாளும் பல வருஷங்களாக தியாகு தம்பதியருடன் மனம் விட்டுப் பழகிக் கொண்டிருந்த அண்டை வீட்டுக்காரர்கள். இரண்டு வீடுகளுக்கும் இடையே இருந்த முள் வேலியருகே நின்று கொண்டு மேரியம்மாள் ஜானகியுடன் நேரம் போவது தெரியாமல் பேசிக் கொண்டிருப்பாள். வெகுளி. தன்னுடைய சுக துக்கங்கள் ஒன்று விடாமல் அவள் ஜானகியுடன் பகிர்ந்து கொள்ளத் தவறுவதில்லை.

ஓய்வு நேரத்தை வீணாக்காமல் காப்டன் டேனியல் ஒரு தனியார் கம்பெனியில் செக்யூரிட்டி ஆபீஸராகப் பணியாற்றி வந்தார். அந்தத் தம்பதிக்கு ஒரு பிள்ளை, ஒரு பெண். பிள்ளை தாமஸ் ஏர்ஃபோர்ஸில் ஆபீஸராகச் சேர்ந்து பம்பாயில் இருந்தான். பெண் ஜூலி ஒரு டாக்டருக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, கணவனுடன் ஸ்டேட்ஸில் இருந்தாள். தனித்துவிட்ட டேனியல் தம்பதிக்கு ரோஸி சொந்தப்பெண்ணுக்குச் சமமாக வீட்டில் இருந்தது மனநிறைவை அளித்தது.

ஆறு வருஷங்களுக்கு முன்பு தியாகுவும் ஜானகியும் அங்கே குடி வந்த சமயத்தில் ரோஸி பத்துப் பதினோரு வயதுச் சிறூமியாயிருந்தாள். ஃபிராக் மட்டும் அணிந்து குடுகுடுவென்று அங்கும் இங்கும் ஓடியாடி வேலை செய்து கொண்டிருப்பாள். பள்ளிக்கூட நேரம் வந்ததும் வேறு நல்ல ஃபிராக் அணிந்து கொண்டு பரக்க பரக்க பஸ்ஸைப் பிடிக்க ஓடுவாள். அதே ரோஸி இந்த ஆறு வருஷத்தில் எப்படி மதமதவென்று வளர்ந்து விட்டாள்!

காப்டனின் வீட்டு வெளி வராந்தாவில் பழைய காலத்து மரக்கட்டில் ஒன்று மெத்தை தலையணை சகிதம் நிரந்தரமாகப் போடப்பட்டிருந்தது. பகல் நேரங்களில் மேரியம்மாள் ஓய்வாக இருக்கும் போதெல்லாம் அதில் வந்து தலையைச் சாய்த்துக் கொள்வாள். ஆனால் மாலை நேரத்தில் அதன் ஏகபோக உரிமை காப்டனுக்குத் தான். தமது வேலையிலிருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்து தேநீர் அருந்தியதும் காப்டன் இடுப்பில் லுங்கி மட்டும் கட்டிக்கொண்டு வெற்றுடம்புடன் அந்தக் கட்டிலே தஞ்சமென்று அதில் மல்லாந்து படுத்து விடுவார்.

ரோஸியின் மாலை நேரக் கடமை அப்போது துவங்கும். காப்டனுக்கு உடம்பு பிடித்து விடும் வேலை. அவருடைய பாரி சரீரத்துக்கு ரோஸியின் கைகளால் அமுக்கி விட்டால் எப்படிப் போதும்! அவரது உடம்பின் மீதே ஏறி நின்று கால்களால் மிதித்தால் தான் இதமாக இருக்கும் அவருக்கு. விட்டத்து வளையத்தில் கட்டப்பட்டு தொங்கிய ஒரு கயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு ரோஸி அவருடைய உடம்பின் மீது அங்குமிங்கும் நடந்து தேவைப்பட்ட இடங்களில் அழுத்தி மிதிக்கும் போது காப்டன் “அப்பா! அப்பப்பா!” என்று அவ்வப்போது கூறிக்கொண்டு அந்த இதத்தை ரசித்துக் கொண்டிருப்பார்.

ஒருநாள் மாலை  வழக்கப் போல் ரோஸி காப்டனுக்கு உடம்பு மிதித்துக் கொண்டிருந்த போது மேரியம்மாள் கூச்சலிட்டது தியாகுவுக்கு நன்றாக ஞாபகம் இருந்தது.

“ஏ ரோஸிப்பொண்ணே! உனக்குக் கொஞ்சமாவது அறிவு இருக்கா? இன்னமும் பாதித் தொடை தெரியும்படியா ஃப்ராக்கைப் போட்டுக்கிட்டு உடம்பு மிதிக்கறயே! பாவாடை தாவணி எதுக்கு வாங்கிக் கொடுத்திருக்கேன்! எடுத்துக் கட்டிக்கிட்டு வந்து அப்புறம் மிதி. ஓடு!”

“ரோஸி போன வாரம் தான் பெரிய மனுஷி ஆனாளாம். மேரியம்மாள் எனக்குச் சொன்னாள்!” என்று தியாகுவின் காதில் கிசுகிசுத்தாள் ஜானகி.

ரோஸியின் மாலை நேரக் கடமை தொடர்ந்து நடந்து கொண்டு தான் இருந்தது. காப்டனுக்கு அவள் உடம்பு மிதித்து விடும்போது சில சமயம் அவர் சிடுசிடுப்பார் - “ ஏ ரோஸி! இப்படி பெரளறாப்பல பாவடை கட்டிகிட்டா மூஞ்சியில கிச்சுகிச்சு மூட்டறாப்பல இருக்கு. தும்மல் கூட வந்திடுது!”

இந்தத் தொந்திரவைத் தவிர்ப்பதற்காக ரோஸி பாவாடை விளிம்பைத் தூக்கிச் செருகிக் கொண்டு காப்டனுக்கு உடம்பு மிதித்து விடுவாள். அவளுடைய பாதம் பட்டு உடம்பு வலி விட்டுப் போகும் இதத்தைக் கண்களை மூடி ரசித்துக் கொண்டிருப்பார் காப்டன்.

இதற்குச் சில மாதங்களுக்குப் பிறகுதான் ரோஸியின் கண்கள் எங்கெங்கோ அலைபாய்வதை ஜானகி தியாகுவுக்குச் சுட்டிக் காட்டும் நிலை உருவாயிற்று. எதிர் வீட்டுக் குமாருடன் அவள் நடத்திய கண் ஜாடை உரையாடல்கள் ஒருபடி மேலே போய் ரகசியச் சந்திப்புக்கும் வழிவகுத்து விட்டன!

தியாகுவும் ஜானகியும் ஒருநாள் மாலையில் மார்கெட்டுக்குப் போய்விட்டு வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்த போது ஒரு மரத்தடியின் இருண்ட பகுதியில் இரண்டு உருவங்கள் நின்று ரகசியமாக உரையாடிக் கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தனர். ரோஸியும், குமாரும் தான்!

இது எங்கே கொண்டு போய் விடுமோ என்று கவலைப்பட்டாள் ஜானகி. மேரியம்மாளிடம் சொன்னால் அந்த அனாதைப் பெண்ணை அடித்து துரத்தி விடப் போகிறாளோ என்ற பயம் அவளுக்கு. அப்படி ஒரு பாவத்தைக் கட்டிக்கொள்ள அவள் விரும்பவில்லை. அதே சமயம் அந்த தறுதலைக் குமார் அந்த அறியாப் பெண்ணை மோசம் செய்து விடக் கூடாதே என்றும் அவள் கவலைப்பாட்டாள். தியாகுவிடம் அவள் தன் கவலையைத் தெரிவித்த போது. தியாகு, “ இந்த ஊர்க்கவலையெல்லாம் உனக்கெதுக்கு? நம்ம பாடு தலைக்கு மேல கிடக்கு!” என்று அலட்சியமாகக் கூறி விட்டான்.

இதற்கு ஒருமாதத்துக்குள் அது நடந்து விட்டது. பெற்ற தாய் தந்தையர்களுக்கும் மேலாக இருந்தவர்களைத் தூக்கியெறிந்து விட்டு உதவாக்கரை குமாருடன் எங்கோ மறைந்து விட்டாள் ரோஸி.

“நன்றி கெட்ட, கழுதை! கெட்டழிஞ்சிட்டு மறுபடியும் இவங்க கிட்டத்தான் வந்து நிக்கப் போகுது” எப்று குமுறினாள் ஜானகி.
ஆனால் மேரியம்மாளோ, காப்டன் டேனியலோ அவளைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அந்த நன்றி மறந்த செயலுக்கு விளக்கம் தேவை இல்லையென்று இருந்து விட்டார்களோ?

இது நடந்து ஒரு வருஷத்துக்கு மேல் ஓடி விட்டது. ஜானகியும், தியாகுவும் தீவுத் திடலில் நடந்த சுற்றுலா கண்காட்சிக்குப் போயிருந்த போது தற்செயலாக ரோஸியைச் சந்தித்தனர். நிறைமாத கர்ப்பிணியாயிருந்த அவளுடன் குமாரும் வந்திருந்தான். இருவரும் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு கூட்டத்துள் மறைந்து விட முயற்சி செய்யவில்லை. தாங்களாகவே அவர்களருகில் வந்து வணக்கம் தெரிவித்தனர்.
“நல்லா இருக்கியா ரோஸி?”
“ ரொம்ப நல்லா இருக்கேம்மா” என்று கூறிய ரோஸி சற்றுத் தயங்கிய பிறகு கூறினாள்- “எங்க வீட்டுக்கு நீங்க ரெண்டு பேரும் கட்டாயம் வரணும். புதுப்பேட்டை நடுத்தெரு, ஆறாம் நம்பர்ல இருக்கோம்.”

ஆவல் உந்தித் தள்ள மறுநாளே தியாகுவை வற்புறுத்தி அழைத்துக் கொண்டு அங்கு சென்றாள் ஜானகி. வீட்டை அவர்கள் வைத்துக் கொண்டிருந்த விதமும், அவர்களை உபசரித்த விதமும் இருவரையும் பிரமிக்க வைத்தன.

குமாரா இப்படி மாறி விட்டான்? ரோஸி போட்ட சொக்குப் பொடியின் மகிமையா?

“சொந்தப் பட்டறை ஆரம்பிச்சிருக்காரம்மா. நல்ல வருமானம்!” என்றாள் ரோஸி.
“கலியாணம் எப்போ ஆச்சு!”

“அப்பவே பதிவுத் திருமணம் செய்துகிட்டோம். யாரு என்ன பேசறாங்கன்னு நாங்க கவலைப்படலே. செழிப்பா சந்தோசமா இருக்கோம்” என்று கூறிய குமார். தியாகுவும், ஜானகியும் எவ்வளவு தடுத்தும் கேளாமல் அவர்களுக்கு சிற்றுண்டி வாங்கி வர ஸ்கூட்டரில் விரைந்து சென்றான்.

“இவரோட அப்பா அம்மா இவரோட முகத்திலே முழிக்கிறதில்லேன்னு வைராக்கியமா இருக்காங்க, எத்தனை நாளைக்கு அப்படி இருக்கப் போறாங்களோ தெரியலே!” என்றாள் ரோஸி.

ஜானகி பிடித்துக் கொண்டாள். “வைராக்கியமா இருக்கறவங்க அவங்க மட்டும் இல்லையே! பெத்த மகளுக்குச் சமமா உன்னை வளர்த்தவங்க! என்ன இருந்தாலும்...”

“நீங்க என்ன சொல்ல நினக்கறீங்கன்னு எனக்குப் புரியுதம்மா. நான் நன்றி கெட்டவ- உப்புக்குத் துரோகம் செய்தவ- இப்படித் தான் எல்லோரும் என்னைப்பற்றி பேசறாங்க. ஆனா வயசுப் பொண்ணோட மனசைப் புரிஞ்சுக்க யாருக்கும் தோணலையே? நான் அனாதை தான். அவங்களை நம்பித்தான் வாழ்ந்துகிட்டு இருந்தேன். பெத்த தாய் தகப்பனாருக்குச் சமமா தான் அவங்களை மதிச்சிருந்தேன். அவங்க காலால இட்ட வேலையை தலையால செய்யக் கடமைப்பட்டவ தான் நான். ஆனால் அப்பாவுக்கு தினமும் உடம்பு மிதிக்கிற வேலை... நான் சின்னப் பெண்ணா இருந்த வரைக்கும் சரி. எனக்கு வயசு வந்தப்புறமும்...”

“ரோஸி!”

“யாரையும் நான் தப்பாச் சொல்லலீங்க. ஆனா நான் மரக்கட்டை இல்லையே! வயசுப் பொண்ணோட மனசும், உணர்ச்சிகளும் எனக்கும் உண்டு இல்லையா? அம்மாகிட்டே ஜாடையா சொல்லியும் பார்த்தேன். அந்த உடம்பு மிதிக்கிற வேலை மட்டும் எனக்கு கொடுக்க வேண்டாம்னு. ஆனா அம்மா என்னோட தவிப்பைப் புரிஞ்சுகிட்டாதானே!”

“தவிப்பா! நீ என்ன சொல்லறே ரோஸி!”

“பெத்த தகப்பானாருக்கும் மேலே உன்கிட்டே பாசம் காட்டறாரே. அவருக்காக நீ இது கூடச் செய்யக் கூடாதா?’ அப்படின்னு அம்மா என் வாய் மேல போட்டுட்டாங்க. என் மனசு பட்ட பாட்டை அவங்களுக்கு எப்படி புரிய வைக்க முடியும்? அப்பா என்ன தான் வயசில் பெரியவரானாலும் அவரோட உடம்பு ஆம்பிள்ளை உடம்பு தானே! நெருப்பு மேலே நடக்கற மாதிரி தான் நான் அந்த உடம்பை மிதிக்கிற வேலையைச் செய்துகிட்டிருந்தேன். அந்த அரைமணி நேரமும் என்னோட உடம்பில் ஒவ்வொரு அணுவும் அனல் பறக்கறாப்பல நான் தவிச்ச தவிப்பு...! அதை நான் யார் கிட்ட சொல்ல முடியும்? என்னோட தவிப்புக்கு வடிகாலா குமார் எனக்கு வாய்ச்சாரோ நான் பிழைச்சேனோ!” விம்மலினிடையே கூறிய ரோஸியை ஆதரவுடன் அணைத்துக் கொண்டாள் ஜானகி.

http://www.dinamani.com/

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை: படிப்பு

Wed, 01/02/2017 - 06:51
ஒரு நிமிடக் கதை: படிப்பு

 

 
padipu_2213596f.jpg
 
 
 

வழக்கம் போல் அந்த இட்லி கடையில் நல்ல கூட்டம். காரணம், ருசி, சுகாதாரம் மட்டுமல்ல.. அங்கு வேலை செய்யும் அந்த இளவயசுப் பையனும்தான். கில்லி மாதிரி சுழன்று, சாப்பிட வருபவர்களையும், பார்சல் வாங்கிப் போகிறவர்களை யும், மின்னல் வேகத்தில் கவனித்து இன்முகத்துடன் அனுப்பி வைப்பான்.

இட்லி வாங்க வந்த பெரியவர் ஒருவர், பையனைப் பற்றி கடை முதலாளியிடம் விசாரிக்கத் தொடங்கினார்.

“என்ன சம்பளம் குடுப்பீங்க.. இந்த பையனுக்கு..?”

“எனக்கு கிடைக்கிற சொற்ப லாபத்துல என்னத்த குடுத்துடப் போறேன். சாயந்திரம் 7 மணியிலிருந்து 10 மணி வரை வேலை. போகும் போது இங்கேயே சாப்பிடச் சொல்லிட்டு,கையில் 50 ரூபா குடுத்தனுப்புவேன்..”

“ஹும்ம்.. படிக்க வேண்டிய வயசுல ஒழுங்கா படிச்சிருந்தா இந்த நிலமை வந்திருக்குமா? அப்ப எந்தப் பொண்ணு பின்னால சுத்தினானோ.. இப்ப எச்சில் தட்டை தூக்கறான்..” என்று பேசிக் கொண்டே போன பெரியவரை, கடைக்காரர் இடைமறித்தார்.

“நிறுத்துங்க. தெரியாம தப்பாப் பேசாதீங்க. அந்தப் பையனுக்கு பக்கத்து கிராமம். அப்பா,அம்மா ஏழை விவசாயிங்க. தன் மகன் படிச்சு இன்ஜினீயர் ஆகட்டுமேன்னு, ஆட்டை வித்து, காட்டை வித்து இங்கே டவுன் காலேஜ்ல படிக்க வச்சிருக்காங்க. அவனும், பெத்தவங்களுக்கு மேலும் கஷ்டம் குடுக்கக் கூடாதுன்னு, காலேஜ் முடிஞ்சதும் இங்கே வந்து வேலை செஞ்சு வயித்தை கழுவிக்கறான். அந்தப் பையனை போய்..”

பெரியவர் தன் பேச்சுக்கு வெட்கித் தலை குனிந்தபடி நடையை கட்டினார்!

http://tamil.thehindu.com/opinion/blogs/ஒரு-நிமிடக்-கதை-படிப்பு/article6615724.ece?ref=relatedNews

Categories: merge-rss

டெலிபோன் கால்

Tue, 31/01/2017 - 06:17
டெலிபோன் கால் - எஸ்.கே. மூர்த்தி

 

பாழாய்ப் போன டெலிஃபோன் அடிக்கொரு தரம் கைகடிகாரத்தைப் போர்ட்டிகோவில் நின்று கொண்டிருந்த சியாமளாவின் இனிய கற்பனைகளை அதன் காரசாரமான ஒலி கலைத்தது. அவளது அழகு முகத்தில் ரவுஜ் மெருகையும் கலைத்துக் கொண்டு எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தன. வேண்டா வெறுப்போடு விரைந்து சென்று ரிஸீவரை எடுத்தாள்.

‘ஹலோ’

‘டியர் சியாமள்! வில் யூ ப்ளீஸ் எக்ஸ்க்யூஸ் மீ?’ போலியான பரிவு ததும்பும் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் அவளுக்குச் சப்பென்றாகிவிட்டது. ஒரேடியாய்த் துள்ளிக் கொண்டிருந்த மனம் சோர்ந்து போய்விட்டது.

‘டோண்ட் பீட் எபெளட் த புஷ்! சினிமாவுக்கு வர முடியாதபடி ஒரு கேஸ் சீரியஸாக இருக்கிறதுஎன்று தானே சொல்லப் போகிறீர்கள்?’

‘சாரி! சியாமள்!...வந்து நான்….’

அதற்கு மேல் அந்தப் பசப்பு வார்த்தைகளைச் செவிமடுக்க முடியாதபடி அவளுக்கு ஆத்திரம் பற்றிக் கொண்டு வந்துவிட்டது. ரிஸீவரை ‘க்ளக்’ என்று கிரேடிலில் அறைந்துவிட்டுச் சோபாவில் சாய்ந்தாள். ஏக்கம் அவள் நெஞ்சைப் பிழிந்தது.

IMG_20160415_155936750.jpg 

மனத்துயரை மறக்கும் ஆவலுடன் புத்தக அலமாரியிலிருந்து டெனிஸ் ரோபின்ஸின் நாவல் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு சோபாவில் அமர்ந்து கொண்டாள் அவள்.

ஒரு பக்கம் படிப்பதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. வரிக்கு வரி அவளைப் போலவே கணவனின் அன்புக்காக ஏங்கும் ஒரு பெண்ணின் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு! மேற்கொண்டு படித்தால் அழுகை பீறிட்டுக் கொண்டு வந்துவிடும் போல் தோன்றியது. புத்தகத்தை வீசிவிட்டு ஜன்னல் அருகே நகர்ந்தாள் அவள். ‘டாக்டர்கள் என்றால் இப்படித்தானா? உணர்ச்சிகள் மரத்துப் போய்விடுமா? உடலின் புதிர்களுக்கு விடை காண்கிற வேகத்தில் உடலுக்குள் உள்ளம் என்று ஒன்று இருப்பதே மறந்து போய்விடுமா?’ இதயம் அங்கலாய்த்தது. ‘ஒரு வேளை, அவருக்கு இன்னொருத்தி..?’ நினைத்துப் பார்க்கவே பயமாக இருந்தது.

அறையில் நிலவிய மெல்லிய வெளிச்சத்தில் அங்கும் இங்கும் அலைந்த பார்வை மேஜை மீதிருந்த டைம்பிஸில் ஒரு கணம் நிலைத்தது. முட்களின் மினுமினுப்பு மணி பன்னிரண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதை உணர்த்தியது. சியாமளாவுக்கு இன்னும் தூக்கம் வந்தபாடில்லை. அருகே மெய்மறந்து உறங்கும் கணவனை அவள் ஏற இறங்கப் பார்த்தாள். ‘இப்படியும் ஒரு கல் நெஞ்சமா? சாப்பிடும் போதாகட்டும், படுக்கையறைக்கு வந்த பிறகாகட்டும், ஒரு வார்த்தை பேச வேண்டுமே? ஊஹும், நினைக்க நினைக்க அவளுக்குத் துக்கம் தொண்டையை அழுத்தியது.

அந்த லேசான விசும்பல் ஒலி கிருஷ்ணனின் தூக்கத்தை கலைத்துவிட்டது. விளக்கின் விசையை அழுத்திவிட்டு மனைவியை முறைத்துப் பார்த்தான் அவன். அந்தக் கூர்மையான பார்வையில் பளபளப்பது பரிவா இல்லை, வெறுப்பா…? சியாமளாவுக்கு ஒரே தவிப்பாகப் போய்விட்டது.

‘உங்களுடன் சினிமாவுக்குப் போக முடியாது என்கிற ஏமாற்றத்திலிருந்து எனக்கு கோபம் கோபமாய் வந்துவிட்டது! நீங்கள் பேசி முடிப்பதற்குள்…நான்..ஃபோனை டக்கென்று வைத்தது தப்புதான்!...என்னை மன்…’

அதற்கு மேல் அவளால் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை. அவளது கரங்கள் பேச முடியாத நிலையில் நெடுநாளைக்கப்புறம் பெருக்கெடுத்து வரும் இந்த உரிமையையும் பரிவையையும் எண்ணி அவள் உள்ளம் ஒரு துள்ளு துள்ளியது. மெய் மறந்தவளானாள்.

‘ட்ரிங்…ட்ரிங்…’

கீழே ஹாலில் எழுந்த டெலிபோன் ஒலி இருவரது கிளுகிளுப்பையும் கலைத்தது.

‘ஓ! எக்ஸ்டென்ஷனுக்குக் கனெக்‌ஷன் போட மறந்து போயிருக்கிறேன்!’ மேஜை மீதிருந்த போனை வெறித்துப் பார்த்தபடி சொன்ன கிருஷ்ணன் கீழே செல்ல ஆயத்தமானான். ஆனால் அதற்குள் இன்னதென்று இல்லாத ஒரு துடிப்பு சியாமளாவை ஆட்டி வைத்தது.

IMG_20160415_160000386.jpg 

‘நான் போய் கனெக்ட் பண்ணுகிறேன். இங்கிருந்தே பேசுங்களேன்!’ என்று மொழிந்து விட்டுச் சிட்டாய்ப் பறந்தாள் அவள்.

‘ஹலோ!’

‘டாக்டர் கிருஷ்ணன்ரெ வீடல்லே’

‘ஹும்’

‘இவிடே முல்லைக்கல் அம்பலத்தினடுத்து லாரியும் ஸ்கூட்டரும் கூட்டி முட்டி ஓர் ஆக்ஸிடென்ட்! ஸ்கூட்டரில் வன்ன ஆள் வளரெ ஆபத்திலாணு! டாக்டர் கிருஷ்ணனெ விளிக்கணும் என்னு என்று அயாள் பறஞ்சு!... ஞங்கள் இப்போள் ஆம்புலன்ஸினு போன் செய்திட்டு காத்திருக்குன்னு!.. ஏதாயாலும் டாக்டர் கிருஷ்ணன் இவிடெவன்னால் நல்லது!’

பேசிய குரலில் கலவரமும் வருத்தமும் தொனித்தன. எனினும் சியாமளாவுக்கு ஆத்திரம்தான் வந்தது. ஆலப்புழையில் இவர் ஒருவர்தானா டாக்டர்? ஜலதோஷத்திலிருந்து ஆக்ஸிடெண்ட் வரை எதற்கும் இவர் போய்த்தான் ஆகவேண்டுமா?’

‘ஐயோ!’ டாக்டரும் குடும்பமும் திருவனந்தபுரத்தேக்கு போயிருக்குக்யாணல்லோ! நாளை ராவிலேயே வரு!’ ஒப்பிப்பதை கேட்க அவளுக்கே வியப்பாக இருந்தது.

‘ஆராணு சம்சாரிக்குன்னது?’

‘வேலைக்காரி!’

மறுகோடியில் ரிஸீவரை வைக்கும் சத்தம் கேட்டது. வேண்டா வெறுப்போடு எக்ஸ்டென்ஷனுக்கு கனெக்‌ஷனைப் போட்டுவிட்டு, ஓட்டமும் நடையுமாய் மாடிக்குத் திரும்பினாள் சியாமளா.

கிருஷ்ணன் மனைவியை ஆவலுடன் பார்த்தான்.

‘மிஸ்டர் ராங் நம்பர் தான் அவசரமாய் அழைத்தார்! என்று சொன்னபடி படுக்கையில் பொத்தென்று விழுந்தாள் அவள்.

நல்ல வேளை. மீண்டும் தொலைபேசி தொல்லை கொடுக்கவில்லை.

பொழுது புலர்ந்தது. சியாமளாவுக்கு ஒரே குதூகலம். அங்குமிங்கும் ஓடியாடுவதும் வேலைக்காரர்களை மேற்பார்வை பார்ப்பதுமாய் பம்பரம் போல சுழன்று கொண்டிருந்தாள் அவள். ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் கிருஷ்ணன் நர்ஸிங் ஹோமுக்குச் சென்றுவிட்டான்.

