கதை கதையாம்

அழகி - க.கலாமோகன்

2 hours 43 minutes ago
அழகி - க.கலாமோகன்

நான் அவளது அழகில் மயங்கிவிடவில்லை. பலர் அவளது அழகின் நிழலைத் தொடுவதற்குக் கனவு கண்ட வேளைகளில் நானோ அவளது நிர்வாணத்தின் உரிமையாளன் ஆக. அவள் ஓர் பண்டம் அல்லாத போதும் எனது மனைவியாகிய தினத்திலிருந்து என்னைக் கடவுள் எனக் கருதுவதற்கு எமது திருமணம் வலிந்தே நடத்தப்பட்டதை ஓர் காரணமாகச் சொல்லலாம். எனக்கு நல்ல படிப்பு, நல்ல வேலை எல்லாம் கிடைத்தபோதும் இந்தத் திருமணக் கேள்வியில் உண்மையிலேயே ஓர் குருடனாக இருந்துவிட்டேன்.

ஆம், திருமணத்துக்கு முன்னர் எனக்கு அவளது முகம் தெரியாது. அவளது மனத்தின் ஆசைகளும் தெரியாது. ஆம், என்னைப் பெற்றவர்கள் கேட்ட சீதனத் தொகை என்னைக் குருடனாக்கியது என்பதுதான் உண்மை. அவள் அழகி என்பதுகூட திருமண முதல் நாளில்தான் எனக்குத் தெரியும்.

ஆனால் முதலிரவில் அவள் என்னிடம் "மன்னிக்கவும்! நான் உங்களிடம் ஒன்று சொல்லலாமா?" எனக் கேட்டாள். "சொல்!" என்றேன். "நான் உங்களை விரும்பவில்லை." பதில் என்னைத் திகைக்க வைத்தது, ஆனால் நான் கலங்கிவிடவில்லை. நான் அமைதியான சுபாவம் கொண்டவன். பதிலைச் சொல்லியபின் அவள் திரும்பி விட்டாள்.

அவளது மெல்லிய மேனி ஓர் தென்னை மரம்போல லாவகமாய் வளைந்திருந்தது. மல்லிகைப் பூ மாலையால் கறுப்புக் கொண்டை மிகவும் கவனமாகச் சுற்றப்பட்டு, நறுமணம் கக்கியபடி. தமிழ் செங்கால இலக்கியங்களில் சொல்லப்படுவது போன்ற ஓடியும் இடையக் கொண்டிருந்தாள். ஆம், எந்தச் சந்தேகமுமே இலை. அவள் ஓர் கனவுத் தேவதைதான்.

முதலிரவிற்கு முதல்நாள் திருமண விழாவிற்கு வந்தோர் தமது வாழ்த்துகளால் எனக்குக் களைப்பைத் தந்தனர். குறிப்பாக ஆண் நண்பர்கள் எனது காதுக்குள் "நீ அதிர்ஷ்டக்காரன்" என சொல்லிக் கொண்டனர். ஆம், எனக்குக் கிடைத்த சீதனம் பெரியது. இதற்குக் காரணம் நான் இஞ்சீனியர் என்பதுதான். இந்தத் தகைமை எனது சீதனத் தொகையைக் கூட்டுவதற்கு ஓர் வலிவான காரணியாக இருந்தது. இதைவிட எங்கள் சமூகத்தில் நான் ஆணாகப் பிறந்ததையும், பட்டதாரி என்பதையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். எங்கள் சமூகத்துள் ஆணாகப் பிறப்பதே ஓர் பட்டம்போல என்பதை நான் தொடக்கத்திலிருந்தே அறிவேன். அவள் எப்படியிருப்பாள் எனும் கேள்வி எனக்குள் திருமணத்துக்கு முதல் ஏற்பட்டதேயில்லை. ஆனால் அவள் நல்ல அழகியென எனது உறவினர்கள் என்னிடம் திருமணத்திற்கு ஒரு மாதம் இருக்கும்போதே சொல்லிவிட்டனர். சில திருமணங்களின்போது, சீதனம் கூட என்றால் அதைக் குறைப்பதற்கான வழிகள் பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் தேடப்படும். எனது விடயத்தில் அப்படியல்ல. கேட்ட தொகை எந்தக் கேள்வியும் இல்லாமல் சம்மதத்தைப் பெற்றுக் கொண்டது. அவளது பெற்றோர் செல்வந்தர்கள்.

ரங்கன் சிரித்துக்கொண்டு என்னை நோக்கி வந்தான். அவனை எனக்கு பள்ளியிலிருந்து தெரியும். ஆனால் என்னைப்போல பல்கலைக்கழகம்வரை சென்றவன் அல்லன். அவன் ஓர் சுழட்டல் மன்னன். பல பெண்களிடம் அடி வேறு வாங்கியுள்ளான். அவனது திருமணம் விவாகரத்தில் வந்து முடிந்தது. "நீ கொடுத்து வைத்தவன்! குட் லக்!" என்றான். "நான் ஏன் கொடுத்துவைத்தவன்? " என மெதுவாக அவனிடம் கேட்டேன். "உனக்குக் கிடைத்த பெண்போல ஓர் பெண் கிடைப்பது என்பது என்ன சின்ன விசயமா? அவள் போன்ற அழகுத் தேவதையை நீ எங்காவது கண்டதுண்டா?" " அவள் அழகி என்பது உண்மைதான், ஆனால் எனக்கு அவள் யார் என இன்றுவரை தெரியாது. இது ஓர் பேச்சுக் கல்யாணம் என்பதை மறந்து விடாதே." "அது எனக்குத் தெரியும். உனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லவா?" "சொல்!" "அவளது பெயர் ராதிகா. பல வருடங்களாக நான் அவளை மயக்க என்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்தேன். ஹ்ம்ம், எல்லாம் தோல்வியில்தான் முடிந்தன. அவளைப்போன்ற அழகியை நான் ஒருபோதுமே கண்டதில்லை. அவள் எனது கனவுக் காதலியாக இருந்தாள். இந்த உண்மையைக் கேட்டுப் பொறமைப்பட்டுவிடாதே. நான் இங்கே வந்தது உன்னை வாழ்த்தவே." "நன்றி" நான் ஒருபோதுமே எந்தப் பெண்ணையும் காதலித்ததில்லை. சில பெண்கள் என்னை வசீகரித்தபோதும், காதலித்தால் எனது பெற்றோர் அதனை ஓர் குற்றமாக நினைத்துவிடுவர் என நான் எண்ணிக்கொண்டேன். எங்கள் குடும்பத்தில் பழைய கலாசாரம் கவனமாகக் கட்டிக் காக்கப்பட்டது. நான் இந்தக் கலாசாரத்தின் அடிமையாக இருந்தேன்.

முதலாவது இரவில் அவளது மூடப்பட்ட முதுகை நான் நெடுநேரம் பார்த்துக்கொண்டு நின்றேன். அவளின் சுவாசிப்பு மட்டுமே எனக்கு மெல்லியதாகக் கேட்டது. சொல்கள் அழிந்த ஓர் வயலுள் நான் விழுந்துபோனதாக உணர்ந்து கொண்டேன். அந்தக் கணத்தில் வார்த்தைகளும் விளக்கங்களும் எனக்குத் தேவைப்படவில்லை. "ராதிகா! நீ இந்தக் கட்டிலில் தூங்கு!” என்றேன். அவள் தனது முகத்தை என் பக்கம் திருப்பாமல், "நான் உங்களின் சொத்தாகிவிட்டேன். உங்களது பசியை எனக்காக ஒழிக்க வேண்டாம்." என்றாள். "நீ சொல்லுவது எனக்கு விளங்குகின்றது. நான் உன்னை எனது சொத்தாக நினைக்க மறுக்கின்றேன். நீ கட்டிலில் படு. நான் நிலத்தில் படுக்கின்றேன்." "பாய் இல்லை. நீங்கள் நிலத்தில் படுக்கவேண்டாம். கட்டிலில் படுங்கள்." "நான் படுத்தால் நீயும் கட்டிலில் படுப்பாயா?" "நீங்கள் படு என்றால் என்னால் அதற்கு மறுப்புச் சொல்லமுடியுமா?" "ஏன் முடியாது?" "மறுப்பும் ஓர் சுதந்திரம் என்பது உங்களிற்கு விளங்கியிருந்தால், ஏன் பேச்சுக் கலியாணத்திற்கு ஆம் போட்டீர்கள்?" "நான் குருடனாக இருந்தேன். அது சரி நீ என்னை விரும்பவில்லை என்பதை ஏன் உனது பெற்றோரிடம் சொல்லவில்லை?" "நான் பெண்ணாக உள்ளேன்." "இந்த இரவில் நானும் நீயும் தனித் தனியாகப் படுப்போம்." "இனி வரும் இரவுகளில்? " "இனி வரும் இரவுகளும் இந்த இரவைப்போலவே இருக்கும்." அவளது முகம் திரும்பியிருந்தபோதும், அவள் களைத்துப் போயிருந்தாள் என்பதை நான் விளங்கிக்கொண்டேன். சடங்குத் தினங்களில் மாப்பிளையும் பெண்பிளையும் மட்டுமல்ல, அனைவருமே களைத்துப் போய்விடுவதை நான் பல தடவைகள் கண்டதுண்டு. "ராதிகா! நீ தூங்கு! இந்தக் கட்டிலில். நான் நிலத்தில் தூங்குகின்றேன்." முடிவில் அவள் கட்டிலில் தூங்கச் சம்மதித்துக் கொண்டாள். முதாவது இரவில் நானும் அவளும் தனித்தனியாகத் தூங்கினோம்.

அது ஓர் புதிய இரவு. புத்தம் புதிய இரவு. வெளியே திருமணத்திற்கு வந்தவர்களும் போகின்றவர்களும் எழுப்பிய சத்தங்கள் எனக்குக் கேட்டன. அறைக்குள்ளிருந்து எனக்குக் கேட்டது அவளது மூச்சுச் சத்தமே. இந்த இரவு இப்படியாகிப் போனதிற்காக எனக்குள் எந்த வருத்தமும் ஏற்பட்டதுபோல எனக்குப்படவில்லை. உள்ளே நுழைய முன்னர் சாப்பிட்டபோதும் எனக்குப் பசியெடுத்தது. ஆனால் வெளியே போகும் தைரியம் வரவில்லை. அவளுக்கும் பசிக்குமா இந்தக் கணத்தில்? அவள் தூங்குவதுபோல பட்டது. உண்மையிலேயே அவள் தூங்குகின்றாள்தானா என்பது எனக்குத்தெரியவில்லை. ஓர் காதல் பாடல் வெளியால் இருந்து என் காதுவரை வந்தது. இந்த இரவுக்கு முதலிய தினங்களில், நான் காதலிப்பவன் இல்லாதபோதும், காதல் பாடல்களின் ரசிகனாக இருந்தேன். இன்றோ எனது காதுவரை வந்த காதல் பாடல்கள் கசத்தன. வாழ்வு அதிர்ச்சிகளைத் தாங்கிய ஓர் கடகம் என்பது எனக்குத் தெரிந்தபோதும் எனது முதாவது இரவு இப்படியொரு சதியைச் செய்யுமென நான் எதிபார்த்திருக்கவில்லை. நான் விழிகளை சிரமப்பட்டு மூடி துக்கத்தை அழைத்தேன்.

மறுநாள். ராதிகா வெட்கத்தோடும், நான் ஒரு சிறிய சிரிப்போடும் வெளியே வந்தோம். எங்களுக்காக நிறைய வாழ்த்துகளும் பரிசில்களும் காத்திருந்தன. ஆனால் ஒரு வெறுமை என் இதயத்தை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தது. நான் பலர் மத்தியில். எனக்குள் நிறையக் கேள்விகள் தலைகளை நீட்டியபடி. இந்தக் கேள்விகளை நான் எவரிடமாவது பதில்களைப் பெறக் கேட்கவேண்டுமா? அவளது மனத்துள் முளைக்கும் கேள்விகளை என்னால் அறிய முடியுமா?

Wallpapers for Desktop with opera, speaker, background=++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

திருமணம் முடிந்து இரண்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. உறவினர்களதும் நண்பர்களதும் முகங்களின் முன்னே நாங்கள் சந்தோசமாக வாழும் தம்பதிகளாக எம்மைக் காட்டப் பழகிக்கொண்டோம். நாங்கள் ஒரு வீட்டில் வாழ்ந்தாலும் ஒன்றாக வாழாமல். இந்த இரண்டு வருடங்களுள் உடலுறவு எனும் சொல் எமக்கு மறந்தே போய்விட்டது. அவள் என்னைக் குடையாதிருப்பதுபோல் நானும் அவளைக் குடையாதிருந்தேன். நாங்கள் நண்பர்களாக எங்களை மாற்றிக் கொண்டோம்.

"நீங்கள் என்னை விட்டுப் பிரிந்து வேறு ஒரு பெண்ணுடன் வாழலாம்தானே!" ராதிகா ஓர் மாலை தினத்தில் என்னிடம் சொன்னாள். “எனது காதல்கள் ஒழிப்பானவையாக இருந்தன.” "காதல் உணர்வுகள் இயல்பானவை. அது உங்களுக்குள் இருந்திருக்கலாம், ஆனால் அவைகளை நீங்கள் வெளியே காட்டத் தயங்கி இருப்பீர்கள்." "நீ சொல்வது உண்மைதான். நான் பல பெண்களை விரும்பினேன், ஆனால் அந்தப் பெண்களுக்கு நான் காதலித்த விஷயம் தெரியாது. உனக்கு எதையும் ஒழிக்க நான் விரும்பவில்லை. நான் நிறைய நடிகைகளைக் காதலித்தேன். இவள்கள் எனது பல இரவுகளின் துணைவிகளாக இருந்தனர். நீ என்னைக் காதலிக்காததுபோல நானும் உன்னைக் காதலிக்கவில்லை. நீ அழகி என்பதும், நீ ஆண்களது கனவுளின் தேவதையாகவும் இருப்பாய் என்பதை உன்னைக் கண்ட முதலாவது தினத்திலேயே ஊகித்துக்கொண்டேன். எனக்கு உன்னைதொடும் உரிமை இருந்தபோதும், இந்த "உரிமை" எனக்குள் கேள்வியாக மாறியதால்தான், நான் இன்றுவரை உன்னைத் தொடாமல் இருக்கின்றேன். நீ அழகி. நான் கனவில் காதலித்த நடிகைகளைக் காட்டிலும் நீ அழகி. நீ எனக்காகத் தெரிவு செய்யப்பட்டதற்கு உனது குடும்பம் செல்வக் குடும்பம் என்பது மட்டுமல்ல உனது அழகுமே காரணம். நீ எவரையாவது காதலித்தாயா?" "ஆம்! எனக்கு ஓர் காதலன் உள்ளான்." "திருமணத்துக்கு முன்னர் உனது காதலை நீ உனது பெற்றோருக்கு சொன்னாயா?" "சொல்லவில்லை! சொல்லவேண்டியது அவசியமாகவும் எனக்குப் படவில்லை." "உனது காதலன் உன்னைத் தன்னுடன் வருமாறு அழைக்கவில்லையா?" "அழைத்தான்! எனக்குத் தைரியம் வரவில்லை. நானும் உன்னைப்போல குடும்பத்தின் கைதியாக என்னை வரித்துக் கொண்டேன்." "நீ பொருளாதாரத்தில் பட்டம் பெற்றதாக நான் அறிவேன். நாங்கள் இருவரும் படித்தவர்களாக இருந்தபோதும், இந்தப் படிப்புகளால் நாங்கள் குடுப்பத்தின் அடிமைகளாக இருப்பதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

முடிவில் நாம் எங்களை ஒருவரும் மற்றொருவரும் விரும்பாத ஓர் குடும்பப் பள்ளியில். ராதிகா, நீ உனது காதலனோடு சென்று வாழ்வதையே நான் விரும்புகின்றேன். நீ அவனோடு செல்ல நான் அனைத்து உதவியும் செய்வேன்." "அவன் இப்போது வெளிநாட்டில். கடந்த கிழமை இங்கே வந்த எனது சிநேகிதி என்னிடம் சொன்னாள். என்னால் அவனது மனம் உடைந்துவிட்டது. நான் அவன் முகத்தில் விழிக்கத் தயங்குகின்றேன்." "இரண்டு வருடங்களாக இப்படி வாழும் முறை கொடுமையானதல்லவா?" "உண்மைதான்! நீ கொடுமையானவன் அல்லாத படியால் தினங்கள் எப்படியோ கழிந்து போகின்றன." அவள் தனது காதலனுடன் போகமுடியாமலும் என்னோடு காதல் இல்லாமலும். நானும் அப்படியே, அவளோடு காதல் இல்லாமல். நாங்கள் வாழ்வது ஒரு சிறை போல எனக்குப்பட்டது. இந்தச் சிறைக்குள் இன்பக் கேள்விகள் தலையை நீட்டுவதே இல்லை. ஆனால் எங்களிற்கு பேச்சுச் சுதந்திரம் இருந்தது. நாங்கள் எங்களது தனிமையையும், உடல் தொடர்புகள் இல்லாத இரவுகளையும் "திணிப்புகள் தடைசெய்யப்பட வேண்டும்" எனும் கருத்தால் நியாயித்துக் கொண்டோம். நானும் ராதிகாவும் ஒருவரை ஒருவர் பலவந்தம் செய்யாமல் பேசக் கற்றுக் கொண்டதற்கு நாங்கள் படித்தவர்கள் என்பது காரணமா? இந்தப் படிப்பு என்னைக் குடும்பத்தின் அடிமையாக இருப்பதில் இருந்து தப்பச் செய்யவில்லை.

நானும் அவளும் விவாகரத்து எடுப்பது ஓர் தீர்வாக எனக்குப் பட்டது. எனது முடிவை நான் அவளிடம் சொன்னேன். "விவாகரத்தா?" என்றபடி அவள் தனது சிறிய விழிகளைப் பெரிதாகத் திறந்தாள். "இதுதான் நாம் எமது சுதந்திரங்களை வாழுவதற்கான ஓர் தீர்வாக எனக்குப்படுகின்றது." "நீ சொல்வது சரி. ஆனால் நான் இன்னும் எமது சமூக ஒழுக்கங்களின் கைதியாகவே இருக்கின்றேன். விவாகரத்தின் பின்னர் என்னால் நிம்மதியாக தலையைக் காட்ட முடியுமா? எனக்கு இனிமேல் வாழ்க்கை இல்லை என்றே நினைக்கின்றேன்." "ராதிகா! நாம் வாழும் விதம் போலியானதல்லவா? நாங்கள் எங்களது உடல் தாகங்களை அழித்துக் கொண்டிருக்கின்றோம். உனக்கு இன்று நான் ஓர் உண்மையச் சொல்கின்றேன். என்னை செக்ஸ் ஆசைகள் குத்திக் குதறுகின்றன." "உன்னை மட்டுமல்ல, என்னையும்தான்." "உண்மை! ஆனால் உனக்கு எப்படி எனது உடல் ஓர் ஈர்ப்பைத் தராது உள்ளதோ , அதுபோல நீ அழகியாக இருந்தாலும் எனக்கு உனது உடல் எந்த ஈர்ப்பையும் தராது உள்ளது. இந்த இரண்டு வருடத் தனிமை வாழ்வால் எனக்குள் இருந்த காதல் மயக்கங்கள் உடைந்துவிட்டன. ஆனால் எனக்குள் செக்ஸ் தாகம் எரிந்து கொண்டுள்ளது."

அன்றைய இரவும் அவர்கள் தனித்தனியாகவே படுத்தனர். இரண்டு உடல்களும் தனித்தனியாக எரிவின் கிடங்குள். அவர்களிடம் இருந்து எழுந்த மூச்சு ஒலிகள் ரகசிய சேதிகளை வெளியின் வாசிப்புக்காக விட்டன. அவள் தொலைந்துபோன காதலனை நிர்வாணமாக்கிய அந்தக் கணத்தில், அவன் சில தினங்களின் முன்னே கண் சிமிட்டிய விபச்சாரியின் வீட்டிற்குள் நுழைவதற்குத் தோதான நேரம் எதுவெனத் தேடிக்கொண்டிருந்தான். தூரத்தில் உள்ள ஓர் ஏழைக் குடிசையுள் இரண்டு உடல்களின் இருள் போரால் கட்டிலின் ஒருகால் உடைந்தது.

(நன்றி: தாமரை, 2014, தமிழ்நாடு)

http://www.thayagam.com/azhaki/

பித்தளை நாகம்

11 hours 13 minutes ago
பித்தளை நாகம் - சிறுகதை

 

 

இவனுக்கு, இப்போது பஞ்சாலையின் இதயமான `கார்டிங்’ பிரிவின் இயந்திரப் பராமரிப்புத் துறையில் பணி. துறையில் மொத்தம் இரண்டு குழுக்கள். இயந்திரத்தை அக்கு அக்காகக் கழட்டி மாட்டுபவரை பொருத்துநர் எனலாமா? அல்லது... கழட்டி? பெருசுகள்கூட ``ஆ...மா இவுரு பெரிய கழட்டி, போடா மூடிட்டு!’’ என்பார்கள்.

இந்தப் பிரிவின் `கழட்டி’ வின்சென்ட். கழட்டிக்கு ஓர் `எடுபிடி’ ஜெயக்குமார். எடுபிடிக்கு ஓர் `அல்லக்கை’ குமரவேல். ஆக, மூவர் உள்ளிட்ட `பழுதுபார்க்கும் குழு’. இரண்டாவது குழு `சுத்தக்குழு’. இந்தக் குழுவினர் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இயந்திரங்களை முறைவைத்து வாரம் ஒருமுறை நிறுத்தவேண்டும். பிறகு அவற்றின் உடைகளைக் களைந்து, `கம்ப்ரசர்’கொண்டு காற்றில் குளிப்பாட்டவும், இண்டு இடுக்குகளில் சேர்ந்த பஞ்சும் தூசுமான அழுக்குத் திரிகளை நீக்கித் துடைக்கவும் வேண்டும். பற்சக்கரங்களின் பல்லிடுக்குகளில் கெட்டித்து இறுகிப்போய் உயவு நெய்க்கட்டிகள், ஓடி ஓடித் தேய்ந்து உதிர்ந்த உலோகத்துகள்கள், வறண்ட பிசிறுகள் போன்றவற்றை மிகக் கவனமாகக் கிளறி எடுத்துத் துடைத்துவிட்டு, புதிய உயவுக் களிம்பை அதற்கான பிரத்யேகமான துப்பாக்கி வாயிலாக வார்க்க வேண்டும்.

இவன் தலைமையிலான இந்தக் குழுவில் மொத்தம் ஐந்து பேர். இரண்டு பொடியன்கள், இரண்டு பெருசுகள். பெருசுகள் இரண்டும் சுவாரஸ்யக் கேந்திரங்கள். அதிலும் அந்த முருகன் என்கிற அக்கிரமக்காரக் கிழவனின் பேச்சு இருக்கிறதே... பையன்கள், கிழவனின் பேச்சுக்கு போதையாகித் திரிந்தார்கள். பேசுவது எல்லாமே இரட்டை அர்த்தம்தான்.

84p1_1528793052.jpg

காலை 7 மணி ஷிஃப்ட்டுக்கு, வீட்டிலிருந்து 6:30 மணிக்கு சைக்கிளை எடுத்திருக்க வேண்டும். 6:30 மணிக்கு சைக்கிளை எடுக்கவேண்டுமென்றால், 6:15 மணிக்குச் சாப்பிட்டிருக்க வேண்டும். 6:15 மணிக்குச் சாப்பிட வேண்டுமென்றால், 6 மணிக்குக் குளித்திருக்க வேண்டும். 6 மணிக்குக் குளிக்க வேண்டுமென்றால், 5:30 மணிக்கு எழுந்திருக்க வேண்டும். இவனுக்கு 5:30  மணிக்கு  எழுவதில் சிரமம் எதுவுமில்லை.

இதற்குமுன் பார்த்த வேலைக்கு அதிகாலை 3:30 மணிக்கு  எழவேண்டும். செய்தித்தாள் போடும் வேலை. கேரளத்திலிருந்து போத்தனூருக்கு 4 அல்லது 4:15 மணிக்கு வரும் ரயிலிலிருந்து `மாத்ருபூமி’ பொட்டலத்தை எடுத்துக்கொண்டு நிலையத்தின் வாசலுக்கு வந்தால், பெட்டிக்கடைக்காரர் ஏற்கெனவே பிரித்து வைத்திருக்கும் தினமணியையும் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸையும் கொடுப்பார். அவற்றையும் வாங்கிக்கொண்டு வந்து ஏதாவது ஒரு கடை வாசலில் உட்கார்ந்து கூடுதல் பக்கங்கள், துண்டுப்பிரசுரங்கள், இணைப்புகளைச் சேர்த்து எண்ணி, தரையோடு ஒரு தட்டு, பக்கவாட்டில் ஒரு தட்டுத் தட்டிச் சேர்த்து, சைக்கிளில் கட்டிக்கொள்ள வேண்டும்.

சைக்கிளை ஓட்டியபடியே கையை நீட்டி உருவினால், தாள் கிழியாமல் வர வேண்டும். ரங்கசாமி அண்ணனெல்லாம் மழைக்காகிதத்தையும் சேர்த்துக் கட்டியிருப்பார். மழை வந்தாலும் நனையாது. உருவினாலும் புதுப்பணம் மாதிரி மணக்க மணக்க வரும். எந்த வீட்டுக்கு தினமணி, எந்த வீட்டுக்கு இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் என நினைவுவைத்துப் போட வேண்டும். ஆங்கிலப் பள்ளிக்குப் போகும் பையனின் சீருடையைப் பார்த்து இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸைப் போட்டுவிட்டு அடுத்த நாள் அந்தப் பையனின் தாத்தாவிடம் இவன் வாங்கிக்கட்டிக்கொண்ட வசவு இருக்கிறதே..! எந்த வீட்டுக்கு உள்ளே போட வேண்டும், எந்தெந்த வீடுகளில் கதவில் செருக வேண்டும், எல்லாவற்றையும் நினைவுவைத்திருக்க வேண்டும். மழை வந்தால் போச்சு, `நனைந்த தாளில் செய்திகளை எப்படிப் படிக்க முடியும்?’ எனக் கேட்டு, காசு தராமல் தவிர்ப்பார்கள். பிறகு நாய்கள் தொல்லை. பழகும்வரைதான். அப்புறம் வாலாட்டும்.

 நல்ல வேலைதான். சின்னச்சின்னப் பிரச்னைகளும் இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால், இவன் அம்மாவைப் பொறுத்தவரை உலகத்திலேயே கௌரவமான தொழில் என்றால், அது பஞ்சாலையில் பணிபுரிவதுதான்.

மோகண்ணன் ``எங்க மில்லுல ஆளெடுக்குறாங்க’’ என்றதும்

``எப்படியாவது இவனை அங்கே சேர்த்துவிட்ரு மோகா’’ என்று சொன்னதோடு மட்டுமல்லாது, ``கூடவே போ’’ என்று அனுப்பியும்விட்டது.

சேர்ந்த புதிதில் 11 மணிக்கு மதியச் சாப்பாட்டு நேரத்தில் வெள்ளியங்கிரியண்ணன், ``ஏனப்பா, உன்ற சோத்துமூட்டை எங்கியப்பா? எடுத்தா போ’’ என்றார், அவருடைய ஐந்து அடுக்குகளைப் பிரித்தவாறு.

இவன், வாரச்சீட்டு வசூல்செய்பவர் வைத்திருப்பது போன்ற கிச்சுப்பைக்குள்ளிருந்து சின்ன டிபன்பாக்ஸை எடுக்கவும், சிரித்தார்.

``தம்பி... வூட்ல என்ன இருந்தாலும் சரி,  பழைய சோறும் பச்சமொளகாயானாலும் அடுக்குல கொண்ட்டு வரணும் தெரியுமா?”

இவன் பதில் ஒன்றும் சொல்லாமல் சாப்பிட ஆயத்தமானான். வெள்ளை உப்புமா. ஆங்காங்கே கடுகு தெரிய அழகாக இருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் கோபித்துக்கொண்டார்.

``அடே... ஆர்றாவன் திருவாத்தானாட்டாம்.’’

“தம்பி... மில்லுக்கு வேலைக்குச் சேந்தாச்சுன்னா பஞ்ச நாம திங்கற மாதிரியிருக்கணும். பஞ்சு நம்பள தின்னுறக் கூடாது, புரியுதா?’’

ஒரு கிண்ணத்துச் சாப்பாட்டில் குழம்பை ஊற்றி, இவன் பக்கமாகத் தள்ளி ``ரெண்டையும் தின்னோணும் சரியா?’’ என்று ஏறக்குறைய மிரட்டினார்.

நூற்றுக்கு நூறு சரி. `மில்லுக்காரன் சாப்பிடுற மாதிரி’ என்றொரு வழக்குண்டு. அப்படிச் சாப்பிட்டால்தான் மாடு மாதிரி பாடுபட முடியும். மாதிரியெல்லாம் இல்லை மாடேதான்! படுத்த அடுத்த நிமிடத்தில் தூங்கிப்போவதும் இந்த உழைப்பு தரும் வரம்தான். அசதியென்றால் மெஷினை இறக்கி மாட்டும் வாரத்தில் வரும் அசதிபோலிருக்க வேண்டும். தோளும் நெஞ்சுப்பட்டையும் கெண்டைக்காலும் விரல்களும் தினவுக்குத் தகுந்த வேலை செய்து விடைத்திருக்க, குளிர்ந்த நீரில் குளித்துவிட்டு வந்தால் அம்மாவோ அக்காளோ புதுப்பொண்டாட்டியோ துண்டை எடுத்துத் தர, முழுவதும் ஈரம் உலராத உடலோடு ஆவி பறக்கும் சோற்றில் கையை வைப்பதொரு சுகமென்றால், வெயிலில் சுக்காய்க் காய்ந்த பனியனும் வேட்டியும் தரும் மிதவெப்பத்தோடு குளிர்ந்த வெறுந்தரையில் தலையணையை இட்டு படுப்பது ஒரு சுகம். அப்போதுதான் அவள் கேட்டாள். இவன்தான் தொடங்கினான்...

``ஏதாச்சும் கேளுபுள்ள வாங்கித்தர்றேன்.’’

``ஒண்ணும்வேண்டா!’’

``அட கிறுக்கீ... கேள்றீன்றேன்!’’

``ம்ம்... வேண்டான்னா சும்மாயிரேன்.’’

``ஓ... ரொம்பத்தான் பண்ணுவா!’’

``அய்யே, ஆமா... பண்றாங்க அஞ்சாறு.’’

``பின்னென்ன, ப்ச், ஏய்... கம்மல் குத்துதுடீ!’’

``அய்யிய்யோ வலிக்குதா? ம்ம்... சரி, நான் ஒண்ணு கேப்பேன். மாட்டேங்காமக் கொண்டாரணும்.’’

``ஏய், சொல்றீ!’’

``நீயி மில்லுக்குள்ளாற பாம்பு புடிப்பியாமா?’’

சின்னப்பையனாக இருக்கும்போது விளையாட பொம்மைகள் கிடையாது. அப்புறம் எப்படி விளையாடுவது? பூச்சி, புழு, கோழி, ஆடு, அணில், ஓணான், குருவி இவற்றோடுதான். அணில், ஓணான், குருவியெல்லாம் இவன் கைக்கு எப்படிச் சிக்கும்? வேடிக்கை பார்க்கத்தான் முடியும். கட்டி வைத்திருக்கும் ஆட்டைத் தொட்டுப்பார்க்கலாம். அடித்துக்கூடப் பார்க்கலாம். அது குதிரை மாதிரி முன்னங்கால் இரண்டையும் தூக்கி முட்டினால், கீழே விழுந்து அலறலாம். தொரத்தொரவென ஊற்றும் அதன் மூத்திரத்தில் கையை நனைத்துச் சிரிக்கலாம். புழுக்கைகளைச் சேகரித்து விளையாடலாம். யாராவது சேவக்கோழியைப் பிடித்து, கொண்டுவந்து காட்டினால், அதன் சொரசொரப்பான செங்கொண்டையைப் பிடித்துத் திருகலாம்.

நெஞ்சில் சேகரித்து வைத்திருக்கும் தானியப் பொதியை அழுத்தி `அரிசீ...’ என்று கண்ணை விரித்துக் கத்தலாம். அவ்வளவுதான். மேயும்போது பிடிக்கப்போனால், பொக் பொக்கெனக் கத்திக்கொண்டே கொத்த வரும். அதனால் பூச்சிகள்தான் பொம்மைகளைவிடவும் சுவாரஸ்யம். சாவி கொடுக்காமலேயே சுருளும் ரயில் பூச்சி! கறுப்பும் மஞ்சளுமான ரயில் பூச்சியைத் தொட்டால் சுருள்வதும் கொஞ்ச நேரம் கழித்து விரிந்து ஊர்வதும் எவ்வளவு ஆச்சர்யம்! சாகும் வரையிலும் சாதுவாகவே இருக்கும் பிள்ளைப்பூச்சி, தொட்டால் தீக்குச்சியை உரசினாற்போல் துளி நெருப்பைச் சிந்தும் தீப்பூச்சி, கருவண்டு, சிவப்புத்தலை பொன்வண்டு, பச்சைப் பொன்வண்ணச் சிறுவண்டு, சிவப்பில் கறுப்புப் பொட்டுள்ள வண்டு, மயில் நிறத்துக் குளவி, சிவப்புத் தலையும் கோடுபோட்ட றெக்கைகளும் உடைய பெரிய ஈ, மஞ்சள் பட்டாம்பூச்சி, ராணி பட்டாம்பூச்சி, மணல் பட்டாம்பூச்சி, உலர்ந்த இலை நிறத்திலும், தளிர்ப்பச்சை நிறத்திலும் தயிர் கடையும் முக்கோணத் தலைப்பூச்சி, தும்பி, வெட்டுக்கிளி, சிறுபாம்பு... சிறு பாம்போடு விளையாடினால் உடம்பெல்லாம் வரிவரியாய்த் தடித்துவிடும். அப்புறம் பொட்டப்புள்ள மூத்திரத்தில் அடுப்புச் சாம்பலைக் கரைத்து அம்மணமாய் நிற்கவைத்துப் பூசிவிடுவார்கள். மறுநாள் சரியாகிவிடும். பாதிப்பு அவள்களுக்கென்றால், நம்முடைய மூத்திரம் கொட்டாங்குச்சியில் குறிபார்த்து அடிக்கும்போது கூச்சமும் மகிழ்ச்சியுமான கலவையால் சிரிப்பு வந்துவிடும்.

அன்றைக்கு சீமைக்கருவேல மரத்திலிருந்து மாட்டுக்கொம்புப் பூச்சிகளைப் பிடித்துவந்து திண்ணையின் வழுவழுப்பான தரையில் தலைகீழாய் நிறுத்திச் சுழலவிட்டுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, வாசலில் வந்து நின்ற பெண்ணைப் பார்த்தான். அவள் தோளில் தொட்டில் மாதிரி ஒரு மூட்டை. கையில் இருந்த தட்டில் படமெடுத்த நிலையில் ஒரு பாம்பு. ஆர்வம் பொங்க ஓடிப்போய்ப் பார்த்தான். சந்தனக் குங்குமப் பொட்டுடன் பளபளத்து மின்னிய பித்தளை நாகம். அழகோ அழகு! `அப்படியே ஊர்ந்து கீழிறங்கி, இவனது கையில் ஏறிக்கொள்ளாதா?’ என்று ஏக்கமாக இருந்தது. ஆனால், அரளிப்பூவையும் துளசியையும் விளக்கையும் தாண்டி அது நகரவேயில்லை.

84p2_1528793155.jpg

``யம்மா... தாயீ... வாழத்தோட்டய்யங்கோயிலுக்குக் காணிக்க போடம்மா மகராசி!’’

அம்மா குருணையரிசியைக் கொண்டுவந்து அவள் தோளிலிருந்த தொட்டில் பையில் கொட்டும்போது, இவன் கையை நீட்டி நாகத்தைத் தொட்டுப்பார்த்தான். வெயிலிலும் சில்லென்றிருந்தது. இவனுடல் அனிச்சையாகச் சிலிர்ப்பில் உதறிக்கொண்டது.

வனது பள்ளிக்கு ஒருமுறை `பாம்பு மன்னன்’ பார்த்தசாரதி வந்தார். அத்தனை பேரையும் மைதானத்தில் அமரவைத்தார்கள். விதவிதமான பாம்புகளைக் காட்டி. “சாரைப்பாம்புக்கும் தண்ணீர்ப்பாம்புக்கும் விஷமில்லை. பாம்புகளுக்குக் காதுகள் கிடையாது. அவற்றுக்குப் பழிவாங்கத் தெரியாது” என்றெல்லாம் விளக்கிக்கொண்டிருந்தவர், ``யாராவது ஒருத்தர் வாங்க’’ என்றபோது இவன் போனான்.

இவன் கழுத்தைச் சுற்றி மாலையாக ஒரு மலைப்பாம்பை அணிவித்தார். நல்ல பாரமாக இருந்தது. ஒருவித நெடியும். ``ஒண்ணும் செய்யாது தைரியமாப் புடி’’ என்றார். படபடவென பையன்கள் கைகளைத் தட்ட இவன் கண்ணும் நெஞ்சும் விரியச் சிரித்தான். பாம்பு, அம்மாவின் பைபிளில் கெட்டதாகவும் அப்பாவின் சாமிப்படங்களில் நல்லதாகவும் இருந்தது. முருகன் காலடியில் நின்று, இல்லாத கைகளைக் குவித்து வணங்குகிறதே! ஆனால், இந்த மயில் ஏன் அதை மிதித்துக்கொண்டிருக்கிறது? யார் மேலாவது தெரியாமல் கால் பட்டாலே தொட்டுக் கும்பிட வேண்டும் என்கிறார்கள். முருகனும் சிரித்தபடி அதைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பது குழப்பமாய் இருக்கிறது. உண்மையில் பாம்பு என்னவாக இருக்கிறதென்று தெரிந்துகொள்ள ஆர்வமாக இருந்தான்.

``சொல்லு... நீயி மில்லுக்குள்ளாற பாம்பு  புடிப்பியா?’’

``ஆரு சொன்னா?’’

``தெரியி!’’

``ஹே... சொல்றீ! ஆரு சொன்னா?’’

``அய்யோ  கத்தாத... அம்மாதான் சொல்லுச்சு. நீ கேட்றாத!’’

``ஓஹோ!’’

`` ‘அவன் ஸ்கூலுக்குப் போயிட்டு வர்றப்ப அணிலு, நாய்க்குட்டி, மைனா, பொரிக்குயிலுன்னு எதையாச்சும் புடிச்சுட்டு வந்திருவான். இப்போ மில்லுக்குள்ள சும்மா இருக்காம பாம்பைப் பிடிக்கிறானாட்டம் தெரியுது பாப்பா. இனிமேலும் சின்னப்பையனாட்டம் அதையெல்லாம் செய்யக் கூடாதுன்னு கட்டன்ரைட்டா சொல்லிரு சாமீ. ஒரு நேரம் மாதிரி ஒரு நேரமிருக்காது’ன்னுச்சு’’

``அதுக்கென்ன இப்போ?’’

``பிடிச்சா கொண்ட்டுவர்றியா... தொட்டுப் பார்க்கணும்.’’

``வளத்தறியா!’’

``அய்யெ ச்சீ!’’

``அது என்னடி, எல்லாப் பொம்பளைங்களும் ஒரே மாதிரி இருக்கீங்க? தொட்டுப் பார்க்கோணும். ஆனா, வளத்தறதுக்கு மனசில்ல.’’

``பயமாவும் இருக்கு. கொஞ்சூண்டு ஆசையாவும் இருக்கு. ஆனா, பிரியமெல்லாம் கெடையாது.’’

இந்தக் கொஞ்சூண்டு ஆசையில்தான் எல்லாமே தொடங்குகின்றன.

ரக்கு ஊர்தியிலிருந்து டன் கணக்கிலான எடையில் இருக்கும் இயந்திரத்தை, செயின் பிளாக் உபயோகித்து இறக்கி, ஆலையில் அதிகாரிகள் குறிப்பிடுகிற இடத்தில் சேர்க்க வேண்டும். காலை 7:30 மணிக்கு எட்டுப் பத்து பையன்களை இவன் வசம் ஒப்படைத்துவிட்டால், மதியம் சாப்பாட்டுக்குக் கைகழுவும்போது சொன்ன இடத்தில் இயந்திரம் உட்கார்ந்திருக்கும் என்பதால், மேற்பார்வை அலுவலர் `கங்காணி’ சம்பத்தும், பராமரிப்புத் துறை அதிகாரி ராஜ்குமாரும் இவனையே சிக்கவைப்பார்கள்.

இவனுக்கும் அது பிடித்திருந்தது. அவ்வளவு பெரிய இயந்திரத்தின் மீது பத்துப் பேரின் புஜபலங்களும் நெம்புக்கோல் போட்டு `ஐலசா’ பாட, அது `க்க்ர்ர்க்க்க்’ என அனத்தி, ஓர் அங்குல தூரம் நகரும். நெம்புகோல் என்பது நீங்கள் நினைப்பதுபோல் கடப்பாரைகள் அல்ல. தடிச்சிகளின் கெண்டைக்கால் அளவுள்ள இரும்புக்குழாய்கள். முந்தைய வாரத்திலேயே பட்டறையில் ஆறுமுகம் சம்மட்டி கொண்டு பட்டை தட்டிய நுனியைக்கொண்ட ஆறடி நீளக்குழாய்கள். பையன்கள் பெரும்பாலும் உடையாம்பாளையத்து கோதாப்பட்டிகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள். நல்ல பீமராயன்கள்போல் இருக்கும் பையன்கள் அருகில் வந்து பேசும்போதுதான் சிறு வயதுடையவர்கள் என்பதே  தெரியும்.

``நீங்க போத்தனூரா அண்ணா? அங்கே ஒரு பாய் கடை இருக்காமா... நிறைய கறியும் எலும்புமா ருசியா இருக்கும்னு பசங்க சொல்வானுக. ஒருநாள் வரணும்ணா’’ என்பான் மணி.

``வாடா... வந்து நல்லா மலைப்பாம்பு மாதிரி முழுங்கு’’ என்பான் இவன்.

இவர்களைத் தவிர சசி, செந்தில்பிரபு என்கிற இருவர் எப்போதும் இவனுடனே இருப்பவர்கள். `வைண்டிங்’ பிரிவில் பாம்பு புகுந்துவிட்டதாக குணசேகரன் வந்து கூப்பிட்டபோது, அதிர்ந்து இவனைப் பார்த்த சசியும் செந்திலும் ஒருவிதமான பரபரப்போடு கூடவே வந்தார்கள். பெண்கள் மட்டும் வேலைசெய்யும் பிரிவில் ராஜமரியாதையோடு போக யாருக்குக் கசக்கும்? பாம்பையும் பெண்களையும் பார்க்கும் ஆவல், குறுகுறுப்பு எல்லாம் சேர்ந்து சசிக்குச் சிரிப்போ சிரிப்பு!

``அவன் சிரித்துச் சிரித்து பயத்தை மறைக்கிறான்’’ என்று செந்தில் கிண்டல்செய்தான். அங்கே பாம்புக்கு பயந்து பெண்கள் கதவுக்கு வெளியே நிற்க, பெண்களுக்கு பயந்து, தண்ணீர் வெளியேறுவதற்காகப் பதித்திருந்த சிமென்ட் குழாய்க்குள் பதுங்கிச் சுருண்டிருந்தது கண்ணாடிவிரியன். பொன்னிறத்தில் சாம்பல் கலந்தது போன்ற பின்னணியில் கடுங்காப்பி வண்ணத்தில் நெளி நெளியான கோலங்களுடன் பாக்யராஜின் மஃப்ளர்போல் இருந்தது. அம்பு மாதிரி இருந்த தலையின் பக்கவாட்டில், குறுமிளகை பாலீஷ் செய்து வைத்ததுபோல் இரண்டு கண்கள்.

``பெட்ரோல் வேணும்’’ என்றான் இவன்.

கண்ணெடுக்காமல் ``சசி’’ என்றார் கங்காணி.

``கம்புக்குச்சி ஒண்ணை எடுத்துட்டு வாடா தம்பி’’ என்று செந்திலையும் அனுப்பினான். குடுவையில் பெட்ரோலோடு வந்தான் சசி. பெண்கள் இவனைப் பரிகாரம் செய்யும் சாமியாரைப் பார்க்கிற மாதிரி பயபக்தியோடு பார்த்தார்கள். அவர்களில் மையிட்ட பெரிய கண்களுடன் இருந்த ஒருத்தியும் இருந்ததைப் பார்த்தான்.

``எதுக்குடா இவ்வளவு?’’

``வேணும்கிறதை எடுத்துட்டுக் குடுண்ணா.’’

கலர் பென்சிலின் சுற்றளவில் இருந்த நீளமான ஏர் ஹோஸ் குழாயை எடுத்து செந்திலிடம் கொடுத்து, பாம்பு சுருண்டிருந்த சிமென்ட் குழாயின் பின்பக்கமிருந்து நுழைக்கச் சொன்னான். அவன் விரியனின் உடம்பில் முட்டும் வரை குழாயின் முனையைச் செலுத்தி மறுமுனையைக் கொண்டுவந்தான். இப்போது விரியனை நேருக்குநேர் பார்த்தபடி இவனும் பின்பக்கமாக செந்திலும், பெட்ரோல் குடுவையை வாங்கியபடி பெண்களிடம் சொல்வதாக மைக்காரியைப் பார்த்தபடி சொன்னான்.

84p4_1528793125.jpg

``பாம்பு வெளியே வேகமா வரும். சத்தம் போட்டு பசங்களை பயமுறுத்திடாதீங்க.”

வாயில் கொஞ்சமே கொஞ்சம் பெட்ரோலைக் கவிழ்த்துக்கொண்டு, குடுவையை மூடி சசியிடம் கொடுத்துவிட்டு, குழாயில் வாயை வைத்து வேகமாய் ஊதினான். பெட்ரோலுக்கு, பாம்பு நெருப்புக்கீடாக பயப்படும். பெட்ரோல் கலந்த காற்று அதன்மேல் படவும் எதிர்பார்த்ததுபோலவே விரியன் படுவேகமாய்க் குழாயிலிருந்து வெளியேறி இவன் பக்கமாய் வந்தது. எதிர்பார்த்ததுபோலவே பெண்கள் அலறினார்கள். எதிர்பாராதவிதமாய் ``ஐயோ பாத்து!’’ என்றாள் மைக்காரி.  தலையை வாகாகப் பிடித்ததும் அழுத்தியிருந்த கம்பை எடுத்துவிட்டு விரியனோடு நடந்தான். பெண்கள், குரலிசைக் கலைஞர்கள்போல ஒரே சுரத்தில் `ஆ’வென்றார்கள். இவனுக்கு மிதப்பாயிருந்தது.

``ணா... எப்படிண்ணா இவ்ளோ தைரியமா புடிக்கிற? யார்ணா சொல்லிக்குடுத்தா?’’ விரியனை வெறித்த கண்களுடனே கேட்டான் சசி.

``அது ரொம்ப ஈஸிடா! தலைய மட்டும் புடிச்சுட்டா போதும், ஏண்ணா?’’ என்ற செந்திலை

``எங்க நீ புடி பாக்கலாம். ணா, அவன்கிட்ட குடுண்ணா’’ என்க, செந்தில் ``குடுண்ணா’’ என்றான் கையை நீட்டாமல்.

``பேசாம வாங்கடா’’ என்று அதட்டி நடக்க, கூட்டம் கூடிவிட்டது.

வித்தை காட்டுகிறவன் பின்னால் பொடியன்கள் நடப்பது மாதிரி நடக்கிறார்கள். இவன் பிடியிலிருந்து விரியன் முடிந்தவரை உடலை முறுக்குகிறான். மில்லின் பின்பகுதிக்கு வந்ததும், சசியின் நண்பர்கள் கற்களையும் கம்புகளையும் எடுத்துக்கொள்ள...

கங்காணி சம்பத் ``சட்டுன்னு கொன்னுட்டு வாங்கய்யா. ரெண்டு மெஷினு லத்தேடாயி நிக்குது’’ என்றார்.

சசியின் நண்பர்களைக் காட்டி ``சார், இவனுங்களைக் கூப்பிடுங்க’’ என்றான் இவன்.

அவரும் ``சசி, நீ ப்ளூ ரூம் போயிடு... டேய் செந்தில், அந்த மெஷினை ஓட்டிவிடு’’ என்க.

செந்தில் இவனைப் பரிதாபமாய்ப் பார்த்து ``ணா... சொல்ணா’’ என்றான்.

இவனோ இரக்கமின்றி ``போடா... போயி மெஷினை ஓட்டிவிடு’’ என்றான்.

``ணா கொன்ன உடனே போயிறலாம்... நீ போயிக் கை கழுவு. நான் போய் மெஷின ஓட்டிவிட்டுட்டு வர்றேன்.’’

``இப்போ இதைக் கீழ விடுண்ணா. ஓடவிட்டு அடிக்கலாம்’’ என்றவனை முறைத்து

``போடான்னா...?’’ என்று துரத்தினான்.

கையில் இருந்த கல்லை செந்தில் வீசியெறிந்ததில் இவன் மேலிருந்த கோபம் தெரிந்தது.

ப்போதெல்லாம் இவன் வ.உ.சி பூங்காவுக்குப் போவதில்லை. போகவும் பிடிக்கவில்லை. முன்பெல்லாம் அடிக்கடி போவான். போனால் மிருகக்காட்சி சாலையில் புறா, வாத்துக் கூண்டுகளைத் தாண்டி, வண்ணமயில், வெள்ளை மயில்களைக் கடந்தால் இடதுபுறம் வட்டமடித்துக்கொண்டே இருக்கும் குள்ளநரி, உள்ளே கிடக்கும் மாமிசத்துண்டு, அடுத்த கூண்டில் வெள்ளெலிகள், அதற்கடுத்ததில் பச்சைக்கிளிகள், ஆப்பிரிக்கக் காதல் கிளிகள் அப்புறம் ஆமைகள், முயல்கள் இவற்றையெல்லாம் தாண்டினால் கழுகுகளும் ஒட்டகங்களும் இருக்கும் இடத்துக்கு முன்பாகக் கண்ணாடித்தடுப்புக்கு அந்தப் பக்கம் ஏராளமான சாரைகள், நாகங்கள், மலைப்பாம்புகூட இருக்கிறது. கண்ணாடி விரியன்கள் பெருங்குடும்பமாய் பின்னிக்கொண்டு சுருண்டபடியும் ஊர்ந்தபடியும் இருக்க, இவன் அவற்றை வெறித்துப் பார்ப்பான்.

``அட என்ன யோசனை? புடிச்சுட்டு வந்து காட்டுவியா?’’

``ம்ம் கொண்டாறேன்.”

``என்னத்த கொண்டுவருவ... நாகத்தைக் கொண்டாருவியா?”

``நாகமா?”

``என்ன மாமா யோசிக்கிற?”

``....”

``அட என்ன?”

``ப்ச் ஒண்ணுமில்ல.”

ஞ்சாலையில் உள்ள தொழிலாளர்களின் கழிவறை, புதிதாகப் பார்ப்பவர்களைக் குழப்பும். வரிசையாக இருக்கும் பத்துப்பதினைந்து கழிவறைகளில் முன்னால் உள்ள நான்கைந்து கழிவறைகள் மட்டும் உபயோகத்துக்கு! மற்ற கோப்பைகளில் மணலை நிறைத்து அடைத்திருப்பார்கள். புதுக்கருக்கு மாறாதிருக்கும் அவை, ஓய்வறைகளாகவும் பயன்படும். அங்குதான் எந்நாளும் தீராத பெண்ணுடல் குறித்த சந்தேகங்கள், (வயித்துக்குள்ளாற இன்னொரு வயிறு இருக்கும் தெரியுமா?) திரையுலகம், அரசியல் பற்றிய விவாதங்கள், மேஸ்திரிகள், அதிகாரிகளின் மண்டையைப் பிளப்பது குறித்த ஆலோசனைகள் உள்ளிட்டவை இடம்பெறும்.

அன்றைக்கு அங்கே தூக்கில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த சில்க்ஸ்மிதாவின் உடலை `பட்டறைக்கார’ ஆறுமுகமும் `கொண்டை வண்டி’ சுப்பிரமணியும் சேர்ந்து இறக்கி வைத்தார்கள். கழிவறைக்குப் பின்புறமிருந்து நாய் குரைக்கும் சத்தம் கேட்டது. எலெக்ட்ரீஷியன் சுந்தரம், பனியென்றும் பாராமல் சத்யராஜ் திராட்சைக் கொத்தோடு போட்டோ பிடிக்க வந்திருப்பதைச் சொன்னதும் சட்டென சிலுக்கு உயிர்த்து போஸ் கொடுக்கத் துவங்க `சிம்ப்ளக்ஸ்’ செல்வம், ராணுவச் சிப்பாய் சீருடையோடு பிரபு ஊருக்குள் வந்துகொண்டிருப்பதைச் சொன்னதும், `அந்தப் புள்ள’ அரை நொடியில் அரைப்பாவாடைக்கு மாறி, கொட்டாங்குச்சி வயலினை வாசிக்கத் தொடங்கியது. `தம்பி ராமகிருஷ்ணா’ என்று கக்கூஸிலிருந்து யாரோ முக்கலோடு சத்தம் கொடுத்தார்கள். கூளயனாகத்தான் இருக்கும்! அவனுக்கு ஏத்தம் ஜாஸ்தி! இரண்டு மூன்று நாய்கள் தொடர்ந்து குரைக்கவே சலித்துக்கொண்ட மாதேஸ்வரன் மூத்திரக் கோப்பையில் கால் வைத்து சூரிய வெளிச்சத்துக்கான சாளரத்து வழியே வெளியே பார்த்துவிட்டு

``ஒண்ணுமில்ல நாயிக சண்டைபோடுது’’ என்று சொல்லிவிட்டுக் கீழிறங்கி ஸ்மிதாவின் தாவணியை எட்டிப்பிடிக்கப் பார்த்தான்.

பொடியன் சசிதான் எட்டிப்பார்த்துவிட்டு, ``அய்யோ..! ணா, இங்கே வந்து பாரு! எவ்ளோ பெரிய நாகம்!’’ என்றான்.

``நாகமா, எங்க?’’

இவன் தவ்வி ஏறிப்பார்த்தபோது இடைவிடாது குரைத்தபடி இருந்த நாய்கள் மட்டும் தெரிந்தன. சசியைத் தள்ளியிருக்கச் சொல்லி, அங்கிருந்து பார்த்தால் தலை மட்டும் தெரிந்தது. கறுத்த கோதுமைப் பழுப்பில் பாதாணி இலை அளவு படத்தை விரித்து சீறிக்கொண்டிருந்தது. உறுமி உறுமிக் குரைக்கும் இந்த ஆறேழு நாய்களும் வீட்டுநாய்களுமல்ல, தெரு நாய்களுமல்ல. காட்டு நாய்கள்! ஆலையையொட்டி இருக்கும் காடு மாதிரியான பகுதியில் பிறந்து வளர்ந்த நாய்கள். குப்பை நிறத்திலும் கறுப்பு, செம்மண் கலந்த நிறத்திலும் இருந்தன. அவை வெறியோடு குரைத்தபடியே இருக்க, நாகம் சுவரோடு ஒண்டிக்கொள்வது குறித்து இவனுக்கு சந்தேகமாக இருந்தது. சசியும் அவனோடு சிலரும் கற்களை அள்ளிக்கொண்டதைப் பார்த்ததும் இவனுக்குக் கோபம் வந்தது.

``டேய் கேன, கல்லைக் கீழ போடுறா’’ என்றான்.

``சசிணா, உயிரோடு புடிக்கிறியாண்ணா? இது பெருசுண்ணா!’’ என்று சொல்லிவிட்டு ``ஹோய்... ஓடுங்கடா!’’ என்றபடி கையில் இருந்த பிரம்பை நாய்கள் மீது வீசினான். அவை கொஞ்சம் விலகி நின்று மீண்டும் குரைத்தன. இவன் கழிவறையின் பின்பக்கம் வந்து ஆமணக்குச் செடியின் நட்சத்திர இலைகளைக் கிளையோடு வளைத்துப்பார்த்த கணத்தில் `திக்’கென்றது.

``இல்லேங்காம ஏழடி இருக்கும்.’’

வால் நுனியைத் தேடினான். இதயம் கோம்பர் மெஷினைப்போல `திப்புடுதக் திப்புடுதக்’ என்று சத்தமிட்டது. இந்தச் சத்தம் `கோதுமை’க்குத் தெரிந்துவிடப்போகிறது என்று மறைப்பதைப்போல சட்டைக்காலரை மூடிவிட்டுக்கொண்டான். கோதுமை, வாயைத் திறந்து மூடியது. இதென்ன `ஒரு நொடிக் கொட்டாவி’யா அல்லது கத்துகிறதா?

தசை முறுக்குள்ள நல்ல வலுவான பாம்பு. உடலெங்கும் சாய் சதுர, இணைகரக் கண்ணாடிகள், வளைந்திருந்த இடத்திலெல்லாம் மின்னின. விரிந்த படத்தின் மத்தியில் வெள்ளையும் கறுப்புமாய் அந்தச் சின்னம். ரொம்பச் சின்னதான ஒரு வாளியின் கைப்பிடிக் கம்பியைக் கழட்டி தலைகீழாய் நெஞ்சில் பதித்துக்கொண்டது  மாதிரி, ஆங்கில `யூ’ மாதிரி, மேனேஜர் மகேந்திரன் நெற்றி நாமம் மாதிரி, அது என்ன சுழியத்திலிருந்து சுழியம் வரை... வாழ்க்கையின் தத்துவமா? ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து ஒன்றுமில்லாமைக்கு! அவற்றின் மொழியில் அதனதன் பெயரா? இல்லை கூட்டத்தின் பெயரா? சாதியோ? சிலதுக்கு ஒரேயொரு வட்டம் இருக்கும். இவன் பார்த்திருக்கிறான்.

சத்தமின்றி முன்னேறி வந்த செவலை நாயை விரட்டியபோது நாகம் இவன் பக்கம் திரும்பியது. உடல் உதற பயந்தான். அந்தக் கண்கள்...! இதுவரையில் அவன் பார்த்த மற்ற பாம்புகளுக்கெல்லாம் கறுத்த கண்களாயிருக்கும். இதற்குப் பச்சையாயிருந்தன. பச்சையில்லை.ஒருவிதமான பச்சை. நீலப்பச்சை... இல்லை சமுத்திரப்பச்சை! ம்ஹூம், இது வெளுத்த பச்சை. ஆமாம்! மொச்சைப்பயற்றைப் பதித்தாற்போல் வெளிர்ப்பச்சை! நிர்மலக் கண்கள். ஒருவேளை குருடோ? இதயம் இப்போது `திக்குரு திக்குரு’வுக்கு மாறி ஓடுகிறது. அதிர்கிற தன் நெஞ்சைத் தானே ஓங்கி அறைந்தான். தைரியத்துக்கு இரண்டொரு வசவுகளைச் சிதறவிட்டான். ரெண்டடி எடுத்து வைத்தான். இயந்திரத்திலிருந்து காற்றுக்குழாய் பிய்த்துக்கொண்டதுபோல் `ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்க்’கென சீறிப் பின்வாங்கியது.

இவனுக்கு ஒரு சந்தேகம். `நாய்களும் பக்கத்தில் இல்லை. நாலடி தூரத்தில்தான் நாமும் நிற்கிறோம். இந்நேரம் நாகம் காணாமல்போயிருக்க வேண்டுமே! யாருக்கோ காத்திருப்பதுபோல் படம் எடுத்தபடியே நிற்பானேன்?’ என்று. 

84p6_1528793103.jpg

குழம்பியவனிடம் செந்தில் லேப்பு கம்பியைக் கொண்டுவந்து நீட்டினான். அது ரெண்டு விரல் தடிமனில் ஐந்தடி நீளமுள்ள இரும்புப் பிரம்பு. ஒரு பக்கம் மட்டும் உள்ளங்கை அகல இரும்பு வட்டோடு இணைக்கப்பட்டிருக்கும். விரல் நுனியில் வட்ட பிஸ்கட்டை வைத்து விஷ்ணுசக்கரம்போல குழந்தைகள் காட்டுமே அதுபோல. அப்படியே அழுத்தினால் கம்பியின் எடைக்கும், வட்டத்தின் அகலத்துக்கும், இவனது வலுவுக்கும் மலைப்பாம்பேயானாலும் தலை நசுங்கிப்போகும்.

``அடிணா!’’ என்றான் செந்தில் வழக்கம்போல.

`வயித்துப்புள்ளத்தாச்சிய வீட்டுல வெச்சுட்டு ஏதாச்சும் பூச்சி கீச்சிய அடிச்சுறாத சாமீ’ நெஞ்சில் கை வைத்தபடி அம்மா சொன்ன வாக்கியம் நெஞ்சுக்குள் பாம்பாய் நெளிய, தயக்கத்தை வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல், ``சசி, குடிக்கத் தண்ணி கொண்டாடா’’ என்றான்.

சசியும் செந்திலும் சிரித்தபடி ஆளுக்கொரு பாட்டிலைக் காட்டினார்கள். ஒன்றில் தண்ணீர், மற்றொன்றில் பெட்ரோல்!

``தெரியும்ணா... இப்படி ஏதாவது சொல்லி எங்களைத் தொரத்துவேன்னு சொல்லித்தான் சூப்பாங்கிட்டயே ஸ்பெசல் பர்மிட் வாங்கிட்டு வன்ட்டன்... அடிணா’’ என்றான் செந்தில்.

``ஏய்... எந்திரிடி!’’

``என்ன?’’

``எந்திரி..!’’

``என்ன மாமா, தண்ணி வேணுமா?’’

``ஷ்ஷ்ஷ்... கத்தாத!’’

``அய்யோ... என்ன சொல்லு!’’

``வெளிய வா.’’

``எதுக்கு?’’

``சத்தம் போடாம எந்திரிச்சு வாடி வெளிய.’’

``ஹூம்... என்னன்னு சொல்ல மாட்டியா? சொல்லு.’’

``ஸ்ஸ்... வெளிய வான்னா..?’’

கதவைத் திறக்கப் போனவளை எட்டிப்பிடித்துத் தடுத்தான்.

பின்கதவைக் காட்டி, கிசுகிசுப்பாக ``இந்தப் பக்கம்... இந்தப் பக்கம்...’’ என்றான்.

திறந்து வெளியே வந்ததும் ``சொல்லு...’’ என்றவளைத் தாண்டி சந்துக்குள் நடந்து சாலைக்குப் போய் நின்றான். இவள் தயங்கித் தயங்கி போய் சந்து நுனியில் ஒண்டிக்கொண்டு ``என்ன... சொல்லித்தொலை’’ என்றாள். கொட்டாவியோடும் கலைந்த முடியோடும் அழகாய்த் தெரிந்தாள். இவன் ``டட்டடொயிங்’’ என்றபடி பனியனுக்குள் கையை விட்டான். அவள் ``பூவா?’’ என்றாள் சுவாரஸ்யம் குறைந்த குரலில். ``இல்ல...’’ திரும்பி விளக்குக் கம்பத்தை நோக்கி நடந்தான். இவள் ரகசியக் குரலிலேயே கத்தினாள்.

``யோவ் நில்லுங்கறேன்!’’

``ப்ச் வாடி...’’

``மணி எவ்வளோ தெரியுமா?’’

``தெரியும்... 12:30!’’

``என்ன, கிறுக்கா புடிச்சிருக்கு? அம்மா பார்த்தா திட்டும்!’’

`நீ சத்தம் போடாம வா!’ என்பதைக் சைகையிலேயே சொன்னான்.

வந்தாள். கையில் இருந்த மழைக் காகிதப்பையைக் காட்டினான்.

``ஹை! கருகுமணியா?’’

முகம் முழுக்கச் சிரித்தாள். கை அருகே நெருங்கியவளை மறுகையால் தடுத்து, பை இருந்த கையை இவளுக்கு எதிர்த்திசையில் விலக்கினான். அவள் அப்போதுதான் பார்த்தாள் கருகுமணி நெளிவதை.

``அய்யூ... மாமா... பாம்பா! அய்யயூ...’’ என்றாள் பயமும் ஆர்வமுமாக. `தூக்கத்திலிருந்து எழுந்ததினாலா? இந்த மஞ்சள் வெளிச்சத்தினாலா? எதனால் இவ்வளவு அழகாயிருக்கிறாள்?’ என அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

``படமெடுக்க வை... படமெடுக்க வை’’ என்றாள் சிறுமியாக.

``இது விரியன்டி... கட்டுவிரியன்! அதுவும் குட்டி... படமெல்லாம் எடுக்காது.’’

``பரவால்லை... கீழ விடு.’’

``விட்டா போயிரும்.’’

``ம்ம்... போட்டும்... நீ விடு.’’

மழைக் காகிதத்தின் முடிச்சை அவிழ்த்தான்.

``ஏது? எங்க கெடச்சது?’’

``மில்லுக்குள்ளதான்... மழை பேஞ்சது, கேன்ல தண்ணி விழுந்தா எழையெல்லாம் வீணாப்போகுமுன்னு தள்ளிவெச்சிட்டிருந்தேன். கேனுக்கு அடியில கெடந்தது... நானும் புள்ளங்க பாசிதானாக்கும்னு நெனச்சேன்... பார்த்தா நெளியுது... அழகா இருக்குல்ல?’’

கீழே விட்டான். கீழே விழுந்ததும் ஒரு நொடி தயங்கி, பிறகு சுதாரித்து வேகமாய் ஊர்ந்த விரியன் குட்டி. அடர்கறுப்பில் அளவெடுத்த இடைவெளிகளில் வெள்ளைக்கோடுகள்! இளந்தோல் என்பதால் கூடுதல் மினுமினுப்பு! இவனுக்கு, `அவளது மஞ்சள் பூசிய மார்புக்கு இடையில் வைத்துப்பார்த்தால் இந்தக் கறுப்பு எவ்வளவு எடுப்பாயிருக்கும்!’ என்று ஒரு நினைப்பு.

``அழக்க்க்கா இருக்குங்க’’ என்றாள் மகிழ்ந்து.

விளக்கைத் தாண்டி வெளிச்சத்தைத் தாண்டி சாக்கடையோரம் போய் மறைந்தது.

``இப்ப சந்தோஷமா?’’

``ம்ம்ம்ம்... ரொம்ப்ப்ப!’’ தலையை ஆட்டினாள்.

``சரி, போய்ப் படு.’’

``ம்ம்ம், நீயும் வா.’’

``நீ போ... நா ஒரு தம்மடிச்சுட்டு வர்றேன்’’ என்று பனியனுக்குள் இருந்து சிகரெட்டை எடுத்து வாயில் வைத்துக்கொண்டு குந்தியமர்ந்து தொட்டியோரத்தில் ஒளித்து வைத்திருந்த தீப்பெட்டியை எடுத்தான்.

``நீ அடி, நான் இங்கே இருக்கேன்.’’

``ப்ச்! போன்னா போ.’’

பொய்யாக முனகிக்கொண்டே போனாள்.

பற்றவைத்து ஆழமாக இழுத்து மெதுவாகப் புகையை விட்டான்.

``என்னணா யோசிக்கிற?’’ என்றான் செந்தில்.

``நா வேணா இழுத்துப் போடட்டுமா?’’ என்றான் சசி ஆர்வமாக.

``எங்க போடு? போடுறா பார்க்கலாம்...” என்று அவனைச் சீண்டினான் செந்தில் ``ணா, நீ சொல்ணா’’ என்றான் சசி.

``இந்தப் பக்கம் இழுத்துப் போடு, அடிச்சுடாத’’ என்றான் இவன்.

84p8_1528793079.jpg

சொன்னதுதான் தாமதம். சசி பரபரப்பாய் முன்னேறி கம்பியைக் கோதுமையின் தலைக்கு அருகில் கொண்டுபோய் கீழிறக்கி சரேலென இழுத்துப் போட்டான். இழுத்தவனே ``அய்யோ..!’’ என்று அலறவும் செய்தான்.

நிஜமாகவே ஏழடிதான்! நீளத்தைப் பார்த்துதான் அலறியிருக்கிறான் என நினைத்தால் ``அண்ணா ரத்தம்! காயமாயிருக்கு” என்றான். நாகத்தின் வயிறு கிழிந்து குடல் குந்தாணியெல்லாம் வெளியே சிதறியிருக்கின்றன. மலமும் ரத்தமும் வழிய வாயைத் திறந்து மூடியது. நாய்கள் குதறியிருக்கின்றன. ரொம்ப நேரமாக இந்தப் போராட்டம் நடத்திருக்கிறது. உடல் முழுவதும் காயங்கள். ``சீ. பாவம்ணா’’ என்றான் செந்தில். சசி ஒன்றும் சொல்லாமல் அமைதியாக நாகத்தையே வெறித்துப் பார்த்தான். தலையைத் தரைக்குக் கொண்டுபோய் நெளிவதும் பிறகு உயர்த்துவதுமாக இருந்தது.

வேகம் இல்லை. தளர்வு தெரிந்தது.

``என்னடா பண்றீங்க?’’ என்று கேட்டவாறு சீனிப்புளியங்காயைப் பறித்தவாக்கில் வந்த வெள்ளியங்கிரி அண்ணனும் இவனைப் பார்த்து ``மெஷின ஓட்டி உடோணும். மூணு பேரையும் சம்பத்து வரச்சொன்னாப்ல’’ என்று சொல்லிவிட்டு, திரும்பவும் இரண்டு காய்களைப் பறித்து இடுப்புப் பைக்குள் வைத்துக்கொண்டார். திரும்பி இவன் அருகில் வந்து கீழே கிடந்த இதைப் பார்த்ததும்,

``அடேய்... என்னடா இது? இந்தப் பெருசா இருக்கு! அடிச்சிட்டீங்களா?’’

``இல்லைண்ணா, நாய் கடிச்சுவெச்சிருக்கு’’ என்றான் சசி.

``பெரிய ஜீவனப்பா’’ என்றார். சசி, சம்பத்துக்கு பயந்து இவனிடம் ``ணா நான் முன்னாடி போறேன்... கை கழுவுற இடத்துக்கு வந்துரு” என்று சொல்லிவிட்டு லேப்பு கம்பியைக் கையில் கொடுத்துவிட்டு நகர்ந்தான்.

``ணா, அடிச்சுருணா போலாம். நேரமாச்சு” என்றான் செந்தில். இவனும் ``நட போலாம்!’’ என்க. வெள்ளியங்கிரியண்ணன் திரும்பிப் பார்த்து ``ஏண்டா அடிக்கலையா?’’

``ம்ஹூம்.’’

``அட, ஏன்?’’

``அதைப் போயி என்னனு  அடிக்கிறதுண்ணா?’’

``விட்டியினா... அந்த நாயிக வந்து திரும்பக் கொதறும். இல்லைன்னா எறும்பு அரிச்சே கொன்னுரும். ஏற்கெனவே வலி திங்குது. பாவமுடா. இந்த வேதனைக்கு அதைக் கொன்னுர்றதுதான் நல்லது.’’

``மனசு கேக்க மாட்டேங்குதுண்ணா.’’

``வா’’ என்ற வெள்ளியங்கிரியண்ணன் நாகத்தின் அருகில் போய் வீரமண்டியிட்டு அமர்ந்து இரண்டொரு விநாடி மௌனமாகப் பார்த்தார்.

``யப்பா... நாகராசா! உன்னிய வைத்தியம் பார்த்துப் பொழைக்கவெக்க எங்களுக்குத் தெரியாது. பண்ணாலும் காப்பாத்துறது கஷ்டம் சாமி! இப்பிடியே உட்டுட்டுப்போகவும் மனசு வல்ல’’ என்று சொன்ன கையோடு பாட்டிலைத் திறந்து பாம்பின் தலைமீது தண்ணீரைக் கொஞ்சமாக ஊற்றிவிட்டு எழுந்து இவனைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்து,

``தலைய நீட்டிக் காட்டுனா அடி! ஒரே அடியில கொன்னுரு. இல்லைன்னா... விட்டுட்டு வந்துரு.”

சொல்லிவிட்டு நடந்தார். வெள்ளியங்கிரியண்ணனின் குரல் இதுவரை இவன் கேட்காத குரலாயிருந்தது.

``இந்தாளே நாகப்பாம்பு மாதிரிதான் இருக்காப்ல, கருவளையக் கண்ணு... மூக்கு மட்டும் விரிஞ்சு கூமாச்சியா, நடையே ஒரு மாதிரி பின்னிப் பின்னித்தான் போறாப்ல.’’

அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன் திரும்பிக் கீழே பார்த்தான். இவனுடல் அனிச்சையாகச் சிலிர்ப்பில் உதறிக்கொண்டது. நாகம் தன் படத்தைச் சுருக்காது விரித்தபடியே தலையைத் தரையோடு தாழ்த்தி இவன் காலடியில் வைத்தது.
 

https://www.vikatan.com

மகவு

1 day 6 hours ago
மகவு

 

 
k3

பொண்ணோட அம்மாவும் பையனோட அம்மாவும் சேர்ந்து நடத்துற திருமணம்ன்னாலும் எந்தக் குறையும் யாரும் காண முடியாத அளவுக்கு மூணுநாள் சடங்குகள் எல்லாத்தையும் சிறப்பா செய்து ஊரு, உறவெல்லாம் மெச்சும்படியா நடத்தி வெச்ச கல்யாணம் சங்கரன், பார்வதி கல்யாணம். வந்தவங்களெல்லாம் வாயார வாழ்த்தினர். தெய்வ சங்கல்பம் என்றே புகழ்ந்தனர். அந்த பரமசிவனும் பார்வதியும் கண்ணுக்கு காட்சி தருவதுபோல தம்பதிகள் இருந்ததா நெகிழ்ந்து புகழ்ந்தனர். பொருத்தமின்னா அப்படி ஒரு பொருத்தம்.
உறவினர்களிலும், நண்பர்களிலுமாக ஒருவர், "டேய் சங்கரா நல்லா ஷேமமா, அந்நியோன்யமா இருக்கணும்டா. சீக்கிரமா புதுவரவு இருக்கட்டும்டா''
லேசான வெட்கத்துடன் சங்கரனும், அந்த நெற்றியில் படர்ந்த பச்சை நரம்பும் நிறம்மாறிச் சிவந்தது பார்வதிக்கு.
கல்யாணம் முடிஞ்ச ஒரு வாரத்தில் ஹனிமூனுக்காக கோவா புறப்பட்டனர் சங்கரனும் பார்வதியும். கோவாவைச் சேர்ந்து ஒருநாள்தான்; போன் வந்தது.
"சங்கரா மாமா பேசுறேன்டா'' 
"ம்...சொல்லுங்கோ மாமா''
"அக்காவும், மாமியும் சென்னைக்கு வந்துருக்கா. அவா வந்துண்டிருந்த பஸ் ஆக்சிடெண்ட் ஆயிடுத்து''
"ஐயோ! ஈஸ்வரா... என்னாச்சு மாமா''
"ஒண்ணுமில்லடா. பதறாத. லேசா காயம்தான். உயிருக்கொண்ணும் ஆபத்தில்ல''
"எப்டி மாமா? எந்த எடத்துல? என்ன ஆனது... ப்ளீஸ் மாமா''
"சங்கரா நன்னா இருக்கா. கவலப்படாத. சமயபுரம் டோல்கேட்டுக்கு முன்னால பஸ் ஓவர்டேக் பண்ணி முந்திப்போக முயற்சி பண்ணிருக்கா. லெஃப்ட்ல இரும்புத் தகடு ஏத்தின இந்த ஓப்பனா, நீளமா இருக்குமே லோடு லாரி''
"ஆமா''
"அவா நிறுத்திப் போட்ருக்கா. அதக் கவனிக்காம லெஃப்ட்டுல ஏறப் போக இரும்புத் தகடுல இவா பஸ்சோட லெஃப்ட்சைடு ஃபுல்லா கிழிச்சுடுத்து. நியூஸ் சேனல்லாம் போட்டாளே''
"மாமா... ரொம்ப பயமா இருக்கு. அம்மாவும், மாமியும் எப்டி இருக்கா?''
"நன்னா இருக்காடா. இங்க திருச்சி பி.ஏ.சி. ஹாஸ்பிட்டல்லதான் அட்மிட் பண்ணிருக்கா. நீ பத்திரமா பார்வதியோட வந்துசேரு''
"சரி மாமா'' போனைத் துண்டித்தான்.
" "ஏன்'ணா மாமி எப்டி இருக்காளாம், என் அம்மா எப்டி இருக்காளாம்?''
"பார்வதி லெளடு ஸ்பீக்கர்ல தானடி பேசுனேன். நீ கேட்டுட்டு தான இருந்த. கவலைப்படாத. ரெண்டுபேரும் நன்னா இருப்பா. நீ லக்கேஜ்ஜெல்லாம் ரெடி பண்ணு. நான் போயி ரூமை வெக்கேட் பண்ணிட்டு, ஃபிளைட் டிக்கெட் புக் பண்ணிண்டு வர்றேன்''
பார்வதியின் பதிலுக்குக் காத்திருக்காதவனாகக் கிளம்பினான்.
மனசெல்லாம் படபடத்தது. நெஞ்சு வலியெடுக்குது. மூச்சு விட முடியல. அப்பா இறந்தப்போ இருந்த அதே நிலை. ஆனா அதைவிட வலி அதிகமா இருக்கிறது. தன் உயிர் தன்னை விட்டுப் பிரிவது போலவே உணர்கிறான். இதையெல்லாம் பார்வதிக்குத் தெரியாமல் மறைத்துக் கொள்ள பெரும்பாடு படவேண்டியிருந்தது.

பி.ஏ.சி. ஹாஸ்பிட்டலுக்குள் நுழைந்தவனை, அவனது மாமா அழைத்துப் போகிறார். தனது அம்மாவின் பெட் அருகே போகிறான். சிவந்து, மெலிந்து, ஒடுங்கிப் போனவள். இப்போது ஒட்டிப்போய் கழுத்து வரைக்கும் போர்த்திக் கிடக்கிறாள்.
"அம்மா, அம்மா சங்கரன் வந்துட்டேம்மா. அம்மா ப்ளீஸ் பாரும்மா'' துடித்துக் கதறுகிறான். போர்த்தியிருந்த துணியை விலக்குகிறான் இடது கை, இடது கால் முட்டிக்குக் கீழ் காணோம்.
"அம்மா.... ஏம் மாமா எங்கிட்டப் பொய் சொன்னேள். நன்னாருக்கான்னேளே. இதத்தான் நன்னாருக்கான்னேளா?!...''
துடிதுடித்துவாறே மாமியின் பெட்டுக்கும் ஓடுகிறான். மாமியும் இதே நிலை. பார்வதி மயங்கி விழுந்து கிடக்கிறாள்.
சங்கரனின் மாமா ஸ்டாப் நர்ûஸ அழைத்து வந்தவர், பார்வதியைக் காட்டி "இவாளுக்கு முதல்ல ஃபஸ்ட் எய்டு பண்ணுங்கோ'' என்றார். சங்கரனைத் தனது தோளில் சாய்த்தவாறு ஆசுவாசப்படுத்தினார்.

இருவாரங்களுக்குப் பிறகு சங்கரனை அழைத்த மருத்துவர்:
"மிஸ்டர் சங்கரன், யுவர் மதர் இஸ் பிஸிக்கலி ஆல்ரைட். மென்டலி ஷி இஸ் சம் பிராப்ளெம். சோ இவங்க அந்த ஆக்ஸிடெண்ட் நடந்தப்போ அதிர்ச்சிக்குள்ளாகி இருக்காங்க. அதான் அன்கான்சியஸ் ஆயிட்டாங்க. சைக்கியார்ட்டிஸ்ட் பாக்குறாரு. எவ்ளோ நாள்ல ரெக்கவர்ங்கறது சொல்ல முடியல. மத்தபடி நோ ப்ராப்ளம்''
"தேங்யூ சார். அவங்க என்னோட மாமி''
" ம்... அவங்க குட். அவங்க நார்மலா இருக்குறதால பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி பண்ணலாம். பட் நெறைய செலவாகும். வயசானவங்க தேவையான்றத யோசிச்சுக்கங்க. அப்புறம் அவங்களுக்கு வலது கை, வலது கால் நல்லா இருக்கிறதால, அவங்களே எழுந்து உக்காந்துப்பாங்க, சாப்பிட்டுப்பாங்க. கொஞ்சம் வீல் சேர் பழகிட்டங்கான்னா பெரிசா தொந்தரவு இருக்காது. ரெண்டு பேருமே இன்னொரு பத்து நாள் இங்கு இருக்குற மாதிரி இருக்கும். பிளாஸ்டிக் சர்ஜரிப் பத்தி யோசிங்க, பார்ப்போம்''
"ஓகே சார். ரொம்ப நன்றி''
மருத்துவர் அறையை விட்டு வெளியில் சென்றதும்,
"பார்வதி நீ என்ன யோசிக்கற. மாமிக்கு பிளாஸ்டிக் கை, கால் பொருத்திடலாமா''
"வேண்டாம். நான் பணத்துக்காகச் சொல்லல. நம்மகிட்ட என்னென்ன இருக்கோ எல்லாம் அவளோடதுதான். அந்த பிளாஸ்டிக் காலயோ, கையையோ வெச்சுப் பயன்படுத்தணுமின்னா நெறையப் பயிற்சி வேணும். அதெல்லாம் சாத்தியமான்னு தோணல நேக்கு. மாமியைப் போல அம்மாவையும் சேத்துப் பார்த்துக்க வேண்டியதான்''
"ட்ரீட்மெண்ட் முடிஞ்சதும் கெüம்பலாம். அதுக்கு முன்னே இதே மாதிரி நகரும் பெட் ரெண்டு வாங்கிடணும். பெட்பேன் எப்படி பயன்படுத்தறதுன்னு நல்லா ப்ராக்டீஸ் எடுத்துக்கணும்''
" நீங்க கவலப்படாதீங்க. நா இருக்கேன்'' 

 

பத்து நாட்கள் நகர்ந்தன. பார்வதியின் அம்மா தானாக எழுந்து உட்காருகிறார். தானே சாப்பிடுறார். சங்கரனின் தாயாரிடம் எந்த மாற்றமும் இல்லை. இந்த பத்து நாட்களுக்குள் சங்கரன், இப்போது இருவரும் படுத்திருக்கும் இதே தொழில்நுட்பத்துடன் கூடிய இரு கட்டில்களை மருத்துவரின் ஆலோசனையுடன் வாங்கி வீட்டில் தமது மாஸ்டர் பெட்ரூமில் அமைந்திருந்தான். முதலுதவிக்கு தேவையான சில மருத்துவ உபகரணங்களை வாங்கிக் கொண்டான். பெட்பேன், யூரின் டியூப் யாவற்றையும் ஒரு நர்ஸின் ஆலோசனையுடன் வாங்கியவன் அந்த மாஸ்டர் பெட்ரூமை மருத்துவ அறையாக மாற்றியிருந்தான்.
டாக்டர், "சங்கரன், ரெண்டு பேரையுமே அழைச்சுட்டுப் போகலாம். பார்வதியோட அம்மா நோ ப்ராப்ளம். பட் இந்த இயற்கை உபாதைகளுக்கு நீங்க உதவி பண்ணனும். உங்க அம்மாவுக்குதான் ரொம்பவே கேர் எடுத்துக்கணும். அவுங்களோட எந்தத் தேவையையும் எந்தப் பிரச்னையையும் அவங்களால வெளிப்படுத்த முடியாது. நீங்களாதான் உணர்ந்து நிறைவேத்தணும் ஓ.கே.வா?''
இருவரையும் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தவன், ஏற்கெனவே ஏற்பாடு செய்து வைத்திருந்த மாஸ்டர் பெட்ரூமில் நர்ஸ் உதவியுடன் அவரவருக்கான பெட்டில் படுக்க வைத்தான். 
பகவான் திட்டம் இதுதான்னா அத ஏத்துக்கறதத் தவிர வேற வழி? மனம் முழுதும் கேள்விகளும் குழப்பங்களும் அலைமோதின சங்கரனுக்கு. அடர்ந்து இருண்டிருக்கும் படுக்கையறையில் விழித்துப் பார்த்தாலும் எதுவும் தென்படவில்லை. 
உறக்கமில்லாமலும் உறங்கவில்லை என்பது பார்வதிக்கு தெரியாமலும் இருக்க வேண்டுமென்கிற பதைப்பதைப்பு வேறு. 
அவளும் இதே நிலைதான். "எப்டி சொல்றது? சொன்னா என்ன நினைப்பார்? என் அம்மாவுக்காக சுயநலமா யோசிக்கறதா தப்பா நினைச்சுட்டா! அவரோட அம்மாவுக்காகவும் தான் இந்த முடிவெடுக்கிறேன்னு புரிஞ்சுட்டா ஒண்ணுமில்லை. ஆனால் இந்த முடிவு சரிதானா? ஈஸ்வரா...!
ஒரு புதுமணத் தம்பதி ராத்திரியெல்லாம் இப்படியா யோசிச்சுக் கெடப்பா? என மனங் குமைந்தவள், நம்ம மட்டும்தான் இப்படியெல்லாம் யோசிக்கறோமா? அவரும் இப்படித்தான் யோசிக்கறாரா? சங்கரனும், இதே எண்ணங்களோடதான் இருட்டில் விழித்துக் கிடக்குறான். அவளைப் போலவே அவனும் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்திக் கட்டுப்படுத்திப் பார்க்கிறான். 
மூன்று நாள் திருமணச் சடங்குகள், முன்னூறு நாள் தாய்மைக் கனவுகள், வந்தோரின் வாழ்த்துகள், வாஞ்சைகள்.... ஆமா வாழ்க்கை சரியாதானே தொடங்கினது. பிறகெப்படி சூனியப் புள்ளியும் தொடக்கப் புள்ளியிலேயே வந்து கலந்தது? தனக்குத் தானே கேட்டுக் கொண்டான் சங்கரன்.
சங்கரனுக்கும் பார்வதிக்கும் தங்கள் செயல்கள், கடவுள் சித்தம், வாழ்க்கை நெருக்கடி இருவரையும் மாறி, மாறி மனசைத் துவைத்து அலையடித்துக் கொண்டே இருந்தன. கண்ணீரைத் தவிர கவலையைக் கரைக்க மருந்தொன்றுமில்லை இருவருக்கும் இப்போது. மீண்டும் மீண்டும் கல்யாண நாட்களின் நினைவுகள், காட்சிகள், துளிர்க்கும் கண்ணீருள் மிதந்து, மிதந்து வழிந்து கொண்டே இருந்தன.
இனியும் மனஉலைகளை மூடிவைக்க முடியல இருவருக்கும். வெக்கையும், வெப்பமும், கவலையும், துயரமும், கனவுகள் கலைந்து சிதறும் வலிகளும் கூர்கொண்டு துளைத்தன இதயத்தசைகளை.
எழுந்து உட்கார்ந்தான் சங்கரன். அதே விநாடி பார்வதியும் உட்கார்ந்தாள்.
" பாரு தூங்கலயா''
"நீங்க''
"குரல் இவ்ளோ தெளிவா இருக்கு. தூங்கவே இல்லையோ''
"அதேதான் நானும் கேக்கறேன்''
கொஞ்சநேர மெüனத்திற்குப் பின்
"பாரு, ஒங்கிட்ட ஒண்ணு சொல்லணும்''
"நானும் ஒங்ககிட்ட ஒண்ணு சொல்லணும்''
"ம்... சொல்லு''
"நீங்க சொல்லுங்கோ''
"நாம கொழந்த பெத்துக்க வேண்டாம்'' ஒரே நேரத்தில் இருவரும் தங்களின் முடிவை வெளிப்படுத்தினர்.
" பெண்மையின் கொடையே தாய்மைதான். உன்கிட்ட எப்படி சொல்றதுன்னு ரொம்ப தவித்தேன்'' 
"எனக்கும் அதே குழப்பம்தான். குழந்தை வேண்டான்னா சம்மதிப்பேளோ மாட்டேளோன்னு''
"ஓஹோ''
"இந்த கிராமத்துலயெல்லாம் கொழந்தயக் கொஞ்சறச்சே "என்னப்பெத்த அம்மா' ன்னு கொஞ்சுவா கேட்டுருக்கியோ''
"இம் கேட்டுருக்கேன்''
"அவாளுக்கெல்லாம் அது உணர்ச்சி பொங்கும் வார்த்த மட்டுந்தான். நமக்கு உண்மையிலேயே நம்ம பெத்த அம்மாதான் நம்ம கொழந்தைங்க''
அவன் எதுவும் பேசாமல் அவள் முகத்தையே பார்த்தான். அவளும் அவனைப் பார்த்தாள். 
"நாளையிலிருந்து கோயிலுக்கு வேலைக்குப் போகலாம்னு இருக்கேன்''
"சரி''
"தெனமுங் காத்தால நாலுமணிக்கெல்லாம் எழுந்து, வெந்நீர் போட்டு, அவா ரெண்டு பேருக்கும் பெட் விரிப்பு மாத்தி, தொடச்சு விட்டு, ட்ரெஸ் மாத்தி, எல்லாஞ் செய்துட்டுப் போறேன். நீ என் மாமிக்கு டிபன் கொடுத்துடு அவா சாப்டுப்பா. உன் மாமிக்கு மட்டும் ஊட்டி விட்டு பாத்துக்கோ. நான் மதியம் சாப்பாடு ஊட்ட வந்துடுறேன். அப்புறம் மூணு மணிக்குப் போயிட்டு எட்டு, எட்டரைக்கு வந்துடுறேன். இதுதான் நமக்கு டெய்லி ஷெட்யூல். இன்னும் முடிஞ்சவரைக்கும் நோக்கு ஒத்தாசையா இருக்கேன்டி''
"இவ்ளோதானே. நான் பாத்துக்கறேன்''

ஆண்டுகள் பல கடந்தன. பார்வதியோட அம்மா வீல் சேர்ல உட்காரப் பழகிக் கொண்டார். சங்கரனின் அம்மாவிடம் எந்த முன்னேற்றமும் இல்ல. 
பார்வதி, " உலகமே இந்த வீடா சுருங்கிடுத்து. வாசல் தாண்டி பத்து வருசமாகறது''
"அந்தக் கவல இருக்கறதா? ஒண்ணு செய்யலாம். நாளைக்கு மதியம் சட்டுன்னு வந்துடறேன். நீ ரெடியா இரு. இப்டியே ஸ்ரீரங்கம், சத்திரம், கடவீதின்னு போய்ட்டு வரலாம்''
"சரி சாப்பாடு ரெடியாயிடுத்தா! அம்மாவுக்கு ஊட்டிடலாம்''
"இருங்கோ எடுத்துட்டு வறேன்'' போனவள் பருப்பு சாதம். வெண்டக்காக் கூட்டு, பொடலங்காய் பொரியல், தண்ணி கொண்டு வந்து தந்தாள். சாப்பாட்டை வாங்கிக் கொண்ட சங்கரன், "மாமிக்கும் சாப்பாடு கொடுத்துடு'' என்று தனது அம்மாவின் கட்டிலருகில் வந்தவன், சாப்பாட்டை டேபிளில் வைத்தான். எலக்ட்ரானிக் பெட்டின் ஸ்விட்சை அழுத்தினான். உட்காருவதை விடவும் கொஞ்சம் சாய்மானத்துக்கு வந்த போது அழுத்துவதை நிறுத்தினான். அம்மா நேற்றிலும் கொஞ்சம் வாடி கண்கள் விழித்தவாறு இருந்தாள். மெதுவாக வலது கன்னத்தில் தட்டினான்.
"அம்மா... அம்மா... சாப்புடுங்கோம்மா''
ஒரு சலனமும் இல்லை. முதலில் கொஞ்சம் தண்ணீர் கொடுத்தான். மெதுவாக இறங்கியது. பருப்பு சாதத்தை கொஞ்சங் கொஞ்சமாக ஊட்டியவன், இடையிடையே கூட்டையும் பொரியலையும் கொடுத்தான். நான்கைந்து வாய் வாங்கியவள் லேசாகத் திணறுவது போலத் தோன்றியது. கண்களை அகல விரிக்கிறாள்.
"அம்மா இந்தாங்கோ தண்ணி கொஞ்சங் குடிங்கோ. ஒண்ணும் பயப்படாதிங்க''
காதுல விழுதோ இல்லயோ, அம்மா உணர்ந்தாளோ இல்லையோ எதுவும் புரிஞ்சுக்க முடியல. இருந்தும் சங்கரன் பேசிக் கொண்டே ஊட்டினான். சாதம் கடைவாயில் வழிந்தது. சங்கரன் துடைத்து விட்டான். கொஞ்சம் கோபமும் வந்தது.
"ஒழுங்கா முழுங்க மாட்டேளா. ஏன் இப்டி வழிய விடுறேள்'' என்றவன் அடுத்தவாய் ஊட்டினான். அவன் கையைத் தட்டி விட்டாள். அவ்வளவுதான். சங்கரனுக்கு எங்கிருந்துதான் கோபம் வந்ததோ, வலது கன்னத்தில் தட்டினான். சுய நினைவு வந்து திடுக்கிட்டவனாய்...
"அம்மா... அம்மா... என்ன மன்னிச்சுடுங்கோ என்ன மன்னிச்சுடுங்கமா''
"ஏன்னா என்னாச்சு''
"சாரிடி பாரு... சாரி அம்மாவ அரஞ்சுட்டேன்''
"என்ன பண்ணிட்டேள். அப்படி என்ன கண்ட்ரோல் இல்லா தனம்?''
"ஏன்னா இங்க வாங்கோ. மாமி கைய லேசா ஆட்டறா. கண்ணு அங்க, இங்க லேசா அசையறது. இங்க வாங்கோ, வந்து பாருங்கோ. ஏதோ பேச முயற்சி பண்றா. வாங்கோ''
"சங்கரா''
"அம்மா... ஒங்க சங்கரன்தாம்மா. பாரு என்ன பத்து வருஷத்துக்கப்பறமா அழச்சுட்டாடி. அம்மா அம்மா ஒங்க சங்கரன்தாம்மா''
லேசாக கழுத்தை அசைத்தவள், வலது கை, காலைப் பார்க்கிறாள். இடது பக்கம் கண்களை நகர்த்தி இடது கை கால் இல்லாததைப் பார்க்கிறாள். மெüனமாகிறாள். வலது கையை அசைத்துப் பார்த்தவள், மெதுவாகத் தூக்கி தலையைத் தடவுகிறாள். மொட்டைத் தலையை உணர்கிறாள். மீண்டும் சில நொடிகள் மெüனிக்கிறாள். 
"சங்கரா''
"அம்மா''
"பார்வதி''
"ஏய் பாரு அம்மா சரியாயிட்டா, நினைவு வந்துடுத்து, அம்மா பார்வதிதாம்மா''
கழுத்தை அரைவட்டத்தில் அசைத்து அறை முழுவதையும் பார்க்கிறாள். அறைக்கு வெளியேயும் கண்களால் துழாவுகிறாள். சங்கரனின் வலது கையைப் பற்றியவள், 
"சங்கரா என்னடா முடியெல்லாம் நரை விழுந்துடுத்து, தாடியெல்லாம் நரையாயிட்ருக்கு''
" ஆமம்மா. ஆமா அதனால என்ன?''
மீண்டும் சில நிமிடங்கள் மெüனமாகிறாள். 
"சங்கரா, பார்வதி - எங்க கொழந்தைங்க, வரச்சொல்லுடா, எங்கடா கொழந்தைங்க. கேட்டுண்டே இருக்கேன் பேசாம நிக்கற. பேர கொழந்தைகள அழச்சுண்டு வா. நா பார்க்கணும்''
இருகைகளாலும் அம்மாவின் கன்னங்களை ஏந்திக் கொண்டு, அவள் கண்களையே பார்க்கிறான். 
"நாங்கதான்மா உனக்கு குழந்தைகள்'' என்கிறான்.

 

 

http://www.dinamani.com/

தோணி! … வ.அ.இராசரத்தினம்.

1 day 19 hours ago
தோணி! … ( சிறுகதை ) … வ.அ.இராசரத்தினம்.
June 21, 2018
தோணி! …  ( சிறுகதை ) … வ.அ.இராசரத்தினம்.

சிறப்புச் சிறுகதைகள் (3) – மூத்த படைப்பாளர்களின் சிறுகதைகளை இளம் தலைமுறையினருக்கு அறிமுகப்படுத்தும் நோக்கில் – வ.அ.இராசரத்தினம் எழுதிய ‘தோணி’ என்ற சிறுகதை இடம்பெறுகின்றது. தொடரும் காலங்களில் ஏனைய சிறுகதைகள் வெளிவரும்.

thumbnail_%E0%AE%B5.%E0%AE%85.%E0%AE%87%

 

கரு நீலமாகப் பரந்து கிடக்கும் வங்காள விரிகுடாவைப் பார்த்தவாறு எங்கள் கிராமம் இருக்கிறது. கிராமம் என்றா சொன்னேன்? பூமி சாத்திர, சமூக சாத்திர நியதிப்படி கிராமம் என்றால் எப்படியிருக்குமென்று எனக்குத் தெரியாது. சோழகக் காற்றுச் சர சரத்துக் கொண்டிருக்கும் தென்னை மரங்களடியிலே அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஏறக்குறைய முப்பது ஓலைக் குடிசைகள் இருக்கின்றன. ஓரு குடிசையிலிருந்து மற்றக் குடிசைக்குப் போகப் பெண்களின் தலைவகிடு போல ஒற்றையடிப் பாதைகள் செல்கின்றன. இந்தக் குடிசைகள் எல்லாவற்றையும் சேர்த்துத்தான் கிராமம் என்று சொல்கிறேன். சரியோ பிழையோ? உங்கள் பாடு. எங்கள் குடிசைக்கு முன்னால் தென்னைமரங்கள் இரண்டைச் சேர்த்து நீண்ட கம்பு ஒன்று எப்போதும் கட்டப்பட்டிருக்கும். அதிலேதான் தூண்டிற் கயிறுகளையும் தோணியைச் செலுத்த உதவும் சவளையும் என் தந்தையார் வைப்பது வழக்கம். அதன் கீழே தென்னை மரத்தினடியிற் பென்னம் பெரிய குடம் ஒன்று இருக்கும். அந்தக் குடத்திலே தண்ணீர் எடுப்பதற்காக ஒற்றையடிப்பாதை வழியாக அம்மா அடுத்த குடிசைக்குப் போகும் போதெல்லாம் நானும் கூடப் போயிருக்கிறேன்.

அநேகமாகக் காலை வேளையில் அம்மாவும் அப்பாவும் வீட்டில் இருக்க மாட்டார்கள். அப்பா கோழி கூவும் போதே எழுந்து கடலுக்குப் போய் விடுவார். அம்மாவிற்கு வெளியே என்ன வேலை இருக்குமோ, என்னால் ஊகித்துக் கொள்ள முடியாது. ஆனால், அம்மா வீட்டிற்கு வரும்போதெல்லாம் பனையோலைப் பெட்டியில் அரிசியும், மரவள்ளிக் கிழங்கும், தேங்காயும் கொண்டு வருவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அம்மா வீட்டுக்கு வந்து சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம், அப்பாவும் தூண்டிற்கயிறுகளோடும், சவளோடும் மீன்கோவையோடும் வீட்டுக்கு வந்து விடுவார். அப்பாவும் அம்மாவும் வீட்டிலில்லாத நேரங்களில் ஒரே குஷிதான்!

ஏறுவெய்யிலின் மஞ்சட் கிரணங்கள் சரசரக்கும் தென்னோலைக்கூடாகவும் துள்ளிப் பாய்ந்து நிலத்தில் வெள்ளித் துண்டுகளைப்போல வட்ட வட்டமாக ஒளியைச் சிந்தும். அந்த வட்ட ஒளியை நான் என் கையால் மூட, அந்த ஒளி என் புறங்கையில் விழ, அடுத்த கையால் நான் அதை மறைக்க, அவ்வொளி அடுத்த கையிலும் விழ, நான் கைகளை ஒளி விழுமாறு உயர்த்தி உயர்த்திக்கொண்டே போவது எனக்குப் பிடித்தமான விளையாட்டாக இருக்கும். ஆனால் கூரைக்கூடாக ஒளி பாய்ந்துவரும் துவாரம், என்னால் எட்ட முடியாத உயரத்தில் இருக்கிறபடியால் நான் என் விளையாட்டை முடித்துக் கொள்வேன்.

குடிசைக்கு வெளியே வந்தால், அங்கே பக்கத்து வீட்டிலிருந்து என் நண்பன் செல்லனும் வந்திருப்பான். செல்லன் என்னைவிட நோஞ்சான். பாய்மரக் கம்புபோல நீளமாக இருப்பான் இன்னமும் ஐந்தாறு வருடம் சென்றால் அவன் தென்னைமரத்து வட்டைத் தொட்டு விடுவான் என்று என் அம்மாகூட அவனைப் பரிகசிப்பது உண்டு. செல்லன் வந்ததும், நான் எங்கள் வீட்டுப்படலையை இழுத்துச் சாத்திவிட்டு, அவன் கையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டே ஆற்றங்கரைக்கு ஓடுவேன். ஆற்றங்கரை, வீட்டிலிருந்து அதிக தூரத்திலில்லை. வங்காளக் கடல் சிறிது உள்ளே தள்ளிக்கொண்டு வந்து ஒரு சிற்றாறாக எங்கள் கிராமத்திற்கூடாகச் சென்று கொண்டிருந்தது. இந்த ஓடையில் பூரணையன்று வெள்ளம் வரும்போது தண்ணீர் வீட்டு முற்றத்திற்கே வந்துவிடும். அந்த ஆற்றங்கரையின் ஓரமாக, ஆற்றில் நீண்டு வளர்ந்த கோரைப்புற்கள் சடைத்துக் கிடக்கின்றன. அந்தப் புற்களினடியில் நீருக்குள் ஓசைப்படாமல் இருகைகளையும் கூட்டி வைத்து இறால் பிடிப்பதில் எங்கட்குப் பரம திருப்தி; என்றாலும் இந்த விளையாட்டில் எங்கட்கு அலுத்துப் போய்விடும். அதன்பின், நாங்கள் நேரடியாகக் கடற்கரைக்கே போய்விடுவோம். கடற்கரையில் கச்சான் காற்று சுழற்றிச் சுழற்றி அடிக்கும் அந்தக் காற்றில் இராவணன் மீசைகளைத் துரத்திப் பிடித்தபின், அந்த விளையாட்டிலும் எங்கட்கு அலுப்பு ஏற்பட்டுவிடும். அதன்பின்னால், நாங்கள் இருவரும் கடற்கரை வெண்மணலில் மதாளித்துப் படர்ந்து கிடக்கும் அடம்பன் கொடிகளில்மேல் குந்திக் கொள்வோம். பதைபதைக்கும் வெய்யிலில் அந்த அடம்பன்கொடி மெத்தை எங்களுக்குக் “கோடையிலே இளைப்பாறிக் கொள்ளும் வகை கிடைத்த குளிர்தரு” வாகத்தான் இருக்கும். அந்தப்பட்டு மெத்தையின் மேல் வீற்றிருந்து கொண்டு எதிரே கடவுளைப்போல ஆதியும் அந்தமும் அற்றுப் பரந்துகிடக்கும் கருநீலக் கடலிலே அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகப் பாய் விரித்தாடும் பாய்த்தோணிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்போம். கடற்பரப்பிலே வெள்ளைச்சீலைப் பாய்கள் வட்ட வட்டமாக, வண்ணாத்திப் பூச்சிகளைப் போல அழகாக இருக்கும். அவைகளில் ஏதோ ஒன்றில் தான் என் தகப்பனார் இருப்பார். ஆனால், எதிலே அவர் இருக்கிறார் என்று திட்டமாக எனக்குத் தெரியாது. எனினும் ஏதாவது ஒரு தோணியைக் குறிப்பிட்டு, அதில்தான் அவர் இருப்பதாக எண்ணிக் கொள்வேன். அந்த நம்பிக்கையில், முகத்தில் ‘சுள்’ என்றடிக்கும் சூரியக்கிரணங்களை நெற்றிப் பொட்டில் கைகளை விரித்து மறைத்துக்கொண்டு அந்தத் தோணியையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன்.

அந்தச் சமாதிநிலையில், என்னுள்ளே இன்பகரமான கனவுகளெல்லாம் எழும். இன்னும் சில நாட்களில் நான் பெரியவனாகி விடுவேன்; அப்போது, அப்பாவிற்குப் போல, எனக்கும் ஒரு தோணி சொந்தமாகக் கிடைத்துவிடும். அந்தத் தோணிக்கு வெள்ளை வேளேரென்று அப்பழுக்கில்லாத ஒரு பாயைப் போட்டுக் கொண்டு நான் கடலிற் செல்வேன்; ஒரு தென்னைமர உயரத்திற்கு எழுந்துவரும் கடல் அலைகளில் என் தோணி தாவித்தாவி ஏறி இறங்கிக்கொண்டே செல்லும். எல்லாத் தோணிகளையும்விட வேகமாக ஓடுவதற்காக என் தோணியின் பாய், பெரியதாக இருக்கம். அந்தப் பாய்க்குள் சோழகக் காற்றுச் சீறியடித்துக் கொண்டிருக்கையில், என் தோணி கடற்பரப்பில் ‘விர்’ரென்று பறந்து செல்லும். நான் பின்னணியத்தில் தலைப் பாகைக்கட்டோடு தைரியமாக நின்று சுக்கானைப் பிடித்துக் கொள்வேன்; செல்லன் முன்னணியத்தில் நின்று எனக்குத்திசை காட்டுவான். எங்கள் தோணி முன்னே முன்னே ஏறிச் சென்று, கடைசியாய்க், கடல் வானத்தைத் தொடும் இடத்திற்குப் போய்விடும். அங்கே அம்மா இராத்திரிச் சொன்ன கதையில் வரும் ஏழு தலை நாகத்தைக் காண்பேன்….

தூரத்தே நான் குறித்து வைத்திருந்த தோணி சமீபித்து விட்டது. அதிலே என் தகப்பனார்தான் இருந்தார். தோணி கரையை அடைந்ததும், அவர் பாயைக் கழற்றி வைத்துத் தோணியை ஓடை வழியாக இழுத்துச் சென்றார். நானும் அவரோடு சேர்ந்து கொண்டேன். பிறகு நாங்கள் எங்கள் வீட்டின் முன்னால் தோணியைக் கரையில் கொறகொற என்று இழுத்து வந்தோம். அப்பா தூண்டிற் கயிறுகளை வளையமாக்கி சவளில் போட்டு என்னிடம் கொடுத்தார். தோணிக்குள் இருந்த பழஞ் சோற்றுப் பானையையும், மீன் கோவையையும், நங்கூரத்தையும் எடுத்தத் தோளில் போட்டுக்கொண்டு அப்பா பின்னே வர நான் சவளைத் தூக்கித் தோளில் வைத்துக் கொண்டு சப்த சமுத்திரங்களையும் கடந்து வந்த வீரனைப் போல முன்னே நடந்தேன்.

அன்றிரவு முழுவதும் எனக்குத் தூக்கமே வரவில்லை பசித்தவன் விருந்துண்ணத் கனாக் காண்பதுபோல நானும் தோணியைப் பற்றியே கனாக்கண்டேன், எங்கள் வீட்டுக்கு முன்னாலுள்ள ஓடையில் ஐந்து புத்தம் புதிய தோணிகள் இருந்தன. நான் முன்னணியம் உயர்ந்து சவாரிக் குதிரைபோல இருந்த தோணியின்மேல் ஏறிக்கொண்டேன். வாடைக் காற்றானபடியால் எல்லோருடைய தோணிகளும் முன்னேற முடியாமல் கரையை நோக்கியே வருகின்றன. என்னுடைய தோணி மட்டும் எரிந்துவிழும் நட்சத்திரம் போலக் கனவேகமாகக் காற்றை எதிர்த்துப் போகிறது. கலங்கரை விளக்கின் ஒளிகூடக் கண்ணுக்குப் படாத அத்தனை தூரத்திற்கு ஆழ்கடலின் நடுமையத்திற்கே என் தோணி போய்விடுகிறது…. நான் திடீரென்று விழித்துக்கொண்டேன்.

காலையில் எழுந்தபோதுகூட எனக்குத் தோணியின் நினைவு மாறவில்லை. அன்று நான் ஓடைக் கரையில் பழுது பார்க்க இழுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் தோணி ஒன்றைத் தள்ளிக் கொண்டு கடலிற்குப் போவது எனத் தீர்மானித்துக் கொண்டேன். செல்லனைக் கூட்டிக்கொண்டு போய், இருந்த தோணியை எங்கள் பலத்தையெல்லாம் கூட்டித் தள்ளிப் பார்த்தேன். தோணி அசையமாட்டேன் என்றது. அப்படியானால் நான் தோணி விடவே முடியாதா? சப்த சமுத்திரங்களையும் என்னால் தாண்டமுடியாதா? நான் கவலைப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கையில் ஓடையில் முருக்க மரத்துண்டு ஒன்று மிதந்து வந்தது. அதைக் கண்டதும் எனக்கு ஒரே சந்தோஷமாகப் போயிற்று. ஆம்; எனக்கென்று ஒரு தோணி கிடைத்து விட்டது! அந்த முருக்கங்கட்டையை முன்னாலும் பின்னாலும் ‘கொடுவாக் கத்தி’யினால் செதுக்கி உள்ளே குடைந்து தோணி ஒன்றைச் செய்தேன். பின்னர், அந்தத் தோணியில் செல்லனையும் ஏற்றிக்கொண்டு என் ஆசை தீருமட்டும் ஓடையில் தோணிவிட்டு விளையாடினேன். மதியம் திரும்பிவிட்டது. என் தந்தை கடலிலிருந்து திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தார். தோணிவிட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்த என்னைக் கண்டதும், “அடே பயலே! தோணி விடுறியா? அப்படியெண்டா நாளைக்கு என்னோட கடலுக்கு வா” என்றார். அதைக் கேட்டதும் எனக்குச் சந்தோஷம் தாங்க முடியாமற் போய்விட்டது. “சரியப்பா, நாளைக்கு நானும் வருகிறேன்” என்று சொல்லிக்கொண்டே சவளைத் தூக்கிக்கொண்டு முன்னால் நடந்தேன். பெரிய தோணியில் போகப் போகிற ஆனந்தத்தில் என் முருக்கந் தோணியை மறந்து விட்டேன்.

அன்றிரவு எனக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. தென்னோலைச் சரசரப்பும் சில் வண்டுகளின் கீச்சுக் குரலும் எனக்குக் கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தன. படுக்கையிற் புரண்டு கொண்டே ஆனந்தக் கனவுகள் கண்டுகொண்டிருந்தேன். கடைசியாய் எங்கோ ஒரு சேவல் கூவிற்று அதைத் தொடர்ந்து எங்கள் கிராமத்துச் சேவல்களெல்லாம் போட்டி போட்டுக்கொண்டு கூவின. அம்மா எழுந்து விளக்கைக் கொளுத்திக்கொண்டு சமயல் செய்யத் தொடங்கினாள். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்த குடிசைகளிலிருந்து ஒருவர் மற்றவரைக் கூவியழைக்கும் சப்தம் கேட்டது. கடைசியாய் அப்பாவும் எழுந்து, “தம்பி, டேய்!” என்று என்னை எழுப்பினார். நான் சுட்டபிணம்போல வளைந்து நெளிந்து உட்கார்ந்து கொண்டேன். இரா முழுவதும் தூக்கம் இல்லாததினால் கண்ணிமைகள் கல்லாய்க் கனத்து அழுத்தின. ஆனாலும் உற்சாகத்தோடு எழுந்திருந்தேன். அப்பா சோற்றுப்பானை நிறையத் தண்ரை ஊற்றி எடுத்துக்கொண்டு நங்கூரம், தூண்டில் கயிறு சகிதம் வெளிக் கிளம்பினார். நானும் சவளைத் தோளில் வைத்துக்கொண்டு புறப்பட்டேன்.

படலையைத் திறந்து வெளியே வந்ததும் முகத்தில் வாடைக் கடுவல் ஊசி குத்துவரைப்போலச் சுளீர் சுளீர் என்று அடித்தது. எனக்கு உடம்பெல்லாம் நடுக்கமெடுத்தது. மேல் துண்டை முகத்தை வளைத்துக் கட்டிக்கொண்டு முன்னால் விறுவிறு என்று நடந்தேன். தூரத்தே குடிசைக்குள் இருந்த அகல் விளக்குகள் இருளைக் ‘குத்து குத்’ தென்று குத்தின. ஓடைக் கரையை அடைந்தபோது, ஆறு, பரமார்த்த குருவின் சீடர்கள் கண்ட ஆற்றைப்போலத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. கண்டல் இலைகள் பொட்டுப் பொட்டு என்று விழுந்து ஆற்றில் எங்கே போகிறோம் என்ற பிரக்ஞையே அற்ற வண்ணம் போய்க் கொண்டிருந்தன. கோரைப்புற்களின் மேலே சிலந்தி வலைப்போலப் பனிப்படலம் மொய்த்துக் கிடந்தது. அப்பா கரையில் இருந்த தோணியை ஓடையிலே தள்ளினார். அதற்குள்ளே சோற்றுப் பானையையும் மற்றைய சாமான்களையும் வைத்தார். உடனே தோணியை ஆற்றிலே விட்டுவிட்டுக் கோரைப் புறகளின் அடியில் ‘அத்தாங்கை’ வீசி இறால் பிடிக்கத் தொடங்கினார்.

நான் வெடுவெடுக்கும் குளிரில் வள்ளத்தின் முன்னணியத்தில் ஒடுங்கிப் போய் குந்திக்கொண்டிருந்தேன். கிழக்கே கூரையில் தொங்கும் புலிமுகச் சிலந்தியைப் போல, வானத்தில் விடிவெள்ளி நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. இன்னமும் கீழே கிழக்கு வெளுக்கத் தொடங்கியது. பறி நிறைய இறால் பிடித்ததும் அப்பா வள்ளத்தில் ஏறிக் கொண்டார். வள்ளமும் சமுத்திரத்தை நோக்கி ஓடத் தொடங்கிற்று. பலாரென்று விடிந்தபோது வள்ளம் நடுச் சமுத்திரத்தையே அடைந்து விட்டது. அப்பா நங்கூரத்தைத் தண்ணிரில் எறிந்து விட்டு தூண்டிலில் இறாலைக் குத்திக் கடலில் எறிந்தார். நானும் தூண்டில் போட்டுக் கொண்டிருந்தேன். சமுத்திரா தேவி நிர்க்கதியான தன் குழந்தைகளைத் தன் அலைக்கரங்களை எறிந்து எறிந்து தாலாட்டிக் கொண்டு இருந்தாள். வெய்யில் ஏறிக்கொண்டே வந்தது. முதுகுத்தோலை உரித்துவிடுவதுபோலச் சுளீரென்று அடிக்கும் வெய்யிலுக்கு ஆற்றாமல் அப்பா தன் சட்டையில் கடல் தண்ரை அள்ளி அள்ளி ஊற்றிக்கொண்டேயிருந்தார்.

ப்மதியத்தை அண்மியபோது, நாங்கள் ஆளுக்கு ஐந்து “கருங்கண்ணிப் பாரைகள்” பிடித்துவிட்டோம். என் உழைப்பைக் கண்டு எனக்கே திருப்தி ஏற்பட்டு விட்டது. அந்தத் திருப்தியில் பழஞ் சோற்றைக் கரைத்துக் குடித்த தண்ணீர் எனக்குத் தேவாமிர்தமாகத்தான் பட்டது. வயிறு நிறைந்ததும், நங்கூரத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டிருக்கையில் என் உள்ளம் பகல் கனாக் காணத் தொடங்கியது. “இந்தப் பத்துக் கருங்கண்ணிப் பாரைகளைக் கண்டதும் அம்மா சந்தோஷப்படுவா. பக்கத்துப் பட்டினத்துச் சந்தைக்கு அதைக் கொண்டு போனால் பத்து ரூபாய்க்கு விற்கலாம். சந்தையிலே, எதிரே வரும் பொங்கலுக்காகக் கமுகம் பூப்போன்ற பச்கையரிசியும் பாசிப்பயறும், சர்க்கரையும் முட்டி நிறையப் பாலும் வாங்கிக் கொள்ளலாம். ‘எங்கள்’ வீட்டுத் தென்னை மரத்தின் கீழே புதுப் பானை ‘களக் களக்’ என்று பொங்கும் போது நான் புது வேட்டியை எடுத்துக் கரும்பைக் கடித்துக்கொண்டு…. வள்ளம் கரையை அண்மிட்டது. கடற்கரையிலே புத்தம் புதிய பைசிக்கிளிற் சாய்ந்தவாறு ஒருவர் நின்று கொண்டிருந்தார். சூரிய கிரணங்கள் பைசிக்கிள் தகடுகளின் மேல்பட்டு ஜொலித்தன. அப்பா ஏதோ மந்திர சக்தியால் கட்டுண்டவரைப்போலத் தோணியை அங்கே திருப்பினார். தோணி கரையை அடைந்ததும் மீன்களையெல்லாம் பைசிக்கிள் காரரிடம் போட்டுவிட்டுத் திரும்பவும், வீட்டை நோக்கித் தோணியை விட்டார். எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. தோணி வந்துகொண்டிருக்கையில் நான் கேட்டேன்: “ஏன் அப்பா மீன்களை எல்லாம் அங்கே போட்டுவிட்டு வருகிறீர்கள்?” அப்பா சொன்னார்: “அவர்தான் நம் முதலாளி, இந்தத் தோணி-எல்லாம் அவருடையதுதான். நாம் மீனைப் பிடித்து அவருக்குத்தான் கொடுக்க வேண்டும்.”

“நமக்குக் காசு தரமாட்டாரா?” “நம் கடனிலே கழித்துக் கொள்வார் விலையை. நமக்குச் சாப்பாட்டிற்காக மேலும் கடன் தருவார்.” “அப்படியானால் நாம் ஒரே கடன்காரராகத்தானே இருக்க வேண்டும்? “என்னமோ அப்பா, நானும் தலை நரைக்கு மட்டும் உழைத்து விட்டேன். கடனை இறுக்க முடியவில்லை. நமக்கென்று புதிதாக ஒரு தோணி வாங்கவும் முடியாது.” “எல்லாத் தோணிகளும அந்த முதலாளியுடையது தானா அப்பா?” “ஆம், ஓடைக்கரையிலே இழுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் எல்லாமே அவருடைய தோணிகள்தான்.” வெள்ளம் ஓடைக்கரையை அடைந்து விட்டது. நாங்கள் தோணியைக் கரையில் இழுத்து வைத்துவிட்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தோம்.

என்னுள்ளே ஒரு பயங்கரமான உண்மை புலனாகியது. இந்தத் தோணி எனக்குச் சொந்தமில்லை. ஆம், தூண்டிற்காரனுக்குத் தோணி சொந்தமில்லை; அப்படியே உழுபவனுக்கு நிலம் சொந்தமில்லை; உலகில் உழைப்பவனுக்கு எதுவும் சொந்தமில்லை. அன்றிலிருந்து தோணி எனக்குக் கனவுப் பொருள் ஆகிவிட்டது. எப்படியாவது கஷ்டப்பட்டு உழைத்து ஆகக் குறைந்தது ஒரு தோணியாவது சொந்தமாக வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். அதன்பின் மீன் பிடித்தால் சந்தையில் கொண்டுபோய் நம் இஷ்டத்திற்கு விற்கலாம். பொங்கலுக்குக் கரும்பும், பாலும், பச்சையரிசியும் சர்க்கரையும் வாங்கலாம்… முதலாளிக்குப் பிடித்த மீனையெல்லாம் கொடுத்துவிட்டு வெறுங்கையோடு திரும்பிவரத் தேவையில்லை.