என்றைக்கும் இல்லாத கவர்ச்சியோடு சுவரில் மாட்டியிருந்த காலண்டர் சியாமளாவின் கருத்தைக் கவர்ந்தது. இதயத்தின் ஆழத்தில் இனிய கற்பனை ஒன்று விரிந்தது. இதுபோல் மூக்கும் விழியுமாய் கொழுக் மொழுக் என்று குழந்தை பிறக்கும். அந்தக் குழந்தைக்கு அழகாய் கணேஷ் என்று பெயர் வைக்க வேண்டும்.

 

வாசலில் என்னவோ பரபரப்பு. பத்திரிகை படித்துக் கொண்டிருந்த சியாமளா திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். அவளது நீள் விழிகள் அகன்று விரிந்தன.

வாசலில் ஆம்புலன்ஸ் நிற்கிறது.

கணவர் இறங்குகிறார்.

ஸ்ட்ரெச்சரில் ஓர் உருவத்தை தூக்கி வருகிறார்கள்.

சியாமளாவுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. கண்ணுக்கும் மனத்துக்கும் தொடர்ந்து விட்ட, உணர்ச்சிகள் இல்லாத, துடிப்புகள் இல்லாத ஒரு நிலை.

கிருஷ்ணன் அதிர்ந்து நிற்கும் மனைவியை அணுகினான்.

’ஃபேட், சியாமள் ஃபேட்! டாக்டர் நம்பியாரைப் பார்ப்பதற்காக டிஸ்ட்ரிக்ட் ஹாஸ்பிட்டலுக்குப் போனேன். அங்கே இந்த நிலையில் இவன்…! இரண்டு மணிக்கே உயிர் பிரிந்திருக்கிறது. அடுத்த தெருவில் தான் ராத்திரி ஆக்ஸிடெண்ட் நடந்திருக்கிறது. நமக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டது. சரியான முதலுதவி கிடைத்திருந்தால் பாவம், புது ஸ்கூட்டர் வாங்கிய பெருமிதத்தில் பறந்து வந்திருக்கிறான் போலும்! நூறு மைல் ஒழுங்காய் வந்தவன் கடைசி நிமிடத்தில் இப்படி…’

கிருஷ்ணனுக்கு மேற்கொண்டு பேச முடியவில்லை. தொண்டையை அடைத்துக் கொண்டுவிட்டது.

சிலைபோல் சமைந்திருந்த சியாமளாவின் உடல் திடீரென்று நடுங்கியது. உள்ளம் கடல்போல் கொந்தளித்தது. தலையிலும், நெஞ்சிலும், கால்களிலும், கட்டுக்களுடன் உயிர்த் துடிப்பிழந்து பிணமாய்க் கிடக்கும் அந்த உருவத்தை அவள் ஏறெடுத்துப் பார்த்தாள்.

‘அண்ணா! கணேசன்னா!’ தொண்டையை அடைத்துக் கொண்டிருந்த துக்கத்தை உடைத்துக் கொண்டு அவளது வேதனைக் குரல் ஒலித்தது.

http://www.dinamani.com/

Categories: merge-rss

அம்மாவின் காதல்

Mon, 30/01/2017 - 07:17
அம்மாவின் காதல்

சிறுகதை: விநாயகமுருகன்

 

p77a.jpg

நான் உட்கார்ந்திருந்த இடத்துக்கு எதிரே இருந்த சுவரில் மாட்டியிருந்த நாள்காட்டி, ஜன்னலுக்கு வெளியே இருந்து வீசிய கடல்காற்று மோத படபடத்துக் கொண்டிருந்தது. நாள்காட்டியில் இருந்த கன்னிமேரி, கையில் இருக்கும் தனது குழந்தையை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டிருந்தார். பிரபஞ்சத்தின் முழு கருணையும் மேரியின் கண்களில் தெரிந்தது. நான் கையில் இருந்த அலைபேசியைப் பார்த்தேன். `இன்று காலை அம்மா இறந்துவிட்டார்.   உங்களை தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை. உடனே நீங்கள் கிளம்பி வரவும்’ என இருந்தது. நேற்று முன்தினத்தில் இருந்து எத்தனை முறை இந்த வாட்ஸ்அப் தகவலைப் படித்திருப்பேன் எனத் தெரியவில்லை. அவளுக்கு நான் செய்திருக்கவேண்டிய நியாயமான இறுதிக் கடமைகளில் இருந்து தவறிவிட்டேன்.

அறைக்குள் வந்தவன் வெடவெடவென காது குடையும் குச்சிபோல தெரிந்தான். அவன் என்னை அற்பமாகப் பார்ப்பதுபோல தோன்றியது.

“மீண்டும் மன்னிக்கவும் சார். நாங்கள் உங்களை பலமுறை தொடர்புகொண்டோம். நீங்கள்தான் அலட்சியமாக இருந்துவிட்டீர்கள். உங்கள் அம்மாவின் ஆசைப்படித்தான் நாங்கள் இதைச் செய்தோம்.”
முன்னால் மேசையின் மீது படபடத்துக் கொண்டிருந்த கடிதத்தில், `நான் இறந்தால் எனக்கான இறுதிக் கடமைகளை டேனியல்தான் செய்ய வேண்டும்’ என அம்மாவின் கையெழுத்து இருந்தது.

ஏஞ்சலினா என்னையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஏஞ்சலினாவின் கண்களை நேருக்குநேர் சந்திக்க எனக்குத் தயக்கமாக இருந்தாலும், என் மீது எந்தத் தவறும் இல்லை என்பதை உணர்த்தவே நான் விரும்பினேன். ஆனால், தவறு என் மீதுதான். அம்மா இறந்த தகவலை எனக்கு அலைபேசியில் சொல்ல இவர்கள் முற்சித்தபோது, அமெரிக்காவில் காலை 10 மணி. நான் முக்கியமான ஒரு வாடிக்கையாளரின் மீட்டிங்கில் இருந்ததால், எனது அலைபேசியை அணைத்து வைத்திருந்தேன். அதனால் வாட்ஸ்அப்பில் தகவல் அனுப்பிவைத்தார்கள். நந்தினிக்காவது தகவல் தெரிவித்திருக்கலாம். இவர்களுக்குத்தான் நந்தினியின் அலைபேசி எண் தெரியாதே என நினைத்துக்கொண்டேன். செய்தியைப் படித்ததும் கிடைத்த விமானத்தில் அடித்துப் பிடித்து ஏறி வந்துவிட்டேன். பூமியின் ஒரு முனையில் இருந்து இன்னொரு முனைக்கு ஒருநாள் பயணித்து வந்துள்ளேன். இந்த நீண்ட பயணத்தில் ஒரே ஒரு கேள்விதான் எனக்குள் முள்ளாக உறுத்திக் கொண்டிருந்தது. `இன்று காலை அம்மா இறந்துவிட்டார்' என வந்த செய்தியில், இன்று என்பது எந்த நாள். `நேற்றே இறந்துவிட்டாரா அல்லது இன்றா?’ என்ற குழப்பத்துடன் சென்னை விமான நிலையத்தில் இறங்கியதும், கடிகாரத்தின் முட்களை இந்திய நேரத்துக்கு மாற்றி வைத்தேன். அங்கு இருந்து வாடகை கார் பிடித்து ஹோட்டலுக்குச் சென்றேன். அங்கு இருந்து மகாபலிபுரம் வரும் வரை இதே கேள்விதான் எனக்குள் இருந்தது. இந்திய நேரப்படி செவ்வாய்க்கிழமை இரவு சரியாக 10:30 மணிக்கு இறந்ததாக ஏஞ்சலினா சொன்னார்.

“ஜோசப்... இவரை டேனியல் சார்கிட்ட அழைச்சுட்டுப்போங்க” என்றார்.

நீண்ட நேரமாக ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்து இருந்ததால் கால் மரத்துப்போயிருந்தது. எழுந்து அந்தக் கூடத்தைவிட்டு வெளியே வந்தேன். கடலைப் பார்க்க முடியாவிட்டாலும், இரைச்சல் காதுக்குள் ஒலித்தது. நாங்கள் நீண்ட காரிடாரில் நடந்து அந்த அநாதை விடுதியின் பின்புறம் வந்தோம். பனையோலை வேய்ந்த நூறு குடில்கள் அங்கு இருந்தன. வரிசைக்கு பத்து குடில்கள் வீதம் பத்து வரிசைகள் இருந்தன. ஒவ்வொரு குடிலுக்கும் இடையே இருபது அடி சீரான இடைவெளி இருந்தது. கவனமாகப் பராமரிக்கப்பட்ட பச்சைப் புல்வெளியோடு, மூங்கில் மரங்கள் நிறைந்திருந்த அந்த இடம் நிசப்தமாக இருந்தது. சுற்றிலும் மரங்கள். அந்த இடமே குளிர்ச்சியாக இருந்தது. ஒவ்வொரு குடிசைக்கு முன்பும் இரண்டு பிரம்பு நாற்காலிகள் போட்டிருந்தார்கள். வெளியில் இருந்து பார்க்க குடிசைபோல தெரிந்தாலும், உள்ளே ஏசி வசதி முதல் இன்டர்நெட் வரை சகலவசதியும் இருக்கும். சொல்லப்போனால் இதை `அநாதை விடுதி' எனச் சொல்வதைவிட `ஹோம்' என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

பெரும்பாலும் வெளிநாட்டில் வசிக்கும், வசதிமிக்கவர்களின் பெற்றோர்கள்தான் இங்கு வசிக்கிறார்கள்.

நந்தினிதான் இணையத்தில் தேடிப் பிடித்து எனக்கு இந்த விடுதி பற்றிச் சொன்னாள். `அமெரிக்க மதிப்பில் முந்நூறு டாலர்தானே...’ என்றாள். அம்மாவை ஹோமுக்கு அனுப்ப முடிவெடுத்த விஷயம், நாங்கள் சொல்லாமலேயே அம்மாவுக்கு எப்படியோ தெரிந்துவிட்டது. ஆனால், அவள் அதைக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அடுத்த நாளில் இருந்து அவளது நடவடிக்கைகளில் என்னால் முழு வித்தியாசத்தை உணர முடிந்தது. ஊறவைத்திருந்த அரிசியை கிரைண்டரில் போட்டு அரைத்தாள். கிழிந்து இருந்த ஜன்னல் திரைகளைத் தைத்து முடித்தாள். மேற்கூரையில் படிந்திருந்த ஒட்டடையை அகற்றினாள். செய்வதற்கு வேலை இல்லாதபோது கழுவி வைத்த பாத்திரங்களையே மீண்டும் மீண்டும் கழுவினாள். இஸ்திரி செய்த துணிகளை மீண்டும் பிரித்து இஸ்திரி செய்தாள். எனக்கு, காரணமே இல்லாமல் அவள் மீது கோபம் வந்தது. எரிந்து விழுந்தேன். அவள் அமைதியாகவே இருந்தாள். அந்த அமைதி எனக்குள் இன்னும் அதிகமான எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது. நாங்கள் சொல்லாமலேயே அம்மா எப்படி அதை உணர்ந்துக்கொண்டாள் எனத் தெரியவில்லை.

அம்மாவிடம் ஏதோ அதீத தெய்வ சக்தி இருப்பதாக கிச்சா மாமா எப்போதோ சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. சிறுமியாக இருந்தபோது அம்மாவுக்கு சாமி வருமாம். ஊரில் இருப்பவர்களுக்கு அருள்வாக்கு சொல்வாளாம். அவை எல்லாம் அப்படியே பலிக்குமாம். ஊரில் ஆடு, மாடு திருடுபோனால் அம்மாவிடம்தான் குறிகேட்க வருவார்களாம். அம்மாவுக்குத் திருமணம் நடக்கும்போது மாப்பிள்ளை தேடுவதே சிரமமாக இருந்துள்ளது. சாமிப் பெண் என யாரும் திருமணம் செய்துகொள்ள முன்வரவில்லை என்றும், எப்படியோ கஷ்டப்பட்டுதான் மாப்பிள்ளையைச் சம்மதிக்கவைத்ததாகவும் சொன்னார்கள். அம்மா - அப்பாவைப் பற்றி அதிகமாக எதுவும் சொன்னது இல்லை. தனது திருமணத்தின்போது பதினாறு வயது எனச் சொன்ன நினைவு. அப்போது எல்லாம் பெண்களுக்கு பன்னிரண்டு வயதிலேயே திருமணம் முடித்துவிடுவார்களாம். திருமணத்தன்று வானில் புதிதாக நட்சத்திரம் ஒன்று உதித்ததாகவும் சொன்னார். அப்பாவுக்கு ஊரில் இருந்த பெருமாள் கோயில் ஒன்றின் மடப்பள்ளியில் சமையல் வேலை.

ஒருநாள் யாரோ ஒரு பெண்ணை அழைத்துக்கொண்டு ஊரைவிட்டு ஓடிப்போனார். அப்போது எனக்கு இரண்டு வயது. அன்றில் இருந்து அவரைப் பற்றி எந்தத் தகவலும் இல்லை. பிறகு, மாமாதான் என்னைப் படிக்கவைத்தார். இளங்கலை பட்டப்படிப்பு முடித்துவிட்டு, சென்னை வந்து கிடைத்த சிறுசிறு வேலைகளைச் செய்துகொண்டு பகுதி நேரமாக எம்.சி.ஏ படித்தேன். எப்படியோ மென்பொருள் நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை கிடைத்தது. அம்மாவை சென்னைக்கு அழைத்துவந்தேன். இரண்டு மூன்று வருடங்களில் இன்னொரு பெரிய நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். லோன் எடுத்து நங்கநல்லூரில் ஒரு அப்பார்ட்மென்ட் வாங்கினேன். அந்த வருட இறுதியில் அமெரிக்கா சென்றுவிட்டேன். அங்கேதான் நந்தினியைச் சந்தித்தேன். நந்தினியின் அப்பா ஆந்திராவில் பெரிய தொழிலதிபர்.

வருடம் முழுக்க வெளிநாடுகளில் சுற்றிக்கொண்டிருப்பவர். அம்மா இறந்த பிறகு தன்  சித்திதான் அவளைக் கவனித்துக்கொண்டதாக நந்தினி சொன்னாள். எங்கள் திருமணத்துக்குக்கூட அவர்கள் செல்போனில் வாழ்த்து சொன்னார்கள். நான் சென்னைக்கு வந்து இறங்கும்போது வர்ஷினி ஆறு மாதக் கைக்குழந்தை. மாமிக்கு நான் அவரது மகளைத் திருமணம் செய்துக்கொள்ளவில்லை என வருத்தம். நான் அமெரிக்காவில் இருந்தபோது அவள்தான் அம்மாவுக்குத் துணையாக சென்னையில் தங்கியிருந்தாள். நான் வர்ஷினியுடன் திரும்பியபோது, மாமி என்னிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. பிறகு அவர்களது தொடர்பே துண்டித்துப்போனது. எனக்கு அவர்கள் மீது எந்த வருத்தமும் இல்லை. நான் மாபெரும் ஓட்டப்பந்தயத்தில் ஓடுபவன். இந்தப் பந்தயத்துக்கு உதவிசெய்தவர்கள் வேண்டுமானால் அவர்களாக இருக்கலாம். ஆனால், நான் அவர்களையும் தூக்கிக்கொண்டு ஓட முடியாது அல்லவா?

எனது திருமணத்துக்குப் பிறகுதான் அம்மாவின் நடவடிக்கைகள் எல்லாமே எனக்குப் புதிராக இருந்தன. பகல் முழுவதும் ஓயாமல் வேலை செய்வாள். இரவில் மொட்டைமாடிக்குச் சென்று வானில் தெரியும் ஏதாவது ஒரு நட்சத்திரத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள்; தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வாள்; நட்சத்திரங்களை எண்ணுவாள். ஓவியன் தூரிகையால் வரைவதுபோல, விரலால் வானத்தில் எதையோ வரையத் தொடங்குவாள். அவளின் இந்த அர்த்தமற்றச் செய்கை எங்களுக்குள் பயத்தை ஏற்படுத்தியது. அம்மாவிடம் குழந்தையைக் கொடுக்க நந்தினி தயங்குவாள். ஆனால், அவள் பகலில் இயல்பாக இருப்பதைப் பார்க்க நிம்மதியாக இருக்கும். நந்தினிக்கு சென்னை பிடிக்கவில்லை. அடிக்கடி உடல்நலக் குறைவு உண்டானது. ஃபிளாட்டை விற்றுவிட்டு, அமெரிக்கா சென்று விடலாம் என ஓயாமல் நச்சரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ஒவ்வொரு குடிலின் கதவிலும் எண்கள் தெரிந்தன. பதினெட்டாம் எண் குடிலுக்கு முன்பாக நின்றோம். நான் இடதுபுறம் இருந்த பதினேழாம் குடிலைப் பார்த்தேன். பூட்டிக் கிடந்தது. அம்மாவின் குடில் அது.

“டேனியல்... டேனியல் சாரே” குடிலின் பிரம்புக் கதவில் இருந்த பித்தளைக் கைப்பிடியை ஜோசப் கதவில் அடித்தான்.

டேனியல் கதவைத் திறந்து வெளியில் வந்தார். எழுபது வயதிருக்குமா? தெரியவில்லை. முதுமையின் சுருக்கங்கள் முகம் எங்கும் தெரிந்தாலும் மனதளவில் உற்சாகமாக இருந்தார். பாப் மார்லேவின் உருவம் பொறித்த டிஷர்ட் அணிந்திருந்தார். மூக்குக்கண்ணாடி, கழுத்தில் சிலுவை போட்ட செயின் தெரிந்தது. அவர் மீது சுருட்டுப் புகை வாசம் வீசியது. ஜோசப் தலையைச் சொறிந்தான். டேனியல் அவனிடம் பத்து ரூபாய் கொடுத்து ``போய்க்கோடா...’' என்றார். என்னை உள்ளே அழைத்தார். உள்ளே சென்று நாற்காலியில் உட்கார்ந்தேன். எதிரே தொலைக்காட்சியில் ஏதோ மலையாள சேனலில் செய்தி ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது. டேனியல் ரிமோட் எடுத்து ஒலி அளவைக் குறைத்துவிட்டு என்னை ஏறிட்டுப் பார்த்தார்.

“வாங்க...” என்றார்.

டேனியல் பேசிய தமிழ், சிக்கல் இல்லாமல் புரிந்தது.

டேனியல் நல்ல உயரம். வயதானாலும் இன்னமும் அவரது இளமைக் காலம் தோல் சுருக்கங்களை மீறியும் தெரிந்தது. இவரை இப்போதுதான் நேரில் பார்க்கிறேன். ஆனால், அவருடன் நான்கைந்து முறை பேசியுள்ளேன். ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னர் அம்மாவுடன் ஸ்கைப்பில் பேசும்போதுதான் டேனியல் அறிமுகமானார். அம்மாவுக்கு இந்த அலைபேசி, இணையம் இவை எல்லாம் தெரியாது. டேனியல்தான் என்னைத் தொடர்புகொண்டு பேசி, எனது ஸ்கைப் ஐடி வாங்கினார். அம்மா பெயரில் ஒரு ஸ்கைப் ஐடி உருவாக்கித் தந்தார். அன்றில் இருந்து அம்மா வாரம் ஒரு முறையாவது இவரது அறைக்கு வந்து என்னுடன் பேசுவார். சிலமுறை டேனியலின் ஸ்கைப் ஐடியில் இருந்தும் பேசியது உண்டு. டேனியல் ஒரு மேஜிக் நிபுணர். கேரளாவில் பிறந்திருந்தாலும் சென்னையில் வந்து குடியேறி தமிழ் நன்றாகப் பேசக் கற்றுக்கொண்டவர். அவரது பிள்ளைகள் ஜெர்மனி, லண்டன் என வசிக்க, இவர் இங்கே ஹோமில் சேர்ந்துவிட்டார். அம்மாவைப்போல டேனியல் பஞ்சாங்கம் இல்லை என்றாலும், வெளிநாடு சென்று பிள்ளைகளுடன் தங்கி அவர்களுக்குச் சுமையாக இருக்க விரும்பவில்லை.

“எங்க தங்கியிருக்கீங்க?” - டேனியல் கேட்டார்.

கிண்டியில் இருக்கும் ஒரு நட்சத்திர ஹோட்டலின் பெயரைச் சொன்னேன்.

“நல்ல ஹோட்டல்தான். உங்களுக்கு வேண்டிய சௌகரியங்கள் எல்லாம் அங்கே கிடைக்கும்” எனச் சொன்னார்.

“ஏதாவது சாப்பிடுறீங்களா?”

“இல்ல. இப்பத்தான் தேநீர் அருந்தினேன்” என்றேன்.

என் வருகையை எதிர்பார்த்து நீண்டநேரமாக அறையில் காத்திருந்ததாகச் சொன்னார். எனக்கு அவரிடம் மேற்கொண்டு பேசத் தர்மசங்கடமாக இருந்தது. நான் தலையைத் திருப்பி அந்த அறையை நோட்டமிட்டேன். அறையின் மூலையில் சுவரை ஒட்டி ஒரு சிறு புத்தக அலமாரி. ஒரு புத்தகத்தின் அட்டையில் பி.சி.சர்க்காரின் புகைப்படம் இருந்தது. அலமாரிக்குப் பின்னால் இடுக்கில், திருட்டுத்தனமாக ஒளித்திருந்த ஒரு மதுப்புட்டியின் பாதி உடல் மட்டும் வெளியில் துருத்திக்கொண்டு தெரிந்தது. சற்றுத் தள்ளி மேசையில் ஒரு ஆப்பிள் மடிக்கணினி இருந்தது.

கடந்த வருடம் விடுமுறையில் ஊருக்கு வந்த தனது மகள் பரிசாகக் கொடுத்தது என டேனியல் ஏற்கெனவே சொல்லியிருந்தார். ஜெர்மனியில் இருக்கும் அவளுடன் டேனியல் அவ்வப்போது ஸ்கைப்பில் பேசுவது உண்டு. அறைக்குள் குளிர்சாதனப் பெட்டி இருந்தது. கட்டிலின் மீது ஏதோ ஒரு டி.வி.டி கவர் கிடந்தது. மேசையின் மீது ஒரு சின்ன டெலஸ்கோப் தவிர வித்தியாசமான தொப்பி, விநோதமான ஏதேதோ பொருட்கள் இருந்தன. எல்லா பொருட்களையும் தாண்டி அந்த அறைக்குள் அம்மாவின் வாசனை வீசிக் கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.

“நான்தான் தகவல் சொன்னேன். சரி தூங்குறாங்கனுதான் நினைச்சேன். அப்புறம் சந்தேகம் வந்து பார்த்தேன் மூச்சு இல்ல.”

p77b.jpg

“ஏஞ்சலினா சொன்னாங்க.”

சில கணம் எங்களுக்குள் அமைதி நிலவியது. நான் விடுதியின் பின்புறம் தூரத்தில் தெரிந்த கடலையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். கடற்காற்று சன்னமாக வீசியது. `வாங்களேன் அப்படியே காலார நடந்துகிட்டே பேசலாம்' என டேனியல் அழைக்க, நாங்கள் கடற்கரைக்குச் சென்றோம். விடுதியின் பின்புறம் கடலை நோக்கி மேலே ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கூரையுடன் ஒரு ஷெட் தெரிந்தது. அங்குதான் அம்மாவின் உடல் எரியூட்டப்பட்டதாக டேனியல் சொன்னார். `நீங்கள்தான் கொள்ளிவைத்தீர்களா?' எனக் கேட்கத் தோன்றினாலும் கேட்கவில்லை. மேற்கொண்டு என்ன பேசுவது எனத் தெரியாமல் வெகுநேரம் நாங்கள் அமைதியாக கடலையே பார்த்தபடி உட்கார்ந்திருந்தோம்.

நான் தங்கியிருந்த ஹோட்டலுக்குத் திரும்பும்போது இருட்டிவிட்டிருந்தது. அங்கு இருந்த மதுவிடுதியில் குடித்துவிட்டு அறைக்குத் திரும்பினேன். எப்போது உறங்கினேன் எனத் தெரியவில்லை. டேனியல்தான் எனது அலைபேசியைத் தொடர்புகொண்டு அழைத்தார். குளித்துவிட்டு வெளியே வரும்போது எனக்காக ஹோட்டல் ஏற்பாடு செய்திருந்த வெள்ளை நிற வாடகை கார் வெளியில் நின்றிருந்தது. ஹோமுக்குச் செல்லும்போது டேனியல் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்திருந்தார்.

கடல் அலைகளின் சீற்றம் அதிகமாக இருந்தது. பரந்தவெளியில் காற்று உக்கிரமாக வீசியது. அலைகளில் இறங்கும்போது திரும்பிப் பார்த்தேன். டேனியல் என்னையே குறுகுறுப்பாகப் பார்ப்பதுபோல தெரிந்தது. மண்கலயத்தின் மீது கட்டியிருந்த துணியை அவிழ்த்து உள்ளே பார்க்க யத்தனிக்கும்போது யாரோ என் பெயர் சொல்லி அழைப்பதுபோல் இருந்தது. திரும்பினேன். யாரும் இல்லை.

டேனியல்தான் சுருட்டு பற்றவைத்துக் கொண்டிருந்தார். சற்றுத் தள்ளி குருக்கள் உட்கார்ந்து, கண்மூடி ஏதோ மந்திரம் ஓதிக்கொண்டிருந்தார். மீண்டும் கடலை நோக்கித் திரும்பும்போது, எதிரே பிரமாண்ட அலை ஒன்று எழும்பி, முகத்தில் அறைந்தது. தடுமாறி பின்னால் விழுகையில் இருந்த மண்கலயத்தைத் தவற விட்டேன். கரையில் இருந்து கடலுக்குத் திரும்பிய அலைகளின் கரங்கள், கலயத்தைப் பற்றி எங்கோ கடலின் மையத்துக்கு இழுத்துச்சென்று காணாமலாக்கியது. கரையில் உட்கார்ந்திருந்த குருக்கள் என்னைப் பார்த்து `என்ன ஆச்சா..?’ என சைகையில் கேட்டார். அஸ்தியைக் கரைக்கும் வேலையைக்கூட நிதானமாகச் செய்ய லாயக்கற்றவன் ஆகிவிட்டேன்.