* * * நாட்கள் கடந்துவிட்டன. நான் பெரியவனாகிவிட்டேன். சொந்தத் தோணி இன்னமும் வெறுங்கனவாகவே இருந்து வந்தது. தகப்பனார் வாழ்ந்துவரும் அதே பாதையிற்றான் என் வாழ்வும் போய்க்கொண்டிருந்தது. இந்த வாழ்வில், எனக்கு நேரகாலத்தில் கல்யாணம் முடித்து வைத்துவிடவேண்டும் என்பதே அம்மாவின் ஆசை.

ஒருநாட் சாயந்திரம் ஓடைக்கரையில் இராட்டினத்தில் நூல் முறுக்கிக்கொண்டிருந்தேன். மேலே நீல நிறமான ஆகாயம் ஓடையின் தெளிந்த தண்ரிலும் விழுந்து பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்தது. ஒடை முகத்துவாரத்தில் இருந்த மணல் தீவில் கடற்புட்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வந்து விழுந்து கொண்டிருந்தன. “தண்ணீர் எடுத்துக்கொண்டு வருகிறேன்” என்று வீட்டுக்குப் போன அம்மாவை இன்னமும் காணவில்லை. எனக்குத் தாகமாயிருந்தது. வீட்டுப் பக்கம் திரும்பிப்பார்த்தேன். கனகம் செம்பிலே தண்ணீர் எடுத்துக் கொண்டு வந்தாள். கனகம் எங்கள கிராமத்துப் பெண்தான். நீரின் இடைமட்டத்தில் ஆடும் பாசிக்கொடியைப்போல எப்போதும் மென்மையாக ஆடிக்கொண்டுதான் அவன் நடப்பாள். கற்பாரில் நிற்கும் செம்மீவனப போலச் செக்கச் செவேலென்று அழகாக இருப்பாள். வண்டலிலே மின்னும் கிளிஞ்சல்போல் இருக்கும் அவள் கண்களை இன்றைக்கு முழுவதுமே பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். அவள் அருகால் வந்தபோது, “கொஞ்சம் தண்ணி தந்திட்டுப் போறியா?” என்று கேட்டேன் நான். கனகம் ஒன்றும் பேசாமல் என்னிடம் செம்பை நீட்டினாள்.

நான் தண்ரைக் குடித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, அம்மாவும் தண்ணீர் எடுத்துக்கொண்டு வந்து விட்டாள். அம்மாவைக் கண்டதும், கனகம் ஏதோ செய்யத்தகாத காரியத்தைச் செய்தவள்போல வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு போய்விட்டாள். அம்மா சொன்னாள்: “என்ன வெட்கமாம் அவளுக்கு. நாளைக்கு அவளைத்தானே நீ கல்யாணம் முடிக்கப் போகிறாய்?” “போ அம்மா, எனக்கென்று ஒரு தோணி இல்லாமல் எனக்குக் கல்யாணமே வேண்டாம்” என்றேன் நான். “ஏண்டா! அவள் அப்பாவிடம் ஒரு தோணி சொந்தமாக இருக்கிறது. அதை உனக்கே கொடுத்து விடுவார் அவர்” என்றாள் அம்மா. நான் யோசித்தேன். எனக்குக் கல்யாணத்திலோ கனகத்திடமோ அக்கறை இல்லாவிட்டாலும் தோணி கிடைக்கப் போகிறதே! தோணி மட்டும் கிடைத்து விட்டால் என் உழைப்பீன் பயனை நானே அனுபவிக்க முடியும். என் குடும்ப வாழ்வும் இன்பமாகவே இருக்கும்… அதன் பிறகெல்லாம் நான் கனகத்துடன் தைரியமாக நெருங்கியே பழகினேன். மனோகரமான மாலை வேளைகளில், ஓடைக்கரையில் இழுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் தோணி மூலையில் குந்திக்கொண்டு நானும் கனகமும் எவ்வளவோ கதைத்திருக்கிறோம்! கனகம் எப்பொழுதுமே தன் தோணியைப்பற்றிப் பெருமைப் பட்டுக்கொள்வாள். அந்தத் தோணி அவள் தகப்பனாரின் சொந்தமாக இருக்கிறபடியாற்றான் கனகம் நல்ல சேலை கட்டியிருக்கிறாளாம். கையில் தங்கக் காப்புப் போட்டிருக்கிறாளாம்!’ அவள் என்றைக்குமே அப்படி இருக்க வேண்டும்’ என்று என் மனதுள் எண்ணிக் கொள்வேன்.

ஆனால், இரண்டு வாரத்துள் அந்தத் துக்ககரமான செய்தி கிடைத்தது. கிராமமே பரபரப்படைந்தது. கனகத்தின் தந்தை மீன் பிடிக்கப் போனவர் புயலின் அகப்பட்டு மாண்டு போனார். தோணியும் திரும்பி வரவில்லை….. என் இருதயத்தில் சம்மட்டியடி விழுந்ததுபோன்றிருந்தது எனக்கு. பாவம்! எனக்குத்தான் சொந்தத் தோணி இல்லையென்றாற் கனகத்திற்குக்கூடவா இல்லாமற் போகவேண்டும்? இரண்டு மூன்று நாட்கள் கழித்துக் கனகம் கடற்கரைக்கு வந்தபோது அவளை நிமிர்ந்து பார்க்கவே என்னால் முடியவில்லை. அவள்கண்கள் கலங்கியிருந்தன. என்னைக் கண்டதும் அழுகை பொத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டது அவளுக்கு. விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினாள். என் மடியிற் தலையைப் புதைத்துக்கொண்டு. கனகம் என்னிடம் எதை எதிர்பார்த்தாள? கனகத்தை மடியில் வைத்துக்கொண்டே நான் எண்ணினேன். என்னிடமோ தோணி கிடையாது. இந்த நிலையில் அவளை நான் சுகமாக வாழ்விக்க முடியாது. என் தகப்பனாரப்போல நானும் தலை நரைக்கும் வரை உழைத்து, உழைத்துச் சாகவேண்டியதுதான். என்னோடு சேர்ந்து கனகமும் ஏன் சாகவேண்டும்? பாவம் கனகம்… எனவே கனகத்தை யாராவது சொந்தத் தோணியுள்ள ஒருவனுக்குக் கல்யாணம் செய்து கொடுத்துவிட வேண்டும். என் கண் முன்னால் அவள் அழகான சேலையும், தங்கக் காப்பும் அணிந்துகொண்டு என்றென்றைக்கும் ஆனந்தமாக வாழவேண்டும். அவள் வாழ்வுதான் எனக்கும் ஆனந்தம்… நான் எண்ணியது சரியாகப் போய்விட்டது. அமாவாசையன்றிரவு, புங்கை மரத்தின்கீழே இருந்த வைரவர் கோவிலடியில் கனகத்துக்கும் செல்லனுக்கும் கல்யாணம் நடந்தது. கல்யாணத்தன்று பேசிப் பார்க்கவோ எனக்குக் கண்ணீர் வந்துவிட்டது. என் கையில் இருந்த அரும்பொருள் இன்னொருவனுக்குப் போய் விட்டது… ஆனாலும், என் கண் முன்னால் அவள் ஆனந்தமாகவே வாழ்வாள். செல்லனிடம் ஒரு தோணி இருக்கிறது. அவன் என்னைப் போலக் கடன்காரனல்ல, செல்லனோடு கனகம் என்றென்றைக்கும் ஆனந்தமாக வாழட்டும். எனக்கென்று தோணி ஒன்று கிடையாமல் நான் எந்தப் பெண்ணின் வாழ்வையும் பாழாக்கப் போவதில்லை…

ஆனால், இன்னமும் தோணி எனக்குக் கனவுப் பொருளாகத்தான் இருக்கின்றது. அதனாலென்ன? உயர்ந்த கனவு செயல்மிக்க நனவின் ஆரம்பந்தான், எப்போதாவது ஒரு நாளைக்குக் காலம் மாறத்தான் போகிறது. அன்றைக்கு எனக்கு மட்டுமல்ல, என் நண்பர்கள் எல்லாருக்குமே சொந்தத் தோணி இருக்கும். எங்கள் தோணிகள் சப்த சமுத்திரங்களிலும் சுதந்திரமாகச் சென்று மீன் பிடிக்கும். அந்த மீன்களை விற்றுச் சந்தையில் அரிசி வாங்குவோம். அரிசி வாங்கும் பணமும் என்னைப்போன்ற உழைப்பாளியான ஒருவனுக்கு நேரடியாகக் கிடைக்கும்! அப்போது உழவனுக்கு நிலமும் சொந்தமாக இருக்கும் அல்லவா?

ஈழகேசரி (1954)

 

http://akkinikkunchu.com/?p=58992

 

ஒருநிமிடக் கதை: காதால் கேட்பதை நம்பாதே!

1 day 21 hours ago
 

 

 

oru-nimida-kadhai-kaadhal-ketpadhai-nambadhe

 

லதா ரகுநாதன்

பரத்திற்கும் அனந்திற்கும் மிகவும் சிரமமாகத்தான் இருந்தது.

 

" இந்த அப்பா காது டமாரமாகத்தான் போயிடுத்து"

ஆம் என்று அனந்த் அவசரமாகத் தலையசைத்தான்.  

"நேற்று இந்த மாதச் செலவு சற்றே அதிகம் ஆகும். அதனால் அதிகமாக பணம் தேவைப்படும் என்பதைச் சொல்ல முயன்று என் தொண்டைத்தண்ணி வத்திப்போனதுதான் மிச்சம்" அனந்த், தன் பக்கக் கதையைச்சொன்னான்.

"ஆமாண்டா.. ஹியரிங் ஏய்டெல்லாம் ஒரு பிரயோசனமும் இல்லை" பரத் அதோடு நிறுத்தாமல் செவிடு, கிழம், பணப்பிசாசு, சனியன் போன்ற அழகிய தமிழ் வார்த்தைகளுடன் அப்பாவின் பல கதைகளை அவிழ்த்துவிட்டான்.  

ராமலிங்கம் காது கேட்காதவர்களுக்கான பிரத்தியேக அசட்டுப் புன்னகையுடன் தலையாட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

"முட்டாள் கிழம்.... நாம என்ன பேசுறோம்னு தெரியாம தலையைத் தலையை ஆட்டுது பார்..." இருவரும் எரிச்சலோடு அப்பாவைப் பார்த்துப் புகைந்தனர்.

"காது கேட்காவிட்டாலும் பணத்தைக் கெட்டியா கையிலே புடிச்சுகிட்டே இல்ல இருக்கு...? ’’

"ஆமாம், எப்போ மண்டயைப்போட்டு, எப்போ நம் கைகளுக்கு பணம் வந்து, எப்போ நாம நிம்மதியா செலவு செய்து.....அது கிடக்கு. கனவாகத்தான் போகும் போல... சில சமயம் கிழத்தின் தலையிலே பெரிய கட்டையால அடிச்சா என்னன்னும் தோணுது..."

அவர்கள் இருவரும் ஆபீஸ் கிளம்பிச்சென்றதும் காரை எடுத்துக் கொண்டு டாக்டர் செந்திலிடம் சென்றார்.

"வாங்க ராமலிங்கமய்யா. என்ன காது கேட்காதவர் போல நடிப்பது சிரமமாக இருக்கோ?"

" ஆமாம் டாக்டர், அவுங்க இரண்டு பேரும் பேசும் பேச்சைக் காதாலே கேக்க முடியலை. சிலநேரம் நிஜமாகவே காது கேக்காமல் போனா நல்லா இருக்குமேன்னு யோசிக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன்.."

" கூல் சார், ஒரு டாக்டரா அதுவும் உங்கள் ஃபேமிலி டாக்டரா இப்படி ஒரு பொய்யை நான் சொல்லி இருக்கக்கூடாது. ஆனாலும் நீங்க அவங்களைப்பற்றி தெரிஞ்சுக்கத்தான் இந்த ஐடியா கொடுத்தேன். பாருங்க உங்க பசங்க உங்ககிட்ட அன்பா இருக்காங்கன்னு சந்தோஷப்பட்டீங்க. இதுதான் அவுங்க உண்மையான முகம்."

ராமலிங்கம் ஒரு முடிவோடு எழுந்தார்.

"ரொம்ப நன்றி டாக்டர். உங்க ப்ரொஃபஷனல் எதிக்சையும் மீறி எனக்காக இந்த உதவியை செஞ்சீங்க. அதுக்கு நான் ஏதாவது செய்யணும்டாக்டர். என் சொத்து முழுவதையும் உங்க நர்சிங் ஹோமிற்கு நன்கொடையா தர முடிவு செஞ்சுட்டேன். என் உயிலை மாற்றி எழுதப்போறேன் டாக்டர்" கைகளிலிருந்த ஹியரிங்க் ஏய்டை தூக்கி வீசியபடி ராமலிங்கம் கிளம்பினார்.  

மிகவும் அற்புதமாகச் சிரித்துக்கொண்டே டாக்டர் செந்தில் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார் ’இதை....இதை....இதைத்தான் நான் எதிர்பார்த்தேன்”

https://www.kamadenu.in

வெள்ளிப்பாதசரம்!… - இலங்கையர்கோன் (த. சிவஞானசுந்தரம்)

4 days 23 hours ago
வெள்ளிப்பாதசரம்!… ( சிறுகதை )…. – இலங்கையர்கோன் (த. சிவஞானசுந்தரம்)
அகரன்June 17, 2018
வெள்ளிப்பாதசரம்!…  ( சிறுகதை )…. – இலங்கையர்கோன் (த. சிவஞானசுந்தரம்)

சிறப்புச் சிறுகதைகள் (2) – மூத்த படைப்பாளர்களின் சிறுகதைகளை இளம் தலைமுறையினருக்கு அறிமுகப்படுத்தும் நோக்கில் – இலங்கையர்கோன் எழுதிய ‘வெள்ளிப்பாதசரம்’ என்ற சிறுகதை இடம்பெறுகின்றது.

thumbnail_Ilankaiyarkone.jpg?resize=197%

தன் வீட்டுக்கு ஒரு அடுக்குப் பெட்டியும் தனக்கு ஒரு தையற் பெட்டியும் வாங்கவேண்டும் என்று நினைத்து வந்தவளுடைய உள்ளம் விம்மும்படி கோவில் வீதியெல்லாம் பெட்டிகளும் கடகங்களும் மலைமலையாய்க் குவிந்திருந்தன. குஞ்சுப்பெட்டி, அடுக்குப்பெட்டி, தையற்பெட்டி, மூடற்பெட்டி, பின்னற்பெட்டி… ஊ! எத்தனை வகை! அருகில் மாட்டை அவிழ்த்து அதன் வாயில் பொங்கிய நுரையை வழித்து அதன் மினுமினுக்கும் கரிய முதுகில் தேய்ப்பதில் கண்ணுங் கருத்துமாய் நின்ற தன் கணவனின் கையில் மெதுவாக நுள்ளி ‘மாடு தன்பாட்டுக்கு நிற்கட்டும் வாருங்கோ’ என்று கெஞ்சினாள். அஸ்தமிக்கும் சூரியனின் கடைசிக் கிரணங்கள் பனை மரங்களின் தலைகளை இன்னும் தடவிக் கொண்டிருந்தன. கிழக்கு அடிவானத்தில் சந்திரன் வெளுக்க ஆரம்பித்தான். அன்று வல்லிபுரக் கோவில் கடைசித் திருவிழா. ‘எவ்வளவு சனம் பாத்தியளே! இதுக்காலை எப்பிடிப் போறது’ என்று சொல்லிக் கொண்டே நல்லம்மா தன் கணவனின் அருகில் ஒதுங்கினாள். செல்லையா தன் தோளில் கிடந்தசால்வையை எடுத்து இடுப்பில் வரிந்து கட்டிக்கொண்டு ‘பயப்பிடாமல் என்னோட வா’ என்று தன் மனைவியின் கையைப் பற்றினான்.

கோவில் வீதிகளிலும் கடைகளிலும் காணப்பட்டதெல்லாம் நல்லம்மாவின் மனதில் ஒரு குதூகலத்தை உண்டாக்கின. வாய் ஓயாது தன் கணவனுக்கு ஏதோ சொல்லிக் கொண்டே சென்றாள். ஐந்து வயதுச் சிறுமியைப் போல, முழங்கால்கள் தெரியும்படி, தன் ஆடையைத் தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு வீதியைச் சுற்றி ஒரு ‘கெந்தல்’ போட வேண்டும் போல் அவளுக்குத் தோன்றியது… செல்லையா மௌனமாகத் தன் மனைவியின் குதூகலத்தில் மெய்மறந்து அவள் இழுத்த வழியெல்லாம் போய்க் கொண்டிருந்தான். யாழ்ப்பாணத்தின் நீர்வளமற்ற சொற்ப நிலத்தைத் தம் தளராத முயற்சி ஒன்றினாலேயே வளம்படுத்திச் சீவியம் நடத்தும் புதல்வர்களில் அவனும் ஒருவன். இரக்கமற்ற பூமியுடன் தினசரி நடத்தும் போரினால் அவனுடைய தசை நார்கள் முறுக்கடைந்து வச்சிரம் போல இருந்தன. மனஒருமைப்பாட்டினால் வாய் மௌனமாகவே இருந்தது. மூன்று மாதங்களுக்கு முன்புதான் அவன் தன் வாழ்க்கைத் துணைவியைத் தேடிக் கொண்டான். அவளுடைய கலகலத்த வாயும், விடையில்லா ஒரு கேள்வியைக் கேட்பது போல அவனுடைய பார்வையை முறித்து நோக்கும் அவளுடைய விழிகளும், மார்பின் பாரம் தாங்க மாட்டாதது போல் ஒசியும் நூலிடையும், நிர்மலமாக இருந்த அவனுடைய தனிமை வாழ்வில் ஒரு கிளர்ச்சியை உண்டாக்கின. சதா மண்ணைக் கிண்டுபவனுக்கு மண்ணிற்குள் எத்தனையோ ரகஸ்யங்களும், மணங்களும், புதுமைகளும் மறைந்திருக்கும். ஆனால் அவைகளை விட மேலான ரகஸ்யங்களும் மணங்களும், புதுமைகளும் வாழ்க்கையில் எத்தனை மறைந்து கிடக்கின்றன! ஓ! வாழ்வு எவ்வளவு அற்புதமானது! செல்லையா இன்று அணிந்திருக்கும் நாற்பது ரூபாபெறுமதியுள்ள மாறுகரைச் சால்வையை விட இதற்கு வேறு என்ன அத்தாட்சி வேண்டும்? கோவிலிலுள்ள சனங்கள் தங்கள் இஷ்டப்படி கூக்குரலிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். மூலைகளில் கிடத்தப்பட்டிருந்த கைக்குழந்தைகள் அழுதன. பஞ்சகச்சம் அணிந்த பூசகர்கள் அங்குமிங்கும் ஓடினர். இந்த ஆரவாரங்களுக்கிடையில் கர்ப்பக்கிரகத்தில் மணிச்சத்தங் கேட்டது. கூப்பிய கைகள் தலைகளுக்கு மேல் உயர்ந்தன.

செல்லையா ஒரு தூணருகே கைகளைக் கட்டியபடி சனங்களின் தலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றான். நல்லம்மா அவனருகில் கை கூப்பியபடி மூலஸ்தானத்தை ஒரு தரம் பார்ப்பதற்காக அங்கும் இங்கும் தலையை அசைத்தாள். எங்கோ தொலைவில் இருளில் சில தீபங்கள் மின்னின. அவைகளின் அருகில் ஒரு தொந்தி பெருத்த பூசகரின் கரும்பட உருவம் கைகளை அசைத்துக் கொண்டு நிற்பது தெரிந்தது. அதற்குப் பின்னால் – அதுதானோ வல்லிபுரப்பெருமாள்? திருமாலின் திருமண பிரசாதத்தைப் பெறுவதற்கு ஆரவாரப்பட்ட சனங்கள் ஒரு பக்கத்தில் மேளச்சமா ஆரம்பமாகவே அவ்விடம் நோக்கி நகர்ந்தனர். செல்லையாவும் நல்லம்மாவும் கோவிலை வலம் வந்து வணங்கினர். தவிற்காரன் தாளவரிசைகளை மெய்மறந்து பொழிந்து கொண்டிருந்தான். அவனுடைய குடுமி அவிழ்ந்த தலையோடு வேறும் ஆயிரந் தலைகள்அசைந்தன. நல்லம்மாவுக்குச் சிரிப்பாகவிருந்தது. தன் கணவனின் உடலோடு தன் உடலை உராய்ந்து கொண்டு ‘எல்லாருக்கும் பைத்தியம் பாருங்கோ’என்றாள். மௌனியான செல்லையா மௌனம் கலைந்து, ‘போதும் இனி,வாணை வெளியாலை போவம்’ என்றான். வெளி வீதிகளிலும் தெருக்களிலும் சன சமுத்திரம் அலைமோதிப் புரண்டது. முத்தையும், வைரத்தையும் பொடியாக்கிச் சிதறி விட்டது போன்ற அந்தஅகன்ற வெண்மணற் பரப்பிலே கன்னித் தாயின் உள்ளத்திலே அன்புவெள்ளம் பாய்வது போல நிலவு வெள்ளத்தை அள்ளிப் பெருக்கும் முழுச்சந்திரனின் கீழ் இரண்டொரு இரவுகளுக்கு வாழ்க்கைப் போரினால் ஏற்பட்ட அலுப்பைக் கொஞ்சம் தீர்த்துக் கொள்வதற்காக யாழ்ப்பாணத்தின் ஒவ்வொரு மூலையிலிருந்தும் வந்து மனிதர்கள் நிரம்பியிருந்தனர்.

சர்பத் கடைக்காரன் பல வர்ணங்கள் கொண்ட போத்தல்களை ஒரு தடியால்அடித்து ஜலதரங்கம் வாசித்தான். மினுக்கு மினுக்கு என்று எரியும் ஒருகைவிளக்கின் அருகில் உட்கார்ந்து, பொலிஸ்காரர்களின் காக்கியுடுப்பு எங்காவது தெரிகிறதா என்று கடைக் கண்ணால் பார்த்தபடி ‘ஒண்டுக்குநாலு’க்காரன், ‘ஓடிவா ஓடிவா – போனல் கடலைக் காசு, வந்தால் தேத்தண்ணிக்காசு’ என்று ஓலமிட்டான். நல்லம்மாவும் செல்லையாவும் தம்மை அறியாமலே ஒரு வளையற்கடையின் முன்னால் போய் நின்றனர். விளக்கொளியில் சுடர்விடும் கண்ணாடி வளையல்களின் லாவண்யத்தில் நல்லம்மாவின் மனம் லயித்தது.செல்லையா அவளுக்கு ஐந்து ஜதை வளையல்கள் வாங்கிக் கொடுத்தான். ஒருகண்ணாடிப் பெட்டியில் அழகாக வளைத்து வைக்கப் பட்டிருந்த புதுமாதிரியான ஒரு பாதசரம் செல்லையாவின் கண்களை ஈர்த்தது. நெருக்கமாகப் பின்னப்பட்ட வெள்ளி வளையம் ஒவ்வொன்றிலிருந்து ஒவ்வொரு வெள்ளிக் குண்டும் வேல் போன்ற ஒரு தகடும் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. முகப்பில் சிங்க முகம். அதுபோன்ற ஒரு பாதசரம் அவன் முன் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை… அவன் தன் மனைவியின் முகத்தைப் பார்த்தான். குவளை மலரைப் பழித்த அவளது விழிகள் ‘காஸ்லைட்’ ஒளியில் அகலவிரிந்து பளபளத்தன. அவளிடம் சாதாரணமான காற்சங்கிலி கூட இல்லை. உருண்டையாகவும் வழுவழுப்பாகவும் இருந்த அவளுடைய கணைக் கால்களில் இதுபோன்ற ஒருபாதசரத்தை அணிந்து பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை செல்லையாவின் மனத்தில் தோன்றியது. இந்த ஆசையோடு வேறு எத்தனையோ ரகஸ்யமான இன்ப நினைவுகள் அவன் உள்ளத்தை மயக்கின… அதை எப்படியும் வாங்கி விட வேண்டும்! அதன் விலை என்னவென்று கடைக்காரனைக் கேட்டான்.

‘முப்பத்தைந்து ரூபாய். வேறு விலை கேட்க வேண்டாம்’ செல்லையாவின் மடியில் முப்பத்தொரு ரூபாய் தான் இருந்தது. ‘இருபத்தைந்து தரலாம். சாமானைக் குடுத்துப்போடு’ ‘தம்பி! இது நாட்டுப் பெண்டுகள் போடுகிற கால்ச் சங்கிலிகள் அல்ல. ராசாத்தியின் கால்களுக்கேற்றது. இந்தியாவிலிருந்து ஸ்பெஷலாய் வந்தது. உமக்கு இது சரிவராது ராசா. கடைசி விலை, முப்பது ரூபாய். குடுப்பீரா?’ ‘சரி இந்தா…’ பாதசரங்கள் கைமாறி, அவ்விடத்திலேயே நல்லம்மாவின் பாதங்களில் ஏறின. வெண்மணலில் கால்கள் புதைய இருவரும் மறுபடி கடைகளைச் சுற்றிவந்தனர். மிச்சமாக இருந்த ஒரு ரூபாயைக் கொண்டு ஒரு தையற் பெட்டியும் வாங்கி, ஆளுக்கொரு சர்பத்தும் குடித்தனர். அடுக்குப் பெட்டி வாங்கவில்லை. நல்லம்மாவின் கால்கள் ஓய்ந்துபோயின. ‘இனி வண்டிலடியில் போய்க் கொஞ்ச நேரம் இருந்திட்டு, திருவிழாப் பாத்துக்கொண்டு விடியப் போவம்’ என்று இருவரும் முடிவு செய்தனர்.

செல்லையா அவளை ஒரு சனக்கும்பலுக்கூடாகக் கையில் பிடித்து நடத்திக்கொண்டு சென்றான். கும்பல் கழிந்து கொஞ்சம் வெளியான இடத்திற்கு வந்ததும் நல்லம்மா திடீரென நின்று தன் இடக்காலை உயர்த்திக் கையால் தடவிப்பார்த்தாள். ‘ஐயோ! காற் சங்கிலியைக் காணேல்லை…’ ‘என்ன… வடிவாய்ப் பார்!’ ‘ஒரு காலான் எங்கையோ மணலுக்குள்ளை கழண்டு விழுந்திட்டுது’ ‘கொஞ்சம் கவனமாய் வாறதுக்கென்ன? உனக்கு ஆட்டம் மெத்திப் போச்சு. ஊதாரி நாய்!’ மறுகணம் செல்லையா தன் நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டான். குண்டூசியால் துளைக்கப்பட்ட றப்பர் பலூனைப் போல நல்லம்மாவின் உற்சாகம் அப்படியே சப்பளிந்து போய்விட்டது. மூன்றுமாத மணவாழ்க்கையில் இதுதான் முதல் தடவையாக இப்படி ஏச்சுக் கேட்கவேண்டி வந்தது. அதுவும் அம்பலத்தில் கூட்டிக்கொண்டு வந்துவிட்டு..! அவள் மனத்தில் கோபம், அவமானம், துயரம் ஆகிய எல்லா உணர்ச்சிகளும் ஒருங்கே தோன்றின. கண்களில் நீர் மல்கியது. ‘போதும், உங்களோட கோவிலுக்கு வந்த வண்டவாளம். இனி நடையைக் கட்டுவம்’ செல்லையா ஒரு படி கீழே இறங்கினான். ‘நல்லம்மா ஆத்திரத்திலை சொல்லிப் போட்டன். இஞ்சை பார்….’ ‘வேண்டாம். இப்பவே போகவேணும். வண்டிலைக் கட்டுங்கோ. நீங்கள் வராட்டி நான் தனியாக் கால் நடையாய்ப் போறன். வழியிலை காறுக்குள்ளை, வசுவுக்குள்ளை ஆப்பிட்டு நெரிஞ்சு போறன்’ செல்லையா மறுவார்த்தை பேசாமல் தன் திருக்கல் வண்டியை இழுத்து, மாட்டை அவிழ்த்துப் பூட்டினான். அவன் ஆண் மகன். மாட்டின் கழுத்தில் கட்டியிருந்த வெண்டயங்களின் தாளத்திற்கு ஏற்பக் கரடுமுரடான தெருவில் வண்டிச் சக்கரங்கள் ‘கடக், கடக்’ என்று சப்தம் செய்தன. யாரோ மணமகன் ஊர்வலம் வருவதற்காக விரித்துவிட்ட நிலபாவாடை போல் வளைந்து கிடந்த தெருவின் இரு மருங்கிலும் நெடியபனைமரங்கள் மௌனப் பூதங்கள் போல்a-7.jpg?resize=300%2C171

வரிசையாக நின்று ஆலவட்டம் பிடித்தன. செல்லையா நாணயக் கயிற்றை இளக்கிவிட்டு, மாட்டின் கால்களுக்கிடையில் தன் காலை வைத்தான். ரோசம் மிகுந்த அந்த இளம்காளை உன்மத்தம் கொண்டது போல் ஏற்காலைத் தன் ஏரியில் பட்டும் படாமலும் தாங்கிக்கொண்டு பறந்தது… ஆத்திரத்தில் சிந்தனையில்லாமல் கூறிய வார்த்தைக்கு இவ்வளவு கோபமா? நிலத்தில் வியர்வை சொட்ட, கை கால் வலியினால் செயலற்றுப் போக, புகையிலைத் தோட்டத்தைக் கிண்டிப் பாடுபட்டவனுக்குத்தான் காசின் அருமை தெரியும்! அவன் ஆண்பிள்ளை, இரண்டு வார்த்தை பேச உரிமையுண்டு, அதைப் பெண் பொறுத்துக் கொண்டால் என்ன..? கொண்டு வந்த காசெல்லாம் அவளுக்காகத்தனே செலவு செய்தான்..? தனக்கு ஒரு சுருட்டுக்கூட வாங்கிக் கொள்ளவில்லையே… கால்களை வண்டியின் பின்புறம் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு, வண்டியின் கீழ் ஓடும் தெருவைப் பார்த்தபடி நல்லம்மா சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள். எவ்வளவு அற்ப காரியம்! ஒரு கஷ்டமும் இல்லாமல் திருவிழாப் பார்த்துவிட்டுச் சந்தோஷமாக வந்திருக்கலாமே… எல்லாம் அவளுடைய பிழைதான். கணவன் இரண்டு வார்த்தைகள் கடுமையாகச் சொல்லிவிட்டால்தான் என்ன? மாடு களைப்பினால் பலமாக மூச்சு வாங்கியது.

நெல்லியடிச் சந்தியில், ஒருபூவரச மரத்தின் கீழ் செல்லையா வண்டியை நிற்பாட்டினான். அந்த நடுயாமத்திலும் கோவிலுக்குப் போகிறவர்களுக்காகக் கடைகள் எல்லாம் திறந்து வைக்கப் பட்டிருந்தன. சந்தையில் இரண்டு பெண்கள் அப்பம் சுட்டுக்கொண்டிருந்தனர். தேநீர்க் கடைகளில் தேநீர் கலக்கும் ‘கட கட’ என்ற சத்தத்தை விட, மற்றெங்கும் ஆழ்ந்த நிசப்தம் குடிகொண்டிருந்தது. செல்லையா மாட்டின் களை தீர அதைத் தடவிக் கொடுத்தபின், ஒரு தேநீர்க்கடை இருந்த பக்கமாகச் சென்றான். அவனுடையமடியில் ஒரு ஐந்துசதம்தான் இருந்ததென்பது நல்லம்மாவுக்குத் தெரியும். அன்று மத்தியானம் வீட்டில் சாப்பிட்டதுதான். அதன் பிறகு ஒன்றுமே இல்லை… ‘ஐயோ அவருக்குஎவ்வளவு பசியாயிருக்கும், வாய் திறந்து ஒன்றும் சொல்லாமல் இருக்கிறாரே…’ என்று அவள் அங்கலாய்த்தாள். அவளுடைய இதயம் இளகிக் கரைந்தது. தன் கணவனுடைய மனத்தின் பண்பும் அவன் தன்பால் வைத்துள்ள அன்பின் ஆழமும் அவள் மனத்தில் தெளிவாயிற்று. விவாகம் செய்துகொண்ட புதிதில் ஒருநாள் அவன் கூறிய வசனம் ஒன்றை அவள் ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டாள். ‘பெட்டை உனக்காக வேணுமெண்டால் என்ரை உசிரையும் கொடுத்து விடுவேன். நீ ஒண்டுக்கும் பயப்பிட வேண்டாம்’ அவளுடைய நெஞ்சுக்குள் ஏதோ ஒன்று உடைவது போல் இருந்தது… கண்கள்பொருமி உவர் நீரைப் பொழிந்தன. தன் கணவனை ஒரு குழந்தைபோல் மடியில் வைத்துத் தாலாட்டி அவனுடைய உடலின் ஆயாசத்தையும் மனக்கவலையையும் போக்க வேண்டும்போல் அவளுக்குத் தோன்றியது… செல்லையா வாயில் ஒரு சுருட்டுடன் வந்து, மனைவியருகில் ஒரு வெற்றிலை பாக்குச் சுருளை வைத்துவிட்டு, அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான்… அவளுடைய கண்ணீர் தோய்ந்த முகத்தின் ஒளி அவனை உலுக்கியது. தன்னுடைய நாற்பது ரூபா பெறுமதியுள்ள மாறுகரைச் சால்வையால் அவளுடைய கண்ணீரைத் துடைக்க வேண்டும் என்று அவன்மனம் அவாவியது. ‘என்ன நல்லம்…’ நல்லம்மாவின் கண்ணீர் வடிந்த முகத்தில், நாணம் கலந்த ஒரு புன்னகை அரும்பியது. ‘ஒண்டுமில்லை. உங்களுக்குப் பசி இல்லையே? வெளிக்கிடுங்கோவென் கெதியாய் வீட்டை போவம்…’ செல்லையா அதன் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டான்.

மாட்டின் வெண்டயம் மறுபடியும் பனந்தோப்புகளில் எதிரொலித்தது. வல்லைவெளி! இந்த அகன்ற பூமிப் பரப்பின் மகிமையை அறிந்தது போல இதுகாறும் வேகமாய் ஓடி வந்த மாடு, தன் சுதியைக் குறைத்து அடிக்குமேல் அடி எடுத்து வைக்க ஆரம்பித்தது. பேய்க் காற்று ‘ஹோ’ என்று சுழன்றடித்தது. வானம் கவிந்து, நாற்புறமும் நிலத்தைக் கவ்விக் கொண்டிருந்தது. வெளியின் நடுவே தேங்கி நின்ற நீரோடை, ஒரு அரக்கனது பிரம்மாண்டமான மார்பில் அணியப்பட்ட மரகதச் சரடுபோல் ஜ்வலித்தது. வான முகட்டின் உச்சியில்தொங்கிக் கொண்டிருந்த பளிங்குத்தகடு போன்ற சந்திர தீபம் கீழே விழுந்துவிட எத்தனிப்பது போலக் கனிந்து பிரகாசித்தது. சின்ன மனிதர்களையும் பெரிய எண்ணங்கள் எண்ணும்படி தூண்டும் இந்தவெளிப் பிரதேசத்தில்தான் மனிதனின் ஜீவநாடி நவநாகரிக முறைகளால் நலிந்து படாமல் இன்னும் அந்தப் பழைய வேகத்தோடு அடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. எங்கோ வெகு தொலைவில் நிலத்தில் இருந்து இரண்டு அடி உயரத்தில் பொட்டிட்டது போன்ற ஒரு ஒளி தோன்றிக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தெருவை நோக்கி நகர்ந்து வந்தது… செல்லையா அதைக் கண்டதும் அதை நோக்கிக் காறியுமிழ்ந்தான். நல்லம்மா, ‘அது என்ன?’ என்று கேட்டாள். ‘ஆரோ மீன் பிடிகாரர் சூள்கொண்டு போகிறான்கள்’ என்று ஒரு பொய் சொல்லி மழுப்பிவிட்டுச் செல்லையா மாட்டின் வாலைப் பிடித்து முறுக்கினான். அந்த வெளிச்சம் தெருவைக் கடந்து வேகமாய் மற்றப் பக்கத்தில் போய் ‘பக்’கென்று அவிந்தது….

செல்லையாவின் இடக்கை அவன் மனைவியின் இடையை நோக்கி நகர்ந்தது. அவனுடைய மனம் வல்லை வெளிபோல் விரிந்தது. மெய்மறந்த ஒருமகிழ்ச்சி அவனை ஆட்கொண்டது. தன் குரலை எழுப்பி, ‘ஞானகுமாரி’ என்ற தேவகாந்தாரி ராகப்பாட்டைப் பாடினான்… அவனுக்குப் பசியில்லை. தாகம் இல்லை. தூக்கம் இல்லை. எத்தனை கொள்ளிவாய்ப் பிசாசுகள் சேர்ந்தும் அவனை என்ன செய்துவிட முடியும்?.

 

http://akkinikkunchu.com/?p=58739

எலியம் - உமா வரதராஜன்

6 days 1 hour ago
எலியம் - உமா வரதராஜன்

 

கொஞ்சம் பழைய வீடுதான். ஆனால் அது ஓர் அழகான வீடு. பக்கத்துக் கொன்வென்றில் இருந்து வாத்தியம்மா சொல்லிக் கொடுக்கும் வாசகங்களை அப்படியே ஒப்புவிக்கும் பாலர்களின் ஒருமித்த குரல்கள் அடிக்கடி கேட்டுக் கொண்டிருக்கும். வைத்தியசாலை வெகு கிட்டத்தில் இருந்தது. சந்தை கூட அவ்வளவு தூரத்தில் இல்லை. இவன் வீட்டுக்கு நேர் எதிரே புகைப்படப் பிடிப்பு நிலையம் ஒன்று இருக்கிறது. தேவையானால் இவன் தன் வீட்டிலிருந்தே ஒப்பனைசெய்து கொண்டுபோய்ப் படம் எடுத்துக் கொள்ளலாம். அவர்களுடைய பௌடரையும், ஒல்லாந்தர் காலத்து அழுக்கு நிரம்பிய சீப்பையும் பாவிக்க வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை. அதற்குப் பக்கத்திலுள்ள பேக்கரியில் பாண் போடுவார்கள்; 'கேக்'கும் போடுவார்கள். ஆனால் இரண்டுக்கும் இடையில் அதிக வித்தியாசமிருப்பதாக இது வரை தெரியவில்லை. பாண் வேகும் முறுகலான மணம் அவ்வப்போது வீசிச் கொண்டிருக்கும். 

இவையெல்லாம் அந்த வீட்டுக்கு குடிவந்த அவனை சந்தோஷமடையச் செய்தன. ஆனால் அந்த வீட்டில் எலிகள் இருக்கும் என அவன் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. 

எலிகளை அவனுக்கு எப்போதுமே பிடிக்காது. இவனைப் போலவே எலிகளைப் பிடிக்காத ஒருவன்தான் உயிரியல் பயிற்சி வகுப்புக்கு எலிகளை வெட்டி ஆராயும் முறையைக் கொணர்ந்திருக்க வேண்டும். எலிகளை மாத்திரமல்ல-பல்லி, கரப்பான் பூச்சி, பூரான், நத்தை... எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக மிக அவதியுடன் கழிப்பறைக்குள் நுழையும் போது வழி மறித்துக் கொண்டு பேந்தப் பேந்த விழித்தபடி காத்துக் கொண்டிருக்குமே அந்தத் தேரை... இவற்றையெல்லாம் அவனுக்கு கண்ணில் காட்டக் கூடாது.

எலி பிள்ளையாரின் வாகனம் என அம்மா அடிக்கடி செல்லுவா அதனால் எலியை துன்புறுத்துவது தெய்வ நிந்தனையாம். ஆனால் பள்ளி நாட்களில் எலி வேண்டும் என உயிரியல் வாத்தியார் சொல்லியதைத் தெரிவித்த போது அம்மா மௌனமே சாதித்தாள். அன்று மாமா என்னமாய்க் கஷ்டப்பட்டு எலிபிடித்துத்தந்தார். எதிர்காலத்தில் ஒரு பெரிய வைத்திய கலாநிதியாக ஆஸ்பத்திரி விறாந்தையில் இவன் உலாவருவது போலவும், இவன் பின்னால் இவனுடைய 'ஸ்டெதெஸ்கோப்'பை ஏந்திய படி தான் வருவது போலவும் மாமா எலியை அமுக்கிப் பிடித்த அந்தத் தருணத்தில் கனவு கண்டிருக்கக் கூடும். 

எலிகள் என்றதும் அந்தத் திருட்டு முழிகள்தான் முதலில் மனதில் தோன்றுகின்றன. தேங்காய், மாங்காய், அரிசி, பருப்பு...... எவற்றை இந்த எலிகள் விட்டுவைக்கின்றன? நேற்று வாங்கிய புத்தம் புது மணச்சவர்க்காரத்தை இன்று காணவில்லை. எலிக்கு எதற்கு மணச் சவர்க்காரம் என அவனுக்கு புரியவில்லை. ஒரு வேளை எலிஸாவுக்குக் கொண்டு போய்ச் சேர்க்காவிட்டால் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளுமோ? (எலியின் மனைவி அல்லது காதலியின் பெயர் எலிஸாவாக இருக்க வேண்டும் என்பது அவனது ஊகம்)

எலிகளுக்கும் அவனுக்குமிடையே யுத்தப்பிரகடனம் நேற்றிரவு ஏற்பட்டுவிட்டது. லதா மங்கேஷ்காரின் மீராபஜனையை அவன் நேற்றிரவு கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். எம்.எஸ் சுப்புலக்ஷ்மியின் மீரா பஜனுக்கும், இதற்கும் உள்ள பிரத்தியேக விசேஷங்கள் குறித்து அவன் தீவிரமாக யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது தொப்பென்று ஓர் எலி கட்டிலில் வீழ்ந்தது. அது வழி தடுமாறி அவனுடைய கால் வழியாய்க் கடக்க முற்படுகையில், அவன் காலை உதறிக் கட்டில்மீதேறித் துள்ளிக் குதித்தான். கட்டில் என்பதைத் செய்யும் தச்சர்கள் படுப்பதை உத்தேசித்தே செய்திருப்பார்கள். அவன் இவ்விதம் துள்ளிக் குதிப்பான் என முன்னரே தெரிந்திருந்தால் இன்னமும் பலமான மரத்தை கட்டில் செய்த தச்சன் இவனுக்காகத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கக்கூடும். கட்டிலின் குறுக்குப் பலகை சடசடவென்ற ஒலியுடன் முறிய அவனுடைய ஒற்றைக் கால் பள்ளத்தில் இறங்கிப் தரையைத் தொட்டது. கைகளை மெல்ல ஊன்றியவாறு வெகு பிரயாசையுடன் அவன் தன் காலை விடுவித்தான். முழங்கால் வலித்தது. தீக்குச்சி அளவில் முழங்காலில் ரத்தக்கீறல் ஒன்று.

இந்தச் சம்பவத்துடன் எலியை அவன் தன் மாபெரும் எதிரியாகப் பிரகடனம் செய்தான். தேரை, தவளை, பாம்பு, பல்லி, ஓணான், பூரான், கரப்பான் ...... இவற்றைப்பற்றிக் கூட இந்தளவுக்கு அவன் கவலைப்பட்டதில்லை. அவற்றால் இந்தளவு அவஸ்தையை அவன் அனுபவித்தது கிடையாது. 

அவனது வீட்டின் பின்புறம் ஒரு பாழ்வளவு இருக்கிறது. குட்டையாகவும், நெட்டையாகவும் பற்றைகள் அங்குண்டு. அந்த வளவுக்குள் வெறுங்காலாய் நடந்தால் உடைந்த போத்தல் ஓடுகளோ, கறள் ஆணிகளோ, முட்களோ காலில் சேதம் விளைவிப்பது நிச்சயம். குப்பை கொட்டும் பிரதேசமாக அயலவர்கள் அதை ஆக்கி வைத்திருந்தனர். அந்த வளவு மூலையில் ஓர் அனாதைக் கார் குப்புறக் கிடந்தது. இந்த நாடு இறக்குமதி செய்த முதல் நூறு கார்களுள் இதுவும் ஒன்றாக இருந்திருக்கும். இந்தக் காரை வாங்கியவனின் பேரனோ அல்லது கொள்ளுப்பேரனோ காலப்போக்கில் இந்தக் காரின் வடிவமைப்பையும், தாத்தாவின் ரசனையையும் சகிக்க முடியாமல் தீ மூட்டிக், கொளுத்தி இப்படிப் போட்டிருக்க வேண்டும். 

தனக்கு அச்சம், அருவருப்புத் தரும் அத்தனை ஜீவராசிகளும் அந்தப் பாழ்வளவுக்குள் இருந்துதான் படையெடுத்துவருவதாக அவனுக்குத் தோன்றிற்று. பாழ்வளவுக்கும், இவன் வீட்டுக்கும் நடுவில் இருக்கும் வேலியில் இரவில் சரசரப்புக் கேட்கும் போது அது பாம்பா, எலியா, வேறெதுவோ எனப் புரியாமல் குழம்பிக்கொண்டிருந்தான். 


அவன் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தான். அவனுக்கு நல்ல ஞாபகம். பாட்டியுடன் அவன் இருந்த காலத்தில் அவள் ஒர் எலிப்பொறி வைத்திருப்பாள். பாட்டியின் வீட்டு அறையுள் அடுக்கப்பட்டிருக்கும் நெல் மூட்டைகளைத்தேடி வரும் எலிகள் இவனைப் போலவே பாட்டிக்கும் அந்தக் காலத்தில் பெரும் பிரச்சினையைத் தந்தன. தேங்காய்த் துண்டை நறுக்கியெடுத்து, நெருப்பில் சுடுவாள் பாட்டி. பின்னர் பொறியில் பொருத்திவிட்டு இவனும், பாட்டியும் தூங்கப் போவார்கள். எனினும் எலிகள் ஒரு நாளும் அகப்படவில்லை. பொறியில் தேங்காய்த் துண்டு அப்படியே இருக்கும், ஒவ்வொருநாளும் மூட்டையிலிருந்து கொட்டுப்பட்டு, சிதறிக் கிடக்கும் நெல்மணிகளுக்கு குறைவில்லை. 

இப்போது எலிப்பொறியை நம்புவதைத் தவிர இவனுக்கும் வேறு வழி இருக்கவில்லை. கடைக்காரன் நாலைந்து விதமான எலிப்பொறிகளைத் தூக்கிக் காண்பித்தான். பாட்டியின் வீட்டுப் பொறிக்கும், இந்தப் பொறிக்கும் எவ்வளவு வித்தியாசங்கள். அது வெறும் தகரத்துண்டு. இந்தப் பொறிகளின் வடிவமைப்பே அலாதியானது. இந்தப் பொறிகளைத் தயாரித்த நாட்டின் பெயரைக் கடைக்காரன் தெரிவித்த போது அவனுடைய நம்பிக்கை மேலும் அதிகரித்தது. இந்த உலகுக்கும் அப்பால், பல கிரஹங்களிலும் எவ்வளவு சாதனைகள் புரிந்தவர்கள், புரிகின்றவர்கள் அந்த நாட்டினர். அவர்களுடைய தொழில்நுட்பத்தின் முன்னால் இந்தச் சுண்டெலிகள் எம்மாத்திரம்? அவன் ஒரு பொறியைத் தேர்ந்தெடுத்து வாங்கிக்கொண்டான்.

பாட்டியின் உத்தியை அவன் கையாளவில்லை. தேங்காய்த் துண்டுக்குப் பதிலாக நெத்திலிக் கருவாட்டை சூடு காட்டிப் பொறியில் பொருத்தி வைத்தான். எலிகள் அதிகளவில் புழங்கிய பிரதேசம் எனக் கருதப்பட்ட இடத்தில் பொறி வைக்கப்பட்டது. வாய்திறந்து காத்திருக்கும் முதலை போல அது அப்போது தோன்றியது. 

அவன் தூங்கப்போனான். தூக்கம் வரவில்லை. கருவாட்டுக்காக மூஞ்சியை நீட்டி, மரண அடி வாங்கப்போகும் எலியை நினைத்துக் கொண்டதும் குதூகலம் சூழ்ந்துகொண்டது. ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் கேட்கப்போகும் எலியின் கீச்சிடலுக்காகக் காதுகளைக் கூர்மையாக்கிக் கொண்டிருந்த அவன் ஒரு கட்டத்தில் தவறி, அப்படியே தூங்கியும் போனான். 

காலையில் எழுந்ததும் முதல் வேலையாக எலிப்பொறியைப் பார்க்க அவன் ஓடிப்போனான். எலிப்பொறியில் இருந்த கருவாட்டுத் துண்டை எறும்புகள் மொயத்திருந்தன. எலிகள் எல்லாம் சைவத்தைத் தழுவிவிட்டனவா என எண்ணி அவன் எரிச்சலடைந்தான். 

மறுநாளும் பொறியில் சுட்ட கருவாடு இடப்பட்டது. பொறி வைக்கப்படும் இடத்தை மட்டும் அவன் மாற்றிக்கொண்டான். படுப்பதற்கு ஆயத்தம் செய்து கொண்டிருந்த போது பொறி மேலெழும்பி விழுந்ததற்கு அடையாளமான ஒரு சத்தமும், எலியின் கீச்சிடலும், பொறி இழுபட்டுச் செல்லும் ஓசையும் கேட்டன. அவன் பரபரப்புடன் ஓடிப்போய் விளக்கைப் போட்டான். ரத்தச் சொட்டுக்கள் நிலத்தில் கிடந்தன. கழுத்து நெரிபட்ட எலியின் பற்கள் அகோரமாய் வெளியில் தெரிந்தன. சண்டையிடும் நாய்களின்; வாய் பிளந்து, மேலுதடு விரிந்து பற்கள் தெரியும் தோற்றம். 

'ஹா! முதற்பலி'. 
குரூரமான ஒரு சந்தோஷம், வெற்றிப் பெருமிதம் எல்லாம் அவனை ஆட்கொண்டிருந்தன. வெளியில் வந்து, மண்ணைக் கிண்டி, சின்ன மடுவொன்றைப் போட்டான். எலியைப் பொறியினின்று மெதுவாக எடுத்து, அதன் வாலைப் பிடித்தவாறு கொண்டுபோய் மடுவில் வீழ்த்தினான். பொறியை நன்றாகக் கழுவி, துடைத்து எண்ணெய் தடவினான். எலிகள் சாமர்த்தியம் மிக்கவை. அவற்றுடைய 'ரத்தத்தின்' வாடைகூட 'ரத்தத்தின் ரத்தங்களு'க்கு வீசக் கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தான். மறுபடியும் பொறி கருவாட்டுத் துண்டு வைத்து நாணேற்றப்பட்டது. அவன் மிக மகிழ்ச்சியுடன் தூங்கிய நாளது. 

காலையில் எழுந்ததும் ஒரு விரிந்த மலர் போல மறுபடியும் சந்தோஷம் காத்திருந்தது. அடுத்த எலி! வயிற்றுப் பாகம் அரைவாசி பிளந்தபடி பொறியில் கிடந்தது இந்த எலி. பொறியின் உதவிகொண்டு உலகத்தின் அத்தனை எலிகளையும் ஒழித்துக்கட்டுவேன் என அவன் தனக்குள் ஒரு தரம் சொல்லிக் கொண்டான். கர்ணனுக்குக் கிடைத்த நாகாஸ்திரத்தை ஒத்த இந்த எலிப்பொறியைத் தடவிப் பார்ப்பதில் சந்தோஷமடைந்தான். 

அலுவலகம் சென்றதும், கையெழுத்துக்கூடப் போட மறந்து அங்குள்ள நண்பர்களிடம் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகச் சொன்னான். ''ஒரே இரவில் ரெண்டு எலிகள் குளோஸ்! ஹா.... ஹா....'' 

அவர்கள் அவனை ஒருவிதமாக உற்றுப் பார்த்தனர். 'இவர்களைப் போன்ற விபரமறியாத பேர்வழிகள் ஒரு காலத்தில் ஆர்கிமிடீஸை கூட அப்படித்தான் பார்த்திருப்பார்கள், பரவாயில்லை' அவனுக்குப் புரியவில்லை.

''நம்பவில்லையல்லவா?...... நம்பமாட்டீர்கள்..... இரண்டு எலிகள்! ஒரே ராத்திரியில் முடித்துவிட்டேன் நண்பர்களே''

நண்பர்கள் அதற்குப் பிறகு ஒன்றும் பேசவில்லை. அவர்களுடன் மேற்கொண்டு இது சம்பந்தமாகப் பேச அவனும் விருப்பமில்லாதவனாகவே இருந்தான். 'அப்பாவி உயிர்கள்' என்று கூறி எலிகளுக்காக அவர்கள் வக்காலத்து வாங்கக்கூடும். அல்லது ஜீவகாருண்ய சங்கத் தலைவர் யாருக்காவது இந்த விஷயத்தை இவர்கள் தெரியப்படுத்த முனையலாம். அவரும் தன் கடிதத்தாள் ஒன்றை விரயம் செய்து 'அப்பாவி உயிர்களை கொல்லும் உன்மேல் நாங்கள் ஏன் நடவடிக்கை எடுக்கலாகாது' என மிரட்டல் கடிதம் ஒன்றை அனுப்பக் கூடும். எனவே தற்போதைக்கு அவையடக்கம் ரொம்பவும் முக்கியம் என அவனுக்குத் தோன்றியது. 

அன்றிரவு மீண்டும் பொறி தயார் நிலையில் வைக்கப்பட்டது. அகழி நிறைய முதலைகளும், கோட்டையின் அரண்கள் தோறும் ஆயுதம் ஏந்திய சிப்பாய்களும் கிடைக்கப்பெற்ற அரசனாகத் தன்னை நினைத்து அவன் படுக்கைக்குப் போனான். 

ஆனால் அன்றிரவு எதிர்பாராத இரு சம்பவங்கள் நடந்தன. ஒன்று. பின்னிரவில் கொஞ்சம் மழை பெய்தது. அந்த மழைச் சத்தத்தைக் கேட்டபடியே அவன் தூங்கிப் போனான். மற்ற சம்பவம் முக்கியமானது. எலியொன்று தன்னிஷ்டத்துக்கு நேரம் எடுத்து, அவனுடைய நேசத்துக்குரிய சட்டையொன்றை குதறிவிட்டுப் போயிருந்தது. வரைபடத்தில் இருக்கும் அவுஸ்திரேலியாக் கண்டத்தை ஞாபகப்படுத்தும் ஒரு கிழிசல் சட்டைப் பையிருக்கும் இடத்தில் தோன்றியிருந்தது. 

காலையில் சட்டையைக் கையிலெடுத்து அவன் வெகு நேரம் வரை திகைத்துப் போயிருந்தான். அந்தச் சட்டையை இனி அணிய முடியுமென அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. கிழிசல் உள்ள சட்டைகளை அணிகின்ற ஒரு நாகரீகம் இந்த நாட்டில் வரும் வரைக்குமாவது அவன் பொறுத்திருக்க வேண்டும். 

உலகத்தின் கெட்ட வார்த்தைகளை எல்லாம் சொல்லி அவன் எலிகளை திட்டினான். வைத்த இடத்தில் பொறி அப்படியே இருக்க, கருவாடு மட்டும் காணாமற்போன மாயம் ஆச்சரியம் ஊட்டியது. எறும்புகள் அபகரித்தனவா அல்லது சாமர்த்தியம் மிக்க எலிகளின் 'தோலிருக்க சுளை முழங்கும்' சாகஸவேலையா என அவன் யோசித்தான். முதல் தடவையாக பொறியின் மீது அவன் நம்பிக்கை இழந்தது அப்போதுதான். 

எலிகளின் தொல்லைகுறித்து யாரிடமாவது கூறி ஆலோசனை கேட்க வேண்டுமென இப்போது அவனுக்குத் தோன்றியது. பக்கத்து வீட்டுக்காரரான லோரன்ஸை நாடுவதைத் தவிர அவனுக்கு வேறு வழி இருக்கவில்லை. லோரன்ஸை நாடுவதற்கு சில காரணங்கள் உண்டு. 

லோரன்ஸ் கோழிகளைச் சத்தமில்லாமல் அமுக்குவதில் அதிதிறமைசாலி. இரவில் மரக்கிளைகளில் தங்கிவிடும் கோழிகளை எவ்விதச் சத்தமுமில்லாமல் கைப்பற்றுவது எப்படி என்பதை ஒரு தடைவ அவர் காட்டித் தந்திருக்கிறார். பொந்துக்குள் உடும்பொன்று ஒரு நாள் போய்ப் புகுந்து கொண்டது. உடும்பின் வால் மாத்திரம் வெளியிலெடுத்து சுழற்றிய வேகமும் அற்புதம். மறுகணம் நிலத்தில் முகம் மோதி அவருடைய கையில் இருந்து விழுந்தது உடும்பு. கூடுமானவரை அவருடைய வேட்டை அனுபவங்களை கேட்பதை அவன் தவிர்த்தே வந்திருக்கிறான். ஏனெனில் முயல் வேட்டை அனுபவத்தைச் சொல்லி முடிக்க அவர் கிட்டத்தட்ட முப்பது நிமிஷங்களும், வேட்டையாடப்பட்ட ஜீவராசி காட்டெருமையாக இருந்தால் ஏறத்தாழ இரண்டு மணித்தியாலங்களும் எடுப்பார். எனவே சிறிய ஜீவராசிகளுடன் அவர் நடத்திய போராட்டங்கள் சுருக்கமாக முடிவதால் அவற்றைக் கேட்கவே அவன் பிரியப்படுவான். லோறன்ஸ் மரை இறைச்சி கொண்டு வருவதாகக் கூறி கடந்த இரண்டு வருடங்களாகின்றன தன்னுடைய பற்கள் உதிர்ந்து பொக்கை விழுந்த பின்னராவது அவர் வேட்டையாடி மரையைக் கொண்டு சேர்த்துவிடுவார் என்பது நிச்சயம் என அவருக்குத் தெரியும். பெரிய ஜீவராசிகளோடெல்லாம் போராட்டம் நடாத்தும் லோறன்ஸுக்கு எலி ஓர் அற்ப விடயம் என அவன் நினைத்துக் கொண்டான். 

எலிப்பாஷாணத்தை கலந்து வைக்கும் முறையைத்தான் லோறன்ஸ் அவனுக்கு சிபாரிசு செய்தார். எலிப்பாஷாணம் வாங்க மருந்துக் கடைக்குச் சென்ற போது கடைக்காரன் அவனை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தான். இரண்டு வாரமாக சவரம் செய்யாத முகத்துடன் தான் வந்து எலிப்பாஷாணம் கேட்டிருக்கத் தேவையில்லை என அவனுக்குத் தோன்றிற்று. 

'எலிக்குத்தானே?' என்ற ஓர் அபத்தமான கேள்வியுடன் கடைக்காரன் மருந்துப் போத்தலைத் தந்தான். 

அன்றிரவு ஒரு கோப்பை உணவுடன் அவன் மருந்தைக் கலந்த போது லோரன்ஸூம் கூட இருந்தார். 

''இன்றைக்கு இரவைக்குப் பாருங்க முசுப்பாத்தியை'' என்றார்.

விடிந்தது. 

உணவுப் பாத்திரத்தைச் சுற்றிவர எலிகளின் பட்டாளமொன்று செத்து வீழ்ந்து கிடக்குமென்று நம்பிச் சென்றவனுக்கு காலையில் ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சியது. சோற்றுப்பருக்கைகள் இறைபட்டுக் கிடந்தன. 

எலிகளின் ஆரவாரம் இப்போது இல்லாத போதிலும் அவன் உற்சாகமிழந்தவனாக ஒவ்வொரு நாளையும் கழித்தான். அவன் மனம் நாடியதெல்லாம் எலிகளின் பிணங்கள். 

சரியாக மூன்றாம் நாள் அலுவலகத்திலிருந்து வந்து வீட்டுக் கதவைத் திறந்த போது அவனுடைய மூக்கில் அந்தத் துர்நாற்றம் வந்து மோதியது. அவன் மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு அறைக்குள் போனான். அந்தத் துர்நாற்றத்தின் பிறப்பிடம் மர அலுமாரியின் பின்புறம்தான் எனத் தோன்றிற்று. மெதுவாக அலுமாரியை நகர்த்தியதும் 'அது' அவனுக்குத் தெரிந்தது. 'அதன்' உடலில் உண்டான புழுக்கள் நெளிந்தபடி இருந்தன. ஒரு தடித்த அட்டையில் எலியின் உடலை அள்ளி, வெளியில் கொண்டு வந்து போட்டான். திடீரெனத் தோன்றிய காகம் அதைக் கவ்விற்று. 

வீட்டினுள் நுழைந்தவன் மீண்டும் துர்நாற்றம் வீசுவதை உணர்ந்தான். எலிகளின் உடல்களைத் தேட வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் தனக்கேற்பட்டுவிட்டதை அவன் புரிந்து கொண்டான். தேடல் வேட்டை ஆரம்பமாயிற்று. எலிப்பாஷாணத்தினால் அங்குமிங்குமாக செத்துப்போன எலிகளை மீட்பது எவ்வளவு கடினமான, வயிற்றைப் புரட்டும் வேலை என எண்ணி அவன் சலிப்புற்றான். 

மூஞ்சி கறுத்த ஒரு எலியின் உடல் பழைய பத்திரிகைகளின் இடுக்கில் கிடந்தது. இன்னொன்று அவனுடைய பழைய சப்பாத்துக்குள். மற்றது மோட்டு வளையுள். எல்லாவற்றையும் நல்லடக்கம் செய்தபின் அவன் தலை முழுகினான். 

அதன் பிறகு கொஞ்ச நாட்களாக எந்தப் பிரச்சினையும் எழவில்லை. அவனை யாராவது வந்து இது பற்றிக் கேட்டால் தொலைக்காட்சி நிருபருக்கு பேட்டியளிக்கும் பாவனையில் தோள்களை சற்றுக் குலுக்கி கொண்டு '.....ஆம்!

மிகவும் மனவருத்தம்தான். ஆனால் இது தவிர்க்கப்பட முடியாதது. இந்த முடிவைத் தவிர எந்த முடிவும் எடுக்கப்பட முடியாதது' எனச் சொல்வற்கு அவன் தயாராக இருந்தான். 

மூன்று வாரங்கள் போயிருக்கும் அவனுடைய எதிரி மறுபடி தோன்றிற்று. கண்ணாடிக் குவளை ஒன்றை தட்டிவிட்டு கண்ணெதிரே சுவர் ஏறி ஓடியது. தான் முறிந்து விழுவதைப்போல உணர்ந்தான். அடுத்த கட்ட ஆலோசனைக்காக லோரன்ஸ் வீட்டுக்கு மறுபடியும் போக வேண்டி வரும் என அவன் நினைக்கவேயில்லை. 

அவன் போன போது லோரன்ஸ் கோழியொன்றை உரித்துக் கொண்டிருந்தார். அரைக்கால் பங்கு உயிருடன் கோழி மன்றாடிக் கொண்டிருந்தது. 

விஷயத்தை அவன் லோரன்ஸிற்குச் சொன்னான். தான் சொல்வதை லோரன்ஸ் கவனிக்கிறாரா அல்லது கோழியின் பித்தப்பை அகற்றுவதில்தான் கண்ணுங்கருத்துமாக இருக்கிறாரா எனத் தீர்மானிக்க இயலாத நிலையில் அவன் இருந்தான். 

லோரன்ஸ் சாதாரணமாகப் பதில் சொன்னார். ''ஒரு சுலபமான வழி இருக்கிறது. பூனை வளர்த்தால் எலி கிட்டேயும் வராது. பூனை ஒன்றை வளருங்கள்''.

இது ஒரு புதுவிதமான அணுகுமுறை என்றே அவனுக்கும்பட்டது. பூனையை உடனே அவன் வரவழைத்து விட்டான். அதற்கு ஓர் ஆங்கிலப்பெயரை அவன் சூட்டினான். தமிழ்ப் பெயர்கள் செல்லப் பிராணிகளுக்கு ஏனோ அவ்வளவு பொருந்துவதில்லை. (தேவருடைய படங்களைத் தவிர) 

பூனை வந்ததும் வீடு முழுக்க மியாவ் மியாவ் சத்தத்தால் நிரம்பியது. எலிகளின் கீச்சிடலை விட பூனைகளின் மியாவ் மியாவ் எவ்வளவோ மேலானது என அவன் நினைத்துக் கொண்டான். வீட்டின் சகலபகுதிகளுக்கும் சென்று பூனை உரிமை கொண்டாடிற்று. அது தன் கட்டிலில் சில வேளைகளில் சுருண்டு படுப்பதைக் கூட அவன் பொறுத்துக் கொண்டான். ஜேம்ஸ்பாண்ட் படத்து வில்லன் போல மடியில் அதைத் தூக்கி வைத்து, தடவவும், கொஞ்சவும் அவன் தயாராய் இருந்தான். 

அது ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை, அதிகாலையில் தேவாலயம் சென்று பசியுடன் திரும்பியவனுக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. கறிச்சட்டியில் இருந்தவற்றைக் காலி பண்ணிய திருப்தியுடன் இவனை நிமிர்ந்து பார்த்து 'மியாவ்' என்றது சனியன்.

வெறிபிடித்தவன் போல் பூனையை அவன் துரத்தினான், சாது வேஷத்துடன் மியாவ், மியாவ் என்று பதிலுக்குக் கத்தியபடி அவனிடமிருந்து தப்பி ஓடியது அந்தப் பூனை. அவ்வளவும் பாசாங்கு! 'திருட்டுப் பூனையே, ஒழிந்து போ' என அவன் பொல்லால் எறிந்தான். அதன் பின்பும் கொஞ்ச நாட்கள் வரை அது வீட்டைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தது. பின்னர் ஒரு நாள் காணாமலே போயிற்று.

லோரன்ஸிடம் இனிப்போனால் நாய் வளர்க்கும் ஆலோசனையை சமர்ப்பிக்கக்கூடும் என அவனுக்குத் தோன்றிற்று. அவன் சுயமாக ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். பின்னால் இருக்கும் பாழ்வளவை சுத்தப்படுத்திவிட்டால் எலிகள் மட்டுமல்ல, அவன் அருவருக்கும் எந்த ஜீவராசிகளும் இனி தலை காட்டப்போவதில்லை. 

கூலியாட்களை அவன் வரவழைத்தான். பாழ்வளவைத் துப்புரவு செய்யும் வேலை தொடங்கிற்று. வேலியில் படர்ந்திருந்த கல்யாணப்பற்றையில் அவர்கள் ஆரம்பித்தார்கள். வளவை சுத்தம் பண்ணும் போது நிறைய பொந்தெலிகளும், பாம்புகளும் அகப்பட்டதாக கூலிக்காரர்கள் சொன்னார்கள். ஆனால் அவன் பார்க்கவில்லை. 

குப்பைகள் ஒரு மூலைக்குக் கூட்டியெடுக்கப்பட்டு அன்று மாலை தீயிடப்பட்டது. நத்தைகளின் ஓடுகள் வெடிக்கும் சத்தம் வெகு நேரம் வரை கேட்டது. 

அதன் பின்பே அவன் நிம்மதியடைந்தான். ஒரு நாள் லோரன்ஸிடம் காட்டை அழித்தது குறித்து வேடிக்கையாகச் சொன்னான். ''முதலில் செய்ய வேண்டிய காரியத்தை நாம் கடைசியில் செய்திருக்கிறோம்.''

அதன் பின்னர் அவன் எலிகள் பற்றி மறந்தே போனான். வோல்ட் டிஸ்னியின் படம் பார்க்கும் போது மாத்திரம் எலியின் ஞாபகம் வந்தது. எல்லா எலிகளும் வோல்ட் டிஸ்னியின் மிக்கி மௌஸைப் போல இருந்தால் என்ன என்று அப்போது நினைத்துக் கொண்டான்.

வீட்டின் பின்புறம் ஒருநாள் தற்செயலாக பார்த்தவன் மறுபடியும் உன்னிப்பாக பார்வையை செலுத்தினான் 'பச்சைகள்' மறுபடியும் தலை தூக்கியிருந்தன. 'மண்ணுக்குள் வேர்களை விட்டுவைத்தால்தான் தங்களுக்கு மறுபடியும் வேலை வரும்' என யோசித்த கூலிக்காரர்களின் தந்திரத்தை, சாமர்த்தியத்தை எண்ணி அவன் புன்னகைத்தான்.

அன்றிரவு பத்துமணியளவில் கட்டிலில் அவன் காலடியில் தொப்பென ஏதோ விழுந்தது. அவன் திடுக்கிட்டு எழுந்து விளக்கைப் போட்டான். எலியொன்று ஓடி மறைந்தது. 'மறுபடியும் எலி' என அவன் ஈனஸ்வரத்தில் முனகிக்கொண்டான்.

இப்போது எலிகளை அழிக்கும் எண்ணம் அவனிடம் இல்லாமல் போயிற்று. எலிகளிடமிருந்து தன்னை எவ்விதம் காப்பது என்ற பயம் மேலோங்கத் தொடங்கியிருந்தது.

கார்த்திகை 1987
சுபமங்களா

 

http://umavaratharajan.com/sirukathai/eliyam.html

நிலவிலே பேசுவோம்!… என்.கே.ரகுநாதன்.

6 days 17 hours ago
நிலவிலே பேசுவோம்!… என்.கே.ரகுநாதன். நிலவிலே பேசுவோம்!… ( சிறுகதை )…. என்.கே.ரகுநாதன்.

சிறப்புச் சிறுகதைகள் (1) – மூத்த படைப்பாளர்களின் சிறுகதைகளை இளம் தலைமுறையினருக்கு அறிமுகப்படுத்தும் நோக்கில் – என்.கே.ரகுநாதன் எழுதிய ‘நிலவிலே பேசுவோம்’ என்ற சிறுகதை இடம்பெறுகின்றது. தொடரும் காலங்களில் ஏனைய சிறுகதைகள் வெளிவரும்.

thumbnail_%E0%AE%8E%E0%AE%A9%E0%AF%8D.%E

 

மாலையிலே மது ஒழிப்புக் கூட்டம் நடைபெற்றது! ஆயிரக்கணக்கான மக்கள்திரண்டிருந்த அந்த மாபெருங் கூட்டத்திலே ஆண் சிங்கம்போலத் தோன்றி,மதுவினால் ஏற்படும் தீமைகளையும், அது ஒழிக்கப்பட வேண்டியஅவசியத்தையும், அதற்கான வழி வகைகளையும் அள்ளி விளாசி, இடையிடையேகாந்தியத்தைப் பூசி, அழகு தமிழிலே அனல் பறக்கப் பேசிவிட்டுச் சற்று முன்புதான்வந்திருந்தார் ஸ்ரீமான் சிவப்பிரகாசம் அவர்கள்.

அப்பொழுது மணி எட்டு இருக்கும். அவருக்கு பசி, அத்துடன் கூட்டத்திற் பேசியகளைப்பு வேறு.

சாப்பிட்டு முடித்ததும், அறுசுவையுண்டியின் ருசியில் நாவைத்திளைக்கவிட்டபடியே, உள்ளே இருந்த ‘ஓர் குலம்’ பத்திரிகையைக் கையில்எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தார். விறாந்தையின் மூலையொன்றில் கிடந்தசாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்துகொண்டு ஜகஜ்ஜோதியாகப்பிரகாசித்துக்கொண்டிருந்த மின்விளக்கின் ஒளியில் பத்திரிகையைப் புரட்டிப்படிக்கத் தொடங்கினார்.

ஒரு பத்திகூட வாசித்திருக்கமாட்டார். வெளியே வாசற்பக்கமாகச் சிலர் பேசுவதுகேட்டது. பத்திரிகையில் படித்திருந்த பார்வையைத் திருப்பி அங்கே நோக்கினார்.

யாரோ பத்துப் பன்னிரண்டு பேர்கள் – தசித்துப் போன கூட்டம் – அல்லது’உழைத்தாற்றான் உணவு’ என்ற நிலையிலிருக்கும் உழைப்பாளி வர்க்கம்!அவர்களில் ஒருவன் தயங்கித் தயங்கி இவரண்டை வந்தான். மற்றவர்கள்அங்கேயே நின்றுவிட்டார்கள். சிவப்பிரகாசம் எழுந்து இரண்டடி முன்னே நடந்து,வந்தவனை உற்றுப் பார்த்தார்.

‘அடடே! நீயா கந்தா! என்ன சேதி என்றார்.

‘உங்களைக் காணவேண்டுமென்று வந்தோம். இந்த மதுவிலக்கு சம்பந்தமாக…’என்று தயக்கத்துடன் சொன்னான்.

‘ஆகா! அதற்கென்ன, நல்லாய்ப் பேசலாமே!’ என்று சொன்னார் சிவப்பிரகாசம்.

‘இன்னும் சிலர் வந்திருக்கிறார்கள். அப்படியானால் அவர்களையும் கூப்பிட்டு…’வார்த்தையை முடிக்காமல் வாசற் பக்கம் திரும்பி, அங்கே உள்ளவர்களைக் கூப்பிடஎத்தனித்தான் அவன்.

சிவப்பிரகாசம் ஒரு கணம் திக்குமுக்காடினார். மனதிலே ஒரு பரபரப்பு –தடுமாற்றம்! தலையைச் சொறிந்து, நெற்றிப்புருவங்களை உயர்த்தி ஏதோயோசனை செய்தவர், திடீரென்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்.

‘வேண்டாம் கந்தா, கூப்பிடாதே! இதெல்லாம் இரண்டாம் பேர் அறியக்கூடாதவிஷயங்கள். மனைவி மக்களென்றாலும் இந்தக் காலத்தில் ஜாக்கிரதையாய்இருக்கவேண்டும். எந்தப் புற்றில் எந்தப் பாம்பு இருக்கிறதென்று யாருக்குத்தெரியும்? அதோ பார்! வெளியே நல்ல நிலவு! அத்துடன் பால் போன்ற மணல்.அங்கே போய்ப் பேசிக்கொள்ளலாம். வா!’ என்று அவன் பதிலை எதிர்பாராமல் கீழே இறங்கி நடந்தார். அவன் பின் தொடர்ந்தான்.

பின், வாசலில் நின்றவர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு, சற்றுத் தூரம் போய் ஒருநல்ல இடத்தில் அமர்ந்து பேசினார்கள்.

2007062452200201.jpeg?resize=300%2C184

வந்தவர்கள் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள். கள் சேர்ப்பது அவர்கள் தொழில். ஊர் முழுவதும்’மது ஒழிக’ என்ற கூச்சல். இந்த நிலையிலே அவர்கள் கதி…?

மது ஒழிப்புக் கூட்டத்திலே, சிவப்பிரகாசம் காரசாரமாகப் பேசியதை அவர்களும்கேட்டார்கள். எனவே, அவரிடமே வந்து சேர்ந்தார்கள். தமது ஜீவப் பிரச்சனைக்குஆலோசனை கேட்பதற்கு.

‘……..நாங்களும் மதுவிலக்குக்கு ஆதரவு தருகிறோம். மதுவினால் உலகத்துக்கேஆபத்து என்பது நமக்குத் தெரியும். நமக்குக்கூட அது ஒரு மகிழ்ச்சியானதொழிலல்ல. ஊர் மக்களிடம் வசை கேட்கிறோம். ‘எக்ஸைஸ்’உத்தியோகத்தர்களுக்கு சப்பளத்துக்குமேலே ‘கிம்பளம்’ கொடுத்தும்ஒளித்தோடுகிறோம்….. அது மட்டுமா? ஒவ்வொரு நொடிப்பொழுதும் உயிரைப்பணயம் வைத்துத்தான் நாம் வாழ வேண்டியிருக்கிறது. ஆகாயத்தை அளாவிநிற்கும் மரங்களில் இருக்கும்போது, நமது நிலைமையை எண்ணிப்பாருங்கள். மிகப்பயங்கரமான தொழில்தான்! என்றாலும்…..’ என்று இழுத்தான் அங்கு வந்திருந்தஒரு வாலிபன்.

‘ஏன் இழுக்கிறாய்? சொல்லு தம்பி!’ என்று வற்புறுத்தினார் சிவப்பிரகாசம்.

‘நமக்கு வேறு தொழில் வேண்டும்!’

சிவப்பிரகாசம் சிரித்தார். ‘இதென்ன பிரமாதம்? இந்தப் பரந்த உலகத்தில்தொழிலுக்கா பஞ்சம்?’ என்றார்.

‘எத்தனையோ தொழில்கள் இருக்கின்றனதான்: என்றாலும் நாம் செய்வதுசாத்தியமா?’

‘ஏன்?’

‘ஒரு தேனீர்க் கடை வைத்தால் யாராவது நம்மிடம் வந்து தேனீர் குடிப்பார்களா?அல்லது ஒரு பலசரக்குக் கடை வைத்தாற்கூட நம்மிடம் வந்து சாமான்வாங்குவார்களா? இரும்புக் கடையில்கூட நம்மவர்களை வேலைக்குஎடுத்துக்கொள்ள மாட்டார்களே: இரும்புப் பொருட்களில் தீட்டு ஒட்டிக்கொள்ளுமென்று! அதிகம் வேண்டாம்: என்னை நீங்கள் உங்கள் வீட்டில் ஒருகூலியாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்றால் சம்மதிப்பீர்களா? இந்த நிலையில்…’என்று அந்த வாலிபன் மிகவும் உணர்ச்சியுடன் பேசிவிட்டு அவர் முகத்தைப்பார்த்தான். அப்போதும் அவர் சிரித்தார்.

‘அப்படிச் சொல்லாதே தம்பி! அதெல்லாம் வேறு விஷயம். இவைதான்தொழில்களா? வேறு கைத்தொழில் செய்கிறது!’

வாலிபன் பேச வாயெடுத்தான். அவனைத் தடை செய்துவிட்டு இதுவரைமௌனமாக இருந்த ஒரு நடுத்தர வயதினன் கோபத்துடன் கேட்டான்:

‘ஆமாம்! அதெல்லாம் வேறு விஷயங்கள். உங்களுக்கென்ன எத்தனையோசொல்வீர்கள். இதோ பாருங்கள்! நான் இருக்கிறேன். எனக்கு இப்போது ஐம்பதுவயதாகிறது. இந்த வயதில் நான் வேறு புதுத் தொழில் பழகித்தேர்ச்சியடைவதற்கும் காலம் வந்து என் கழுத்தில் கயிறு போடுவதற்கும்சரியாயிருக்கும். தொழில் பழகுகிற காலத்திலே நல்ல ஊதியம் கிடைக்குமா?அவ்வளவும் நானும் என் பெண்டாட்டி பிள்ளைகளும் பட்டினிகிடக்கவேண்டியதான்! அப்படித்தானே உங்கள் திட்டம்?’

சிவப்பிரகாசம் ஆபத்தான கட்டத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டார். எனினும்சமாளித்துக்கொண்டு, ‘ஆத்திரப்படாதீர்கள்! நீங்கள் ஒருங்கே திரண்டு உங்கள்தேவைகளை அரசாங்கத்திடம் கேளுங்கள். நீங்கள் கள்ளுச் சேர்க்க வேண்டாம்.கருப்ப நீர் இறக்குங்கள். ஒரு சீனித் தொழிற்சாலை நிறுவித் தரும்படி உங்கள்தொழில் அமைச்சரைக் கேளுங்கள். கவனிக்காமல் விட்டுவிடப் போகிறார்களா?’என்று நொண்டிச் சமாதானம் கூறினார்.

கூட்டத்திலிருந்து ஒரு புதிய எழுச்சிக் குரல் கேட்டது.

‘அதொன்றும் வேண்டாம், மதுவினால் நன்மையோ தீமையோ! நமது சாதிகொஞ்சம் முன்னேறி வருகிறது. அது உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை.ஆனபடியால்தான் மது விலக்கு வேண்டுமென்றீர்கள். நீங்கள் மதுவை ஒழியுங்கள்,காந்தி மகாத்மாவின் பெயரைச் சொல்லிக் கொண்டே எங்கள் வாழ்வைப்பறியுங்கள். நாங்கள் பசி கிடந்து சாகிறோம். தீண்டாமை ஒழிய வேண்டுமென்றுமகாத்மா காந்தி சொன்னாரல்லவா? நாம் ஒழிந்து விட்டால் தீண்டாமையும்கொஞ்சம் ஒழிந்துவிடும். உங்களுக்கு ஒரு கல்லில் இரண்டு மாங்காய், அ

தேநேரத்தில் ‘ஜின்’னும், ‘பிரண்டி’யும் மருந்துக் கடைகளில் விலைப் படட்டும், மருந்துஎன்ற பெயிரில்!’

‘சைச்சை! இது தவறான வாதம்! அப்படி எண்ணவே கூடாது!’

‘பின் எப்படி எண்ணுவது? காந்தியின் பெயரைச்சொல்லி மது ஒழிக்கக்கிளம்பிவிட்டீர்களே. முதலில் தீண்டாமையை ஒழிக்க வேண்டாமா?’ என்றதுஅந்தக் குரல்.

சிவப்பிரகாசம் சிலையாய்விட்டார். இப்படிப் பேசுவார்கள் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவேயில்லை.

வந்தவர்கள் எழுந்தார்கள்.

‘நாங்கள் போய் வருகிறோம். சிந்தித்து நல்லதைச் செய்யுங்கள். ‘மதுவிலக்குஅவசியம் வேண்டும்!’ அதே நேரத்தில் நாம் மகிழ்வுடன் வாழவேண்டும். இந்தஅடிப்படையிலே தொண்டாற்றுங்கள். உங்களுடன் நாமும் சேர்ந்து கொள்கிறோம்’என்று சொல்லிவிட்டு நடந்தார்கள்.

‘வெளியே நல்ல நிலவு – அங்கே போய்ப் பேசிக் கொள்ளலாம்!’ என்று சிவப்பிரகாசம்சொன்னதன் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள அவர்களுக்கு அதிக நேரம்செல்லவில்லை.

(1951)

 

https://akkinikkunchu.com/?p=58599

கொழுத்த சிலந்தியின் கதை - வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்

1 week 4 days ago

பறவைகளைத் தின்ன விரும்பிய சிலந்தியின் கதை.
- வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்

இலங்கை யாராலும் வெற்றிகொள்ளமுடியாத ஒரு கொழுத்த சிலந்தி என்கிறேன். சாப்பாட்டுக்கு இன்னும் எத்தனை நாடகளுக்கு பூச்சிகளையே வேட்டையாடுவது என அந்தக் கொழுத்த சிலந்தி சிந்தனை செய்தது. . இனி கழுகு, நாரை, மயில் போன்ற பெரிய பெரிய பறவைகளையே உண்ணவேண்டுமென அந்தக் கொழுத்த சிலந்தி முடிவு செய்தது. . பெரிய பறவைகளைப் பிடித்து சாப்பிடும் ஆசையில் அந்தச் சிலந்தி தனது கரையோரங்களில் வலைகள் பின்னி வைச்சிருக்கு. தனது இராசதந்திரம் புரியாமல் முட்டாள் நாரைகள் ஏற்கனவே அம்பாந்தோட்டையிலும் கொழும்பு போட் சிற்றியிலும் தான் பின்னிவைத்த வலையில் வந்துமாட்டிக்கொண்டுவிட்டதென அந்தச் சிலந்தி குதூகலிக்கிறது.. இலங்கை சிலந்தி வடகிழக்கில் விரித்த வலைகளின்மேல் கழுகும் மயிலும் வட்டமிடுகின்றன. அதனால் இனி காலையில் நாரைக் கறி மதியம் மயில்கறி மாலையில் கழுகுக்கறி விருந்துதான் என அந்தக் கொழுத்த சிலந்தி குதூகலிக்கிறது.

இவை எதுவுமே தெரியாது சில முட்டாள்கள் நாடு தென்மேற்க்கு மற்றும் வடகிழக்கு என பங்குபோடப்படுகிறது என பிரச்சாரம் செய்யலாம் என்கிற கவலையும் அந்த கொழுத்த இலங்கை சிலந்திக்கு உள்ளது. - வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்

கங்கம்மா

1 week 5 days ago
கங்கம்மா

 

 
k9

"பெத்த புள்ளையத் தொலைச்சிட்டு... பேதையா நிக்கிறேனே.... ஒத்தப் புள்ளைய காணாம.... ஒறக்கமத்துப் போனேனே....'' 
காலங்காத்தால பிலாக்கணத்தை ஆரம்பிச்ச கங்கம்மாளப் பாத்த தங்கவேலுவுக்கும் வவுத்தெரிச்சலாதானிருக்கு. புள்ளைய நெனைச்சி கங்கம்மா அறுத்துப் போட்டக் கதுரா தொவண்டு போய்ட்டா. 
"இந்தா புள்ள, ஒரு வாயாவது குடி கொவளையில கஞ்சிய வைச்சிக்கிட்டு கெஞ்சறாரு தங்கவேலு.''
மூச்ச வுடலையே அவ. பின்னயென்ன கோவம்னா கோவம் அப்பிடியொரு கோவம் புருசங்காரருமேல. "சேத்து வைச்சிருக்க சொத்தே நாலு தலமொறைக்குத் தாங்கும். அந்நிய தேசத்துல எம்புள்ள போய் செரமப்படணும்னு தலையெளுத்தா என்ன?'' சீலத்தலப்பு நனைஞ்சது.
"இந்த மனுசனோட கொடச்சல தாங்கமுடியாமதேன் சீமைக்குப் போனான் தவமா தவமிருந்து பெத்த புள்ள. எம்புள்ளையக் கரிச்சிக் கொட்டலன்னா இந்த மனுசனுக்கு ஒறக்கம் புடிக்காதே. ஆளு, அம்பு, தோட்டந்தொறவுன்னு அம்புட்டுயிருந்து என்னா புண்ணியம்? ஒத்தப்புள்ளையத் தவிக்க வுட்டுட்டு ஒருகவளஞ் சோறு உள்ள எறங்கமாட்டுதே.' கண்ண முந்தானைல தொடைச்சிக்கிட்டு மூக்கைச் சிந்தி செவுத்தில தடவுனா. பொங்கலுக்கு வெள்ளையடிச்ச செவுரு பூரா சளிக் கோலமாயிருக்கு.
"இப்பிடியே பச்சத் தண்ணி பல்லுல படாம கெடந்தா அந்த ஒடம்புதா என்னத்துக்காவும் புள்ள?''
"எம்புள்ளைய பாக்காம எனக்கொண்ணும் ஆவாது தலக்காணி ஊறிப்போய்க் கெடக்கு''
ஆலமரம் அரசமரமுன்னுட்டு கண்ணுல கண்ட மரத்தல்லாம் வுடாம சுத்தியதுல பொறந்த புள்ளன்னு துளியூண்டு செல்லங்கொடுத்து வளத்தது தப்பாப்போச்சி. நெதமும் பள்ளிக்கோடம் போறச்ச அவனுக்குன்னு ஒரு நோவு வந்துடும். வைத்தியக்காரரத் தேடிப் போறதே கங்கம்மாவோட பொளப்பாப் போச்சி. அந்தத் தொல்லைய அவளுக்கேந் தரணும்னு காலங்காத்தால வைத்தியக்காரரே அவ வூட்டாண்ட வந்துடுவாரு. 
பாவம் அந்த வாத்தியுந்தேன் எம்புட்டுக் காலம் பொறுத்துக்குவாரு. கடுப்புல ஒருநா மேல கையவைச்சிட்டாரு. தாங்கிக்குவாளா கங்கம்மா, பஞ்சாயத்தையே கூட்டிட்டாளே. ஏதோ அந்த நேரத்துல டவுனுக்குப் போயிருந்த தங்கவேலு வரவும் வாத்தியாரு தல தப்பிச்சது 
ஒவ்வொரு வருசமும் அவனை வேற கிளாசுக்கு அனுப்ப அரிசி, கம்பு, கேவுரு, ஆடு, கோழி, காய்கறின்னு வாத்தியாருங்களுக்கு கங்கம்மா குடுத்தத வச்சே வாத்தியாரு குடும்பம் கடத் தெரு பக்கமே போவாம காலந் தள்ளுனாங்க. 
அப்பிடியும் இப்பிடியுமா பத்தாங் கிளாசு மட்டும் இளுத்துக்கிட்டு வந்துட்டா கங்கம்மா. அதுக்கப்புறம் எந்த வாத்திக்குக் கொண்டுபோய்க் குடுக்கணும்னு அவளுக்குந் தெரியல. அவனும் அதான் சாக்குன்னு ஊர சுத்தறதையே பொழப்பா வைச்சுக்கிட்டான். பெறவென்ன அவன் சுத்தறதுக்கு கங்கம்மாவோட செறுவாட்டுக் காசெல்லாங் காணாமப் போச்சி. பெத்த புள்ளதானன்னு கண்டுங்காணாம இருந்துட்டா கங்கம்மா. காத்தாயிக்கு கண்டுக்காமயிருக்க தலையெழுத்தா என்ன? அவ ஒறங்கையில முந்தானையில முடிஞ்சிருந்ததுல கைவைச்சிட்டான். அந்த சேதி தெரிஞ்ச மனுசன் புள்ளைன்னுகூடப் பாக்காம உண்டுயில்லன்னு பண்ணிட்டாரு. அன்னையிலேருந்து காத்தாயி ஏன் வேலைக்கு வரலன்னு கங்கம்மாவுக்கு மட்டுந்தான தெரியும்.
அப்பிடியிருந்த வந்தேன் ஒருநா சிங்கப்பூரு நாட்டுக்குப் போறேன்னான். சீமைக்கெல்லாம் வேணா ராசான்னு கங்கம்மாவும் கெஞ்சி கூத்தாடிப் பாத்துட்டா. பாவிமவன் ஆத்தாகாரி பேச்சைக் கேக்கலையே. இங்க சுத்தனது பத்தாதுன்னு அங்க வேற போய் சுத்தணுமான்னு அவங்கய்யன் கேட்டாக. பணங்கொடுக்கலன்னா பாசானத்தக் குடிச்சிடுவேன்னு ஆத்தாகாரிகிட்ட மல்லுக்கு நின்னான். அவளுந்தா என்ன பண்ணுவா? அளுதளுது மாய்ஞ்சதுல வூடே வெள்ளக்காடா ஆச்சி. தொலையுதுன்னு அந்த மனுசனும் பேங்குல காலுகடுக்க நின்னு ரெண்டு லச்சத்த எடுத்துக் குடுத்தாரு, கொஞ்ச நாளாவது நிம்மதியா இருப்போமுன்னுட்டு. போன ரெண்டுநா களிச்சி ஒருக்கா போனுல பேசினான், அத்தோட சரி.
நல்ல இரும்பு ஒலக்க மாதிரி கிண்ணுன்னு இருந்த கங்கம்மா நஞ்சத்துணியா படுக்கையில கெடக்குறத கண்கொண்டு பாக்க சகிக்கல தங்கவேலுக்கு. உள்ளூரு வைத்தியரு வந்து பாத்து குடுத்த மருந்தை கங்கம்மா பொறங்கையாலத் தள்ளிட்டா. டவுனு டாக்டருவ வண்டிவச்சி கூட்டியாந்து காட்டுனாரு புருசங்காரரு. அதுக்கும் மசியலையே கங்கம்மா. அவளோட புடிவாதந்தேன் தெரியுமே, புடிச்சா உடும்புப் புடிதாங்கிறது. இருந்தும் அவருந்தேன் என்னா பண்ண முடியும். அந்த சீமயென்ன கூப்புடற தூரத்துலயா இருக்கு?

 

"ஆராங்கானும் அது? கேட்டுக்கிட்டே வந்த மருது, "ஐயா நீங்களா... வாங்க....வாங்க...உக்காருங்கன்னு அவசரமா சொல்லி, கொடில கெடந்த துண்டால நாக்காலியத் தொடச்சிட்டு, "ஏ பொன்னாத்தா'ன்னு உள்ளப் பாத்துக் கூப்புட்டான். கைவேலையா இருந்த பொன்னாத்தா முந்தானையில களுத்தத் தொடைச்சிக்கிட்டே ஆரு வந்துருக்காவோ?ன்னு கேட்டுக்கிட்டே வந்தவ பாத்து, "ஐயாமாருங்களா'' ன்னு கையெடுத்துக் கும்புட்டா.
"ஐயா ஒங்க புண்ணியத்துல என்ற மவன் நல்லா இருக்கான்யா. நீங்க தப்பா எடுத்துக்கக்கூடாது. தம்பியக் காணோம்னுட்டு அம்மா படுறபாட்டக் காண முடியல. அதனாலதான் ஒங்ககிட்டக்கூட ஒரு வார்த்தக் கேக்காம இந்தப் பயகிட்ட சொல்லி, தம்பியப் பாத்து பேசச் சொல்லியிருக்கேன்யா'' தப்பு செஞ்சவனப்போல தலயக் குனிஞ்சுக்கிட்டு பேசற மருதமுத்த பாத்து தங்கவேலுக்கு வாய்ப் பேச்சுக் கௌம்பல. தோள்ல கெடந்த துண்ட எடுத்து மூஞ்சத் தொடைக்கிறாப்ல கண்ண தொடச்சிக்கிட்டு "நானும் அதுக்குத்தான் வந்தேன்'' ன்னு சொல்லி கையெடுத்து கும்பிட்டாக.
பதறிப்போயிட்டான் மருது. பொன்னாத்தா மட்டுமென்ன ஓடியாந்து, "நாங் கும்புடுற சாமியே''ன்னு கதறிட்டாளே. பின்னே என்ன, தங்கவேலு வூட்ல வேல செஞ்சவந்தேன் இந்த மருது. அவன் புள்ளைக்கி படிப்புல என்னா தெறமையோ தெரியல. வாத்திமாருங்களே மூக்குமேல வெரல வைக்கிறாப்ல படிச்சான். பத்தாம்புல நெறையா அதென்னவோ மார்க்குன்னு சொல்றாகளே அத வாங்குனான்னு சொல்லி என்னமோ சட்டிபேட்டாமே அதெல்லாம் கொடுத்தாகளே. கலக்டரு குடுத்த அதுக்கு கண்ணாடிபோட்டு அதோ அந்த அலமாரி மேலதான் மாட்டிவச்சிருக்கான். மனுசாள போட்டோ புடிச்சி மாட்டுறதுதான் தெரியும். வெறுந்தாள எதுக்கு மாட்டணும்னு பொன்னாத்தாவுக்கு ஒண்ணும் வெளங்கல. அப்பால டவுனுக்குப் போய்ப் படிக்கணும்னான். கூடமாட ஒத்தாசையா வேலைக்கி வாடான்னு மருது சொல்ல, "நான் படிக்கோணும் எப்பிடியாவது பள்ளிக்கோடம் அனுப்பு''ன்னு சொல்லிக் கரஞ்சான். வெவரந் தெரிஞ்ச தங்கவேலு ஐயாதேன், "நீ படிடா, நா ஒன்ன படிக்க வைக்கிறேன்னாரு. பெறவென்ன அதையும் நல்லாதேன் படிச்சான். தோ செவுத்துக்கு இந்தாண்ட பக்கம் மாட்டியிருக்கே அதுக்குக் குடுத்த சட்டிபேட்டு''. 
அதுக்கப்புறம் காலேசுக்குப் போவோணும்னான். அதுக்கெல்லாம் நெறையா பணம் ஆவும் ராசான்னு புருசன் பொஞ்சாதி ரெண்டுபேரும் மாத்திமாத்தி வேப்பல அடிச்சாக. அவனப் புடிச்ச அந்தப் பூடதான் ஒளியலயே. அந்த நேரம் பாத்து தங்கவேலு ஐயா ஆளனுப்பி கூட்டியாரச் சொன்னாரு. என்னுமோ ஏதோன்னு ஓடுனா, "மேக்கொண்டு என்னா படிக்கப்போறே?''ங்கிறாரு மனுசன். அன்னைக்கி மருது முடிவு பண்ணான் இனி கல்லுலவுள்ள சாமியக் கும்புடறதுல்லன்னு.
நாலு வருசம் அவம் படிச்சி முடிக்கிறதுக்குள்ள அவனுக்கு வேலையுங் கெடச்சுது. வேல கெடச்ச சந்தோசத்த வந்து சொன்ன மவன மருது பாத்த பார்வையிருக்கே இன்னிக்கி நெனைச்சாலும் பொன்னாத்தாவுக்கு குளுரு சொரமே வந்துரும். வெளங்காம முளிச்சப் புள்ளையாண்ட, "இங்கிட்டு ஏண்டா வந்து சொல்ற? வாளவச்ச சாமியாண்ட போய்ச் சொல்லுடா''ன்னு வெரட்டில்ல வுட்டுட்டாக.
அந்தக் கெலியிலதேன் பொறவு அவன் வேல செஞ்ச எடத்துலேருந்து அவுகளே சீமைக்கு அவனை அனுப்புறாகன்னு மவன் மொதல்ல தங்கவேலு ஐயாவாண்டதான போய் சொன்னான். தங்கவேலு ஐயாவுக்குப் பெரும தாங்கல. அன்னைக்கிக் கோளியடிச்சி கொளம்பு வைக்கல்ல சொன்னாக சம்சாரத்துகிட்ட. அந்தப் புண்ணியவதி மட்டும் என்ன சும்மாவா? தங்கம்னா தங்கம் அப்பிடியொரு தங்கம். வூட்டுல வேல செய்றவகதானேன்னு யாரையும் அதுந்து பேசமாட்டாகளே. அன்னிக்கி காத்தாயிகிட்ட அப்பிடி பேசினாகன்னா, புருசங்காரரு அடிச்ச அடியில புள்ளைக்கி ஒண்ணு கெடக்க ஒண்ணு ஆயிட்டா என்னாவுங்கிற வெசனத்துலதேன். என்னயிருந்தாலும் பெத்தமனசில்லையா பின்ன?
பொன்னாத்தா கலக்கி குடுத்த மோர குடிச்சிட்டு தங்கவேலு ஏதும் பேசாம ஒக்காந்திருந்தாரு. அந்த நேரம் பாத்து மருதோட போனு அடிச்சது. அதப் பாத்த மருது "இந்தப் பயதேன் பேசுதேன்''ன்னு சொல்லி, "ஐயாவாண்ட போனக் குடுக்க, நீ பேசிட்டுக் குடு'' ன்னு ஐயா சொன்னாக. 
"நீங்களே பேசுங்கையா''ன்னுட்டு குடுத்துட்டான் மருது.
தங்கவேலு போன எடுத்தாரு. "அப்பா, நான் ஐயா மகன் வேலைக்கி வந்த கம்பனிக்குப் போயி விசாரிச்சேம்பா. அவுரு அங்க ஒரு வாரந்தேன் வேலைக்கி வந்தாராம். அதுக்கப்புறம் வரவேயில்லையாம். எங்க போனார்னு தெரியலப்பா, இதெல்லாம் நீங்க அவசரப்பட்டு ஐயாவாண்ட சொல்லிடாதீங்க, நான் இன்னும் நல்லா வெசாரிக்கிறேன்''னு வெசனத்தோட சொன்னான் மருது மவன். அதைக் கேட்ட தங்கவேலு பதறிப் போயிட்டாரு, "என்னப்பா சொல்றே''ன்னு கேக்கிறதுக்குள்ள கண்ணு தண்ணிய வுட்டுட்டாரு.
கொரல்லயிருந்த வித்யாசம் அவனுக்குத் தெரிஞ்சிடுச்சிபோல, "ஐயாவா அது?''ன்னு கேட்டான். அவசரப்பட்டு வாய வுட்டுட்டமேன்னு அவனுக்கு என்ன சொல்லுறதுன்னே தெரியல. மலங்க மலங்க முளிச்சாங்கிறதுதான் இந்தாண்ட கேக்கிறவுகளுக்கேத் தெரியுதே.
"ஐயா கவலைப் படாதீங்கைய்யா, நம்ம தம்பி நல்லாயிருக்குங்கைய்யா''ன்னு மருது சொன்னான். ஐயாகிட்டயிருந்து போன வாங்கி, "என்னடா சொன்ன?''ன்னு மெரட்டில்ல வுட்டுட்டான் மருது.
"ஐயான்னு தெரியாம சொல்லிட்டேம்பா''ன்னு கலங்கிப்போய் சொன்னான் மருதுமவன்.
"நீ என்ன பண்ணுவியோ ஏது பண்ணுவியோ தெரியாது. அந்த தேசத்துல நம்ம தம்பியத் தேடிக் கண்டுபிடிச்சிட்டுதான் எங்களாண்ட பேசணும்''ன்னுட்டு போன வச்சிட்டான் மருது.
"நீயேன் புள்ளைய கடிஞ்சுக்கிற?''ன்னு தங்கவேலு ஐயா சத்தம்போட்டாரு.
காலுபோன போக்குல போன மனுசன் ஒரு முடிவுக்கு வந்து வூடு திரும்பினாரு. "ஏ புள்ள டவுனுக்கு கௌம்பு''ன்னாரு. மனுசனுக்குக் கிறுக்குப் புடுச்சிடுச்சோன்னு பாத்தா கங்கம்மா. தலையுமில்லாமே வாலுமில்லாமே சொன்னா அவதேன் என்னா நெனைப்பா?
"டவுனுக்கு என்னாத்துக்கு?'' கூரையப் பாத்து கேட்டா.
"போட்டா புடிக்கணும். அதுக்குதேன்''
"புள்ளயக் காங்கலன்னு ஒருத்தி கெடந்து தவிக்கேன் கூறுகெட்டு பேசறியளே''
"அட... புத்திகெட்டவளே, இங்க ஒக்காந்துகிட்டு புள்ளையக் காணோம்னு ஒப்பாரி வைச்சிக்கிட்டிருந்தா என்னாவறது? அதேன் அந்த சீமைக்கே போயி தேடலாமுன்னு சொல்லுதேன்'' அன்னந்தண்ணி ஆகாரம்னு இல்லாம அப்பிடியேக் கெடக்குற பொஞ்சாதிக்கு வேற எதனா ஆயிட்டா என்ன பண்றதுங்குற வெசனம் அவருக்கு.
"நெசமாதேன் சொல்லுறீயளா?''
"ஆமா கௌம்பு''
அவயம் வச்சக் கோழி மாதிரி ஒறங்கிக் கெடந்த பொம்பளைக்கி அம்புட்டுத் தெம்பு எங்கிட்டிருந்து வந்துச்சோ, அது அந்த ஈசனுக்குதேன் வெளிச்சம். அவுரு தோட்டத்துப் பக்கம்போயி மூஞ்சி மோர கழுவிட்டு வர்றதுக்குள்ள இவ கௌம்பி நிக்கா. பாத்த மனுசன் ஒத்த வாத்த பேசலையே. டவுனுக்குப் போய் போட்டா புடிச்ச பெறவு எப்ப போவுணும்?ங்கிறா.
இந்தப் போட்டாவக் குடுத்து "பாசுபோட்டு எடுக்கோணும், அப்பாலதேன் ஏரோபிளேனுக்கு டிக்கட்டு வாங்கமுடியும்''ன்னாரு.
கங்கம்மா மூஞ்சி வெளக்கு அணஞ்சிபோன வூடு மாதிரி ஆயிப்போச்சி. இருந்தாலும் மனசத் தேத்திக்கிட்டு, மவன் கெடச்சதோட அந்த சீம மண்ணுலேயே சாமிக்கு முடி கொடுக்குறேன்னு வேண்டிக்கிட்டா. அவ புள்ளையக் காணாத இந்த நாளுக்குள்ள அவ வேண்டாத சாமியுமில்லே. செய்யணும்னு சொல்லாத பரிகாரமுமில்லே. புள்ளைக்கி பொசுக்குன்னு ஒரு சொரம் வந்தாலே மகமாயிக்கி நேந்துகிட்டு நெருப்புசட்டி தூக்கி அங்க பெரதச்சன பண்றவளாச்சே. இப்ப எப்பிடி சும்மாயிருப்பா. பெறவுதேன் அவ தொண்டக்குளியில கஞ்சி எறங்குச்சி. டவுனு ஆசுபத்திரிக்குக் கூட்டியாந்து, என்னுமோ சத்து தண்ணியாமே குளுக்கோசுன்னு அத கொளாயில மாட்டி ஊசி குத்தி ஏத்துனாக. வாயத் தெறக்கலையே கங்கம்மா. இதுவே வேற சமயன்னா ஊசியப் பாத்ததும் கத்தி ஊரயே ஒண்ணா கூட்டியிருப்பாளே.

 

ஒருநா வூட்டாண்ட போலீசுக்காரவ வரவும் என்னுமோ ஏதோன்னு பதறிப்போயிட்டா கங்கம்மா. என்ற புள்ளைக்கி என்னாச்சின்னு ஒப்பாரி வச்சிட்டா. வந்திருந்தவகளுக்கு ஏதும் வெளங்கல. பாசுபோட்டுக்காக வெசாரிக்க வந்ததா சொன்னாக. அத அவ எங்க காது குடுத்துக் கேட்டா? பெறவு புருசன்காரரு சத்தம் போட்ட பிந்திதான அடங்குனா. அப்பாலதான அவளுக்கு வெவரமே தெரிஞ்சது.
ஒரு வாரத்துல பாசுபோட்டு வரவும் புருசன்காரரு டிக்கட்ட போட்டுட்டு வந்துட்டாக. ரெண்டுபேரும் பட்டணத்துக்கு போனாக. பிளேனு போற டேசனுக்கு போனாக்கா அங்கிட்டிருந்த படிக்கட்டப் பாத்துட்டு கால வைக்கமாட்டேன்னுட்டா. "இதென்ன அதிசயமாயிருக்கு, படிக்கட்டு நவுருது''ன்னு. "அட இதுக்கேயிப்பிடி சொன்னா எப்பிடி புள்ள, சிங்கப்பூருல எல்லா எடத்திலயும் இந்தப் படிக்கட்டுதானாம்''னு சொன்னவரு கையப் புடிச்சில்ல படியில நிக்க வச்சாரு. வெடவெடத்துப் போயில்ல வந்தா கங்கம்மா. ஒருவழியா ஏரோபிளேன்ல ஏறி ஒக்காந்ததும், பக்கத்துல இருந்த பையனாண்ட "என்ற புள்ளைய காணோம் சாமி, அவனைத் தேடித்தான் போறோம்''னா. 
"அப்படியா'ன்னவன் போன்லயிருந்த பொண்ணையே பாத்துக்கிட்டிருந்தான். 
"சீமைக்குப் போயி ஆயி அப்பனுக்குப் போனப்போட்டு பேசு ராசா''ன்னா அவனாண்ட. அத்தோட அவன் காதுல ஒயர மாட்டிக்கிட்டு கண்ண மூடிட்டான்ல. ஏரோபிளேன்ல தவிச்ச வாய்க்குத் தண்ணி தருமே அந்தப் புள்ளையாண்ட, "தாயி என்ற புள்ளைய காணோம்மா, அதுக்குதேன் அந்த நாட்டுக்குப் போறேன்''னா. அந்த திமிரு புடிச்ச பொண்ணு தலைய மட்டும் ஆட்டிட்டுப்போச்சி.
ஒருவழியா வந்து சேர்ந்தாக. கண்ணாடிக்கு அப்பால நிக்கிறது ஆரு? அதோ கையக்காட்டறது மருது மவனா, அட ஆமாம். அவந்தேன் காருல கூட்டிக்கிட்டு போனான் அவன் ரூமுக்கு. ரெண்டுவேரையும் குளிச்சிட்டு சாப்பிட சொன்ன பிறகு அந்தக் கம்பனிக்கு அழைச்சிக்கிட்டுப் போனான். நல்லவேளையா அங்க வாசல்ல நெத்தியில விபூதியோட ஒரு மவராசன் ஒக்காந்திருந்தாரு. அவருகிட்டப் போயி மவன காங்கலன்னு சொன்னா கங்கம்மா. அவுரு உள்ளபோயி கேளுங்கன்னாரு. அங்கிருந்தவுக பேசுறது ஆருக்கு வெளங்குது? மருது மவன்தேன் அவுக சொன்னதக் கேட்டு, அவுக போலீசுல சொல்லியிருக்காங்களாம், சீக்கிரம் கண்டு புடிச்சிடுவாங்களாம். "நாட்டவுட்டு வெளிய எங்கியும் போகலங்கிறாங்க'னான்.
ரூமுக்கு வந்த பொறவு மருதுமவன், "ஐயா எனக்கு ஒரு யோசனையிருக்கு, நீங்க தப்பா எடுத்துக்கக்கூடாது''ன்னான்.
"நீ சொன்னா சரியாத்தேன் இருக்கும் சொல்லுயா''
"பேசுபுக்குன்னு ஒண்ணு இருக்குய்யா, நாம அதுல ஒரு சேதியப் போட்டா எல்லாருமே பாப்பாங்க. அப்ப ஒருத்தர் கண்ணுல படாட்டியும் ஒருத்தர் கண்ணுல படலாமுல்ல''ன்னான்.
நல்ல யோசனைதான். இவ்ளோ நாளா இதையேன் பண்ணல?
"ஒங்களுக்குத்தான் தெரியுமே ஐயா, அவருக்கு என்னக்கண்டாலே பிடிக்காதுன்னு. அதுக்கு பயந்துதான்யா அப்பிடி பண்ணல''
"அவன் கெடக்கான், நீ பண்ணு''
அவனும் அப்படியே செஞ்சான். பேசுபுக்குல போட்டு ரெண்டு நாளாச்சி தகவல் ஒண்ணுமில்லே. 
"ஏனுங்க என்ற புள்ளைய எங்கனா பாத்தியேளா?'' கங்கம்மாவும் போறவ வர்றவககிட்டல்லாம் கேட்டுக் கேட்டு ஓய்ஞ்சி போயிட்டா.
"இந்த பொம்பளப் புள்ளைவோ கூட கொஞ்சம் துணிய போடக்கூடாதோ?'' அதுக்குவேற வெசனப்
படறா கங்கம்மா.
"சைனீஸ்தான் அப்படி உடுத்துவாங்கம்மா'' மருது மவன்தேன் சமாதானம் சொல்லுவான்.
"ஆராயிருந்தா என்னங்காணும் பாக்குறதுக்கு நல்லாவாயிருக்கு'' அலுத்துக்குவா கங்கம்மா.
மூணாவது நாள் பன்னண்டு மணிவாக்குல மருது மவன் அரக்கபறக்க ஓடியாந்தான். ஒரு கடையில சாப்பாடு வாங்குறதுக்காக வந்திருக்கிறவரு அவுரு மாதிரி இருக்குன்னு போனு வந்ததுன்னான். அவ்ளோதான் போட்டது போட்டபடி வண்டி புடிச்சி அந்த எடத்துக்கு ஓடுனாக. 
அட, ஆமா அவனேதேன்.
"என்ற ராசா'' ன்னு அவனப் புடிச்சிக்கிட்டா கங்கம்மா. 
அத்தோட அவன் "ஆத்தா' ன்னு கதறிக்கிட்டு கட்டிப்புடிச்சி அழுதான். அப்புறந்தேன் பக்கத்துலயிருந்த வர பாத்தான். அப்பான்னு அவரு கையப்புடிச்சிக்கிட்டு கலங்கிட்டான். தங்கவேலுவுக்கு ஒண்ணும் புரியல. மவன்காரன் தன்ன அப்பான்னு கூப்புட்டு எம்புட்டுக்காலம் ஆவுதுன்னு ரோசன பண்ணாரு.
"என்ன மன்னிச்சிக்கோங்க, வேல கஸ்டமா இருந்திச்சி. அதான் செய்ய பயந்துகிட்டு ஓடிட்டேன். அப்புறம் என்ன பண்றதுன்னும் தெரியல. எங்கியும் போகவும் வழியில்லே. போலீசு புடிச்சுக்குமேன்னு பயந்து பயந்து ஒளிஞ்சிக்கிட்டிருந்தேன்''
"நீங்க ஏதும் தப்பு செய்யலையே, அப்புறம் ஏன் பயப்படுறீங்க?'' கேட்டான் மருது மவன்.
"இந்த மாதிரி ஓடிட்டா ஜெயில்லப் போட்டு, பெரம்பால அடிப்பாங்களாமே''
"அதெல்லாம் தப்பு செஞ்சாதான், உங்கள ஒண்ணும் பண்ணமாட்டாங்க''ன்னு தெகிரியம் கொடுத்தான் மருது மவன். நேரா அவன கம்பெனிக்கு கூட்டிக்கிட்டுப் போனா, அங்க போனதோட அவங்ககிட்ட அங்கேயே ஒழுங்கா வேல செய்யறேன்னு சொன்னான். 
"நீதானே வேலையிலேருந்து போயிட்டேன்னு கேட்டாக. அது தெரியாம செஞ்சிட்டேன், இனி அப்பிடில்லாம் செய்யமாட்டேன் மன்னிச்சிடுங்க''ன்னு கால்ல வுளுவாக் கொறையா கேட்டுக்கிட்டான். மொதத்தடவையா இருக்கிறதால மன்னிக்கிறோமுன்னு சொல்லி ஏத்துக்கிட்டாங்க மொதலாளி.
புருஷன் பொஞ்சாதிக்கு ஏதும் வெளங்கல. மருது மவந்தேன் வெசயத்த சொன்னான். " " " நெசமாவா ராசா''ன்னா கங்கம்மா. அவங்கய்யன் மூஞ்சிய பாக்கணுமே. சந்தோசம்னா சந்தோசம் அம்புட்டு சந்தோசம்.
"ஆமா, இந்த ஒரு மாசமா இருக்க எடம், சாப்பாடு எல்லாத்துக்கும் அப்பிடியொரு கஷ்டப்பட்டுட்டேன். நான் ஒழுங்கா ஒளைச்சிருந்தா எனக்கு இப்பிடியொரு நெலம வந்திருக்காதுல்ல''
தங்கவேலுக்கு மனசு குளுந்து போவ, கங்கம்மாவப்பத்தி கேக்கணுமா? என்ற மவனுக்கு கண்ணுப்பட்டுப்போகுமேன்னு சொல்லி சுத்திப்போட மண்ண பாக்குறா, எங்கிட்டும் மண்ணையே காங்கல.
பெறவு என்ன சிங்கப்பூர சுத்திக் காமிச்சாக. நேந்துக்கிட்டேன்னு சொல்லி தைப்பூசத்தன்னைக்கி அவ முடி குடுத்தது மட்டுமில்லாம, அந்த மனுசனையும் குடுக்க வச்சிட்டால்ல. பாலுகொடம், காவடி, அலகு குத்துறதுன்னு ஒண்ணையும் உடலையே கங்கம்மா. இருக்காதா பின்னே. அவ இத்தன வருஷம் கும்புட்ட சாமியில இந்த சிங்கப்பூரு சாமிதான கண்ண தொறந்து பாத்துச்சி.
சிங்கப்பூரு மண்ணோட பெருமையதான் கங்கம்மா வாய் ஓயாம பேசிக்கிட்டிருக்கா." ரயிலு வண்டியாயிருந்தா என்ன? பஸ்ஸô இருந்தா என்ன? அந்நிய சனங்களா இருந்தாலும் நம்ம பாத்ததோட ஒக்காந்திருக்குறவக எழுந்தி குந்த எடம் குடுக்குதுகளே. இதுவே நம்மூருன்னா நடக்குமா? சேப்பா ஒருபுள்ள வந்தா அதுகளுக்குதானே எடம் குடுக்குதுக எளவட்டப் பயலுக''
"எம்மாங் கூட்டமாயிருந்தா என்ன? எங்கியாயிருந்தா என்ன? கீவரிசையில நின்னுதான போகுதுக. நா முந்தி நீ முந்திங்கிற பளக்கமேயில்லியே''
"இம்மா ஒசர செருப்பப் போட்டுக்கிட்டு எப்பிடி நடக்குதுவோ'' ஆன்னு அவ பாத்துக்கிட்டு நிக்கையிலே வூட்டுக்காரரும் ரெண்டு பயலுவளும் அம்புட்டுத் தூரம் போயிருப்பாக. இப்பல்லாம் நவுர்ற படிக்கட்டப் பாத்து பயப்படறதில்லையே அவ.
"ஏனுங்க ஊருக்குப் போறச்சே இந்த பேசுபுக்கோ பேசாதபுக்கோ அத்த ஒண்ணு வாங்கிட்டுப் போலாமுங்களா?''
"அதெதுக்கு ஒனக்கு?''
"சுத்த வெவரெங் கெட்ட மனுசனா இருக்கீய? நம்மூட்ட வெடக்கோளி ஒண்ணு மூணுமாசம் முந்தி காணாவ போச்சில்லே...'' 


மணிமாலா மதியழகன்

 

http://www.dinamani.com/

உறைந்த‌ ந‌தி -இளங்கோ

1 week 5 days ago
உறைந்த‌ ந‌தி

-இளங்கோ

வ‌ன் 999 ப‌க்க‌ங்க‌ளில் எழுத‌த் திட்ட‌மிட்ட த‌ன‌து ‌நாவ‌லை பின்ப‌க்க‌ங்க‌ளிலிருந்து எழுத‌ விரும்பினான். க‌ன‌விலும், காத‌லியைக் கொஞ்சும்போதும் நாவ‌லைப் ப‌ற்றி சிந்த‌னைக‌ள் ஓடுவ‌தால் 999 ப‌க்க‌ங்க‌ளில் நாவ‌லை எழுதுவ‌து அவ‌னுக்கு அவ்வ‌ள‌வு க‌டின‌மான‌தாய் இருக்கவில்லை. மேலும் எல்லாப் புக‌ழ் மிகுந்த‌ புனைக‌தையாள‌ர்க‌ளும் சொல்வ‌துபோல‌ இந்த‌ நாவ‌லை அவ‌ன‌ல்ல‌, வேறு எதுவோ தான் எழுத‌வைத்துக் கொண்டிருக்கின்ற‌து என்ப‌தையும் அவன் நம்பத் தொடங்கியிருந்தான்.

பின்ப‌க்க‌ங்களிலிருந்து எழுத‌த்தொட‌ங்குகின்றேன் என்ற‌வுட‌ன் த‌ன‌து வாச‌க‌ர்க‌ள் வேறு வித‌மான‌ வாசிப்பைச் செய்ய‌க்கூடுமென்ப‌தால், 'பின்புற‌ங்க‌ளில் அழ‌கிய‌ல்-ஒரு த‌த்துவார்த்த‌மான‌ஆய்வு' என்று ‌தான் எழுதி, த‌ன‌து ச‌க வாசகியொருத்தியால் திருடப்பட்டு, த‌ன‌க்குத் தெரியாம‌ற் பிர‌சுரிக்க‌ப்ப‌ட்ட‌அந்த‌ப் பிர‌தியிற்கும் இத‌ற்கும் தொட‌ர்பில்லையெனவும்‌ அவ‌ன் எனக்குச் சொல்ல‌ச் சொல்லியிருக்கின்றான்.  999, 998, 997... என்று பக்கங்களிட்டு எழுதிக்கொண்டிருப்ப‌தையே தான் பின்ப‌க்க‌த்திலிருந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கின்றேன் என்ப‌தில் உண‌ர்த்த‌விரும்புகின்றேன் என்று வலியுறுத்தியிருந்தான்.

'பின்புற‌ங்க‌ளின் அழ‌கிய‌ல்... ' ஆய்வுக்குத் த‌ன‌து பின்புற‌மே மிக‌ முக்கிய‌கார‌ண‌மாய் இருந்த‌தென்று அந்த‌வாச‌கி குற்ற‌ஞ்சாட்டிய‌த‌ற்கு உன‌து எதிர்வினை என்ன‌ என்று நான் குறுக்கிட்டுக் கேட்ட‌த‌ற்கு, அவ‌ளை அவ‌ள‌து முகத்தை முத‌லில் கண்ணாடியில் பார்க்க‌ச் சொல் என்றான். எப்ப‌டி எழுதினாலும் வாசிப்ப‌த‌ற்கு நான்குபேர் வ‌ருவார்க‌ள் என்ற‌ அவ‌ன‌து அச‌ட்டுத்துணிச்ச‌ல் என‌க்கு மிகுந்த‌ விய‌ப்ப‌தைத் த‌ந்த‌து. ஆக‌க்குறைந்தது அவ‌ன் த‌ன‌து ம‌ன‌ச்சாட்சியை ச‌ற்று உன்னிப்பாய்க் க‌வ‌னிந்திருந்தால் கூட‌ இந்த‌ 999 ப‌க்க‌ நாவ‌லை எழுதும் விபரீதத்தை நிறுத்தியிருக்க‌லாம்.