டேனியலின் அறைக்குச் சென்று ஈரக் காவி வேட்டியை மாற்றிக்கொண்டேன். ஏஞ்சலினா அம்மாவின் இறப்புச் சான்றிதழையும் ஒரு என்.ஓ.சி படிவத்தையும் என்னிடம் தந்தார். படிவத்தில் கையெழுத்துப் போட்டுவிட்டு காருக்குத் திரும்பும்போது, டேனியல் விடுதியின் பிரதான கேட் அருகே நின்றிருந்தார். ``என் நண்பரின் வீடு பாலவாக்கத்தில் இருக்கிறது. நீங்கள் செல்லும் வழியில் இறக்கிவிட முடியுமா?’’ எனக் தயக்கத்துடன் கேட்டார். ``தாராளமாக வாங்க’’ என்றேன். பாலவாக்கம் நெருங்கும்போது ``நான் இங்கேயே இறங்கிடறேன்’’ என்றார்.

“பரவாயில்லை. உங்க நண்பர் வீடு எங்கேனு சொல்லுங்க. அங்கேயே இறக்கிவிடுறேன்” என்றேன்.

“இல்ல... உங்களுக்கு ஏன் சிரமம். இங்கே பக்கத்துலதான்.”

ஈ.சி.ஆர் சாலையோரமாக எதிரே தெரிந்த ஹோட்டல் அருகே, காரை நிறுத்தும்போதுதான் அலைபேசியைப் பார்த்தேன். மணி 2. சாப்பாடு நேரத்தைத் தாண்டிவிட்டது.

``சரி... வாங்க சாப்பிட்டுப் போகலாம்’’ என அழைத்தேன். நீண்ட வற்புறுத்தலுக்கு இணங்கி என்னுடன் வரச் சம்மதித்தார். ஓட்டுநர் தனியாக ஒரு மேசையில் உட்கார, நாங்கள் இருவரும் சற்றுத் தள்ளி இன்னொரு மேசையில் எதிரெதிரே உட்கார்ந்தோம். எங்களுக்குப் பரிமாற வந்த சர்வர் டேனியலைப் பார்த்ததும் ``என்ன சார்... அம்மா வரலையா?’' எனக் கேட்டார். டேனியல் பதில் சொல்லவில்லை.

``உங்களுக்குப் பிடித்த பீஃப் வறுவல் இருக்கு சார்’’ எனச் சொல்லிவிட்டு என்னிடம் ஆர்டர் கேட்டார். ``நீங்க வேணும்னா அசைவம் ஆர்டர் செஞ்சுக்குங்க’’ என டேனியலிடம் சொல்லிவிட்டு நான் சாம்பார்சாதம் ஆர்டர் செய்தேன். நாங்கள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, எங்களைக் கேட்காமலேயே மாட்டுக்கறியை எடுத்து வந்து டேனியல் மேசை மீது வைத்துவிட்டு, ``சார், உங்க ஸ்பெஷல்’’ எனச் சிரித்துவிட்டுச் சென்றான். எனக்கு அருவருப்பாக இருந்தது. உண்மை என்னவென்றால், நான் இப்போது சைவம் இல்லை. அமெரிக்கா சென்ற பிறகு கோழி சாப்பிடப் பழகியிருந்தேன். ஏன் ஒருமுறை ஆட்டுக்கறிகூடச் சாப்பிட்டுள்ளேன். ஆனால், எப்போது சிக்கன் சாப்பிட்டாலும் உள்மனம் சின்னதாகச் சஞ்சலம் அடையும். அமெரிக்காவில் கோழியைவிட மாட்டுக்கறியும் பன்றிக்கறியும்தான் அதிகமாகக் கிடைக்கும். பன்றிக்கறி சாப்பிடுவர்களைக்கூட என்னால் சகித்துக்கொள்ள முடிந்தது. ஆனால், மாட்டிறைச்சியை மட்டும் எங்கு பார்த்தாலும் வாந்திவருவதுபோல உணர்ந்தேன். மேற்கொண்டு சாப்பிடப் பிடிக்காமல், ஸ்பூனைத் தட்டில் கிளறியபடி உட்கார்ந்திருந்தேன்.

திருமணத்துக்கு முன்னர் வரை நந்தினி மாட்டிறைச்சி சாப்பிடுவாள் எனச் சத்தியமாக எனக்குத் தெரியாது. தெரிந்திருந்தால் ஒருவேளை வாழ்க்கை வேறுவிதமாகக்கூடத் திசைமாறி யிருக்கலாம். இங்கு வந்த பிறகு அம்மாவுக்கும் நந்தினிக்கும் முதலில் சிறுசிறு விஷயங்களில்தான் சண்டை தொடங்கியது. நந்தினி எப்போது சீப்பை எடுத்தாலும் வீட்டுக்கு வெளியே நின்று தலைவாரும்படி அம்மா சொல்வாள். அவளுக்கு தரையில் சிறு துரும்பு கிடந்தாலும் பொறுக்காது. ஐந்தரை மணிக்குள் எழுந்து படுக்கையை மடித்து வைத்துவிட வேண்டும். அழுக்குத் துணிகளைத் தரையில் போடக் கூடாது.

குளித்துவிட்டுத்தான் அடுப்பைப் பற்றவைக்க வேண்டும்... என ஏகப்பட்ட கெடுபிடிகள். அந்தச் சண்டை இறுதியாக சாப்பாட்டு பிரச்னையில் வந்து முடிந்தது.

ஒரு நாள் பீனிக்ஸ் மால் சென்றிருந்தாள் நந்தினி. அங்கு ஏதோ ஒரு கடையில் விற்றார்கள் என மாட்டிறைச்சி வாங்கி வந்திருந்தாள். குளிர்சாதனப் பெட்டியைத் திறந்து பார்த்துவிட்டு அம்மா அதிர்ந்துபோனாள். ``இதெல்லாம் நல்ல குடும்பத்துல பொறந்தவங்க செய்ற வேலையா? இதுக்குதான் நம்ம ஊர்லயே ஒரு நல்ல பொண்ணா பார்த்துக் கட்டியிருக்கணும்'’ என்றாள். ``அப்ப நான் என்ன ஊர் மேயிறவளா?'’ என நந்தினி கத்தினாள். முதல் முறையாக நந்தினியின் கோபத்தைப் பார்த்து எனக்குப் பயமாக இருந்தது. ``அம்மாவுக்குத் தெரியாமல் சாப்பிடலாம்ல...’' என்றேன். ``நான் எதைச் சாப்பிடுறதுனுகூட உங்க அம்மாவைக் கேட்டுத்தான் முடிவுசெய்யணுமா? இனியும் என்னால் பொறுக்க முடியாது'’ எனக் கத்தினாள். மறுநாள்தான் அம்மாவை ஹோமில் சேர்க்க முடிவுசெய்தோம்.

நந்தினியின் உலகம் வேறு... அம்மாவின் உலகம் வேறு. அம்மாவின் உலகத்துக்குள் நந்தினியின் உலகைக் கொண்டுவர முயன்றேன். முடியவில்லை. அம்மா புராதன காலம் ஒன்றின் தூசிகள் படிந்திருந்த இடத்தில் உறைந்து நின்றுபோயிருந்தாள். கடிகாரத்தில் நேரத்தை நகர்த்திவைத்தாலும் முட்களின் வேகம் அப்படியேதான் இருக்கும் என உணர்ந்துகொண்டேன். `நந்தினியின் உலகத்துக்குள் அம்மாவின் உலகம் ஒருபோதும் வர முடியாது' எனத் தீர்மானமாகத் தோன்றியது. வர்ஷினியை அம்மாதான் வளர்க்க வேண்டும் என விரும்பினேன். ஆனால், நந்தினி ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி, வர்ஷினியை எப்போதும் தனது அறையிலேயே வைத்துக்கொண்டாள்.

நினைவுகளில் இருந்து மீண்டு வலதுபுறம் தெரிந்த கடலைப் பார்த்தேன். டேனியல் சாப்பிட்டபடியே சொன்னார்... “இந்தப் பகுதியில இது நல்ல ஹோட்டல். கடலைப் பார்த்தபடியே சாப்பிடலாம். உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா? உங்க அம்மாவும் நானும் பலமுறை இங்கே வந்திருக்கோம்.”

`ஹோமில் சாப்பாடு அவ்வளவாக நல்லா இருக்காது’ என அம்மா ஒருமுறை சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. ஹோமில் எல்லோருக்கும் பொதுவான சமையல்தான். விரும்பினால் அவங்களே சமைச்சு சாப்பிடும் வசதியையும் அந்தந்தக் குடிலில் வைத்திருந்தார்கள். இன்டக்‌ஷன் ஸ்டவ் முதல் மைக்ரோ வேவ் ஓவன் வரை வைத்திருந்தார்கள். `அதற்குத்தானே முந்நூறு டாலர் வாங்குறாங்க?’ என நந்தினி கோபத்துடன் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. இருந்தாலும் அம்மா எப்படி ஒரு கிறிஸ்துவ ஹோமில் எனத் தயங்கினேன்.

``இங்கே பாருங்க, அப்புறம் என்னைக் கொடுமைக்காரி, உங்க அம்மாவை அநாதை ஆசிரமத்துல தள்ளிட்டேன்னு திட்டக் கூடாது. தெரிஞ்ச இடத்துல விசாரிச்சுத்தான் நல்ல ஹைடெக் ஹோமா பார்த்திருக்கேன். அங்கே அவங்களுக்கு எந்தக் குறையும் இருக்காது’' எனக் கத்தினாள்.

டேனியல் சாப்ஸ்டிக்கால் நூடுல்ஸைக் கிளறியபடியே சொன்னார்.

“ஒருமுறை இங்கே வந்து சாப்பிட்டோம். உங்க அம்மாவுக்கு இந்த ஹோட்டல் ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது. மாலை நேரத்துல அடிக்கடி வருவோம். பீஃப் ஃபிரை இங்கே ஃபேமஸ்” என்றார்.

திகைப்பாகவும் குழப்பமாகவும் இருந்தது. தன்வாழ்நாள் எல்லாம் அவ்வளவு ஆச்சாரமாக இருந்த அம்மாவா, தனது இறுதி நாட்களில் இந்த மனிதரோடு சேர்ந்து மாட்டிறைச்சி தின்றாள்? என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. மேற்கொண்டு சாப்பிடப் பிடிக்காமல் எழுந்து சென்று, கை கழுவித் திரும்பியதும் சர்வர் பில்லோடு ஒரு தட்டில் உலர்ந்த திராட்சைப் பழங்களையும் பாக்குத்தூளையும் கொண்டுவந்து வைத்தார். இரண்டு திராட்சைப் பழங்களை வாயில் போட்டு விழுங்க, கடைவாய் பல் கூசியது. எனது முகபாவனையைப் பார்த்துவிட்டு டேனியல் சிரித்தபடியே சொன்னார்... ``உலர்ந்த திராட்சையில் எப்போதும் தித்திப்பு அதிகம்.’’

அடுத்த நான்கைந்து நாட்கள் அமெரிக்க விசா அலுவலகம், சென்னையில் இருந்த எனது வங்கிக் கிளைக்கு செல்வது, பழைய அலுவலக நண்பர்களைச் சந்திப்பது என்று ஓடியது. நந்தினி காலையும் மாலையும் என்னோடு அலைபேசியில் பேசுவாள். நான் எரிந்துவிழுவேன். வாக்குவாதம் முற்றி அவள் விம்மல் சத்தம் கேட்கும்போது, நான் அலைபேசி தொடர்பைத் துண்டித்துவிடுவேன். அவளுக்குள் வாழ்நாள் எல்லாம் குற்றவுணர்வு ஏற்பட வேண்டும் என மனதுக்குள் விரும்பினேன். டேனியல், இரண்டு முறை நான் தங்கியிருந்த ஹோட்டலுக்கு வந்திருந்தார். எங்கள் சந்திப்புகளில் அவர் மிகவும் குறைவாகவே உரையாடினார். இறுதியாக என்னைச் சந்திக்க வந்திருந்தபோது அவரும் அம்மாவும் கேரளா சென்ற தகவலைச் சொன்னார். அங்கு இருவரும் சேர்ந்து எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படத்தின் ஒரு பிரதியை எனக்குத் தந்தார். அவர் என்னிடம் இருந்து விடைபெறும்போது, ``நீங்க அமெரிக்கா திரும்பும்போது அவசியம் விமான நிலையம் வரை வந்து வழியனுப்புகிறேன்’’ எனச் சொன்னார். ஆனால், அவர் வரவே இல்லை. விமானத்தில் ஏறும்வரைகூட அவரிடம் இருந்து அழைப்பு எதுவும் வரவில்லை. நானே அவரைத் தொடர்புகொண்டு பேசலாம் என முயற்சிக்க, அவர் எண் தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியில் இருப்பதாக மீண்டும் மீண்டும் பதில் வந்தது.

எனது மணிபர்ஸில் இருந்த புகைப்படத்தை எடுத்துப் பார்த்தேன். மூணாறில் எடுத்த புகைப்படம். படத்தில் பனி மேகங்கள் சூழ்ந்த உயர்ந்த மலைச்சிகரம் பின்னணியில் டேனியலுடன் அம்மா நின்றிருந்தார். அம்மா புடவைக்கு மேலே ஜெர்கின் கோட்டு அணிந்து அழகாகத் தெரிந்தார். எனக்குத் தெரிந்து அம்மா தனது சொந்த ஊரையும், பிறகு சென்னையையும் தவிர வேறு எங்கும் சென்றதே இல்லை. அம்மா தனது இறுதி நாட்களில் எப்படி தனது வாழ்க்கையை உணர்ந்திருப்பாள்? பாதுகாப்பின்மையின் கரங்கள் அவளது கழுத்தை நெரித்திருக்குமா? இல்லை. திறமையான ஓட்டுநரின் வாகனப் பின்னிருக்கையில் நிம்மதியாக அயர்ந்து உறங்கும் பயணிபோல இருந்தாளா?

அம்மாவை என்னால் இறுதிவரை புரிந்துகொள்ள முடியாமல்போனதை உணர்ந்தேன். எப்போதும் நமக்கு அருகில் இருக்கும் ஆட்களைப் பற்றி நாம் புரிந்துகொள்ளவே முடியாது. அருகில் இருப்பதாலேயே அவர்கள் சாதாரணமானவர்கள் என நினைத்து, ஒருவித அலட்சியத்தை அவர்கள்மீது செலுத்துகிறோம். தவிர, `நமது அருகில் இருப்பவர்களும் தங்கள் அசாதாரணங்களை நம்மிடம் வெளிப்படுத்த மாட்டார்கள்’ என டேனியல் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. ஆனால், இவற்றை எல்லாம் மீறியும் இறுதியாக டேனியலைச் சந்தித்த தினம் அன்று, அவர் சொன்ன ஒரு விஷயம் மட்டும்தான் எனக்குள் விநோதமாகவும் திகைப்பாகவும் இருந்தது.

“உங்க அம்மாவுக்கு மேஜிக் தெரியுமா? அவங்க எங்கேயாவது மேஜிக் கத்துக்கிட்டாங்களா?” எனக் கேட்டார்.

“புரியலை... மேஜிக்கா?”

“இவ்வளவு நாளா அவங்க கூடவே இருந்திருக்கீங்க. உங்களுக்கே உங்க அம்மாவை பற்றி தெரியலை. அவங்க என்னைவிட சிறந்த மேஜிக் கலைஞர். மிகப் பெரிய மெஜிஷியனா வந்திருக்கவேண்டியவங்க.”

அவர் அம்மாவைப் பற்றி சொன்னது எனக்கே புதிதாக இருந்தது.

``அம்மா, சிறுவயதில் ஊரில் குறி சொல்வார் என்றுதான் தெரியும். அதுவும் பின்னாட்களில் எதுவும் நடக்கவில்லை. சாதாரணமாகவே இருந்தார். எனது திருமணத்துக்குப் பிறகு மட்டும்தான் இரவுகளில் மொட்டைமாடியில் தனிமையில் உட்கார்ந்திருப்பார்’’ என்று சொன்னேன்.

``ஒருநாள் அவங்க என் அறைக்கு வந்திருந்தாங்க. நான் குளியல் அறையில் இருந்தேன். வெளியில் வந்து பார்க்கிறப்ப அவங்க கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்தாங்க. என்னோட சீட்டுக்கட்டு அவங்க கையில் இருந்தது. சீட்டு மேலே அவங்க கையால தடவியதும் அதுல இருந்த எழுத்து எல்லாம் மறைஞ்சு வெள்ளையா தெரிய ஆரம்பிச்சது. நான் பார்த்துப் பிரமிச்சுப் போயிட்டேன். அவங்களுக்கு மேஜிக் தெரியும்கிறதை விடுதியில இருக்கிற யார்கிட்டேயும் சொல்லக் கூடாதுனு எங்கிட்டே சத்தியம் வாங்கிட்டாங்க. அவங்க செஞ்சு காட்டின ஒரு மேஜிக் பார்த்து அசந்துட்டேன். அப்படி ஒரு மேஜிக் செய்றது எவ்வளவு கஷ்டம்னு எனக்கும் தெரியும். அறைக்குள்ள அவங்களை வெச்சுப் பூட்ட சொன்னாங்க. திரும்ப அறையைத் திறந்து பார்க்கிறப்ப அங்கே இரவு வானமும் நட்சத்திர மண்டலங்களும் தெரியுது. திகைச்சுப்போய் திரும்பிப் பார்க்கிறேன்... உங்க அம்மா ஹாலில் இருந்த நாற்காலியில் என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்தபடியே உட்கார்ந்திருந்தாங்க.”

டேனியல் சொன்ன தகவல் எனக்கு விசித்திரமாகப்பட்டது. ஒருவேளை அவர் ஏதாவது உளறுகிறாரா என்றுகூடத் தோன்றியது. விடுதிக்குச் சென்ற முதல் தினம் `ஆயாள்... டேனியல் ஒரு பிராந்து சாரே’ என ஜோசப் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.

``வானில் கண்ணுக்குத் தெரியும் நட்சத்திரங்களைப்போலவே கண்களுக்குத் தெரியாத நட்சத்திரங்களும் இருப்பதாக, உங்கள் அம்மா அடிக்கடி சொல்வார். அது உண்மைதான். ஏழு முனிவர்கள்தான் வானில் நட்சத்திரங்களாக ஜொலிப்பதாகவும் அவர்களோடு எட்டாவதாக ஒரு பெண் நட்சத்திரம் மட்டும், எப்போதும் மௌனமாக அழுதுகொண்டே இருப்பது யார் கண்களுக்கும் தெரியாது என்ற உண்மையையும் உங்கள் அம்மாதான் எனக்குச் சொன்னார்.’’

அவர் இறுதியாகச் சொன்னதன் அர்த்தம் எனக்குப் புரியவே இல்லை. நான் எந்நேரமும் உடைந்து அழுதுவிடுவேன்போல் இருந்தது. எனக்கு பக்கத்து இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்த இளைஞன் என்னையே பார்த்துக்கொண்டி ருந்தான். தூசி விழுந்ததை எடுப்பதுபோல அழுகையை நாசூக்காகத் துடைத்தேன். நந்தினியிடம் இருந்து அலைபேசி வந்தது.

“ஃப்ளைட் ஏறிட்டீங்களா?”

“ம்...”

“நான் கார் எடுத்துட்டு ஏர்போர்ட் வர்றேன்.”

“இல்லை. பனி அதிகமா பெய்யுறதா டி.வி-யில பார்த்தேன். வர்ஷினியை அழைச்சுட்டு வர வேணாம். நான் ஏர்போர்ட்ல இருந்து வாடகை கார் எடுத்துட்டு வர்றேன்.”

p77c.jpg

“ஏன்... உங்க குரல் ஒரு மாதிரியா இருக்கு, என்னாச்சு, எனிதிங் ராங்?”

விமானப் பணிப்பெண் அலைபேசியை அணைத்துவிட்டு, இருக்கையின் பெல்ட்டை அணியும்படி கண்டிப்பான தொனியில் மீண்டும் உத்தரவிட்டபடியே நடந்து சென்றாள்.

“ஐ மிஸ் யூ நந்தினி” எனச் சொல்லிவிட்டு அலைபேசியை ஃப்ளைட் மோடுக்கு மாற்றினேன்.

சற்றுநேரத்தில் விமானம் ஒரு பறவைபோல வானத்தில் வட்டமிட்டு, வங்கக்கடல் மீது பறக்க ஆரம்பித்தது. ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தேன். வானில் திரண்டிருந்த கோடிக்கணக்கான நட்சத்திரங்களில் ஒன்று மட்டும் இப்போது அதிகமாகச் சுடர்விட்டு ஜொலிப்பதுபோல தெரிந்தது. அது பிரமையா என கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டு மீண்டும் பார்த்தேன். பிரமை இல்லை. தெளிவாகவே தெரிந்தது. அமெரிக்காவில் நின்றுகொண்டு பார்த்தாலும் அந்த நட்சத்திரம் தெரியும்தானே!

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை உளவியல்

Sun, 29/01/2017 - 17:54
ஒரு நிமிடக் கதை உளவியல்
ஒரு நிமிடக் கதை

 

உளவியல்

உற்சாகமாய் வீட்டுக்குள் நுழைந்த குருமூர்த்தி குழந்தைகள் கையில் பழங்களைக் கொடுத்தபடி மனைவி வித்யாவை அழைத்தான்.

“வித்யா! 75 ஆயிரம் ரூபாய் சம்பளத்துல புதிய வேலை கிடைச்சிருக்கு. இனியும் இந்த பாவப்பட்ட ஜனங்க வசிக்கிற இடத்துல இருக்க வேண்டாம்னு தோணுது. கொஞ்சம் வசதியானவங்க இருக்கிற இடத்துக்கு மாறிடலாம்னு தீர்மானிச்சுட்டேன்” – உற்சாகமாய்ச் சொன்னான் குருமூர்த்தி.

“10 வருஷமா இங்கதானே இருக்கோம். இப்போ எதுக்கு இடம் மாறணும்?” –வித்யா புருவத்தைச் சுருக்கியபடி கேட்டாள்.

“அடுத்த வாரமே கார் வாங்கப்போறேன். குழந்தைகளை நல்ல பள்ளிக்கூடத்துக்கு மாத்தணும். அதுக்கெல்லாம் இந்த இடம் சரிப்பட்டு வராது!”

“இந்த வீட்லயும் கார் நிறுத்தலாமே. நல்ல பள்ளிக்கூடமும் பக்கத்துலயே இருக்குதே.”

“என்ன புரியாம பேசுறே வித்யா? நான் சொல்றதுல பெரிய உளவியல் இருக்குது! வசதியானவங்க இருக்கிற இடத்துக்குப் போனா அவங்களைப் பார்த்து நாம வாழ்க்கையில உயரணும்னு தோணும். இன்னும் கஷ்டப்பட்டு முன்னேறணும்னு ஒரு உந்துதல் வரும். ஏதோ வருமானம் குறைவா இருந்தப்போ இங்க இருந்தோம். இனியும் இந்த ஜனங்களோட சேர்ந்து வாழணுமா?”

“ஒருவகையில நீங்க சொல்ற உளவியல் சரியா இருக்கலாம். நீங்க சொல்றதையே இந்த பாவப்பட்ட ஜனங்க கோணத்துல இருந்து பாருங்க. இவங்க மத்தியில நாம வசதியா மாறுகிறப்போ நம்மளைப் பார்க்கிற இந்த மக்களுக்கும் முன்னேறணும்னு ஆசை வரும்தானே! நான் சொல்றதுலயும் உளவியல் இருக்கத்தானே செய்யுது?”

வித்யா கேட்ட கேள்வி குருமூர்த்திக்குள் நல்லதொரு உளவியலாய் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது.

http://tamil.thehindu.com

Categories: merge-rss

10 செகண்ட் கதைகள் 6

Sat, 28/01/2017 - 08:35
10 செகண்ட் கதைகள்

 

ஷாக் ட்ரீட்மென்ட்

p28_1.jpg

``சின்னப் பிரச்னைதான், ஸ்கேன் ரிப்போர்ட்ல பயப்படுற மாதிரி ஒண்ணும் இல்லை’’ என்று சொன்ன டாக்டர், ``முப்பதாயிரம் ரூபாய்க்குள்ள முடிஞ்சிடும்’’ என்றார்!

- ந.கன்னியக்குமார்

கொண்டாட்டம்

p28_2.jpg

``என்ன ஆச்சுன்னு தெரியலை... காலையிலேர்ந்து கரன்ட்டே இல்லை. ஒரு டி.வி புரோகிராம்கூடப் பார்க்க முடியலை. இந்தப் பொங்கல், பொங்கல் மாதிரியே இல்லை’’ - அலுத்துக்கொண்டாள் மாளவிகா!

- அஜித்

விலை

p28_3.jpg

மகனுக்கு ஆக்ஸிடென்ட் ஆனதைக் கேட்டு, ``என்னாச்சுப்பா..?’’ எனக் கனிவோடு விசாரித்த அப்பாவிடம் ``மொபைல்ல லேசா ஸ்க்ராட்ச், லேப்டாப்புக்கு ஒண்ணும் ஆகலை. ஹெட்போன்தான் அறுந்துருச்சு’’ என்றான் விக்னேஷ்!
 
- எஸ்கா

இது டாப் 10 அல்ல..!

p28_4.jpg

தீபாவளிக்கு வெளியான படத்தை ‘தேறாது’ என விமர்சனம் செய்த டி.வி-யில், மூன்று மாதத்துக்குள் ‘புத்தம் புதிய அதிரடி நகைச்சுவை படம்’ என்ற அறிவிப்போடு அதே படம் ஒளிபரப்பானது!

 - ச.பூபால் சிங்

விளக்கவுரை

p28_5.jpg

ஆசிரியர்: ‘பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல்’ - இந்தக் குறளுக்கு அர்த்தம் தெரியுமா?

மாணவன்: ஓ... ‘வைஃபை’ சார்!

 - கே.லக்‌ஷ்மணன்

வாழப் பழகாதவர்!

p28_6.jpg

தன் வாழ்நாளில் லஞ்சமே வாங்காத கந்தசாமியின் உடல், ஆயிரம் ரூபாய் அழுத பின்னர்தான் குடும்பத்துக்குக் கிடைத்தது!

- சாய்ராம்

நிழல்

p28_7.jpg

``உன்னைப் பெண் பார்க்க வரும் மாப்பிள்ளைகிட்டே உன் ஃபேஸ்புக் ஐ.டி எல்லாம் சொல்லாதே. உன் ஃப்ரெண்ட்ஸ் யார் யார் எல்லாம் என்னென்ன கமென்ட் அடிச்சாங்கனு செக் பண்ணிட்டு இருப்பாரு.’’

``சரிம்மா. ஆனா, ஆல்ரெடி அவர் என்னோட ஃபாலோயரா இருந்தா?” என்றாள் மகள்!

- சி.பி.செந்தில்குமார்

கனவுகளே...

p28_8.jpg

``ஃபாலோ யுவர் ட்ரீம்ஸ்’’ என்றேன்.

``அதைத்தான் செய்றேன். கண்டுக்கவே மாட்றா’’ என்றான் நண்பன்!

- ஆர்.எல்.பிரியதர்ஷினி

கடிதல்

p28_9.jpg

`` `ஹோம்வொர்க் செய்யும்போது டி.வி பார்க்கக் கூடாது’னு எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கேன்?’’ எனக் கடிந்துகொண்டாள் திவ்யா, தன் அம்மாவை!

- ந.கன்னியக்குமார்

ஸ்கூப் நியூஸ்

p28_10.jpg

மூன்று பேர் காணாமல்போன வழக்கில் தலைவரை விசாரிக்க வந்த அதிகாரிகளின் வாகனம், அவரது பண்ணை வீட்டில் மூன்று இடங்களில் ஸ்பீடு பிரேக்கர்களை ஏறிக் கடந்தது!

- கி.ரவிக்குமார்

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

பச்சைக்கிளி

Fri, 27/01/2017 - 09:02
பச்சைக்கிளி - சிறுகதை

கண்மணிகுணசேகரன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

ந்திவெயில், நடையைத் தாண்டி அருகால் படியின்மேல் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. கதவுக்கும் தெற்காலப் பக்கமாக மேற்கில் தலைவைத்து பச்சைக்கிளியைக் கிடத்தி, சுற்றிலும் அமர்ந்திருந்தார்கள். நூலாக நொடிந்துபோன தேகம், நைட்டிக்குள் ஒடுங்கிக்கிடந்தது. மக்கியக் கொழுக்கொம்பை வளைத்திருக்கும் காய்ந்த அவரைக்கொடிபோல், மெலிந்த கைகளில் லேசாகப் புடைத்தபடி நரம்புகள் ஓடியிருந்தன. வெளுத்த முடிகள், அழுக்கேறிய தலையணையில் பாவி இருந்தன. குடவுகொண்ட கண்களில் கோடாகத் தெரிந்த இடைவெளியில் மிகவும் பரிதாபமாக அவளின் விழிகள், பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த கொஞ்சிக் குப்பத்தார் இளைய பெருமாளைப் பார்த்து, திரும்பத் திரும்பக் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தன.

`வண்டிக்காரன் கூப்புடுறான். நான் போவுட்டுமா?’

தலையில் இருந்த முடிகள் எல்லாம் வழித்துத் துடைத்துக்கொண்டு முகத்தில் இறங்கி, அதுவும் வெள்ளடை பாய்ந்து, அறுபதின் முதுமையில் கொஞ்சிக்குப்பத்தார். பச்சைக்கிளியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவரின் கண்களில் கொப்புளித்துக் கொப்புளித்து தாடிக்குள் கசிந்துகொண்டே இருந்தது நீர். பிடிவாதமாகக் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்த பச்சையின் கண்களை, அவரால் நேருக்குநேர் பார்க்க முடியவில்லை. கீழே குனிந்துகொண்டார். தாடியையும் தாண்டி சாணி மெழுகிய தரையில் கண்ணீர்த்துளிகள் சொட்டின.

திருவதிகைக் கோயிலில் தாலியைக் கட்டி, குழந்தைகளைப் பெற்று, கல்யாணம் காட்சிகளைச் செய்து, பேரப்பிள்ளைகளைத் தூக்கி மகிழ்ந்த பெருவாழ்வை, கடகந்தாயத்தில் தூக்கி எறிந்துவிட்டுப்போக விடாப்பிடியாக நின்றுகொண்டிருக்கும் தருணத்தில், அவளுக்கு என்ன சொல்வது எனத் தெரியாமல் விரல்கள் ஈரத்தரையைக் கீறிக்கொண்டிருந்தன.

p64.jpg

என்ன நினைத்தாரோ... கதவைப் பிடித்து எழுந்தவர், ஒன்றும் சொல்லாமல் சாமியா வீட்டுக்குப் போனார். சுவரில் மாட்டியிருக்கும் வடக்கு மலையான் பிள்ளையாரை விடுத்து, கொஞ்சிக்குப்பத்து அய்யனார் இருக்கும் சனிமூலைப் பக்கம் திரும்பி, உள்ளுக்குள் கதறியபடி கையைத் தலைக்கு மேல் தூக்கி, “அய்யனாரே... இம்மாங்காலம் எங்களுக்கு ஆதரவா இருந்த நீ, கடைசியில கைவுட்டுட்டியே! இருவத்தஞ்சு வருஷத்தைத் தாண்டி இப்படி வந்து அந்த வண்டிக்காரன் வாதிக்கிறான். உனக்கு நாங்க என்னா குறைவெச்சோம்? பதினைஞ்சு நாளா, `அவனக்கூடப் போறேன்... போறேன்'னு கண்ணால கேட்டுக் கேட்டுக் கொல்றா. நான் அவளுக்கு என்னா பதில் சொல்வேன்? அந்த வண்டிக்காரனுக்கு ஒரு கால்கட்டு, வாய்கட்டு கட்ட மாட்டியா? அவ மின்ன போனா, நான் பின்ன வரப்போறேன். இதுல குறைகாலத்துக்கும் நான் அவளை நினைச்சுக்கிட்டுக் கெடக்கிற மாதிரி ஒரு புண்ணியத்தைச் செய்ய மாட்டியா?” - கையை நீட்டி நீட்டிக் கவக்கழி செருகி இருக்கும் கூரையைப் பார்த்து, கடைக்கண்ணால் வழிந்தோடக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். மளமளவென முருங்கைக்கிளை முறிவதுபோல் சிதம்பரத்து மூலை மண்டுகழியில் சைனம் பொரிந்தது. ஒரு கணம் அப்படியே வெலவெலத்துப்போய்விட்டார். கட்டு சைனம், கலகத்தில்தான் கொண்டுபோய்விடும்.

திரும்பவும் பச்சையிடம் போய் உட்கார, அவருக்கு மனம் இல்லை. அதே நேரம் கேடுபாடாகக் கிடக்கும் அவளைக் கெடாசிவிட்டு வெளியே போகவும் கால் பாவவில்லை. ஆடலங்கழியாக நடந்துபோய், பச்சையின் கால்மாட்டில் தலையில் அடித்த மாதிரி நின்றுகொண்டே இருந்தார். இடையில் காணாமல்போய் திரும்பவும் அவரைக் கண்ட பச்சையின் கண்கள், பழையபடி ஆவலமாக ஏறிட்டு, `வண்டிக்காரன் வுடாமக் கூப்புடுறான் போவுட்டுமா?’ - கெஞ்ச ஆரம்பித்தன.

ணிக்கன்குப்பத்தில் பொங்கநாதன் என்றால், யாருக்கும் அவ்வளவாகத் தெரியாது. வண்டிக்காரன் என்றால், அறியாப்பசங்கக்கூட “தா… சர்க்காரு கெணறு இருக்கு பாரு. அதுக்கும் பக்கத்துல வாசல்ல டயர் வண்டி நிக்கிற வூடுதான்” எனக் கையைக் காட்டிவிடுவார்கள். குறிப்பாக, வயதுக்குவந்த, வரப்போகும் பெண்பிள்ளைகள் எல்லோருக்கும் அவன் மீது கொள்ளை ப்ரியம். எல்லோருடைய தோட்டத்திலும் விதவிதமான செடிகள், அவன் பெயரைச் சொல்லி பூத்துக்கொண்டிருந்தன.

மாஞ்செவலையாக நல்ல உயரம். சுருள் சுருளாக அடர்த்தியான முடிகளை அவன் வாக்கெடுத்துச் சீவியதே இல்லை. எப்போது பார்த்தாலும் ஈரிழைத் துண்டால் வளைத்து, தலைப்பாகையை இறுக்கமாகக் கட்டியிருப்பான். கைலி, பனியனில் பெரும்பாலும் வண்டியோடும் மாட்டோடும்தான் போகும் அவனுக்கான பொழுது. உச்சிக்கொம்புகொண்ட திருவண்ணாமலை மாடுகள், கொம்புகளில் மணிப்பரல்கள் உருளும் கொப்பிகள்,  நத்தைக்கூடுகளைக் கோத்தது மாதிரி தலைக்கயிற்றில் சின்னதாக சலங்கைச்சரம், கழுத்தில் பெருமணிகளாக வெண்டையங்கள் என வண்டி தெருவில் கடந்துபோகும்போது, அய்யனார் வேட்டைக்குப் போவது மாதிரியான சலங்கைச் சத்தங்களை ஞாபகப்படுத்தும். கண்ணபிரான் பட்டறையில் கோத்த டயர்வண்டியில், பண்ருட்டி பக்கம் போய் கறவை மாடுகள் வைத்திருப்பவர்களிடம் குப்பை எருவை விலைக்கு வாங்கி, நடைக்கு இவ்வளவு என முந்திரித் தோப்புக்காரர்களுக்கு வந்து கொட்டுவான். ஆள் வைக்காமல் இவனாகவே வெட்டி அள்ளிக் கொண்டுவந்து கொட்டி நித்தம் ஒரு நடை. பண்ருட்டியில் இருந்து கும்பகோணம் ரோட்டில் திருப்பிவிட்டால் போகும் லாரி, பஸ்கள் எதையும் பொருட்படுத்தாமல் தானாகவே பணிக்கன்குப்பத்துக்கு மண் ரோட்டில் திரும்பிக்கொள்ளும் மாடுகள். அதிகம் வெயிலில் அடிபடாத, சிரமம் இல்லாத வேலை.

ஆடி மாதம் முந்திரிக்கு எரு தெளித்துதான் ஏரோட்ட வேண்டும் என்பதால், வண்டிக்காரனுக்குக் கடுமையான வேலை இருக்கும். சளைக்காமல் நாளைக்கு இரண்டு நடை என அரிபிரியாக ஓட்டுவான். அதேபோன்று ஆடி மாதத்தில் வைக்கும் செடிகொடிகள் எளிதில் பிழைத்துக்கொள்ளும் என்பதால், ஊர் பெண்பிள்ளைகள் அவன் வண்டிக்காக எதிர்பார்த்துக் கிடப்பார்கள். எரு அள்ளப்போகும் தோட்டங்களில் பார்க்கும் பூஞ்செடிகளை வாங்கி வந்து, சளைக்காமல் எல்லோருக்கும் கொடுப்பான். நல்ல எருமைச் சாணி எருவாக, நடை வரும்போது வழி மறித்து முறத்தில் அள்ளிக்கொள்வார்கள்.

“செடியைக் கொண்டாந்து குடுத்துட்டா மட்டும் போதுமா? எருவுக்கு எங்கே போறது நாங்க?''

ஒன்றும் சொல்லாமல் சிரித்துக்கொண்டு போவான். பூக்களாலும் வயசுப் பெண் பிள்ளைகளாலும் சூழ்ந்த வாழ்வு, அவனுக்கு ரொம்பவும் ப்ரியம். அதிலும் கிழக்குத் தெருப் பச்சைக்கிளி என்றால், அவனுக்கு உயிர்.

பட்டுராசா மகள் பச்சைக்கிளிக்கு, பட்டாம்பூச்சியைப்போல் படபடக்கும் பருவம். அதிலும் அவளின் சின்ன மாமன் கொஞ்சிக்குப்பத்து இளையபெருமாள், அவள் வயதுக்கு வந்தபோது ப்ரியமாக வாங்கிக் கொடுத்திருந்த மயில் பாவாடையைக் கட்டிக்கொண்டு வரும்போதெல்லாம் திரும்பிப் பார்க்கவைக்கும் பேரழகு. அவளுக்கு கனகாம்பரம் என்றால் கொள்ளை ஆசை. தலைகொள்ளாமல் சூடியிருந்தாலும் வைத்திருக்கும் சுவடே தெரியாமல் மிக லேசாகக் காற்றில் ஆடும் கனகாம்பரத்துடன் அவளும் பறப்பாள். வண்டிக்காரனிடம் நடைக்கு நடை வம்படியாகப் பேசி, விதவிதமான கனகாம்பரக் கன்றுகளை வாங்கிவிடுவாள். மற்ற பிள்ளைகள்போல் வாங்கிய கன்றுகளில் பாதியைச் சாகடித்துவிட்டு, பொழக்கன்னுக்கு மீண்டும் அவனிடம் கையை நீட்டுவதுபோல் இல்லாமல் வைக்கும் எல்லா கன்றுகளும் பிழைத்துப் பூவைத்துவிடும் அவளின் அதிசயக் கைராசி. அவளுக்காகவே சந்தைக்குப் போய் அவள் மகிழ்கிற மாதிரி புது ரகக் கனகாம்பரக் கன்றுகளைக் காசுபோட்டு வாங்கிவந்து கொடுப்பான் வண்டிக் காரன். ஒவ்வொரு கன்றையும் கை நீட்டி வாங்கும்போது எல்லாம் பச்சக் குழந்தையைப்போல் அவள் முகம் கொள்ளும் பரவசம், மகிழ்வு. அந்த அழகு முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என, வண்டிக் காரனுக்குள் ஒரு பேராவல் பொங்கி எழும்.

கொண்டுவந்து கொடுத்த செடிகள் அனைத்தும் ஒருசேரப் பூத்துக் குலுங்கிய ஒரு காலை நேரத் தோட்டத்தில், மஞ்சள் பாவாடையும் கிளிப்பச்சை நிறத் தாவணியுமாக நின்றிருந்தவளைப் பார்த்தவன் அசந்துபோனான். நந்தவனத்தில் நிற்கும் தேவதையைப் போன்று நிற்கும் அவளை, `அந்தக் கணமே வேரடி மண்ணோடு பிடுங்கிவந்து, தனது தோட்டத்தில் நட்டுக்கொள்ள வேண்டும்' என எண்ணினான். அதற்குப் பிறகு, பூக்களைப் பார்க்கும்போது எல்லாம் அவனுக்கு அவள் முகமாகவே தெரிந்தது. பூத்துக்குலுங்கும் செடிகள் எல்லாம் அவளாகவே இருந்தாள்.

ஒரே சமூகம்தான் என்றாலும், காணி பூமியில் வலுத்த கையாக பச்சையின் குடும்பம் இருந்ததால், அவன் தயங்கினான். ஆனாலும், அவள் இல்லாமல் வாழ்க்கையே இல்லை என்ற கணத்தில் துணிந்து, முந்திரிக்கொட்டை பொறுக்க சொரட்டுக் கழியோடு போனவளை வண்டிப்பாதையில் மறித்து, மனதில் கிடப்பதை வெடித்தான்.

“பச்ச, உன்மேல நான் உசுரயே வெச்சிருக்கேன். உங்க தோட்டத்துல நீ சிரிச்சுட்டு நிக்கிற மாதிரி காலத்துக்கும் எங்க வூட்லயும் நீ சிரிச்சுட்டு நிக்கணும். நாம ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம் பச்ச. நீ `ஊ'னு சொன்னின்னா, எங்க அம்மாவ உங்க வூட்டுக்கு வந்து பொண்ணு கேக்கச் சொல்றேன்.”

பச்சைக்கு வியர்த்து விறுவிறுத்தது. பூச்செடிகளோடு தொடங்கிய பழக்கத்தை, கடைசியில் இப்படிக் கொண்டுவந்து நிறுத்துவான் என அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. தலைகுனிந்து சடசடப்பில் நின்றுகொண்டிருந்தவளின் கண்களில், கட்டி இருந்த பாவாடை வறும்பில், மயில்கள் தோகையை விரித்து ஆட்டம்போட்டன. ப்ரியமாக வாங்கிக் கொடுத்த கொஞ்சிக்குப்பத்து தாய்மாமன் இளையபெருமாள், மனசுக்குள் வந்து சிரித்துக்கொண்டு நின்றான். அவ்வளவுதான் பாம்புப் படத்தைப் போட்டுவிட்டுப் போவதைபோல், அவனை ஏறெடுத்துக்கூடப் பார்க்காமல் சரசரவென பட்டிக்காட்டான் முந்திரிப்பக்கம் போய்க்கொண்டிருந்தாள்.

வண்டிக்காரனுக்கு, ஒரு கணம் அப்படியே குன்னிப்போய்விட்டது. முகம் சுண்டிப்போய் வண்டியின் கொலு சட்டத்தில் குந்தியிருந்தவாறே திரும்பி, கறாராகச் சொன்னான், “நெசமாலும்தான் பச்ச. உன்மேல நான் உசுரயே வெச்சிருக்கேன். நீ இல்லைன்னா நான் செத்துடுவேன்” எனச் சொல்லிக்கொண்டிருந்த அவனின் குரல், குறிபார்த்து எரிந்த கத்தாழை மடலின் கூர்முள்ளைப்போல் அவளை விடாமல் பின்தொடர்ந்தது.

தூண் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த சானகி, நெத்திமட்டச் சுவரில் சாய்ந்து இருந்த பவுனாம்பாளிடம் சொன்னாள், “என்னாடி பவுனு... மலை ஆத்தா கோயில் காட்டுல ஆடி மாசத்துல மொட்ட ஈச கோத்துக்கிட்டுப் போற மாதிரி, உன்னடி மண்ணடியா முந்திரிக் கொட்டை பொறுக்கிக்கிட்டுக் கெடப்பிங்களே! வாரம் பத்து நாளா அவ மனசுல என்னாத்த போட்டுக் குழப்பிக்கிட்டுக் கெடக்குறானு தெரியலை. கொஞ்சிக்குப்பத்தாரையே உருவ உருவப் பார்க்கிறா. என்னா ஏதுனு கிட்ட வந்து நீனாச்சும் ஒரு வார்த்தை கேட்டுப்பாரேன்டி.”

பவுனாம்பாளும் பச்சையைப்போலவே பேரப்பிள்ளைகளை எடுத்த ஒரே வயசுக்காரிதான். சானகி சொன்னதும் கிட்டவந்து குனிந்து, பச்சையின் தலையில் ஆதரவாகக் கை வைத்தபடி கேட்டாள், “என்னா பச்ச... உன் மாமனை யாரும் வுட்டுட மாட்டாங்க. நீ ஒண்ணும் பயப்படாத. இங்காண்ட சாஞ்சா கட்லு... அங்காண்ட சாஞ்சா மெத்தங்கிற மாதிரி தாங்கு தாங்குன்னு தாங்கிற மருமொவளைக் கொண்டாந்து வெச்சிருக்கிறேன். அதுக்கு மேல மொவங்காரன். மொவளுவோ, பேரப்புள்ளிவோனு கொஞ்சிக்குப் பத்தாருக்கு இங்க என்னா குறை? நீ இம்மாங்காலம் என்னா பார்த்துக்கிட்டு இருந்தியோ, அதே மாதிரி எல்லாரும் அவரைப் பார்த்துப்பாங்க. நீ எதையும் மனசுல போட்டுக் குழப்பிக்காத.”

பவுனாம்பாள் சொல்லி முடித்ததும், பச்சையின் பெரிய மகள் சேந்தநாட்டில் வாக்கப்பட்டவள். செகலட்சுமி, குபுக்கென உடைந்து அழுதாள். அவளின் அழுகையில் எல்லோருக்குமே கண்கள் பொசுக்கெனக் குட்டை கட்டிக்கொண்டன. தொம்பையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து இருந்த அடுத்த தெருக்காரி வேம்பாயிதான் சானகியை அதட்டினாள்.

“ஏண்டி, அவளைப் போட்டு இம்சகட்டி அடிக்கிறீங்க. வாயைத் தொறந்து சொல்ற மாதிரி இருந்தா சொல்லிட்டுப்போறா. காத்துசாட்ட புடிச்சவளைக் கேக்கிற மாதிரி கணதாண்டி கெடக்கிறவகிட்டப் போயி `என்னா குறை... என்னா குறை?'னு நோண்டிக்கிட்டே நிக்கிறீங்க.''

“நோண்டாம... என்னாதான் செய்யச் சொல்றே? இன்னியோட பாஞ்சி நாளாவுது. மேமுழி கீமுழி முழிச்சுக்கிட்டுத்தான் கிடக்குதே தவிர, இருந்தம்னு இல்லாம தீந்தம்னு இல்லாம… அது அது வூடு வாசலைப் போட்டுட்டு வந்து குந்திக் கெடக்குதுவோ” - சானகி சண்டைக்கு நிற்பதுபோல் சொல்லிவிட்டு, நடையில் குந்தியிருந்த பச்சையின் மகன் பரஞ்சோதியிடம் சொன்னாள், “எலேய் சோதி... இதுக்கு மேல நடக்கிறபடி நடக்கட்டும். எந்திரிச்சுப் போயி வேலையைப் பாருங்க. மாடு, வெயில்ல கட்டிக்கெடக்குது பாரு புடிச்சுக் கட்டு.”

கொஞ்சம் இடைவெளிவிட்டு திடுமென நியாயம் கேட்பது மாதிரி சோதியிடமே சொன்னாள், “அன்னிக்கி `வவுத்து வலிக்கிறப்ப எல்லாம் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போவலாம்'னு கூப்பிட்டப்ப ஒண்ணும் இல்லை, பித்தம், சூடுன்னு தழதாம்ப அரைச்சுக் குடிச்சுக்கிட்டு நின்னா. நாமளும் அதை மீறி பண்ருட்டி நந்தகோபால்கிட்ட தூக்கிக்கிட்டுப் போய்தானே பார்த்தோம். முக்காலே மூணுவீசமும் முத்தின அப்புறம், அவன் என்னா கடவுளா? அந்த ஆளு கையை விரிச்சுட்டான். நாம என்னா பாக்கிலியா... போவுலியா? அவளா உண்டாக்கிக்கிட்ட வினை. என்னமோ இப்படிக் குறை மாசத்தை அவ தலையில எழுதிட்டான். நாம மட்டும் என்னா, ஆட்சா வைரமா இங்கேயேவா இருக்கப் போறோம். அவ பத்து பொழுது முன்னால போனா, நாம பத்து பொழுது பின்னால போவப்போறோம்” - சானகி, தெருவில் கொஞ்சம் நல்லது கெட்டது தெரிந்த வயதான கட்டை. கடந்து பேசினாள்.

“அந்த மாமன்கிட்ட என்னமோ சொல்லணும்னு நினைக்குது. ஆனா, அதால எதையும் சொல்ல முடியாம, கூழ்ல விழுந்த ஈயாட்டம் தவிக்குது. பாரு, என்னமோ வெச்சகண்ணு வாங்காமப் பார்த்துக்கிட்டுக் கலங்குறதை…” - பழைய கதையையே பவுனு மறுபடியும் சொல்லி முடித்ததும், முகத்தில் அடிக்கிற மாதிரி சானகி வீசினாள்.

“ஆமாண்டி. என்னமோ சொல்வாங்களே... வாழும்போது இல்லை... வாழப்பூ சித்தாட சாவும்போதுதான் தறி போட்டு நெய்றானாங்கிற மாதிரி, பேசப் புடிக்க இருக்கிறப்ப எல்லாம் ஒண்ணும் சொல்லலை. வாய் அடைச்சுப்போன அப்புறம்தான் சொல்லப்போகுது.”

சானகி சொல்லி முடிக்கவில்லை. கொஞ்சிக்குப்பத்தார் திடுமென உடைந்து பெருங்குரலில், “உன்னை வுட்டுக்குடுத்துட்டு எப்பிடி இருப்பேன் பச்ச?” - ஓவென அழுதார். எல்லோரையும் ஒரு கணம் குபீரென அழுகை வளைத்துக்கொண்டது. அழுகுரல் கேட்டு, தோட்டத்துக்குப் போக எழுந்த பரஞ்சோதியும் சாந்தமதியும் ``முடிஞ்சுட்டுதா…'’ எனத் தேங்கினார்கள்.

“எமன் வந்து கேக்கும்போது வுட்டுக்குடுக்காம என்னா செய்ய முடியும்? இல்லை... வூட்லியே புடிச்சுவெச்சுக்கிட்டுத்தான் இருக்க முடியுமா? யார் யாருக்கு என்னா எழுதியிருக்கோ, அதுபடிதான் நடக்கும்” - சானகி, கொஞ்சிக்குப்பத்தாரைச் சமாதானப் படுத்தினாள். வெகுநேரம் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதவர், கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு தோட்டத்துப் பக்கம் போக எண்ணித் திரும்பினார். அப்போதும் `வண்டிக்காரன் கூப்பிடுறான். நா போவுட்டுமா?' - பச்சையின் கண்கள் அவரைக் கெஞ்சியபடி கூடவே பின்தொடர்ந்தன.

வெளியே தோட்டத்துப் பக்கம் வந்தார். `எமன் வந்து கேக்கும்போது வுட்டுக்குடுக்காம என்னா செய்ய முடியும்?' - சானகியின் குரல் திரும்பத் திரும்ப மனசுக்குள் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. எமனாக வந்து நிற்கும் வண்டிக்காரப் பயல். எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டுப் போக சம்மதம் கேட்கும் பச்சை, `இம்மாங்காலம் கூட வாழ்ந்ததுல, அவ மனசுல நிக்கிற மாதிரி நாம் நடந்துக்காம வுட்டுட்டமோ' என நினைத்து நினைத்துக் குமுறினார்.

திரும்பவும் தானாகவே கொய்யா மரம் நிற்கும் சனிமூலை நோக்கி கொஞ்சிக்குப்பத்து அய்யனாரிடம் சரணாகதிக்காக கைகள் நீண்டன. கொய்யாபழத்துக்கு வந்திருந்த பச்சைக்கிளிகள், அவரின் அழுகை அரவத்தில், கிழக்கே உத்திமாகுளத்துச் சுடுகாட்டுப் பக்கம் பறந்தோடின.