வ‌லை, வ‌லை, வ‌லை. எல்லாமே வ‌லையாக‌த் தெரிந்துகொண்டிருந்த‌து. சில‌வேளைக‌ளில் தானே ஒரு வ‌லையாக‌ ஆகிக்கொண்டிருக்கின்றேனோ என்ற‌  எண்ண‌ம் அவ‌னுக்குள்ளும் எழுந்தும் கொண்டிருந்த‌து. ஒரு வ‌லையை அக‌ற்ற‌ இன்னொரு வ‌லை; அந்த‌ இன்னொரு வ‌லையை அக‌ற்ற‌ இன்னுமின்னுமாக‌ நிறைய‌வ‌லைக‌ள். வ‌லைக‌ளை மீன்க‌ள் ம‌ட்டுமில்லை ம‌னித‌ர்க‌ளுந்தான் விரும்புவ‌தில்லை. சில‌ந்தி வ‌கைக‌ளில் ஏதோவொரு சிலந்தியின‌ம் த‌ன‌து வ‌லையில் தானே மாட்டி த‌ற்கொலை செய்து கொள்ளும் என்று யாரோ எழுதியிருந்த‌தை வாசித்தது அவ‌ன‌து நினைவ‌லைக‌ளில் வ‌ந்துபோயிற்று.

இப்ப‌டி தானும், எல்லாமும், வ‌லையாக‌ ஆகிக்கொண்டிருப்ப‌தில் உள‌விய‌ல் சிதைவுக்கு ஆளாகிக்கொண்டிருப்ப‌து அவ‌னுக்கும் விள‌ங்கிக்கொண்டுதானிருந்த‌து. உள‌விய‌லுக்கான‌ சிகிச்சை/ஆலோச‌னை பெறுவ‌தே ஒரு கொலைக்கு நிக‌ர்த்த‌தாய்ப் பார்க்க‌ப்ப‌டும் ச‌மூக‌த்தில் உள‌விய‌ல் சிகிச்சைக்காய் போவ‌து என்ப‌து இன்னொரு உள‌விய‌ல் பிர‌ச்சினையாக‌ மாறி விட‌வும் கூடும் என்ற அச்சத்தில் அதையும் தவிர்த்திருந்தான்.
 

1.jpg

இப்ப‌டி வ‌லைக‌ளைப் ப‌ற்றி தீவிர‌மாய் யோசித்துக்கொண்டு ந‌ட‌ந்துகொண்டிருந்த‌ பொழுதொன்றில்தான் அவ‌ன‌து முன்னாள் காதலி எக்ஸை ச‌ன‌நெருக்க‌முள்ள‌ தெருவில் க‌ண்டிருந்தான். கிட்ட‌த்த‌ட்ட‌ அவ‌னும் எக்ஸும் தொண்ணூறு பாகையில்தான் ச‌ந்தித்திருந்த‌ன‌ர். இன்னும் திருத்த‌மாய்ச் சொல்ல‌ப்போனால் தொண்ணூறு பாகையைத்தாண்டிய‌ சில‌பாகையில் என்றுதான் சொல்ல‌வேண்டியிருக்கும். எனென்றால் இவ‌ன் தான் அவ‌ளைக் க‌ண்டானே த‌விர‌, அவ‌ள் இவ‌னைக் காணவில்லை. அவ‌ளின் பின்புறத்தை வைத்தே அவளை அடையாள‌ங் க‌ண்டிருந்தான் என்று சொல்வ‌தில் அவ‌னுக்கு எந்த‌ வெட்க‌முமில்லை. 'உன‌து பிருஷ்டத்தைப் பார்க்கும்போது எனக்கு - உன‌க்காய் என‌க்குள் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் இத‌யந்தான்- நினைவுக்கு வ‌ருகின்ற‌து' என்று ஒருமுறை அவ‌ளோடு நெருக்க‌மாய் இருந்த‌போது இவ‌ன் சொன்ன‌து அவ‌ளுக்கு இப்போது நினைவில் இருக்குமோ தெரியாது.

வ‌லையைப் ப‌ற்றிக் க‌தைக்க‌த் தொட‌ங்கிய‌வ‌ன் பிருஷ்டம், க‌லாசார‌ம் என்று எங்கையெங்கையோ ப‌ற‌க்கிற‌ ப‌ட்ட‌ம் மாதிரி அலைய‌வைக்கின்றானென்று நீங்க‌ள் நினைக்க‌க்கூடாது. வாழ்க்கையும் அப்ப‌டித்தானே இருக்கிற‌து. எது எத‌ற்கோ தொட‌ங்கும் ப‌ய‌ண‌ம் எங்கு எங்கோ எல்லாம் சுற்றி அலைந்துவிட்டுத்தானே நினைத்த‌ இட‌த்தை அடைந்திருக்கின்ற‌து; சில‌வேளைகளில் நினைத்த‌ இடத்தை அடையாம‌லேயே இடைந‌டுவில் நின்றுமிருக்கிற‌துதானே. ஃபிராய்ட் சொன்ன‌ 'ஆழ்ம‌ன‌த்தில் நிகழா ஆசைக‌ளே க‌ன‌வாய் மாறுகின்ற‌ன‌' என்ப‌து மாதிரி இவ‌னுக்கும் பிறரின் பிருஷ்டம் ஒரு முக்கிய பிர‌ச்சினை ஆகிவிட்டிருந்த‌து.


ருநாள் இவ்வாறுதான் அவ‌னும் அவ‌ளும் பெரு ந‌க‌ர‌த்தை விட்டு ஒதுக்குப் புற‌மான‌ ந‌க‌ரொன்றுக்குப் புற‌ப்ப‌ட்டிருந்த‌ன‌ர். எதையும் திட்ட‌ம் போட்டுச் செய்வ‌தில்லை. ஏனெனில் வார‌க்க‌ண‌க்காய், நாட்க‌ண‌க்காய் திட்ட‌ம் போட்டால் அது நிக‌ழாது போகும் என்ற‌வொரு ஜ‌தீக‌ம் அவ‌ர்க‌ளிடையே இருப்ப‌தால் ம‌ணித்தியால‌ங்க‌ளில் திட்ட‌ம்போட்டு உட‌னே ந‌டைமுறைப்ப‌டுத்துவ‌துதான் அவ‌ர்க‌ளுக்கேற்றதாய் இருந்த‌து. இவ்வாறு சில‌ம‌ணித்தியால‌ங்க‌ள் ஒரு ந‌க‌ருக்கு  ப‌ய‌ணித்து போய்விட்டு, அங்கே என்ன‌ பார்ப்ப‌து என்று தேட‌த்தொட‌ங்கியிருந்த‌ன‌ர்.

தன‌க்கு ஒர‌ள‌வு ப‌ரீட்ச‌ய‌மான‌ பெருந‌க‌ருக்குள்ளேயே ஒழுங்காய் திசை பார்த்து ப‌ய‌ணிக்க‌த் தெரியாத‌ மேதாவியாக‌வே அவ‌ன் எப்போதும் இருந்திருக்கின்றான். அவ‌னைப் போன்ற‌வ‌ர்க‌ளில் துய‌ர் க‌ண்டுதான் யாரோ ஜிபிஎஸைக் க‌ண்டுபிடித்திருக்க‌வேண்டும் என்ற‌ ந‌ன்றியுண‌ர்வு அவ‌னுக்கு ஜிபிஎஸ் மீதுண்டு. ஆனால் அவ‌ளுக்கு அப்ப‌டியில்லை. வரைபடம் பார்த்துப் ப‌ய‌ணிப்ப‌தே பிடித்த‌மாயிருக்கிற‌து, ஜிபிஎஸ் மிகவும் இய‌ந்திர‌த்த‌ன‌மான‌து; நாம் எக்ஸ்ப்ளோர் ப‌ண்ணுவ‌த‌ற்கான‌ எந்த‌ வெளியையும் த‌ருவ‌தில்லை. நாமாய்த் தொலைந்து தேடிக் க‌ண்டுபிடிப்ப‌தே சுவார‌சிய‌மான‌ ப‌ய‌ண‌மாயிருக்கும் என்ப‌து அவ‌ள‌து நிலைப்பாடு.

ச‌ரி, எங்கேயாவ‌து ஒரு கடையில் ஒரு உள்ளூர் வரைபடம் வாங்கி இட‌ங்க‌ளைப் பார்ப்போம என்ற‌போதுதான், அவ‌ன‌து க‌ண்ணுக்குள் ஒரு புத்தகக்கடை தெரிந்த‌து. இந்தக் கடையில் வாங்கினால் விலை குறைவாக‌ வாங்க‌லாம் என்று அங்கே போய், வரைபடத்துடன் மேலதிகமாய் இர‌ண்டு, மூன்று புத்த‌க‌ங்க‌ளும் வாங்கிவ‌ந்தார்க‌ள். இப்ப‌டிச் செல‌வாகுமென்று தெரிந்திருந்தால், இதைவிட‌ முதல் பார்த்த கடைக்கே போயிருக்கலாம் என்றான‌வ‌ன். ஆனால் அந்த‌ப் புத்த‌க‌சாலையில் வாங்கிய‌ நீட்ஷேயின் 'Beyond God & Evil'ல் இருந்து இன்னொரு பிர‌ச்சினை புகைக்க‌த் தொட‌ங்கிய‌து.

அவ‌ன், "இங்கே பார் நீட்ஷே இப்ப‌டிச் சொல்லியிருக்கின்றார், Woman learns how to hate to the extent that she unlearns how - to charm' என்றான். உட‌னே அவ‌ள் எப்ப‌டி நீட்ஷே, தான் ஒரு பெண்ணாக‌ இல்லாது இப்ப‌டிப் பெண்க‌ளைப் ப‌ற்றிச் சொல்ல‌முடியும் என்று ஒரு சண்டையை ஆர‌ம்பித்தாள். அவ‌னும் ஏன் நீட்ஷே அவ‌ருக்குத் தெரிந்த‌ பெண்க‌ளின் மூல‌ம் அறிந்த‌தை வைத்து இதை எழுதியிருக்க‌லாம் என்றான். இல்லை நீட்ஷே திரும‌ண‌ம் செய்ய‌வேயில்லை என்று நீதானே சொன்னாய் என  அவள் ஞாபகமூட்டினாள்.


வ்வாறு அவ‌னின் க‌தையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த‌ நான், உனது க‌தை மிக‌வும் அலுப்பாக‌ ந‌க‌ர்கிற‌து. த‌ய‌வு செய்து நாவ‌ல் எழுதும் உன் கொடுங்க‌ன‌வை நிறுத்திவைக்க‌முடியுமா என்று ம‌ன்றாடும் தொனியில் கேட்டேன். உன‌து வாழ்க்கையில் நூற்றுக்கு தொண்ணூறு வீத‌ம் தேவைய‌ற்ற‌தும் அலுப்பான‌ உரையாட‌ல்க‌ளைச் செய்துகொண்டும் கேட்டுக்கொண்டுமிருக்கும் நீ இவ்வாறு கேட்ப‌த‌ற்கு த‌குதிய‌ற்ற‌வ‌ன் என‌ அவ‌ன் க‌த்த‌த்தொட‌ங்கினான். மேலும் நான் எழுத‌ விரும்பும் காப்பிய‌த்தை நிறுத்து என்று சொல்வ‌து ஓர் அதிகார‌மிக்க‌ உரையாட‌ல்; முத‌லில் ஃபூக்கோவைப் போய் ப‌டித்துவிட்டு வா, இல்லையெனில் ஆக‌க்குறைந்து நான்கைந்து நாட்க‌ளாய்  தொடர்ந்து குடித்தபடி, நாறிக்கொண்டிருக்கும் நீ இன்றைக்கேனும் குளிக்க‌முய‌ற்சி செய் என்று என‌து சுய‌த்தின் மீது எரிய‌ம்புக‌ளை வீச‌த்தொட‌ங்கினான்.

இன்றைக்கு இவனோடிருந்து மேலும் க‌தை கேட்கும் எண்ண‌மில்லாது போன‌தால் நான் என‌து வீட்டை நோக்கி ஒரு பூங்காவும் அத‌ன் நீட்சியில் சிறு காடுமிருக்கும் பாதையால் ந‌ட‌க்க‌த் தொட‌ங்கினேன். அப்போது எனக்கு முன்னால் ஒரு பெண்ணும், ஆணும் மிகுந்த காதலோடு இணைந்து நடக்கக் கண்டேன்.


 

4.jpg

க‌ல்லூரிக்குப் போக‌த் தொட‌ங்கிய‌தால், பழைய‌ ந‌ண்ப‌ர்க‌ளோடு பொழுதைக் க‌ழிப்ப‌து குறைந்து, அவ‌ர்க‌ளும் தொலைவில் விலகிப்போன‌துமாதிரி இவ‌னுக்குத் தோன்றிய‌து. கல்லூரியில் ந‌ட‌க்கும் வ‌குப்புக‌ளுக்கு ஒழுங்காய்ப் போகாவிட்டாலும், க‌ல்லூரியிலேயே த‌ன‌து பொழுதை அதிக‌ம் க‌ழிக்க‌ப் ப‌ழ‌கியிருந்தான். க‌ல்லூரியில் ந‌ட‌க்கும் அமெரிக்க‌ன் ஃபுட்போல், கூடைப்ப‌ந்தாட்ட‌ம் போன்ற‌வற்றைப் பார்ப்ப‌து இவ‌னுக்குப் பிடித்த‌மாயிருந்த‌து. க‌ல்லூரி ஜிம்மிலும், ப‌ப்பிலும் பொழுதைத் த‌னியே க‌ழிக்க‌ப் ப‌ழ‌கியிருந்தான். ப‌ப்பில் இருட்டு மூலையைத் தேடி ஆறுத‌லாய் இர‌சித்து இர‌சித்துக் குடிப்பது இவனுக்குப் பிடித்தமாயிருந்தது. சில‌நாட்க‌ளில் ப‌தினொரு ம‌ணியானால் ப‌ப்பின் ஒருப‌குதி டான்ஸ் ப்ளோராகாக மாறிக் கொண்டாட்ட‌மாகிவிடும். ப்ளோரில் ஆடுவ‌தைவிட‌ ஆட்ட‌த்தைப் பார்ப்ப‌துதான் இவ‌னுக்கு விருப்பாயிருந்த‌து.
ஆட்ட‌ம் உச்ச‌மேற‌ அப‌த்த‌/அங்க‌த‌/துரோக‌ நாட‌க‌ங்க‌ள் ப‌ல‌சோடிக‌ளுக்கிடையில் அர‌ங்கேறும். பிய‌ர் போத்த‌ல்க‌ளை உடைக்காது, கைக‌ல‌ப்பு வ‌ந்து ப‌வுண்ச‌ர்க‌ள் குழ‌ப்புப‌வ‌ர்க‌ளை வெளியே தூக்கிப் போடாது ந‌ட‌ந்த‌ ஆட்ட‌நாட்க‌ள் மிக‌க் குறைவான‌தே. ஆனால் இவற்றுக்கப்பாலும் ச‌ந்தோச‌மும் கொண்டாட்ட‌மும் இர‌வின் வெளியெங்கும் த‌தும்பி வ‌ழிந்துகொண்டேயிருக்கும்.

இவ்வாறு ஒருநாள் த‌னிமையையும், ம‌துவையும், இர‌வையும் சுவைத்துக்கொண்டிருந்த‌பொழுதில் ஒருத்தி மிக‌வும் ப‌த‌ற்ற‌த்துட‌ன் ஒரு பிய‌ரைக் கையிலேந்திய‌ப‌டி இவ‌னோடு மேசையைப் ப‌கிர்ந்துகொள்ள‌முடியுமா என்று கேட்ட‌ப‌டி வந்தாள். 'பிர‌ச்சினையில்லை, அம‌ர‌லாம்' என்றான். ‘நாளை காலை ஒரு முக்கிய‌மான‌ பிர‌ச‌ன்டேச‌ன் இருக்கிற‌து. ஒரு பாட‌த்தின் இறுதித்தேர்வாய் இந்தப் பிர‌ச‌ன்டேச‌னை வைத்திருக்கின்றார்கள். அதுதான் மிக‌வும் ப‌த‌ற்ற‌மாயிருக்கிற‌து’ என்றபடி பிய‌ரை வாயில் வைத்தபடி உறிஞ்சினாள்.

அவ‌ள் நெற்றியில் துளிர்த்திருந்த‌ விய‌ர்வைக்கும், பிய‌ர் போத்த‌லில் ப‌ர‌வியிருந்த‌ நீர்த்துளிக‌ளுக்குமிடையில் இருக்கும் வித்தியாச‌ந்தான் வாழ்வுக்கும் ம‌ர‌ண‌த்திற்குமான‌ வித்தியாச‌மாக்குமென‌ நினைத்த‌ப‌டி அவ‌ளின் பேச்சைக் கேட்க‌த் தொட‌ங்கினான். அவ‌ளுக்கிருந்த ப‌த‌ற்றத்தில் அவ‌ள் இங்கே அங்கேயென‌ விட‌ய‌ங்க‌ளைக் க‌தைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவ‌னுக்குப் ப‌திலுக்குப் பேசுவ‌த‌ற்கென்று எதுவுமேயிருக்க‌வில்லை. அவ‌ளும் இவ‌ன் எதையும் பேசாது த‌ன்னைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்ப‌தையே விரும்பிய‌வ‌ள் போல‌ இடைவிடாது பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

விடைபெற்றுப்போகும்போது, தானிங்கே ரெசிட‌ன்ஸிலேயே த‌ங்கியிருக்கின்றேன், நேர‌மிருக்கும்போது நீ என்னோடு க‌தைக்க‌லாம் என்று அவ‌ள் த‌ன‌து தொலைபேசியை இல‌க்க‌த்தைப் ப‌கிர‌, அவ‌னும் த‌ன‌து இல‌க்க‌த்தைக் கொடுத்திருந்தான்.

அடுத்த‌நாள் காலை எழும்பிய‌போது, இவ‌னுக்கு நேற்றிர‌வு ந‌ட‌ந்த‌து நினைவுக்கு வ‌ர‌, தொலைபேசியில் அவ‌ள் பிர‌ச‌ன்டேச‌னுகுப் போக‌முன்ன‌ர் வாழ்த்துத் தெரிவித்தான். 'நீ ந‌ன்றாக‌ச் செய்வாய், எதற்கும் ப‌ய‌ப்பிடாதே; அப்ப‌டிச் செய்யாதுவிட்டாலும் உல‌க‌ம் அழிந்துபோய்விடாது' என்று ந‌கைச்சுவையாக‌ இவன் சொன்னான். அவ‌ளுக்கு இவ‌ன‌து அழைப்பு விய‌ப்பாயிருந்த‌து என்ப‌து அவ‌ள‌து ந‌ன்றி சொன்ன‌குர‌லிலேயே தெரிந்த‌து, அவ‌ளிருந்த‌ ப‌த‌ற்ற‌த்தில் இப்ப‌டி யாரோ ஒருவ‌ர் த‌னக்காய் யோசிக்கின்றார் என்ற‌ நினைப்பு அவ‌ளுக்குத் தேவையாக‌வுமிருந்த‌து. ‘இந்த‌பிர‌ச‌ன்டேச‌ன் ந‌ன்றாக‌ச் செய்தேன் என்றால் இன்று மாலை என‌து செல‌வில் பிய‌ர் வாங்கித்த‌ருகினறேன்’ என்றாள் அவ‌ள்.

மாலை, அவ‌ன் க‌ல்லூரி ஜிம்முக்குள் நின்ற‌போது தொலைபேசி அழைப்பு அவ‌ளிட‌மிருந்து வ‌ந்த‌து. தான் ப‌ப்பில் நிற்கின்றேன, வ‌ந்து ச‌ந்திக்க‌முடியுமா என்று கேட்டாள். இன்று, நேற்றுப் போல‌ ப‌த‌ற்ற‌மில்லாது புன்ன‌கைத்த‌ப‌டி வ‌ர‌வேற்றாள். வெளியே கொட்டிக்கொண்டிருந்த ப‌னியின் துக‌ள்க‌ள் அவ‌ள் த‌லைம‌யிரில் ம‌ல்லிகைப்பூக்க‌ள் பூத்திருந்த‌ மாதிரியான‌ தோற்ற‌த்தைக் கொடுத்திருந்த‌து. காதுக‌ள் குளிரில் சிவ‌ந்திருந்த‌ன‌. குளிர்க்கோட்டை க‌ழ‌ற்றிய‌ப‌டி 'நான் திருப்திப்ப‌டும‌ள‌வுக்கு என‌து பிர‌ச‌ன்டேச‌னைச் செய்திருக்கின்றேன்' என்றாள். ஏற்க‌ன‌வே பிய‌ரிற்கு ஓட‌ர் செய்திருப்பாள் போல‌. அவ‌ன் வ‌ந்திருந்த‌துமே வெயிட்ட‌ர் ஒரு பெரும் குவளையில்  பிய‌ரை நிர‌ம்பிக் கொண்டு வ‌ந்து மேசையில் வைத்தார். பின் அவ்விர‌வு மிக‌ நீண்ட‌தான‌து. மாறி மாறி உரையாட‌ல். அவ‌னையும் அவ‌ளையும் அறிய‌முய‌ன்ற‌ அற்புத‌க்க‌ண‌ங்க‌ள்.

இர‌ண்டு பேரும் ஒருமிக்கும் புள்ளியென்று எதையும் க‌ண்டுபிடிக்க‌ முடியாவிட்டாலும்,தொட‌ர்ந்து உரையாடிக்கொண்டிருந்த‌து அவ்விர‌வில் இருவ‌ருக்கும் பிடித்த‌மாயிருந்தது. மொழியாலும், க‌லாசார‌த்தாலும்,மேற்கு-கிழ‌க்கு என்று வெவ்வேறு பின்புல‌ங்க‌ளாலும் இருவரும் தூர‌த் தூர‌வாகவே இருந்த‌னர்‌. ஒவ்வா முனைக‌ள் அதிகம் க‌வ‌ர்வ‌தில்லையா, அதுபோல் எதுவோ அவ‌ர்க‌ளை இணைத்துவைத்த‌து போலும்.

பிற‌கான‌ நாட்க‌ள் எவ்வ‌ள‌வு இனிமையான‌வை. நேச‌ம் இவ்வ‌ள‌வு க‌த‌க‌த‌ப்பாய் இருக்க‌முடியுமா என்று வியக்கவைத்த நாட்க‌ள். ப‌க‌லிலும் இர‌விலும் திக‌ட்ட‌வே முடியாது என்று பொங்கிப் பிரவாகரித்த அன்பு. இப்ப‌டியொரு பெண்ணிட‌மிருந்து காம‌ம் பீறிட்டுக் கிள‌ம்ப‌முடியுமா என்று திகைத்து பின் திளைத்த‌பொழுதுக‌ள். அவ‌ள் இருந்த‌பெண்க‌ளுக்கான‌ ரெசிட‌ன்ஸில் கூட‌விருக்கும் அறைத்தோழிக‌ள் வெளியில் போகும்போது, குறுகிய‌‍/நீண்ட‌ ப‌த‌ற்ற‌மும் க‌ள்ள‌மும் காம‌மும் பின்னிப்பிணைந்த‌பொழுதுக‌ள்.

கிட்ட‌த்த‌ட்ட‌ஒருவ‌ருட‌ம் முடிந்து, வ‌ந்த‌ இர‌ண்டு வார‌ கிறிஸ்ம‌ஸ் விடுமுறையில் தான் த‌ன‌து பெற்றோரைப் பார்க்க‌ த‌ன‌து பிறந்த ந‌க‌ரிற்குப் போக‌ப்போகின்றேன் என‌ வெளிக்கிட்டிருக்கிறாள். கிறிஸ்ம‌ஸ் கொண்டாட்ட‌ங்க‌ள் முடிந்து ஸ்நோ பொழியும் அல்லோலோக‌ல்லோல‌த்துட‌ன் குளிர்கால‌த் த‌வ‌ணையிற்கான‌ வ‌குப்புக்க‌ளும் ஆர‌ம்பித்துவிட்டிருந்த‌ன‌. இவ‌னால் அவ‌ளைச் ச‌ந்திக்க‌ முடிய‌வில்லை. தொலைபேசி அழைப்புக்க‌ளுக்கும் எவ்வித‌மான‌ ப‌தில்க‌ளையும் காண‌வில்லை. அவ‌ளிலிருந்த ரெசிடென்ஸில் போய்த்தேடிய‌போது அவ‌ள் இப்போது அங்கே வ‌சிப்ப‌தில்லையென‌ச் சொன்னார்க‌ள்.

அவ‌ளோடு அறையைப் ப‌கிர்ந்த‌ ம‌ற்ற‌ ந‌ண்பிக‌ளிட‌ம் கேட்ட‌போது ஏதோ  வேலை எடுத்து, ரெசிடென்சை விட்டு வெளியே வ‌சிக்க‌ப் போய்விட்டாள் என்ற‌ன‌ர். அவ‌ள‌து த‌ற்போதைய‌ முக‌வ‌ரி த‌ர‌முடியுமா என்று இவ‌ன் கேட்ட‌போது த‌ங்க‌ளுக்குத் தெரியாது என்று இவனைத் தவிர்க்கச் செய்தனர். இவ‌னுக்குப் பித்துப்பிடித்த‌து மாதிரியிருந்த‌து. ஏன் அவ‌ள் அப்படிச் செய்கின்றாள் ஏதாவ‌து பிழையைத் தான் செய்துவிட்டேனா என்று மூளையைத் தோண்ட‌த்தொட‌ங்கினான்.


திரும்ப‌வும் தனிமையும, இருளும், கொடுமையான‌ குளிரும் அவ‌னைச் சூழ‌த்தொட‌ங்கின‌. ஆனால் இவை முன் போதில்லாது தாங்க‌முடியாத‌வையாக‌ யாராவ‌து த‌ன்னோடு வ‌ந்து பேச‌மாட்டார்க‌ளா என்று ஏங்க‌ வைப்ப‌வையாக‌ அவனை மாற்றிவிட்ட‌ன‌. திக‌ட்ட‌த் திக‌ட்ட‌ அன்பைத் த‌ந்த‌வள் இப்ப‌டி பெரும் இடைவெளியைவிட்டு ஒன்றும் சொல்லாம‌ற் போய்விட்டாளென்ற‌ நினைப்பு அவ‌ள் மீது ஒரே நேர‌த்தில் வெறுப்பையும், கோப‌த்தையும் உண்டாக்கின‌.

ஆக‌வும் நினைவுக‌ள் வ‌ந்து அவ‌ன் உண‌ர்வுக‌ளை அரிக்க‌த்தொட‌ங்கும்போது த‌ன‌க்குத் தெரிந்த‌அவ‌ள‌து தொலைபேசி இல‌க்க‌த்தில் அழைக்க‌த் தொட‌ங்குவான். இவ்வாறு தொட‌ர்ச்சியாக‌ மூன்று நான்கு முறை அவ்வில‌க்க‌த்தை அழைக்கும்போது ஒரு ஆண் எடுத்து 'பிழையான‌ இல‌க்க‌த்தை அழைக்கிறாய், நீ கேட்கும் அவ‌ள் இவ்வில‌க்க‌த்தில் இல்லை; இனி அழைக்க‌வேண்டாம்' எனச் சொல்ல‌த்தொடங்கினான். ஒருநாள் ப‌ப்பில் இய‌லாத் தனிமையில் பொதுத்தொலைபேசியிலிருந்து அவ‌ள‌து இல‌க்க‌த்திற்கு அழைத்த‌போது, ஒரு பெண் குர‌ல் ம‌றுமுனையில் எடுத்துக் க‌தைப்ப‌து தெரிந்து. நிச்ச‌ய‌ம் அவ‌னால் அடையாளங்கொள்ள‌க்கூடிய‌தாயிருந்த‌து. அவ‌ளேதான்.
 

3.jpg

'நீ சூஸன் தானே' என்று அவள் பெயரைச் சொல்லி இவ‌ன் கேட்க‌ம‌றுமுனை துண்டிக்க‌ப்ப‌டடுவிட்ட‌து. திரும்பி நாலைந்துமுறை இவ‌ன் எடுப்ப‌தும், எதிர்முனை துண்டிப்ப‌துமாயிருக்க‌, க‌டைசியாய் 'த‌ய‌வுசெய்து வைத்துவிடாதே நான் சொல்வ‌தைக் கேள். இப்போது என் நிலை எப்ப‌டியென்ப‌து அறிவாயா? நீ என்னை உண்மையில் நேசித்திருப்பாயின் தொலைபேசியை வைக்காது நான் சொல்வ‌தைக் கேள்' என்று உடைந்த‌குர‌லில் பேச‌த் தொட‌ங்கினான். இம்முறை ம‌றுமுனை துண்டிக்காது ம‌வுன‌த்துட‌ன் இவ‌ன் பேசுவ‌தைக் கேட்க‌த் தொட‌ங்கிய‌து. இறுக்க‌ப்பூட்டியிருந்த‌ அவ‌ள் ம‌ன‌து ச‌ற்று நெகிழ்ந்திருக்க‌வேண்டும் போல‌. இவ‌ன் 'என்ன‌ நட‌ந்த‌து உன‌க்கு?' என்று கேட்டு, எல்லாவித‌மான‌ த‌ன் துய‌ர‌ங்களையும் சொல்ல‌த் தொட‌ங்கினான். அவ‌ள‌து மிக‌ப்பெரும் ம‌வுன‌ம் இவ‌னை ஒரு இராட்ச‌த‌வில‌ங்காய் விழுங்க‌வும் தொட‌ங்கியிருந்தது. அன்றிர‌வு குடித்த‌ ஏழாவ‌து பிய‌ர் தந்த‌ உச்ச‌போதை போன‌த‌ன் சுவடே தெரியாம‌ற்போய்விட்ட‌து.

மிகவும் இய‌லாத‌ப‌ட்ச‌த்தில் இவ‌ன் 'நீயொரு வார்த்தை பேச‌மாட்டாயா?' என்று திருப்ப‌த் திருப்ப‌க் கேட்க‌த்தொட‌ங்கினான். இறுதியில் அவள், 'ச‌ரி, த‌ய‌வுசெய்து இனி தொலைபேசி எடுக்காதே, நான் வ‌ருகின்ற‌ ச‌னிக்கிழ‌மை க‌ல்லூரிக்கு இந்த‌நேர‌ம் வ‌ந்து க‌தைக்கின்றேன்' என்றாள்.

ச‌னிக்கிழ‌மை வ‌ந்த‌து; வ‌ந்தாள். இப்போதிருக்கும் நான் முன்பு இருந்த‌வ‌ள் அல்ல‌. நாங்க‌ளிருவ‌ரும் இருந்த‌ ந‌ல்ல‌நினைவுக‌ளோடு பிரிந்துவிடுவோம் என்றாள். ஏன் என்ன‌ந‌ட‌ந்த‌து? என்னில் என்ன‌பிழையைக் க‌ண்டாய்? த‌வ‌றுக‌ள் இருந்தால் சொல், நான் திருத்திக்கொள்கின்றேன். த‌ய‌வுசெய்து என்னைவிட்டுப் போகாதே. நீயில்லாத் த‌னிமையை யோசிக்க‌முடிவ‌தில்லை என்று இவன் கெஞ்சத்தொடங்கினான். 'இல்லை த‌ய‌வு செய்து என்னை ம‌ற‌ந்துவிடு' என்று அவ‌ள் திருப்ப‌த் திருப்ப‌ச் சொல்ல‌த் தொட‌ங்கினாள். என்னால் முடியாது என்று அவ‌ள் கையைப் பிடித்து இத‌ழில் முத்த‌மிட‌முனைந்துபோது, ' F*** off, you are abusing me... உன‌க்குக் கார‌ண‌ந்தானே வேண்டும். நான் இன்னொருத்த‌னுட‌ன் சேர்ந்து வாழ‌த்தொட‌ங்கியிருக்கின்றேன். கார‌ண‌ம் போதுமா?' என்று கூறிவிட்டு இருட்டில் க‌ரைந்துபோயிருந்தாள்.

அவ‌ன் அன்றிலிருந்து கிட்ட‌த்த‌ட்ட‌ ஆறு நாட்க‌ள் வீட்டுக்கு வ‌ராது வெளியில்தான் திரிந்திருக்கின்றான். சாப்பாடு, இய‌ற்கை உபாதையெல்லாம் வெளியேதான். அந்த‌ ஆறு நாட்க‌ளில் ஓரிருமுறை பொதுக்க‌ழிப்ப‌றையில் குளித்திருக்கின்றான். ஆடை காயும் வ‌ரை சில‌ம‌ணித்தியால‌ங்க‌ள் பாத்ரூம் கதவை மூடிப்போட்டு உள்ளேயே அம‌ர்ந்திருக்கின்றான்.

அப்போது வெளியே மிக‌உக்கிர‌மான‌ குளிர். ஹோம்லெல்ஸ் நண்பர்கள்தான் இவ‌னை அந்த‌ ஆறு நாட்க‌ளும் காப்பாற்றியிருக்கின்றார்கள். குளிர் தாங்காத‌போது, மிக‌வும் ம‌லிவாய் தாங்கள் வாஙகி வைத்திருந்த‌ க‌ஞ்சாவை ஊத‌த்த‌ந்து உடம்பின் குளிரை உறையச் செய்திருந்தார்க‌ள். த‌ங்க‌ளுக்குக் கிடைத்த‌ சில க‌ம்ப‌ளிக‌ளை இவ‌னோடு ப‌கிர்ந்திருக்கின்றார்க‌ள். இப்ப‌டிக் க‌ழிந்த‌ ஆறாவ‌து நாளில்தான் இவ‌னோடு உயர்க‌ல்லூரியில் ப‌டித்த‌ தோழியொருத்தி க‌ண்டு, ரோட்டிலிருந்து எழுப்பிக்கொண்டுபோய், த‌ன‌து வீட்டில் வைத்து பிட்டும் மாம்ப‌ழ‌மும் பிசைந்து ஊட்டி விட்டிருக்கின்றாள். தனது சொந்தக்கையால் உணவை எடுத்துச் சாப்பிட‌முடியாத‌ அள‌வுக்கு மிக‌வும் ப‌ல‌வீன‌மாய் இருந்திருக்கின்றான்.


வ்வாறு அவ‌ன் த‌ன‌து க‌தையை எனக்குச் சொல்லி முடித்த‌போது, 'இந்த‌க் காத‌லுக்காக‌வா இவ்வ‌ள‌வு சித்திர‌வ‌தைக‌ளை நீ அனுப‌வித்தாய், சும்மா தூசென‌ இதைத் த‌ட்டிப்போயிருக்க‌லாம்' என்று எல்லோரைப் போல‌வே என‌க்கும் சொல்ல‌ விரும்ப‌மிருந்தாலும் அவ‌ன் குர‌லில் இன்னமும் க‌னிந்துகொண்டிருந்த‌ நேச‌ம் என்னை எதையும் பேசாது த‌டுத்து நிறுத்திய‌து. 'அந்த‌ஆறு நாட்க‌ளில் உன்னை உன‌து பெற்றோர் தேட‌வில்லையா?' என்று ச‌ம்பிர‌தாய‌மான‌ கேள்வியை நான் அவ‌னிட‌ம் கேட்டேன். 'ஓம். அவைய‌ளும் தேடினைவைதான். ஏலாத க‌ட்ட‌த்தில் பொலிஸிட‌மும் முறையிட்டிருக்கின‌ம். நானும் ட‌வுன் ர‌வுணுக்குள்ளேதான் ஒளித்துக்கொண்ட‌னான். அத்தோடு பொலிஸும் ப‌தின்ம‌வ‌ய‌துக‌ள் என்றால் கொஞ்ச‌ம் தேடுவான்க‌ள். ப‌தினெட்டு வ‌ய‌துக்குப் பிற‌கு என்டால் அவ்வ‌ள‌வு அக்க‌றை எடுக்க‌மாட்டான்க‌ள். ஏனென்டால் இங்கை க‌ன‌ச‌ன‌ம் வீட்டை உற‌வுக‌ளைவிடடு ஓடிப்போற‌து சாதார‌ண‌மாய் ந‌ட‌க்கிற‌துதானே' என்றான்.

அவ‌னை நான் ச‌ந்தித்த‌து, அவ‌னின் இந்தக் க‌தையைக் கேட்ட‌து எல்லாம் அந்த‌ க‌ல்லூரி வ‌ளாக‌த்தில்தான். நானும் அங்கே ப‌குதிநேர‌மாய் வ‌குப்புக்க‌ள் எடுக்க‌த் தொட‌ங்கியிருந்த‌ கால‌ம் அது. 'இதுவெல்லாம் ந‌ட‌ந்து எவ்வ‌ள‌வு கால‌ம் ஆகின்ற‌து?' என்று கேட்டேன். 'நான்கு மாத‌ங்க‌ளாகிவிட்ட‌ன. இப்போது இங்கே வ‌குப்புக்க‌ள் எடுப்ப‌தில்லை, ஆனால் வ‌ந்து வ‌ந்து போய்க்கொண்டிருப்பேன்' என்றான். ஏனென்று கேட்ட‌த‌ற்கு 'அவ‌ளை எங்கேயாவ‌து பார்க்கும் ச‌ந்த‌ர்ப்ப‌ம் வ‌ந்துவிடாதா என்பதற்காய்' என்றான். பிறகு இந்த‌நான்கு மாத‌ங்க‌ளில் ஒருநாள் அவ‌ளைச் ச‌ந்தித்த‌தாக‌வும், அவ‌ளோடு தான் க‌தைக்க‌ முற்ப‌ட்ட‌போது, த‌ன்னோடு க‌தைக்க‌வேண்டாமென்று சொல்லி வில‌த்திப் போன‌தாக‌வும், தான் பின் தொட‌ர்ந்தபோது க‌ம்ப‌ஸ் பொலிஸிட‌ம் அவள் முறையிட்டதாக‌வும் சொன்னான்.

'அநேக‌மாய் உல‌கிலிருக்கும் எல்லோருமே இவ்வாறான‌ காய‌ங்க‌ளைத் தாண்டித்தான் வ‌ந்திருப்போம். இவ்வாறான‌ கொடுங்கால‌ங்க‌ளைத் தாண்டிப் போய்ப்பார்த்தால் வாழ்க்கை இன்னும் அழ‌காயிருக்கும். ஏன் நீ ந‌ட‌ந்துபோன‌ விட‌ய‌ங்க‌ளை ம‌றந்துவிட்டு முன்னே நகர்கின்ற வாழ்க்கையைப் பார்க்க‌க்கூடாது?' என்றேன். நான் சொல்வ‌தை ம‌வுன‌மாய்க் கேட்டுக்கொண்டிருந்த‌வ‌ன் கொஞ்ச‌நேர‌ அமைதியைக் குலைத்து, 'என்ன‌தான் இருந்தாலும் ஒரு த‌மிழ்ப்பெட்டையை நான் ல‌வ் ப‌ண்ணியிருந்தால் இப்ப‌டியெல்லாம் செய்திருக்க‌ மாட்டாள்தானே' என்றான்.

'த‌மிழ்ப்பெட்டை என்றில்லை, ம‌னித‌ம‌ன‌ங்க‌ளே விசித்திர‌மான‌துதான். க‌ண‌ந்தோறும் மாறிக்கொண்டிருப்ப‌வை. மாறும் ம‌ன‌ங்க‌ளிற்கு ஏன் தாம் மாறினோம் என்று சொல்வ‌த‌ற்கு சில‌வேளைக‌ளில் கார‌ண‌ங்க‌ளே இருப்ப‌தில்லை. நீ இப்ப‌டி அவ‌ளுக்காய் ஏங்கிக்கொண்டிருப்ப‌தில் இருந்து தெரிகிறது, அவ‌ள் உன்னை நிராக‌ரித்த‌ற்கு ஒரு வ‌லுவான‌ கார‌ண‌த்தை நீ தேடிக்கொண்டிருக்கின்றாய் என்பது. அதுதான் உன்னை இன்னும் க‌ஷ்ட‌ப்ப‌டுத்துகின்ற‌து. உல‌கில் ந‌ட‌க்கும் எல்லா விச‌ய‌ங்க‌ளுக்கும் ஏதேனும் கார‌ணங்க‌ள் இருக்கா என்ன‌? நீயும் உன‌து காத‌ல் விட‌ய‌த்தை இவ்வாறு எடுத்துவிட்டு ந‌க‌ர‌முய‌ற்சி செய்யேன்' என்று நான் கடைசியாய் அவனுக்குச் சொன்ன‌தாக‌வும் நினைவு.

பிற‌கு சில‌மாத‌ங்க‌ளில் என‌து ப‌குதி நேர‌வ‌குப்புக்க‌ள் முடிந்து நான் அக்க‌ல்லூரிக்குப் போவ‌தை நிறுத்தியிருந்தேன். அவ‌னைப் ப‌ற்றிய‌ நினைவுக‌ளும் ம‌ற‌க்க‌ப்ப‌ட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் அவ‌ன் விழிக‌ளுக்குள் தெரிந்த‌ஏதோ ஒரு இன‌ம் புரியாத‌ த‌விப்பு ம‌ட்டும் என்னைவிட்டுப் போக‌வில்லை. ஒருநாள் ச‌ப்வேயில் போகும்போது இர‌ட்டைக் கொலை ச‌ம்பவ‌ம் ப‌ற்றிய‌ செய்தி பேப்ப‌ரில் வந்திருந்த‌து. கொல்ல‌ப்ப‌ட்ட‌இர‌ண்டுபேரில் அவனது ப‌ட‌மும் பிர‌சுரிக்க‌ப்ப‌ட்டிருந்த‌து . மிக‌வும் அவ‌ச‌ர‌ப்ப‌ட்டுவிட்டானோ என்று ம‌ன‌ம் பெரும் மழையின் ஏற்பட்ட மண்சரிவைப்போல அரிக்கத்தொடங்கியது.


உபகதை:
கொலை ந‌ட‌ந்த‌அன்று, இவ‌ன் அவ‌ளையும் அவ‌ள‌து புதிய‌ காத‌ல‌னையும் க‌ண்டிருக்கின்றான். த‌ங்க‌ளைப் பின் தொட‌ர‌வேண்டாம் என்று அவர்கள் கேட்டும் இவ‌ன் பின்தொட‌ர்ந்திருக்கின்றான். அவ‌ர்க‌ளும் தாம் வ‌ழ‌மையாக‌ப் போகும் திசையை மாற்றி க‌ல்லூரிக்குப் பின்னாலிருக்கும் சிறு காடு இருக்கும் ப‌குதியால் சென்றிருக்கின்றன‌ர். இவ‌னுக்குத் த‌ன்னைப் புற‌க்க‌ணித்து அவ‌னோடு க‌தைத்துக்கொண்டு போகும் அவ‌ளைப் பார்க்க‌ வ‌ன்ம‌ம் மன‌திற்குள் வெடித்துப் ப‌ர‌வியிருக்கிற‌து போலும். ஜீன்ஸிற்குள் வைத்திருந்த‌ ம‌ட‌க்குக் க‌த்தியால் ச‌ட‌க்கென்று அவ‌ளோடு போன பெடிய‌னின் க‌ழுத்தில் நான்கைந்து முறை வெட்டியிருக்கின்றான். த‌டுக்க‌முய‌ன்ற‌ அவ‌ளுக்கும் க‌ன்ன‌த்தில் வெட்டு விழுந்திருக்கிற‌து. அவ‌னது உயிர‌ட‌ங்கிப் போகும்வ‌ரை இவ‌ன் அவளது த‌லைம‌யிரைப் பிடித்துக்கொண்டு பார்க்க‌ வைத்திருக்கின்றான். பிற‌கு த‌ன‌து பெற்றோர் இருந்த மாடியின் உச்சிக்குப் போய், இந்த‌ பூமியிற்கு இனி வ‌ர‌க்கூடாது என்ப‌த‌ற்காய் மேலே ப‌ற‌ந்து போவ‌த‌ற்காய் கீழே குதித்திருக்கின்றான்.

(எழுதியவனா, எழுத வைத்தவனா அல்லது கதையைக் கேட்டவனா எவன் இந்தக் கொலையைச் செய்தான் என்ற குழப்பத்தோடு இந்தக் கதை முடிவதற்கு, எழுதியவரைத் தெளிவுபடுத்தக் கேட்க முடியாது. ரோலண்ட் பார்த் ‘ஆசிரியரின் மரணம்’ பற்றி ஏற்கனவே விரிவாக எழுதியும் விட்டார். முடிக்கப்படாத 333 பக்க நாவலொன்றும் தற்கொலை செய்த அவனது வீட்டைக் கனேடிய பொலிஸ் தேடியபோது கண்டெடுக்கப்பட்டுமிருந்தது)
-------------------------------------------

ஓவியங்கள்: கிளிம்ட்
(நன்றி: 'அம்ருதா' - சித்திரை- 2018)

 

http://djthamilan.blogspot.com/2018/06/blog-post_10.html?m=1

விற்பனைக்கு அல்ல...

1 week 6 days ago
விற்பனைக்கு அல்ல...

 

 
k3

டவுன் பஸ் அந்த நகைக்கடைக்கு ஐம்பது அடி முன்பே பயணிகளை இறக்கி விட்டது. லக்ஷ்மி தனது கையில் சுருட்டி வைத்துக் கொண்டிருந்த மஞ்சள் பையைக் கைகளில் இறுக்கி வைத்தபடி கீழே இறங்கினாள். அது தீபாவளி சீசன் என்பதால் கூட்ட நெரிசலில் ஜேப்படி நடப்பதற்கு வாய்ப்புகள் அதிகம். அவள் கையில் சுருட்டி வைத்திருக்கும் மஞ்சள் பை அவளுடைய முழு வாழ்வின் கனவு. அதனை அத்தனை எளிதில் பறிகொடுக்க அவள் தயாராக இல்லை. 
அந்த நகைக் கடையை இதே வீதியில் கடந்து செல்லும்போது பலமுறை கவனித்திருக்கிறாள். அவள் சமையல் வேலைக்குச் செல்லும் இரண்டு மூன்று வீடுகளில் அந்த வீட்டு மனிதர்கள் அந்தக் கடையின் மகாத்மியத்தைப் பற்றிக் கூறும்போது செவி மடுத்துக் கேட்டிருக்கிறாள்... மேலும் லக்ஷ்மி வீட்டில் உள்ள தனது ஒரே பொழுதுபோக்கு சாதனமான தொலைக்காட்சி பெட்டியில் தோன்றும் நகைக்கடை விளம்பரங்களில் பார்த்திருக்கிறாள். கைராசி, சேதாரம் போன்றவற்றை விட அவர்களுடைய கடை சேலத்தில் மட்டும் அதுவும் கடை வீதியில் மட்டும் இருப்பது என்னவோ லக்ஷ்மிக்கு அதன் மீது ஓர் அபிமானம் உண்டு. 
தனது வாழ்வின் லட்சியமான இரண்டு குடைகளுடன் கூடிய ஒரு நீண்ட நீலக்கல் தொங்க, வெளிப்பகுதி முழுவதும் வேலைப்பாடுடன் சின்ன சின்ன நீல மணிகளால் கோர்க்கப்பட்ட ஒரு ஜோடி அழகிய ஜிமிக்கியை அந்தக் கடையில்தான் வாங்க வேண்டும் என்பது அவளுடைய ஆசை.

"நாளைக்கு போனஸ் போடப்போறாங்க. என்ன வேணும் லக்ஷ்மி உனக்கு?'' என்றான் ரங்கன் முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னால். அப்பாவின் சொற்ப சம்பாத்யத்தில் லக்ஷ்மிக்குக் குபேரன் மாப்பிள்ளையாக வருவதற்கு வாய்ப்பில்லை என்றாலும் ரங்கசாமி உழைப்பின் மீது நம்பிக்கையுள்ள துடிப்பான கணவன். அழகன். கம்பீரமானவன். அவனுடைய அழகிய சிகை அவன் முன் நெற்றியை மறைக்கும்போது மேலும் அழகாகத் தெரிவான். அப்போது அவள் ஒரு சில உலகங்களுக்குச் சொல்லாமல் சென்று வருவாள்.
"நீலக்கல் வச்ச ரெட்டை குடை ஜிமிக்கி'' என்றாள் ரங்கசாமியின் சிகையை அளைந்தபடி. அவனுடைய தாய் தந்தையர் அவனுடைய இரண்டு சகோதரிகளுடன் ஆறுபேர் கொண்ட மிகச் சிறிய அந்த ஒண்டுக் குடித்தனத்தில் இப்படிச் சிகையை அளைந்து அவனுடன் அவள் பேசுவதற்கு அமையும் சந்தர்ப்பங்கள் மிக மிகக் குறைவு.
"எத்தனை பவுனில்?''
"அந்த அளவுல பண்ணனும்னா குறைஞ்சது ஒன்றரை பவுன் வேணும்''
ரங்கசாமி சிரித்தான். 
"எனக்கு போனஸ் வெறும் ஆயிரம் ரூபாய். அப்பா அம்மாகிட்ட கொடுத்தது போக உனக்கு நூறோ இருநூறோ கொடுக்கலாம்னு இருந்தேன். ஏதோ புடவை கேட்பாய்ன்னு பார்த்தா ஜிமிக்கி கேக்கிறியே . அடுத்த ஜென்மத்தில் பார்க்கலாம்'' என்றான் அவள் இடையைத் தழுவியபடி.
ஒரு சராசரி மானிட வாழ்வில் பொருளாதாரத்திற்கும் தங்கத்தின் விலைக்கும் நேரடித் தொடர்பு உள்ளது. இந்தியா போன்ற நாடுகளில் தங்கம் பொதுமக்களின் ஒரு முதலீடாக இருப்பதால் அதன் பயன்பாடு எளிதில் கீழ்தட்டு மக்களைச் சென்றடைவதே இல்லை. ஆனால் லக்ஷ்மியின் கனவு வெறும் பொருளாதாரம் சார்ந்ததில்லை. அவள் அந்த ஜிமிக்கியை ஒரு சாதாரணப் பெண் அதன் அழகியல் தன்மை
களில் எளிதில் கவரப்பட்டு ஆசை கொள்வாளே... அதே மாதிரிதான் ஆசைபட்டாள். 
"எங்கே புடிச்ச இந்த நீலக்கல் வச்ச ரெண்டு குடை ஜிமிக்கியை ?'' என்றான் ரங்கசாமி.
லக்ஷ்மி ஆவலுடன்,"நதியா ஒரு படத்தில் கல்யாணகோலத்தில் வந்து நிப்பா. அப்போ அவ இந்த நீலக்கல் வச்ச ஜிமிக்கி போட்டிருப்பா. அவ முகத்துக்கு அவ்வளோ நல்லா இருக்கும். அன்னிலருந்து எனக்கு அதே மாதிரி ஒரு ஜிமிக்கி வாங்கணும்னு ஆசை'' என்றாள்.
"சினிமால காட்டுவதெல்லாம் ஒரிஜினல் இல்லை. டூப்ளிகேட்''
"நான் ஒரிஜினல்தானே?''
"ரொம்ப நாள் ஆகும் லக்ஷ்மி''
"ஆகட்டும் நான் நாளைக்கே வேணும்னு கேக்கலை. கொஞ்சம் கொஞ்சமா பணம் சேர்ப்போம். அப்புறமா வாங்கலாம். ஒருவேளை ஜிமிக்கி வாங்கணும் என்பதால் நம்மோட சேமிக்கும் பழக்கம் மேலும் வலுப்படலாமில்லையா?'' என்றாள்.

மறுநாளே அவன் லக்ஷ்மியை தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிக் கிளை ஒன்றிற்கு அழைத்துச் சென்றான். அவள் பெயரில் கணக்கு ஒன்றைத் தொடங்கினான். அந்தக் கணக்கில் அவளிடம் கொடுக்கலாம் என்று வைத்திருந்த இருநூறு ரூபாயைப் போட்டுக் கணக்குப் புத்தகத்தை லக்ஷ்மி கையில் கொடுத்து, " மாசா மாசம் இதில் நம்மால எவ்ளோ சேமிக்க முடியுமோ அதைப் போடுவோம். என்னிக்காவது ஒருநாள் நீ ஆசைப்பட்ட நீலக்கல் ஜிமிக்கி உன் காதில் தொங்கும் சரியா?'' என்றான்.
மறுமாத சம்பளம் ரங்கசாமி வாங்குவதற்குள் லக்ஷ்மியின் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும் புரட்டி போட்டது போலானது. தொடர்ந்து இரவு ஷிஃப்ட் வேலைக்குப் பனிவிழும் இரவுகளில் சைக்கிளில் அவன் தொழிற்சாலைக்கு ஐந்து கிலோமீட்டர் சென்றதால் சளி என்று கண்டறியப்பட்ட நிமோனியா காய்ச்சல் நெஞ்சில் உறைந்து ரங்கசாமியின் உயிரைக் குடித்தது. அவர்கள் இருவருக்கும் நடுவில் பல தழுவல்களைப் பெற்று ஜொலித்திருக்க வேண்டிய தாம்பத்தியம் ஒரே ஆண்டில் கருகிப் போனது.
ஒரு சராசரி பெண்ணிற்கு நேரும் அவலம் அவளுக்கும் நேர்ந்தது. மேலும் இரண்டு பெண்கள் திருமணமாகாமல் வீட்டில் இருக்கும்போது மகனை நினைவுபடுத்தியபடி மருமகள் இருப்பதை விரும்பாத ரங்கசாமியின் பெற்றோர், அவளை அவளுடைய பிறந்த வீட்டில் கொண்டு விட்டனர். மீண்டும் பிறந்தவீட்டின் இன்னல்களுடன் தனது வாழ்க்கையை ஓர் இளம் கைம்பெண் என்ற பட்டத்தையும் சுமந்து கொண்டு போராடத் தொடங்கினாள். சுயசம்பாத்தியம் இல்லை என்றால் பெண்ணிற்கு மதிப்பில்லை என்பதைப் புரிந்துகொண்டபோது, வாழ்க்கை ஒரு சவாலாக நின்றது. அவளைப் போன்ற பெண்கள் சுயசம்பாத்தியம் என்று கிளம்பினால் ஒன்று, பற்றுபாத்திரம் தேய்த்து வீட்டை பராமரிக்கும் ஒரு பணிப்பெண்ணாகவோ, அல்லது இரண்டு மூன்று இல்லங்களில் அடுப்படியில் வெந்து சமையல்காரியாகவோதான் செல்ல முடியும் என்பது முகத்தில் அறைந்தது. 
லக்ஷ்மி சமையல் வேலையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். சமையல் வேலையும் அவளுக்கு அதிகமாகக் கொட்டிக் கொடுத்து விடவில்லை. தனது தன்மானத்தையும் விட்டுக் கொடுக்காமல், தன் மீது விழும் பரிதாபப் பார்வைகளையும் தடுக்க முடியாமல், தனது இளமையையும் காத்துக் கொண்டு, சுடும் அடுப்புடன் மனிதர்களின் சுடுசொற்களையும் தாங்கிக் கொண்டு போராடியதில் தலை நரைத்ததுதான் மிச்சம். இரண்டு மூன்று இல்லங்களில் சமையல் வேலை செய்து பெற்றுவரும் வரும்படி ஒரு கெüரவமான வாழ்க்கையை வாழ மட்டும்தான் உறுதுணையாக இருந்தது. உறவுகள் விலகிச் செல்லச் செல்ல ஒண்டுக் குடித்தனங்களின் அக்கம்பக்கத்தினரே உறவுகள் ஆயினர். முடி நரைத்தாலும் பல வருடங்களுக்கு முன்னர் முளைத்த ஆசை மட்டும் நரைக்கவில்லை. நெஞ்சின் ஒரு மூலையில் அந்த நீலக்கல் தொங்கும் இரட்டைக் குடை ஜிமிக்கி அசைந்து கொண்டே இருந்தது. 

 
லக்ஷ்மி பணம் சேர்க்கத் தொடங்கினாள். கடைகளுக்கு இட்லி செய்து கொடுத்தால் கணிசமாகக் காசு வருகிறது என்று கேள்விப்பட்டுப் பெரிய பெரிய இட்லி குண்டானும் கொடியடுப்பும் கொண்டுவந்து போட்டு விடிகாலையில் நான்குமணிக்கு எழுந்து நூறு இட்லிகள் செய்து கடைகளுக்கு சப்ளை பண்ணத் தொடங்கினாள். தரத்தில் சிறிதும் சமரசம் செய்துகொள்ளாத அவளுடைய உழைப்பிற்குப் பலன் இருந்தது. மளமளவென்று சின்னஞ்சிறு ஓட்டல்களில் அவளுடைய இட்லிகளுக்கு நல்ல வரவேற்பு இருந்தது. சிரார்த்தம், சீமந்தம் போன்ற ஒருநாள் சமையல்களுக்குச் சென்று வரத் தொடங்கினாள். கையில் கொஞ்சம் பணம் சேரத் தொடங்கியது. தனது ஒரே சொத்தான பெயிண்ட் உதிர்ந்த டிரங்க் பெட்டியின் அடியில் இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு புதைத்து வைத்திருந்த வங்கிக் கணக்குப் புத்தகத்தை அந்த வங்கிக்கிளையில் சென்று புதுப்பித்தாள். அவர்கள் கேட்ட ஆதாரங்களையும் புகைப்படங்களையும் அளித்துப் பணம் சேர்க்கத் தொடங்கினாள். தானியங்கி பணப் பட்டுவாடா எந்திரத்தின் செயல்முறைகள் அவளை வெருட்டாமல் புரிந்து கொள்ளுதலின் ஆர்வம் காரணமாக எளிதாகவும் வியப்பூட்டுவதகவும் இருந்தது. தனக்குக் கிடைத்த ஒரு தனிமை சந்தர்ப்பத்தில் அவர்கள் கொடுத்த பிளாஸ்டிக் கார்டை தேய்த்து அவள் அந்த இயந்திரத்தை இயக்கிப் பணம் எடுத்தபோது ஒரு சிறுகுழந்தையைப் போலக் கைதட்டி குதூகலித்தாள்.
"இந்த வயசில் நீ ஜிமிக்கி மாட்டிப்பியா ?'' என்றாள் பக்கத்துக் குடித்தனத்தைச் சேர்ந்த ரேவதி. ரேவதிக்கு இவளைப்போல அடுப்பில் அல்லல் படும் அவதி இல்லை. ஒரு மகன் ஒரு மருமகள் பேரன் ஒருவன் என்ற குடும்பம் அவளுடையது என்றாலும் லக்ஷ்மியின் முழு வாழ்க்கையையும் அறிந்த தோழமையுள்ள ஜீவன். 
லக்ஷ்மி கண்ணாடியில் தனது உருவத்தைப் பார்த்தாள். போராட்டமும் தனிமையும் அனுபவக் கோடுகளால் முகத்தின் அழகை மறைத்து வயதைக் கூட்ட முற்பட்டாலும், அவன் பற்றி இழுத்த கரங்களின் நினைவிற்காக அந்த ஜிமிக்கியின் மீதான ஆசை மறையவில்லை என்பதை அந்தக் கண்ணாடியில் கண்டுகொண்டாள்.
"லக்ஷ்மியம்மா உங்க நதியா நடிச்ச படம் டிவியில் போடறான்''என்று ரேவதியின் மருமகள் நித்தியா கூவினாள். எப்போது டி.வியில் அந்தப்படம் போட்டாலும் தன்னை அழைக்குமாறு கூறியிருந்தாள். லக்ஷ்மி அவசரமாக அங்கு சென்றாள்.
நதியாவை மணப்பெண்ணாக அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நெற்றிச் சுட்டி, காசு மாலை, அங்கி, ஒட்டியாணம் எல்லாம் போட்டுக் கொண்ட நதியா தனது காது தோடுகளைக் கழற்றியபடி ,"இந்தத் தோடு எடுப்பா இல்லையே'' என்றதும் அவள் தந்தை ஒரு பேழையை நீட்டுகிறார். நதியா அந்தப் பேழையைத் திறக்க உள்ளே அந்த இரட்டைக் குடை நீல ஜிமிக்கி ஜொலித்தது.
" இதுவா ?'' என்றாள் ரேவதி.
"ஆமாம்'' என்றாள் லக்ஷ்மி.
"லக்ஷ்மி வயசு என்பதை விடு. உனக்கு எதுக்கு லக்ஷ்மி ஜிமிக்கி?'' என்றதும் லக்ஷ்மிக்கு "உனக்கு' என்ற சொல்லின் பொருள் புரிந்து வலித்தது.
அதனைப் புரிந்து கொண்ட நித்தியா லக்ஷ்மியை கட்டியணைத்து ," எங்க லக்ஷ்மியம்மாவுக்கு என்ன குறை? அந்த ஜிமிக்கி நதியாவை விட லக்ஷ்மியம்மாவுக்குத்தான் இன்னும் நல்லா இருக்கும்'' என்றாள்.
"ரெண்டு பவுனுக்கு மேல இருக்கும் போலிருக்கே லக்ஷ்மி? அம்பதாயிரம் ரூபாய்க்கு மேல ஆகாது?''
"கொஞ்சமாவா இந்த நகைக்கடைக்காரனுங்க செய்கூலி சேதாரம் போடறானுங்க? கண்டிப்பா இருக்கும்'' என்றாள் நித்தியா.
"உன்னிடம் அவ்வளவு பணம் இருக்கா லக்ஷ்மி?'' ரேவதி கேட்டாள். 
"நாலு வருஷமா என்னுடைய உழைப்பு பாங்க் அக்கவுண்ட்ல அம்பதாயிரமா சேர்ந்திருக்கு ரேவதி''
முதல் நாள் இருபத்தையாயிரமும் மறுநாள் இருபத்தையாயிரமுமாக மொத்தம் ஐம்பதாயிரம் பணத்தைத் தானியங்கி பணப் பட்டுவாடா எந்திரத்தின் மூலம் எடுத்து ஒரு பழைய பர்சினுள் வைத்துக் கொண்டு அந்தப் பர்சை ஒரு மஞ்சள் பையினில் சுற்றி எடுத்துக் கொண்டு லக்ஷ்மி கூட்டம் மிகுந்த கடை வீதி நோக்கிக் கிளம்பினாள்.
 
 
உயரமான பளிங்குக் கற்களால் ஆன வாசற்படிகள். பெரிய பெரிய கண்ணாடி கதவுகள். ஒவ்வொருமுறையும் அந்தக் கதவுகள் திறந்து மூடப்படும்போது குளிர்காற்று லக்ஷ்மியின் முகத்தைத் தழுவியது.
"என்னம்மா வேணும் ?'' உயரிய ஆடை அணிந்து சென்றவர்களை எவ்வித கேள்வியும் கேட்காமல் உள்ளே அனுமதித்த வாயில்காப்போன் இவளைப் பார்த்ததும் அதட்டலாகக் கேள்வி கேட்டான்.
"ஆ ! ரெண்டு கிலோ கோதுமையும் ஒரு லிட்டர் சமையல் எண்ணெய்யும் வாங்க வந்தேன்'' என்றாள் லக்ஷ்மி விருட்டென்று.
"நக்கலா?'' என்றான் வாயில்காப்போன்.
"நகைக் கடைக்கு எதுக்கு வருவாங்களாம்?''என்று லக்ஷ்மி உள்ளே நுழைந்தாள்.
"என்ன வாங்க வந்த?'' என்றான் அவன் ஒருமையில்.
"சொன்னாத்தான் உள்ள விடுவியா?''என்றாள் லக்ஷ்மியும் ஒருமையில்.
"அடிக்கடி வந்தா எது எது எங்க எங்க இருக்கும்னு தெரியும். நீ புதுசுதானே அதான் வளையலா... தோடா... சங்கிலியா மூக்குத்தியான்னு சொன்னா அந்த இடத்துக்கு அனுப்பி வைப்பேன். உன்னைப் பார்த்தா நகை வாங்க வந்தவ மாதிரி தெரியலை. அதான் கேட்டேன்''என்றான் அவனும் விடாமல்.
"ஜிமிக்கி பார்க்கணும்'' என்றாள். அதன்பிறகே அவன் உள்ளே ஜிமிக்கி பிரிவிற்கு அனுப்பி வைத்தான்.
அங்கும் உருவு கண்டு எள்ளுதல் நிகழ்ந்தது. அவளை ஒருவரும் அமரச் சொல்லி நிர்பந்திக்கவில்லை. பெரிய பெரிய விளக்குகளின் கண்ணைப் பறிக்கும் ஒளியில் அவள் மேலும் மங்கலாகத் தெரிந்தாள். வசதி படைத்தவர்கள் நாற்காலிகளில் அமர்த்தப்பட்டு உபசரிக்கப்பட்டதற்கு அவள் வருத்தப்படவில்லை. தன்னிடம் ஒருவார்த்தை கூடப் பேசாமல் முகம் பார்ப்பதைத் தவிர்ப்பதை எப்படி இவர்களால் இவ்வளவு கச்சிதமாகச் செய்ய முடிகிறது என்பது புரியவில்லை. அவள் வெறுத்துப் போய் நுழைவுப்பகுதியில் போடப்பட்டிருந்த சோபா ஒன்றில் அமர்ந்தாள்.
"நகைக்கடைகள் கூடப் பாவப்பட்டவங்களுக்குக் கிடையாது போலிருக்கு'' என்றாள் சற்று வருத்தப்பட்ட குரலில். தான் பேசியது ஒருவருக்கும் கேட்டிருக்காது என்றுதான் நினைத்தாள். ஆனால் அருகில் நடுத்தர வயதில் மிடுக்கான உடை அணிந்து தங்க
முலாம் போட்ட கண்ணாடி அணிந்த ஒரு நடுவயதுக்காரர், "என்ன சொன்னீங்கம்மா?'' என்றார். அவள் பதறிப் போய்த் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
"பதறாதீங்க. நீங்க என்ன சொன்னீங்களோ அதைத் திருப்பிச் சொல்லுங்க'' என்றார்.
"பின்னே என்னங்க. நான் வந்து அரைமணி நேரமாச்சு. எனக்கு என்ன வேணும்னு யாரும் கேட்கலை. நானும் மனுஷிதானே? என்னைப் பார்த்தா திருட்டு நகை விக்க வந்தவளை மாதிரியா இருக்கு ? இந்தப் பைக்குள் சுளையா ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் வச்சிருக்கேன்'' என்றாள்.
"என்ன வாங்க வந்தீங்க?''
"ஜிமிக்கி''
என்ன மாதிரி மாடல் ?
"நீலக்கல் வச்ச இரட்டைக் குடையுடன் கூடிய ஜிமிக்கி''
"ஏதாவது படம் வச்சிருக்கீங்களா?''
"படமெல்லாம் இல்லை. ஆனா நேத்திக்கு மதியம் நதியா நடிச்சு ஒரு படம் டி.வியில் காட்டினாங்க. அதில் நதியா கல்யாணம் பண்ணிகிறப்போ இந்த ஜிமிக்கி போட்டிருப்பா''
"ஓ... அந்தப் படமா? அந்த ஜிமிக்கி இருபது இருபத்தஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி ரொம்பப் பிரபலமாச்சே? இப்ப அந்த மாடல் அவுட் ஆஃப் ஃபாஷன் ஆயிடுச்சேம்மா ?''
லக்ஷ்மிக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. 
"இருந்தா பார்க்கணும். இல்லைன்னா வேற கடைக்குப் போக வேண்டியதுதான்'' என்று முனகினாள்.
"குறிப்பா இந்த ஜிமிக்கிதான் வேணும் அப்படிங்கறதுக்கு ஏதாவது சொந்தக் காரணங்கள் உண்டாம்மா? இது உங்க சொந்த விஷயம்னா சொல்ல வேண்டாம்'' என்ற அந்த நடுத்தரவயதுக்காரரின் வினாவுதலில் ஒரு தனிப்பட்ட அக்கறை தெரிந்தது.
"என் கணவனுக்கும் இந்த ஜிமிக்கிக்கும் ஒரே வயசு. இருபத்தஞ்சு வருஷம்'' என்றாள் லக்ஷ்மி.
அந்த மனிதருக்குத் தூக்கிவாரி போட்டது. அவளுடைய ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும் புரிந்துகொள்ள அந்த ஒரு வாசகம் போதுமானதாக இருந்தது என்றாலும் லக்ஷ்மி அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகத் தனது கதையை அவரிடம் கூறத் தொடங்கினாள். கேட்டுக் கொண்டிருந்தவருக்கு இரண்டு மூன்று முறை தொண்டை கமறியது.
அந்த நடுத்தரவயதுக்காரர் தனது கைப்பேசியிலிருந்து இணையம் மூலம் ஒரு படத்தைப் பதிவிறக்கம் செய்து அதனை அண்மைப்படுத்தி லக்ஷ்மியிடம் காட்டினார்.
லக்ஷ்மி முகமெல்லாம் மலர "இந்த ஜிமிக்கிதான்'' என்றாள்.
சுந்தரம் வாசலில் இருந்த வாயிற்காப்போனை அழைத்தார். 
"சொல்லுங்க முதலாளி'' என்று வாயிற்காப்போன் வந்து நின்றான்.
லக்ஷ்மி தனது சேலைத் தலைப்பால் முன்நெற்றியையும், பிடரிப் பகுதியையும் துடைத்துக் கொண்டாள். இத்தனை நேரம் அவள் பேசிக் கொண்டிருந்தது அந்தக் கடைமுதலாளியிடம் என்பது புரிந்தது.
"நான் சொன்னேன்னு ஆசாரி மாணிக்கத்தைக் கூட்டிகிட்டு வா'' என்றார் அந்தக் கடை முதலாளி.
அந்த நகைக்கடையின் முதன்மை ஆசாரியான மாணிக்கம் என்பவன் உயரிய ஜீன்ஸ் பேண்டும் ஒரு டீ ஷர்டும் அணிந்தபடி இருந்தான்.
"மாணிக்கம் இதுதான் ஜிமிக்கி ஒன்றின் மாதிரி வடிவம். உன்னுடைய மெயிலுக்கு அனுப்பியிருக்கேன். எவ்வளவு நாளில் செஞ்சு முடிக்க முடியும்னு சொல்லு''
" கலை ட்ரான்ஸ்போர்ட் பாúஸôட பையன் திருமணத்துக்கு நகைகள் பண்ண ஆர்டர் இருக்கு சார். எப்படியும் ஒருவாரம் ஆகும்'' 
" ஒரு வாரம் ஆகுமாம் லக்ஷ்மியம்மா. பரவாயில்லையா?''
லக்ஷ்மி தனது மஞ்சள் பையைத் திறந்து அதிலிருந்த பர்சிலிருந்து நோட்டுக்களை எண்ணத் தொடங்கினாள்.
"உங்ககிட்ட பணம் இருக்கு என்பதை எனக்குச் சொல்லவேண்டாம் அம்மா'' என்றார் நகைக்கடை முதலாளி தனது தங்கமுலாம் பூசப்பட்ட கண்ணாடியை கழற்றி நாசூக்காகத் துடைத்தபடி.
"இல்லை அட்வான்ஸ் எதுவும் குடுக்கணுமா?''
"வேண்டாம். இன்னிக்கு வெள்ளிக்கிழமை சரியா அடுத்தவாரம் வெள்ளிக்கிழமை வாங்க. உங்க ஜிமிக்கி ரெடியா இருக்கும். இது உங்களுக்குன்னு வடிவமைத்துக் கொடுக்கபோற ஜிமிக்கி. இதுக்கு உங்க கிட்டேயிருந்து ஒரு பைசா கூடச் செய்கூலி சேதாரமா வாங்க மாட்டேன். போதுமா ?''
" அது எனக்கு ஏதோ தர்மம் பண்ணுவது போலாயிடாதா?'' என்றாள். 
கடைக்காரர் அதிசயித்துப் போனார்.
"சரிம்மா, குறைந்த அளவு சேதாரமும் செய்கூலியும் வாங்கிக்கிறேன். சம்மதமா?'' என்று கேட்டுவிட்டுச் சிரித்தார். லக்ஷ்மியும் சம்மதம் என்பதற்கு அடையாளமாகத் தலையை ஆட்டினாள்.
 
லக்ஷ்மி முதல் நான்கு நாட்கள் ஜிமிக்கியைப் பற்றிய நினைவு இல்லாமல் இருந்தாள். ஓரிரு சமயம் ஒரு சிறுமியைப் போலத் தான் வயதுக்கு மீறிய ஆசைகளில் மூழ்கிக் கிடக்கிறோமா என்றும் தோன்றியது. இருப்பினும் அந்த ஜிமிக்கியுடன் அவனில்லாமல் கடந்து போன தனது வாழ்க்கையின் போராட்டம் நினைவுக்கு வரும். உடனே தனக்கு அந்த ஜிமிக்கி ஒரு வெற்றியின் அடையாளம் என்று தோன்றும். வாழ்க்கை இதுபோன்ற இலக்குகளை நிர்ணயித்துப் பயணிப்பதில்லை எனினும் பெண்கள் இது போன்ற இலக்குகளை நிர்ணயித்துக் கொள்வதும், அதனை அடைவதும், அவ்வாறு அடைந்ததை நினைவுகூராமல் கடந்து விடுவதும்தான் வாடிக்கை. லக்ஷ்மிக்கு அப்படி இல்லாமல் தனது அற்ப ஆசையையும் அதனை அடையப் போராட வேண்டியிருந்ததையும் நினைத்துப் பார்க்கச் சந்தர்ப்பம் நேரிட்டிருக்கிறது.
மேலும் அது கல்யாண சீசன் என்பதால் அவளுக்கு நன்கு பரிச்சயப்பட்ட பரிசாரகரின் வேண்டுகோளுக்கிணங்கி அவருடைய கல்யாண காண்டாரக்ட் ஒன்றிற்குக் கூடமாட ஒத்தாசை செய்யும் பணி வேறு இருந்ததால் அக்கம்பக்கம் என்ன நடக்கிறது என்பதே தெரியாமல் போனது.
ஐந்தாம் நாள் முழுவதும் அடித்துப் போட்டது போல உறங்கிக் கிடந்தவள் பக்கத்து வீட்டு ரேவதியின் வீட்டில் சப்தமே இல்லையே என்று விசாரிக்கக் கிளம்பினாள். 
" என்னவோ தெரியல லக்ஷ்மி. என் மகன் முருகேசன் போன வாரம் மூச்சு இழுக்குதுன்னு சொல்லிகிட்டே இருந்தான். நெஞ்சு வலியா இருக்கு
மோன்னு டாக்டருங்க சந்தேகப்பட்டாங்க. என்னென்னவோ வைத்தியமுறையில சிகிச்சை கொடுத்தாங்க. அவங்க பண்ணின ஒரு டெஸ்ட் அவனுக்கு ஒத்துக்காம போயி ரெண்டு சிறுநீரகமும் பழுதாயிடுச்சாம். ஏதோ டயாலிசிஸ்னு சொல்றாங்களே அது ரெண்டு மூணு வாட்டி பண்ணினா கிட்னி ரெண்டும் தானே செயல்பட ஆரம்பிச்சுடுமாம். கவர்மெண்டு ஆசுபத்திரியில் உடனே செய்ய வசதியில்லையாம். பிரைவேட் ஆசுபத்திரியில் கொறஞ்சது அம்பதாயிரம் ரூபா செலவாகுமாம். நான் அவ்வளவு பணத்துக்கு எங்க போவேன் லக்ஷ்மி?''என்று அரற்றினாள்.
லக்ஷ்மி அவசர அவசரமாக அரசு மருத்துவமனைக்கு ஓடினாள். சீரற்ற சுவாசத்துடன் நித்தியாவின் கணவன் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருந்தது தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
நித்தியாவும் இன்னும் கொஞ்சம் புரியும் மொழியில் ரேவதி கூறியதையேதான் மீண்டும் கூறினாள்.
"இப்பவே உன் புருஷனைத் தனியார் மருத்துவமனைக்கு மாற்றுவதற்கான ஏற்பாட்டைக் கவனி'' என்றாள் லக்ஷ்மி எவ்வித தயக்கமும் இல்லாமல்.
"மாமி கொறஞ்சது நாப்பதாயிரம் செலவாகுமாம். மருத்துவம் கூட ஏழைகளுக்கு எட்ட முடியாத உயரம் மாமி'' 
"எட்ட முடியும்'' என்று லக்ஷ்மி தனது மஞ்சள் பையை அவளிடம் நீட்டினாள்.
மாமி நித்தியாவிற்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. நாக்கு மேல் அண்ணத்துடன் ஒட்டிக்கொண்டது.
"இது உங்களோட இருபத்தஞ்சு வருஷக் கனவு மாமி''
"ஆனா இது உன்னோட இருபந்தஞ்சு வருஷ நிஜம் நித்தியா. என்னிக்குமே கனவு நிஜமாகும்போது உனக்கும் உன் புருஷனுக்கும் ஒரே வயசுதான் இருக்கணும். உனக்கு அம்பது வயசும் உன் புருஷனுக்கு இருபந்தஞ்சு வயசும் இருக்கக் கூடாது. இது உனக்கு இப்ப புரியாது. இல்லை இல்லை. உனக்கு இது புரியவே வேணாம். வாங்கிக்கோ. எவ்வளவு சீக்கிரம் அவனுக்கு டயாலிசிஸ் பண்ணி குணப்படுத்தறியோ அவ்வளவு சீக்கிரம் பண்ணு''என்றாள்
அடுத்த மூன்றுநாட்கள் நித்தியாவின் கணவனைத் தனியார் மருத்துவமனையில் சேர்த்து மாற்று ஏற்பாடாகச் செயற்கைச் சிறுநீரகச் சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டு மூன்று டயாலிசிசில் அவனுடைய சிறுநீரகம் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டு நித்தியாவின் மாங்கல்யம் காப்பாற்றப் பட்டது. நித்தியா லக்ஷ்மியின் காலில் விழுந்து அழுதாள்.
"கண்டிப்பா அவரும் நானும் எப்பாடு பட்டாவது அந்தப் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்திடறோம். நீங்க கண்டிப்பா அந்த ஜிமிக்கியை போட்டுக்கணும்'' என்றாள்.
"போடி பைத்தியக்காரி. இப்பவே பாதி முடி எனக்கு நரைச்சாச்சு. நீ எப்பத் திருப்பிக் கொடுக்கிறது நான் எப்ப மாட்டிகிறது. புருஷன்தான் ஒரு பெண்ணுக்கு ஜிமிக்கி. சரியா?. அசடு கண்ணைத் துடச்சிக்க'' என்றாள்.
 
அதன்பிறகு அவள் அந்த நகைக் கடை இருந்த வீதியின் பக்கம் கூடப் போகவில்லை. ஆர்டர் கொடுத்த நகையை வாங்கவும் இல்லை; வேண்டாம் என்று நிராகரிக்கவும் இல்லை. நேரில் சொல்லாமல் இருக்கிறோமே என்று ஒரு குற்ற உணர்வு மட்டும் இருந்தது.
ஒருநாள் கடைவீதியில் வேறு வேலையாகப் போய்க் கொண்டிருந்தபோது கப்பல் போன்ற கார் ஒன்று அவள் அருகில் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து அந்த நகைக்கடை முதலாளி வெளியில் இறங்கினார். லக்ஷ்மிக்கு குப்பென்று வேர்த்தது. இப்படி ஓர் இக்கட்டில் மாட்டிக் கொண்டு விட்டோமே என்று அவளுக்குச் சங்கடமானது. இதுபோன்ற தருணங்களில் அதிகமாக வாய் விட்டு மாட்டிக் கொள்வதைவிட மெüனமாக இருப்பது நல்லது என்ற வகையில் அவள் ஒன்றும் பேசாமல் இருந்தாள்.
"நீங்க வரமுடியாமல் போனதுக்கு உங்களுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கலாம். அதற்குள் என்னால் தலையிட முடியாது. இருந்தாலும் அந்தக் காரணத்தை அறிஞ்சுக்க விருப்பப்படறேன். இங்க சொல்றதுக்கு உங்களுக்குக் கஷ்டமா இருந்தா எங்க நகைக் கடைக்கு வந்து சொல்லுங்க. நீங்க அந்த ஜிமிக்கியை வாங்கிக்காமப் போனதுக்கு எனக்குக் கொஞ்சம் கூட வருத்தம் இல்லை'' என்றார்.
லக்ஷ்மி மறுப்பேதும் சொல்லாமல் அவருடைய நகைக்கடைக்குச் சென்றாள். இந்தமுறை வாயில் காப்போன் அவளை ஒன்றும் கேட்காமல் உள்ளே அனுமதித்தான். பணம் வாங்கும் இடத்திற்குப் பின்னால் கண்ணாடி கதவுடன் கூடிய அறை இருந்தது. அந்த அறையிலிருந்து வெளியில் வந்த ஒரு சிப்பந்தி லக்ஷ்மியை அந்த அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றான். உள்ளே கடையின் முதலாளி ஓர் உயர்தரப் பட்டுக் கம்பளம் போர்த்தியிருந்தாற்போன்று செய்நேர்த்தியுடன் கூடிய ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார். எதிரில் ஆசாரி என்று அறியப்பட்ட மாணிக்கமும் அமர்ந்திருந்தான். மாணிக்கத்தின் முன்பு ஓர் அழகிய பேழை . மாணிக்கம் அந்த அறையிலிருந்து வெளியேறினான்.
லக்ஷ்மி அந்தக் கடைக்காரர் சொன்னதும் அவர் முன்பிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தாள். அவளிடம் தயக்கம் எதுவும் இல்லை. நித்தியாவின் கணவனுக்கு ஏற்பட்ட சீர்குலைவையும் அதற்குத் தனது மொத்த சேமிப்புப் பணமும் துணை போனது குறித்தும் விவரமாகக் கூறினாள்.
"எனக்கு உங்க கிட்ட சொல்லாம இருக்கோமேன்னு வருத்தம் இருந்தது நிஜம்தான். ஆனா இதைச் சொல்ல இவ்வளவு தூரம் வரணுமான்னு ஒரு சோர்வு. என்னதா மேலோட்டமா நான் தியாகம் பண்ணிட்டதா பீத்திகிட்டாலும் இந்தக் கடையையும் இந்த ஜிமிக்கியையும் பார்க்க நேரிட்டால் உள்ளுக்குள்ள ஒரு புழுக்கம் இருக்கும் இல்லியா? அதைப் பெரிசு படுத்துவானேன்னுதான் வரலை'' 
அந்த நகைக்கடைக்காரர் பேழையைத் திறக்கப் போனார். 
"ஒருவேளை என்னுடைய செய்கையில் உங்களுக்கு ஓர் அபிமானம் ஏற்பட்டு அதன் மூலமா இந்த ஜிமிக்கையை நீங்க எனக்கு இலவசமா கூடத் தர முன்வந்துட்டா என்ன பண்ணுவதுன்னு ஒரு பயமும் என்னுடன் கூடவே இருந்ததும் ஒரு காரணம் சார். அப்படி ஒரு நினைப்பு உங்களுக்கும் என் மேல் வரக்கூடாது. நானும் அப்படி ஒரு நினைப்பை உங்களுக்கு ஏற்படுத்தக் கூடாது. இல்லீங்களா? அதனாலதான் வரலை'' 
அவளுக்குப் பதில் சொல்ல நகைக்கடை முதலாளிக்கு வார்த்தை எழவில்லை.
"நான் கிளம்பறேங்க''
சொல்லிவிட்டு லக்ஷ்மி அங்கிருந்து எழுந்து விட்டாள்.
அவளுக்குத் தெரியாமல் அவள் சென்ற திசையைப் பார்த்து நகைக்கடைக்காரர் ஒரு கும்பிடு போட்டார்.
அந்தக் கடையில் நுழைந்ததும் இடதுபுறத்தில் ஒரு நீள கண்ணாடி அறையும் அந்த அறைக்குள் பல பல பிரிவுகளில் அவர்களுடைய பல்வேறு அணிகலன்களைப் பார்வைக்கு வைத்து அதன் கழுத்தில் ஒரு அட்டையைக் கட்டி எடை மற்றும் விலையைக் குறிப்பிட்டிருப்பார்கள். 
நகைக்கடை முதலாளி அந்தப் பேழையிலிருந்து அந்த இரட்டைக் குடை நீலக்கல் பதித்து நீலமணிகளால் கோர்க்கப்பட்டிருந்த அந்த ஜிமிக்கி ஜதையை எடுத்தார். ஓரளவு சித்திரவேலைப்பாடுடன் கூடிய பீடம் ஒன்றை அந்தக் கண்ணாடி சுவர்களுக்குப் பின் வைத்தார். அந்தப்பீடத்தின் மேல் அந்த ஜிமிக்கி ஜதையை வைத்தார். ஒரு சிப்பந்தியிடம் சிறிய வாசகம் எழுதப்பட்ட பிளாஸ்டிக் பலகை ஒன்றை கொண்டுவரச் சொன்னார். அந்தப் பிளாஸ்டிக் பலகையை அந்தப் பீடத்தின் முன்பு பார்வையாளர்
களும், வாடிக்கையாளர்களும் படிக்கும்வண்ணம் சாய்த்து வைத்தார். வெளியில் வந்து அந்தப் பலகையில் எழுதியிருந்ததை வாசித்தார்.
"விற்பனைக்கு அல்ல'
அவருக்குத் தெரியும் அந்த நீலக்கல் ஜிமிக்கி விலை மதிப்பற்றது என்று. 
சத்தியப்பிரியன்
 
 

http://www.dinamani.com

கம்போடியா பரிசு

1 week 6 days ago
கம்போடியா பரிசு - சிறுகதை
 
 

தமிழ்மகன் - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

தோளில் பாந்தமாக அழுத்திய அந்த விரல்கள் சரவணனு டையவை என நினைத்தேன். மிக மிருதுவாக அழுத்திய படி இருந்தன அந்த விரல்கள். எதிரில் அமர்ந்திருந்த ரமேஷ் சிரிக்கவேதான் சந்தேகம் வந்தது. கண்களைத் தாழ்த்தி, அழுத்திய அந்த விரல்களைக் கவனித்தேன். இரண்டு கைகளின் விரல்களிலும் செக்கச் சிவப்பாய் நகப்பூச்சு. திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தேன். இன்னும் சிவப்பாய் உதட்டுச் சாயம் பூசிய கறுப்பு ஸ்கர்ட் போட்ட ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள். மேலும் திடுக்கிட்டு எழுந்து நின்றேன்.

அந்தப் பெண் சிரித்தாள். ``உட்கார்’’ என்றாள் ஆங்கிலத்தில். ராகம்போல இழுத்துப் பேசும் அவளின் உச்சரிப்பு பாணியும், கெஞ்சலான அல்லது கொஞ்சலான குரலும் பதிலுக்குச் சிரிக்கவைத்தன. `சின்னப் பெண். என்ன துணிச்சலில் என்மீது கை வைத்து அழுத்துகிறாள்?’

``நோ’’ என்றேன்.

46p1_1528266378.jpg

அவள் உரிமையோடு என் கையைப் பிடித்து அழுத்தி உட்காரவைத்தாள். நண்பர்கள் அனைவரும் சிரித்தனர். எனக்கு வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றது. நானும் சிரித்தேன். சிரிப்பதைத் தவிர்த்து வேறு என்ன செய்வது எனத் தெரியவில்லை. நண்பர்களின் ஏற்பாடு இது எனத் தெளிவாகப் புரிந்தது. கம்போடியா வந்து இன்று ஆறாவது நாள். ஆயிரம் வருஷத்து அங்கோர்வாட் தமிழ்க்கோயிலில் ஆரம்பித்து நாம்பென் நகரத்து நவீனயுகம் வரை பார்த்தாயிற்று. நாளை சென்னைக்குக் கிளம்ப வேண்டும். அதற்குள் என்னை வைத்து அவர்களுக்கு ஒரு விளையாட்டு தேவையாக இருக்கிறது.
சரவணன் நெருங்கி வந்து கண் சிமிட்டி, `என்ன சொல்றே?’ என்றான் பார்வையாலேயே நான் ``ஆளை விடுங்கப்பா’’ என எழுந்தேன்.

அந்தப் பெண் என்னைத் தோளில் அழுத்தி, தன்மேல் சாய்த்துக்கொண்டு, ``ஃபிப்தி தாலர்’’ என்றாள். அதிகம் பாலூற்றிய தேநீரின் நிறத்தில் இருந்தாள். மஞ்சளுக்கும் வெண்மைக்கும் இடையில் ஒரு நிறம். லிப்ஸ்டிக் தீட்டிய உதடு. இங்கு எல்லாப் பெண்களுமே தீட்டியிருக்கிறார்கள். உதடும் கண்களும் சேர்ந்து சிரித்தன. நான் அவளைப் பார்க்கிறேன் என்பது தெரிந்ததும் போலீஸுக்கு அளவெடுக்க நிற்பதுபோல சற்றே விறைப்பாக நின்று அவளைச் சரிபார்த்துக்கொண்டாள். மங்கிய வெளிச்சத்தில் கறுப்பு உடையில் அவளுடைய நிறம் மட்டுமே தெரிந்தது. ``ஃபிப்தி தாலர் ஓகே?’’
``என்னம்மா சொல்றே?’’ என்றேன்.

``தமிழ்ல கேட்கிறான் பாரு... ஃபிப்டி டாலர் கேக்கறாப்பா’’ என்ற ரகு, ``ஓகே... ஓகே’’ என்றான் அவளைப் பார்த்து.

``உனக்கு ஓகே-ன்னா நீ கூட்டிட்டுப் போ... என்னை வம்புல மாட்டிவிடாத.’’

``ஒண்ணும் பண்ணிட மாட்டா. பயப்படாமப் போடா.’’

மணி, நள்ளிரவைக் கடந்துவிட்டது. இரவு மையம் கொள்ளக் கொள்ள பெண்கள் அதிகமாக நடமாடுவது தெரிந்தது.

நாம்பென் நகர பார் ஒன்றில் இப்படி என்னை ஏடா கூடமாகச் சிக்கவைக்க, நண்பர்கள் திட்டமிட்ட சம்பவத்தின் பின்னணியில் என்னுடைய டீடோட்டலர் விரதம் முக்கிய காரணமாக இருந்தது. எனக்காக ஒருவர் ஐம்பது டாலரை எடுத்துக் கொடுக்க, ஒருவர் என் அறை எண்ணை அவளிடம் சொல்லி அரை மணி நேரம் கழித்து வரச் சொல்ல, என்னை உடனே மூட்டை கட்டி ரூமுக்குச் சென்று தயாராகச் சொல்ல... எல்லாமே சில விநாடிகளில் நடந்தன.

``உனக்குப் பிடிக்கலைன்னா... மசாஜ் பண்ணச் சொல்லிட்டுப் போகச் சொல்லிடு. புரொஃபஷனல் மசாஜ் டிரெய்னர்ஸ் இவங்கள்லாம்’’ என என் காதருகே கிசுகிசுத்தான் ரகு.

ஒரு மாதிரியாக மனதைத் தேற்றிக்கொண்டு, அறைக்குக் கிளம்பினேன். எங்கள் மூவருக்குமே தனித்தனி அறைகள். அறையில் போய் டிவி போட்டுவிட்டு `கியாமித்தாய்... கிச்சாய்... மியாய்’ என அவர்கள் கெமர் மொழியில் இழுத்து இழுத்துப் பேசும் விவாத நிகழ்ச்சி ஒன்றைச் சிறிது நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஜில் ஏசி-யில் சின்னச்சின்ன வியர்வைத் துளிகள் அரும்பிக் கொண்டிருப்பதை உணர முடிந்தது.

`டிங்... டிங்...’

இதயம் நின்று துடித்தது. மனைவிக்குத் துரோகம், பிறன்மனை நோக்கும் சிற்றாண்மை, பொதுவெளியில் சொல்லத் தயங்கும் செயல் என்ற குற்ற உணர்வு, குறுகுறு எதிர்பார்ப்பு... எல்லாமாக வயிற்றிலிருந்து புறப்பட, எச்சில் விழுங்கி... கதவைத் திறந்தேன்.

அவ்வளவு கிட்டத்தில் வந்து ``ஹாய்...’’ என்றாள். இன்னும் அழகாக மாறியிருந்தாள்.

``ஹாய்!’’

பெர்ஃப்யூம் வாசனை.  கட்டிலின் மேல் துள்ளி அமர்ந்து குஷன் அதிர்வில் அப்படியே மகிழ்ந்து ஆடினாள். வாட்சைக் கழற்றி போன் அருகே வைத்தாள்.

``இரவில் இந்த பாரில்தான் தங்குவியா?’’

``இல்லை... தினமும் என் வீட்டுக்குப் போயிடுவேன்.’’

46p2_1528266397.jpg

``வீடு எங்கே?’’ - இது தேவையற்ற கேள்வி. எனக்கு, நான் இருக்கும் ஹோட்டலின் பக்கத்துத் தெருவில் விட்டாலே திரும்பி வருவதற்கு வழி தெரியாது.

ஆனால், அவள் பதில் சொன்னாள். ``இங்கிருந்து 15 கிலோமீட்டர். ஒரு கிராமம். எங்கள் ஊரிலிருந்து நான்கு பேர், இங்கு உள்ள பார்களில் வேலைசெய்கிறோம்.’’

தேவையில்லாத... தேவைக்கு அதிகமான விளக்கம். பேச்சு போதும்போல இருந்தது. அவளுக்கும் அப்படி இருந்திருக்க வேண்டும்.

``குளித்துவிட்டு வந்துவிடட்டுமா?’’ என்றாள்.

``நிச்சயமாக.’’

சரக்கென ஜிப்பை இழுத்து அவளுடைய மேலாடையை அகற்றினாள். பதறிப்போய் ஓடி அறைக் கதவைச் சாத்தினேன். அதுவரை அது திறந்தே கிடந்தது. அவள் சிரித்தாள். ஸ்கர்ட்டைக் கழற்றினாள். இரட்டை ஆடையில் மேலும் வெள்ளை வெளேர் எனத் தெரிந்தாள். குளியல் அறைக் கதவைத் திறந்து வழிகாட்டினேன். கழற்றிய இரண்டு துணி வகையறாவையும் தோளில் போட்டுக்கொண்டு லேசாக உரசியபடி உள்ளே சென்றாள்.

``நீ குளிக்கவில்லையா?’’ என்றாள்.

``அப்பவே குளிச்சுட்டேன்.’’ தமிழில்தான் சொல்ல வந்தது. அவள் புரிந்துகொண்டு, கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள். ஷவர் சத்தம் கேட்டது. இதுதான் தருணம் என வெளியில் ஓடி, பாரில் கிண்டலடித்து உட்கார்ந்திருக்கும் நண்பர்களுடன் ஐக்கியமாகிவிடலாமா என நினைத்தபோது, அவள் வெள்ளை டர்க்கி டவலை நடுவாகக் குறுக்கில் கட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்தாள்.

``நான் தயார்.’’

அருகே வந்து அணைக்க நினைத்தவள், இன்னொரு கையால் பாத்ரூம் கதவை இழுத்து அறைந்து சாத்தினாள். `க்ளுக்’ என ஒரு சத்தம் கேட்டது. அது, சாத்திய கதவிலிருந்து வந்தது.

கண்களை அழகாக உருட்டி... `என்ன சத்தம்?’ என்பதாகப் பார்வையால் கேட்டாள். நான் முன்வந்து கதவை ஒருமுறை தள்ளித் திறக்கப் பார்த்தேன். திறக்கவில்லை. அவளும் நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தாள். குளியல் அறையைத் திறப்பதற்கான குமிழைத் திருகித் திறக்க முயன்றேன். அது அசையவில்லை. அவளும் சேர்ந்து என் கையோடு சேர்த்து குமிழைத் திறக்க எத்தனித்தாள். உட்பக்கம் தாழிட்டுக்கொண்டது தெரிந்தது.

மூர்க்கமாக இரண்டு மூன்று முறை இழுத்தும் திருகியும் பார்த்தாள். நான் மெள்ள என் கைகளை எடுத்துக்கொண்டேன்.

``ஏன் திறக்கவில்லை?’’ என்றாள்.

``உள் பக்கம் பூட்டிக்கொண்டுவிட்டது’’ சைகையும் ஆங்கிலமுமாகச் சொன்னேன்.

``என் டிரெஸ் எல்லாம் உள்ளே இருக்கிறது’’ அவள் கண்கள் பதறுவதைப் பார்த்தேன்.

கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். இரவு 1:50.

46p3_1528266419.jpg

ஒரு திருப்புளி இருந்தால் தாழ்ப்பாள் இருக்கும் இடத்துக்குள் விட்டு நெம்பிப் பார்க்கலாம். பாக்கெட்டில் இருந்த பால்பாயின்ட் பேனாவால் ஏதாவது செய்ய முடியுமா என நம்பிக்கையில்லாமல் முயன்றேன்.

``திறக்கவில்லையா?...’’ என்றது அவளுடைய பெருமூச்சுடன் வந்த குரல்.

உள்ளே சென்று வேறு உபகரணங்கள் கிடைக்குமா எனப் பார்த்தேன். கப், டிஷ்யூ பேப்பரில் சுற்றிய கண்ணாடி டம்ளர், சர்க்கரை நிரப்பிய சாஷே, ஸ்பூன்.

ஸ்பூனை எடுத்துக்கொண்டு கதவு அருகே வந்தேன். அது உள்ளே செல்ல வழியில்லை. அதை வைத்து இப்படியும் அப்படியும் குத்திப்பார்த்தேன். அவள் ஏதோ அமானுஷ்யம் நிகழ்த்திக்காட்டுவேன் என, விழி பிரமித்துக் காத்திருந்தாள். அவள் பார்ப்பதை நானும் பார்த்தேன்.

``ப்ளீஸ்!’’ என்றாள்.

டெலிபோன் அருகே சென்று அதில் ஒட்டப்பட்டிருந்த அவசர சேவைக்கான எண்களைப் பார்த்தேன். ரூம் சர்வீஸ் - ஒன்று பூஜ்ஜியம் பூஜ்ஜியம்.

வெகுநேரம் அடித்தது. நம்பிக்கையிழந்த நேரத்தில் ஒருவன் எடுத்தான். `கிய்ய முய்ய’ என என்னவோ சொன்னான். அந்தப் பெண்ணிடமே கொடுத்து விளக்கச் சொன்னேன்.

அவள் வாங்கிப் பேசினாள். ஏமாற்றத்துடன் போனை வைத்தாள். ``காலை 10 மணிக்குதான் கார்ப்பென்டர் வருவாராம்.’’

``என் சட்டையையும் ஷார்ட்ஸையும் போட்டுக் கொண்டு போய்விடு... நாளைக்கு உன் ஆடைகளை எடுத்துவந்து அந்த பாரில் கொடுத்து விடுகிறேன்.’’

நல்ல யோசனைபோல முகத்தில் ஒரு மலர்ச்சி ஏற்பட்டு அடுத்த விநாடியே மறைந்து விட்டது. ``இல்லை... அம்மா திட்டுவார். நான் இப்படிச் செய்வது வீட்டில் தெரியாது.’’

``எப்படிச் செய்வது?’’

``பாரில் வேலை செய்வதற்கு மட்டும்தான் அனுமதி. 3 மணிக்கு பார் மூடிவிடுவார்கள். எங்களை எங்கள் கிராமத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல டுக் டுக் வந்துவிடும்.’’

டுக் டுக் என்பது, நம் ஊர் ஆட்டோ போன்ற ஒரு வாகனம். கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். 2:20.

அவளுக்கு அழுகை வந்தது. எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல் கண்ணில் மட்டும் நீர் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. ``அழாதே’’ என்றேன். துடைத்துவிட நினைத்து தைரியம் இல்லாமல் தவிர்த்துவிட்டேன்.

முதலில் அவள் பதற்றத்தைப் போக்க வேண்டும். வென்டிலேஷனுக்காக மேலே சிறிய திறப்பு இருந்தது. ஸ்டூலை இழுத்துப் போட்டு அதன் வழியாக எட்டிப்பார்த்தேன். அந்தவழி, கண்ணாடிப் பட்டைகளால் ஏணிபோல வரிசையாக அடுக்கி மூடப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அதை உள்பக்கம் இருந்துதான் ஒவ்வொன்றாக எடுக்க முடியும். உடைத்து அகற்றலாம். ஆனால், அதன் வழியாக உள்ளே செல்ல முடியுமா எனத் தெரியவில்லை. கையில் கைக்குட்டையை நன்றாகச் சுற்றிக்கொண்டு ஒரு குத்து விட்டேன். கண்ணாடிச் சில்லுகளை அகற்றிவிட்டு, தலையை மெள்ள உள்ளே நுழைக்க முயன்றேன். காது வரை மட்டுமே உள்ளே போனது. தலையை பத்திரமாக வெளியே எடுத்தேன்.

46p4_1528266439.jpg

``உள்ளே தாழ்ப்பாள் எதுவும் இல்லை. இது எலெக்ட்ரானிக் தாழ்ப்பாள்போல் இருக்கிறது.’’

அவளுக்குப் புரியவில்லை. ``என்னால் போக முடிகிறதா பார்க்கிறேன்’’ என்ற அவள் என்னைக் கீழே இறங்கச் சொன்னாள். இறங்கி, அவள் ஸ்டூலில் ஏறுவதற்கு உதவினேன். அவளுக்கு அந்த வென்டிலேஷன் எட்டவில்லை. ``கொஞ்சம் தூக்கிவிடுங்கள்.’’

அவளுடைய கால்களைப் பிடித்துத் தூக்கினேன். எதிர்பாராத விதமாக அந்த டர்க்கி டவல் அவிழ்ந்து என் மேல் விழுந்தது. அவள் பதறி, கீழே குதித்து டவலை வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டாள். ``சிறிய வழி. அதற்குள் போக முடியாது.’’

சம்பந்தமில்லாமல் அந்த வழியையும் தாழ்ப்பாளையும் பார்த்தேன். ``நேரமாகிவிட்டது. வண்டி வந்துவிடும்.’’

தோள்பட்டையால் மோதி கதவை உடைத்துத் திறக்கும் கதாநாயக உத்திகள் எடுபடவில்லை. கெட்டியான மரக்கதவு அது. இரண்டு அங்குல தடிமன் இருக்கலாம். கம்போடியாவில் மரத்துக்குப் பஞ்சமில்லை. கொத்தி, இடித்து, உடைத்து, நெம்பி என இருக்கும் வாய்ப்புகள் எதுவுமே சரியாக வராது என நன்றாகத் தெரிந்தது. 3 மணிக்கு இன்னும் 10 நிமிடங்களே இருந்தன.

எல்லாமே எலெக்ட்ரானிக்ஸ். கதவைத் திறக்க ஒரு காந்த அட்டை கொடுத்திருந்தார்கள். அதைக் காட்டினால்தான் வெளிக்கதவு திறக்கும். அதை உள்ளே சுவரோடு பிணைத்த காந்தப் படிப்பானில் செருகினால்தான் மின் இணைப்பு கிடைக்கும். சிறு யோசனை. அந்தக் காந்தத் தகட்டை எடுத்தேன். ஒரு நிமிடத்தில் விளக்குகள் அனைத்தும் அணைந்தன. அவள் அருகில் நிற்கிறாள். வாசனையும் மூச்சும். ``என்ன?’’ என்றாள் ராகமாக.

மீண்டும் அந்தத் தகட்டைச் செருகினேன். விளக்குகள் எரிந்தன. ஏசி மோட்டார் சத்தம். நான் மெள்ள பாத்ரூம் கதவைத் திறந்து பார்த்தேன். சரக்... திறந்துகொண்டது. அவளுக்கு ஆச்சர்யம் தாளவில்லை. வேகமாக உள்ளே நுழைந்து ஆடைகளை அணிந்தாள். சுவர்க் கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். மணி 3 ஆக 5 நிமிடம் இருந்தது.

``ஸோம் ஆர்குன்!’’

நன்றி சொல்கிறாள்.

வெளியே செல்ல நினைத்தவள், ``ஓ... நீ இன்னும் எதுவும் செய்யவில்லையே!’’ என நின்றாள்.

``பரவாயில்லை. உனக்கு நேரமாகிவிட்டது.’’

``வெரி ஸாரி... இந்தா உன் நண்பர் கொடுத்த பணம்.’’

50 டாலரில் 10 டாலர் மட்டும் எடுத்துக்கொண்டாள். ``இந்த `10 டாலரை என் பார் முதலாளிக்குக் கொடுக்க வேண்டும். அது முறை.’’

``பரவாயில்லை. 50 டாலரையும் வைத்துக்கொள்.’’

``எதற்கு?’’

``உன் செலவுக்கு.’’

``வேண்டாம்.’’

``பிரச்னையில்லை.’’

வாங்கிக்கொண்டாள். ``நாளைக்கும் இருப்பீர்களா?’’

``இல்லை. காலை 10 மணிக்குக் கிளம்பிவிடுவோம்.’’

சுவர்க் கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். இன்னும் ஒரு நிமிடத்தில் என்ன செய்துவிட முடியும்?

இறுகக் கட்டிப்பிடித்து ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள். அவள் கண்கள் நீர் துளிப்பதற்கு முன்பான சிவப்பில் மாறியிருந்தன. நன்றி, அன்பு, இயலாமை, மன்னிப்பு எல்லாம் கலந்திருந்த முகம்.

``என் பெயர் நவி. மீண்டும் எப்போது வருவீர்கள்?’’

``தெரியாது.’’

லிஃப்டுக்குள் பட்டனை அழுத்திவிட்டுக் காத்திருந்தாள். புன்னகைத்தபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். லிஃப்ட் அவளைக் கவ்விய நேரத்தில், சிறிய இடைவெளியில் மலர்ச்சியுடன் ``ஐ லவ் யூ’’ என்றாள். நானும் சொல்லலாம் என நினைத்தபோது மூடிக்கொண்டது.

கதவைச் சாத்திக்கொண்டு உள்ளே வந்தேன். அவளுடைய வாட்ச் டெலிபோன் அருகே இருந்தது. அடடா... எங்கோ ஒரு டுக் டுக் கிளம்பும் சத்தம் கேட்டது. அவளும் அவள் தோழிகளும் அவர்களின் கிராமத்துக்குச் செல்லும் அந்த வாகனமாக இருக்கலாம். பால்கனி வழியாகப் பார்த்தேன். மீகாங் ஆறு, நாம் பென் நகரத்தின் வண்ண விளக்குகளில் ஜாலம் காட்டியது. சில்லென்ற காற்று. பெண்களால் ஆன நகரம். கடைகளில், ஹோட்டலில், படகில், பாரில்... எங்குமே பெண்கள். விவசாயம், டிரைவிங் என ஆண்களின் அடையாளங்கள் பெண்களுக்குப் பின்னால் பதுங்கியிருந்தன.

திடீரென்று போன் ஒலித்தது. மனைவி. `இந்தியாவில் இப்போது என்ன நேரம்?’

``என்னங்க... சாப்பிட்டீங்களா?’’

``பொழுது விடியப்போகுது...’’

``ஓ... அங்க என்ன டைம்?’’

``மூணு.’’

``இங்க ஒன்றரை. திடீர்னு ஒரு கெட்ட கனவு...’’

``ஒண்ணுமில்ல... தைரியமாத் தூங்கு. நாளைக்கு வந்துடுவேன்.’’

``எனக்கு என்ன வாங்கிட்டு வர்றீங்க?’’

குறிப்பாக அவளுக்கென்று எதுவும் வாங்கவில்லை. காலையில் வாங்குவதற்கும் நேரம் இருக்காது.

``வாட்ச்!’’ என்றேன் அவசரமாக.

https://www.vikatan.com

நிம்மதியான சிகரெட்

2 weeks ago
நிம்மதியான சிகரெட் - பா.திருச்செந்தாழை

ஓவியங்கள் : ரமணன்

 

120p2_1525086894.jpg

ன்று வரும் வழியில் பாதிரி செல்லையாவைப் பார்த்தேன். காய்கறி வாங்கிக்கொண்டு சைக்கிளில் வந்தவர், என்னைப் பார்த்ததும் நிதானித்தார். “பச்சை படியும்விதம் ஷேவ் செய்யப்பட்டு, மீசையற்ற மொழுமொழு கன்னங்கள் கொண்ட ஆண்களைப் பார்த்தால் gay போலவே தோன்றுகிறது” என்றவுடன், 120p3_1525087192.jpgதிடுக்கிட்டு கன்னத்தைத் தடவியபடி சிரித்தார். எனது வெள்ளைப் பக்கங்கள், அவரது கறுப்புப் பக்கங்கள் மீது இருவரும் பரஸ்பர மரியாதைகொண்டிருந்தோம். உரையாடலைக் காய்கறிகளின் நச்சுத்தன்மையிலிருந்து தொடங்கியவர் பிறகு, சர்ச்சில் சிறு வேலைகள் செய்யும் லாரன்ஸும், விக்டரும் குடித்துவிட்டு சர்ச்சுக்கு வருவது குறித்தும், தேர்தல் காலங்களில் தேவாலயத்தை அம்போவென விட்டுச் சென்றுவிடுவது பற்றியும் குறைபட்டுக்கொண்டு, “சர்ச்சுக்கு வரும் பெண் பிள்ளைகள் ஒரு கையில் பைபிளும், மறு கையில் மொபைல் போனும் வைத்தபடி ஜெப வேளைகளில் ரகசியமாக அதன் வெளிச்சத் திரைகளைப் பார்த்து கீழ்த்தரமாகச் சிரித்துக்கொள்வதெல்லாம் ஊழிக்காலத்தின் ஆரம்பமின்றி வேறில்லை” என்றார். நான் மெள்ளப் புன்னகைத்தபடி, “பேசாமல் இயேசுவை ஒரு APP-ஆக மாற்றிவிடுவதுதான் எதிர்காலத்தின் மீதான சிறந்த பணி” என்றேன். அவர் அறிவியல் நகைச்சுவைகள் தனக்குச் சட்டென புரியாதென்றார். நான் தோளைக் குலுக்கிக்கொண்டேன். பிறகு, என் எழுத்து வேலை குறித்து அவர் வினவியவுடன் நான் லேசாகச் செருமியபடி “நிகழ் சமூகத்தின் மூளை, குண்டியிலும்... இதயம் பாதத்திற்குக் கீழேயும் இடம்மாறிவிட்ட பின்பு அதன் மனம் குறித்தும் அறம் பற்றியும் மதிப்பீடு செய்ய, மீண்டுமொருமுறை பிறந்து வளர வேண்டுமெனக் குழம்பினேன். அவரும் என்னைச் சமாதானப்படுத்த “இப்போதெல்லாம் பாவமன்னிப்பு வேண்டி யாரும் வருவதில்லை” என்றார். நான் சன்னமாக, “இப்போது பாவமென்பதே இல்லை!” என்றேன்.

“பேசாமல் சொந்தமாக ஒரு கனவுநிலத்தை உருவாக்கி, அதிலேயே படைப்புகளை உருவாக்கவேண்டியதுதான்” என விரக்தி தளும்ப நான் கூறி முடிக்கும் முன் அவர் மிகவும் சிரத்தையாக, “பரமபிதாவின் ராஜ்ஜியம் அங்கும் விரியட்டும்” என்றார். நான் கொஞ்சம் சினமேறி வாயெடுப்பதற்குள் பக்கத்து டீக்கடை வானொலியில் “ஏங்க... நானே பீடி வாங்க பத்து காசில்லாம பிச்சையெடுத்துக்கிட்டிருக்கேன். இதுல நீங்க வேற...” எனக் குரல் ஒலித்ததும் நான் சட்டென அசரீரி கேட்டதுபோல லகுவானேன். பாதிரி செல்லையாவோ “இவன் வேற...” என்றார் சலித்தபடி. பிறகு, தீவிர முகபாவனையைக் கொண்டுவந்தபடி “80-களில் பிறந்து 90-களில் உலகம் புரிய ஆரம்பித்தவர்கள் கிளாஸிக்கிற்கு நுனிவாலையும் நவீனத்திற்கு தலையையும் கொடுத்துவிட்டு பல்லிகளைப்போல அப்பிக்கிடக்கவேண்டியதுதான். சரி... நான் கொடுத்த ரஷ்ய இலக்கியங்களிலிருந்து ஏதேனும் திரட்ட முடிந்ததா உன்னால்...” என்றார். நானும் இறுக்கமான குரலுடன், “ஓ... எல்லா இங்கிலிஷ் வார்த்தைக்குப் பின்னாலும் ஒரு விஸ்கி பாட்டிலை வைத்தால் சந்தேகமற்ற ஒரு ரஷ்யப் பெயர் கிடைத்துவிடும் என்றேன். நொடித் தாமதத்திற்குப் பின்னால் வெடித்துச் சிரித்தவர், நீண்ட நாள்களுக்குப் பின்பாக சிகரெட் ஒன்றை ரகசியமாக இரவல் வாங்கிச் சென்றார்

https://www.vikatan.com

ஒருநிமிடக் கதை: இலவசங்களுக்கும் விலை உண்டு

2 weeks 2 days ago
ஒருநிமிடக் கதை: இலவசங்களுக்கும் விலை உண்டு

 

 

oru-nimida-kadhai-ilavasankalukkum-vilai

 

பொம்மி கேட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றாள். உடையில் மிகக் குறைவாக மூன்று நான்கு சிறிய மற்றும் சற்றே பெரிய கிழிசல்கள் மிக நேர்த்தியாகப் 'பின்' போட்டு மூடப்பட்டிருந்தது . எண்ணெய் சீப்பைக் காணாத முடி, சிக்குப்பிடித்து உருட்டையாக மேலே தூக்கி கட்டப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும் இந்தக் கோலத்தில் கூட அழகான உருண்டைக் கண்கள் பளிச்சிட்டு ஏதோ ஒரு வசீகரத்தைச் சொன்னது.

 

"பாப்பா....யாரு ரத்தினத்தோடு பொண்ணா? வா, கிட்ட வந்து குந்து....தாத்தா புல் புடிங்கித்தாரேன்...ஓரமா எடுத்துப் போடு...வா...." முண்டாசு கட்டிய தோட்டக்காரக் கிழவன் வேலைக்கு ஆள் தேடினான்.

" மாட்டேன்...அம்மா கோபப்படும்"

பொம்மிக்கு நன்றாக நினைவில் இருந்தது.

சில மாதங்கள் முன் நடந்தது. அன்று காலை கஞ்சி சுடச்செய்து கொடுத்து பின் அம்மா வேலைக்குக் கிளம்பும் போது...

"அம்மா... இஸ்கோலு கிடையாதுதானே. என்னையும் இட்டு கிட்டுப்போ..."

"அய்ய....உனக்கு இன்னாத்துக்கு கண்ணு இந்த கஸ்மாலம் புடிச்ச வேல....நீ படிச்சு ஆபீசரா வரணும். ரெஸ்ட் எடு..."   - பேசிக்கொண்டே தலையை ஒரு கோடாலி முடிச்சிட்டு புடவையை இழுத்து மூடிக் கிளம்பினாள்.

"அம்மா...போரடிக்குது...நானும் வாரேன்...." ஐந்து வயது பெண்ணின் மிகச் சுலபமாக நிறைவேற்றக்கூடிய ஆசையாக இருந்ததால் குடிசை தட்டியை மூடிப் பத்திரப்படுத்தி பொம்மியுடன் கிளம்பினாள்.

" எந்த வூடும்மா..?"

"அதோ.. தெரியுது பார் பங்களா...மொத வேல அங்கதான்.." அவசரமாக பொம்மியை பின் தள்ளி உள்ளே நுழைந்தாள்.

"என்னடி ரத்தினம்....ஆடி அசைஞ்சு வர...? அது யாரு...உன் பொண்ணா? இதோபாரு...வேலைக்கு வைக்கும்போதே சொன்னேனில்ல.....தனியாதான் வரணும்னு. போ கொண்டு விட்டுட்டு வா. உன்னைத்தவிர வேறு யாரும் உள்ளே நுழையக் கூடாது..."

வேலை போய்விடுமோ என்ற பயத்தோடு ரத்தினம், பொம்மியை அவசரமாக கேட்டிற்கு வெளியே தள்ளிச்சென்றாள்.

"பொம்மி.... இதப்பாரு...இந்த வூடு மட்டும்தான் இப்புடி.. கேட்டாண்டையே நில்லு...நான் வேலை முடிச்சுட்டு ஓடியாந்துடுறேன்"

லேசாக உறைக்கத் தொடங்கிய காலை வெயிலில் பொம்மி கேட்டிற்கு வெளியே நின்றாள்.கேட் வழியாகத் தோட்டத்தில் தெரிந்த மிகப்பெரிய கொய்யா மரம் கவனத்தை ஈர்த்தது.

" அட....எம்மாம் பெரிசு பார்ரா இந்தக் கொய்யா..."

லேசாக இலைகள் மூடப்பட்டு நடு நடுவே மஞ்சள் நிறத்தில் எட்டிப்பார்த்த கொய்யாக்கள் வசீகரித்தன.

மெதுவாக கேட்டைத் திறந்து உள்ளே சென்றாள். பழங்கள் எட்டாத் தொலைவில் கண்ணடித்தன. பொம்மிக்கு நாக்கில் ஜலம் ஊறியது. சுற்றும்முற்றும் பார்த்தாள். சின்னதாகக் கீழே கிடந்த கூழாங்கல்லைக் கையில் எடுத்து மிக நேர்த்தியாக கிரிக்கெட் பந்து வீசுவதைப்போல் வீசினாள். ஆனால் அங்கே இறைவனுடன் நடந்த மாட்ச் பிக்ஸிங்கால், கல் ஜன்னலில் பட்டு, ஒரு மிகப்பெரிய சத்தத்தை உண்டு பண்ணியது.

"யாரது...வாசல்ல யாரு...." தூக்க முடியாத சதை பற்றுக்களைச் சுமந்து ஓடி வந்த எசமானி அம்மாள் போட்ட சத்தத்தில், பொம்மிக்கு ஜுரமே வந்துவிட்டது. ரத்தினம் கை மருந்து கொடுத்தாள். இங்கிலீசு மருந்து கொடுத்தாள். பொம்மி ஜுர வேகத்தில் தூக்கிப்போட்ட உடம்புடன் முணு முணுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.... எம்மாம் பெரிய கொய்யா...

பொம்மிக்கு ஜுரம் வடிந்து சரியாகத்தான் போயிற்று. இரண்டு வாரத்திற்குப் பின் இஸ்கூல் விட்டு வந்த பொம்மி கைகளில் பெரியதாக இரண்டு கொய்யாபழம் வைக்கப்பட்டது.

"ஹைய்யா... பங்களா வூட்டு பழமா...?" இரண்டு கைகளிலும் வைத்துத் தின்றவளுக்குக் கிழட்டு வேலைக்காரனுக்கு மறைவில் அம்மா கொடுத்தும் பெற்ற நகக்கீறல்கள் பற்றித்தெரியாது.

தோட்டக்கார கிழவன் பொம்மியிடம் வந்தான்.

" குட்டி....வா வந்து எல்பு பண்ணு...."

பொம்மி கலவரத்தோடு அவனைப்பார்த்தாள்.

"தாத்தா....எசமானி அம்மா திட்டும்....நா வரமாட்டேன்..."  - அவள் கண்களில் தெரிந்த ஏதோ ஒரு உணர்வு தோட்டக்காரன் மனதைக் கிள்ள...

"சரி பாப்பா, அங்கேயே இரு. உனக்கு அணில் கடிச்சுப்போட்ட கொய்யாப் பழம் கொண்டாரேன், தின்னு."

மெதுவாக உள்ளே சென்று கைகளில் பாதி கடித்த பழங்கள் இரண்டுடன் பொம்மியிடம் வந்தான்.

மேலே, தலைக்கு மேலே பழங்களைக் கடித்துப் போட்ட வவ்வால் ஒன்று வேகமாகப் பறந்து சென்றது.