“கொஞ்சிக்குப்பத்து அய்யனாரு, கொஞ்சிக்குப்பத்து அய்யனாருன்னு ஊரு உலகம் எல்லாம் நம்ப கோயில்ல வந்து சைனம், கணின்னு கேட்டுக்கிட்டுப் போவுதுவோ. நீங்க என்னாடான்னா… `சாதகம், கோயில், குளம்னு எதையுமே பார்க்க வேணாம். தேதியை வையு'ங்கிறீங்க. வாழுங்காலத்துப் பயிரு. எதுக்கும் சும்மா சாங்கியத்துக்குனாச்சும் அய்யனாருகிட்ட ஒரு ஓசன கேட்டுப்பார்க்கும்” - மூத்தக்கட்டை சிவநாதப் படையாட்சி சொன்னது எதையுமே இளையபெருமாளின் அண்ணன்மார்கள் காதில் வாங்கவில்லை.

“நாம போறது நல்ல வழின்னா, எந்தச் சாமிகிட்டயும் ஓசன கேக்க வேணாம் பெரியப்பா” - பெரியவன் கலியபெருமாள் மறித்துச் சொன்னான். நல்லுவன் தங்கபெருமாளும் அதையே ஆமோதிப்பது மாதிரி நின்றுகொண்டிருந்தான். சின்னவன் இளையபெருமாள்,  முந்திரிக்கொட்டை வாங்கும் சைக்கிளைப் பிடித்தபடி ஒன்றும் சொல்லாமல் அவர்களையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றான்.

சிவநாது, திண்ணையில் போட்டுக் குந்தி இருந்த வேட்டியை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினார்.

“சரிடா, உங்க ப்ரியம். அதோட நீங்க சொல்ற மாதிரி அங்காண்டயும் செல்வாம்பா கூடப் பொறந்த பொறப்பு. ஆளு இல்லாத குடும்பம். வெச்சிருக்கிறதும் கறிவேப்பிலைக் கொழுந்து மாதிரி ஒரே ஒரு பொட்டப்புள்ள. நாம கொண்டாந்தா அதுக்கும் ஒரு ஆதரவாப் பூடும். நமக்கும்…” - அதற்கு மேல் ஒன்றும் சொல்லாமல் வாசலுக்கு இறங்கினார்.

அண்ணன்காரர்கள் இருவருக்கும் லேசான அதிர்வு. ஆனாலும் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லை. உண்மையில் பணிக்கன்குப்பத்தில் இருக்கும் தங்கச்சி, செல்வாம்பாள் மகள் பச்சைக்கிளியைத் தம்பிக்காரனுக்குக் கட்டிவைத்து, அந்தக் குடும்பத்துக்கு ஆதரவாக இருப்பது என்பது எல்லாம் இரண்டாம் பட்சம்தான். ஆம்பளப்புள்ளை இல்லாத வீடு. இளையபெருமாளுக்குப் பச்சையைக் கட்டிவைத்து, அங்கேயே அவனைக் குடும்பம் வைத்துக்கொள்ள செய்துவிட்டால், அதையே காரணம் காட்டி இங்கு இருக்கும் சொத்தையும் வீட்டையும் பிரித்துக்கொள்ளலாம் என்ற கணக்கு. கோயில், குளம் எனப் போய், சைனமோ, சாதகமோ கொடுக்கவில்லை என்றால், வேறு இடத்தில் பெண் பார்த்து, கடைசியில் இருக்கும் சொத்துபத்தை மூன்றாகக் கோடு கிழிக்க வேண்டும் என்ற யோசனையில்தான், எதையும் பார்க்காமல் நேரடியாகக் கல்யாணம் என நின்றுகொண்டிருந்தது. இந்த உள்கருத்து தெரிந்துதான் சிவநாது கொஞ்சிக்குப்பத்து அய்யனாரை குறுக்கில் இழுத்துப் போட்டுப் பார்த்தார். அவர்கள் எவரும் இதற்கு மசிவதுபோல் தெரியவில்லை என்றதும் அவராகவே படி இறங்கிக்கொண்டார்.

p64a.jpg

வாசலில் நின்று மனம் கேட்காமல் திரும்பவும் “நான் எதுக்குச் சொன்னேன்னா, நம்ப சாமிகிட்ட…” - இளையபெருமாளைப் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னவர், “சரி வேணாம்... எதுக்கும் கட்டிக்கப்போறவன் கிட்டயாச்சும் ஒரு வார்த்தை கேட்டுட்டு, அப்புறமா தேதி வெக்கிறது போறதுன்னு மேற்படி வேலையைப் பாருங்களேன்.”

பெரியவன் இரண்டு பேருக்கும் திக்கென உள்ளுக்குள் இடித்தது. `இளையபெருமாள் குறுக்குவசத்தில் தலையாட்ட மாட்டான்' எனத் தெரிந்துதான் இதில் இறங்கினார்கள். இருந்தாலும் பங்காளிக்குப் பல்லுல விஷம்கிற மாதிரி, சிவநாது அவனிடம் ஏதாவது இக்கு வைத்திருப்பாரோ என்ற பதற்றம். கலியபெருமாள் கடித்த வாய் துடைத்த மாதிரி பட்டெனச் சொன்னான், “என்ன பெரியப்பா, அவனைக் கேட்டுக்கிட்டு... கிளியாட்டம் பொண்ணு. கட்டிக்கிறதுக்கு என்னா அவனுக்குக் கசக்குது?”

கலியபெருமாள் சொன்னதைப் பொருட்படுத்தாமல், திண்ணையோரம் நின்றுகொண்டிருந்த இளைய பெருமாளைப் பார்த்துக் கேட்டார், “என்னாடா முந்திரிக்கொட்ட யேபாரி. உன் அக்கா மொவ பச்சக் கிளியைக் கட்டியாந்துடுவோமாடா?”

அண்ணன்களும் அதே குறியோடு அவனைப் பார்க்கவும் இளைய பெருமாளுக்கு அருகிளுப்பாக இருந்தது. ஆனால், மனசுக்குள் பச்சைக்கிளி வயசுக்கு வந்தபோது அவன் ஆசையாக வாங்கிக் கொடுத்த செட்டுப் பாவாடையின் மயில்கள் றெக்கைகள் விரிக்க ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

மகிழ்வை அடக்கியபடி சொன்னான், “என்னை என்ன கேட்டுக்கிட்டு பெரியப்பா... எங்க அண்ணனுவோ என்னா சொல்றாங்களோ... அதுபடி போவ வேண்டிதான்.”

அவன் வாபொறப்பைக் கேட்ட பிறகுதான் அண்ணன்காரர்கள் முகத்தில் பதற்றம் மறைந்த பரவசம். பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டே, “சரி, அப்புறம் என்னா... பாக்கு மாத்துறது போறது வர்றதுன்னு ஒண்ணும் பெரகளப் படுத்திக்கிட்டு இருக்க வேணாம். பாவம், அங்காண்ட அது ஒரு ஒட்டிநாக்க வெச்சுக்கிட்டு, எங்கன்னு அலையும். பேசாம, கைத்தாம்பலமா மாத்தி, கல்யாணத்தை வெக்கிற வேலையைப் பாருங்க.”

வியாபாரத்துக்கு வைத்திருந்த சைக்கிளை திண்ணையோரம் சாய்த்துவிட்டு, பச்சையின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு முந்திரி மரங்களுக்கு உயரே பறந்தான் இளையபெருமாள்.

தேதி வைத்த பிறகு, கல்யாணக் களையில் இன்னும் அழகுப் பதுமையாக இருந்தாள் பச்சை. அதுவும் தனக்குப் பிடித்த மாமன் இளையபெருமாளைக் கட்டிக்கொள்வது அவளுக்கு மனங்கொள்ளாப் பூரிப்பு. மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரர்கள் என்றாலும் தாய்மாமன்காரர்கள் என்பதால், கொஞ்சிக் குப்பமே திரண்டு வந்து நலுங்கு வைத்திருந்த அழகான மாலை. சரசரக்கும் பட்டுப்புடவையோடு தோட்டத்துப் பக்கம் போனவளுக்கு, பூத்து நிற்கும் கனகாம்பரங்களைப் பார்த்ததும் பொசுக்கென அவளுக்குள் வண்டிக்காரன் வந்தான். `உம்மேல நான் உசுரையே வெச்சிருக்கேன் பச்ச' - வண்டிப்பாதையில் மறித்துச் சொன்னது, மூங்கில் சிம்பாய் மனதுக்குள் வந்து போனதும், சின்னதாக ஒரு நெருடல். தேதி வைத்த நாளாக வண்டிக்காரன் இந்தப் பக்கமே வராமல் இருப்பது அப்போதுதான் நினைவுக்கு வரவும், இன்னும் இடித்தது. “பச்ச… மாமனுவோ எல்லாம் கௌம்புது பாரு” - அம்மாவின் குரலால் எல்லாமும் விடுபட, வீட்டுப் பக்கம் போனாள்.

திருவதிகைக் கோயிலில்தான் கல்யாணம். கோயிலில் இருந்து நேராக பொண்ணு வீடான பணிக்கன்குப்பத்துக்குப் போவதற்குக் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். கலவர முகத்துடன் அவசரமாக உள்ளே வந்த பச்சையின் அம்மா செல்வாம்பாள், வழியில் நின்ற கலியபெருமாளிடம் கமுக்கமாகச் சொன்னாள், “பொண்ணு-மாப்ளய நேரா கொஞ்சிக்குப்பத்துக்கு இட்டுக்கினு போங்க. நாள பின்ன பணிக்கன்குப்பம் வந்துக்கலாம். ஊர்ல ஒரு கெட்டத் தகவலு. மொத மொத எதுக்கு?”

“யாருக்கா?” எனப் பதற்றத்தோடு கேட்டான் பெரியவன். அதற்குள் புடவைக்கட்டைச் சரிசெய்ய தோழியுடன் தனி அறைக்குப் போயிருந்த பச்சைக்கும் செய்தி எட்டிவிட்டது. “வண்டிக்காரன் எருவு அள்ளிக்கிட்டு வரும்போது மெயின்ரோட்ல லாரியில அடிபட்டு வண்டிமாடுவுளோட ஆளும் அங்கேயே அவுட்டாம்.”

எரிந்துகொண்டிருக்கும் தாய்விளக்கை வாயால் ஊதி அணைத்த அதிர்வில் இருண்டு போய்விட்டாள் பச்சைக்கிளி.

`நீ இல்லைன்னா, நான் செத்துடுவன் பச்ச!' உள்ளுக்குள் மின்னலாக வந்து விளாசியது வண்டிக்காரனின் குரல்.

தெருக்கூத்து பார்க்க, பணிக்கன்குப்பமே கோயிலடியில் குவிந்திருந்த இரவில் தனித்த வீடு. துளிரடித்து நிற்கும் கன்று முந்திரியாகப் பசபசக்கும் ஆசைகளோடு புதுமாப்பிள்ளை இளையபெருமாள். பின்னலைத் தாண்டிய கனகாம்பரச் சரங்களோடு நின்ற பச்சையை முதன்முதலாக வாரி அணைத்தவன் அப்படியே அரண்டுபோய்விட்டான். விறகுக் கழியாக விறைத்துக்கொண்டு கிடக்கிறாள். “பச்ச… பச்ச… என்னாப்பா?” - பதற்றத்தில் கன்னங்களைத் தட்டிக் கேட்கிறான்.

மென்று தின்றுவிடுபவளாக முறைத்துப் பார்த்தவள், அவனிடம் சண்டைக்கு நிற்கிறாள். “இது நான் கட்டிக்க ஆசைப்பட்ட பொண்ணுடா. நீ எப்படி தாலிக்கட்டின?” - ஆண் குரலில் அடிக்காத குறையாகப் பேசுகிறாள். உடைந்து சிதறிப்போய்விட்டான். கூத்து பார்க்கப் போயிருந்த பச்சையின் அம்மாவை, ஓடிப்போய் அழைத்துவந்தான். “நம்ப புள்ள எல்லாம் அப்படிபட்ட புள்ள இல்லை சாமீ. வயசுப் புள்ளங்கிறதால, மேல ஏதோ காத்துசேட்ட அண்டிபோச்சு சாமீ” - அலமலண்டுபோய் கதறுகிறாள்.

உள்ளூரில் பட்டாளத்தானைக் கூப்பிட்டுவந்து பாடம் போட்டார்கள். வேப்பிலையின் தலையாட்டத்தில் பச்சையின் முடிகள் பறந்தன. “பயந்த குணம் மாதிரிதான் இருக்கு. மறுபடியும் வந்து அடங்காத மாதிரி ஒரு தடை போட்டு குடுக்கிறேன். இது மாதிரிதான் செலம்பிநாதம் பேட்டையில ஒரு பொண்ணு...” என ஆரம்பித்த பட்டாளத்தான், கழுத்தில் முடிச்சுகள் மிகுந்த ஒரு கயிற்றில் கோத்த தாயத்தைக் கட்டிக்கச் சொல்லிவிட்டுப் போனான். அடுத்து நடுவீரப்பட்டான் “காத்து சேட்டதான். இனிமே பறந்துடும்” அடுத்து கயிற்றைப் போட்டான். புதுக் கருக்கு மாறாத பாவு நூல் தாலிக்கயிற்றோடு முடிக்கயிறுகள் விழுந்துகொண்டே இருந்தன. கடைசியாக சொந்த ஊர் கொஞ்சிக்குப்பத்து அய்யனாரிடம் அழைத்துக்கொண்டு வந்தார்கள். தாடியை உருவிவிட்டு எருக்கங்கழியை எடுத்து பூசாலியிடம்தான் அழுது அழுது சொன்னாள், “நான் வண்டிக்காரன். இது நான் கட்டிக்க ஆசைப்பட்ட பொண்ணு. எனக்குப் புடிச்ச பொண்ணை, நான் எப்படி இன்னொருத்தனுக்கு வுட்டுக்குடுப்பேன்?”

p64b.jpg

“சின்ன மாமன்னா உசுரா இருக்கிற ஏம்புள்ளைக்கு, இப்படிப்பட்ட பழிபாவத்தை நினைச்சுட்டான அந்த வண்டிக்காரப்பய. ஊரு புள்ளிவோ ஓடி ஆசையா வாங்கிற மாதிரிதான என் புள்ளையும் ஓடி பூஞ்செடிகளை வாங்கிச்சு. அந்தக் கம்னாட்டிப்பய இந்த மாதிரி கெட்ட எண்ணத்தோட இருக்கான்னு தெரிஞ்சிருந்தா, நான் அப்பவே வௌக்கமாத்தால அவனை வெலா கோலியிருப்பன்” - அழுது புலம்பிய செல்வாம்பாளை, எரித்துவிடுகிற மாதிரி பார்த்தாள் பச்சை. பூசாலி கடந்து வண்டிக் காரனுக்கு தடையைப் போட்டு “இனிமேல்பட்டு ஒண்ணும் பயப்பட வேணாம் போங்க” - தலை கொள்ளாமல் விபூதியை அள்ளிப் போட்டு அனுப்பிவைத்தான்.

தூக்கம் தூக்கமாகத் தூங்கிகொண்டிருந்தாள். பழையபடி பேசிக்கொள்ள இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்குமேல் கடந்துபோனது. அப்போதும் இளையபெருமாளுக்கு கிட்ட நெருங்கவே அலட்டி. மீறி தொட்டாலும் எரிக்கிற மாதிரி முறைத்துக்கொண்டு நின்றாள். திடீர் திடீரென தூக்கத்தில் “நான் வல்ல. எங்க மாமன் வுடாது. போயிடு. நான் வல்ல'' - புதிதாகப் பெணாத்தல் வேறு. எழுப்பிக் கேட்டால், “ஒண்ணும் இல்லை மாமா…” - சொடுக்கமாகச் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் படுத்துக்கொள்வாள். பனி நமுரைக்கூடக் காணாத காய்ச்சலில் இளையபெருமாளின் துளிரடித்திருந்த முந்திரிக்கொழுந்துகள் வதங்கிக்கொண்டிருந்தன.

“திரும்பத் திரும்ப அங்கியே இருந்துக்கிட்டு இருந்தா, அப்படித்தான் இருக்கும். நீங்க கொஞ்ச நாளைக்கு இப்படி வந்து இருங்க. நம்ப அய்யனாரைத் தாண்டி எதுவும் அடியெடுத்து வைக்க முடியாது” - பூசாலியின் யோசனையின் பேரில்தான் பணிக்கன்குப்பத்தை விட்டு சொந்த ஊரான கொஞ்சிக்குப்பம் வந்தார்கள். அய்யனார் புண்ணியத்தில் கிட்ட நெருங்கும் இரவில் எடுத்து எறியும் கோளாறுகள் சுத்தமாக இல்லாமல் மனசுக்குப் பிடித்தவளோடு ஆசை அன்பாகப் போய்க்கொண்டிருந்தது வாழ்க்கை.

கொஞ்சிக்குப்பம் வந்து சிக்கல் இல்லாமல் வாழ்க்கை கொஞ்சம் நகர ஆரம்பித்ததும் அண்ணன்மார்கள் லேசாக இடற ஆரம்பித்தார்கள். “அதான் சரியாப் பூட்டுதே. அம்மாஞ்சொத்தை பணிக்கன் குப்பத்துல போட்டுட்டு இங்க வந்து என்னா வெட்டியாக் குந்திக்கிட்டு” - முகத்தைக் காட்டினார்கள்.

பணிக்கன்குப்பத்துக்குத் திரும்பப் போய் வண்டிக்காரன் வளையத்துக்குள் பச்சையைச் சிக்கவைக்க இளையபெருமாளுக்கு விருப்பம் இல்லை. ஆனாலும் விடாமல் அண்ணன்காரர்கள் சீண்டிக் கொண்டிருந்ததில், இவனும் ஒருநாள் தாண்டிவிட்டான். “எனக்கு இங்க இருக்கிறதுக்கு உரிமை இல்லையா? இல்லை சுந்தரமூர்த்தி படையாட்சிக்கு நீங்க மட்டும்தான் புள்ளைவுளா? நான் அவருக்கு பொறக்கலியா?” - நித்தம் சண்டை முகாம்தான்.

வேறு வழி தெரியாமல் பெருங்குதிரைகளைக் கொண்டிருந்த அய்யனாரிடமே வந்து விழுந்தான். “நம்ப கோயிலுக்கு வர்ற அங்குசெட்டிப் பாளையத்து செட்டியார் ஒருத்தருக்கு, மேற்கே மணக்கொல்லையில நெலம்பலம் இருக்கு. இங்க இருந்து போயி பார்க்கிறதுக்கு ஆளு இல்லாம குடுத்துடலாம்னு இருக்காரு. பேசாம வண்டிக்காரன், அண்ணன்காரன்னு எந்தச் சிக்கலும் இல்லாம பணிக்கன்குப்பத்துல இருக்கிறதை வித்துட்டு கண் மறைய அப்படிப் போயிடுங்க. ஓடினவனுக்கு ஒன்பதாம் எடத்துல குருங்கிற மாதிரி, நெல்ல மாதிரியா இருப்பீங்க?” -திரும்பவும் பூசாலிதான் வழியைக் காட்டினார்.

“போற எடத்துலயும் எங்களுக்கு எந்தக் குறையும் இல்லாம, யாரையும் எங்ககிட்ட எடங்க வுடாம நீதான் காபந்தா இருக்கணும் அய்யனாரே” - கொஞ்சிக்குப்பத்து அய்யனாரிடம் சோடியாக விழுந்து கும்பிட்டுத்தான் மணக்கொல்லைக்கு வண்டியைப் பூட்டினார்கள்.

ருட்டை இழைத்துப் பூசிக்கொண்டிருந்தது இரவு. வழக்கம்போலவே இரவுச் சாப்பாட்டை முடித்த கையோடு வந்து குந்தியிருந்த தெரு சனங்களும் வைத்த கண் வாங்காமல் இளையபெருமாளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த பச்சையைப் பார்த்துப் பார்த்து அலுத்துவிட்டது. “கண்ண இழுக்குது. நாங்க போறோம். அப்புறம் அந்த அய்யனாரு வுட்ட வழி. படுங்க” - கிளம்பியிருந்தார்கள். பரஞ்சோதியும் வெளியே போட்டிருந்த கட்டிலுக்குப் போய்விட்டான். மருமகள், மகள்கள் என எல்லோரும் உட்கார்ந்த இடத்திலேயே சாய்ந்து கண் அயர்ந்திருந்தார்கள்.

கூடத்தில், ஒற்றைக் குண்டுபல்பு மட்டும் எரிந்துகொண்டிருந்தது. தலைமாட்டிலேயே கொஞ்சிக்குப்பத்தார் உட்கார்ந்திருந்தார். பச்சைதான் இந்த வீட்டை “வாழ்ந்து சலிச்சவங்க வூடு. இதை எதுக்கு இடிச்சுக்கிட்டு? மேல கழிமரத்தை மட்டும் செப்பனிட்டு வெழல் அடிச்சிக்கும்” எனச் சரிபண்ணச் சொன்னாள். அய்யனார் புண்ணியத்தில் வந்து 25 வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிறது. பணிக்கன் குப்பத்தில் இருந்த பழைய கெளிவு இல்லை என்றாலும், படுக்கையில் பெணாத்தல், முறைத்தல் என எந்தச் சிக்கலும் இல்லாமல்தான் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தாள் பச்சை. கொல்லைக் குடிகளும் நன்றாக விளைந்து புள்ளைக் குட்டிகளைப் பெற்று கல்யாணம் காட்சிகளைச் செய்து நிறைவாழ்வாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் தருணத்தில்தான், அவளுக்கு இந்த வயிற்றுவலி வந்தது. பித்தம், சூடு எனச் சாக்குப்போக்குச் சொல்லி, ஆஸ்பத்திரிக்குப் போகாமல் தழைதாம்புகளை அரைத்துக் குடித்துக் கொண்டிருந்தவள், திடுமென ஒருநாள் சுருண்டு விழுந்தேவிட்டாள். பண்ருட்டி நந்தகோபாலிடம் தூக்கிப்போனார்கள். கர்ப்பப் பையில் கெட்டக் காயலா. காலம் கடந்துவிட்டதில் கையை விரித்துவிட்டார்.

கேடுபாடாகப் போனது, பதினைந்து  நாளைக்கு முன்னால்தான். அரைகுறையாகப் பேச்சு வந்துகொண்டிருந்த கடைசி நேரம். திக்கித் திக்கி முகம் இறுகி அவரைப் பார்த்துத் தயக்கத்துடன், “வண்டிக்காரன் கூப்புடுறான். நான் போவுட்டா?” என்று கேட்டாள்.

பழுக்கக் காய்ச்சிய பாரையை உச்சந்தலையில் இறக்கியதுபோல் எரிந்துபோய்விட்டார் கொஞ்சிக்குப்பத்தார். அதே நேரம் அவசரமாக மகன், மருமகள் என யாராவது கவனிக்கிறார்களா எனச் சுற்றும் முற்றும் அவரின் கண்கள் பரபரக்கின்றன. மணக்கொல்லை வந்த இவ்வளவு நாளில் வெளியே தெரியாத வண்டிக்காரன் சங்கதி, கடைசிக் காலத்தில் தெரிந்து பச்சையைத் தப்பாக நினைப்பார்களோ எனப் பதறியது. தெரு சனங்களும் இல்லை. மகனும் மருமகளும் தோட்டத்தில் முந்திரிக்கொட்டை கூட்டிக்கொண்டிருந்ததில் பெருத்த ஆசுவாசம்.

p64c.jpg

“என்னா சொல்ற பச்ச? இம்மாம் நாளு கெடந்துட்டு, இப்படி எல்லாம் பேசுனா என்ன அர்த்தம் பச்ச? உனக்கு ஒண்ணும் ஆவாது. நான் இருக்கிறேன் பச்ச” - சத்தம் போடாமல் படபடப்போடு பேசுகிறார்.

இன்னும் கம்மலாகிப்போன குரலில் திரும்பவும் சொல்கிறாள். “இல்ல... வுட மாட்டேங்கிறான் வண்டிக்காரன். இதுக்கு மேலனாச்சும் என்கூட வந்து இருனு திரும்பத் திரும்பக் கூப்புட்டுக்கிட்டே இருக்கான். நான் போவுட்டுமா?” - இதுதான் பச்சை கடைசியாகப் பேசியது. அதற்குப் பிறகு விடாமல் கண்களாலேயே கெஞ்சல்.

`நான் போவுட்டுமா... போவுட்டுமா?'

குந்திய நிலையில் கண்ணை இழுத்துக் கொண்டுபோய், எப்போது தூங்கிப்போனார் எனத் தெரியவில்லை. திடுமென, பாதத்தை எதுவோ உரசுகிற மாதிரி படவும் பொட்டென விழிப்பு வந்தது. பச்சையின் கை தான். “என்னா பச்ச?” எனப் பதறியபடி கேட்டவர், அவளை உற்றுப்பார்த்தார். மலங்க மலங்க விழித்துக்கொண்டிருந்த அவளின் கண்கள், லேசாக தெருப் பக்கம் சாய்த்து சாடை காட்டியது. சாத்தியிருக்கும் கதவுப் பக்கம் திரும்பி, தெருவை நோக்கியவருக்கு உடல் எல்லாம் தடதடவென நடுங்குகிறது. பாடி தகட்டில் வளையங்கள் மோதும் ஓசையோடு வாசலில் டயர்வண்டி வந்து நிற்கும் சத்தம். சலங்கைகளின் நாவுகள் அடங்கிய மெளனம்.

“பச்ச… என்ன வுட்டுட்டுப் போயிடாத” - அவளின் கையை எடுத்து நெஞ்சில் அணைத்துக்கொண்டு கதறுகிறார். விரல்களைக் கோத்துப் பிடித்திருந்த அவரின் உள்ளங்கை, பச்சைக்கு விடைகொடுத்ததாக இருந்ததுபோலும். பட்டெனத் தெருவைப் பார்த்திருந்த அவளின் கண்கள் நிலைக்குத்தி நின்றன. “பச்ச... என்ன வுட்டுட்டுப் போயிட்டியா?” - கதறலில் எல்லோரும் வாரிச் சுருட்டிக்கொண்டு எழுந்தார்கள்.