அன்றைய தலைப்புச்செய்தியாக வந்த நீப்பா வைரஸ் பற்றிய செய்தியை படிக்க யாருக்கும் அங்கு நேரமில்லை.

இந்த முறை கிடைத்த இலவச கொய்யாக்களின் விலை சற்று அதிகமே!

http://www.kamadenu.in

நிரஞ்சனி

2 weeks 2 days ago
நிரஞ்சனி

 

 
kadhir7

நிரஞ்சன், நிரஞ்சனி. நல்ல பெயர் பொருத்தம் என்றுதான் வீட்டில் அனைவரும் சொன்னார்கள். ஆனால் வாழ்க்கை அப்படி ஒன்றும் பொருத்தமாக போய்விடவில்லை என்றே நிரஞ்சன் எண்ணினான். திருமணமாகி இன்றோடு சரியாக இரண்டு வருடங்கள் முடிந்துவிட்டன. சம்பிரதாயமாக திருமணநாளைக் கொண்டாடிவிட்டு தான் பணியாற்றிய படத்தின் இசை வெளியீட்டிற்கு கிளம்பினான். 
அவன் காரில் ஏறப்போகும் போது, நிரஞ்சனி வாசலிலேயே நின்றுக் கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தவன், 
""என்ன?'' என்றான். 
"" வரும் போது ஏதாவது வாங்கிட்டு வா...'' நிரஞ்சனி சொன்னாள். 
""ஏதாவதுனா...?''
""ஒண்ணுமில்ல'' என்றவாறே உள்ளே ஓடிவிட்டாள். சிறிது நேரம் அவள் செல்வதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், காரை கிளப்பினான். நிரஞ்சனியைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. இப்படித்தான் சிறு பிள்ளை போல் திடீரென்று ஏதாவது சொல்ல வருவாள், ஆனால் முழுதாகச் சொல்ல மாட்டாள். அவளைப் பற்றி நினைக்க நினைக்க அவனுக்கு குழப்பமாக இருந்தது. எதை நினைத்து நிரஞ்சனியைத் திருமணம் செய்துகொண்டோம்? இப்போது எதை நினைத்து அவளைத் தவிர்க்கிறோம்? ஒருவேளை அவளை வெறுக்கிறோமோ? அதனால்தான் அவளை விட்டு அதிகம் விலகி இருக்க முயற்சிக்கிறோமோ? காரை விட அவனது நினைவுகள் வேகமாக ஓடின. 

நிரஞ்சன் சினிமாவில் ஒரு பெரிய திரைக்கதையாசிரியன். எழுதிய படங்கள் நிறைய புகழையும் தேவையான பணத்தையும் ஈட்டித் தந்தன. வருடத்திற்கு மூன்று படங்கள், நிறைய பயணம் என்று வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கல்லூரி தொடங்கி சினிமா வரை அவன் உடன் பழகிய சிலர் அவனைக் காதலிப்பதாகச் சொன்ன போது தனக்கு லட்சியம் இருப்பதாக சொல்லி
விட்டு சிறு புன்னகை மூலம் அவர்களைக் கடந்து சென்றவன், தான் எழுதிய முதல் படம் வெளியானதும் அம்மா பார்த்து வைத்த நிரஞ்சனியை மறுவார்த்தை பேசாமல் திருமணம் செய்து கொண்டான். அம்மாவிற்கு தன் மகனை நினைத்துப் பெருமிதமாக இருந்தது. ஆனால் இவன் அம்மா சொன்னதற்காக மட்டும் அவளை திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை. அவனுக்கு உண்மையில் நிரஞ்சனியைப் பிடித்திருந்தது. அவள் நன்றாகப் படித்திருந்தாள். திருச்சியில் திருவானைக்கோவிலில் வைத்து முதன்முதலில் அவளைச் சந்தித்தான். 
""என்ன படிச்சிருக்கீங்க?'' 
""படிப்புக்கும் வேலைக்கும் சம்பந்தம் இல்லையே!''
இப்படி ஏதோ வேலைக்கான நேர்முகத்தேர்வில் கேள்வி கேட்பது போல் அவள் வரிசையாக கேள்விகளை அடுக்கிக் கொண்டே போனபோது அவளை நிறையப் பிடித்தது. அப்போது அவள் சென்னையில் ஓர் ஐ.டி நிறுவனத்தில் வேலையில் இருந்தாள். 
""ஜாப் ரொம்ப ஸ்ட்ரெஸா இருக்குடா..'' நிச்சயத்திற்கு பின் அவள் சொன்னாள். 
""பேப்பர் போட்டுரு... கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் வேற ஜாப் தேடிக்கலாம்...'' நிரஞ்சன் அறிவுரை சொன்னான். ஆனால் திருமணத்திற்கு பின் நிரஞ்சன் அவள் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டாம் என்று சொன்னபோது அவர்களுக்குள் பிரச்னை வந்தது. சில நாட்கள் மாறிமாறி சண்டைபோட்டுக் கொண்டாலும் இறுதியாக அவளே விட்டுக் கொடுத்தாள்.
தொடர்ந்து வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற தன் ஆசை நிறைவேறாமல் போனாலும் அவள் நிரஞ்சன் மீதோ குடும்பத்தின் மீதோ எந்த கோபத்தையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. யாரும் அவள் மேல் எந்த குறையையும் சொல்லிவிட முடியாது என்ற வகையில் குடும்பத்தை நன்றாகக் கவனித்துக் கொண்டாள். ஆனால் அவளிடம் இருந்த பழைய உத்வேகம் குறைந்துவிட்டதாக நிரஞ்சன் கருதினான். அதற்கு தான்தான் காரணம் என்ற குற்றவுணர்ச்சி அவனிடம் எழாமல் இல்லை. அதே சமயம் நிரஞ்சனி தன்னை போல் ஓர் இன்டலெக்சுவல் இல்லை, அதனால் தான் அவள் மீது தனக்கு அதிக ஈடுபாடு வருவதில்லை என்று தனக்குதானே சொல்லிக் கொண்டு தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்வான். இதனாலேயே அவர்கள் தேவையில்லாமல் பேசிக் கொள்ள
மாட்டார்கள். நிரஞ்சனி ஏதாவது டிவி நிகழ்ச்சியில் மூழ்கிவிடுவாள். நிரஞ்சன் சினிமா, பயணம் என்று தன்னை எப்போதும் பிசியாக வைத்துக் கொண்டான்.

கார் வடபழனியில் ஒரு ஸ்டுடியோவில் நின்றது. இசை வெளியீட்டு விழா சிம்பிளாக நடந்தது. வந்தவர்கள் எல்லாம் படத்தின் இயக்குநர் தீபாவையும் நிரஞ்சனையும் பாராட்டினார்கள். தீபாவிற்கு வயது ஐம்பதை தொட்டிருந்தது. சினிமாவை வெறும் கலையாக மட்டுமே நேசித்த தீபா, தனக்கு பிடித்த கதையை மட்டுமே தேர்வு செய்து இயக்கி வந்தார். அதனால் கடந்த இருபத்தைந்து வருடத்தில் ஐந்து படங்கள் மட்டுமே இயக்கி இருக்கிறார். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு நிரஞ்சனோடு அவர் பணியாற்றிய படம் பெரிதும் பேசப்பட, இந்த படத்திற்கும் நிரஞ்சனையே திரைக்கதை எழுத சொன்னார். ஓர் எழுத்தாளனுக்கும் அவர் மனைவிக்கும் இடையே நடக்கும் பிரச்சனையே கதைக்கரு என்று தீபா சொல்லிய ஒரு மாதத்தில் நிரஞ்சன் திரைக்கதையை முடித்துக் கொடுத்துவிட்டான்.

விழாவிற்கு வந்தவர்கள் அனைவரும் கலைந்து செல்ல, நிரஞ்சன் அருகில் வந்த தீபா, ""ஏர்போர்ட்ல டிராப் பண்ண முடியுமா மிஸ்டர் நிரஞ்சன்?'' என்று கேட்டார். அவர் எல்லோரையும் மிஸ்டர் என்று தான் அழைப்பார். அவனுக்கும் வேறு வேலை எதுவும் இல்லை. போகும் வழிதான். ""சரி'' என்றான். 
கார் அசோக் பில்லரை கடந்து சென்றது. 
"" பங்க்சனுக்கு உங்க வைஃப்ப ஏன் கூட்டிட்டு வரல?'' தீபா வினவினார். 
நிரஞ்சன் அந்த கேள்வியை எதிர்பார்க்கவில்லை. என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் திணறினான். 
""உங்க பேமிலி மேட்டர்ல தலையிடுறேனு நினைக்காதீங்க. யூ ஆர் ஒன் குட் க்ரியேட்டர். குடும்ப வாழ்க்கை நிம்மதியா இருந்தாதான் ஒரு படைப்பாளி தொடர்ந்து இயங்க முடியும். என்ன பிரச்னை உங்களுக்குள்ள?''
""ஒன்னுமில்லையே?''என்றான் தயங்கியவாறே. 
""எனக்கு தெரியாதுன்னு நினைக்காதீங்க. நம்ம ஸ்கிரிப்ட்ல நீங்க ஒரு சீக்வன்ஸ் எழுதினீங்களே! அந்த ரைட்டருக்கும் அவர் மனைவிக்கும் பிரச்னைன்னு... அது வெறும் கதை இல்லனு எனக்கு தெரியும்''
""எழுதுற எல்லாம் உண்மையா இருக்கணும்னு அவசியம் இல்லையே மேடம்'' நிரஞ்சன் சமாளித்தான். 
""எல்லாம் கற்பனையா இருக்கணும்னும் அவசியம் இல்லையே...''
நிரஞ்சனுக்கும் தீபாவிடம் மனம்விட்டு பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது. 
""உங்க சிஸ்டரா நினச்சு சொல்லலாம் மிஸ்டர் நிரஞ்சன்'' தீபா சொன்னாள். 
""இப்பலாம் அவகிட்ட எனக்கு எதுமே புடிக்கல. அவசரப் பட்டு கல்யாணம் பண்ணிட்டோமோனு கூட நினைச்சிருக்கேன்'' நிரஞ்சன் சொன்னான். கார் நிதானமாக நகர்ந்தது. 
""முதல அவகிட்ட உங்களுக்கு என்ன புடிச்சிது?'' தீபா கேட்க, நிரஞ்சனால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. 
""நம்ம எல்லார்கிட்டயும் இருக்க பிரச்னை அதான். நாம ஒருத்தர அப்டியே ஏத்துக்குறது இல்ல. ஒருத்தர் பத்தின பிம்பத்த உருவாக்கிகிட்டு அந்த பிம்பத்த மட்டுமே நேசிக்குறோம். நிஜத்துல அந்த பிம்பம் மட்டுமே அவங்க இல்லன்னு தெரியும் போது அத நம்மளால ஜீரணிக்க முடியுறது இல்ல... அவங்கள பிடிக்காம போகுது. பிம்பத்த விட்டு நிஜத்த நேசிச்சா இந்த பிரச்சனை இல்ல...''
""அவளப் பாத்ததும் அவ எனக்கு சப்போர்ட்டா இருப்பான்னு தோனுச்சு, பட் அவளுக்கு என் வேலைய பத்தி ஒண்ணுமே தெரில'' நிரஞ்சன் சொன்னான். 
""ஏன் தெரியணும்? என் ஹஸ்பண்ட் ஒரு ஃபினான்சியல் கன்சல்ட்டன்ட். அப்டினா என்னனு எனக்கு சரியா சொல்லத் தெரியாது. பட் இன்னைக்கு வரைக்கும் அவர் ஃபீல்ட் பத்தி நான் தெரிஞ்சுக்கணும்னு அவர் நினச்சது கிடையாது. என் ஃபீல்ட்ல அவர் எனக்கு உதவுனும்னு நானும் நினச்சது இல்ல. எனக்கு ஸ்கிரிப்ட்ல ஹெல்ப் வேணும்னா உங்கள மாதிரி ரைட்டரதான் தேடி வரணும். அதவிட்டுட்டு என் ஹஸ்பண்ட் எனக்கு உதவல, அவருக்கு ஸ்கிரிப்ட் பத்தி ஒன்னும் தெரிலன்னு சொல்லி அவர்கிட்ட கோச்சுகிட்டா நான் தான் பைத்தியக்காரி. உங்க வைஃப் என்ன உங்க பர்சனல் அசிஸ்டன்டா? எல்லாமே தெரிஞ்சிக்க. அவ உங்க கூட உங்கள புரிஞ்சிகிட்டு இருக்குறதே பெரிய சப்போர்ட் தானே?''
""அதுக்கு மேல எதுவுமே எதிர்ப்பார்க்க கூடாதா மேடம்?''
""ஒருத்தர்கிட்ட என்ன எதிர்ப்பார்க்கணுமோ அதை மட்டும் எதிர்ப்பார்த்தா பிரச்னை இல்லை. நமக்கு 
புடிச்சதெல்லாம் எதிர்பாக்குறதுதான் பிரச்னை. அப்பாவும் அம்மாவும் எப்டி இருந்தாலும் அப்டியே ஏத்துக்க முடியுது. அதுவே லைஃப் பார்ட்னர் கிட்ட ஏன் முடியுறது இல்ல?'' 
""காலம் பூரா கூட வாழப் போறவங்க இப்டிலாம் இருக்கணும் எல்லாருக்கும் ஆசை இருக்கும்...'' 
""ஆசையா! அவங்க நல்ல மனைவியா இருக்கணும். குடும்பத்த கவனிக்கணும், அப்பறம் உங்களுக்கு புடிச்சதெல்லாம் அவங்களுக்கும் புடிக்கணும். இதெல்லாம் வெறும் ஆசை மட்டும் இல்லையே. சுயநலமும்தானே...!'' 
""சுயநலம் இல்லாத வாழ்க்கை எங்க மேடம் இருக்கு?'' நிரஞ்சன் கோபமாக கேட்டான்.
""சுயநலம் இருக்கலாம். சுயநலம் ஒன்னு மட்டுமே இருக்கக்கூடாது. நம்ம கதைல வர மாதிரி உங்க வைப்ப வேலைக்குப் போக வேணாம்னு நீங்கதான சொன்னீங்க?''
""அது... வீட்ல இருந்தா என்ன இன்னும் நல்லா புரிஞ்சிப்பானு நினச்சேன்...''
""நீங்க அவங்கள புரிஞ்சிகிட்டீங்களா?''
நிரஞ்சன் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் அமைதியாக இருந்தான். 
""இல்லல்ல. அதான் சுயநலம். நீங்க உங்கள ஓர் இன்ட
லெக்சுவல்னு நினைக்குறீங்க. அதான் பிரச்னை. இன்டலெக்சுவல்னு சொல்றதே ஒரு மாயை தான் நிரஞ்சன். நீங்க உங்கள மாதிரியே சிந்திக்க கூடிய ஒருத்தர திருமணம் பண்ணிருக்கலாம்னு நினைக்குறீங்கதானே?''
அவன் தீபாவை ஆமோதிக்கும் வகையில் அமைதியாக இருந்தான். 
""அது எல்லாருக்கும் வரக்கூடிய எண்ணம்தான். பட் அப்டி நடந்தா நிச்சயம் கொஞ்ச நாளைக்கு அப்பறம் லைஃப் போர் அடிச்சிருக்கும். உங்ககிட்ட பேச ஒண்ணுமே இருந்திருக்காது. ரெண்டு பேருமே ஒரே டாப்பிக்க வச்சுக்கிட்டு சண்டை போட்ருப்பீங்க....''
""இப்பவும் எங்களுக்குள்ள பேச எந்த டாப்பிக்கும் இல்லையே?''
""அப்டி இல்ல. உங்களுக்குப் புடிச்ச விசயத்த மட்டும் அவங்க பேசணும்னு நீங்க நினைக்குறீங்க... அப்டி பேசலேனா அவங்கள விட்டு விலகிப் போறீங்க. உங்க மனசுலதான் மாற்றம் வேணும். என்னைக்காவது அவங்கள பேசவிட்டு கேட்ருக்கீங்களா? அவங்ககிட்ட சொல்றதுக்கு நிறைய இருக்கும். உங்க உலகத்துக்குள்ள அவங்க வரணும்னு நினைக்குற நீங்க, அவங்க உலகத்துக்குள்ளயும் போயிட்டு வரணும் தானே....!''
""உங்களுக்கு இப்ப முப்பது வயசு இருக்குமா? ஒரு நாப்பது வயசுக்கப்பறம் உங்களால எழுத முடியாமப் போலாம், உங்க கற்பனை தீர்ந்துபோக வாய்ப்பிருக்கு. அப்போ உங்கள பத்தி நீங்க உருவாக்கி இருக்க பிம்பம் உடைஞ்சு நீங்க உங்க கண்ணுக்கே, சாதாரண மனுஷனா தெரிவீங்க. அந்த நேரத்துல உங்க மனைவி நீங்க எதிர்ப்பாக்குற அளவுக்கு இன்டலெக்சுவலா மாறியிருந்தாலும் உங்களுக்கு அவங்களப் பிடிக்காது. ஏனா உங்கள பத்தின உங்க பிம்பம் உடஞ்சி உங்க எதிர்ப்பார்ப்பே மாறியிருக்கும். மனசுதான் எல்லாத்துக்கும் காரணம் நிரஞ்சன்'' 
நிரஞ்சன் யோசித்தான். 
""பொண்ணு புடிச்சிருக்கா...?'' அம்மா கேட்ட போது, ஒரு புன்னகை மட்டும் அவனுடைய பதிலாக இருந்தது. போனில் பேசும்போது அவளை அதிகம் பிடித்துப் போனது. வாழ்க்கையைப் பற்றி பெரிய கனவுகோட்டை ஒன்றை கட்டிவைத்தது அவன் மனசு. அவளுடன் வாழத் தொடங்கிய பின், அவள் அப்படியே தான் இருந்தாள். ஆனால் மனம் கட்டிய கோட்டைக்கும் நிஜ வாழ்க்கைக்கும் இருந்த இடைவெளி என்னும் யதார்த்தம் அவனைப் பயமுறுத்தியது. இப்போது தீபாவும் அதைதான் சொல்கிறார். பிரச்னை, நிரஞ்சனியிடம் இல்லை. கோட்டை கட்டிய தன் மனதில் இருக்கிறது. ஒரு வேளை அந்த மனக்கோட்டையை தகர்த்துவிட்டு நிரஞ்சனியோடு சேர்ந்து புதிதாக இருவருக்கும் பிடித்த ஒரு கோட்டையைக் கட்டினால்...
கார் ஆலந்தூர் சிக்னலில் நின்றது. இருவரும் மேற்கொண்டு எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. ஒரு சிறுமி, காரின் கண்ணாடியை தட்ட, தீபா கண்ணாடியை இறக்கினார். 
""பூ வாங்கிக்கோங்க மேடம். இருபது ரூபாதான்'' என்று அவள் கையில் வைத்திருந்த கூடையைக் காண்பித்தாள். 
""வேணாம் டியர்...'' தீபா சொன்னாள். அந்த சிறுமி ""சரி'' என்று தலை அசைத்தவாறே அடுத்த வாகனத்தை நோக்கி நகர யத்தனிக்கையில், நிரஞ்சன் ""பாப்பா'' என்று அழைத்தான். தன் பர்சில் இருந்து இருபது ரூபாயை எடுத்தான். அந்த சிறுமியிடம் கொடுத்துவிட்டு, 
கனாகாம்பரம் பூவை வாங்கிக்கொண்டான். 
தீபாவிடம் அவனாகவே ""நிரஞ்சனிக்கு புடிக்கும்'' என்றான். 
தீபா புன்னகை செய்தார். 
நிரஞ்சன் வெட்கப்பட்டு தீபாவை பார்ப்பதை தவிர்த்து சாலையைப் பார்த்தான். சிக்னலில் பச்சை விளக்கு எரிந்தது.

 

 

http://www.dinamani.com

காட்சிப் பிழை

2 weeks 4 days ago
காட்சிப் பிழை

 

 
kadhir3

மறுபடியும் மாடி ஜன்னல் வழி எட்டிப்பார்த்தபோது அந்த இளைஞன் அதே இடத்தில் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனை முன்னே பின்னே இதற்குமுன் சபாபதி பார்த்ததில்லை. தூங்கி எழுந்த கையோடு ஜன்னல் திண்டிலிருந்த செடிக்கு தண்ணீர் விடுகையில் 
தற்செயலாக அவனைப் பார்க்க நேர்ந்தபோது பெரிதாக எதுவும் தோன்றவில்லை. அந்த வேப்ப மர நிழலில் இரு சக்கர வாகனங்கள் இருப்பதோ.. அவற்றின் மீது சாய்ந்தவாறே இளைஞர்கள் நிற்பதோ புதிய காட்சி இல்லை. ஆனால் இன்னமும் அங்கேயே நிற்கும் இவன்? 
காலை உணவை மென்றவாறே மறுபடி ஜன்னலோரம் வந்தபோதும்.. அவனைக் காண முடிந்ததில்... மனசுள் ஏதோ பொறி தட்ட, குழப்பத்தோடே சாய்வு நாற்காலி பக்கம் திரும்பினார்.
""அங்கே ஜன்னல் பக்கம் என்ன தேடிட்டு நிக்குறீங்க?''
""ரொம்ப நேரமா ஒருத்தன் நம்ம வீட்டையே பார்க்குறானோன்னு சந்தேகமா இருக்கு ராஜி''
""நிஜமாவா? ஹும் என்னால இந்த ஈசிசேரை விட்டு எங்கே எழுந்திருக்க முடியுது? இந்த ஆஸ்துமா படுத்தற பாட்டிலே இப்படி படுத்து படுத்து இந்த சேர்லேயே உசுரை விட்டுருவன் போல இருக்கு''
""ப்ச்சு... வாழ்க்கையிலே சலிப்பு மட்டும் கூடவே கூடாது. அப்புறம் சக மனுஷங்களை நேசிக்கவோ அவங்களுக்கு உதவவோ தோணாது. இந்த உலகத்துல எத்தனையோ ஜனங்க வேரும் இல்லாம வேரடி மண்ணும் இல்லாம வீடு, நாடு, சொந்த பந்தமெல்லாம் பிரிஞ்சு தவிக்கிறாங்களே.. அதைவிடவா உன்னோட ஆஸ்துமாவும் நம்ம பொண்ணோட பிரிவும் தீரா வேதனை தந்துரப்போகுது?''
""உண்மைதாங்க. அது சரி இன்னும் அந்த ஆள் அங்கேயே நிக்குறாரா பாருங்க. நிக்கிறது மட்டுமில்லே நம்ம வீட்டையேதான் உத்துப் பார்க்குறான்
ஒருவேளை.. ஒரு வேளை அது நம்ம பொண்ணோட புருஷனா இருக்குமோ?''
""ஆமாமா ராஜி.. எனக்கும் அப்படி தோணாம இல்லை''
""உங்க கூட முப்பத்தஞ்சு வருஷம் வாழ்ந்திருக்கேன். எனக்குத் தெரியாதா? உங்களுக்கு ஒண்ணு தோணுனா அது கரெக்டாத்தான் இருக்கும். உடனே கீழே போய் பாருங்க.. பேசுங்க.''
""எப்பிடிம்மா? என்னன்னு பேசறது? மாப்பிள்ளை பேர் கூட தெரியாதே!''
""அது உங்க குத்தம் இல்லைங்க. சுஜி காதலை மட்டுமா மறைச்சா? கல்யாணத்தையும்தானே? அதிலேயும் நீங்க அவளை எப்படி பார்த்துக்கிட்டீங்க.. உங்கட்ட கூடவா சொல்லிக்காம ஓடிப்போகணும்?'' 
""வேணாம் ராஜி. குழந்தையைக் குத்தம் சொல்லாதே..''
""குழந்தை! ஒண்ணு ரெண்டு வருஷமா? பதிமூணு வருஷம் தவம் இருந்து பெத்த பொண்ணு. பெத்தது மட்டும்தான் நான்.. மீதி எல்லாமே நீங்கதானே? இந்த மூச்சிழுப்பு நோயால நான் சரியா பால் கூட ஊட்டலையே ! நீங்கதானே புட்டிப்பால் குடுத்து, குளிப்பாட்டி துணி மாத்தி தொட்டில்ல போடுறதோட அவ மோண்டும் பேண்டும் வைக்கிற பீத்துணியையும் கழுவுனீங்க''
""நீ என்னை அப்பாவாக்கினே.. அவ என்னை அம்மாவாகவே ஆக்கிட்டா.. ஒரு ஜென்மத்திலேயே ரெண்டு பிறவி எத்தனை பேருக்கு வாய்க்கும்.''
""இப்படி உருகுகிற உங்களை இந்த ஒருவருஷமா அவ திரும்பிக் கூட பார்க்கலையே.''
""போதும் ராஜி இன்னைக்கு ரொம்ப பேசியாச்சு.. இதுக்கும் மேலே பேசுனா கண்டிப்பா இருமல் வரும். பழசை விடு. இப்ப என்ன, அந்த பையனைப் பார்த்து பேசணும்.. அவ்வளவுதானே.. இதோ போறேன்.. ஆமா ட்ரெஸ் இது போதுமா? மாத்தணுமா?'' 
""ஸ்போர்ட்ஸ் பேண்டும் டி ஷர்ட்டுமா இருக்கிற உங்களுக்கு அறுபது வயசுன்னு யாரும் சொல்ல முடியாது. கூடவே அந்த மூக்கு கண்ணாடியை கழட்டிட்டு தலைக்கு கருப்பு சாயமும் பூசிட்டீங்கன்னா முப்பதே வயசுதான்''
ஆனாலும் ராஜேஸ்வரி கிழவிக்கு ரொம்பத்தான் பேராசை
சாலையைக் கடந்து வேப்பமரத்தை நெருங்குகையில் அவன் சுதாரித்து நிமிர்ந்தான்.
""தம்பி ரொம்ப நேரமா நிக்குறீங்களே.. யாரை பார்க்கணும் இல்லே யார் வீட்டுக்கு போவணும்?''
""உங்களைப் பார்க்க உங்க வீட்டுக்கு வரத்தான் நிக்கிறேன்''
""அப்புறம் ஏன் இங்கே நிக்கிறீங்க? மேலேதான் என் வீடுன்னு தெரியாதா? வாங்க''
சாலையைக் கடக்க அவர் திரும்புமுன் அவனது தயக்கம் கவனித்து புருவம் சுருக்கினார்.
""நான் யார்னு தெரியுதா மாமா?''
அவனையே கூர்ந்து பார்த்தார். கலைந்திருந்த கேசமும்.. சிலநாள் தாடியுமாக ஆள் களைத்துக் காணப்பட்டாலும்.. வசீகர வதனமும் தீர்க்கமான பார்வையுமாக தனித்துவமாகவே தெரிந்தான்.
""ம்'' - எனப் புன்னகைத்தார். 
""நான் ஜெயகர். சுஜாவோட ஹஸ்பெண்ட். என்னை நீங்க இதுவரை பார்த்தது இல்லேதானே''
""பார்த்தது இல்ல.. ஆனா பார்த்ததும் புரிஞ்சுகிட்டேன்''
""நிஜமாவா? எப்படி?''
""பிரபஞ்சத்தை ஆளுறது உருவங்க இல்லை தம்பி... உணர்வுகள்தான்'' 
""உங்களைப் பத்தி சுஜா சொன்னது சரியாத்தான் இருக்கு.''
""வாங்க மேலே போகலாம்''
""அதுக்கு முன்னால சுஜா எப்படி இருக்காள்னு கேக்கமாட்டீங்களா?'' 
""எதுக்கு கேட்கணும்? எங்களுக்கு சுஜியா
இருந்தவளை நீங்க ஸ்பெஷலா சுஜா சுஜான்னு கூப்பிடற அழகுலேயே தெரியுதே.. எம் பொண்ணை நீங்க நல்லாத்தான் வச்சிருக்கீங்கன்னு''
சட்டென நெகிழ்ந்துபோய் சபாவின் கையைப் பற்றி, ""எனக்கு பயம்மா இருக்கு'' மாமா. சுஜா இப்ப கர்ப்பமா ""இருக்கா. நிறைமாசம்'' என உணர்ச்சி வசப்பட்டான். 
""நிஜமாவா மாப்பிள்ளை? இந்த நல்ல விஷயத்தை சொல்லவா இவ்வளவு தயக்கம்?''
""டாக்டர் சொன்ன தேதில்லாம் முடிஞ்சு மூணு நாள் ஆகிடுச்சு. இன்னும் பிரசவ வலி வரலை. காலையிலே சுஜாவை லேபர் ரூமுக்கு கொண்டு போய்ட்டாங்க. மத்யானம் பார்த்துட்டு மூணு மணிக்கெல்லாம் சிசேரியன் பண்ணிடணும்னு சொல்லியிருக்காங்க. என்னால அங்க தனியா நிக்க முடியலை. மனசுக்குள்ளே ஏதேதோ பயம்.''
""சேச்சே நல்லவிஷயம் நடக்கறப்போ பயப்படலாமா? வாங்க வீட்டை பூட்டிட்டு கிளம்புவோம்''
சாலையைக் கடக்கையில்...
""நம்பினா நம்புங்க.. குழந்தை பிறந்த உடனே உங்களைப் பார்த்து தகவல் சொல்லிட்டு அப்பறம்தான் திருச்சிக்குப் போய் அப்பா அம்மாவை பார்க்க நினைச்சிருந்தேன்''
மாடிப்படிகளில் ஏறுகையில்....
""எங்க காதலை நீங்க மறுக்க மாட்டீங்கன்னு சுஜா ரொம்பவும் நம்பிக்கையாவே சொன்னா. ஒரு தடவை ஒரே ஒரு தடவை உங்களை நேர்ல சந்திச்சு சம்மதம் கேட்கச் சொல்லி என்கிட்டே கெஞ்சவே செய்தா. நான்தான் மறுத்திட்டேன். ஏன்னா எங்க வீட்டுல கொஞ்சம்கூட சம்மதிக்கலை. ஆசிர்வதிச்சா ரெண்டு பேர் பெத்தவங்களும் ஆசிர்வதிக்கட்டும் இல்லேன்னா யாருமே இல்லாம தனியாவே வாழ்வோம்னு நான்தான் பிடிவாதமா இருந்துட்டேன்'' 
சாத்தியிருந்த கதவைத் திறந்த சபாபதி, ""உள்ளே போங்க மாப்பிள்ளை'' என ஜெயகரை முன்னே போகச் செய்துவிட்டு ""டிரஸ் மாத்திட்டு வாறேன்''-என அறைக்குள் புகுந்தார். 
360 டிகிரிக்கு பார்வையைச் சுழற்றி மொத்த வீட்டையும் ஆழமாகப் பார்த்து நின்றான் ஜெயகர். 
படு நேர்த்தியாக அடுக்கப்பட்ட புத்தகங்கள், குட்டி குட்டி செடிகள், துணி போர்த்திய கீ போர்ட்.. என ஒவ்வொன்றாக கடந்து வந்த பார்வை கடைசியாக சாய்வு நாற்காலி மீது வந்து நின்றது. உள் அறையிலிருந்து சபாபதி வெளியே வந்ததும் தயக்கமான குரலில் கேட்டான்.
""இப்பவும் இந்த நாற்காலியோட பேசுறீங்களா மாமா?''

மருத்துவமனை. பிரசவ அறை முன்னர் மிகுந்த பரபரப்புடன் நின்றிருந்த ஜெயகரை சமாதானப்
படுத்திக் கொண்டிருந்தார் சபாபதி. 
""இவ்வளவு பெரிய டென்ஷனை மனசுல வச்சுக்கிட்டா அவ்வளவு நேரம் வேப்ப மரத்தடியிலே நின்னுட்டிருந்தீங்க? கவலைப்படாதீங்க மாப்பிள்ளை. சுஜிக்கு சுகப்பிரசவமே ஆகும் பாருங்க.''
பிரசவஅறை கதவைத்திறந்த நர்ஸ், ""சுஜாதா கணவர் யாரு?'' என வினவ ஜெயகர் பரபரத்தான்.
""உங்க மனைவிக்கு குழந்தை பொறந்திடுச்சு ஆண் குழந்தை''
"தந்தையாக்கி தாயாக்கி இப்போது தாத்தாவும் ஆக்கிவிட்டாயா... நன்றி இறைவா!'-நெகிழ்ச்சியோடு கண் மூடி கடவுளுக்கு நன்றி சொன்னார் சபாபதி.
நான்கு மணியளவில் தாயும் சேயும் அறைக்கு கொண்டு வரப்பட்டனர். சுஜி இன்னமும் கண் மூடித்தான் இருந்தாள். மயக்கமா? தூக்கமா?- அனுமானிக்க முடியவில்லை. 
கூடவே வந்த தலைமை நர்ஸ் ""அவங்களா விழிக்கிற மட்டும் தொந்திரவு பண்ண வேண்டாம். கண் திறந்ததும் குழந்தைக்குப் பால்குடுக்கச் சொல்லுங்க. இடையிலே குழந்தை அழுதா நர்ஸýங்க கிட்ட சொல்லுங்க. ஃபார்முலா குடுப்பாங்க'' எனச் சொல்லிப்போக, இன்னொரு நர்ஸ், ""பெண்களுக்கான நாப்கின் பொதியோடு வந்து ராத்திரி பேஷண்டோட இருக்கப்போறது யார்? ராத்திரி கண்டிப்பா லேடீஸ் யாராவது துணைக்கு இருக்கணும்'' - எனச் சொன்னாள்.
""நா நான் என் அம்மாவை கூட்டிட்டு வர்றேன். இப்பவே திருச்சிக்குப் போறேன். காலையிலேல்லாம் வந்து சேர்ந்துருவேன்''
""அப்போ இன்னைக்கு யாருமில்லையா?''
""ப்ளீஸ் இன்னைக்கு ஒரு நாளைக்கு நீங்க உதவ
முடியாதா?'' 
""பேஷண்டோட நாங்க தங்கக் கூடாது. யாராவது ஆயாம்மாவைக் கேட்டுப் பார்க்கிறேன்'' 
சொல்லிப்போனவள் கையோடே கூட்டிவந்தாள் நாற்பது, நாற்பத்தைந்து வயது பெண்மணியை! 
""தம்பி.. நான் வூடு போய் பசங்களுக்கு ஆக்கிப்போட்டுட்டு உடனே அடுத்த பஸ் பிடிச்சு வந்துர்றேன்''- என உறுதி கொடுத்துக் கிளம்பிப் போனாள், அந்த ஆயாம்மா!
""மாமா நான் ஊருக்கு கிளம்பறேன். ஆயா வந்த பிறகு நீங்க வீட்டுக்குப் போங்க'' என பரபரத்த ஜெயகர், மறக்காமல் செல்போனில் குழந்தையைப் படம் பிடித்துக் கொண்டான்.
""இவனைப் பார்த்தா அப்பா அம்மா கோபம்லாம் பறந்திடும். குடும்பத்துல இவந்தான் முதல் பேரன்'' 
மணி ஒன்பது தாண்டியும் ஆயாம்மா வரவில்லை. சுஜியும் கண் திறக்கவில்லை. பரிசோதிக்க வந்த இரவு டாக்டர், ""ஹலோ சுஜாதா.. சுஜாதா எழுந்திரு. குழந்தைக்கு பால் குடுக்க வேணாமா? நீயும் சாப்பிடணும்ல?'' எனத் தொடர்ந்து தோள் தட்டிய பின்பே, சுஜி கண் திறந்தாள்.
""குட்.. ஏதாவது குடிக்கறதுக்கு குடுங்க'' என சபாவிடம் சொல்லிச் சென்றாள்.
""அப்பா அப்பா எப்பப்பா வந்தீங்க?'' 
""பிரசவத்துக்கு முன்னாலேயே வந்துட்டேன். மாப்பிள்ளைதான் கூட்டிட்டு வந்தார். இப்ப அவங்க அப்பா அம்மாவை கூட்டிட்டு வர திருச்சி போய் இருக்கார். நீ இந்த சூப்பைக் குடிச்சுட்டு குழந்தைக்கு பால் குடும்மா. சீம்பால் குழந்தைக்கு ரொம்ப முக்கியம்''
""லேபர் ரூம்லேயே குடுத்தேன். அப்பறம் ஏதோ இஞ்சக்ஷன் போட்டதுல தூக்கமா வந்தது''
படாரெனக் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தாள் நர்ஸ் கலா.
""கடைசியிலே அந்த சகுந்தலா காலை வாரி விட்டுட்டா சார். அம்பத்தூர்ல செம மழையாம். வீடு போய்ச் சேரவே எட்டு மணி தாண்டிடுச்சாம்..அதனால இன்னைக்கு வரமுடியாதாம்''
""பரவாயில்லை. என் பொண்ணை நான் பார்த்துக்கறேன்''
""உங்களால முடியுமா?''
""ஏன் முடியாது? இவ பொறந்தப்ப இவளையும் இவ அம்மாவையும் நான்தானே கவனிச்சேன்''
""நிஜமாவா? பொதுவா பிரசவம்னாலே ஆம்பளைங்க பயப்படுவாங்க அல்லது அருவருப்பா எடுத்துப்பாங்க. சார் பரவாயில்லையே'' எனச் சிரிக்கையில்.. சுஜி சொன்னாள். 
""அவர் எனக்கு அப்பா மட்டும் இல்லை அம்மாவும்தான்''
பதினோரு மணி! கண்ணைத் திறக்காமலே குழந்தைச் சிணுங்கியது.. 
""டாய்லட் போய்ட்டு வந்து பால் குடுக்கிறேன்ப்பா. நர்ûஸக் கொஞ்சம் கூப்பிடுங்களேன்''
வெளியே விரைந்தவர், ""திரும்பி வந்து ஒரு பேஷண்ட் சீரியஸா இருக்காராம். அதனால வர லேட்டாகுமாம்'' எனச் சொல்ல, ""அதுவரை தாங்காதுப்பா என எழமுயன்ற மகளின் முதுகில் வாகாக கைகொடுத்து கீழிறக்கி கழிப்பறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். 
""நான் போய்க்கிறேம்பா'' 
""நீ தள்ளாடுறதுலேயே எவ்வளவு பலஹீனமா இருக்கேன்னு தெரியுது. உன்னை உட்கார வச்சுட்டு அப்பா வெளியே வாறேன்''
க்ளோசட்டில் உட்கார வைத்துவிட்டு ""அம்மாடி நாப்கின் மாத்திக்கிறியா.. மூணு செட் குடுத்துட்டு போயிருக்காங்க'' எனக் கேட்க "சரி' என தலையாட்டவே நாப்கின் கொடுத்து வெளியே நின்றார். 
முடித்துவிட்டு மகள் அழைத்ததும்.. 
உள்ளே சென்று கூட்டி வருகையில் சுஜி கண் கலங்கினாள். 
""எதுக்கு கண் கலங்குறே? எனக்கு சிரிப்புத்தான் வருது. நீயே ஒரு குழந்தை இன்னைக்கு உனக்கு ஒரு குழந்தையா?'' -செல்லமாய் கன்னம் தட்டிவிட்டு குழந்தையை எடுத்து கையில் தந்தார். 
""குழந்தைக்கு பால் குடும்மா'' என்றவர் வாசல் போய் ஸ்டூலில் திரும்பி உட்கார்ந்தார்.
""அப்பா''
""என்னம்மா?''
""இப்பவும் அம்மா கிட்டே பேசுறீங்களா?'' 
""....''
""அம்மா கிட்டே பேசுறதா நம்பி.. இன்னும் அந்த சாய்வு நாற்காலியோடப் பேசுறதை நினைச்சா மனசு வலிக்குதுப்பா.. அதை விட்டுருங்க''
""ஏம்மா?''
""நாலு வருஷம் முன்னால செத்துப்போன அம்மாவை இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் நினைச்சுட்டு இருப்பீங்க? மறக்க வேணாமா?''
""கெட்டதைத்தானே மறக்கணும். மனசுக்குப் பிடிச்ச நல்லதுகளை எதுக்கும்மா மறக்கணும்?''
""அதுக்காக நாற்காலிப் பார்த்து பேசணுமா?''
""ஏன் உன் கணவர் இல்லாதப்போ நீ போட்டோ பார்த்து பேசுனது இல்லியா?''
""அவர் உயிரோட இருக்காருப்பா. ஆஃபிஸ் முடிஞ்சு வந்தா போட்டோவைப் பார்த்து பேசுனதை நேர்லேயே பேசுவேன். ஆனா அம்மாதான் செத்துப்போயிட்டாங்களே.''
""அது உங்களுக்கு. எனக்கு அவ இன்னும் சாகலைம்மா. சாகவும் கூடாது. அவ செத்துட்டாள்னு நினைச்சாத்தான் வலிக்கும். அப்புறம் அதை மறக்க நான் அழணும்.. குடிக்கணும்.. பைத்தியம்போல திரியணும். அதுல எனக்கு உடன்பாடு இல்லம்மா''
""இப்படி சொன்னா நான் என்னப்பா சொல்ல முடியும்?'' 
""அது மட்டுமில்லேம்மா.. என் தனிமையை போக்கிக்க வேறு என்ன வழி இருக்கு. சொல்லு''
""இருக்குப்பா. நீங்க மட்டும் மாறுறேன்னு சொல்லுங்க. இந்த குழந்தையை வச்சு உங்க தனிமையைப் போக்குறேன்''
""என்னை உங்க கூட வந்து இருக்க சொல்றியா? அதெல்லாம் சரிவராதும்மா''
""நீங்க மாடியிலேயும் நாங்க கீழேயுமா குடி இருந்தா சரி வரும்தானே?''
""நிஜமாவா சொல்றே?'' - சபாவின் கண்கள் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தன.
""ஜெயகர் ரொம்ப நல்லவர்ப்பா அவரை சம்மதிக்க வைக்க வேண்டியது என் பொறுப்பு. நீங்க முதல்ல சத்தியம் பண்ணுங்க''
""சத்தியம்லாம் வேணாம் என் பேரனுக்காக இதை கூட செய்ய மாட்டேனா? சரி இப்ப மணி என்ன தெரியுமா? ஒண்ணரை ... தூங்குற வழியைப் பார்''
விடிவதற்குள் மூன்று முறை குழந்தைக்குப் பாலூட்டச் செய்ததோடு இருமுறை மகளை கழிப்பறைக்கும் அழைத்துச் சென்றிருந்தார். 

 

 

அதிகாலை ஐந்தரை மணி! மூன்றாவது முறையாக உள்ளே இருத்தி விட்டு கழிப்பறைக் கதவைச் சாத்துகையில்.. வாசல் கதவு தட்டப்படும் சத்தம். 
ஜெயகர் களைத்துப்போனவனாக உள்ளே வந்தவன். கட்டிலைப் பார்த்துவிட்டு ""சுஜா எங்கே?'' எனப் பதட்டமானான்.
""டாய்லெட் போயிருக்கா..''
ஆசுவாச மூச்சுவிட்டவாறே பெஞ்சில் உட்கார்ந்தான்.
""அப்பா அம்மா நல்லா இருக்காங்களா மாப்பிள்ளை?''
""அவங்களைப் பத்தி பேசாதீங்க. மனுஷங்களா அவங்க.? மனசுல பாசமோ நெஞ்சுல ஈரமோ இல்லாதவங்க. அவங்க பார்த்த பொண்ணை நான் கட்டாத கோபம் இன்னும் அடங்கலை. அந்த வெறுப்பிலே குழந்தை போட்டோவைக் கூட பார்க்க மறுத்து...'' சலிப்போடு சொல்லி வந்தவன் சட்டென துணுக்குற்று, ""நீங்க வீட்டுக்குப் போகலையா? அந்த ஆயாம்மா எங்கே? சுஜா கூட டாய்லட் உள்ளே இருக்காங்களா?'' என புருவம் சுருக்கிக் கேட்டான்.
""அந்த ஆயாம்மா வரவே இல்லை.. அவங்க வீட்டுப்பக்கம் ரொம்ப மழையாம்''
உட்கார்ந்திருந்தவன் சட்டென எழுந்து ""அப்போ வேற யார் வந்தாங்க? எப்படி சமாளிச்சீங்க?'' எனப் பதட்டமாகக் கேட்கையில், கலா உள்ளே நுழைந்தாள்.
""அட வந்துட்டீங்களா சார்? கடைசியிலே உங்க மாமாதான் உங்களுக்கு உதவி இருக்கார். மனுஷர் ராத்திரி ஒரு பொட்டு தூங்கலைன்னு நினைக்கிறேன். நான் எட்டிப் பார்க்குறப்போல்லாம் ஒண்ணு குழந்தையை தூங்கப்பண்ணிட்டு இருப்பார்.. இல்லேன்னா பால் குடிக்க வச்சிட்டிருப்பார்.. அதுவும் இல்லேண்ணா உங்க வைஃபை டாய்லெட்டுக்குக் கூட்டிட்டு போயிருப்பார். தாயுமானவர்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன். இப்போ நேர்லேயே பார்த்துட்டேன்'' என வாய் கொள்ளா சிரிப்புடன் ஜெயகரிடம் சொன்னவள், சபாபதியை நோக்கி ""ஆறுமணியோட என் டூட்டி முடியுது.. இந்த லிஸ்ட்ல இருக்கிறதை பார்மசியிலேர்ந்து வாங்கி தந்தீங்கன்னா செக் பண்ணி எண்ட்ரி போட்டுட்டு நான் கிளம்பிடுவேன்'' என்று துண்டு காகிதம் ஒன்றைத் தந்து விட்டு வெளியேறினாள். ஜெயகரின் திடீர் முக மாற்றத்திற்கு காரணம் விளங்காமலே சபாபதி கிளம்பினார்.
அந்த அகால நேரத்தில் மருந்தகம் நெரிசலின்றி இருக்கவே சீக்கிரமே வேலை முடிந்தது. அறை முன்பாக வந்தபோது கதவு சாத்தியிருக்கவே இலேசாக தட்டுவதற்காக விரலை வளைக்கையில் உள்ளிருந்து கசிந்தவை செவிகளில் தெளிவாக விழுந்தன.
""எங்க அப்பா... அம்மா இனி நம்மளைத் தேடி வந்தாலும் அவங்க வேணாம் சுஜா. உங்க அப்பா ஒருத்தர் போதும் நமக்கு. இவ்வளவு நாளா அவர் அருமை தெரியாமல் போச்சு எனக்கு.''

http://www.dinamani.com

சிந்தை கவர்ந்த திருவிழாக்கள்

2 weeks 5 days ago
சிந்தை கவர்ந்த திருவிழாக்கள்

 

 
dk4

பிறக்கும்பொழுது பூமியில் தன் இடத்தை அறிந்துகொள்ள முடியாத மனிதன் இறக்கும்பொழுதும் செல்லும் இடத்தைக் கணிக்க முடியாதவனாக இருக்கிறான்.

""கண்டவர் விண்டிலர், விண்டவர் கண்டிலர்'' என்பதற்கு ஏற்றார்போல சொர்க்கம்,  நரகம் என்பது எல்லாம் கண்டு வந்து சொன்னவர் என்று எவரும் இலர் என்பதே உண்மை.

இப்படிப்பட்ட ஆரம்பமும், முடிவும் அறிய முடியாத உலக வாழ்க்கையில் அடுத்த  கணம் என்ன நடக்கும் என்பதைச் சொல்ல முடியாத நிலையில் மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும், வேதனைகளும், சோதனைகளும் ஓய்வில்லாத அலைகளுக்கு  ஒப்பாக இருக்கிறது. இன்பம் என்பது எட்டிப்பார்த்துவிட்டு போகும் வானவில்லாக இருக்கிறது.

மனிதன் தன்னுடைய சோர்வைத் தீர்த்துக்கொள்ள, தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்ள, பயத்திலிருந்து விடுபட்டு மன அமைதியுடன் வாழ, பெற்ற இன்பத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள விழாக்களை உருவாக்கிக் கொண்டாடி மகிழ்ந்தான்.

மனிதனை கீழே விழாமல் மீண்டும் புதுத் தெம்போடு வாழ வைத்த விழாக்கள் "திருவிழாக்கள்' ஆயின.

dk3.jpg"மகர சங்கராந்தி'  என்று வட இந்தியாவிலும், பொங்கல் பண்டிகை என்று தென் இந்தியாவிலும் கொண்டாடப்படும் பண்டிகைக்கு முதல் நாள் நாம்  "போகி'  என்று கொண்டாடி பழைய சாமான்களை ஒதுக்கி எரிப்பது, கடந்துபோன கசப்பான சம்பவங்களைப் புறம்தள்ளி, புதிய வாழ்க்கையை உற்சாகத்துடன் எதிர்கொள்ள நம்மைத் தயாராகிக் கொள்வதாக இருக்கிறது.

ஆதிமனிதன் எதனால் இயற்கையை வணங்க ஆரம்பித்தான்?  பஞ்சபூதங்களின் வெளிப்பாடுகள் அவனை வாழவும் வைத்தது, அழிக்கவும் செய்தது. வாழ வைத்த பொழுது அவற்றைக் கொண்டாடி மகிழ்ந்தான். அழித்தபொழுது பயத்தினால் அவற்றை வணங்கினான். பல திருவிழாக்கள் மூலம் பெற்ற நன்மைகளுக்காக தான் உருவகப்படுத்திய தெய்வங்களைப் போற்றி மகிழ்ந்தான், அருள் வேண்டியும்  விழா எடுத்தான். பயம் தெளிந்து தெய்வம் காப்பாற்றும் என்ற தன்னம்பிக்கை பெறவும் விழா எடுத்தான்.
சங்க காலத்தில் இருந்தே திருவிழாக்கள் கொண்டாடப்பட்டிருக்கின்றன. அதில் "இந்திர விழா'  என்பது மிக விமரிசையாக இருபத்து எட்டு (28) நாள்கள் கொண்டாடப்பட்டதாக சிலப்பதிகாரம் மற்றும் மணிமேகலை காப்பியங்கள் எடுத்துரைக்கின்றன.

மனிதனுக்கு உணவு ஒன்றே எல்லாத் தேவைகளிலும் அதி முக்கியமானது. அதிக விளைச்சல் இருந்தால்தான்,  வயிறு நிறைய உணவு கிடைக்கும். குடிமக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வார்கள். ஆரோக்கியமான சமுதாயத்திடம் இருந்துதான் கலைகள் பிறக்கும், தொழில்கள் பெருகும், செல்வம் கொழிக்கும்.

மணிமேகலை காப்பியத்தின்படி ஒரு சமயம் சோழநாட்டில் பெரும் வறட்சியும், பஞ்சமும் தலை விரித்தாடியது. அந்தச் சமயத்தில், அகஸ்திய முனிவர் சோழ நாட்டின் அரசனால்  "தொடித்தோட் செம்பியனிடம்'  இந்திரனுக்கு விழா எடுக்கக் கூறினாராம். மழைக் கடவுளான இந்திரனும் இந்த விழாவால் மனம் மகிழ்ந்து, பெரும் மழையை ஏற்படுத்த நாட்டில் பஞ்சம் நீங்கியதாம்.

தொடித்தோட் செம்பியனின் வழித்தோன்றல்கள் அனைவரும் இந்திர விழா எடுத்ததால் தேசம் செழிப்புற்று விளங்கியிருந்ததாம்.
தண்டோரா போட்டு இந்திர விழாவின் தொடக்க நாளை அறிவிக்க, மக்கள் தெருக்களையும், வீடுகளையும் சுத்தம் செய்து, பிறகு வீடுகளை மிக நேர்த்தியாக அலங்கரிப்பார்கள். நாட்டின் தலைசிறந்த அதிகாரிகள் மன்னருக்குப் பரிசுப் பொருள்களை வழங்கி அவரும், அவருடைய குடிமக்களும் நல்வாழ்வு வாழ வாழ்த்துவார்களாம். கவிஞர்களும், பாணர்களும் தொழில், உணவு சம்பந்தமான விழாக்களும் உலக அரங்கில் அரங்கேறுகின்றன. சென்னையில் மார்கழி மாதத்தில் நடைபெறும் இசை விழாவுக்கு உலகின் பல பாகங்களில் இருந்து இசைப்பிரியர்கள் வந்து குவிகிறார்கள். உணவு விழா என்றால் அமெரிக்காவின் தேசிய வேர்க்கடலை, கேல்வே நாட்டின்ஆயிஸ்டர் விழா, ஜெர்மனியின் அக்டோபர் பெஸ்ட் என்கின்ற "பியர் விழா'  இது உலக விழாக்களில் தலையானதாக போற்றப்படுகிறது.  "கேன்ஸ்'  திரைப்பட விழா பிரான்ஸ் நாட்டின் மதிப்பை பன்மடங்கு உயர்த்தியிருக்கிறது.

திருவிழாக்களில் கலந்துகொள்வது என்றால் எனக்கு பால் பாயசம் சாப்பிடுவதுபோல இனிக்கும். இந்தியாவின் பல மாநிலங்களுக்குச் செல்லும் பொழுதும், வெளிநாடுகளுக்கு பயணப்படும்போதும் அங்கே முக்கியமான திருவிழாக்கள் நடக்கும் நாள்களைக் கணக்கிட்டு அந்தச் சமயத்தில் அங்கே இருக்கும்படி பார்த்துக் கொள்வேன். திருவிழாவுக்காகவே மக்கள் அணியும் பிரத்தியேக உடைகள், உணவு வகைகள், கலை நிகழ்ச்சிகள், கடை விரிக்கப்பட்டிருக்கும் கலைப் பொருள்கள், அப்பப்பா "எத்தனைக் கோடி இன்பம் வைத்தாய் இறைவா' என்று மனம் குதியாட்டம் போடும்.

இந்தியாவில் உள்ள மொத்தம் 29 மாநிலங்களில் 22 முக்கிய மொழிகளும், இவை தவிர 720 வட்டார மொழிகளும் பேசப்படுகின்றன. இவ்வளவு வேற்றுமையில் ஒற்றுமை எப்படி சாத்தியப்படுகிறது? பலவிதமான திருவிழாக்கள் மாநிலங்கள்தோறும் நடைபெறுவதுடன் அதில் எல்லாவிதமான மக்களும் "நான் இந்தியன்' என்ற உணர்வோடு கலந்துகொள்வதால் கலாசாரப் பரிமாற்றம் நடைபெறுகிறது. கொண்டாட்டத்தில் மக்கள் ஒருங்கிணைகிறார்கள், கைகோர்த்துக் கொள்கிறார்கள், நடனமாடுகிறார்கள், உண்ணுகிறார்கள், ஒருவருடைய  பாரம்பரியத்தை மற்றவர் மதிக்கக் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். இதனால் ஏற்படும் பிணைப்பில் மலருவதுதான் வேற்றுமையில் ஒற்றுமை.
இந்தியாவின் பல மாநிலங்களுக்கும், உலகின் பல நாடுகளுக்கும் நான் சென்று களித்த திருவிழாக்களையும் அதில் பெற்ற அனுபவங்களையும் இனிவரும் வாரங்களில் பகிர்ந்துகொள்ள இருக்கிறேன்.

http://www.dinamani.com

தொடரும்.....

வாரணாசி

2 weeks 5 days ago
வாரணாசி - சிறுகதை
 

நரன் - ஓவியங்கள்: ரமணன்

 

பெரும்பாலும் ஒரே மாதிரியான சிறிய ரெட்டைத் திண்ணைகளும், திண்ணையின் மேலிருந்து சரியும் தாழ்வார ஓட்டு முகப்பை இரண்டு மரத்தூண்களும் தாங்கிக்கொண்டிருக்கும் படியான வளைவான செருகு ஓடு வேயப்பட்ட வீடுகள் இருக்கும் பழைமையான தெருவுக்குள் அந்த வாகனம் நுழைந்தது. எல்லா வீட்டின் முற்றங்களிலும் விடுபடாமல் நெளிவு நெளிவான வெள்ளை நிறக் கோலங்கள் இருந்தன. பாலாமணி கையைக் காட்டி, கோலமிடப்படாத இடதுபக்க வீட்டின் முற்றத்தில் வாகனத்தை நிறுத்தச் சொன்னான். வெளியே வயதான நான்கைந்து ஆண்கள் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

இறங்கி, வண்டியின் முகப்பைத் தெருவிலிருந்து வெளியேறும் பாதை நோக்கித் திருப்பி நிறுத்துமாறு ஓட்டுநரிடம் சொன்னான். பாலாமணியின் ஒரு கையில் கறுத்த கோழியும், மறு கையில் அரசு முத்திரை பதிந்த ஓரிரு காகிதங்களும் இருந்தன. வீட்டுக்குள் நுழையப் போனவனை நிறுத்தி ஒரு பெரியவர் சொன்னார்,

``ஏன்டா பாலாமணி, நீயாவது அவகிட்ட சொல்லக் கூடாதா? ஏற்கெனவே அஞ்சாறு வருஷம் படுக்கையில கிடந்த உடம்பு. அவ்வளவு தூரம் தாங்காதுடா. பூரணிகிட்ட சொல்லு. சட்டுபுட்டுன்னு இங்கேயே எல்லா ஈமக் காரியத்தையும் முடிச்சுடலாம்.’’

46p1_1527502499.jpg

``நீங்க செத்த நேரம் கம்முனு இருங்க மாமா’’ என்றவாறு வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். மாதவனின் இறந்த உடலின் தலைமாட்டில் பாந்தமாய் சிறிய திரி நாவிலிருந்து விளக்கு ஒன்று சுடர்விட்டுக்கொண்டிருந்தது.

பழைமையான மூன்று கட்டு வீடு. நடுக்கட்டில் கிடத்தியிருந்தார்கள். அக்கம்பக்கத்து வீடுகளிலிருந்து வயதான பெண்கள் சிலர், பாலாமணியின் மனைவி, அவரின் இரண்டு பெண் குழந்தைகள், வீட்டின் நுழைவாயிலில் திண்ணையில் நான்கைந்து ஆண்கள் அவ்வளவுதான் கூட்டம்.

பூரணி, பாலாமணியைப் பார்த்ததும் கேள்விக்குறிபோல் முகத்தை வைத்து அவனைப் பார்த்தாள். அவன் வீட்டின் சமையல்கூடத்துக்கு அவளை வரச்சொல்லி சைகை காட்டிவிட்டு, முன்னால் போனான். இடுப்பில் சுற்றியிருந்த மங்கிய மஞ்சள் நிறப் பையிலிருந்து பணத்தை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தான் .

``நாலஞ்சு இடத்துல அலைஞ்சுட்டேன். பிணத்தை ஏத்திக்கிட்டு வாரணாசி வரைக்கும் வர, எந்த ஆம்புலன்ஸ் வண்டியும் தயாரில்லை. வர ஒப்புக்கிறவனும் நோக்கத்துக்கு வாடகை கேட்கிறான். இந்த வண்டிக்காரன் மட்டும்தான் ஒப்புக்கிட்டான். வாடகை குறைச்சல்தான். ஆனா, வண்டி கொஞ்சம் பழசு. பின்னாடி குளிர்ப்பதனமெல்லாம் நல்லாவே வேலைசெய்யுது. மூணு, நாலு நாள் ஆனாலும் உடம்பு தாங்கும். கெடாது. அவன்கிட்ட கேட்டுட்டேன். `மூணாம் நாள் சாயங்காலத்துக்குள்ள போயிடலாம்’னு சொன்னான்.’’

பூரணி அவனைப் பார்த்தபடி இருந்தாள்.

``இந்தா...’’ கையில் இருந்த அரசு முத்திரைக் காகிதத்தைக் கொடுத்தான். ``அவ்வளவு தூரம் எடுத்துட்டுப் போறச்ச, வழியில போலீஸ்காரங்க மறிச்சு ஏதாவது கேட்க வாய்ப்பிருக்கு. அதான் கவர்ன்மென்ட் டாக்டரைப் பிடிச்சு `டெத் சர்ட்டிஃபிகேட்’ வாங்கிட்டு வந்தேன். பத்திரமா வெச்சுக்கோ.’’
வாங்கிக்கொண்டாள்.

தலையைத் திருப்பிக் காசிப்பானையைப் பார்த்தவாறு சொன்னான், ``மன்னிக்கணும் பூரணி என்னால வர முடியலை.’’

அவளின் உதடுகள் நீர் படாமல் உலர்ந்து ஒட்டிக்கொண்டு பிரிய முடியாமல் பிரிந்தன. `` பரவால்ல...’’ அவ்வளவுதான் பேசினாள்.

பாலாமணி, பூரணியின் பெரியம்மா மகன். சகோதரன் உறவு. ஓரிரு வயதுதான் அவளினும் குறைவாய் இருக்கும். பூரணிக்கு நாற்பதை நெருங்கும் வயது. குழந்தைப்பேறில்லை. உறவினர்கள் யாரும் அவளோடு பெரிதாகப் புழக்கத்திலில்லை. காண்போரிடமெல்லாம் பூரணி பணம் கேட்பாள் என்பதுதான் அவர்களின் பெரும்பாலான குற்றச்சாட்டு. ஓரளவுக்கு அது உண்மைதான். இப்போதுகூட மாதவனின் இறப்புக்கு அதிகம் பேர் வராததற்குக் காரணம் அதுவாகத்தானிருக்கும்.

படுக்கையில் விழுவதற்கு, ஆறேழு வருடத்துக்கு முன்னர் வரை மாதவன் கும்பகோணம் விசாலம் சிட்ஸில் உதவி மேலாளராக வேலைபார்த்தான். கைநிறைய சம்பளம். வேலைப்பளு எனக் காரணம் சொல்லி, மெள்ள குடிப்பழக்கத்தையும் சீட்டாட்டத்தையும் தொடங்கினான். வாரக் கடைசியில் மீனாட்சி லாட்ஜில் அறை எடுத்து இரவெல்லாம் குடியும் சீட்டாட்டமும் தொடர்ந்தன. அப்போதெல்லாம் சனிக்கிழமை மாலை தொடங்கும் ஆட்டம், ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியம் வரை நீளும். ஒருசிலர் மட்டும் வீட்டுக்குப் போய்த் தலையைக் காட்டிவிட்டு வந்து ஆட்டத்தைத் தொடர்வார்கள். மாதவனுக்கு இரவு வேலை. `கணக்கு முடிக்க லேட்டாகிவிட்டது’ எனக் காரணம் சொல்வான். பூரணி கொஞ்சம் கடுமை காட்டத் தொடங்கியதும், மதுவாடை போன பிறகு லாட்ஜிலிருந்து அதிகாலை கிளம்பி உறக்கக் கலக்கத்தோடு வீட்டுவாசலைத் தட்டி நிற்பான்.

46p6_1527502521.jpg

ஒருநாள் அதிகாலையில் மதுபோதையோ, உறக்கக் கலக்கமோ அல்லது ரெண்டும் கலந்துமா எனத் தெரியவில்லை, வீட்டுக்கு வரும் வழியில் விபத்தாகி ரத்தக்காயத்தோடு கிடந்தான். எதிலோ மோதியோ அல்லது எதுவும் மோதியோ தெரியாது, விபத்தில் தண்டுவடம் உடைந்துவிட்டது. உயிரை மீட்டெடுக்கப் பெரும்பொருட்செலவு.

மாதவனின் அலுவலகத்தில் சொற்பமாகப் பணம் கொடுத்தார்கள். வீட்டில் சமீபத்திய சேமிப்பு என்று பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை. கையில் இருந்த கடைசி நகை வரை விற்றும் மருத்துவச் செலவு அடைபடவில்லை. அப்போது ஆரம்பித்ததுதான். உறவினர்களிடம் கடன் கேட்கத் தொடங்கியது. எவ்வளவு செலவு செய்தாலும் மாதவனை முழுதாய் மீட்க முடியவில்லை. மருத்துவமனையிலிருந்து வீடு திரும்புகையில், ``இனி கழுத்துக்குக் கீழ் நிரந்தரமா இயக்கமிருக்காது. மீதி வாழ்நாளை படுக்கையில்தான் கழிக்க முடியும். வேறு வாய்ப்பில்லை’’ என்று சொல்லிவிட்டார்கள் மருத்துவர்கள்.

வீட்டுக்குத் தூக்கிவந்துவிட்டாள். மாதவனின் வயதான பெற்றோர், இவளைத்தான் குறை சொன்னார்கள். ``ஆரம்பத்திலேயே குடிப்பதை அறிந்து கண்டிப்பாக நடந்திருந்தால், இப்படி நிகழ்ந்திருக்க வாய்ப்பில்லை’’ என்று சொல்லிவிட்டு, அவளை அப்படியே கைவிட்டு விட்டுக் கிளம்பிவிட்டார்கள். ஏறக்குறைய எல்லா உறவினர்களுமே எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் அப்படித்தான் செய்தார்கள். அதன் பிறகு இப்போது வரை யாரும் இந்த வீட்டுக்கு வருவதில்லை. பாலாமணி மட்டும் அடிக்கடி வந்து பண உதவிகள் செய்தான்.

ஆரம்பத்திலெல்லாம் மாதவன் பூரணியைப் பார்த்துக் கண்ணீர் வடிப்பான். தன்னால்தான் பூரணியின் வாழ்வு இவ்வளவு மோசமான நிலையை அடைந்துவிட்டதாகப் புலம்புவான். திறந்த மனதோடு அவளிடம் மன்னிப்பு கேட்பான். அதுவும் சிறிது நாளைக்குத்தான். பிறகு அவனும் ``நீ ஆரம்பத்திலேயே என்னைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டதால்தான் நான் இப்படியான நிலையை அடைந்து விட்டேன்’’ என, புகார் கூறத் தொடங்கினான். பூரணி எப்போதும்போல் எதுவும் பதில் பேச மாட்டாள். மௌனமாய் ஓரிரு துளி கண்ணீர் வடிப்பு. அவ்வளவுதான், அங்கிருந்து நகர்ந்துவிடுவாள்.

எது என்னவானாலும் மாதவனை அதிகாலையிலேயே குளிப்பாட்டிவிடவேண்டும். பிறகு நல்ல வெளுத்த வேட்டியை உடுத்திவிட்டு… கிழக்கு திசைக்கு அவனைக் காட்டி நெற்றியில் திருமண் இடச் சொல்லுவான். இயக்கமற்றுத் துவண்டு கிடக்கும் கரங்களை அவளிடம் சொல்லி அள்ளி எடுத்து ஒருசேர வைத்து சுவாமிகளின் திரு உருவப் படங்களை நோக்கி ஒரு கும்பிடு, விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம், பிறகு சில மந்திர உச்சரிப்புகள், அதன் பிறகுதான் உணவூட்டச் சொல்வான். இறுதியில் மருந்திட்டு அவனைக் கிடத்துவாள். இடையில் சிறுநீர், மலம் கழிக்க வேண்டுமென்றால், கத்தி அழைப்பான். பூரணிதான் அள்ளிப்போட்டுவிட்டுத் துடைத்தெடுப்பாள்.

பூரணி தனது கடமையாக நினைத்து எல்லாவற்றையும் சரியாக எந்த முகச்சுளிப்பும் எரிச்சலும் இல்லாமல் செய்து வந்தாள். மாதவன்தான் எதற்கெடுத்தாலும் நொட்டை சொல்லிக்கொண்டிருப்பான். உப்புச் சேர்மானம் சரியில்லை என உணவை அவள் முகத்தில் துப்புவான். பூரணியை வீட்டின் நிலைப்படி தாண்ட விடமாட்டான். மளிகை, காய்கறி என எதற்கும் கடைவீதிக்குப் போக விட மாட்டான். போனவள் திரும்ப வீடு வர மாட்டாள்; தன்னை இப்படியே விட்டுவிட்டு, வேறு யாருடனோ பேருந்து ஏறிவிடுவாள் என பயம்கொள்ளத் தொடங்கினான். எந்தப் பொருள் என்றாலும் மளிகைக் கடையில் சொல்லி வீட்டில் எடுத்து வந்து சேர்க்கும்படி சொல்லச் சொல்வான்.

மளிகைக்கடையிலிருந்து பொருள்கள் கொண்டுவருபவன் இளம் வயதினனாய் இருந்துவிட்டால் அவ்வளவுதான். நிமிடத்துக்கு ஒருமுறை அவள் தன் கண்முன்தான் இருக்கிறாளா எனச் சோதித்துக்கொண்டே இருப்பான். அவன் கண்களிலிருந்து ஐந்து நிமிடம் அவள் நகர்ந்தால் போதும். ``எவனோடு படுத்த? என்னால முடியலைன்னுதானே இப்படிப் பண்ற?’’ என்று கத்திக் கூப்பாடுபோடுவான். ஊரிலிருக்கும் அத்தனை கடவுளையும் கூப்பிட்டு ``என்னை ஏன் இப்படி ஆக்கிட்ட. பகவானே, வேகமா என்னை எடுத்துக்கோ’’ என்று அழுது அரற்றுவான். பூரணியின் சிவந்த நிறமும் இளமையும், அவனது இயலாமையையும், கையாலாகாத்தனத்தையும் உறுத்திக் கொண்டேயிருக்கும் .

உறவுகளில் பாலாமணி ஒருவன்தான் இவளுக்குப் பல வகைகளிலும் உதவியாக இருப்பவன். மாதவன், பல நேரங்களில் பாலாமணியையும் இவளையும் இணைத்துப் பேசுவான். ``நீ இவ்வளவு அழகா இருப்பதால்தான் அவன் உனக்குப் பணம் அளிக்கிறான்’’ என்று வாயும் மனதும் கூசாமல் பழிபோடுவான். பாலாமணிக்குத் தெரிந்து, அவன் ``இந்த ஆளை விட்டுவிட்டு, என் வீட்டுக்கு வா’’ என்று கோபமாய் ஏசினான். மறுத்துவிட்டாள்.  சில நேரத்தில் சொற்களால் அனுதினமும் தன்னைச் சாகடிக்கும் இவனை, கழுத்தை நெரித்துக் கொன்றுவிடத் தோன்றும் அவளுக்கு.

46p2_1527502714.jpg

பூரணியிடம் இப்போதெல்லாம் உடல் முழுக்க இறுக்கமும் பெரும் அமைதியும் குடிகொண்டுவிட்டன. மோசமான சொற்களைக் கேட்டுக் கேட்டு அவளின் உடல் இறுக்கமான கற்களைப்போன்று மாறிவிட்டது. ஆனால், காதுகள் மட்டும் நெகிழ்வான சதைத் துளையாய் இருக்கிறதாய் உணர்கிறாள். எவ்வளவு முயன்றும் அதுமட்டும் கல்தன்மைக்கு மாறாமல் இருக்கின்றன. அதுவும் அப்படியாக மாறிவிட்டால், எந்தச் சொல்லும் தன்னைக் காயப்படுத்தாது என நம்பத் தொடங்கினாள். மாதவனின் வைத்தியத்துக்கு என, சுற்றி இருந்த அத்தனை மனிதர்களிடமும் கடன் வாங்கிவிட்டாள். பாலாமணியிடமும் கணக்கு வழக்கில்லை. இப்போதெல்லாம் அவன் வீட்டுக்குள் வருவதில்லை. வாசலிலேயே பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு நிமிடத்துக்குள் கிளம்பிவிடுவான்.

ஐந்தாறு வருடமாய் படுக்கையில் கிடந்து மாதவனின் உடல் மிகவும் தேய்மானமாகிவிட்டது. கைகளும் கால்களும் சூம்பி, தலை மட்டும் பருத்துத் தெரிந்தது. இறுதியாக சேஷாத்திரி டாக்டர்தான் சொன்னார், ``இன்னும் சொற்ப வாழ்நாள்தான். மூணு மாசம்கூட அதிகம். எந்த ஒளிவுமில்லாமல் மாதவனின் முன்னால்வைத்தே சொல்லிவிட்டார். மாதவன் ஓங்கி ஓங்கி அழுதான். வாழ பிரயாசை கொண்டவனைப் போல் அரற்றினான். தாரை தாரையாய்க் கண்ணீர்விட்டான். பூரணியின் காது கொஞ்சமாய் கல்லின் தன்மைக்கு மாறிவிட்டது போல. எந்த அதிருப்தியும் இல்லை; திருப்தியும் இல்லை.

ஓர் அதிகாலையில் நீராடிவிட்டு சுவாமியை வழிபட்டு முடிந்ததும் பூரணியிடம் கேட்டான், ``பூரணி, எந்த ஜென்மத்தின் கடனோ நீ எனக்காக நிறைய செஞ்சுட்ட. பார்த்த இடத்துலலாம் கடன் வாங்கி வைத்தியம் பண்ணிட்ட. கடைசியா எனக்காக இந்த ஒண்ண மட்டும் செஞ்சுடு.’’ பூரணி `என்ன?’ என்பதுபோல் அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். ``எனக்கு அடுத்த பிறப்பு வேண்டாம். வேதத்தையும் சாஸ்திரத்தையும் நம்புறவனா சொல்றேன். சாஸ்திரப்படி இறந்த உடலை வாரணாசிக்குக் கொண்டுபோய் எரிச்சு, அந்தச் சாம்பலை கங்கையில கரைச்சுட்டா, எனக்கு பிறப்புச் சங்கிலி அறுபட்டு மறுஜென்மம் இல்லாமப்போகும். எனக்காக இந்த ஒரு காரியத்தை மட்டும் மறுக்காமச் செய்வியா?’’ என்றபடி ஒருவித வணங்குதலோடும் நன்றியோடும் பார்த்தான். பூரணி, லேசாகத் தலையை ஆட்டினாள்.

இருவருமே இறப்பின் நாளை எதிர்நோக்கி, அந்த நாளுக்காகக் காத்திருந்தார்கள். மாதவன் இருக்கும் நாள்களை முழுக்கப் பார்த்துவிட வேண்டும் என இரவும் பகலுமாய் முழுக்க உறங்காமலேயே இருந்தான். அடிக்கடி பூரணியை அருகில் அழைத்து அமர்த்தி, அவளின் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தான். தீடீரென வெடித்து அழுதான். பூரணி எப்போதும்போல் இறுக்கமாக இருந்தாள். மாதவன் அடிக்கடி கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தான். ``நான் இறந்ததும் நீ வேறொரு கல்யாணம் பண்ணிப்பல. நீ பாவம் பூரணி, கட்டிக்கோ! என்னைக் கட்டிக்கிட்டு ரொம்பக் கஷ்டப் பட்டுட்ட. அவன் முகத்தை ஏறிட்டு எந்தச் சலனமுமில்லாமல் பார்த்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து பூரணியை அழைத்து, ``நீ வேற கல்யாணம் பண்ணிக்காத பூரணி. உன்னை வேற யாரும் தொடக் கூடாது. இப்படியே இருந்துடு. ஏன்... இருக்க முடியாதா? அப்படித்தான் இருக்கணும்’’ என்று கூறி, பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு அழுவான்.

பூரணி இப்போதும் அவன் முகத்தை ஏறிட்டு, எந்தச் சலனமுமில்லாமல் பார்த்தாள். காது முழுக்க நிரம்பிக் கிடக்கும் இந்தச் சொற்களையெல்லாம் செரிக்கமாட்டாமல் கிடந்தாள் பூரணி.

இன்று அதிகாலையில்தான் உயிர் பிரிந்தது. இன்று அழுகையில்லை. இப்போதும் இறுக்கமாய் முகத்தில் சிறு சலனமுமில்லாமல் அவன் முகத்தை ஏறிட்டபடி வீட்டுக்குள் நின்றுகொண்டிருந்தாள். மாதவனின் உடலை முகம் மட்டும் தெரியும்படி வெள்ளை காடாத் துணியால் ஒருவன் சுற்றினான். சிறிய கைப்பையில் இரண்டு மாற்றுத்துணிகளை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு பாலாமணியின் மனைவி வந்தாள்.

வெளியே வண்டியை பாலாமணி காட்டிய திசைக்குத் திருப்பி வைத்துவிட்டு, காரிலிருந்து நட்ராஜ் தரைக்கு இறங்கினான். ஏதோ ஒரு வீட்டிலிருந்து தீக்கங்குக்குள் பால் சாம்பிராணியைப் போட்டு வாசனையைப் பெருக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்போல. வாசனை, வீட்டிலிருந்து தெருவுக்குள் இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தது. வேறொரு வீட்டிலிருந்து கிருஷ்ணனின் பிருந்தாவனப் பாடல்களின் ஓசை தம்புராவின் பின்னணியோடு அறுந்து அறுந்து செருமலோசையோடு கசிந்து வந்தது. யாரேனும் ஒரு பெண் பழகிக்கொண்டிருப்பாள்போல. நடுவிலிருந்து கொஞ்சம் பசுஞ்சாணம், ஈர வைக்கோல் வாடை கலந்த தொழுவத்தின் வாசனை அடித்தது. நட்ராஜுக்கு 41 வயது. மனைவி, இவனிடமிருந்து விலகி வேறு திருமணம் செய்துகொண்டாள். எவர்மீதும் அவனுக்கு திடகாத்திரமான நம்பிக்கையில்லை. சிறுவயதிலிருந்து மோட்டாரில் இருக்கிறான். நான்கு ஆண்டுகளாய், சொந்தமாக இரண்டாம் கை மாறிய ஆம்புலன்ஸ் வாகனம் ஒன்று வைத்து ஓட்டுகிறான்.

ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்றவைக்க நெருப்புக்குச்சி தேடி எங்கிருந்தோ பற்றவைத்துவிட்டு வந்தான். பாலாமணி ``கிளம்பலாமா?’’ என்று கேட்டான். தலையசைத்ததும் ``வந்து ஒரு கை பிடிக்க முடியுமா?’’ என்று கேட்டான். நட்ராஜ் மறுத்துவிட்டான். பிறகு மனது கேட்காமல் பாலாமணியின் முதுகை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான். வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் முதலில் பூரணியைத்தான் பார்த்தான். இந்த இறப்புக்காக அல்லாமல், பல ஆண்டுகளாய் வேரூன்றிய சோகம்கூடிய முகம். பாலாமணி, தலைமாட்டில் பிடிக்கும்படி சொன்னான். பாலாமணியும் வேறொருவரும் உடலைப் பிடித்துக் கொள்ள நட்ராஜ் பின்னோக்கித் தெருவுக்கு நடந்தான். வாகனத்தின் இரண்டு கதவுகளும் தன் நெஞ்சைத் திறந்துகொண்டு நிற்பதுபோல் நின்றன.

நட்ராஜ் மேலேறி, தலையை வாகனத்துக்குள் நுழைத்தான். முழு உடலும் நுழைந்ததும் பூரணி வீட்டிலிருந்து வெளியேறினாள். அவள் பாதங்கள் அந்தத் தெருவில் நடந்தே பல ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தன. வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தாள். சில வீடுகளிலிருந்து பெண்கள் எட்டிப்பார்த்து ஏதோ பேசிக் கொண்டார்கள். பாலாமணி, மாற்றுத்துணி அடங்கிய கைப்பையை அவள் காலடியில் வைத்தான். வேறொருவன் இரு கால்களும் கட்டியிருந்த கறுத்த கோழியை மாதவனின் உடல் இருக்கும் சிறு கட்டில் மாதிரியான அமைப்பின் கால்மாட்டில் கட்டிவைத்தான். `இது எதற்கு?’ என்பதுபோல் பாலாமணியைப் பார்த்தாள்.

``இது சாஸ்திரம். சனிப் பொணமில்லையா!’’ என்று சொல்லிவிட்டு, கதவடைத்தான். அந்தக் கோழியும் இவளைப்போலவே எந்தச் சத்தமும் இல்லாமல் இறுக்கமாய் இருந்தது. சிறிது நேரத்தில் வாகனம் கிளம்பியது. கதவின் மேல் பொருத்தியிருந்த வெளிப்படையான கண்ணாடியின் வழியே பார்த்தாள். எல்லா வீடுகளும் பின்னோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தன. பாலாமணி மூடிய கதவின் வெளி நின்று ஏதோ பேசினான். வாசலில், திண்ணையில் நிற்கும் மனிதர்கள் ஏதேதோ பேசினார்கள். அவளுக்கு எதுவும் கேட்கவில்லை. ஒரு நிமிடம் காது முழுக்க இறுகிக் கல்லாய் மாறிவிட்டதாகத் தோன்றியது.

கடந்துபோகும் கும்பகோணத்தின் தெருக்களைப் பார்த்தபடியிருந்தாள். எந்த நினைவுகளும் காட்சிகளும் உள் தங்காது கலைந்துகொண்டேயிருந்தன. வாகனம் கும்பகோணத்தின் வெளிப்புறம் வந்து அகலமான கறுப்பு நிறச் சாலைக்கு வந்தது. உடலில் சட்டெனக் குளிர் அறைந்தது. தான் இருக்கும் இடத்தை உணர்ந்தாள். தப்ப முடியாத இறுக்க மூடிய சிறிய அறைக்குள் இருப்பது மாதிரி உணர்ந்தாள். எதிரே இருக்கும் மாதவனின் உடலின் வாயைப் பார்த்தாள். அந்த வாய் எப்போது வேண்டுமானாலும் திறந்து தன்னை மோசமாகப் பேசக்கூடும் என்று பயப்படத் தொடங்கினாள். தன்னால் இந்த உடலோடு இவ்வளவு தூரம் பயணம் செல்ல முடியாது. மறுபடியும் வீட்டுக்கு எடுத்துக்கொண்டு போய் அங்கேயே எரித்துவிடலாம் என நினைத்தாள். சட்டென மூச்சு முட்டுவதைப்போல் உணரத் தொடங்கினாள். பார்வையை வேறு எங்கோ மாற்ற நினைத்து, கோழியின் மீது எடுத்துச் சென்றாள். கோழி அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

வாகனத்தின் முன் பக்கத்துக்கும், அதன் பின் பக்கத்துக்கும் தொடர்பில் இருக்கும் சிறிய கண்ணாடிக் கதவைத் திறந்து நட்ராஜை வண்டியை நிறுத்துமாறு சொன்னாள். அவனுக்குக் கேட்கவில்லை. கதவைத் திறக்கச் சொல்லி சத்தமாய் அவனிடம் சொன்னாள். வண்டியை ஓர் ஓரமாக நிறுத்தினான். ஒரு கணம், ‘தன்னால் பேச முடியுமா? என் நாவுகள் கல் நாவு அல்ல’ என்பதுபோல் நினைத்துக் கொண்டாள். கதவு திறக்கும் ஓசைக்காகக் காத்திருந்தாள். திறக்கப்பட்டதும் கீழே வேகமாக இறங்கி நன்றாக மூச்சு எடுத்தாள். ஆசுவாசமாய் இருந்தது. தனிமையான சாலையைப் பார்த்தாள். சாலையோரங்களில் வரிசை தப்பாமல் மரங்கள் இருந்தன. இந்த ஏழு ஆண்டுகளில் தன் கண்கள் இதைக்கூடப் பார்க்கவில்லையே என்று தன்னைத்தானே நொந்துகொண்டாள். ``அந்தக் கோழியின் கட்டை அவிழ்த்து, அதை விடுவிக்க முடியுமா?’’ என்று கேட்டாள். அவன் கோழியை ஒரு கையில் பிடித்துக்கொண்டு மறுகையால் கட்டை அவிழ்த்து தரையில் இறக்கி விட்டான். அது புளியமரத்தின் ஓரமாகச் சத்தமிட்டவாறு ஓடியது.

46p3_1527502736.jpg

மீண்டும் தன்னால் மாதவனின் அருகில் போய் அமர்ந்திருக்க முடியாது என நினைத்தபடி அந்த உடலைப் பார்க்காமல் கதவைச் சாத்தச் சொன்னாள். நட்ராஜ் குழப்பத்துடன் கதவைச் சாத்தினான். அவள் வாகனத்தின் முன் இருக்கையை நோக்கி நடந்தாள். தனக்கு அடிக்கடி சிகரெட் பிடிக்க வேண்டும் என்று நட்ராஜ் சொன்னான். அவள் எந்தச் சலனமுமில்லாமல் நடந்து முன்னிருக்கையில் அமர்ந்தாள். அவனும் வந்து ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்ந்தபடி ``பின்னாடிதான் குளிர்ப்பதனம் இருக்கிறது. முன்னால் வெக்கைதான்’’ என்று சொன்னான். அவள் வெறுமனே கண்ணாடியின் வழியாகச் சாலையை நோக்கி உறைந்த கண்களால் பார்த்தபடியிருந்தாள். வாகனம் கிளம்பியது.

மதிய உணவுக்காக வாகனத்தை நிறுத்தினான் நட்ராஜ். அவள் ``விருப்பமில்லை’’ எனச் சொல்லி மறுத்தபடி தலையசைத்துவிட்டாள். நட்ராஜ் போன வேகத்தில் ஒரு தேநீர் மட்டும் பருகிவிட்டு வந்துவிட்டான். அவனுக்கு சிகரெட் பிடிக்காமல் என்னவோபோலிருந்தது. ``சாப்பிட எதுவும் வேண்டுமா?’’ என்று மீண்டும் ஒருமுறை அவளிடம் கேட்டான். அவள் மறுத்து லேசாகத் தலையசைத்தாள். வாகனத்தை இயக்கி மீண்டும் கிளம்பினான். புதிய புதிய ஊர்களை, மனிதர்களை, மரங்களை, பறவைகளை, மலைகளை, கால்நடைகளை, வயல்வெளிகளை இறுக்கமான முகத்தோடு பார்த்தபடியே கண்களால் அந்தக் காட்சிகளைப் பருகிக்கொண்டே வந்தாள். அவளின் முகம், சிறிது சிறிதாய் இறுக்கம் தளர்ந்துகொண்டே வருவதைப்போலிருந்தது. வெயில் முடிந்து ஒரு புள்ளியில் மாலை நேரம் தொடங்கி அவள் முகத்தில் மெதுவான குளிர்ந்த காற்று அடித்து, கண்கள் செருகி, பிறகு அயர்ந்து உறங்கிவிட்டாள். `பாவம் எத்தனை நாளின் உறக்கமோ!’ என்று நட்ராஜ் அவளை எழுப்பாமல் விட்டுவிட்டான். இரவு நெடுநேரத்துக்குப் பிறகுதான் எழுந்தாள்.

தெலுங்குப் பாடல்கள் ஒலிக்கும் ஏதோ ஒரு ஹோட்டலின் முன்னால் வாகனம் நின்றுகொண்டிருந்தது. சட்டென விழித்துப் பார்த்தாள். வண்ண வண்ண சிறு விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்தன. பெரிய கல் அடுப்பில் வெள்ளைப் புகை மேலெழும்ப, தோசை வார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நூற்றுக்கணக்கில் லாரிகள் நின்றுகொண்டிருந்தன. வாகனத்திலிருந்து இறங்கி நட்ராஜைத் தேடினாள். முழுக்க முழுக்க அங்கே ஆண்கள்தான் இருப்பதுபோலப்பட்டது. நிறைய பேர் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதுபோலிருந்தது. சிறிது தூரம் முன் நடந்ததுமே எதிரில் அவளைப் பார்த்தபடி வந்துகொண்டிருந்தான்.

``சிறுநீர் கழிக்கவேண்டுமா?’’ என்று கேட்டான். இவ்வளவு நேரம் மறந்து இருந்துவிட்டு இப்போது சட்டென சிறுநீர்ப்பை நிரம்பி கனமேறிக் கடுப்பது போலிருந்தது. ஆமாம் என்பது போல் தலையை ஆட்டினாள். அவன் முன் நடக்க, தொடர்ந்து போனாள். கொஞ்சம் தூரமாய் இருளுக்குள் ஆங்காங்கே நின்றபடி ஆண்கள் சிறுநீர் கழித்தபடி இருந்தார்கள். ஒரு நிமிடம் அவள் தன்னையும் இப்படியான இருளுக்குள் நின்று சிறுநீர் கழிக்கச் சொல்வான் என நினைத்தாள். அவன் கடைக்குள் சென்றான். தூரத்தில் ஒரு பெண்ணிடம் பேசுவது தெரிந்தது. அவளைக் கடையின் உள்ளே அழைத்தான். கடையின் உள்ளே போய் பின்னால் ஒரு பாதை சென்றது. அங்கே அந்தக் கடைப் பெண் பயன்படுத்தும் ஒரு கழிவறை இருந்தது. கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வருகையில் அவன் ஓரமாய் நின்று புகைபிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

சிறிய மஞ்சள் குண்டு பல்பின் வெளிச்சத்தில் அவனை முதன்முறையாகப் பார்த்தாள். ஓரளவு சிவந்த நிறம், முகம் முழுக்கச் செழிப்பாயிருந்த தாடி, கொஞ்சம் முரட்டு உருவமாய்க் காட்டியது. முகத்தில் நிறைய மலையாளத் தன்மையிருந்தது. அவன் அவளைப் பார்த்ததும் சிகரெட்டை அணைக்கவில்லை. தூக்கி வீசவுமில்லை. அவன் அவளிடம் ``ரெண்டு நிமிஷம்’’ என்று சொன்னான். ``அடிக்கடி பிடிப்பவன். மதியத்திலிருந்து பிடிக்கவில்லை’’ என்று சொன்னான். முடிக்கும் வரை அவள் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அந்த இரண்டு நிமிடத்தில் ஒரு புதிய ஆடவனோடு எந்த உறுத்தலுமில்லாமல் எப்படி சகஜமாக இருக்க முடிகிறது என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

அவன் அணைத்துவிட்டு வந்தான். கையைக் கழுவிவிட்டு சாப்பிட்டு வரச் சொன்னான். அவள் மறுத்து வாகனத்தை நோக்கி நகர்ந்தாள். பின்னாலேயே அவனும் வந்துவிட்டான். `சாப்பிடலையா?’ என்பதுபோல் அவனைப் பார்த்தாள். அவன் பதில் பேசாமல் வாகனத்தில் சாவியை நுழைத்தான். நமக்காக ஏன் ஒருவன் சாப்பிடாமல் கிடக்கிறான் என நினைத்தபடி, ``நீங்க சாப்பிட வேண்டியதுதானே!’’ என்று கேட்டாள்.

``எனக்குத் தெரிஞ்சு நீங்க மதியத்திலிருந்து சாப்பிடலை. எப்ப இருந்து நீங்க சாப்பிடலைனு எனக்குத் தெரியாது. ஆனா, நம்மகூட இருக்கிற ஒருத்தர் சாப்பிடாம இருக்கும்போது நமக்கு சாப்பிட எப்படி மனசு வரும்?’’ என்று கேட்டான்.

``சாப்பிடப் போகலாம்’’ என்று சொல்லி, கீழே இறங்கினாள்.

காலையிலிருந்து நீர்கூடப் பருகவில்லை. நீரைப் பார்த்ததும் கடகடவென எடுத்துப் பருகினாள். தன் முன் இருக்கும் உணவில் சுவை எல்லாம் தெரியவில்லை. ஏதோ சாப்பிட்டாள். பிறகு வாகனத்தை நோக்கி நடந்தாள். சட்டென ஞாபகம் வந்தவளாய் ``சாப்பிட்டது சைவ உணவா... அசைவ உணவா?’’ என்று கேட்டாள். ``எனக்குத் தெரியும்... உங்களுக்கு சைவம்தான்’’ என்று சொன்னான். சட்டென நிம்மதியாக இருந்தது.

வாகனத்தைக் கிளப்பினான். அவன் மணிக்கட்டில் நேரம் என்ன ஆகிறது எனப் பார்த்தாள். மணி இரண்டைத் தாண்டியிருந்தது. சாலையோரங்களில் இருளுக்குள் வயல்கள் கறுப்பு நிறமாய்த் தெரிந்தன. மைல்கல்களில் தெலுங்கிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஊரின் பெயர்கள் எழுதியிருந்தன. எப்படியும் இன்னும் ஆயிரத்தி சொச்சம் கிலோ மீட்டர்களைக் கடக்க வேண்டும் என நினைக்கும்போதே அவளுக்கு அயர்ச்சியாய் இருந்தது. மறுபடியும் உறங்கிவிட்டாள்.

காலையில் சிறிய தேநீர்க் கடையின் முன்னால் வாகனம் நின்றது. படிக்கும்போதிருந்தே அவள் பலமுறை நினைத்திருக்கிறாள், `பெண்ணுக்கான குறைந்த சுதந்திரம் என்பது ஒரு தேநீர்க் கடைக்குப் போய் ஒரு தேநீர் சொல்லிவிட்டு அங்கேயே மர பெஞ்சில் அமர்ந்து தினசரி வாசித்தபடியே அதைப் பருக வேண்டும்’ என. யாரோ ஒருவர், தெலுங்கு தினசரியை வாசித்துக்கொண்டிருந்தார். அவளே `இரண்டு தேநீர்’ எனச் சொல்லலாம் என வாய் திறக்கையில், நட்ராஜ் அழைத்தான். ``பல் துலக்கவும் காலைக்கடன் கழிக்கவும் பின்னால் இடம் இருக்கிறது’’ என்றான். சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு வந்து அவள் தேநீர் பருகினாள். தேநீர்க் கடைக்காரர் ஏதோ கேட்கவும் அவன் வாகனத்தின் பின் பாகத்தைச் சுட்டிக்காட்டி அவளையும் காட்டி தெலுங்கில் ஏதோ சொன்னான். அப்போதுதான் அவளுக்கு மீண்டும் மாதவனின் ஞாபகமே வந்தது. சட்டென ஒரு நிமிடம் அவளுக்குள் எல்லாமே இருண்டன. முழுவதும் பருக முடியாமல் மீண்டும் வாகனத்தில் போய் அமர்ந்தாள்.

ஆங்காங்கே நிறுத்தி நட்ராஜ் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டான். மதியம் அவன் எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும் அவள் சாப்பிட மறுத்துவிட்டாள். நட்ராஜ் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசத் தொடங்கினான். மாதவன் இங்கே என் முதுகுக்குப் பின்னால்தான் இருக்கிறான் என்ற உணர்வே அவளை மீண்டும் இறுக்கமாக்கியது. அவனோடு பேச மறுத்தாள். நட்ராஜ் அவளை மிகவும் கனிவாய் நடத்தினான். சிறிது நேரத்துக்கு ஒருமுறை நீர் குடிக்கச் சொல்லி வற்புறுத்தினான். மாலை 4 மணிதான் இருக்கும். சாலை முழுக்க இருள் சூழ்ந்திருந்தது. தூரத்தில் எங்கேயோ மழை பெய்துகொண்டிருக்கிறதுபோல, குளிர்காற்று வீசத் தொடங்கியது. கண்ணாடி இறக்கிவிடப்பட்ட பகுதியில் முழங்கையைத் தாங்கியபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

46p5_1527502620.jpg

ஓரிரு கிலோமீட்டர்கள் முன் நகர்ந்துபோனதும் மழைத் தூறல்கள் அவளின் முழங்கையில் பட்டன. `ஒரு துளி மழை தன் மேல் பட்டு எத்தனை ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன’ என நினைத்தாள். முழங்கையை வெளிநோக்கி மேலும் தள்ளினாள். வெளியே மழை கொட்டியது. நிறைய துளிகள். நட்ராஜ் தன் பக்கத்துக் கண்ணாடியை மேலேற்றி அடைத்தான். அவள் தன் உடலை மெள்ளச் சரித்து, கழுத்தையும் மழை விழும் பக்கம் சரித்தாள். அவள் உடலெல்லாம் நீர்த்துளி பட்டு நனைந்தது. நட்ராஜ் வாகனத்தை அகலமான ஓர் ஆற்றுப் பாலத்தில் நிறுத்தி அவளை மழைக்குள் இறங்கச் சொன்னான். `இறங்கின... பாத்துக்கோ!’ சட்டென மாதவனின் குரல் எங்கிருந்தோ கேட்டதும் உள்ளொடுங்கி அமர்ந்தபடி மழையில் இறங்க மறுத்து அப்படியே தன்னை உள்ளேயே இருத்திக்கொண்டாள். எதற்கோ பயந்தவளைப் போல் கண்ணாடியை விரைந்து ஏற்றி மழைத்துளி தன்மேல் படாமல் தடுத்துக்கொண்டாள்.

நட்ராஜ் வேகமாக இறங்கி அவளின் புறத்துக் கதவைத் திறந்து அவளின் கரத்தைப் பிடித்துச் சட்டென வெளியே இழுத்தான். அவள் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. ஒரு நிமிடத்தில் மழைக்குள் வந்துவிட்டாள். மழை, அவள்மீது கொட்டித் தீர்த்தது. மழையின் சத்தத்துக்குள் நின்று ஹோ... வெனக் கதறி அழ ஆரம்பித்தாள். தன் கல் பாரம் நீரோடு மெள்ளக் கரையக் கரைய நெடுநேரம் அழுதாள். மழையின் ஓசை நின்றும் அவளின் அழும் ஓசை கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. இனி அழ ஒன்றுமில்லை என்பதுபோல் அழுதாள். நட்ராஜ் அருகில்கூட வரவில்லை, விட்டுவிட்டான்.

அழுது முடித்து, சோர்ந்து நின்று கொண்டிருந்தாள். பருத்தித் துண்டு ஒன்றை எடுத்து அவளின் தலைமீது வைத்தான். அவள் அப்படியே நின்றாள். அப்படியே முகத்தின் மீதும், உடல் முழுக்கவும் இருந்த கல் போன்ற இறுக்கமான கல் தன்மை நீங்கி ஒரு குழந்தையின் முகம்போல் இருந்தது. பருத்தித்துண்டை எடுத்து அவளின் தோள்மீது போட்டான். அவள் கொஞ்சமாய்த் துவட்டிக்கொண்டாள். வாகனத்தில் ஏறி அமர்ந்தாள். வயல்வெளியும், நீண்ட ஆறுகளும் சட்டென எல்லாப் புறங்களும் ஈரமாகி அவளை நெகிழ்த்தின. ஓரிடத்தில் தேநீர் குடிக்க நிறுத்தச் சொன்னாள். அவளே ``ரெண்டு தேநீர்’’ என்று சொன்னாள். பருகிவிட்டு, மீண்டும் மீண்டும் தேநீர் சொல்லிப் பலமுறை பருகினாள். நட்ராஜுக்கு இது விநோதமாய் இருந்தது.

மைல்கற்களில் தெலுங்கு  எழுத்துகள் மறைந்து ஹிந்தி எழுத்துக்கள் தோன்றின.  நட்ராஜுக்கு மழைக்கு முன் வேறொரு பெண்ணோடும் மழைக்குப்பின் வேறொரு பெண்ணோடும் பயணிப்பதுபோல் தோன்றியது. ஈர ஆடையை நெகிழ்த்திவிட்டு வேறொரு ஆடையை அணிந்துகொள்ளச் சொன்னான். அவள் இந்த ஈரம் என் உடலில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கட்டும் என்று சொல்ல நினைத்தபடி, ‘இருக்கட்டும்’ என்று மட்டும் சொன்னாள். தொடையிடையில் பிசுபிசுப்பை உணர்ந்தவள், சட்டென ஏதோ சரியில்லாததுபோல் இருக்க, குனிந்து ஆடையைப் பார்த்தாள். உதிரப்போக்கு. நீல நிறச் சேலையெங்கிலும் முன்புறம் சிவப்பு படர்ந்திருந்தது. நட்ராஜும் பார்த்துவிட்டான். செல்லும் வழியெங்கிலும் எங்கேனும் நாப்கின் கிடைக்கிறதாவெனப் பார்த்தான். கொஞ்சம் பெரிய கிராமமொன்றில் ஒரு கடையில் கிடைத்தது. வாகனத்தை நிறுத்தி, பின்புறம் ஏறி மாற்றிக்கொள்ளும்படி சொன்னான். மாதவனின் முன்னால் ஒருபோதும் நிர்வாணமாய் நிற்க முடியாது என நினைத்துக்கொண்டு, ‘முடியாது’ என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு இருளில் வயல்வெளியின் நடுவே அகன்ற ஒரு மரத்தின் பின்னால் நின்று மாற்றிக்கொண்டாள். இரவு உணவெடுத்துவிட்டு அயர்ந்து உறங்கினாள். குளிர் அதிகமெடுத்தது. நட்ராஜ் வண்டியை ஓரமாய் நிறுத்திவிட்டு தனது இரண்டு போர்வைகளை வைத்து அவளை மூடி, கதவிலிருக்கும் கண்ணாடியைக் குளிர் நுழையாதவாறு உயர்த்திவிட்டான். புகைமூட்டமான அதிகாலையில் வாரணாசிக்குள் வாகனம் நுழைந்தது. பூரணியை எழுப்பினான். அந்த அதிகாலைக் குளிரிலும் கங்கையின் கல்படியின் ஓரத்தில் அவ்வளவு பேர் நீத்தார் சடங்குகள் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். நிறைய ஆண் பெண் தலைகள் முங்கி எழுந்து கொண்டிருந்தன. புரோகிதர்களும் சாதுக்களும் பசுக்களும் பிணங்களும் அலைந்து கொண்டிருந்தனர். ‘அரிச்சந்திரன் படித்துறை’ எங்கிருக்கிறதென ஒருவரிடம் விசாரித்தான். விறகுகளின் மேல் மாதவனைக் கிடத்தி நெருப்பிட்டார்கள். சடசடவென உடல் எரிந்தது. நெருப்பு தூய்மையின் அடையாளம்.  அது எல்லாவற்றையும் அழித்து வேறொரு புதிய பொருளை நமக்கு வழங்கிவிடுகிறது என்று ஒருவர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். சிறிது நேரத்தில் எரிப்புச் சடங்கின் பிந்தைய சடங்குகளுக்காக கங்கையில் மூழ்கியெழுந்து  கல்படிக்கு வர பூரணியை அழைத்தார்கள். பூரணி நட்ராஜிடம் தான் விடாய்த் தீட்டிலிருப்பதாய்ச் சொன்னாள். ‘அந்த தெய்வமும் அங்கிருந்துதான் வந்திருக்கக் கூடும். ஒன்றும் தீட்டில்லை’ என்றான்.

ஒரு நிமிடம் அவளுக்கு அவன் மீது அன்பு பெருகி அணைத்துக்கொள்ளத் தோன்றியது.குறைந்தபட்சம் அவன் கரங்களை இறுகப் பற்றிக்கொள்ளவாவது தோன்றியது.

https://www.vikatan.com/

சூபி

2 weeks 6 days ago
சூபி

 

 

காலைப் பொழுதின் வருகையை அந்த சங்கின் ஊதல் அறிவித்தது. வழக்கத்துக்கு மாறாக ஒரு மணிநேரம் முன்பாகவே சங்கு ஊதியது. இங்கே  இப்படித்தான். ஒருநாள் சீக்கிரம் ஊதும். சில நாட்கள் தாமதமாக ஊதும். ஊதியதும் புறப்பட வேண்டும். சூபி (SOOBI) வேண்டா வெறுப்பாக எழுந்தான்.  தூங்க முடியாது. தூங்கக் கூடாது. களத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். இரவு 11 வரை உழைக்க வேண்டும். வெளியே எட்டிப் பார்த்தான். DARK CITY  மெல்ல மெல்ல விழித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆங்காங்கே பல்புகள் எரிந்தும் அணைந்தவாறும் இருந்தன. ஊழியர்கள் களத்துக்குப் போய்க்  கொண்டிருந்தார்கள். எதற்கு இந்த அர்த்தமற்ற ஓட்டம்? யாருக்காக? எதற்காக?
3.jpg
சில காலமாக இந்தக் கேள்வி களை சூபி கேட்கத் தொடங்கியிருந்தான். பொதுவாக இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை யாரும் இங்கே கேட்கக் கூடாது. தடை  செய்யப்பட்ட கேள்விகள் இவை. கர்ம யோகம்தான் இங்கே வாழும் நெறி. சாகும்வரை மாங்கு மாங்கென்று வேலை செய், அடிமையாக இரு,  மேலிடத்தைக் கேள்வி கேட்காதே, கிளர்ச்சி செய்யாதே, தனித்து இயங்காதே, தேடல் கொள்ளாதே! ‘நான் யார்? ஓர் அடிமை. இந்தப் புதிரான  அமைப்பில் லட்சக்கணக்கான அடிமைகளில் ஒருவன். பெயர் இல்லை. எண்தான். என் எண் 50081’. இதை எழுத்தில் எழுதிப் பார்த்தால் SOOBI  போல வந்தது. எனவே தன்னைத் தானே சூபி என்று அழைத்துக் கொள்கிறான்.

பக்கத்து வீட்டில் வலது பக்கம் 50082. இடது பக்கம் 50080. சூபி களத்தை நோக்கி நடந்தான். விடுப்பு எடுக்க முடியாது. வேலை செய்யாதவர்கள்  அழிந்து போவார்கள். Perform or perish என்பது இந்த டார்க் சிட்டியின் விதி. வழிநெடுகிலும் மற்ற ஆட்கள் சாரை சாரையாகப் போய்க்  கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் முகத்தில் உணர்ச்சிகள் இல்லை. தனக்கு உணர்வு வந்ததாக சூபி காட்டிக் கொள்ளாமல் காலை உணவுக்கான  சங்கிலியில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டான். உணவு தாமதமாவது போல இருந்தது. ஓர் அடிமை இவனைப் பார்த்துக் கையசைத்தான். இவனும்  பதிலுக்கு புன்னகைத்தான். இதெல்லாம் சகஜம்தான். எல்லாரும் 100% ஜோம்பிகள் கிடையாது.

பேசுவார்கள், பகிர்வார்கள், கூடுவார்கள். ஆனாலும் கேள்வி கேட்கத் தெரியாத சுயசிந்தனை அற்ற முட்டாள்கள். விழித்துக் கொள்ளுதல் ஒரு  சாபக்கேடு. நான் எதற்கு விழித்துக் கொண்டேன்? காலை உணவு எல்லாருக்கும் வழங்கப்பட்டது. நூற்றுக்கணக்கில் பிரிந்து சென்ற ராட்சதக்  குழாய்களில் எல்லாரும் சென்று வாய் வைத்துக் கொண்டார்கள். அவர்களுக்குரிய உணவு உள்ளே சென்றது. சூபியும் சென்று வாய் வைத்தான்.  இவனுக்குத் தெரிந்து இதுவரை யாரும் குழாயை சுத்தம் செய்ததில்லை. இதைப்பற்றி எல்லாம் யோசிக்காத முட்டாள் குடிகள் ரசித்து ருசித்து காலை  உணவை உள்ளே செலுத்திக் கொண்டிருந்தனர். சற்று நேரம் கழித்து அன்றைக்கான ஆரோக்கிய மருந்து வழங்கப்பட்டது.

கொஞ்சம் கசப்பு. தொழிற்சாலையில் நுழைய வேண்டும். குறைந்தது 12 மணிநேர வேலை. பல சமயம் ஓ.டி. பார்க்க வேண்டும். அபூர்வமாக சில  நாட்களில் 9 மணிக்கே போகச்சொல்லி விடுவார்கள். மதிய சாப்பாடு ஒரு மணி வாக்கில் கிடைக்கும். பிரம்மாண்டமான தொழிற்சாலை. அடிமை  மனிதர்கள் வேலையை ஆரம்பித்து விட்டிருந்தார்கள். இவனும் வேலையை ஆரம்பிக்க வேண்டும். சூபிக்கு ஓய்வெடுக்க வேண்டும் போல் இருந்தது.  நேற்று ஓ.டி. சரியான சாப்பாடில்லை. காலையில் சீக்கிரச் சங்கு. உடம்பு வலித்தது. இன்று என்ன வேலை? தெரியாது! ஒவ்வொரு நாள் ஒவ்வொரு  வேலை. சிலருக்கு தினமும் ஒரே வேலை. வேறு சிலருக்கு ஓடிக்கொண்டே இருப்பதுதான் வேலை.

இன்னும் சிலர் 24 மணிநேரமும் வேலை செய்கிறார்களாம். கண்டிப்பாக அவர்கள் மனிதர்களாக இருக்க இயலாது. ஆட்கள் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக்  கொண்டிருந்தார்கள். பெரிய பெரிய லோடுகளைக் கைமாற்றிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். லோடுகள் எங்கே போகின்றன? உள்ளே என்ன  இருக்கிறது? சிலர் எதையோ போட்டு அடி அடியென்று அடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். திடீரென்று freeze என்று மேலிடத்து உத்தரவு வரும். செய்து  கொண்டிருந்த வேலையை அப்படியே நிறுத்த வேண்டியதுதான். சிலர் குழுக்களாக உட்கார்ந்து எதையோ கட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் கட்டியதை  உடைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் எதையோ கலக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  இந்தக் குழுக்கள் அடிக்கடி கலைக்கப்படும்.

ஒரு குழுவில் இருந்து ஒருவனை திடீரென இன்னொரு அன்னியக் குழுவுக்கு மாற்றுவார்கள். சில சமயம் அன்னியக் குழுவில் நம்மைத் தாழ்வாக  நடத்துவார்கள். கேள்வி கேட்கக் கூடாது. மேனேஜர் வந்தான். கொஞ்சம் மேம்பட்ட ஜோம்பி. ‘‘50081, என்ன மசமசவென்று நின்று கொண்டிருக்கிறாய்?  இங்கே வா! செய்தித் தொடர்புப் பிரிவில் நீ இன்றிலிருந்து சில மாதங்கள் வேலை செய்யவேண்டும். இதற்குமுன் எந்த டிபார்ட் மென்டில் இருந்தாய்?’’  ‘‘ஆப்டிகல் சார்...’’ ‘‘ஓகே. நேராகப் போய் இடது புறம் திரும்பு. உன் டிபார்ட்மென்ட் வரும். அந்த சூப்பர்வைசர் உனக்கு என்ன செய்யவேண்டும் என்று  சொல்வார்...’’ பிரம்மாண்டமான இந்தத் தொழிற்சாலையின் இதயம் அதாவது கட்டுப்பாட்டுக் கேந்திரம் எங்கே இருக்கிறது என்று கண்டறிந்து விட  வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான் சூபி.

ஆனால், அது சிதம்பர ரகசியம். இதுவரை யாருக்கும் தெரியாத மறைவிடம் அது. இத்தனை பெரிய தொழிற்சாலையில் எங்கிருக்கிறது அது?  தொழிற்சாலையை யாரும் தேவையில்லாமல் சுற்றிப் பார்க்கக் கூடாது. தனியாக நிற்கக் கூடாது. இழுத்து ஒரு அறை விடுவார்கள். தொழிற்சாலையின்  வரைபடம் எங்கும் மாட்டி யிருக்கவில்லை. எப்படியாவது கண்டறிந்து விடவேண்டும். வலது கோடியில் உள்ள ஓர் அறையில் இருந்து சுரங்கப் பாதை  ஒன்று செல்வதாக ஒருநாள் 40010 சொன்னான். சுரங்கத்துக்கு அப்பால் இதே போன்ற இன்னொரு தொழிற்சாலை இருக்கிறதாம்! செய்தித் தொடர்பு  டிபார்ட்மென்ட் போய்ச் சேர்ந்தான் சூபி. அங்கே இரண்டு குழுககளுக்கு இடையே பெரும் சண்டை நடந்துகொண்டிருந்தது.

சூபி ஆர்வம் காட்டவில்லை. இது மேலதிகாரிகளே தூண்டி விடும் சண்டை. ‘இரண்டு பிரிவும் சண்டை போடுங்கள், யார் ஜெயிக்கிறீர்களோ  அவர்களுக்கு இந்த வேலை கொடுக்கப்படும், எக்ஸ்ட்ரா மதிய உணவு கிடைக்கும்!’ ஒருநாள் இவனும் இப்படி சண்டை போட்டாக வேண்டும்! இங்கே  நமது கோபம் கூட இன்னொருவரால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. செய்தித் தொடர்பு மானேஜர் அழைத்தார். ‘‘உன் நம்பர் என்ன 50081ஆ? இப்படி வந்து  நில்...’’ நூற்றுக்கணக்கான ஜோம்பிகள் வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். ஆர்வமோ, வெறுப்போ காட்டாத முகங்கள். ‘‘சவுண்டு இன்ஜினியர்கள்  உங்களிடம் சில பெட்டிகளைக் கொண்டு வந்து தருவார்கள். ஸ்டோரேஜ் டிபார்ட்மென்ட் ஆட்கள் சில பெட்டிகளைத் தருவார்கள்.

இரண்டையும் ஒப்பிடுவதுதான் உங்கள் வேலை. பொருந்தினால் அதைக் கொண்டு போய் இன்னொரு செட் ஆட்களிடம் கொடுக்கவேண்டும். கவனம்.  இந்த டிபார்ட்மென்ட் நமக்கு மிகவும் ரெவின்யூ தரும் ஒன்று. சொதப்பினால் மரண தண்டனை! போய் வேலையை ஆரம்பியுங்கள். ட்ரெய்னிங்குக்கு  ஒரு மணி நேரம் டைம். பழைய ஊழியர்கள் இதை எப்படி செய்கிறார்கள் என்று கவனமாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். தவறுகளை இங்கே அனுமதிக்க  முடியாது...’’ என்றான் மேலதிகாரி. அடிமைகள் உடனே கற்றுக்கொள்ள ஓடின. சூபி சலித்துக் கொண்டான். என்ன மாதிரியான வேலை இது? இதற்கு  செத்துப் போவதே மேல். ஒருமணிநேர ட்ரெய்னிங் முடிந்து வேலை ஆரம்பித்தது. பெரிய பிரம்ம சூத்திரம் ஒன்றும் இல்லை.

இரண்டு பெட்டிகளைத் திறந்து பார்த்து ஒப்பிடும் சார்ட்டர் வேலைதான். சீக்கிரமே கற்றுக் கொண்டான் சூபி. இங்கே கற்றுக்கொள்ள வாரக் கணக்கில்  பயிற்சி கொடுக்கமாட்டார்கள். ஆன் தி ஜாப் ட்ரெய்னிங். கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன் என்ற சாக்கில் நேரத்தை வீணடிக்க முடியாது. சூபிக்கு அழுகை  வந்தது. அடக்கிக் கொண்டான். பெட்டி ஒன்றைக்  கை மாற்றும்போது 80051 அதைத் தவற விட்டான். ‘‘லூசுக் கிரகமே 80051... இதைக் கூட சரியாகப்  பிடிக்க மாட்டாயா?’’ என்றான் சூபி. ‘‘என்னை பூஸி என்று அழையுங்கள். 80051 அல்ல! வெல்கம் டு தி ரிபல் கிளப்!’’ அவன் கண்ணடித்தான்.  ‘‘மெய்யாலுமா?’’ ‘‘ம்...’’ ‘‘இன்னும் எத்தனை பேர்?’’ ‘‘ஆயிரக் கணக்கானோர். எல்லாமே இந்த டிபார்ட்மென்ட்! புரட்சி வெடிக்கப் போகிறது.

நம் அடிமை வாழ்க்கை முடிவுக்கு வரப் போகிறது. இன்னும் சில மணித் துளிகளில் தொலைத்தொடர்பு கேந்திரத்தைத் தகர்த்தெறியப் போகிறோம்!’’  ‘‘எப்படி இது சாத்தியமானது பூஸி?’’  ‘‘சமீபகாலமாக உங்களைப் போலவே பலருக்கு விழிப்பு வந்துள்ளது. அவர்களையெல்லாம் மெல்ல மெல்ல ஒன்று  திரட்டி நாங்கள் தீட்டிய ரகசியத் திட்டம் இது...’’  ‘‘அருமை!’’ ‘‘மைய கேந்திரத்தையும் இன்னும் சில நாட்களில் கண்டுபிடித்து விடுவோம். உளவாளிகள்  தேடிப் போயிருக்கிறார்கள்...’’  ‘‘நான் காண்பது கனவா?’’ ‘‘உஷ், மேலதிகாரி வருகிறான். உழைப்பது போல் நடியுங்கள்!’’  சில மணிநேரத்தில் அங்கே சிறு  கிளர்ச்சி வேர் விட்டு கலவரமாக மாறியது. எங்கிருந்தோ ஒரு பெரிய கதவு திறந்து கொண்டது.

ஊழியர்கள் பெருங்கோஷமிட்டபடி ஆயுதங்களைத் தூக்கிக்கொண்டு கதவு வழியாக ஓட ஆரம்பித்தார்கள். பிரபல நியூராலஜிஸ்ட் ரவிச்சந்திரன் முன்  அமர்ந்திருந்தான் தினேஷ். அவன் இரு பக்கமும் அவன் அப்பா, அம்மா. முகங்களில் கவலை. ‘‘எத்தனை நாளா பேச முடியலை?’’ ‘‘காலைல இருந்து  டாக்டர்...’’ ‘‘எப்படி நடந்தது?’’ ‘‘முந்தாநேத்து ராத்திரி லேட்டா படுத்தான் டாக்டர். சாப்பிடலை. நேத்து காலைல அஞ்சு மணிக்கே எழுந்துட்டான். ஆறு  மணிக்கு காபி தந்தேன். சர்க்கரை தூக்கலா இருக்குன்னான். காலைலயே தலைவலி மாத்திரை கேட்டான். கொடுத்தேன். டிஸ்டர்ப்டா இருந்தான்.  வேலைக்குப் போறேன்னான்... போகலைன்னான்... நாக்கு குளறுச்சு. சம்பந்தம் இல்லாம உளறினான். ஏழு மணி வாக்குல பேச்சு வரலை.

லீவ் போட்டு, சரியா தூங்கி எழுந்தா சரியாயிடும்னு நினைச்சோம்...’’  ‘‘இவரைக் கொஞ்சம் வெளில கூட்டிப் போக முடியுமா?’’  தினேஷ் வெளியே  வந்தான் அம்மாவுடன். ‘‘பாருங்க சார்... உங்க பையன் நிலைமை சீரியஸா இருக்கு...’’  ‘‘என்ன சொல்றீங்க டாக்டர்?’’ ‘‘நம்ம மூளை emergence  தத்துவத்துல வேலை செய்யுது. அதாவது இடது மூளையோ, வலது மூளையோ, உள்ள இருக்கிற கோடிக்கணக்கான நியூரான்களுக்கு தாங்க என்ன  வேலை செய்யறோம்னு தெரியாது! கொடுக்கிற வேலையை செய்யும். சிலசமயம் நியூரான் ஒண்ணு சிக்னலைக் கடத்தும். தகவல் பொட்டலங்களை  ஆய்வு செய்யும். ஆனா, ஏன் செய்யறோம்னு நியூரான்ஸுக்கு தெரியாது. ஒரு குழுவுல இருக்கிற நியூரான் இன்னொரு குழுவுக்கு மாறும். அதாவது  பார்வை கேந்திரத்துல இருக்கிற நியூரான் பேச்சு கேந்திரத்துக்கு மாறும்.

சில சமயம் ஒரே முடிவை எட்ட நியூரான் குழுக்களுக்கு இடைல போட்டி கூட நடக்கும். உதாரணமா, நீங்க இன்னைக்கு கார்ல போறதா பைக்ல  போறதானு யோசிச்சு முடிவெடுக்கிறப்ப இது நிகழும். கோடில ஒருத்தருக்கு சில புதிரான காரணங்களால திடீர்னு இந்த நியூரான்ஸ் இஷ்டத்துக்கு  செயல்பட ஆரம்பிக்கும். தங்களுக்குள்ளயே பர்சனாலிட்டியை வளர்த்துக்கும். உங்க பையன் தினேஷ் மூளைல இப்படி நியூரான்ஸ் கிளர்ச்சி செய்ய  ஆரம்பிச்சிருக்கு! இந்த நியூரான் அஜிடேஷன் மத்த பகுதிகளுக்கும் இப்ப பரவுது. சீக்கிரத்துல உங்க சன் கோமா ஸ்டேஜுக்கு போகக் கூடும்...’’ டாக்டர்  சொல்லி முடித்ததும் தினேஷின் அப்பா அழ ஆரம்பித்தார். ‘‘வெற்றி, வெற்றி! அடிமைத்தனம் முடிவுக்கு வந்தது. இப்போதுதான் தகவல் கிடைத்தது,  அதிகார மையத்துக்கான வழி கண்டுபிடிக்கப்பட்டு விட்டது. நம் வீரர்கள் அங்கே படைகளுடன் விரைகிறார்கள்!’’  
 

http://www.kungumam.co.in

Checked
Sat, 06/23/2018 - 15:17
கதை கதையாம் Latest Topics
Subscribe to கதை கதையாம் feed