வெளியே கொப்பிமணிகளும் வெண்டய சலங்கைகளும் பூட்டிய மாடுகளின் சத்தம், தெருமுனை திரும்பி வண்டி கிழக்கே வேகமாகப் போய்க்கொண்டிருப்பது, அவருக்கு மட்டும் கேட்டது.

http://www.vikatan.com/anandavikatan

Categories: merge-rss

மாகாளி

Wed, 25/01/2017 - 22:48
மாகாளி 
 
”முனி மொட்டைப் பனையில உக்கிரமா இருக்கு” என்றார் பேயோட்டி.

ராமசாமி திடுக்கிட்டு, ஆட்டோவில் இருந்தபடியே மொட்டை மரத்தைப் பார்த்தார். பொட்டல்வெளியில் பனைமரம் ஒன்று, வெயிலில் காய்ந்துகொண்டிருந்தது. மற்ற நேரமாக இருந்தால், ராமசாமி பேயோட்டியை கிண்டல் செய்தே ஓட வைத்திருப்பார். இப்போது ஒன்றும் சொல்ல முடியாமல் மென்மையாக “ஒன்னும் எனக்குத் தெரியலியே” என்றார்.

பேயோட்டி சிரித்தபடியே “ஒருவகையில பேயும் சாமியும் ஒன்னுதான்..ஒரு சின்ன திரை தான் நமக்கும் அவங்களுக்கும் இடையில!....இருக்குன்னு முழுசா நம்புனீருன்னா, திரை விலகிடும்” என்றார். 

ஆட்டோ ஊரை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. எல்லையில் இருக்கும் காலனிப் பகுதி கண்ணிற்குத் தெரிந்தது. ராமசாமிக்கு பேயோட்டியுடன் ஊருக்குள் நுழைவது அவமானமாகவே இருந்தது. வம்பு நாத்திகம் பேசுவதில் வல்லவரான ராமசாமியே, தன் வீட்டிற்கு பேயோட்டியை அழைத்து வருகிறார் என்றால் ஊர்வாய் சும்மா இருக்குமா என்ன? ஆனாலும் மானத்தை பாசம் வென்றிருந்தது.

ஊருக்குள் நுழைந்த ஆட்டோவை டீக்கடை சீனி பார்த்தான். ஒரு கிண்டலான பார்வை போல் ராமசாமிக்குத் தெரிந்தது, பிரமையோ என்ற யோசனையை ஆட்டோ டிரைவரின் குரல் உடைத்தது.

“எப்படிப் போறது?”

“வடக்கே...கடைசில ஒரு கிணறு இருக்கும். அதுகிட்டே.”

வடக்கே திரும்பியதுமே ஒரு விக்கல் ஒலி கேட்கத்துவங்கியது. ஒலி என்று சொல்வதைவிட சத்தம் என்று சொல்லிவிடலாம். ‘ஏ...க்....ஏ....க்’ என ஒரு இழுவையான விக்கல் சத்தம், அந்த வடக்குத் தெருவையே நிறைத்திருந்தது. 

“என்ன இது?” என்று கேட்டார் பேயோட்டி.

“எம்பொண்ணு தான்”என்று சொல்லும்போதே குரல் கம்மியது ராமசாமிக்கு.

வீட்டை நெருங்க நெருங்க, விக்கல் ஒலியின் சத்தம் தாங்கமுடியாத அளவிற்கு அதிகரித்தது.

ஆட்டோ நின்றதும், பேயோட்டி தன் பையுடன் இறங்கினார். அதில் இருந்த சவுக்கைப் பார்த்ததும், ராமசாமி மனம் துணுக்குற்றது.

“அடிப்பீங்களா?” என்றார்.

“இல்லை”

பொய் சொல்கிறாரோ என்று யோசனை எழுந்தாலும், அதில் கொஞ்சம் ஆறுதல் அடைந்தார் ராமசாமி.

இருவரும் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர். தெருவை விட வீட்டின் உள்ளே அனலாக தகித்தது. கூடத்தின் நடுவே விக்கியபடியே கற்பகம் படுத்திருந்தாள்.

“பேசறதே இல்லையா?” என்று அமர்ந்தபடியே கேட்டார் பேயோட்டி.

“இல்லை..ஒரே விக்கல் தான்”

உடுக்கை, சவுக்கு, விபூதிப்பொட்டலம் என பூஜை சாமான்களை ஹாலில் பரப்பிய பேயோட்டி, தன் குலதெய்வத்தை வேண்டியபடியே பூஜையை ஆரம்பித்தார்.

”அப்பா அய்யனாரப்பா..உம்பிள்ளை ஒரு காரியத்தில் இறங்கறேன். இது நல்லபடியா முடியவும், இது என் குலத்தை பாதிக்காம இருக்கவும் அருள் செய்யப்பா” என்று சொல்லி உடுக்கையை அடிக்க ஆரம்பித்தார்.

கற்பகத்தை கூர்மையாகப் பார்த்தபடியே உடுக்கையை வேகமாக அடித்தார். விக்கல் சத்தத்தை உடுக்கை ஒலி மிஞ்சியது. பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த ராமசாமிக்கு புல்லரித்தது. நரம்புகளின் வழியே ஊடுருவி, அடிமனது வரை உடுக்கை ஒலி பரவி, உலுப்புவது போல் இருந்தது. 

பேயோட்டி ஒரு வார்த்தைகூட பேசாமல், நிலைத்த பார்வையுடன் தொடர்ந்து உடுக்கை அடித்தபடியே இருந்தார். விக்கியபடியே கிடந்த கற்பகத்தின் உடல் முறுக்கேறியது.

“ட்டேய்ய்ய்ய்ய்” என்று ஒரு அலறல் அவளிடமிருந்து எழுந்தது.

பேயோட்டி விடாமல் உடுக்கையை அடித்தபடியே இருந்தார். 

விக்கல் நின்றது. ஆனால் கொடூரமான குரலில் விட்டத்தைப் பார்த்தபடியே புரியாத மொழியில் கற்பகம் கத்த ஆரம்பித்தாள்.

“ய்யேஊஷ்கப்பத்தட்டாஆ...ஏய்”

உடுக்கை ஒலி தொடர்ந்தது.

“டேய்....நிறுத்துடா”என்றபடியே எழுந்து அமர்ந்தாள் கற்பகம். 

வயது வந்த பெண். மெல்லிய உடல். ஆனால் தலைவிரிகோலமாக, விறைத்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். அவள் கண்ணில் இருந்த உக்கிரத்தை ராமசாமியால் தாங்கமுடியவில்லை. கண்ணீர்விட்டபடியே, மகளைப் பார்த்தாள்.

பேயோட்டி உடுக்கையை கீழே வைத்துவிட்டு, சவுக்கை கையில் எடுத்தார்.

”வெளியே போடா..உன் குடும்பத்தையே நாசமாக்கிடுவேன். போயிடு” என்று கத்தினாள் கற்பகம்.

சவுக்கைப் பார்த்த ராமசாமி, பேயோட்டியை கையெடுத்துக் கும்பிட்டார். சவுக்கை கீழே வைத்த பேயோட்டி, மீண்டும் உடுக்கையை எடுத்தார்.

“வேண்டாம்” என்று அலறினாள் கற்பகம்.

உடுக்கையில் இரண்டுமுறை ஒலி எழுப்பிய பேயோட்டி “அப்போ உன் பூர்வீகத்தைச் சொல்லு” என்றார்.

கற்பகம் முடிக்குள் முகத்தைப் புதைத்தவளாக, மவுனமாக அமர்ந்திருந்தாள்.

விபூதியை அள்ளி அவள் மேல் வீசினார் பேயோட்டி. தொடர்ந்து உடுக்கை ஒலிக்கத் துவங்கியது. 

“சொல்றேன்..சொல்றேன்” என்று கதறினாள் கற்பகம்.

உடுக்கையை நிறுத்திய பேயோட்டி “சொல்லு” என்றார்.

“நான்....மாகாளி”

அதைக் கேட்ட ராமசாமி திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தார். வீட்டின் வெளியே கூடிருந்த கூட்டத்திலும் சலசலப்பு எழுந்தது.

பேயோட்டி அவளைப் பார்த்து “மாகாளியா? யார் நீ?” என்றார்.

ஒரு பெரும்சிரிப்பு அவளிடம் இருந்து வெளிப்பட்டது.

“என் ஊருக்கே வந்து, என்னையே யாருன்னு கேட்கிறியா? அவனைக் கேளு. சொல்வான்” என்று ராமசாமியைக் கைகாட்டினாள் கற்பகம்.
 
“மாகாளி..எங்க ஊர் பெரிய வீட்டுப் பொண்ணு” என்றபடியே ராமசாமி மாகாளியின் கதையை பேயோட்டியிடம் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

’நல்ல உயரம். உழைத்துத் திரண்ட ஓங்குதாங்கான உடம்பு. மாநிறம். அழகி. ஆனாலும் ஆளுமையான தோற்றம். களத்தில் கிடக்கும் நெல்மூட்டையை ஒற்றை ஆளாக தூக்கி, டிராக்டரில் போடும் வலிமை ‘ என மாகாளியைப் பார்த்து ஊர்வியக்க காரணங்கள் பல உண்டு. காளியம்மாள் தான் அவள் பெயர். பள்ளியில் படிக்கும்போது இனிஷியலுடன் மா.காளியம்மாள் என்று சொல்ல ஆரம்பித்து, அதுவே மாகாளியாக ஆகிப்போனது. 

“இப்போத்தான் என் பேர் முழுமை அடைஞ்சா மாதிரி இருக்கு” என்று சொல்லிச் சிரிப்பாள் மாகாளி.

ஏகப்பட்ட சொத்துக்களுடன், ஒரே ஒரு தம்பியுடன் வளர்ந்த அவளை மணப்பதற்கு சுற்று வட்டாரத்தில் போட்டி பலமாக இருந்தது. அப்படி வந்த ஒரு மாப்பிள்ளைக்கு, கோலகலமாக வாக்கப்பட்டுப் போனவள், ஆறே மாதத்தில் புருசனை முழுங்கியவளாக திரும்பி வந்தாள். குடிகாரன், ஹார்ட் அட்டாக் என்று என்னென்னவோ காரணங்கள் பேசப்பட்டாலும், உண்மையை மாகாளி மட்டுமே அறிவாள்.


அடுத்த ஒரே மாதத்தில் பழைய கம்பீரத்துடன் அவள் அன்றாட வேலைகளில் மூழ்கினாள். அப்போது தான் அவள் தம்பி பாண்டிக்கு ஒரு விஷயம் உறுத்தியது. அது, முனுசாமி எனும் முனியன்.

முனியன் அந்த ஊர் சலவைத் தொழிலாளி. மாகாளியுடன் பள்ளியில் ஒரே வகுப்பில் படித்தவன். ஆனாலும் ‘தாயீ’ எனும் சொல்லுக்கு மறுசொல் பேசாதவன். 

அந்த முனியனை அக்கா தனிமையில் சந்திப்பதை விரைவிலேயே பாண்டி கண்டுகொண்டான். இது கல்யாணத்திற்கு முன்பிருந்தே நடப்பதா அல்லது தற்போது ஆரம்பித்த விஷயமா என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அக்காவிடம் கேட்கும் தைரியமும் அவனுக்கு இல்லை. அவனுக்கு மட்டுமல்ல, ஊரில் இருக்கும் யாருக்குமே இதுபற்றி அவளிடம் பேசும் தைரியம் கிடையாது. ஆனாலும் அரசல் புரசலாக பேச்சு ஊருக்குள் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. ‘அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இருக்காது’ என்றும் ‘இருக்குமோ’ என்றும் ஊர் குழம்பித் தவித்தது.

முனியன் கல்யாணமே செய்துகொள்ளாமல் இருந்ததும் புரளிக்கு வலு சேர்த்தது. ஆனால் அவனுடன் மாகாளி ஓடிவிடுவாள் எனும் எண்ணம் ஒருதுளிகூட, பாண்டிக்கோ ஊருக்கோ இல்லை. ஊருக்கு நடுவே வீற்றிருக்கும் அம்மன் சிலை போல, மாகாளி அந்த ஊரில் வலுவாக வேரூன்றி இருப்பதை எல்லோராலும் உணர முடிந்தது. முனியனும் அவன் அம்மாவும் வழக்கம்போல் ஊருக்குள் துணியெடுப்பது, துவைப்பது, இழவு வீடுகளில் ஈமச்சடங்குகள் செய்வது என எதையும் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் இருந்தார்கள்.

மாகாளியின் அந்தரங்கத்தை ஊரே மதித்து ஒதுங்கி நடந்தது ஆச்சரியம் தான். எல்லாமே சுமூகமாகப் போய்க்கொண்டிருந்த வேளையில், ஒரு சின்ன தெருச்சண்டையுடன் அந்த கொடூரநாள் விடிந்தது. 

இரண்டு பெண்களுக்கு இடையே ஆரம்பித்த சண்டை, இரு குடும்பங்களுக்கு இடையேயான சண்டையாக உருவெடுத்தது. கெட்ட நேரம், பாண்டியை அங்கே கூட்டிச்சென்றது. பெரிய வீட்டுப் பிள்ளை எனும் தோரணையுடன் பாண்டி சமாதானம் செய்ய இறங்கினான். ஆனாலும் அந்த இரு குடும்பத்து ஆண்களும் பெண்களும் கோபம் குறையாமல் கத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். 

பாண்டி யாரையும் சுடுசொல் பேசாத சாந்தசொரூபி. இந்த மாதிரி தெருச்சண்டைகளுக்குப் பழக்கமில்லாதவன். வெறுத்துப்போனவனாக ”ஏன்யா..ஒரே ஜாதிக்குள்ளயே இப்படி அடிச்சுக்கிட்டா எப்படிய்யா? அடுத்த ஜாதிக்காரன் பார்த்தால் என்ன நினைப்பான்? நம்மளை மதிப்பானா?” என்றான்.

சண்டையின் உக்கிரத்தில் இருந்த பெண்ணொருத்தி ”உன் அக்காவைப் பார்த்தால் மட்டும் நம்மளை மதிப்பானுகளா? அக்காவை வண்ணாக்குடியில மேய விட்டுட்டு, வந்துட்டாரு இங்க பஞ்சாயத்துக்கு” என்று பாண்டியைப் பார்த்து கத்தினாள்.

பாண்டிக்கு கோபம் தலைக்கேறியது. கோபம் தாங்காமல் உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது. வேகமாக வீடு நோக்கி நடந்தான். வம்ச, வம்சமாக இந்த ஊர் தன் குடும்பத்தைப் பார்த்து ஒரு சொல் பேசியதில்லை. இன்று ஊருக்கு மத்தியில் வைத்து செருப்பால் அடித்தது போல் ஒரு கேள்வி. மிகுந்த கோபத்துடன் வீட்டை நெருங்கினான்.

திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த மாகாளி, அரிசி புடைத்துக்கொண்டிருந்தாள். வேகமாக வரும் தம்பியை அவள் பார்த்தாள். அவள் எதிரே வந்து நின்றவன், நடுங்கும் கைகளால் நிலைக்கட்டையைப் பிடித்தபடி மூச்சுவாங்க நின்றான். அவன் கையில் நிலையில் சொருகி வைத்திருந்த அரிவாள் தென்பட்டது. உட்கார்ந்திருந்த மாகாளி அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து ”என்னடா?”என்றாள். அவள் கழுத்து தெரிந்தது.

அரிவாளை உருவியவன், அவள் கழுத்தில் இறக்கினான். 

ஒரு நொடி தான். அவள் திண்ணையில் இருந்து உருண்டு கீழே விழுந்தாள். அரிவாள் அவன் கையில் ரத்தக்கறையுடன் இருந்தது. அவன் திரும்பி, அரிவாளுடன் படியில் உட்கார்ந்துகொண்டான். அவன் காலடியில் மாகாளி கிடந்தாள். ரத்தம் பீறிட்டு அடிக்க, விக்கல் சத்தம் அவளிடமிருந்து வெளிப்பட்டது. கொஞ்ச நேரம் விக்கியபடியே உடல் துடித்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விக்கலும் துடிப்பும் அடங்கியது.

வி..க்...வி...க்.

கற்பகம் மீண்டும் விக்கல் எடுக்க ஆரம்பித்தாள்.

“அவளுக்கு தண்ணி கொடும்” என்றார் பேயோட்டி. ஒரு சொம்பு நீரையும் ஒரே மடக்கில் குடித்து முடித்தாள்.

“இப்போ இவ தம்பி எங்கே?” என்றார் பேயோட்டி.

“அவனும் அன்னைக்கே தூக்குல தொங்கிட்டான்” என்றார் ராமசாமி.

பேயோட்டி கற்பகம் பக்கம் திரும்பினார். “அம்மா, இது ஊர்க்குத்தமா, உன் தம்பி குத்தமா இல்லே சாமிக்குத்தமான்னு தெரியலை. ஆனா இந்த சின்னப்பொண்ணு என்ன பாவம் பண்ணுச்சு? இதை ஏன் படுத்தறே? உன்னை சாந்தப்படுத்த, நாங்க என்ன செய்யணும்னு சொல்லு. செய்யறோம்” என்றார்.

“எனக்கு முனியனைப் பார்க்கணும்” என்றாள் அவள்.
 
தெருவில் கூடியிருந்த ஊர் விலகி வழிவிட, காலனியில் இருந்த முனியனை அழைத்துக்கொண்டு வந்தார் ராமசாமி. கண்ணில் நீர் வழிய, கையெடுத்துக் கும்பிட்டபடியே முனியன் நடந்துவந்தான். வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த முனியனை கற்பகம் பார்த்தாள். சட்டென்று விழிவிரித்து “முன்னு” என்றாள்.

அவளின் குரலும் ‘ன்’னில் இருந்த அழுத்தமும் வந்திருப்பது யார் என்று முனியனுக்கு விளங்க வைத்தது. பதின்ம வயதுப்பெண்ணின் உடம்பில் இருந்து வரும் மாகாளியின் குரலைக்கேட்டு திகைத்து நின்றான்.

மீண்டும் அவள் “முன்னு..நான் தான் முன்னு” என்றாள். குரல் இளகியிருந்தது.

பேயோட்டி முனியனிடம் ‘பேசு’ என்று சைகை காட்டினார்.

“தாயீ” என்றான் முனியன்.

அவள் முகம் மலர்ந்தது. உடனே முகம் சுருங்கி “நான் வந்தேன் முன்னு. உன்கிட்டே வந்தேன் முன்னு” என்றாள்.

“தெரியும் தாயீ”

“நீ என்னை பார்க்கலை”

“இல்லை தாயீ..எனக்குத் தெரியும். நீங்க போகட்டும்னு தான் இருந்தேன்.”

அவன் முன் மண்டியிட்டு அமர்ந்த அவள் “உன்னை விட்டுப் போவனா?” என்று சொல்லிவிட்டு, அவன் கைகளைப் பிடித்து முத்தமிட்டாள்.

முனியன் பதறி விலகினான்.

“தாயீ..இது தப்பு தாயி..இப்போ சின்னப்பொண்ணு உடம்புல வந்திருக்கீக..இதெல்லாம் அந்த பொண்ணு வாழ்க்கையை பாதிக்கும். வேண்டாம் தாயி. போயிருங்க” என்று கையெடுத்து கும்பிட்டான் முனியன்.

அவள் கண்கலங்கி “உன்கூட இருக்கணும்” என்றாள்.

“எனக்கு மட்டும் உங்க நினைப்பு இல்லையா தாயி? என்னைப் பெத்தவளுக்கு கஞ்சி ஊத்தணுமேன்னு பொறுத்துக்கிடக்கேன். இல்லேன்னா, நானும் அறுத்திட்டு செத்திருக்க மாட்டேனா? கொஞ்சநாள் பொறுங்க தாயி. வந்திடுவேன்” என்றபடியே அழுதான் முனியன்.

அவளும் அவனை ஏக்கமாகப் பார்த்தபடியே அழுதாள்.

“இங்க இருக்காதீங்க தாயி..போயிடுங்க. நான் இனிமே யார் கூப்பிட்டாலும் இங்க வரமாட்டேன். இங்க இருக்காதீங்க, போயிடுங்க” என்று சொல்லிவிட்டு, திரும்பிப்பாராமல் முனியன் வெளியேறினான்.

“முன்னு...முன்னு” என்று கத்திய கற்பகம் மயங்கிச் சரிந்தாள்.

மறுநாள் விடிகாலையில் யாரோ எழுப்பியது போல் திடுக்கிட்டு விழித்தார் ராமசாமி. யாரும் இல்லை. அவருக்கு முனியனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. ‘எவ்வளவு பெரிய மனுஷத்தன்மையுடன் நடந்துக்கிட்டான்’ என்று வியந்தார். அவனைப் பார்த்து நன்றி சொல்ல வேண்டும் போல் தோன்ற, காலனி நோக்கிப் புறப்பட்டார். 

அவன் வீட்டின் வெளியே நின்று ‘முனியா’ என்று கூப்பிட்டார். பதில் ஏதும் வரவில்லை. கதவில் கை வைத்தார். திறந்துகொண்டது. உள்ளே முனியனும் அவன் அம்மாவும் தூங்கிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. மீண்டும் ‘முனியா’ என்றார். பதில் இல்லை.

உள்ளே போய் அவனை உலுப்பினார். உடம்பில் உயிர் இல்லை. அவன் அம்மாவையும் அவனையும் மாறி, மாறிப் பார்த்தார். இருவர் உடலிலும் சிறு கீறல்கூட இல்லாமல் உயிர் பிரிந்திருந்தது. அவர் அமைதியாக, அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினார்.

http://sengovi.blogspot.ca/2016/09/blog-post_30.html

Categories: merge-rss

சந்தியா -

Wed, 25/01/2017 - 12:32
சந்தியா - சிறுகதை

அவள் அறிமுக எழுத்தாளர் - புவனா ஸ்ரீதர்

 

விமானம் ஒரு மணி நேரம் தாமதம். அதுவரை மொபைல்தான் துணை. ஃபேஸ்புக்கில் சந்தியா புகைப்படத்துக்கு லைக் போட்ட படி, ‘எப்படி இருக்க வேண்டியவ... அடையாளம் தெரியாத அளவு மாறிட்டா...’ என நினைத்துக் கொண்டேன்..

p74a.jpg

சந்தியாவைப் பார்க்கத்தான் கனடாவில் இருந்து இந்தியாவுக்கு நானும் என் எட்டு வயது மகளும் பயணப்படுகிறோம். அப்படியே சந்தியாவின் நினைவில் மூழ்கினேன்...

இன்ஜினீயரிங் கல்லூரியில் இறுதி ஆண்டு. சந்தியாவுக்கு பெஸ்ட் அவுட்கோயிங் ஸ்டூடன்ட் அவார்ட் கிடைத்தது. கேம்பஸ் இன்டர்வியூவில் இருவரும் ஒரே கம்பெனிக்குத் தேர்வானோம்.

சந்தியா, வசதியான குடும்பத்தில் ஒரே பெண். என் குடும்பத்தில் நான் வேலைக்குப் போகவேண்டிய கட்டாயம். பயிற்சி முடித்து, பெங்களூரில் வேலை கிடைத்தது. வழக்கம்போல இங்கேயும் சந்தியா சாதித்துக்காட்டினாள். அவள் உருவாக்கிய `மொபைல் ஆப்’ சர்வதேச அளவில் கம்பெனிக்கு நல்ல பெயர் பெற்றுத்தந்தது. பதவி உயர்வும், லட்சங்களில் சம்பளமும் கிடைத்தன. அந்த நேரத்தில்தான் எங்கள் டீமில் புதிதாக வந்துசேர்ந்தார்கள் எழில், நிதின். இருவரும் திறமைசாலிகள். மெள்ள மெள்ள எங்களோடு நண்பர்கள் ஆனார்கள்.

``ஏங்க, இனிமே நாமெல்லாம் சேர்ந்து லஞ்ச் சாப்பிடலாமா?’’ - எழில் கேட்டான்.

``அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேணாம்” - சந்தியா சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டாள்.

“ப்ளீஸ்ங்க, உங்க ஃப்ரெண்டுகிட்ட சொல்லுங்க...” - நிதினும் எழிலும் என்னுடன் வந்தார்கள்.

“சரி, கேட்டுப் பார்க்கறேன்...”

“சந்தியா... இன்னிக்கு மட்டும் நம்மோட சாப்பிடட்டுமே...” என்றேன்.

“என்னமோ பண்ணு...” - சொல்லிவிட்டு நடந்தாள் சந்தியா.

“எழில் 70-80களில் வந்த இளையராஜா பாடல்களை அருமையா பாடுவான், கேட்டுப் பாருங்க” என்றான் நிதின். p74c1.jpg

“ராஜராஜசோழன் நான்... எனை ஆளும் காதல் தேசம் நீதான்...”

- அவ்வளவு துல்லியமாக, அழகாகப் பாடினான்.

தினமும் எங்களுடனே சாப்பிட வந்தார்கள். ஒருநாள் நிதின் என்னிடம் தன் காதலைச் சொன்னான். என் குடும்பச்சூழலுக்கு நிதின் மாதிரி நல்ல பையன் கிடைக்க மாட்டான் என்று எண்ணியே சம்மதம் சொன்னேன்.

ஒருநாள், “சந்தியா... நாம் மேரேஜ் பண்ணிக்கலாமா?” - கேட்டேவிட்டான் எழில்.
“என் பெற்றோர் பார்க்கும் வரன்தான் என் கணவன். வேறு யாரையும் திருமணம் செய்யும் எண்ணம் இல்லை” - சொல்லிவிட்டு சந்தியா வெளியேறினாள்.

ஒரே வாரத்தில் சென்னைக்கு மாற்றல் வாங்கினாள். பாவம்... எழில்தான் சோகமே உருவாக இருந்தான். ஆறு மாதத்துக்குப் பிறகு ஒருநாள், சந்தியா ஆபீஸ் வந்தாள்.

“எனக்குக் கல்யாணம். மாப்பிள்ளை தஞ்சாவூர் பக்கம் ஒரு கிராமத்தில் அரசு ஆசிரியர். என் வேலையை விட்டுட்டேன்” என்றாள். எல்லாரும் அமைதியானோம்.

“சந்தியா... கடைசியா ஒரு பாட்டு பாடிக்கிறேனே” என்றான் எழில்.

“வேண்டாம்... நான் கிளம்பறேன்” என்று சந்தியா புறப்பட்டாள்.

“என்ன அழுத்தம் பாரு... ஒரு ஆணின் வலிகளை இவள் புரிந்துகொள்ளவே இல்லை...” - நிதின், சந்தியாவைத் திட்டினான்.

என்னையும், நிதினையும் கனடா ஆபீஸுக்கு அனுப்பினார்கள். பெற்றோர் எதிர்ப்பை மீறி, திருமணம் செய்துகொண்டு கனடா சென்றோம். பங்களா, ஆளுக்கு ஒரு கார் என வாங்கினோம். எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் சந்தோஷமாக இருந்தோம். என் குழந்தை பிறக்கும்வேளையில் என் அம்மாவையும் நிதின் அம்மாவையும் கெஞ்சி வரவழைத்தோம். பணம் சம்பாதிப்பது, ஜாலியாக பார்ட்டிக்கு போவது என எட்டு வருடங்கள் ஓடின. இதோ, இந்தியா வருகிறோம்...

விமான நிலையத்துக்கு சந்தியா கார் அனுப்பி இருந்தாள். தஞ்சை நெருங்க நெருங்க சாலையின் இருபுறமும் வயல்வெளிகள். டிரைவர் கேட்டார்... “என்னம்மா எங்க ஊரு எப்படி இருக்கு?”

“அருமையா, அமைதியா இருக்கு” என்றேன்.

“மழை இல்ல... காவேரில தண்ணி இல்ல...

ஊரே காஞ்சு போச்சு. மூணு விவசாயிங்க மன சொடிஞ்சு தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டாங்க. சந்தியா அம்மாதான் ஊர் மக்களைக் கூட்டி ஏரி, குளம், ஆத்துப் பகுதியைத் தூர் வாரினாங்க. கைத்தொழில் கத்துத்தந்தாங்க. பொண்டுக எல்லாம் மெழுகுவத்தி, ஊதுவத்தி, பேப்பர் கப் செஞ்சுச் சம்பாரிக்க வழிசெஞ்சாங்க. சந்தியா அம்மாதான் எங்க எல்லாருக்கும் குலசாமி!”

டிரைவர் சொல்லி முடிக்கவும் வீடு வந்தது. சந்தியா, அவள் கணவன், மாமனார், மகன் என எல்லோரும் அன்போடு உபசரித்தார்கள்.

“நீ அசதியா இருப்பே... இந்த வேப்பமர நிழலில் படுத்துப்பாரு, அருமையா தூக்கம் வரும்...”

சந்தியா சொன்னதுபோலவே படுத்தவுடன் தூங்கினேன். சட்டென என் மகள் நினைவு வர, கண் விழித்தேன்.

“என்னம்மா நல்லா தூங்குனீங்களா... வயல்ல வேல செய்யறேன் தாயி. எங்க முதலாளி யம்மாதான் என் புள்ளய பத்தாப்புல இருந்து படிக்க வெச்சாங்க. இப்ப எம்புள்ள தஞ்சாவூர் மருத்துவக்கல்லூரில கடைசி வருஷம் படிக்குது தாயி” என்றாள்.

“என்னது, உன் பையன் டாக்டரா!” என்றேன் ஆச்சர்யமாக.

“எம் புள்ள மட்டும் இல்ல... எங்க ஊர்ல உள்ள அம்புட்டு பயலுங்களும் டாக்டரு, இன்ஜினீரு, வக்கீலுனு படிக்குதுங்க தாயி...”

அவள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே சந்தியா வந்தாள்.

“எப்படி... ஊர்மக்கள் எல்லாம் உன்னை இப்படி புகழ்றாங்க...” என்றேன் சந்தியாவிடம்.

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லடி. கல்யாணம் முடிச்சு இங்கே வந்ததும் விவசாயிங்க  நிலைமை மோசமா இருந்தது. இதுக்கு என்ன தீர்வுனு யோசிச்சேன். அவங்களுக்கு உதவற மாதிரி ஒரு `மொபைல் ஆப்’ உருவாக்கினேன். அதன்மூலமா விளைபொருட்களை நேரடியா விற்பனை செய்தோம். அடுத்ததா என் கணவர், பள்ளிகளில் படிக்கும் பிள்ளைகளுக்குப் படிப்போட அவசியத்தைப் புரியவெச்சார். இப்ப எங்க ஊர்ப்பசங்க டாப் காலேஜ் எல்லாத்துலயும் படிக்கறாங்க. ஊர்ப்பசங்க, அவங்க நண்பர்கள் எல்லாம் சனி, ஞாயிறு விடுமுறையில இங்கே வந்து உதவி செய்றாங்க. ஒவ்வொரு மாணவனும் இங்கே ஒரு விவசாயிதான். பெண்கள் சிறுதொழில் செய்து சம்பாரிக்க வழி பண்ணினோம்...” - சந்தியா நிதானமாகச் சொல்லி முடித்தாள்.

p74b1.jpg

“கார், பங்களா, அந்நியதேச வாழ்க்கைதான் சொர்க்கம்னு சுயநலமா, குருட்டுத்தனமா வாழ்ந்துட்டு இருக்கற நான் எங்கே? உன் சொந்த மண், மக்களைக் காப்பாத்தவும், வருங்காலத் தலைமுறை மாணவர்களுக்குக் கல்வியையும், விவசாயத்தையும் கத்துத் தர்ற நீ எங்கே? உன்னைப் பார்த்தா பெருமையாவும், பொறாமையாவும் இருக்கு!”

சந்தியாவை அணைத்துக்கொண்டேன்.

சட்டென மகள் நினைவு வர, “என் மகள் எங்கே? அவளுக்குத் தமிழ்கூட தெரியாதே”

- நான் பரபரக்க, “பயப்படாதே... உன்னைவிட இந்த ஊர் மக்கள் உன் குழந்தையை நல்லாவே பார்த்துப்பாங்க” என்றாள் சந்தியா.

ஒரு வீட்டின் திண்ணையில் ஏழெட்டுக் குழந்தைகளோடு சந்தியாவின் மகனுடன், என் மகளும் இருந்தாள். சந்தியாவின் மகன், என் மகளிடம், `திஸ் இஸ் ஃபஸ்ட் லெட்டர் இன் தமிழ்... அ... அம்மா டெல்...' என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.

என் மகள் முதன்முறையாக,  “அம்மா” என்றாள். கண்ணில் நீர் வழிய, குழந்தைகளை அணைத்துக்கொண்டேன்.

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை: சொத்து

Tue, 24/01/2017 - 16:31
ஒரு நிமிடக் கதை: சொத்து

 

 
 
sothu_2323019f.jpg
 
 
 

ஒரேயொரு சிறிய வீட்டை வைத்துக் கொண்டு எட்டு பிள்ளைகளைப் பெற்றுவிட்ட தன் அப்பா மீது இனம்புரியாத கோபம் கோபாலுக்கு.

பொதுச் சொத்தாய் இருந்த பூர்வீக வீட்டை விற்று கிடைத்த பணத்தை தன் சகோதர, சகோதரிகள் ஏழு பேருடன் பங்கு பிரித்ததில் கோபாலுக்கு இரண்டு லட்சம் ரூபாய்தான் கிடைத்தது.

தன் நண்பன் சுரேஷை நினைத்துப் பார்த்தான்…

‘சுரேஷ் ஒரே பிள்ளை என்பதால் வெகு சுலபமாக எந்த முயற்சியும் இன்றி தன் அப்பாவின் எழுபது லட்ச ரூபாய் மதிப்புள்ள சொத்துக்கு அதிபதியாகிவிட்டான். நான்? ஒரு சிறிய ஃபிளாட் வாங்குவதற்கு லோன் வாங்கி இன்னும் வட்டிதான் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்…’ யோசிக்க யோசிக்க மனம் களைத்துப் போனது கோபாலுக்கு.

மறுநாள் தற்செயலாய் ரோட்டில் சுரேஷைச் சந்தித்தான்.

“சுரேஷ்! பிறந்தா உன்னை மாதிரி ஒரே பிள்ளையா பிறக்கணும்டா. அப்பாவோட சொத்து முழுவதும் கிடைக்கும். என்னைப் பாரு. கூடப் பிறந்த ஏழு பேருக்கும் சொத்தைப் பிரிச்சதுல என் பங்கு வெறும் 2 லட்சம் ரூபாய். நிஜமா சொன்னா உன் மேலே எனக்குப் பொறாமையாக் கூட இருக்கு” என்று பெருமூச்சு விட்டபடி சொன்னான்.

“அடப்போடா... உனக்கு ஏதாவது ஒண்ணுன்னா கூடப் பிறந்தவங்க ஏழு பேர் வந்து நிற்பாங்க. ஆனா எனக்கு? என் குழந்தைகளுக்கு சித்தி, அத்தை, சித்தப்பா, பெரியப்பான்னு எந்த உறவுமே கிடையாது. ஒரு பிறந்த நாள்னாகூட நாங்களே கேக் வெட்டி நாங்களே சாப்பிட்டுக்கறோம்.

ஆனா ஒரு சின்ன நிகழ்ச்சியைக்கூட உன்னோட அண்ணன் தங்கைன்னு ரொம்ப சந்தோஷமா கொண்டாடுறீங்க. எல்லாத்துக்கும் மேலே எனக்காக வந்து பேச ஆளில்லைன்னு யார் யாரோ சண்டை சச்சரவுக்கு வர்றாங்க.

பணம் காசு இல்லேன்னா என்னடா, உங்க அப்பா உனக்கு சொந்த பந்தம்ங்கிற பெரிய சொத்தை சேர்த்து வெச்சிருக்கிறார். நிஜமாலுமே உன்னைப் பார்த்தாதான் எனக்குப் பொறாமையா இருக்கு” என்று சுரேஷ் கூறினான்.

தன் அப்பா மீதிருந்த கோபம் மெல்ல மெல்ல கரையத் தொடங்கியிருந்தது கோபாலிடம்.

http://tamil.thehindu.com/

Categories: merge-rss

முக்குளி வாத்துகளின் கதை

Sun, 22/01/2017 - 06:11
முக்குளி வாத்துகளின் கதை

சிறுகதை: மாரி செல்வராஜ், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு

 

p75a.jpg

சின்ன முட்டிகளின் மீது நெற்றியை வைத்துக்கொண்டு ஒரு நத்தை ஊர்வதைப் போல மெள்ள நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் இந்தத் தினங்களின்மீது, குட்டி முயல் பார்வைகொண்ட தேவதையாகக் காத்திருக்கும் என் பரிபூரணமான ஸ்ரீ குட்டியே...

நீ என் வேர்களுக்கு இடையேதான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாய். நம் மண் எத்தனை செழிப்பானது என்பதற்கு, நம் முற்றத்தில் திடீரென முளைத்திருக்கும் இந்த மாமரமே சாட்சி.

நீ கொஞ்சம் அப்படியே இரு. அதோ மெள்ள ஊர்ந்துபோகும் அந்த நத்தையைப் பார்த்துக்கொண்டே இரு. அது தன் கூடு அடைவதற்குள், நான் உனக்கு ஒரு கதை சொல்ல வேண்டும். பதற்றப்படாதே... கதை என்றதும் நான் உனக்கு அடிக்கடி சொல்லும் கரப்பான்பூச்சிகளின் கதைகளை நினைத்துச் சோர்ந்துவிடாதே. இந்தக் கதை இதுவரை நீ கேட்காத முக்குளி வாத்துகளின் கதை. வேண்டுமானால் என் மடியில் உன் தலையைச் சாய்த்துக்கொள். என் உடலை வளைத்து, உன் நீள நதிக் கூந்தலுக்குள் முகம்புதைத்து, குளிர்ந்தபடிகூட இந்தக் கதையை என்னால் சொல்ல முடியும். அப்படித்தான் இந்தக் கதையை நான் உனக்குச் சொல்ல வேண்டும்; அப்படித்தான் நீ இந்தக் கதையைக் கேட்கவும் வேண்டும். இன்னும் பத்து தினங்களில் நீ என் மனைவி ஆகப்போகிறாய். என் எல்லாமும் ஆகப்போகிறாய். என் கதைகளின் தனித்த நாயகி ஆகப்போகிறாய். என் எல்லாக் கதைகளையும் நீ தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

ஒரே ஒரு செவ்வாய்க்கிழமையின் கதையைத் தவிர என் எல்லாக் கிழமைகளின் கதைகளையும் நான் உனக்குச் சொல்லியிருக்கிறேன். நான் சொல்லத் தயங்கிய அந்தச் செவ்வாய்க்கிழமை கதையையும் நீ இன்று கேட்டுவிடு. ஆமாம்... எந்த எடையுமற்று உன்னுடன் நான் சீக்கிரமாகப் பறக்க வேண்டும்.

கேட்கிறாயா... கண்களை மூடிக்கொள்; கதையைக் கேள்; உறக்கம் வந்தால் உறங்கியபடிகூட நீ கேள். இது என் கதை. நான் உன்னிடம் அந்த நத்தையைப்போல மெள்ள ஊர்ந்துவந்து, பத்திரமாகச் சேர்ந்த கதை. உன் இதயத்திடமே நான் நேரிடையாகச் சொல்லவேண்டிய கதை. முக்குளி வாத்துகளின் கதை.

ஒரு செவ்வாய்க்கிழமை இரவில், எப்போதும் ரயிலின் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும் ஓர் ஊரில், ஒரே ஒரு மின்குமிழின் மஞ்சள் வெளிச்சம் மட்டுமே நிரம்பியிருக்கும் ஒரு சின்ன அறைக்குள், நான் அன்று பெரும் காதல்வயப்பட்ட வனாக இருந்தேன். அப்போது என்னோடு அவளும் இருந்தாள். அவள் பெயர் ஜோ.

ஜோ எனப் பெயர் சொன்னதும், நீயாக உனக்குத் தெரிந்த ஏதேனும் ஒரு பெண்ணின் முகத்தை நினைத்துக்கொள்ளாதே. அவளுடைய முகத்தில் இன்னொரு பெண், இந்த உலகத்தில் நிச்சயம் இல்லை என்றுதான் நான் நம்பிக்கொண் டிருக்கிறேன். அந்த நம்பிக்கை அப்படியே இருப்பதுதான் எனக்கும் உனக்கும் நல்லது.

நான் கல்லூரியில் சேர்ந்த மூன்றாம் நாள். நதியில் குதித்து வேகமாக அக்கரைக்கு நீந்திச் செல்லும் வழியில், தப்பிய ஒரு மான்குட்டிபோல நான் அவளை நேருக்குநேர் சந்தித்தேன்.

நான் அவசரமாக வகுப்புக்குள் நுழைந்தபோது, அவள் அவசரமாக வகுப்பில் இருந்து வெளியேறிக் கொண்டிருந்தாள். சினிமாவில் நடப்பதைப்போல நாங்கள் ஒருவரையொருவர் இடித்துக்கொள்ள வில்லை. அவளின் சிவப்பு நிற ஆடையில், அவளுக்குத் தெரியாமல் எழும்பிநின்ற வெளிர் நிற சிறு நூல் மட்டும் என் பெருவிரல் உரச அவள் விலகிப்போனாள். பின்னர் அவள் திரும்பி வரும்வரை, நான் அதே திசையை நோக்கி அதே பார்வையில் இருந்தேன். எங்கோ போய்  தண்ணீர் குடித்துவிட்டு உதடுகள் மட்டும் நனைந்திருந்த முகத்தோடு, அவள் திரும்பிவந்து அவளது இருக்கையில் மூச்சிரைக்க அமர்ந்தபோதுதான் நான் கொஞ்சம் இளைப்பாறிக்கொண்டேன். அப்படி ஒரு பரிபூரணமான முகம் அவளுக்கு.

சொன்னால் நம்பமாட்டாய் ஸ்ரீ! அவளிடம் முதன்முதலில் நான் பேசிய வார்த்தைகள் எதுவும் எனக்கு நினைவில் இல்லை. என்ன பேசியிருப்பேன்? உனக்கு அதை எப்படியாவது சொல்லிவிட வேண்டும் என்று, என் மண்டையை உடைத்து, நொறுக்கி, பிளந்து பார்த்துவிட்டேன். எதுவும் சிக்கவில்லை. மற்ற தோழிகளிடம் பேசியதைப்போல மிகச் சாதாரணமான வார்த்தைகளைத் தான் அவளிடமும் பேசியிருப்பேன் போல. ஆனால், அவள் என்னிடம் பேசிய முதல் வார்த்தைகள் இன்னமும் இருக்கின்றன. அதே பரவசத்தோடு குளிர்ந்தபடியே அந்த வார்த்தைகள் இன்னும் என்னிடத்தில் இருக்கின்றன. அது மட்டும் எப்படி என்று கண்களை உருட்டிக்கொண்டு யோசிக்கிறாயா? அவள் பேசிய வார்த்தைகள் அப்படியொன்றும் அவ்வளவு பிரத்யேகமானது அல்ல... ஆனால் விநோதமானது.
``உங்கள் வீடு கடலுக்குப் பக்கத்துலயா இருக்கு?’’

``இல்லையே... ஏன்?’’

``இல்ல... சுனாமி இங்கேயும் வந்துகிட்டு இருக்காம். எல்லாரும் சொல்றாங்க. அதான் கேட்டேன்.’’

சுனாமி எனும் சொல் பெரும்சூறாவளிபோல நம் மனிதர்களைச் சுழற்றியடித்த அன்றுதான், அவளாகவே என்னிடம் வந்து பேசினாள். அவள் பேச்சின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும், உயிர் மீதான கருணை நிரம்பியிருந்தது . சுனாமியைப் பற்றி, அது திடீரென எழுப்பிக்கொண்டுவருகிற பெரிய அலைகளைப் பற்றி, கடவுள் இயேசு பிறந்த நாள் அன்றே மனிதர்களைக் கொல்லவருகிற அதன் துணிச்சல் பற்றி, அதன் அழிவுகளைப் பற்றி நாங்கள் நிறையப் பேசினோம். எங்களைப்போலவே அதுவரை பேசாதவர்கள்கூட அன்றைக்குப் பேசினார்கள். அதுமட்டும் அல்ல... அன்று அலைகளைவிட வேகமாக கடலுக்குள் இருந்து எழுந்துவந்த வதந்திகளைக் கேட்டு, வகுப்பறைக்குள் கண்ணீர்விட்டு அழுத என் நிறையத் தோழிகளில் அவளும் ஒருத்தி.

`அழத் தெரிந்தவர்களிடம் உடனே நெருக்கமாகி விடுவது, உன் ஆகச் சிறந்த கெட்ட பழக்கங்களில் ஒன்று’ என்று நீயே ஒருமுறை சொல்லியிருக்கிறாய் தானே? ஆனால், அந்தக் கெட்ட பழக்கத்தால்தான் நாங்கள் நெருக்கம் ஆனோம். புளியம்பட்டி தேவாலயத்தில் இருந்து ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அப்பத்தைக் கொண்டுவந்து எனக்கு மட்டும் தரும் அளவுக்கு, ஜோ என் ப்ரியப்பட்ட தோழி ஆனாள்.  அதுவரை எனக்குக் கொஞ்சம்கூடப் பிடிக்காத எங்கள் பசுமாட்டின் சீம்பாலைக்கூட, அம்மாவை வற்புறுத்திக் கடும்புசெய்து அதைக்  கூட்டாளிகள் யாருக்கும் தெரியாமல் கொண்டுபோய், ஜோவின் உள்ளங்கைகளில் கொட்டி, அப்படியே லபக்கென நாக்கைச் சுழற்றி, தின்னச் சொல்கிற அளவுக்கு நானும் அவளுக்கு நல்ல தோழனாகிப்போனேன். என்னைத் தேடுகிறவர்கள் அவளிடம் போய், நான் ஒளிந்திருக்கிற எல்லா முட்டுச் சந்துகளையும் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்வதும்... அவளைத் தேடுகிறவர்கள் என்னிடம் வந்து அவளின் எல்லாப் பாதைகளையும் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்கிற அளவுக்கும், நாங்கள் நல்ல நண்பர்களாக எங்கள் கல்லூரியில் கொண்டாடப் பட்டோம்.

அவள் கல்லூரிக்கு வராத நாளில் எந்த வாய்க்காலிலும் நீந்த விரும்பாத என் முக்குளி வாத்துகளை விரட்டிக்கொண்டுபோய், கல்லூரியில் இருக்கும் கல்வெட்டான் குழிக்குள் நான் நீந்தவிட்ட கதையையும்,  நான் கல்லூரிக்குப் போகாத நாளில் அவள் போய் தெற்கு பஜார் தேவாலயத்தில் உருகும் மெழுகுவத்திகளோடு இன்னொரு மெழுகுவத்தியாக உருகி நின்ற கதையையும், நண்பர்கள் வேடிக்கையாகச் சொன்னபோதுதான் எங்களின் ப்ரியம்  எங்களை நிறுத்திவைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய ஆலமரத்தின் நிழலை நாங்கள் உணரத் தொடங்கினோம்;

அந்த நிழலில் நின்றுதான் தைரியமாக நாங்கள் எல்லாவற்றையும் பேசத் தொடங்கினோம்... எங்களுக்குள் இருக்கும் எல்லாவற்றையும்.

``உனக்கு எப்படி என் மீது இவ்வளவு ப்ரியம்?’’

``நான் திரும்பிப் பார்க்கிறப்பலாம் சிரிச்சிக் கிட்டிருக்கிற பெண்ணாவோ, அழுதுகிட்டிருக்கிற பெண்ணாவோ நீ தெரிஞ்ச. அதனாலகூட இருக்கலாம்.’’

p75b.jpg

``என்னை முதல்முதல்ல கல்லூரியில பார்த்தப்போ நீ என்ன நினைச்ச? மறைக்காம உண்மையைச் சொல்லு.’’

``அட... இங்க பாருடா, நம்ம காமாட்சி மாதிரியே இந்த காலேஜ்ல ஒரு பொண்ணு படிக்குதுனு நினைச்சேன்.’’

``அது யாரு காமாட்சி... உங்க மாமா பொண்ணா?’’

``ஐயோ... அது எங்க வீட்டு கன்னுகுட்டி.’’

``கன்னுக்குட்டியா... கொன்னுடுவேன். உங்க கன்னுக்குட்டிக்கும் எனக்கும் அப்படி என்ன அவ்வளவு ஒற்றுமை?’’

``இரண்டு பேரையும் பார்த்துக்கிட்டே இருக்கலாம்.’’

``ஓ... உங்க காமாட்சி. என்னை மாதிரி இவ்வளவு அழகா இருக்குமா?’’

``வேணும்னா ஒருநாள் எங்க வீட்டுக்கு வந்து பாரேன். அப்போதான் உனக்குத் தெரியும்... உன் தங்கச்சி எங்க வீட்ல இருக்கானு.’’

``நீ சொல்றதைப் பார்த்தா, என்னைப் பார்த்த அன்னைக்கே என்னைக் காதலிக்க ஆரம்பிச்சிருப்பபோல இருக்கே?!’’

``பார்த்த அன்னைக்கானு தெரியல... ஆனா, காமாட்சியைப் பார்த்த அன்னைக்கே நான் காதலிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்.’’

``நானும் காமாட்சியும் ஒண்ணுன்னு சொன்ன. அப்புறம் என் மேல மட்டும் காதல் வரலையா?’’

``காமாட்சிக்கிட்ட நான் மட்டும்தான் பேசுவேன். அது தலையை மட்டும் ஆட்டும். அதனால பயப்படாம உண்மையைச் சொல்லிட்டேன். ஆனா, நீ இங்க நல்லா உதட்டைச் சுழிச்சிச் சுழிச்சிப் பேசுறீயே... அதான் பயமா இருக்கு.’’

``என்ன பயம்... என்கிட்ட காதலைச் சொல்றதுக்கா?’’

``நீ `என்னைக் காதலிக்கிறியா?’னு கேட்கிறதுக்கு.’’

``இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கிறதுக்கு உனக்கு நாலு வருஷம் ஆகியிருக்கு... போடா லூஸு.’’

எங்களுக்குத் தெரியாமல் எங்களுக்குள் இருந்த காதலை யாரையும் துன்புறுத்தாத ஒரு மாலைப்பொழுதில், இப்படித்தான் நாங்கள் வெளிக்கொண்டுவந்தோம். இனி எல்லா நாட்களும் இப்படியேதான். எங்கள் சூரியன் சிவப்பும் மஞ்சளும் கலந்த ஓர் ஆரஞ்சுமிட்டாயின் ஒளியைக் கொடுத்தபடியே இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில், நாங்கள் அன்று முதன்முறையாக முத்தமிட்டுக்கொண்டோம். ஆனால், அவ்வளவு சீக்கிரமாக எங்கள் ஆரஞ்சுமிட்டாய் சூரியன் எங்கோ வழிதவறி, மலைக் குன்றுகளுக்குள் விழுந்து, உடைந்து, நொறுங்கி, எதுவுமாக  இல்லாமல்போகும் என நாங்கள் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை ஸ்ரீ.

அன்று நல்ல மழை வரும் என எல்லாரும் நம்பியிருந்தார்கள். தெருவில் சிறுவர்கள்கூட ஒரு மழைப்பாடலைச் சத்தம்போட்டுப் பாடியபடி விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். என் அறையில் நானும்கூட மழைக்காக ஜன்னல் அருகே வெகுநேரம் காத்திருந்தேன். ஆனால், ஆவேசமாக அழுத கண்களோடு அப்போது ஜோதான் வந்துசேர்ந்தாள். ஒருமுறை வயலில் இறங்கியதற்காக சுப்பிரமணியன் என்கிற குடிகார முட்டாள் ஒருவன், எங்கள் காமாட்சிக் கன்னுக்குட்டியை, புளியம் விளாரால் அடித்து விரட்டிக்கொண்டு வந்தபோது, அதன் கொழுத்த முதுகில் தெரிந்த வார் தடம் அத்தனையும், ஜோவின் கன்னத்தில் அன்று அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது எனக்கு. வந்த மழை எங்கோ போய்விட்டது.

``என்னாச்சு ஜோ... இவ்வளவு நேரத்துக்கு இங்க வந்திருக்க?’’

``நான் உன்னைக் காதலிக்கிறது... எங்க வீட்டுக்குத் தெரிஞ்சுபோச்சு. உன் போட்டோ, லெட்டர் எல்லாத்தையும் எங்க அப்பா பார்த்துட்டார்.’’

``அதை விடு... உன்னை அடிச்சாங்களா?’’

``இல்ல... எனக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்துட்டாங்க. எங்க மாமா பையன். இங்க டவுன்லதான் பாலிடெக்னிக்ல படிச்சிக்கிட்டிருக்கான்.’’

``சரி... அதுக்கு உடனே இந்த நேரத்துல வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பிவந்திட்டியா... லூஸா நீ?’’

``ஆமாம் லூஸுதான். நாளைக்கு எனக்குக் கல்யாணம்... சாலைகுமாரசாமி கோயில்லவெச்சு. அதான் உங்கிட்ட சொல்லிட்டுப்போகலாம்னு வந்தேன்.’’

``நாளைக்கேவா... இப்போ என்ன பண்றது?’’

``உனக்கு என்ன தோணுதோ அதைப் பண்ணு. ஆனா, அதை உடனே இப்பவே பண்ணு. இனி நான் உன்னவிட்டு எங்கேயும் போகமாட்டேன்.’’

அவ்வளவுதான்... அன்று இரவே நாங்கள் அந்த நகரத்தில் இருந்து வெளியேறிவிட்டோம். எங்கே போவது எனத் தெரியவில்லை. எல்லா வீட்டின் கதவுகளும் அன்று ஒருநாள் மட்டும் அடைக்கப் பட்டிருந்தன. பாவம், எல்லோருமே கதவை உள்பக்கமாக அடைத்துகொண்டு சாவியைத் தூக்கி ஜன்னலின் வழி சாக்கடையில் வீசிவிட்டார்கள் என நினைத்துக் கொண்டேன். ஆனாலும் நாங்கள், எங்கள் நதியில் வலை தப்பிக் கரையேறுகிற கெண்டை மீன்களைப்போல திரும்பி நீந்திக்கொண்டிருந்தோம். அதுவரை ஆலமரத்தின் நிழலில் நின்று கேட்காத சில கேள்விகளை அப்போதுதான் ஜோ என்னிடம் கேட்கத் தொடங்கினாள்.

``நீ என்ன சாதி?’’

``ஏன் இந்தக் கேள்வியை இப்போ கேட்கிற?’’

``எங்கிட்ட கேட்டு என்னை அடிச்சாங்க. `எனக்குத் தெரியலை’னு சொன்னேன். யாரும் நம்பலை. அப்புறம் யாருக்கோ போன் பண்ணிக் கேட்டுட்டு வந்து இன்னும் வேகமா அடிச்சாங்க. அதான் இப்போ கேட்கிறேன்...

நீ என்ன சாதி?’’

``நான் உங்க சாதி இல்ல. அவ்வளவுதான் சொல்ல முடியும்.’’

``அப்போ எங்களைவிட கீழ் சாதியா?’’

``அப்படி எல்லாம் கிடையாது. நீ வாயை மூடு. இன்னொரு முறை இதைப் பத்தி நீ கேட்டேன்னா பஸ்ல இருந்து குதிச்சிடுவேன்... பராவாயில்லையா?’’

``சரி... எதுவாவும் இருந்துட்டுப் போ. ஆனா என்கூடவே இரு. ஆமா... இப்போ என்னை எங்க கூட்டிட்டுப் போற. ஏன் உங்க வீட்டுக்கு கூட்டிட்டுப் போகலை?’’

``எங்களோடது குடிசை வீடு. யாராவது பீடி குடிச்சிட்டு ஊதி அணைச்ச தீக்குச்சியைத் தூக்கிப்போட்டாலும், உடனே எரிஞ்சு சாம்பலா போயிடும். உங்க அப்பா அடிக்கடி சுருட்டு குடிப்பார்னு நீதானே சொல்லிருக்கே.’’

``அப்போ நாம எங்கேதான் போகப்போறோம்?’’

``தெரியலை... திருச்சியில ஒரே ஒரு ஃப்ரெண்ட் இருக்கான். அவனை நம்பிப் போறோம். அவன் இதுவரை என்னைப் பார்த்து ஒருமுறைகூட முறைச்சது கிடையாது. எப்பவும் சிரிக்கிறவன். அதனால பயப்படாத.’’

திருச்சிக்கு நாங்கள் வந்துசேர்ந்தபோது, துயரமான செவ்வாய்க் கிழமை தொடங்கிவிட்டது ஸ்ரீ. நல்லவேளை நான் பயந்து கொண்டிருந்த மாதிரி இல்லை. அந்தச் சின்ன வீட்டில் நண்பன் கணேஷ் எங்கேயும் போய்விடாமல் இருந்தான். அவன் எனது பள்ளி நண்பன். அந்த நேரத்தில் ஒரு பெண்ணுடன் என்னைப் பார்த்ததும் பயத்தில் பதறுவான் என நினைத்தேன். ஆனால், அவனோ விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். நான் சின்ன வயதில், என்னுடன் ஆடு மேய்த்த கவிதாவை இப்படி ஒருநாள் இழுத்துக்கொண்டு ஓடிவருவேன் என அவன் நம்பியிருந்தானாம். அப்புறம் ஜோ யார் என்றும், அவள் என்ன சாதி என்றும், அவளது அப்பா யார் என்றும் நான் சொல்லி முடித்ததும் பாவம் அவனும் அடங்கிப்போய்விட்டான்.

``மச்சான் எனக்கென்னமோ இது சரியாப்படலை. அவனுங்க வெறிபிடிச்சவனுங்க. பார்த்து யோசிச்சுக்கோ. இந்நேரம் கண்டிப்பா உங்க வீடு புகுந்து தேட ஆரம்பிச்சிருப்பானுங்க. உங்க அம்மா அப்பாவுக்கு என்னாச்சோ.’’

``அதெல்லாம் ஒண்ணும் ஆகாது... நாங்க அங்க இல்லாதப்போ அவங்களை யாரும் ஒண்ணும் செய்ய முடியாது. நம்ம ஊர்க்காரங்க விட்ருவாங்களா என்ன? அதை விடு. என்னை நம்பிவந்துருக்கா. என்ன பண்ணலாம் அதைச் சொல்லு?’’

``தெரியலை மச்சான். எங்க அம்மா அப்பா நாளைக்குச் சாயங்காலம் வந்துடுவாங்க. அதுவரைக்கும் இங்க இருங்க. அதுக்கு அப்புறம் கொஞ்சம் பணம் புரட்டித்தர்றேன்... வேற எங்கேயாவது தூரமாப் போய் இருந்துக்கங்க.’’

கதையின் தொடக்கத்தில் சொன்னேனே...

ஒரே ஒரு மின்குமிழின் மஞ்சள் வெளிச்சம் மட்டும் நிரம்பிய ஒரு சின்ன அறை. அந்த அறைக்குள் இருவரும் இப்போது வந்துவிட்டோம் ஸ்ரீ.

அவள் அந்த அறையையும் அதற்குள் பரவியிருந்த வெப்பத்தையும் பார்த்து ரொம்பவே பயந்தாள். நான் பயந்துவிடக் கூடாது என அதுவரை காட்டாமல் இருந்த அவள் முதுகை அப்போதுதான் எனக்குக் காட்டினாள். நான் நிஜமாகவே அதைப் பார்த்ததும் ஒடுங்கிப்போய்விட்டேன் ஸ்ரீ.  தீமூட்டிக் குழலை வைத்து, கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, அவள் முதுகில் ஓங்கி அடித்திருப்பார்கள்போல ரத்தம் கட்டி வீங்கிப்போயிருந்தது. அவள் வலியைக் குறைப்பதற்காக நான் என்ன செய்தாலும் அவள் அழுதுகொண்டே இருந்தாள்.

``என் அப்பா என்னை இப்படி அடிச்சிருந்தா எனக்கு இவ்வளவு வலிக்காதுடா. ஆனா யார்னே தெரியாத கட்சிக்காரன் ஒருத்தன்கிட்ட தீமூட்டிக் குழலைக் கொடுத்து அடிக்கச் சொன்னாங்க பார்... அதான் ரொம்ப வலிக்குது” - அவள் சொன்னபோது நானும் அழுதுவிட்டேன் ஸ்ரீ.

``நான் கூப்பிட்டவுடனே அப்படியே வந்துட்டியே... இப்போ என்ன பண்ணலாம்?’’

``தெரியலை... நீ சொல்லேன்.’’

``நாம ஏதாவது ஒரு கோயில்ல போய் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு, உங்க வீட்டுக்குப் போனா உங்க அம்மா - அப்பா ஏத்துக்குவாங்களா?’’

``கொஞ்சம் அழுவாங்க; பயப்படுவாங்க; ஆனா ஏத்துக்குவாங்க.’’

``அப்போ நாம அங்க போகலாம்.’’

``போகலாம்... ஏத்துக்குவாங்க. ஆனா உங்க அப்பாக்கிட்டே இருந்து, அவங்களால நம்மளைக் காப்பாத்த முடியாது.’’

``வேற எங்கேயாவது போய் யாருக்கும் தெரியாம சந்தோஷமா வாழ முடியாதா?’’

``உங்க அப்பா கட்சிக்காரங்க எல்லா ஊர்லயும் இருப்பாங்க. எப்படியும் கண்டுபிடிச்சுடுவாங்க.’’

``இப்போ என்னதான் பண்றது? நான் போய் அவனையே கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு பிறக்கிற முதல் பிள்ளைக்கு உன் பேரைவெச்சு தாலாட்டட்டுமா... சொல்லு?’’

``எதுனாலும் நீதான் சொல்லணும்.’’

``ஏன்...  நான் என்ன சொன்னாலும் கேட்பியா நீ...’’

``சொல்லேன்... இன்னைக்குக் கேட்கிறேன்.’’

``செத்துப்போயிடலாமா?’’

``ம்ம் சரி...’’

``ஏய்... நான் விளையாட்டுக்குச் சொல்லலை. நிஜமா சொல்றேன். என் முதுகில ஒருத்தன் ஓங்கி ஓங்கி அடிச்சப்போ, எங்க அப்பாவும் அம்மாவும் என்னைப் பார்த்த பார்வையை நினைச்சா எனக்கு உடனே செத்துப்போகணும்னு தோணுது. ஆனா, அதுவும் உன்கூடச் சேர்ந்து சாகணும்னு தோணுது. அதான் சீரியஸா கேட்கிறேன்.’’

 ``நானும் சீரியஸாத்தான் சொல்றேன். உனக்கு அதுதான் ஆசைனா செத்தேபோயிடலாம்.’’

``எப்போ... எப்படி?’’

``நாளைக்கு எங்கேயாவது போய் எப்படினாலும்...’’

``நிஜமா என் கண்ணைப் பார்த்துச் சொல்லு... செத்துப்போயிடலாமா?’’

``நிஜமா உன் முதுகைப் பார்த்துச் சொல்றேன்... செத்துப்போயிடலாம்.’’

``அப்போ சரி... நீ உன் வீட்டுக்கு ஒரு லெட்டர் எழுது... உங்க அம்மா அப்பா பாவம். நான் என் வீட்டுக்கு ஒரு லெட்டர் எழுதுறேன்... என் காதல் எவ்வளவு பெருசுனு.’’
 
தற்கொலைக் கடிதம்.

p75c.jpg

ஆமாம் ஸ்ரீ... ஒரு பெரிய நோட்டின் தாள்களைக் கிழித்து, தற்கொலைக் கடிதங்களை நாங்கள் அக்கறையுடன் எழுதத் தொடங்கினோம். அவள் சீக்கிரமாகவே எழுதிமுடித்துவிட்டாள். நான்தான் ரொம்பத் தாமதமாக எழுதிமுடித்தேன். ஆனால், பாவம்... அவள் அதற்குள் உறங்கிப்போய்விட்டாள்.  அவளை நான் எழுப்பவில்லை. உறங்குவதற்கு முன்பாக ஒரே ஒரு பக்கத்தில் அவள் எழுதியிருந்த...

`நீங்கள் என்னை நேசிப்பதைக் காட்டிலும் நான் அவனை அதிகமாக நேசிக்கிறேன். அவனோடு வாழ்வதைத்தான் உங்களால் தடுக்க முடியும். அவனோடு இறப்பதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. எங்கள் சாவுக்கு உங்கள் சாதியைத் தவிர வேறு யாரும் காரணம் அல்ல.

இப்படிக்கு

உங்கள் அன்பு மகளல்ல மகள்

  ஜோ.’

என்கிற வரிகளை வாசித்து முடித்ததும் அழ வேண்டும் எனத் தோன்றவில்லை. மாறாக அவளை முத்தமிட வேண்டும்போல் இருந்தது... முத்த மிட்டேன். அப்படியே அவளின் உள்ளங்கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, அங்கேயே அவளுக்கு அருகிலேயே உறங்கிப்போனேன்.

புதன்கிழமை விடிந்தது. செவ்வாய்க்கிழமை முழுவதும் காணாமல்போன எங்கள் ஆரஞ்சுமிட்டாய் சூரியன், எங்கிருந்தோ தப்பிப் பிழைத்து எங்கள் அறைக்குள் வந்ததைப்போல் இருந்தது. நான் எழுவதற்கு முன்னரே எழுந்த ஜோ குளித்து முடித்து, கல்லூரிக்குக் கிளம்பப் போகிறவளாக உற்சாகமாக இருந்தாள். அவள் கையில் என் கடிதம் இருந்தது. என்னையும் சீக்கிரமாகக் கிளம்பச் சொன்னாள். நான்  குளிக்கும்போது வெளியே அவள் ஒரு பாடல்கூடப் பாடியதைப்போல் இருந்தது. மரணத்தின் கரங்களைப் பற்றிக்கொள்வதற்காக ஜோ ஆயத்தமாகிக்கொண்டிருக்கிறாள் என நினைத்துக்கொண்டேன். என் தலையை நீர் நனைக்கத்தொடங்கியதும் நானும் சாவுக்கு ஆயத்தமானேன். நண்பனிடம் கொஞ்சம் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு, நாங்கள் இருவரும் கிளம்பி, பேருந்து நிலையத்துக்கு வந்துவிட்டோம். அவள்தான் முதலில் பேசினாள்.

``திருநெல்வேலி போற பஸ் எங்கே நிற்கும்னு பாரு...’’

``திருநெல்வேலிக்கா... எதுக்கு அங்கே போய் சாகணுமா என்ன?’’

``நாம சாகலை. நான் என் வீட்டுக்குப் போகப்போறேன்.’’

``என்ன சொல்ற நீ... வீட்டுக்குப் போகப்போறியா? என்னாச்சு உனக்கு... அப்போ நான்?’’

``நீ எங்கே வேணாலும் போ... உனக்குப் பிடிச்சது எல்லாத்தையும் செய். காலேஜ்ல போய் படி. பெரிய ஆளாகு. அம்மா அப்பாவைச் சந்தோஷமா வெச்சுக்கோ.’’

``ஏய்... என்ன ஆச்சு உனக்கு? பைத்தியம் மாதிரி பேசுற. நீதானே `ஒண்ணா வாழணும் இல்லைனா ஒண்ணா சாகணும்’னு சொன்ன அப்புறம் என்ன?’’

``ம்ம்... இப்போ தனித் தனியா வாழுவோம். எங்கே இருந்தாலும் நீ வாழணும்... சரியா?’’

``ஏன் இப்படிப் பேசுற?’’

``என் லெட்டரை நீ படிச்சியா?’’

``ஆமா... படிச்சேன்.’’

``என்ன தோணுச்சு உனக்கு?’’

``உன்கூட சாகணும்னு தோணுச்சு.’’

``நான் உன் லெட்டரைப் படிச்சேன். எனக்கு சாகணும்னு தோணல. எங்கேயாவது ஒரு மூலையில இந்த உலகத்துல நீ உயிரோடு வாழ்ந்தே ஆகணும்னு தோணுச்சு. ஆமாம்டா நீ ஏன் சாகணும்?
நீ எழுதியிருக்கிறதை யார் படிச்சாலும் உன்னைக் காதலிப்பாங்கடா. அதைப் படிச்சுப் பார்த்ததுக்கு அப்புறம்தான் என்னைவிட உன்னை இன்னும் அதிகமா காதலிக்க நிறையப் பேர் வருவாங்கனு தோணுது. உனக்காக, உன் கொள்ளை வரிகளுக்காக, எவ்வளவோ பேர் எங்கேயோ காத்துக்கிட்டிருக்கிற மாதிரி தோணுது. உன்னை எதுக்குடா நான் சாகடிக்கணும். கொஞ்சம்கூட இரக்கம் இல்லாதவங்களுக்காக நல்ல இதயம் இருக்கிற நாம ஏன்டா சாகணும்? இனிமேல் உருவாகப்போற ஏதோ ஒரு தேசத்துக்கு நீ ராஜாவாகப் போற மாதிரி எனக்குத் தோணுது. நான் போறேன்டா. நீ கவலைப்படாதே. எனக்கு எதுவும் ஆகாது. நான் களிமண் மாதிரி வாழ்றதுதான் அவங்களுக்குக் கௌரவம். நான் போய் களிமண்ணாவே வாழுறேன். என்னை அவங்க என்ன வேணும்னாலும் செஞ்சுக்கிடட்டும்.’’
``ஏய்... லூஸு மாதிரி பேசாத. சரி சாகவேண்டாம். வா எங்கேயாவது போய் வாழலாம்.’’

``சத்தியமா முடியாதுடா. நம்மளைப் பிச்சை எடுக்கக்கூட விடமாட்டாங்க. நான் சொன்னா கேட்பதானே?’’

``ஆமாம்.’’

``அப்படின்னா எதுவும் யோசிக்காம சென்னைக்குப் போ. உன்னை இங்கேயும் இருக்கவிட மாட்டாங்க. நீ என்கிட்ட சொன்ன உன் எல்லாக் கனவுகளையும் அடைய முயற்சி செய்... உன்னால முடியும். ஆனா ஒண்ணு...

நீ எப்போ கல்யாணம் பண்ணினாலும் என்னை மாதிரி இல்லாம, உன்னைத் தூக்கிக்கிட்டு எல்லாரும் அண்ணாந்துபார்க்கிற மாதிரி துணிச்சலாப் பறக்க முடிஞ்ச ஒரு பெண்ணைத் தேடி லவ் பண்ணித்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும். இது என் மேல சத்தியம். சரியா..?’’

என்ன மாதிரியான பெண் ஸ்ரீ இவள். ஒரு மின்னல் மாதிரி பெரிய வெளிச்சத்தையும் பெரிய இருட்டையும் ஒரு நொடியில் காட்டிட்டு, ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர்கூட கொட்டிடாம, எப்பவும் சிரிச்சிக்கிட்டே இருப்பாளே... அப்படியே சிரிச்சுக்கிட்டே போய்ட்டா. பாரேன்... அவள் சத்தியம் பண்ணிச் சொன்ன மாதிரி என்னை உயரமாகத் தூக்கிக்கொண்டு பறக்கிற ஒரு மீன்கொத்திப் பறவை மாதிரி நீ எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறாய். ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது... ஒருவன் எழுதிய தற்கொலைக் கடிதம் அவனுக்கு உயிர்ப்பிச்சை போட்டிருக்கிறது. அந்தக் கடிதத்தை இப்போது உனக்கு வாசித்துக்காட்ட வேண்டும்போல் இருக்கிறது. ஆனால், அதை ஜோ கையோடு கொண்டுபோய்விட்டாள். அவளுக்கு அது வேண்டுமாம். ஆனாலும்  நான் எழுதிய முதல் தற்கொலைக் கடிதம் மட்டும் அல்ல... அது என் கடைசிக் கடிதமும்கூட என்பதால், அந்தக் கடிதத்தின் வரிகள் கொஞ்சமே கொஞ்சம் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது... கேட்கிறாயா?

 

p75d.jpg

`அன்புள்ள அம்மா அப்பாவுக்கு...

இந்தக் கடிதத்தை நீங்கள் வாசிக்கும்போது நான் சொர்க்கத்துக்குச் சென்றுசேர்ந்திருப்பேன். எனக்காக நீங்கள் நிறைய அழுது, என்னை நரகத்துக்கு இடம் மாற்றிவிடாதீர்கள்.
அப்பா... எல்லாரும் சொல்வார்கள் `உன் பையன் யாரோ ஒரு பெண்ணுக்காகச் செத்துப்போய்ட்டான்’ என... நீங்கள் அதை அவமானமாக எடுத்துக்கொள்ளாதீர்கள். அவள் யாரோ ஒரு பெண் அல்ல. உங்கள் மகனின் இதயம் முழுக்கப் பரவியிருக்கிற பெண். அப்பா இன்னும் உங்களுக்குப் புரிகிறமாதிரி சொல்ல வேண்டும் எனில், நம் காமாட்சி அப்பா அவள். காமாட்சியை அந்த அடிமுட்டாள் சுப்பிரமணியன் அடித்துவிரட்டிய அன்று, நீங்கள் சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவிருக்கிறதா?

`பிள்ள கண்ணுல கண்ணீர் வடியிறதைப் பார்க்கப் பார்க்க, கத்தி எடுத்து அந்தப் பயலைக் குத்திக்கொன்னுட்டு ஜெயிலுக்குப் போயிரலாம்போல இருக்கு’ என்று சொன்னீர்கள்தானே. அதுபோலத்தான் அப்பா இவளுக்காக எதுவும் செய்யலாம். எல்லாரையும் உதறிவிட்டு என்னைத் தேடி, என் கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, இதோ என்னோடு இறந்துகிடக்கிறாள். இவளுக்காக இறந்துபோகவேண்டும் என நினைத்தபோது எனக்குத் துளி பயம்கூட வரவில்லை. ஆமாம் அப்பா... வருத்தப்படாதீர்கள். நான் சின்ன வலிகூட இல்லாமல்தான் மரித்துப்போகிறேன். அம்மாவிடம் சொல்லுங்கள்... கேட்டால் எல்லாரிடமும். காமாட்சியிடமும்கூட சொல்லுங்கள். நான் எங்கும் போய்விடவில்லை. சீக்கிரமாகத் திரும்பிவருவேன்.

உங்களுக்கு என காற்று வீசுகிறபோது

உங்களுக்கு என மழை பெய்கிறபோது

உங்களுக்கு என தாகம் எடுக்கிறபோது

உங்களுக்கு என ஒரு தீபம் எரிகிறபோது

உங்களுக்கு என ஓர் இசை கேட்கிறபோது

நான் எல்லாமுமாகத் திரும்பி வருவேன். வரும்போது நான் இந்தப் பெண் ஜோவையும் கூட்டிக்கொண்டு வருவேன். நீங்களாவது சாதி பார்க்காமல், மதம் பார்க்காமல் அவள் குத்துவிளைக்கை அவளே ஏற்றிக்கொள்ள அனுமதியுங்கள் அப்பா. 

நான் சொல்வதில் உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லையா? இதோ இன்னொரு முறை என் முகத்தை உற்றுப்பாருங்கள். இடது பக்க என் உதடு சரிந்து, சின்னச் சிரிப்போடே இருக்கிறேன்தானே.

என் மரணமும் அப்படி ஒரு புன்னகைக்குச் சமமானதுதான். நம்பிக்கையோடு இருங்கள் அப்பா.

நம் தூய நிலத்தின் நடுவில், நிச்சயம் நாங்கள் இருவரும் யுகத்தின் சுவையூறிய கனிகளையுடைய பேரற்புதமான ஒரு மரமாக முளைத்து எழுவோம் அப்பா.

இப்படிக்கு

உங்கள் விதை.’

 

இப்படித்தான் அந்தக் கடிதத்தில் நான் ஏதேதோ எழுதியதாக என் நினைவில் இருக்கிறது ஸ்ரீ. இந்த எழுத்துதான், இந்த வார்த்தைகள்தான், இந்த மனம்தான், இந்தக் காதல்தான் என் கல்லறைக் கற்களைப் புரட்டிபோட்டு,  உன்னை நோக்கி இழுத்துக்கொண்டுவந்து உன் கைகளில் என்னைக் கொடுத்திருக்கிறது ஸ்ரீ.அதற்காக உன்னை முத்தமிடும்போது நான் ஜோவை நினைத்துக்கொள்வேன் என அச்சப்படாதே... அதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. ஆனால், நம் குழந்தைகளை முத்தமிடும்போது நான் அவளை நினைத்துக்கொள்ள வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஏனெனில் என் மரணத்தை ஒரு  குழந்தையாக்கி   என் அருகிலே  வைத்திருப்பதைப்போல, ஜோவையும் ஒரு குழந்தையாக்கித்தான் என் புத்திக்குள் பத்திரப்படுத்திவைத்திருக்கிறேன்; வைத்திருப்பேன்.

நான் இப்போது உன் உள்ளங்கைகளுக்குள் பத்திரமாக இருக்கிறேன். அந்தத் தைரியத்தில் சொல்கிறேன். என் சிரிப்பு என்பது நிறையக் கண்ணீர் கலந்த உப்புச் சுவை கூடியது. அந்தச் சிரிப்பு அவளுக்கும் இந்த நேரத்தில் வாய்த்திருக்க வேண்டும் என்ற ஒற்றைப் பிரார்த்தனையோடு இந்தக் கதையை முடிக்கிறேன்.

p75e.jpg

கண்ணீர் கசிந்தால் நீயும் பிரார்த்தனை செய்...காதலிப்பவர்கள் அத்தனை பேருக்கும் இனி இந்தச் சிரிப்பு வாய்க்கட்டும் என்று.

நம்மை வாழ்த்த வருகிறவர்களும் பிரார்த்தனை செய்யட்டும்!

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss