அரசியல்-அலசல்

‘பிணங்களோடு வாழ்’

7 hours 40 min ago
‘பிணங்களோடு வாழ்’
 

“பிணங்களோடு வாழ்” என்று உங்களுக்குக் கட்டளையிடப்படுகிறது. இதற்கு நீங்கள் சம்மதிப்பீர்களா? அரிச்சந்திர மகாராஜா, சுடுகாட்டில் பணிசெய்தார் என்பதற்காக, நீங்களும் அப்படிச் செய்யத் தயாரா? சிவபெருமான் சுடலைப் பொடியைப் பூசுகிறார். 

image_7d31d3746a.jpg

ஆகவே, நீங்கள் அப்படிச் சுடலைச் சாம்பரைப் பூசுவீர்களா? இப்படியெல்லாம் ஏன் கேட்க வேண்டியிருக்கிறது என்றால், புத்தூர் மேற்கு கலைமதி சனசமூக நிலையத்துக்கு அண்மையில் இருக்கும் மக்களை, “பிணங்களோடு கூடி வாழுங்கள். பிணங்கள் எரிக்கப்படும் புகையைச் சுவாசித்து இன்புறுங்கள். மயானமும் உங்களுடைய வீடும் ஒன்றாக இருப்பதில் என்ன பிரச்சினை? எரியும் பிணத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே நீங்கள் தூங்கலாம், சாப்பிடலாம், பயணத்துக்குப் புறப்படலாம், வழிபடலாம், புணரலாம், குழந்தைகளுக்குப் பாலூட்டலாம், பிள்ளைகளுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கலாம், விருந்தாளிகளை வரவேற்கலாம்...” என்றெல்லாம் நீங்கள் சொல்வதால்தான், அல்லது அப்படிச் சிலர் சொல்வதை நீங்கள் எல்லோரும் கேட்டுக்கொண்டு, அமைதியாக இருப்பதால்.

நீங்கள் சொல்கிறபடி அவர்கள் வாழத்தயார். ஆனால், அவர்கள் கேட்பதைப்போல நீங்கள்  செயற்படத்தயாரா? இதற்குப் பதில் சொல்லுங்கள். அதற்குப் பிறகு, ஏனைய விடயங்களைப் பற்றிப் பேசுவோம்.

யாழ்ப்பாணத்தில் அங்கங்கே நடந்து கொண்டிருக்கின்ற மயானப் பிரச்சினைகள், இப்போது மக்கள் போராட்டங்களாக மாறியிருக்கின்றன. உரும்பிராய் வடக்கு, மல்லாகம் தெற்கு, புன்னாலைக்கட்டுவன் வடக்கு திடற்புலம், உரும்பிராய் வடக்கு சரஸ்வதி, கொக்குவில் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி முன்பாக, உரும்பிராய் செல்வபுரம், கோண்டாவில், புத்தூர் மேற்கு கிந்துசிட்டி, திருநெல்வேலி பாற்பண்ணை போன்ற  இடங்களில் “மக்கள் குடியிருப்புகளுக்கு அண்மையாக இருக்கும் மயானங்களை அப்புறப்படுத்தி, வேறு இடங்களில் அவற்றை அமையுங்கள்” என மக்கள் கோரிக்கை விடுத்து வருகின்றனர்.

மக்களுடைய கோரிக்கைகள் மறுக்கப்பட்டதையடுத்து, அவர்கள் யாழ்ப்பாண நகரத்திலும் தங்கள் பகுதிகளிலும் சாத்வீக அடிப்படையிலான போராட்டங்களை முன்னெடுத்திருக்கிறார்கள், நிர்வாக ரீதியாகவும் உரிய தரப்புகளை அணுகிப் பேசியிருக்கின்றனர். வடமாகாண முதலமைச்சர் தொடக்கம் அரசியல் தலைவர்கள் வரையிலும், தங்களுடைய கோரிக்கைகளைக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார்கள்.

எங்குமே உரிய பதில்கள் வழங்கப்படவில்லை. பதிலாக நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளையே சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. இதன் விளைவாக, புத்தூர் மேற்கு கிந்துசிட்டி மயான விவகாரத்தில் முன்னணிச் செயற்பாட்டாளர்களான பத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள், நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் சிறையில் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

இது மக்கள் போராட்டத்தை அடக்கும் விதமாக மேற்கொள்ளப்பட்ட சட்ட அதிகாரத்தின் வெளிப்பாடு என்றே புரிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. முன்னணிச்  செயற்பாட்டினரைச் சிறைப்படுத்தித் தனிமைப்படுத்துவதன் மூலமாக, மக்கள் எழுச்சியையும் உணர்ச்சியையும் அடக்கி விடலாம் என்ற பழைய அணுகுமுறை. ஆனாலும் அங்கே அந்தப் பகுதி மக்கள் தொடர்ச்சியாகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.

இந்தக் கட்டுரையை எழுதும்போது, 14 நாட்களைப் போராட்டம் கடந்து விட்டது. மக்கள் சலித்து விடவோ பின்வாங்கவோ இல்லை. முழுக் கிராமமுமே, போராட்டத்தில் இணைந்திருக்கிறது. 

மக்களின் நியாயமான கோரிக்கைகளின் முன்னே நின்று பதிலளிக்க முடியாத நிலையில், நீதிமன்றத்தின் மூலமாக - சட்டம் என்ற அதிகாரக் கட்டமைப்பின் வழியாக - இந்தப் பிரச்சினையைக்கையாண்டு விடலாம் எனப் பலரும் கருதிக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

ஆனால், சட்டமும் நீதியும் நீதிமன்றமும் தலைவர்களும் ஆட்சியும் அதிகாரமும் கட்சியும் மயானமும் விதிமுறைகளும் நியாயங்களும், மக்களுக்குரியவையே தவிர,  எந்த நிலையிலும் மக்களுக்கு எதிராக இயங்க முடியாது. இவற்றுக்காக மக்கள் என்றுமில்லை. இதை, அதிகாரத்தில் இருப்போர் புரிந்து கொண்டு செயற்பட்டால் இந்த மக்கள் துயரங்களைச் சந்திக்கவோ, இப்படி நீண்டநாட்களாகப் போராட வேண்டியோ இருக்காது. குறித்த மயானங்கள், எந்தப் பிரச்சினையுமில்லாமல் வேறு இடங்களுக்கு இடமாற்றப்படும்.

“நீண்டகாலமாகவே இருந்த மயானங்களை வேறு இடங்களுக்குக் கொண்டு போக வேண்டிய அவசியம் என்ன? அது எப்படிச் சாத்தியமாகும்?” என்று சிலர் கேட்கிறார்கள். உண்மையில் மயானங்கள்தான் முதலில் அங்கே வந்தன. இதைப் போராட்டக்காரர்களே (மக்களே)  சொல்கிறார்கள். அவர்கள் மறுத்துப் பேசவில்லை. உண்மையை மறைக்கவும் இல்லை. ஆனால், அதைக் கடந்து, மயானங்களுக்கு அண்மையாகவும் அவற்றைச் சுற்றியும், மக்கள் குடியிருப்புகள் ஏன் உருவாகின என்பதை, இந்தப் பிரச்சினையின் எதிர்முனையில் நின்று பேசுவோர் விளங்கிக் கொள்வது அவசியமானது.

இதுவே இன்று இந்தப் பிரச்சினையை அணுகுவதற்குப் புரிந்து கொள்ளப்படவேண்டியதாகும். ஏனென்றால், இந்தப் பிரச்சினைக்கு, ஆழமான சமூக வரலாற்றுக் காரணங்கள் பின்னணியாக உண்டு. அந்தக் காரணங்களைச் சீர்செய்யாத வரையில், இந்தப் பிரச்சினைக்கு மட்டுமல்ல, தமிழ்ச்சமூகம் தன்னுள்ளே கொண்டிருக்கும் ஏராளமான பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண முடியாது.

“கிந்துசிட்டி மயானம், நீண்டகாலமாக அங்கே உள்ளதால், அதை மூடமுடியாது” எனக் கோப்பாய் பிரதேச சபை நிர்வாகம் கூறுவதும், இந்த அடிப்படையிலேயே. அப்படிக் கூறியே மக்கள் குடியிருப்புகள் அமைந்திருக்கும் பகுதியில் உள்ள மயானத்தின் மதிற்சுவர்களை அது கட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. நேரிலே சென்று இந்த மயானம் உள்ள பகுதியையும் பிரதேச சபையின் நடவடிக்கைகளையும் பார்க்கின்றவர்கள், நிச்சயமாகப் பிரதேச சபையின் கீழ்த்தரமான செயலையிட்டுக் கோபமடைவார்கள். அந்த அளவுக்கு, நாகரிகக் குறைவாகக் காரியங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன.

மக்களுடைய வீடுகளின் வேலியோடு, மயானத்தின் மதிற்சுவர்கள் கட்டப்படுகின்றன. இதைப்பார்க்கும்போது, இந்தச் செயலில் உள்ள அடாத்துத் தனமும் அதிகாரத் திமிரும் நிறைந்திருப்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். பிரதேச சபையின் சட்டரீதியான விவாதத்தின்படி, இந்த மயானம் நீண்ட காலமாக அங்கே இருந்த ஒன்றுதான். அதை மறுப்பதற்கில்லை.  

இதனால்தான் மயானத்தைப் பயன்படுத்தி வரும் ஆதிக்கச் சாதியினரும் “இந்த மயானம் ஏற்கெனவே இருந்த ஒன்று. இப்போது அதைச் சுற்றிக் குடியிருந்து விட்டு, மயானத்தை அப்புறப்படுத்துங்கள் என்று எப்படிக் கேட்க முடியும்?” என்று கேட்கின்றனர்.. “மயானம் முதலில் வந்ததா, மக்கள் குடியிருப்புகள் முந்தி வந்தனவா?”, “மயானம் வேண்டுமா, மக்கள் வேண்டுமா?” என்ற பட்டிமன்றக் கேள்விகளையும் எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இதெல்லாம், பிரச்சினையை அதன் சமூக வரலாற்றுப் பின்னணியில் விளங்கிக் கொள்ள மறுக்கும் ஆதிக்க மனோபாவத்தின் வெளிப்பாடேயாகும்.

மயானங்களைச் சுற்றி மக்கள் குடியிருப்புகள் உருவாகியிருக்கின்றன என்றால், அந்த மக்கள் வேறு இடங்களில் தங்கள் குடியிருப்புகளை அமைப்பதற்கான தெரிவுகளைச் செய்ய முடியாதிருக்கும் சமூக நிலையின் விளைவேயாகும். சாதிரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டிருக்கும் மக்கள், யாழ்ப்பாணத்தில் தாம் விரும்பிய இடங்களில் தமக்கான காணியை வாங்க முடியாது.  இதுவே சமூக நடைமுறை. தேசவழமைச்சட்டம் வேறு, இதற்கு உத்தவாதம் அளித்திருக்கிறது. இந்த நிலையில் இந்த மக்கள், தங்களுக்கான காணியை, தாம் விரும்பும் எல்லா இடங்களிலும் வாங்கி விட முடியாதிருக்கும்போது, வேறு என்னதான் செய்ய முடியும்? நாட்டை விட்டு வெளியேறி, வேறு எங்காவது போகவேண்டும். அல்லது பிற மாவட்டங்களுக்குப் பெயர வேண்டும்.

இது சாத்தியமில்லாத ஒன்று, நியாயமற்றதும் கூட. அத்துடன், இது அந்த மக்கள் தாம் விரும்பிய இடங்களில் வாழ்வதை மறுக்கும் செயலாகும். எனவே வேறு இடங்களில் காணிகளை வாங்க முடியாதிருக்கும் மக்கள், மயானங்கள் அமைந்திருக்கும் ஒதுக்குப் புறப்பிரதேசங்களில் தங்கள் குடியிருப்புகளை விஸ்தரிக்கின்றனர். ஒதுக்குப் புற நிலம் வளமற்றாக இருந்தாலும், அவர்களுக்கு வேறு தெரிவுகளில்லை. இது, இரண்டு வகைகளில் இந்த மக்களுக்குப் பாதிப்புகளை உண்டாக்குகிறது.

ஒன்று, இவர்களுடைய இந்தக் குடியிருப்பை அங்கிகரித்து, இவர்களுக்கான வீதி, பொதுக்கட்டடங்கள், பிற வசதிகளைச் செய்வதற்குச் சட்டரீதியான வாய்ப்புகள் குறைகிறது. இரண்டாவது, ஏற்கெனவே இருந்த மயானச் சூழல், மக்கள் குடியிருப்புகளுக்கு மத்தியில் வந்து விடுகிறது. இதெல்லாம் இவர்களுக்குத் தெரியாததல்ல.

தாம் மயானத்தை நெருங்கிச் செல்கிறோம் என்று தெரிந்து கொண்டே செல்கிறார்கள். ஆனால், இந்த மயானங்களுக்குப் பதிலாக, அயலில் வேறு மயானம் விஸ்தரணமான சூழலில் இருப்பதால், அங்கே இதை மாற்றலாம் என்று எண்ணுகிறார்கள். இந்த எண்ணம் தவறானதல்ல. காலமாற்றம், சமூக வளர்ச்சி போன்றவற்றுக்கு ஏற்றவாறு, சட்டங்களும் விதிமுறைகளும் மாற்றமடைவதுண்டு.

அப்படி, சட்டங்களும் நடைமுறைகளும் விதிமுறைகளும் மாற்றமடைந்திருக்க வேண்டும். அப்படி மாற்றமடைந்திருந்தால், சாதி ரீதியாகவும் சமூக ரீதியாகவும் பிரதேச ரீதியாகவும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டு, வரையறைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் மயானங்கள் பொதுவாக்கப்பட்டு, அனைவருக்கும் உரியதாக்கப்படும்.

அப்படிச் செய்யும்போது, இந்த மாதிரி மக்கள் குடியிருப்புகளாக மாறியிருக்கும் மயானங்களை மூடி, பொது மயானங்களோடு அவற்றை இணைத்து விடலாம். பிரச்சினையும் தீர்ந்து விடும்.   

கிந்துசிட்டி மயானத்தை மூடி, அருகே ஒரு கிலோமீற்றர் தொலைவில் இருக்கும் மயானத்துடன் அதை இணைத்து விடுவதில், பெரிய பிரச்சினை ஒன்றுமே இல்லை. ஆனால், இதை மறுத்துரைப்போர், தங்களுடைய பரம்பரை அடையாளத்தையே முன்னிறுத்துகின்றனர். தங்களுடைய முன்னோர் எரியூட்டப்பட்ட இடத்திலேயே தங்கள் சந்ததியும் எரியுட்டப்பட வேண்டும். இது எங்கள் மரபுரிமை என்கிறார்கள். இன்றைய வாழ்க்கையில், பரம்பரைகளை ஒரு மையத்தில் கட்டி வைத்திருக்க முடியாது.

உலகமெங்கும் சிதறிப் பரந்திருக்கும் ஈழத்தமிழர்கள், ஒரு கொடியின் கீழும் ஒரு மயானத்திலும் தங்களை மையப்படுத்திப் பேசுவது, நகை முரணன்றி வேறென்ன? ஆகவே, கால மாற்றத்தையும் சமூக வளர்ச்சியையும் கருத்திற் கொண்டு, அருகிலிருக்கும் மயானத்துடன் இந்த மயானத்தையும் இணைப்பதே, பொருத்தமான செயலாகும்.

கிந்துசிட்டி மயானச் சூழலில் குடியிருக்கும் மக்கள், வறியவர்கள், கூலித்தொழிலாளர்கள், கல்வியிலும் சமூக அமைப்பிலும் பின்தங்கிய நிலையில் உள்ளவர்கள். 

வெளிப்படையாகவே சொன்னால், சாதி ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட - பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள். இவர்கள், ஆதிக்கத்தரப்பினரால், கடந்த கால வரலாற்றில் நடத்தப்பட்ட விதம் மோசமானது. சிறிய உதாரணமொன்று: மயானங்களும் மக்கள் குடியிருப்புகளும் ஆதிக்கத்தரப்பினர் என்ற உயர் குழாத்தினரால் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டிருக்கும் விதமாகும்.

இந்த மக்கள் குடியிருக்கும் கலைமதி சனசமூக நிலையச் சுற்றாடலே, சரியான முறையில் அபிவிருத்தி செய்யப்படவில்லை: சீரான தெருக்களில்லை, நல்ல பாடசாலை இல்லை, பொதுநோக்கு மண்டபம், தண்ணீர் விநியோக வசதிகள் என எதுவுமே இல்லை. இப்படித்தான், யாழ்ப்பாணத்தின் பெரும்பாலான கிராமங்களும் உள்ளன. சமூக ரீதியாக அடையாளம் காணப்பட்டே, அபிவிருத்தி வேலைகள் நடத்தப்படுகின்றன.

இந்த மாதிரியான மனப்பாங்கின் விளைவாகவே, “நல்ல நிலங்களும் நல்ல நீர்க்கிணறுகளும் எங்களுக்கு; ஒதுக்குப் புறங்களும் மயானப் பகுதிகளும் உங்களுக்கு” என்ற அடிப்படையில், மயானங்களும் மக்கள் குடியிருப்புகளும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டன.

இதன் விளைவுகளே, இன்று பிரச்சினைகளாக உருமாறியிருக்கின்றன. இந்தப் பாதகமான ஒழுங்கமைப்பை, யாழ்ப்பாணத்தின் ஆதிக்க சமூகமும் அது நிர்வகித்த நிர்வாகப் பிரிவுகளுமே செய்திருந்தன. காலாகாலமாக, இந்த நடைமுறை ஒழுங்கிலேயே எல்லாம் பின்பற்றப்பட்டு வந்தன. அப்போது குடிப்பெருக்கம் குறைந்திருந்த காரணத்தினாலும் சமூக வளர்ச்சி குன்றியிருந்தமையினாலும், மயானங்களைக் குறித்த பிரச்சினைகள் பெரிதாக மேலெழவில்லை. அப்படி மேலெழுந்தாலும், அவை இரகசியமாக அடக்கப்பட்டன. இப்பொழுது நிலைமை அப்படியல்ல. 

மக்கள் குடியிருப்புகள் விரிவடைந்து, மயானங்களை அண்மித்த நிலப்பகுதி வரையில் வளர்ந்துள்ளன. வீடுகளுக்கு அண்மையாக மயானங்கள் இருப்பதால், அங்கே பிணங்களை எரியூட்டும்போது, அந்தப் புகை நாற்றம், அயலில் இருப்போருக்குப் பாதிப்பை உண்டாக்குகிறது. எரியூட்டப்பட்ட பிணங்களின் சிதைவுகளை, நாய்கள் இழுத்து வந்து வீடுகளுக்குள்ளும் வளவுகளுக்குள்ளும் போடுகின்றன. “பிணங்கள் எரிந்து கொண்டிருக்கும் காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டே, குழந்தைக்கு எப்படிப் பாலூட்ட முடியும்?” என்று கேட்கிறாள் இளம் தாயொருத்தி. “பிணம் எரியும் மணத்தோடு, எப்படிச் சாப்பிட முடியும்?” என்கிறாள், ஒரு சிறுமி. இப்படி ஆயிரம் கேள்விகள்.  

உண்மையில், சமூக வளர்ச்சிக்கும் கால மாற்றத்துக்கும் உரியவாறு, அதிகாரத் தரப்பின் அணுகுமுறையிலும் சிந்தனையிலும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும். 

மயானங்களை நோக்கிக் குடியிருப்புகள் வந்தது தவறு என்று வாதிட்டுக் கொண்டிருப்பதை விட, இதற்கான தீர்வைக் காண்பதே இன்றைய தேவையானது. சட்டங்களும் விதிகளும், மாறாத அளவுக்கு இறுதிய பாறைகள் அல்ல. இனப்பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்காக, அரசமைப்பைத் திருத்தம் செய்யும் காலத்திலிருக்கிறோம். கற்றுக்கொண்ட பாடங்களின் அடிப்படையில் செயற்பட வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம். இது எல்லாவற்றிலும், நல்லிணக்கத்தைக் காண வேண்டிய சூழல். எனவே, இந்தப் பிரச்சினைக்கும் காலம் மற்றும் சமூக வளர்ச்சி என்பவற்றைக் கணக்கில் கொண்டு, பொருத்தமான, புதிய அணுகுமுறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். யதார்த்த நிலைமைகளுக்கூடாக, உண்மைகளைக் கண்டறிய முற்பட வேண்டும்.

இறந்தவர்களை எரியூட்டுவதற்கு, ஒழுங்கான ஓர் இடம் தேவை என்பது, அவசியமான ஒன்றுதான்.  ஆனால், உயிரோடு இருப்பவர்களைக் குறித்துச் சிந்திப்பதும், அவர்களுடைய பாதுகாப்பான எதிர்காலமும், அதையும் விட முக்கியமானது. மக்கள் அத்தனை பேரையும் வேறு இடங்களுக்கு நகர்த்துவதென்பது, மிகச் சிரமமான காரியமாகும். பதிலாக, மயானத்தை இடம்மாற்றுவதே சுலபமானது. மயானம் இயங்கிய நிலத்தை, பொதுப் பூங்காவாகவோ வேறு பொது மையமாகவோ ஆக்கி விடலாம். அது, மக்களுக்கும் பயன்படும்.  

எனவே, இதற்கான தீர்வைக் காண்பதைப் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டும். இதற்கு, மக்களின் குடியிருப்புகளுக்கு அண்மையாக உள்ள அல்லது மக்களின் குடியிருப்புகளுக்கு மத்தியில் இருக்கின்ற மயானங்களை அகற்றுமாறு கேட்கும் குரல்களுக்கு, மாகாணசபையும் தமிழ்ச்சமூகமுமே பொறுப்புச் சொல்ல வேண்டும்.

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/பிணங்களோடு-வாழ்/91-201309

Categories: merge-rss

ஐரோப்பா: தேசியவாதங்களின் மோதல்

Thu, 27/07/2017 - 17:51
ஐரோப்பா: தேசியவாதங்களின் மோதல்
 

தேசியவாதம், வரலாற்றின் வலிய சக்தியாக வளர்ந்து வந்துள்ளது.   
அதன் வேறுபட்ட வடிவங்கள், வேறுபட்ட வியாக்கியானங்கள், ஜனநாயகம் முதல் சர்வாதிகாரம் வரையான பல்வேறுபட்ட ஆட்சிகளை வரலாறெங்கிலும் உருவாக்கியிருக்கின்றன.  

image_a2d40f88d3.jpg

 கடந்த இரு தசாப்த கால உலக அரசியலின் திசைவழியை, திறந்த பொருளாதாரமும் கட்டற்ற சந்தையும் நிதி மூலதனத்தின் முதன்மையான நிலையும் தேசியவாதத்தைப் பின்தள்ளி, அதைக் காலாவதியாக்கிவிட்டன என்று சொல்லப்பட்டது.   

ஆனால், தேசியவாதம் அனைத்தையும் பின்தள்ளி, இப்போது முன்னிலைக்கு வந்துள்ளது. கொதிநிலையில் உள்ள ஐரோப்பாவின் தற்போதைய நிலைமைகள், தேசியவாதங்களுக்கிடையிலான மோதலைத் தவிர்க்கவியலாதவை ஆக்குகின்றன.   

இன்று ஐரோப்பிய ஒன்றியம், அதன் இருப்புக்கும் நீண்டகால நிலைப்புக்குமான போராட்டத்தில் உள்ளது. ஐரோப்பிய ஒன்றியம் உருவானபோது, அது நாடுகளின் இனத்துவ அடையாளங்களைக் கடந்து, ஐரோப்பியர் என்ற அடையாளத்தை அனைவரும் பெற்றுக் கொள்வதன் ஊடு, பலமான உலக சக்தியாகத் தன்னை நிலைநிறுத்தும் நோக்கங்களைக் கொண்டிருந்தது.   

ஆனால், இன்று அது உருவாகி, கிட்டத்தட்ட இருபத்தைந்து ஆண்டுகளை நெருங்கும் நிலையில், ஒரு கூட்டாக இருப்பதே கேள்விக்குறியாகி உள்ளது. ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து பிரித்தானியாவின் வெளியேற்றம், 2008ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய உலகப் பொருளாதார நெருக்கடியின் விளைவிலாலானது.  

 ‘பிரிக்ஸிட்’ தேர்தலின் பயன்களில் ஒன்று, ஆங்கிலத் தேசியவாதத்தையும் ஸ்கொட்டிஸ் தேசியவாதத்தையும் மீண்டும் முன்னிலைக்குக் கொண்டு வந்ததாகும்.   

image_79cb57ded1.jpg

அண்மைய, உலகப் பொருளாதார நெருக்கடி பாரிய தாக்கங்களை ஐரோப்பிய சமூகங்களில் ஏற்படுத்தியுள்ளது. கடந்த வாரம் வெளியான ‘ஹான்ஸ் போக்லேர்’ அறக்கட்டளையின் (Hans Bockler Foundation) ஆய்வு அறிக்கையானது, கடந்த ஒரு தசாப்தத்தில், ஐரோப்பாவின் உழைக்கும் மக்கள், அதிகளவில் வறுமைக்குள் தள்ளப்பட்டிருப்பதாகத் தெரிவித்தது.   

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், 18 ஐரோப்பிய நாடுகளில் செய்யப்பட்ட ஆய்வுகளின்படி, தொழிலாளர்கள், நாட்டில் சராசரி வருமானத்தில் 60 சதவிகிதத்துக்கும் குறைவாகவே ஊதியம் பெறுகிறார்கள். உழைக்கும் ஏழைகளின் விகிதம், ஸ்பெயினில் 13.2 சதவீதமாகவும் கிரேக்கத்தில் 13.4 சதவீதமாகவும் ருமேனியாவில் 18.6 சதவீதமாகவும் உள்ளது.   

ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் பிரதான உந்துவிசையான ஜேர்மனியில், பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னர், 4.8 சதவீதமாக இருந்த உழைக்கும் ஏழைகளின் எண்ணிக்கை, இப்போது இருமடங்காகி 9.6 சதவீதமாக உள்ளது.   

இந்த அறிக்கையானது, ஐரோப்பா பகுதியில் நெருக்கடிக்கு முன்னதாகவே, பெரும்பாலான நாடுகளில் வறுமை அதிகரிக்கத் தொடங்கியதாகத் தெரிவிக்கிறது. இருப்பினும் நெருக்கடியை அடுத்து, பல நாடுகளில் நிலைமை மிக மோசமடைந்தது. குறிப்பாக சமூகநல வெட்டுகள், வேலையிழப்புகள், சிக்கன நடவடிக்கைகள், உழைக்கும் மக்களுக்கெதிரான பாரிய தாக்குதலாகத் திகழ்ந்தன.  

image_6efb3faadf.jpg

இன்றைய ஐரோப்பியத் தொழில் நிலைமைகளை அவ்வாய்வின் அறிக்கை படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. சமூக நலத்திட்டங்கள், மருத்துவ வசதிகளுடன் உள்ளடங்கிய நிரந்தர வேலை என்கிற காலம் முழுமையாக மறைந்து, நிச்சயமற்ற, தற்காலிகமான, குறைந்த ஊதியத்துடனான, பகுதிநேர வேலைவாய்ப்புகள் வழங்கப்படுகின்றன.  

 அவை, எதுவித சமூகநல உதவிகளையோ, தொழில் உத்தரவாதங்களையோ கொண்டிராதவை. ஆனால், இவ்வாறு பகுதிநேர வேலையைப் பெறுபவர், முழுநேரத் தொழிலைப் பெறுபவராகப் புள்ளிவிபரங்களினால் கருதப்படுகிறார். இவ்வாறுதான் வேலைவாய்ப்புகள் அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளதாகப் புள்ளிவிபரங்கள் ஏமாற்றுகின்றன என்பதை, இவ்வாய்வு சான்றாதாரங்களுடன் நிறுவுகிறது.   

அதேபோல, நெருக்கடியைத் தொடர்ந்த வேலையிழப்புகளும் சமூகநல வெட்டுகளும் சலுகைகள் எதுவுமற்ற, நிரந்தரமற்ற குறைந்த ஊதியத்துக்கு தொழிலாளர்கள் உடன்படக் கட்டாயப்படுத்தியது.  

 அரசாங்கங்கள் மக்களைக் காக்கத் தவறிய நிலையானது ‘எந்தவொரு வேலை’க்கும் தயாராகத் தொழிலாளர்களை மாற்றக்கூடிய கையறு நிலைக்குத் தள்ளியிருப்பதாகவும் இதை அரசாங்கங்கள், நிதிமூலதனத்துடன் இணைந்து சாத்தியமாக்கியிருப்பதையும் இவ்வாய்வு சுட்டிக்காட்டுகிறது.   

image_bff01f645b.jpg

இவ்விடத்தில் இன்னோர் அம்சத்தையும் நோக்கல் தகும். இவ்வாறான நெருக்கடி நிலையானது, தவிர்க்கவியலாமல் ஐரோப்பிய நாடுகளில் தேசியவாதத்தை உயிர்ப்பித்திருக்கிறது.   

ஐரோப்பியத் தேசியவாதம், வலுவான சக்தியாகத் திகழ்ந்த ஒருகாலம் இருந்தது. இப்போது மீண்டும், மெதுமெதுவாக அதை நோக்கிய நகர்வுகள் நிகழ்கின்றன.   

ஐரோப்பாவின் கடந்த காலம், தேசியவாதத்தின் முக்கிய தன்மைகளை வெளிப்படுத்தியது என்றால் மிகையாகாது. மத அடையாளத்தை விட, வலுவான ஒரு சக்தியாக முன்னேறிய முதலாளித்துவ நாடுகளில், தேசியவாதம் இருந்து வந்துள்ளது.   

அங்கெல்லாம், தேசியவாதத்தின் வலிமைக்கு முன் பணிந்து போய்த் தேசியவாதிகளாகவும் சோஷலிசவாதிகளாகவும் தோற்றம் காட்டுகிறவர்கள் இருந்து வந்துள்ளார்கள்.  

 அதேவேளை, சோஷலிசம் என்ற பேரில் மக்களைக் கவரவும் தேசிய வாதத்தை ஒரு வெறியாக வளர்த்துப் பெருமுதலாளித்துவத்துக்குப் பணியாற்றியவர்களும் இருந்து வந்துள்ளனர். இவ்வாறான போலியான சோஷலிசம், பாஸிசவாதிகளால் பயன்படுத்தப் பட்டுள்ளது.  

image_355f96925d.jpg

 அது மட்டுமன்றி, சமூக ஜனநாயகவாதிகள் என்று தம்மைச் சொல்லிக் கொண்ட பல அரசியல் அமைப்புகள், தமது நாடுகளின் ஆளும் வர்க்கங்கள் தேசபக்தியின் பேரால் பிற தேசங்களையும் தமது நாட்டினுள் உள்ள தேசிய இனங்களையும், சமூகப்பிரிவுகளையும் ஒடுக்கும்போது, அந்த ஒடுக்கு முறைக்கு உடந்தையாகி நிற்கவும் நேர்ந்துள்ளது.   

பிரித்தானிய தொழிற்கட்சி முதலாக, ஐரோப்பியச் சமூக ஜனநாயக ‘இடதுசாரி’க் கட்சிகளும் கொலனிய யுகத்தில் இவ்வாறே நடந்து கொண்டன. இதனாலேயே அவற்றைச் ‘சமூக பாஸிசவாதிகள்’ என லெனின் குறிப்பிட நேர்ந்தது.   

சமூக ஜனநாயகவாதிகள் மட்டுமன்றிச் சந்தர்ப்பவாத அரசியலில் இறங்குகிற கம்யூனிஸ்ட்டுகளும் தங்களை மாக்சியவாதிகள் என்று சொல்லிக் கொள்ளுகிற பிற இடதுசாரிகளும் அந்த விதமாகவே நடந்து கொள்ள நேரும் என்பதைப் பல ஐரோப்பிய நாடுகளில் நடந்த சம்பவங்கள் உணர்த்தியுள்ளன.  

ஐரோப்பாவில் தேசியவாதம், பல்வேறு தேவைகளுக்காகப் பயன்பட்டுள்ளது. இரண்டாவது உலக யுத்தத்துக்கு முன்பிருந்தே பல ஐரோப்பிய நாடுகளில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் தலைமைகளில் விடுதலைப் போராட்டங்கள் நடை பெற்றன.  

 1945 இல் உலக பாஸிசம் தோற்கடிக்கப்பட்ட சூழலில், கிழக்கு, தெற்கு ஐரோப்பிய நாடுகள் பலவற்றில் சோஷலிச ஆட்சிகள் தோற்றம் பெற்றன. அவ்வாறு மார்ஷல் டிட்டோவின் தலைமையில் உருவாக்கப்பட்டதே யூகோஸ்லாவிய சமஷ்டிக் குடியரசாகும்.   

அதேபோன்று, அல்பேனியாவில் அன்வர் ஹோஜா தலைமையில் சோஷலிச ஆட்சி மலர்ந்தது. இத்தகைய சோஷலிச நாடுகள், ஐரோப்பிய ,அமெரிக்க ஏகாதிபத்திய சக்திகளுக்கு பெரும் சவாலாகவும் எதிர் நிலையாகவும் அமைந்தன.   

எனவே, இச்சோஷலிச நாடுகளை உடைப்பதற்கும் சிதைப்பதற்கும் மேற்குலகு, சதா முயன்று வந்துள்ளது. அதைச் சக்தி மிக்க மக்கள் தலைவைர்களாக விளங்கிய டிட்டோ, அன்வர் ஹோஜா போன்றோர் உயிருடனும் அதிகாரத்திலும் இருக்கும் வரை, அமெரிக்காவாலும் ஐரோப்பிய ஓன்றியத்தாலும் சாத்தியமாக்க முடியவில்லை.  

 இருப்பினும், அந்நாடுகளில் இன, மத முரண்பாடுகளை வளர்ப்பதற்கும் பகை நிலைக்குத் தள்ளுவதிலும் ஊடுருவி, வேலைகளைச் செய்தும் வந்தன. அவையே காலப்போக்கில் போர்களாகின.   

ஐரோப்பிய ஓன்றியம், நாடுகளை ஒன்றுபடுத்தியது என்று சொல்கிற காரணத்தின் பின்னால், சொல்லாமல் விடப்பட்ட காரணங்களும் உள்ளன. உலகப்போரின் பின், பிரிக்கப்பட்ட சில நாடுகள் ஒன்றிணைவதை, அமெரிக்கா தடுத்து வந்துள்ளது.   

இன்றுவரை, மீண்டும் கொரியா ஒரு நாடாக இணைவதற்குத் தடையாக உள்ளது, அமெரிக்காதான். அதேநேரம், சோவியத் ஒன்றியத்தின் செல்வாக்குச் சரிந்ததன் பின்னணியில், கிழக்கு ஐரோப்பாவில் சோஷலிஸ அரசுகள் சரிந்த கையுடன், போரால் பிரிந்த ஜேர்மனியை ஒன்றிணைப்பதை ஆதரித்தது.   

யூகோஸ்லாவியாவின் விடயத்தில், அந்த நாடு ‘ஸ்லாவ்’ தேசிய இனங்கள் பலவற்றின் ஒன்றிணைவால் உருவான நாடு என்பதும், அங்கே எவ்விதமான தேசிய இன ஒடுக்கலும் இருந்ததில்லை என்பதும் பலருக்கு நினைவுக்கு வருவதில்லை.   

அங்கே இருந்த, தேசிய இனங்களிடையே போட்டி இருந்தது. இடையிடை பகைமையான உணர்வுகளும் இருந்தன. ஆனால், அது மோதல்களுக்கோ பிரிவினைக்கோ 1990 கள் வரை இட்டுச் செல்லவில்லை.  

 பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் இருந்தன. மிகமோசமான பொருளாதார நெருக்கடி இருந்து வந்த 1980களில் பிரிவினைக்கான இயக்கங்கள் உருப்பெறவில்லை.   

image_40c0641410.jpg

உண்மையில், 1945 முதலாக, சோவியத் ஒன்றியத்துடன் முரண்பட்டு நின்ற அணிசேரா நாடான யூகோஸ்லாவியாவின் ஒற்றுமையை, அமெரிக்கா அப்போது விரும்பியது. அன்று ஒரு வலுவான யூகோஸ்லாவியாவால் அமெரிக்காவுக்கு பயன் இருந்தது. சோவியத் ஒன்றியம் 1980களின் இடைப்பகுதியிலிருந்து பலவீனப்படத் தொடங்கிவிட்டது. அதற்குப் பின்னர் யூகோஸ்லாவியாவால் பயனிருக்கவில்லை.   

1990களில் சோவியத் ஒன்றியத்தினதும் கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளினதும் சோஷலிச வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து, யூகோஸ்லாவியாவும் அல்பேனியாவும் தத்தமது சோஷலிச ஆட்சிகளை இழந்தன.   

இதில், அந்த நாடுகளின் பிற்போக்குவாத சக்திகளுடன் அமெரிக்க, ஜரோப்பிய ஓன்றிய சக்திகள் கைகோர்த்துச் செயற்பட்டன. அதன் காரணமாக பல்லினத் தேசியங்களைக் கொண்டிருந்த யூகோஸ்லாவிய சமஷ்டிக் குடியரசு, நான்கு துண்டுகளாகித் தனித்தனி நாடுகளாகியது.   

சேர்பியாவின் பெருந்தேசிய இன வெறி கொண்ட, மிலேச்சத்தனமாக இன, மத ஒடுக்குமுறையானது, சோஷலிசத்தின் கீழ் ஏற்பட்ட ஐக்கியத்தையும் நாட்டின் இறைமையையும் பாழாக்கிக் கொண்டது. சோஷலிசம் 
செயற்பட்ட மண்ணிலே இனவெறி இரத்த ஆறு ஓடியது.   

இன்று, யூகோஸ்லாவியா என்ற நாடு உடைக்கப் பட்டு ஏழு தனித்தனி நாடுகளாக்கப்பட்டு விட்டது. இது அமெரிக்காவினதும் ஜரோப்பிய ஓன்றியத்தினதும் தேவைக்கு உகந்ததாக அவர்களாலேயே திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டது. இதற்கு, தேசியவாதம் மிகவும் பயனுள்ளதாகியது.   

இப்போது மீளுகின்ற தேசியவாதம் வெவ்வேறு வகைகளில் செயற்படுகிறது. அதில் முதன்மையானது வெள்ளை நிறவெறியும் குடியேற்றவாசிகள், அகதிகள் மீதான காழ்ப்புணர்வும் வன்மமுமாகும்.  

 இவை, வேறுவகையான சமூக நெருக்கடிக்குள் ஐரோப்பிய நாடுகளைத் தள்ளுகின்றன. அதேவேளை, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துக்குள் ஜேர்மனியர், பிரான்ஸியர், பிரித்தானியர், இத்தாலியர், ஸ்பானியர் என்ற வெவ்வேறு இனத்துவ மையப்பட்ட தேசியவாதங்கள் தங்களுக்குள் மோதிக்கொள்ளுகின்றன. இந்நாடுகளின் சீரடையாத, பொருளாதார நிலைவரங்கள் எதிரெதிராக இத்தேசியவாதங்களை நிறுத்துகின்றன.   

தேசியவாத முகமூடி உழைக்கும் மக்களைத் திசைதிருப்பும் உத்தியாக, கடந்த சில ஆண்டுகளாக ஐரோப்பாவில் அரங்கேறியுள்ளது. இதன் அண்மைய உதாரணம் பிரான்ஸ்.   

கடந்தவாரம், பிரெஞ்சு நாடாளுமன்றம், பிரெஞ்சுத் தொழிற்சட்டத்தைத் திருத்துவதற்கான அனுமதியை, பிரான்ஸ் ஜனாதிபதி மக்ரோனுக்கு அளித்தது. இதன் விளைவால், தொழிலாளர் விரோத, முதலாளித்துவ நலன் பேணும் வகையில் திருத்தங்கள் ஏற்படுத்தப்பட இருக்கின்றன.   

ஆனால், இன்று எழுச்சிபெற்றுள்ள பிரெஞ்சுத் தேசியவாதமும் சிறுபான்மையினங்களுக்கு எதிரான இனவெறியும் இத்திருத்தங்கள் மீது தொழிலாளர் கவனம் பெறாமல் பார்த்துக் கொள்கின்றன.   

அனைத்து உழைப்பாளர்களுக்கும் நிகழும் கொடுமைகள் மறைக்கப்பட்டு வெள்ளை உழைப்பாளர்கள் எதிர் குடியேறிய உழைப்பாளிகள் என்பது முன்னிறுத்தப்படுகிறது.   

நாட்டின் சொந்தக்காரர்களான வெள்ளை உழைப்பாளிகளின் தொழில்களை குடியேற்றவாசிகளும் அகதிகளும் குறைந்த ஊதியத்துக்கு உடன்படுவதன் மூலம், கொள்ளையடிக்கிறார்கள் என்ற கருத்துருவாக்கம், வெள்ளை நிறவெறி, மையத் தேசியவாதத்துடன் பிரதான இடத்தைப் பெறுகிறது. இந்நாடுகளில் இனவாதம், தேசியவாதத்தின் பிரதான கூறாக வளர்ச்சியடைகின்றது.  

இன உணர்வு பற்றி யாருமே அதிகம் கூச்சப்படுவதில்லை. சில சமயம் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளக் கூடிய விடயமாகவே இன உணர்வு இருந்துள்ளது. என்னளவில், இன உணர்வு என்பது ஆழ்ந்த நோக்கில் அர்த்தமற்ற ஒன்று. ஆயினும், சமுதாயத்தில் இனவேறுபாடுகள் உள்ளபோது, அந்தந்த வேறுபாடுகள் வாழ்வின் வெவ்வேறு துறைகளைப் பாதிக்கும்போது, அந்த உணர்வைப் பெரும்பாலானோரால் தவிர்க்க முடிவதில்லை.  

 இன உணர்வு என்பது, ஒரு மனிதனது தன்னடையாளங்களில் ஒன்றாகச் செயல்படுகிறது. அது மொழி, மதம், பண்பாடு போன்ற பல்வேறு வகையில் வெளிப்படும்.  

மனிதர் மத்தியில் இன உணர்வுகள் வேறுபடும் அளவுகளில் இருக்கலாம். தன் இனத்தின் நலனை மற்ற இனங்களின் நலன்களுக்கு முரணானதாகக் காணவும் காட்டவும் முனையும் போதும், தன் இனத்தின் இயல்புகளை இன்னோர் இனத்தினதும் மேலான ஒன்றாகக் காட்ட முனையும் போதும், இன உணர்வு இனவாதமாகிறது. இது, மற்ற இனங்கள் பற்றிய இழிவான மதிப்பீடு, கலாசார வேறுபாடுகளை, ஏற்றத்தாழ்வுகளாகத் தரம் பிரித்தல், பிரச்சினைகளை இனமொன்றின் கண்ணோட்டத்தில் மட்டுமே தனிமைப்படுத்திக் காண முனைதல் போன்று, தன்னை வெவ்வேறு விதங்களில் வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது.   

இன உணர்வு இனவாதமாகும்போது முரண்பாடுகள் பகைமைத் தன்மை பூண ஆரம்பிக்கின்றன. பகைமை உணர்வுகள் வளர்ந்து சகிப்புத் தன்மையின் எல்லை மீறப்படும்போது, இனவாதம் இன வெறியாகிறது.  

ஒரு சமுதாயம் முன்னேறிய ‘நாகரிக’ சமுதாயம் என்பதால், அங்கே இனவாதமும் இனவெறியும் இல்லை என்றாகாது. ஐக்கிய அமெரிக்காவில் நீக்கிரோக்களுக்கு எதிரான இன வெறி, தென்னாபிரிக்க வெள்ளை இனவெறி, ஹிட்லரின் ஜேர்மனியில் ஆரிய இனவெறி, ஜாரிஸ ரஷ்யாவில் பேரினவாதம் இவையெல்லாம் பின்தங்கிய சமுதாயங்களுக்கு உரியவையல்ல;  இனவாதமும் இனவெறியும் தொற்று நோய்களைப் போல் பரவுகின்றன. ஓர் இனத்தின் இனவாதமும் இனவெறியும் மற்ற இனங்களிடையே இனவாதத்தையும் இனவெறியையும் தூண்டி வளர்த்து, அதன் மூலம் தம்மையும் வளர்த்துக் கொள்கின்றன.  

இன்று ஐரோப்பாவில், தொழிலாளர்கள் பாரிய நெருக்கடியை எதிர்நோக்கியுள்ளனர். இதைத் திசைதிருப்பும் உத்தியாக தேசியவாதம் நாடுகள் சார்ந்து, இன அடையாளத்துடனும் நிறவெறியுடனும் சேர்த்து உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது.   

இவை, உழைக்கும் மக்களை, வரன்முறையற்றுச் சுரண்டும் கருவிகளன்றி வேறல்ல. தேசியவாதம் பற்றி நாம் கவனமாக இருப்பதற்கு இன்றைய ஐரோப்பிய நிலைவரம் நல்லதொரு பாடமாகும். 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/ஐரோப்பா-தேசியவாதங்களின்-மோதல்/91-201388

Categories: merge-rss

காணி விடுவிப்பு; பொருத்து வீடு; காடழிப்பு

Thu, 27/07/2017 - 05:21
காணி விடுவிப்பு; பொருத்து வீடு; காடழிப்பு
 

முல்லைத்தீவு, கேப்பாபுலவில் இராணுவ ஆக்கிரமிப்பிலுள்ள பொதுமக்களின் 613 ஏக்கர் காணிகளையும் இந்த மாத இறுதிக்குள் விடுவிக்குமாறு வலியுறுத்தி கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன், ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கு கடந்த திங்கட்கிழமை கடிதம் எழுதியிருக்கின்றார்.  

image_3dfbf6f113.jpg

இந்தக் காணிகளை நான்கு கட்டங்களாக விடுவிப்பதற்கான இணக்கம் ஜனாதிபதி, இராணுவத் தளபதி(கள்), தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு உள்ளிட்ட தரப்பினருக்கு இடையில் கடந்த மே மாதத்தில் காணப்பட்டிருந்தது. அதில், ஒரு சில பகுதிகளைக் கூட இதுவரை விடுவிக்காத நிலையில், மக்களின் போராட்டம் இன்று 143 ஆவது நாளாகத் தொடர்ந்து வருகின்றது.  

கடந்த வாரம் கேப்பாபுலவில் 189 ஏக்கர் காணிகளை இராணுவம் விடுவிக்கவுள்ளதாகப் பெரியளவில் தெரிவிக்கப்பட்டது. இந்த நிகழ்வில், கலந்து கொள்வதற்காக மீள்குடியேற்றத்துறை அமைச்சர்  டி.எம்.சுவாமிநாதனும் அங்கு சென்றார்.   

ஆனால், அந்தக் காணிகள், “பொதுமக்களின் காணிகள் அல்ல; காட்டுப்பிரதேசம்” என்பது அங்கு வந்த அமைச்சருக்கு கேப்பாபுலவு மக்களினால் தெளிவுபடுத்தப்பட்டது. அதையடுத்து, அந்த நிகழ்வு கைவிடப்பட்டது.   

மீள்குடியேற்றத்துறையைக் கையாளும் அமைச்சர் ஒருவருக்கோ, அந்த நிகழ்வுகளுக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யும் அரச அதிகாரிகளுக்கோ இராணுவத்தினால் விடுவிக்கப்படுவதாக அறிவிக்கப்பட்ட காணிகள் உண்மையிலேயே பொது மக்களின் காணிகள் இல்லை என்பது தெரியாமல் இருப்பது வேடிக்கையானது.   

தொடர் போராட்டங்களில் ஈடுபடும் மக்களை, அலைக்கழித்து களைப்படைய வைக்கும் திட்டங்களின் போக்கிலானது.   

காணி மீட்புப் போராட்டங்கள் இந்த ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் மூர்க்கம் பெற்றன. அதுமுதல், ஜனாதிபதிக்கும் கூட்டமைப்பின் தலைவர்களுக்கும் இடையில் பல தடவைகள் சந்திப்புகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன.   

அந்தச் சந்திப்புகள் அனைத்திலுமே, இராணுவம் ஆக்கிரமித்துள்ள பொது மக்களின் காணிகளில் 90 சதவீதமானவற்றை விடுவிக்க முடியும் என்றே ஜனாதிபதியினாலும், இராணுவத் தளபதிகளினாலும் கூறப்பட்டு வந்திருக்கின்றன.   

காணிகள் விடுவிப்புக்கான கால அவகாசமும் இராணுவத்தினால் கோரப்பட்டு, திகதிகளும் வரையறுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், வழங்கப்பட்ட கால அவகாசங்களில் அநேகமானவை முடிந்துவிட்டன.  

இன்னொரு பக்கம், வடக்கு - கிழக்கின் தட்ப வெப்ப நிலைக்கு சிறிதளவிலும் பொருத்தமில்லாத பொருத்து வீட்டுத் திட்டத்தை முன்னெடுப்பது தொடர்பில் அரசாங்கம் கவனம் செலுத்தியிருக்கின்றது.   

பொருத்து வீடுகளுக்கு எதிராகப் பெரும் விமர்சனங்கள் எழுந்திருக்கின்ற நிலையில், மீள்குடியேற்றத்துறை அமைச்சு, மக்களை நோக்கி, பிரசாரத் தொனியில் பேச ஆரம்பித்திருக்கின்றது.   

அந்தத் தொனியைக் கண்டுகொள்ளாது மக்கள் விலகும்போது, மிரட்டல் தொனியில் விடயங்களைக் கையாள ஆரம்பித்திருக்கின்றது. அதாவது, “பொருத்து வீட்டைப் பெற்றுக் கொள்ளவில்லை என்றால், வீடுகளே இல்லாது போகும்” என்கின்றது அரசாங்கம். போரினால் வீடுகளை இழந்துவிட்டு, கொழுத்தும் வெயிலில் தகரக் கொட்டில்களின் கீழும் குடிசைக்குள்ளும் எட்டு ஆண்டுகளைத் தாண்டியும் அல்லற்படும் மக்களை நோக்கிய இந்த மிரட்டல் தொனி, மனிதாபிமானங்கள் தாண்டியது.  

 பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் காயங்களைக் காட்டி, தமது பொக்கற்றுகளை நிறைத்துக் கொள்ளும் புல்லுருவிகளுக்கு ஒப்பான நிலையொன்றையோ அரசாங்கம், பொருத்து வீட்டுத் திட்டத்தின் மூலம் நிறைவேற்ற எத்தனிக்கின்றது.  

வடக்கு - கிழக்கில் போரினால் வீடுகளை இழந்தவர்களுக்கு, வீடுகளை மீள அமைப்பதற்காக வழங்கப்பட்ட அதிக பட்சத் தொகை 8.5 இலட்சம். ஆனால், பொருத்து வீடொன்றுக்கு செலவாகும் தொகையாகத் தெரிவிக்கப்படுவது 16 தொடக்கம் 22 இலட்சம். ஒரு வீட்டுக்காக 22 இலட்சத்தைச் செலவிடுவதற்குப் பதிலாக இரு வீடுகளை சிமெந்தினால் அமைப்பதற்குப் பங்கிட்டுக் கொடுக்க முடியும் என்பது தமிழ் மக்களினதும் கூட்டமைப்பினதும் வாதம். இந்த வாதத்தின் நியாயத்தன்மை தொடர்பில் எவராலும் கேள்வியெழுப்ப முடியாது.  

இந்த இழுபறி ஆரம்பித்து ஒரு வருடம் கடந்துவிட்ட நிலையில், பொருத்து வீடுகளை அமைக்கும் திட்டத்தை மீள்குடியேற்றத்துறை அமைச்சு ஆரம்பித்துவிட்டது.   

இந்த நிலையிலேயே, பொருத்து வீடுகளை அமைப்பதற்குத் தடை விதிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தி, எம்.ஏ.சுமந்திரன் உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்கொன்றைத் தாக்கல் செய்திருக்கின்றார்.  

கடந்த இரு ஆண்டுகளாக இலங்கை அரசியலில் நம்பிக்கையான ஒரு சில மாற்றங்களாவது நிகழ்ந்துவிடும் என்கிற நம்பிக்கையோடும், அதீத பொறுமையோடும் காத்திருப்பவர்கள் இரா.சம்பந்தனும் எம்.ஏ.சுமந்திரனும்.   

எனினும், அவர்களின் பொறுமையை தென்னிலங்கை அதிக தருணங்களில் சோதித்திருக்கின்றது. அப்போதும் அவர்கள் இருவரும் தம்மை நோக்கியும் தமிழ் மக்களை நோக்கியும் ‘பொறுமை பொறுமை’ என்று சொல்லிக் கொண்டார்கள்.  

புதிய அரசியலமைப்பினூடு, தமிழ் மக்களின் அரசியல் பிரச்சினைகளுக்கு பகுதியளவான தீர்வொன்றையாவது சட்ட ரீதியாகப் பெற்றுக் கொடுத்துவிட வேண்டும் என்பதில், ஆரம்பத்திலிருந்து உறுதியாக இருக்கின்றார்கள். அதற்காக, அவர்கள் பொறுமையின் அடிவேரைப் பிடித்துத் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதில் கவனம் செலுத்துகின்றார்கள்.   

ஆனால், புதிய அரசியலமைப்பு என்கிற ஒன்றை மாத்திரம் தமிழ் மக்கள் பிரதானமாகக் கொண்டு விடயங்களைக் கடந்து சொல்லவோ, பொறுமை பேணவோ முடியாத நிலையில் இருக்கின்றார்கள்.  

அதாவது, இராணுவ ஆக்கிரமிப்பிலுள்ள காணிகளின் விடுவிப்பு, காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்பிலான பதில், அரசியல் கைதிகளில் விடுதலை, வீட்டுத் திட்டங்களில் பேணப்பட வேண்டிய அடிப்படைத் தார்மீகம், மற்றும் வடக்கு- கிழக்கில் முன்னெடுக்கப்படும் அத்துமீறிய குடியேற்றங்கள் உள்ளிட்டவை தொடர்பில் ஒவ்வொரு கணமும் கவனம் செலுத்த வேண்டிய தேவை தமிழ் மக்களுக்கு உண்டு.   

ஏனெனில், அந்தப் பிரச்சினைகளின் தாக்கத்தினால் ஒவ்வொரு நாளும் மக்கள் பாதிக்கப்படுகின்றார்கள். நிலைமை அப்படியிருக்க, புதிய அரசியலமைப்பு என்கிற ஒரு விடயத்தை மாத்திரம் முன்வைத்துப் பொறுமையோடு இருக்க முடியாது. ஆட்சி மாற்றத்துக்குப் பங்களித்த மக்கள், நல்மாற்றங்கள் சிலவற்றையாவது எதிர்பார்த்தார்கள்.  

 ஆனால், எதிர்பார்க்கப்பட்ட அளவிலிருந்து மிகவும் குறைந்த அளவிலான மாற்றங்களே நடைபெறுகின்ற போதும், மக்கள் பொறுமையின் எல்லையைக் கடப்பது இயல்பானது. கடந்த ஏழு மாத காலமாக வடக்கு ஒட்டுமொத்தமாகப் போராட்டங்களினாலேயே நிறைந்திருக்கின்றது.  

ஐக்கிய நாடுகளின் பிரதிநிதிகளும் சர்வதேச நாடுகளின் தூதுவர்களும் இலங்கைக்கு வருகின்றார்கள். வடக்கைப் பிரதான களமாகவும் கொள்கின்றார்கள். ஆனால், மக்களின் அடிப்படைக் கோரிக்கைகளுக்கான நியாயப்பாடுகளை, இலங்கை அரசாங்கத்திடம் அழுத்தமாக வலியுறுத்தும் அளவுகளைக் காட்டிலும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பிடம் பொறுமையைப் பேணுமாறு வலியுறுத்தும் தன்மையே அதிகரித்துள்ளது.   

இதுவே, இன்னும் இன்னும் மக்களை எரிச்சலின் பக்கத்துக்குத் தள்ளியிருக்கின்றது. அந்த எரிச்சலின் வெம்மையைச் சம்பந்தனும் சுமந்திரனும் உணர்ந்து கொள்ளாமல் இல்லை. அதன்போக்கில்தான், பொறுமையை வலியுறுத்துவதிலிருந்து மெல்ல நகர்ந்து, அரசாங்கத்தின் மீதான அதிருப்தியை மெல்லிய அளவில் காட்டியிருக்கின்றார்கள். 

அதையே, சம்பந்தனின் ஜனாதிபதிக்கான கடிதமும் சுமந்திரனின் பொருத்து வீட்டுத் திட்டத்துக்கு எதிரான வழக்கும் எடுத்துக் காட்டுகின்றன.  

நிலைமைகள் இவ்வளவோடு நிற்கவில்லை. மாறாக, தமிழ் மக்களையும் முஸ்லிம் மக்களையும் மோதவிடும் திட்டங்களையும் அரசாங்கம் மீண்டும் நிறைவேற்ற எத்தனிப்பதை முல்லைத்தீவின், கூழாமுறிப்பு காடழிப்பு சம்பவங்கள் முன்கொண்டு வருகின்றன.  

வடக்கிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட முஸ்லிம் மக்கள், தமது சொந்த இடங்களுக்குத் திரும்புவதை தமிழ் மக்கள் யாரும் எதிர்க்கவில்லை. ஆனால், மீள்குடியேற்றம் என்பது தமிழ் மக்கள் தொடர்பில் எவ்வாறு முன்னெடுக்கப்படுகிறதோ, அதேமாதிரியான திட்டங்களினூடே முஸ்லிம் மக்கள் தொடர்பிலும் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதே தமிழ் மக்களின் கோரிக்கையாக இருக்கின்றது.   

அப்படிப்பட்ட நிலையில், ஒரு நிலப்பரப்பின் அடிப்படைகளையே அழிக்கும் வகையிலான காடழிப்பினூடு, அத்துமீறிய குடியேற்றங்களைச் செய்வதை ஏற்பதில் சிக்கல் இருக்கின்றது. அதுவும் அத்துமீறிய குடியேற்றங்களுக்கு ‘மீள்குடியேற்றம்’ என்கிற அடையாளம் இன்னும் சிக்கலானது.  

முல்லைத்தீவின் காடுகள் எரியூட்டப்பட்டு, அழிக்கப்படுகின்றமை அத்துமீறலின் வடிவம். ஏற்கெனவே, முல்லைத்தீவில் நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர் காணிகளில் சிங்கள மக்கள் அத்துமீறி குடியமர்த்தப்பட்டுள்ள நிலையில், அதையே, முஸ்லிம் மக்களை, முன்வைத்தும் முன்னெடுக்க முயல்வது, இன ரீதியான சிக்கல்களை வடக்கில் மீண்டும் மீண்டும் விதைக்கும் போக்கிலானது.  

வடக்கில் முஸ்லிம்களின் மீள்குடியேற்றம் என்பது தெளிவான உரையாடல்களோடும் சரியான வழியிலும் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும். அதையே, வடக்கு மாகாண சபையும் வலியுறுத்தியிருக்கின்றது. ஆனால், வடக்கு மக்களின் முழுமையான அங்கிகாரத்தோடு தெரிவுசெய்யப்பட்ட மாகாண சபையின் குரலைப் புறந்தள்ளி, கொழும்பிலிருக்கும் அமைச்சர்கள் முடிவுகளை எடுப்பது நிலைமைகளை சிக்கலாக்கியிருக்கின்றது. அது, சந்தேகத்தின் அளவை அதிகப்படுத்தவே செய்யும்.  

நில அமைப்பைக் கருத்தில் கொள்ளாது முன்னெடுக்கப்படும் திட்டங்கள் எல்லாமும் தீய விளைவுகளையே கடந்த காலத்தில் ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. அவ்வாறானதொரு நிலையை, போரினால் சிதைத்து போயிருக்கின்ற வடக்கு- கிழக்கில் தொடர்ந்தும் முன்னெடுக்கப்பட்டால், அதன் பாதிப்பை அந்தப் பகுதி மக்களே எதிர்கொள்வார்கள்.   

அப்படியான நிலையில், அந்த மக்கள் போராட்டங்களை முன்னெடுப்பதைக் கணக்கெடுக்காது கடக்க முடியாது. அது, விளைவுகளை இன்னமும் மோசமாக்கவே செய்யும். இப்படியான இடத்தில், சம்பந்தனும் சுமந்திரனும் கூட இன்னும் வேகமாக அழுத்தம் வழங்கும் முகமாக அரசாங்கத்தை நோக்கிச் செயற்பட வேண்டும். அது, காலத்தின் தேவை.   

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/காணி-விடுவிப்பு-பொருத்து-வீடு-காடழிப்பு/91-201333

Categories: merge-rss

அரசாங்கத்தில் இருந்து விலகுவோம் என்பது உண்மையா, மிரட்டலா?

Wed, 26/07/2017 - 19:52
அரசாங்கத்தில் இருந்து விலகுவோம் என்பது உண்மையா, மிரட்டலா?
 

அரசாங்கத்தில் இணைந்து அமைச்சர், பிரதி அமைச்சர் மற்றும் இராஜாங்க அமைச்சர் பதவிகளை வகிக்கும் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சிக்காரர்களில் 18 பேர், அரசாங்கத்தில் இருந்து பிரிந்து செல்ல இருப்பதாகக் கூட்டு எதிரணி எனப்படும் மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் அணியினர் அண்மையில் கூறியிருந்தனர்.  

அவ்வாறு, அரசாங்கத்திலிருந்து பிரிந்து செல்பவர்கள், தம்மோடு இணையவிருப்பதாகவும் கூட்டு எதிரணியினர் கூறி வருகின்றனர்.   

அதேவேளை, இரண்டு வாரங்களில் அரசாங்கம், நாடாளுமன்றத்தில் தமக்கு இருக்கும் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை பலத்தை இழக்கப் போவதாக, முன்னாள் அமைச்சரும் முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் வலது கையாளுமான டலஸ் அழகப்பெரும, கடந்த வார இறுதியில் கூறியிருந்தார்.  

அரசாங்கம் ஓரிரு வாரங்களில் சரிந்துவிடும் என்பதையே, அவர்கள் இக்கூற்றுகளின் மூலம் கூற முயல்கிறார்கள். ஆனால், எந்த அடிப்படையில் அவர்கள் இவ்வாறு ஆரூடம் கூறுகிறார்கள் என்பது தெளிவில்லை.  

அடுத்த ஜனாதிபதித் தேர்தல், 2019 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் அல்லது 2020 ஆம் ஆண்டு ஆரம்பத்தில்தான் நடைபெற வேண்டும். பொதுத் தேர்தலும் 2020 ஆம் ஆண்டிலேயே நடைபெற வேண்டும்.  

 இவ்வாறிருக்க, அந்தத் தேர்தல்களுக்கு முன்னர், இன்னும் சில மாதங்களில் மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் தலைமையில், புதிய அரசாங்கமொன்று பதவிக்கு வரப் போகிறது என்பதை மக்கள் நம்ப வேண்டும் என்பதற்கே, அவர்கள் அடிக்கடி இவ்வாறான எதிர்வுகளைத் தெரிவித்து வருகின்றனர்.   

உண்மையிலேயே அவ்வாறானதோர் நிலைமை இருந்தால், இந்நாட்டுச் சிறுபான்மை மக்கள், அது தொடர்பாகக் கூர்ந்து, கவனம் செலுத்த வேண்டியிருக்கும். தற்போதைய மைத்திரி - ரணில் அரசாங்கத்தின் மீது, சிறுபான்மை மக்கள் ஓரளவுக்கு அதிருப்தியைக் கொண்டிருந்தாலும், மேலும் சில காலம் செல்லும்வரை, அவர்கள் மஹிந்தவின் தலைமையிலான ஆட்சி, மீண்டும் வருவதை விரும்ப மாட்டார்கள்.  

உண்மையிலேயே, அவ்வாறு சிலர் அரசாங்கத்திலிருந்து பிரிந்து செல்லவிருந்தால், அவர்கள் தற்போதே, அவ்வாறு பிரிந்து செல்லாமல் ஏன் காலம் கடத்திக் கொண்டிருக்க வேண்டும்?   

டலஸ் கூறுவதைப்போல், அவர்கள் இன்னும் மூன்று வாரங்களில்தான் அரசாங்கத்திலிருந்து பிரிந்து செல்வார்களாயின், இப்போது வெளியேறுவதற்கும், மூன்று வாரங்களில் வெளியேறுவதற்கும் இடையே, என்ன வித்தியாசம் இருக்கின்றது என்ற கேள்வி இயற்கையாகவே எழுகிறது.  

இவ்வாறு அரசாங்கத்திலிருந்து சிலர் வெளியேறவிருந்தால், அதைப்பற்றி, முன்கூட்டியே ஆரூடம் கூறி, ஜனாதிபதியையும் அரசாங்கத்தின் ஏனைய தலைவர்களையும் உசுப்பிவிட்டு, அவர்கள் வெளியேற்றத்தைத் தடுக்க, கூட்டு எதிரணி ஏன் அவகாசம் கொடுக்க வேண்டும்?   

ஆனால், அரசாங்கத்துக்குள் பிரச்சினைகள், பிணக்குகள் எதுவுமே இல்லை என்று கூற முடியாது. ஆளும் கட்சியில், அதிகப் பெரும்பான்மை பலத்தைப் பெற்றிருக்கும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியிலேயே அதிருப்தியாளர்கள் இருக்கின்றனர். அமைச்சர் ஹரின் பெர்னாண்டோ மற்றும் இராஜாங்க அமைச்சர் சுஜீவ சேனாசிங்க ஆகியோர், தமது அதிருப்தியை வெளிப்படையாகவே தெரிவித்து வருகின்றனர்.   

தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் அமைச்சர்கள் அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகளைப் பற்றித் தொடர்ந்து, அதிருப்தியைத் தெரிவித்து வருகின்றனர். அண்மையில், பொது பல சேனா அமைப்பு மீண்டும் தலைதூக்கி, நாட்டில் பல பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்தியது.   

அந்த அமைப்பின் பொதுச் செயலாளர் கலகொடஅத்தே ஞானசார தேரர், சகவாழ்வு, கலந்துரையாடல் மற்றும் அரச கரும மொழிகள் அமைச்சர் மனோ கணேசனின் அலுவலகத்துக்குச் சென்று அமைச்சரை மிரட்டினார்.   

அரசியல் கைதிகளை விடுதலை செய்தல், வடக்கில் படையினர் வசமுள்ள தமிழ் மக்களின் காணிகளை விடுவித்தல் மற்றும் காணாமற்போனோர் தொடர்பான பிரச்சினைகள் ஆகியவை தொடர்பாக, அரசாங்கம் மிகவும் மந்தகதியிலேயே செயற்பட்டு வருகிறது.   

அதேவேளை, அரசாங்கம் இன்னமும் வில்பத்துப் பிரச்சினையை முடிவுக்குக் கொண்டு வரவில்லை. போதாக்குறைக்கு ஜனாதிபதி, கடந்த ஏப்ரல் மாதம் வில்பத்துப் பிரதேசத்தில், முஸ்லிம்கள் வாழ்ந்த பிரதேசங்களையும் வன பரிபாலனத் திணைக்களத்துக்கு வழங்கி, வர்த்தமாணி அறிவித்தல் ஒன்றை வெளியிட்டிருந்தார். இதுபோன்ற பிரச்சினைகள் காரணமாக, தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் அமைச்சர்கள் இந்த அரசாங்கத்தின் செயற்பாடுகளைப் பற்றி திருப்தியோடு இல்லை.   

அதேவேளை, அரசாங்கத்திலுள்ள ஸ்ரீ ல.சு.க உறுப்பிர்கள் பலரும், பல விடயங்கள் தொடர்பாக, மனக் கசப்படைந்து இருக்கிறார்கள். ஆளும் கட்சியில் இருக்கும் இருபிரதான கட்சிகளிடையேயான முரண்பாடாகவே இது வெளிவருகிறது. ஒரு கட்சியின் உறுப்பினர் ஒருவர் அமைச்சராக இருக்க, மற்றைய கட்சியின் உறுப்பினர் ஒருவர் பிரதி அமைச்சராகவோ அல்லது இராஜாங்க அமைச்சராகவோ இருக்கும் இடங்களில்தான் இந்த முரண்பாடு, மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.  

அண்மையில், ஐ.தே.ககாரரான அமைச்சர் கபீர் ஹாஷிமுக்கும் அவரது பிரதி அமைச்சராகப் புதிதாக நியமிக்கப்பட்ட லக்ஷ்மன் யாப்பா அபேவர்தனவுக்கும் இடையே, அமைச்சு அலுவலகத்தின் அறைகளைப் பகர்ந்து கொள்வது தொடர்பாக, ஒரு பிரச்சினை உருவாகியிருந்தது. அந்தப் பிரச்சினையின்போது, கருத்துத் தெரிவித்த அமைச்சர் கபீர் ஹாஷிம், “ஸ்ரீ ல.சு.ககாரரான டிலான் பெரேரா, தமது அமைச்சுக்கு நியமிக்கப்படுவதையும் தாம் விரும்பவில்லை என்றும் கூறியிருந்தார்.  

பட்டம், பதவி, அந்தஸ்து, வசதி, வாய்ப்புகள் ஆகியவற்றின் காரணமாக, அரசாங்கத்தில் உள்ள இரு கட்சிகளிடையே ஏற்பட்டுள்ள இந்தப் பிணக்குகளை விவரிக்கும்போது, அரசாங்கத்தில் உள்ள ஸ்ரீ ல.சு.ககாரர்கள் அதைக் கொள்கை முரண்பாடாகச் சித்திரிக்க முற்படுகின்றனர். ஐ.தே.கவுக்கும் தமக்கும் இடையே கொள்கை முரண்பாடுகள் இருப்பதனால், தாம் விரைவில் தனியாக அரசாங்கத்தை அமைக்க வேண்டும் என அவர்கள் கூறி வருகின்றனர்.   

ஆனால், மைத்திரி குழுவாக இருந்தாலும் மஹிந்த குழுவாக இருந்தாலும் ஸ்ரீ ல.சு.கவுக்கும் ஐ.தே.கவுக்கும் இடையே அடிப்படையில் கொள்கை ரீதியான வித்தியாசங்கள் இல்லை.   

இரு கட்சிகளிடையே, சில விடயங்கள் தொடர்பில், கருத்து முரண்பாடுகள் இருந்த போதிலும், அவை கொள்கை முரண்பாடுகள் அல்ல. உதாரணமாக, ‘சைட்டம்’ நிறுவனத்தை மூடிவிட வேண்டும் என ஸ்ரீ ல.சு.ககாரரான அமைச்சர் தயாசிரி ஜயசேகர போன்றோர்கள் கூறி வருகின்றனர். அதேவேளை, ஐ.தே.க அமைச்சர்களான லக்ஷ்மன் கிரிஎல்ல மற்றும் ராஜித்த சேனாரத்ன போன்றோர், அந்நிறுவனம் தொடர வேண்டும் எனக் கூறுகின்றனர்.   

ஆனால், அடிப்படையில் தனியார் உயர் கல்வி நிறுவனங்கள், குறிப்பாக தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகள் விடயத்தில், இரண்டு கட்சிகளினதும் கொள்கை ஒன்றே. இரு சாராரும் தனியார் உயர் கல்வி முறையை ஏற்றுக் கொள்கின்றனர்.   

இரு கட்சிகளும் தாராள சந்தைப் பொருளாதாரத்தையே தமது பிரதான பொருளாதாரக் கொள்கையாகக் கடைப்பிடித்து வருகின்றனர். இந்த விடயத்தில் இவ்விரு கட்சிகளுக்கும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையிலும் வித்தியாசம் இல்லை.  

 ஏனெனில், 2002 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 10 ஆம் திகதி, கிளிநொச்சியில் நடைபெற்ற புலிகளின் ஊடக மாநாட்டின்போது, வெளிநாட்டு நிருபர் ஒருவர் எழுப்பிய கேள்வியொன்றுக்குப் பதிலளித்த புலிகளின் தலைவர் வே.பிரபாகரன், “தமது அமைப்பின் பொருளாதாரக் கொள்கை, சந்தைப் பொருளாதாரமே” எனக் குறிப்பிட்டார்.  

ஐ.தே.கவும் ஸ்ரீ. ல.சு.கவும் இனப்பிரச்சினை விடயத்திலும் ஒரே கொள்கையையே கடைப்பிடித்து வந்துள்ளன. நாடு சுதந்திரம் அடைந்தது முதல், 2000 ஆம் ஆண்டுவரை, அவற்றில் ஒரு கட்சி, இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக, ஏதாவது ஆலோசனையை முன்வைத்தால், மற்றைய கட்சி, இனவாதத்தைத் தூண்டி, அந்த முயற்சியைக் குழப்பியடித்து வந்துள்ளது.   

ஸ்ரீ ல.சு.க 1957 ஆம் ஆண்டு பண்டா-செல்வா ஒப்பந்தத்தைக் கைச்சாத்திட்டபோது, ஐ.தே.க இனவாதத்தைத் தூண்டியது. 1966 ஆம் ஆண்டு, ஐ.தே.க முன்வந்து டட்லி-செல்வா ஒப்பந்தத்தை கைச்சாத்திட்டபோது, ஸ்ரீ ல.சு.க மட்டுமன்றி மாக்ஸியவாதிகள் என்று தம்மை வர்ணித்துக் கொள்ளும் இடதுசாரிகளும் இனவாதத்தைத் தூண்டி அதைக் குழப்பினர்.   

2000 ஆம் ஆண்டு முதல் 2015 ஆம் ஆண்டு வரை சந்திரிகா குமாரதுங்கவின் தலைமையிலான ஸ்ரீ.ல.சு.கவோ, ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் தலைமையிலான ஐ.தே.கவோ அவ்வாறு இனவாதத்தைத் தூண்டவில்லை. ஆனால், இப்போது ஸ்ரீ ல.சு.கவின் மஹிந்த அணி பழையபடி, இனவாதத்தைத் தூண்டி வருகிறது.  

இரு கட்சிகளும் இனப்பிரச்சினையைத் தீர்க்கும் விடயத்தில், தீர்க்கமான முடிவுகளை எடுக்க அச்சப்படுகின்றன. மஹிந்தவின் அரசாங்கமும் மைத்திரியின் தலைமையில் ஐ.தே.க பெரும்பான்மை கொண்ட தற்போதைய அரசாங்கமும் பொறுப்புக் கூறல் என்ற விடயத்தில் முன்னேற்றம் காணாததற்கு அதுவே காரணமாகும்.  

சந்தைப் பொருளாதாரத்தை அமுலாக்கும் போது, ஐ.தே.கவும் ஸ்ரீ ல.சு.கவும் அரசாங்க நிறுவனங்களைத் தனியார் மயப்படுத்துவதை ஏற்றுக்கொண்டு நடைமுறைப்படுத்துகின்றன. ஊழல் என்று வரும்போதும் இரு கட்சிகளும் ஒன்றுதான்.  

நிறைவேற்று ஜனாதிபதி முறையை இரத்துச் செய்வதாக இரு கட்சிகளும் எதிர்க்கட்சியில் இருக்கும்போது கூறுகின்றன. ஆனால், பதவிக்கு வந்ததன் பின்னர், இழுத்தடித்துக் கொண்டே செல்கின்றன. இரு கட்சிகளும் சிறுபான்மை மற்றும் சிறிய கட்சிகள் பாதிக்கும் வகையிலேயே தேர்தல் சீர்திருத்தத்தை விரும்புகின்றன. எனவே, அரசாங்கத்தில் இருக்கும் ஸ்ரீ ல.சு.ககாரர்கள் கூறுவதைப்போல் ஐ.தே.கவுக்கும் அவர்களுக்கும் இடையே கொள்கை முரண்பாடு எதுவும் இல்லை.   

ஆனால், அவர்கள் விரக்தியடையக் கூடிய ஒரு விடயம் இருந்தால், அது அரசாங்கத்தின் சகல விடயங்களிலும் ஐ.தே.க தமது ஆதிக்கத்தை செலுத்துவதாக இருக்கலாம். அல்லது அரசாங்கத்தின் மீது மக்கள் அதிருப்தியடைந்து இருப்பதாகக்கருதி, தாம் அந்த அதிருப்தியிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள எடுக்கும் முயற்சியாக இருக்கலாம்.  

அரசாங்கத்தின் முக்கிய அமைச்சுகள் அனைத்தும் ஐ.தே.க அமைச்சர்களிடமே ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளன. நிதி, நீதி, வெளியுறவு, கல்வி, சட்டம் ஒழுங்கு, கொள்கைத் திட்டமிடல், வர்த்தகம் போன்ற அனைத்துத் துறைகளில் எதுவும் ஸ்ரீ ல.சு.க அமைச்சர்களிடம் இல்லை. முக்கிய முடிவுகள் அனைத்தும் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும் ஐ.தே.கவின் தலைவர்களில் சிலரும்தான் எடுக்கிறார்கள்.  

2001 ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதி சந்திரிகாவின் காலத்தில், ரணில் விக்கிரமசிங்க பிரதமராக நியமிக்கப்பட்ட போது, அவர் கொள்கை வகுக்கும் முழு அதிகாரத்தையும் தன் கையில் எடுத்து, ஜனாதிபதியையும் புறக்கணித்து, புலிகளுடன் பேச்சுவார்த்தைகளையும் ஆரம்பித்தார்.   

சிலவேளை, ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவும் ஐ.தே.க இவ்வாறு முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை, தம் வசமாக்கிக் கொண்டதை விரும்பவில்லைப் போலும். “ஊழல் ஒழிப்பு நடவடிக்கைகள் அரசியல்மயமாக்கப்பட்டுள்ளது” என்பதாக அவர் கடந்த ஒக்டோபர் மாதம் கூறியதற்கும் ஐ.தே.க தலைவர்கள், ராஜபக்ஷ குடும்பத்துடன் புரிந்துணர்வுடன் செயற்படுவதாக இம்மாத ஆரம்பத்தில் கூறியதற்கும் காரணம் அதுவாக இருக்கலாம்.  

ஸ்ரீ ல.சு.ககாரர்கள் அரசாங்கத்தை விட்டு விலகுவார்களா என்பதை ஆராயும்போது, கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய மற்றொரு விடயமும் இருக்கிறது. அவர்கள் அரசாங்கத்தை விட்டு விலகினாலும் அரசாங்கம் மாறுவதற்கான வாய்ப்புகள் மிகவும் குறைவாக இருப்பதே அதுவாகும்.   

ஏனெனில், 19 ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின் பிரகாரம், நாடாளுமன்றம் தெரிவு செய்யப்பட்டதிலிருந்து நாலரை ஆண்டுகள் செல்லும் வரை, ஜனாதிபதியால் அதைக் கலைக்க முடியாது.   

ஸ்ரீ ல.சு.க உள்ளிட்ட ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணி எம்.பிக்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்தாலும் அவர்களிடம் 95 ஆசனங்கள் மட்டுமே உள்ளன. ஐ.தே.க ஏற்கெனவே பதவியில் இருப்பதனால், 2010 ஆம் ஆண்டு செய்ததைப்போல், மஹிந்தவினால் அக்கட்சியிலிருந்து எம்.பிக்களை விலைக்கு வாங்கவும் முடியாது.அதாவது 2020 ஆம் ஆண்டுவரை ஸ்ரீ ல.சு.க பதவிக்கு வரும் வழி எதுவுமே தென்படவில்லை.   

ஸ்ரீ ல.சு.ககாரர்கள் அனைவரும் அரசாங்கத்திலிருந்து விலகினால், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு அரசாங்கத்தைத் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக மாறிவிடும். அக்கட்சி, மஹிந்தவை ஆதரிக்கும் என எதிர்பார்க்க முடியாது.   

ஸ்ரீ ல.சு.க.காரர்கள் அனைவரும், அரசாங்கத்திலிருந்து விலகினால் சிலவேளை தமிழ்க் கூட்டமைப்பு அரசாங்கத்தைப் பாதுகாக்க வெளியிலிருந்து ஆதரவு வழங்கக் கூடும்.

ஏற்கெனவே அரசாங்கத்துடன் இணைந்து, தமிழர்களைக் காட்டிக் கொடுத்ததாகச் சிறு தமிழ்க் கட்சிகளினதும் சில புலம்பெயர் குழுக்களாலும் விமர்சனத்துக்குள்ளாகி இருக்கும் நிலையில், கூட்டமைப்பு நேரடியாக அரசாங்கத்தில் சேரும் என எதிர்ப்பார்க்க முடியாது.  

எனவே, ஸ்ரீ ல.சு.ககாரர்கள் அரசாங்கத்திலிருந்து விலகினால், ஐ.தே.க, தமிழ்க் கூட்டமைப்புடன் சேர்ந்து அரசாங்கத்தை அமைக்கும் என அமைச்சர் மஹிந்த சமரசிங்க வெளியிட்டு இருக்கும் கருத்து, ஓரளவுக்கு உண்மையானதாகும். ஆனால், ஐ.தே.க, தமிழ்க் கூட்டமைப்புடன் இணைந்து அரசாங்கத்தை அமைப்பதைத் தடுக்கவே, தாம் அரசாங்கத்தில் சேர்ந்தோம் என அவர் கூறுவதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.  

2015 ஆம் ஆண்டு, ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்குப் பின்னரும், பொதுத் தேர்தலுக்குப் பின்னரும், ஸ்ரீ ல.சு.ககாரர்கள் இரண்டு காரணங்களுக்காகவே அரசாங்கத்தில் இணைந்தனர். சிலர் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளில் இருந்து தப்பித்துக் கொள்வதற்காகச் சேர்ந்து கொண்டனர். அரச பணத்தில் சொகுசு வாழ்க்கை நடத்தும் ஆசை மற்றைய காரணமாகும்.   

தேர்தல் காலத்தில் மைத்திரிபால சிறிசேன ‘வெளிநாட்டுச் சக்திகளின் ஏஜன்டு’ என்றும் ‘புலிகளின் ஏஜன்டு’ என்றும் கூறியவர்களும் மைத்திரிபாலவின் தேர்தல் மேடைகளைத் தீவைத்து அழித்தவர்களும் அவ்வாறு அரசாங்கத்தில் சேர்ந்தவர்களுள் அடங்குவர்.  

 எனவே, இங்குள்ள விடயத்தில் கொள்கை என்பதற்கு சம்பந்தமே இல்லை. ஒரு வகையில் பாரத்தால், கொள்கை மட்டுமல்ல, அரசியல் நாகரிகமே தெரியாதவர்கள்தான் அரசாங்கத்தில் சேர்ந்த பல ஸ்ரீ ல.சு.ககாரர்கள்.  

ஐ.தே.க சின்னத்தில் போட்டியிட்ட கட்சிகளும் அரசாங்கத்தை அமைக்கத் தேவையான 113 ஆசனங்களைப் பெற்றிருக்கவில்லை. அக்கட்சிகள் 105 ஆசனங்களை மட்டுமே பெற்றுக் கொண்டன. எனவே, தாமே ஊழல் பேர்வழிகள் எனக் கூறியவர்களையும் சேர்த்துக் கொண்டு, ஐ.தே.க 2015 ஆம் ஆண்டு ஓகஸ்ட் மாதம் அரசாங்கத்தை அமைத்தது.  

ஸ்ரீ ல.சு.ககாரர்கள் அரசாங்கத்தில் சேர்ந்த இவ்விரண்டு காரணங்களைத்தவிர இன்னமும் இருக்கின்றன. முன்னரைப்போல், இல்லாவிட்டாலும் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் தம்மை விரட்டிவரும் என அவர்கள் இன்னமும் அச்சமடைந்து இருக்கலாம். அதைவிட, மஹிந்த அணியினரோ அல்லது வேறு கட்சியோ பதவிக்கு வரும் வாய்ப்பும் இல்லாத நிலையில் அரசாங்கத்திலிருந்து விலகி, வசதி வாய்ப்புகளை இழக்க, அவர்கள் விரும்புவார்களா என்பதும் கேள்விக்குறியே.எனவே, அரசாங்கத்தில் உள்ள 
ஸ்ரீ ல.சு.ககாரர்கள் அரசாங்கத்திலிருந்து விலகுவார்களா என்பது பெரும் சந்தேகமே.  

அரசாங்கத்துக்குள் ஐ.தே.கவினால் தாம், இரண்டாந்தரப் பிரஜைகளைப்போல் நடத்தப்பட்டு வருவதால், பேரம்பேசி தமது நிலையைச் சற்று உயர்த்திக் கொள்ளவே, அவர்கள் வெளியேறுவதாக மிரட்டிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள் என்றே ஊகிக்க வேண்டியுள்ளது.  

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/அரசாங்கத்தில்-இருந்து-விலகுவோம்-என்பது-உண்மையா-மிரட்டலா/91-201344

Categories: merge-rss

பல்வேறு தன்மைகளை உணர்த்தியிருக்கும் தாக்குதல்

Wed, 26/07/2017 - 14:29

Page-22-5255f2925bf1a879bea00631fa89fba3

பல்வேறு தன்மைகளை உணர்த்தியிருக்கும் தாக்குதல்

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/main/2017-07-26#page-22

Categories: merge-rss

ஆடிகள் (34) கடந்தும் ஆட்டம் ஆடும் இனப்பிணக்கும் சந்தேக சகதிக்குள் சிக்குண்ட கூட்டமைப்பும்

Wed, 26/07/2017 - 06:48
ஆடிகள் (34) கடந்தும் ஆட்டம் ஆடும் இனப்பிணக்கும் சந்தேக சகதிக்குள் சிக்குண்ட கூட்டமைப்பும்
 

இலங்கையில் தமிழர் வரலாற்றில் ஜூலை, என்றுமே ஒரு கறை படிந்த மாதம் எனலாம்.

34 (1983) வருடங்களுக்கு முன்பாக, இதே ஜூலை மாதத்தில் தெற்கு மற்றும் மலையகம் எங்கும் இனவாதத் தீ, பெருமெடுப்பில், ஆட்சியாளர்களால், நன்கு திட்டமிட்டு மூட்டப்பட்டது.   

அந்தத்தீ எங்கும் கொழுந்து விட்டு எரிந்தது. அப்பாவித் தமிழ் மக்கள், ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டனர்; அடித்து விரட்டப்பட்டனர்; உயிருடன் நெருப்பில் போடப்பட்டனர்; பல கோடி ரூபாய் பெறுமதியான சொத்துகள் சூறையாடப்பட்டன. அவற்றைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற ஆயுதப் போராட்டமும் அதன் பின்னர், மே 2009 வரை இடம்பெற்ற அனைத்து விடயங்களும் நாம் அறிந்தவையே.   

தற்போது, ஒரு ஜூலை மாதத்தில், வரலாறு மீண்டும் திரும்பி உள்ளது. நம் தாய் நாடு, நீண்ட கொடிய, வக்கிர யுத்தத்தைக் கண்ட நாடு. அதிலிருந்து பல படிப்பினைகளைக் கற்றிருக்க வேண்டும். பல அனுபவங்களை அறிந்திருக்க வேண்டும். சில பிழையான முடிவுகளே அனுபவங்களைத் தருகின்றன. அவ்வாறான அனுபவங்களே அறிவுள்ள, ஆற்றலுள்ள ஆசான். ஆனால், தற்போது நடைபெறும் சம்பவங்கள், நாடு வழமைபோலப் பாதைமாறிப் பயனிக்க ஆரம்பித்து விட்டது போலவே படம் போட்டு காட்டுகிறது.   

வரலாற்றைப் பின்நோக்கிப் பார்ப்போமானால், இலங்கை என்பது பல அரசுகளை உள்ளடக்கிய தீவாகவே காணப்பட்டது. “இலங்கை என்பது ஒரு நாடு அல்ல”, இவ்வாறு 1926 ஆம் ஆண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்ற ஒரு கூட்டத்தில், முன்னாள் பிரதமர் பண்டாரநாயக்க கூறியிருக்கிறார்.   

ஆனால், சரியாக ஐம்பது வருடங்களுக்குப் பின்னர், 1976 ஆம் ஆண்டு அதே யாழ்ப்பாணத்தில் (பண்ணாகம்), தமிழர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்ட தீர்மானமே (வட்டுக்கோட்டைப் பிரகடனம்), தனிநாட்டுக் கோரிக்கை ஆகும். அதுகூட, அவ்வாறு கூறிய பண்டாரநாயக்கவின் மனைவி சிறிமாவோவின் ஆட்சிக் காலத்தில் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.   

தமிழர்களின் தனிநாட்டுக் கோரிக்கை என்பது, ஒரு சில வருடங்களில் மேற்கொண்ட முடிவு அல்ல. மாறாக ஐம்பது வருட அவல வாழ்வு, அடிமை வாழ்வு, எல்லை தாண்டிய சிங்கள அரசாங்கங்களின் தொல்லை, நிலப்பறிப்பு, மொழி உரிமை மதிக்கப்படாமை, பொருளாதார அழிப்பு, சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகளில் கபட நாடகம், தீர்வுத் திட்டங்களில் தீர்த்துக் கட்டுதல் போக்கு எனத் தொடர்ந்த, ஒட்டுமொத்தத் தோல்விகளின் விளைவே எனலாம்.   

இவ்வாறாகத் தமிழர்களின் படிப்படியான தொடர் வீழ்ச்சிக்கு, சிங்கள இனவாதத்துடன் மதவாதமும் இரண்டறக் கலந்து, எழுச்சி பெற்றதே காரணம் என அனைவரும் அறிவர்.   
இந்நிலையில், தற்போது வரவிருக்கும் அரசமைப்பில் இலங்கைத் தீவின் சிறுபான்மை மக்களின் அபிலாஷைகளைப் பூர்த்திசெய்யக் கூடிய பல விடயங்கள், வெற்றிடமாகவே உள்ளன. 

அதாவது, வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு என்பது இல்லையாம்; ஒற்றையாட்சி என்ற சொற்பதம் மாற்றம் அடையாதாம்; பௌத்த மகா சங்கத்தினர் அரசமைப்பு மாற்றத்துக்கு எதிராகப் போர்க்கொடி தூக்கியிருக்கிறார்கள்.   

“மகாநாயக்கர்களின் முடிவுக்கு எதிராகத் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஏதேனும் செய்வதில் அர்த்தமில்லை. மாறாக சங்க பீடங்களின் முடிவை ஏற்பதாக கூட்டமைப்பு அறிவிக்க வேண்டும்” என்று நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் பங்காளிக் கட்சியான ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் பேச்சாளரும் அமைச்சருமான டிலான் பெரேரா கூறியுள்ளார்.   

மறுவடிவில் கூறுவதாயின், சங்க பீடங்களின் கோரிக்கையை ஏற்குமாறு, தமிழ் மக்களுக்கு டிலான் அறிவுரை செய்துள்ளார். ஏனெனில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு என்பது, தமிழ் மக்களால்த் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட, தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகள். அவர்கள், தமிழ் மக்களின் ஆணையைப் பெற்றவர்கள்.  

இது வெறுமனே தனி ஒரு டிலானின் கருத்து அல்ல. மாறாகக் கடும்போக்குவாத சிங்கள அரசியல்வாதிகளின் கூட்டான கருத்து என்று கூடக் கூறலாம். இலங்கைத் தீவில் துளிர் விடும் அமைதியை, மீண்டும் வளரும் மதவாதம் கருகச் செய்து விடுமோ எனத் தமிழ் மக்கள் ஐயம் கொள்ளத் தொடங்கி விட்டனர்.   

சிறிய விடயமான, பொருத்து வீட்டுக்கு எதிராகவே தமிழர்கள் நீதிமன்றப்படி ஏற வேண்டிய நிலையில், இருளில் இருக்கும் எமக்கு நீதியான அரசியல் வெளிச்சத்தை தருவார்களா என்ற சந்தேகம், தமிழ் மக்கள் மனதில் குடி கொள்ள ஆரம்பித்து விட்டது.   

கடந்த பல தசாப்தங்களாக, தமிழ் மக்கள் தமது விடுதலை வேண்டி இழந்தவற்றை சொல்லில் சொல்லி முடிக்க முடியாது; எழுத்தில் எழுதி வடிக்க முடியாது. அந்தளவுக்கு இழப்புகள், துயரங்கள், வேதனைகளை அனுபவித்து விட்டார்கள்.   

 இதை ஏன் இன்னமும் சிங்கள மக்கள், சிங்கள ஊடகங்கள், சிங்கள அரசியல்வாதிகள், சிங்களப் பௌத்த துறவிகள் கண்டு கொள்ள மறுக்கின்றனர். பூனை எலியைப் பிடிக்கத் துரத்தும்போது, பூனையை விட எலி வேகமாக ஓடும். ஏனெனில், எலி தனது இருப்பை (வாழ்வை) பாதுகாக்கவே, உயிரைப் பணயம் வைத்து ஓடுகின்றது. எலியின் நிலையிலேயே தமிழ் மக்களது வாழ்வும் உள்ளது.   

ஒருவரிடம் யாசகம் கேட்பது போல, இன்னும் எவ்வளவு காலம் கை ஏந்துவது? அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் அரசியல் வெறுமையால், தமிழ் மக்களது வாழ்வில் எவ்வளவு காலம் பொறுமை காப்பது? எவ்வளவு காலம் வறுமையில் வாடுவது? வானம் அழுதால் மட்டுமே பூமி சிரிக்கும்; அதேபோல ஓர் இனம் அழ, மற்ற இனம் சிரிக்கும் நிலை மாற வேண்டும். மாற்றுவார்களா?  

அடுத்து, நடப்பு ஜூலை மாதத்தில் நடைபெற்ற மற்றொரு சங்கதி, எதிர்க்கட்சித் தலைவர் சம்பந்தனின் கிளிநொச்சி வருகை ஆகும். அவர் வெறுமனே தமது கட்சி அலுவலகத்துக்கு மட்டும் வந்திருந்தால் அது புதியது அல்ல. ஆனால், அண்ணளவாக கால் ஆண்டு கடந்து, இரவு பகலாக, உறவுகளை நினைத்து, நொந்து கதறும் இடத்துக்கு வந்துள்ளார். ஆம்! கிளிநொச்சி கந்தசுவாமி சந்நிதி வந்தார்.   

அங்கு உள்ளம் முழுவதும் வெள்ளமாகச் சோகத்துடன், அழுது புலம்பல் செய்தவர்களை ஆரத்தழுவி ஆறுதல் கூறினார். அவர்களது அழு குரல்களையும் மன்றாட்டங்களையும் செவி மடுத்தார். வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் விடயத்தில், தான் வருங்காலங்களில் அரசாங்கத்துடன் மிகக் கடுமையாக நடந்து கொள்ள உள்ளதாக வலிந்து கூறினார்.   

அரசாங்கத்தைப் பொறுத்தவரை, எதிர்க்கட்சித் தலைவர், வருங்காலத்தில் கடுமையாகக் கதைத்தாலும் மென்மையாகக் கதைத்தாலும் ஒன்றே என்றாயிற்று. 

நடப்பு அரசாங்கத்தை ஆட்சியில் அமர்த்தியதாக கூட்டமைப்பு மார் தட்டினாலும் தமிழர்களது மீட்சியில் பார் போற்றக் கூடிய வகையில் எதைத் தமிழ் இனம் கண்டது?   
யாழ்ப்பாணம், மட்டக்களப்பு ‘எழுக தமிழ்’ நிகழ்வுகளில் கலந்து கொண்டால், தெற்கு கொந்தளிக்கும் கொக்கரிக்கும்; சமாதான முயற்சிகளுக்கு பங்கம் ஏற்படும் என்றார்கள். 

ஆனால், தற்போது அரசமைப்பை மாற்ற மாட்டோம்; ஒற்றை ஆட்சியை நீக்க மாட்டோம் என ஒற்றை வரியில் தெற்கு கூறுகின்றது. ஆக, இவர்கள் எவ்வாறெல்லாம் பழுத்த அரசியல்வாதியாக தமது நன்னடத்தையைக் கொழும்புக்குக் காட்டினாலும், அவர்களது மேலாண்மைவாத சிந்தனையில் இன்னமும் மாற்றம் வரவில்லை.   

தற்போது மாற்றுத் தலைமை தொடர்பான கருத்துகள் பரவலாகப் பேசப்பட்டு வருகின்றன. கடந்த காலங்களில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகளை மாற்றான் மனப்பான்மையுடன் தமிழரசுக் கட்சி நடத்தியதாலேயே, இவ்வாறு சிந்திக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது என, ஏன் இவர்கள் இன்னமும் உணரவில்லை? நான்கு கட்சிகளுக்கிடையில் தராசு சமமாக நின்றிருப்பின், வெடிப்புகளும் பூசல்களும் ஏற்பட்டிருக்காது.  

சம்பந்தன், கடந்த 16 வருடங்களாகக் கூட்டமைப்புக்குள் சர்வாதிகாரப் போக்குடன் செயற்பட்டதாக, ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் வன்னி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சிவசக்தி ஆனந்தன், வெளிப்படையாகவே கூறியுள்ளார்.   

இந்நிலையிலேயே தமிழரசுக் கட்சியின் பாறிக்கிடக்கும் செல்வாக்கைத் தூக்கி விடவே சம்பந்தன் ஐயா, கிளிநொச்சி கந்தசாமி கோயிலுக்கு வந்ததாக தமிழ் மக்கள் ஊகிப்பதில் தவறுகள் இல்லை. மேலும், அங்கு கூட, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பைப் பதிவு செய்யும் நடவடிக்கைகளைவிட, கூட்டமைப்புக்குள் ஒற்றுமையே முக்கியம் எனக் கூறியுள்ளார்.

ஏனெனில் பதிவு நடவடிக்கைகளுக்குச் சென்றால், தமிழரசுக் கட்சி ஏனைய கட்சிகளை முற்றுகைக்குள் வைத்திருக்க முடியாத நிலை தோன்றும். தமிழரசுக் கட்சியின் மேலாண்மையை, நிலைநிறுத்த முயற்சி செய்து, ஒட்டுமொத்தத் தமிழ் இனத்தின் மேலாண்மையை, இழக்கும் நிலையைத் தலைமை ஏற்படுத்தக் கூடாது.   

போரால் முழுமையாகப் பாதிக்கப்பட்ட சமூகத்தைப் பிரதிபலிக்கும் மக்கள் பிரதிநிதிகள், ஒற்றுமை களைந்து தமக்குள் களமாடுகையில் போரைப் பரிசாகத் தந்தவர்கள் ஒற்றுமையாக, ஒன்றுகூடித் தமிழர் பிரச்சினைக்குத் தீர்வைத் தரவேண்டும் என, எப்படிக் கேட்கலாம்? இந்தியாவின் செல்வாக்கு மிக்க பெரிய கட்சிகளில் ஒன்றாகிய அண்ணா திராவிட முன்னேற்ற கழகம் (அ.தி.மு.க) ஜெயலலிதாவின் மரணத்துக்குப் பின்னர் பிளவுண்டுவிட்டது.   

அதேபோல, இலங்கையில் முக்கிய பெரிய கட்சியாகிய தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பை தமிழர் விரோத சக்திகள் பிரித்து விடுவதற்கு முயல்கின்றனவோ எனத் தமிழர்கள் ஐயப்படுகின்றனர்.  சிங்களத் தலைமைகள், தமிழ்த் தலைமைகளைப் பிளவுபடுத்தி, பல கூறாக்கி, சிதைத்து, அழித்து, ஒழித்துக்கட்டி விடுவதையே வரலாறாக நாம் கண்டுள்ளோம். ஆம்! வரலாறு ஒரு வழிகாட்டி. 

ஆகவே, சம்பந்தன் ஐயா, தமிழரசுக் கட்சிக்குள் சிக்காமல் ஒட்டு மொத்த தமிழ் மக்களுக்கும் தலைவனாக எழுச்சி பெற்று, வலம் வந்து தமிழ் மக்களுக்கு பலம் சேர்த்தால், தமிழ் இனம் வளம் பெறும்.  

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/ஆடிகள்-34-கடந்தும்-ஆட்டம்-ஆடும்-இனப்பிணக்கும்-சந்தேக-சகதிக்குள்-சிக்குண்ட-கூட்டமைப்பும்/91-201308

Categories: merge-rss

ஈழத் தமிழரின் துன்பியல்கள் ஜூலைகளில் வெற்றிகளும் இல்லாமலில்லை

Tue, 25/07/2017 - 19:50
ஈழத் தமிழரின் துன்பியல்கள் ஜூலைகளில் வெற்றிகளும் இல்லாமலில்லை
 

இலங்­கைத் தீவில் ஆட்சி அதி­கா­ரத்­தில் இருப்­ப­வர்­கள் மாற­லாம். கட்­சி­கள் காலத்­துக்கு ஏற்­ற­வாறு கொள்கை நிலைப்­பாட்டை மாற்­றிக் கொள்­ள­லாம். சிங்­கள அர­சுகள் தமி­ழி­னத்­துக்­கான தீர்வை வழங்­கு­வ­தற்குப் பின்­ன­டிக்­க­லாம்.

ஆனா­லும் ஐக்­கி­ய­தே­சி­யக் கட்சி, சிறி­லங்கா சுதந்­தி­ரக் கட்சி என்­பவை மாறி­மாறி நாட்டை 70 ஆண்­டு­க­ளாக ஆண்டு கொண்­டி­ருந்த காலப்­ப­கு­தி­க­ளில் தமி­ழி­னத்­துக்­கெ­தி­ராக இடம்பெற்ற படு­கொ­லை­கள், அரா­ஜ­கங்­கள், இன வன்­மு­றை­கள் பெரும்­பா­லும் ஜூலை மாதங்­க­ளி­லேயே நடந்­தே­றி­யி­ருக்­கின்­றன.

ஆயு­தப் போராட்­டம் இடம்­பெற்ற கால­கட்­டத்­தில் உல­ கத் தமி­ழர்­களை மெய் சி­லிர்க்க வைக்­கின்ற பல நிகழ்­வு­க­ளும் ஜூலை மாதங்­க­ளில் அரங்­கேறிய வர­லா­று­க­ளுமுண்டு. பல ஜூலை மாதங்­கள் ஆட்­சி­யா­ளர்­க­ளுக்­கும் ஈழத்­த­மி­ழர்­க­ளுக்­கும் பல திருப்­பங்­க­ளைத் தந்­தி­ருக்­கின்­றன.

தமிழ் இளைஞர்களை சிந்திக்க வைத்த கறுப்பு ஜூலை

1983 ஆம் ஆண்­டின் ஜூலை மாத­மா­னது, விடு­த­லைப் போராட்ட வர­லாற்­றில் புதிய திருப்­பு­மு­னை­யை­ஏற்­ப­டுத்­தி­யி­ருந்­தது. தமி­ழர்­க­ளுக்கு பேர­ழிவை ஏற்­ப­டுத்­து­வோம், இந்த அழி­வு­கள் மூலம் தமி­ழீ­ழக் கொள்­கை­யும் தமி­ழர்­க­ளும் அழிந்து போகட்­டும் என்ற முனைப்­போடு பௌத்த சிங்­கள அரசு, கறுப்பு ஜூலை மாதத்­தில் விதைத்த வினை­யின் விளைவை, அன்­றைய அரசு தொடக்­கம் இன்­றைய அர­சு­வரை அனு­ப­வித்­துக் கொண்­டி­ருக்­கின்­றன.

இனப் பிரச்­சி­னை­யும், தமி­ழர் விரோ­தச் செயல்­க­ளும் 1967 ஜூலை­யி­லி­ருந்து 2017 ஜூலை வரை தொடர்­க­தை­தான் என்­பதை உண­ரக் கூடி­ய­வாறு சம்­ப­வங்­கள் அமைந்­து­விட்­டுள்­ளன. சிங்­கள வன்­மு­றை­யா­ளர்­க­ளது வன்­செ­யல்­க­ளால் தமி­ழர்­க­ளின் குருதி இலங்கை மண்­ணில் கொட்­டிக் கொண்­டி­ருக்­கை­யில், அதன் கார­ண­மான விடு­த­லை­யு­ணர்­வும், தமிழ் இளை­ஞர்­கள் மத்­தி­யில் அதி­க­ரித்­துக் கொண்­டி­ருந்­த­மைக்­கும் ஜூலை மாதங்­கள் சாட்­சி­ய­மாக அமைந்து விட்­டுள்­ளன.

1956ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 5ஆம் திகதி தமி­ழர்­க­ளது மொழி­யு­ரி­மை­யைப் பறிக்­கும் தனிச்­சிங்­க­ளச் சட்­டம் அப்­போ­தைய தலைமை அமைச்­ச­ரான எஸ்.டபிள்யூ. ஆர்.டி பண்­டா­ர­நா­யக்­கா­வால் நாடா­ளு­மன்­றத்­தில் கொண்­டு­வந்து நிறை­வேற்­றப்­பட்­டது. இதனை எதிர்த்துத் தமி­ழ் அர சுக் கட்­சி­யி­னர் சாத்­வி­கப் போராட் டங்­களை நடத்­தி­யி­ருந்­த­னர். போரா­டிய தமிழ்த் தலை­வர்­க­ளும் தொண்­டர்­க­ளும் சிங்­க­ளக் காடை­யர்­க­ளால் தாக்­கப்­பட்­ட­னர்.

1957 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 26 ஆம் திகதி தமி­ழி­னத்­த­லை­வ­ரான தந்­தை­செல்­வ­நா­ய­கத்­துக்­கும் தலைமை அமைச்­ச­ரான பண்­டா­ர­நா­யக்­கா­வுக்­கு­மி­டை­யில் தமிழ்­மொழி உப­யோ­கம் தொடர்­பான ஒப்­பந்­த­மொன்று கைச்­சாத்­தா­னது. ஆனால் அத னைச் சிங்­க­ளக் கடுங்­கோட் பாளர்­க­ளது எதிர்ப்­பால் பண்­டா­ர­நா­ய­கா­வால் நடை­மு­றைப் படுத்த முடி­யாது போயிற்று.

இது மட்­டு­மன்றி அதை­யொட்டி 1958ஆம் ஆண்­டில் நாட்­டில் தமிழ் மக்­க­ளுக்கு எதி­ரான இனக் கல­வ­ர­மும் இடம்­பெற்­றமை வர­லாறு.

1960 ஆம் ஆண்டு ஜூலை­ மா­தம் நாட்­டில் நடை­பெற்ற பொதுத் தேர்­த­லில் வடக்கு கிழக்கு மாகா­ணங்­க­ளில் தமிழ் ­அர­சுக் கட்சி போட்­டி­யிட்­டி­ருந்­தது. 21 தொகு­தி­க­ளில் போட்­டி­யிட்ட தமி­ழ் அர­சுக் கட்சி 16 இடங்­க­ளில் வெற்­றி­பெற்றுச் சாத­னை­ ப­டைத்­தது.

1958ஆம் ஆண்டு பண்­டார நாயக்­கா­வால் சிங்­கள சிறி­சட்­டம் கொண்டு வரப்­பட்­டது. 1961 ஆம் ஆண்டு அவ­சரகாலச் சட் டம் நாடா­ளு­மன்­றத்­தில் நிறை­வேற்­றப்­பட்டு அதன் மூலம் தமிழ்த் தலை­வர்­கள், தொண்­டர்­கள் சிறை­யில் தடுத்­து­வைக்­கப்­பட்­ட­னர்.

1973 இல் தரப்­ப­டுத்­தல் முறை ஸ்ரீமாவோ அர­சி­னால் கொண்­டு­வ­ரப்­பட்டு, தமிழ் மாண­வர்­கள் உயர் கல்­வியை இழக்­கும் நிலை­யேற்­பட்­டது. 1974 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்­பா­ணத்­தில் நடை­பெற்ற உல­கத் த­மி­ழ­ராய்ச்சி மாநாட்­டில் பொலி­ஸார் மின்­கம்­பி­ களை துப்­பாக்­கி­யால் சுட்டு வீழ்த்­தி­ய­தில் ஒன்­பது தமிழ் மக்­கள் துடி­ து­டிக்கப் படு­கொலை செய் யப்­பட்­ட­னர். அது திட்­ட­மிட்டு அர­சின் படை­யி­ன­ரால் நடத்­தப்­பட்­ட­தொன்­றா­கும்.

1975ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27ஆம் திகதி விடு­த­லைப் புலி­க­ளின் ஆயுத வழித்­தாக்­கு­த­லில் யாழ். மாந­கர முதல் வ­ரான அல்­பி­ரட்­து­ரை­யப்பா சுட்­டுக் கொல்­லப்­பட்­டார். 1971 ஆம் ஆண்டு திரு­கோ­ண­மலை மற்­றும் யாழ்ப்­பா­ணம் ஆகிய இடங்­க­ளில் அர­சுப்­ப­டை­யி­னர் நடத்­திய அரா­ஜக வெறி­யாட்­டத்­தில் 60 இக்கு மேற்­பட்ட தமி­ழர்­கள் கொல்­லப்­பட்­ட­னர்.

1977 பொதுத் தேர்தலில் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி சாதனை படைப்பு

1977 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் நடை­பெற்ற பொதுத் தேர்­த­லில் தமி­ழர் பிரச்­சி­ னைக்கு தீர்­வைப் பெறும் நோக்­கில் ஒன்­று­பட்ட கூட்டு அமைப்­பாக தமி­ழர் விடு­த­லைக் கூட்­டணி தமி­ழீ­ழக் கொள்­கையை முன்­வைத்து வடக்­குக் கிழக்கு மாகா­ணங்­க­ளில் போட்­டி­யிட்­ட­போது 18 தொகு­தி­க­ளில் வெற்றி பெற்று நாட்­டின் இரண்­டா­வது பெரி­ய­கட்­சி­யாக ஆன­தோடு, எதிர்க்­கட்­சித் தலை­மை­யை­யும் கைப்­பற்­றிச் சாதனை படைத்­தி­ருந்­தது.

ஆறில் ஐந்து பெரும்­பான்மைப் பலத்­தைப் பெற்று பத­விக்கு வந்த ஐக்­கிய தேசி­யக் கட்சி, தமி­ழி­னத்­தின் ஒற்­று­மை­யைக் கண்டு வியந்­தது. தமி­ழீ­ழக் கொள்­கைக்கு தமிழ் மக்­க­ளின் ஆதரவு ஆணை­யா­கக் கிடைத்­த­மை ­யால் ஐ.தே.க. அரசு தனது இனக் குரோத வெளிப்­பாட்டை தமி­ழர்­கள் மீது பகி­ரங்­க­மா­கக் காட்­டிக் கொண்­டது.

1977ஆம் ஆண்டு ஓகஸ்ட் மாதம் அப் போதைய சிங்கள அரசு நாட்­டில் இனக் கல­வ­ரத்­தைக் கட்­ட­விழ்த்து விட்­டி­ருந் தது. தமி­ழர்­கள் பல நூற்­றுக்­க­ணக்­கா­ன­வர்­கள் படு­கொலை செய்­யப்­பட்­ட­னர். சொத்­துக்­கள் அழிக்கப்­பட்­டன. சிங்கள அரசு இனக்­க­ல­வ­ரத்­தைத் திட்­ட­மிட்டு மேற்­கொண்­ட­மை நிரூபண மாயிற்று.

பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் படையினருக்கு அழிப்புக்காக வழங்கிய அங்கீகாரம்

தமி­ழி­னத்­தின் ஒற்­று­மை­யும், விடு­த­லைக்­கான போராட்­ட­வே­கம் தமிழ் இளை­ஞர்­க­ளி­டையே வேரூன்­றி­யி­ருந்­த­த­னா­லும், தமிழ்த் தலை­மை­யை­யும், விடு­த­லை­வேட்­கை­ யை­யும் அழிப்­ப­தற்கு பயங்­க­ர­வா­தச் தடைச் சட்­டத்தை ஜே.ஆரின் ஐ.தே.கட்சி அரசு நாடா­ளு­மன்­றத்­தில் கொண்டு வந்து நிறை­வேற்­றிக் கொண்­டது.

தமிழ் இளை­ஞர்­க­ளைத் தேடி அழிப்­ப­தற்கே இந்­தச் சட்­டம் 1977ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்­தில் கொண்டு வரப்­பட்­ட­தா­கும். இந்­தச் சட்­டத்­தின் துணை­யு­டன் அரச தலைவர் ஜே.ஆர். அதற்­கான படைப்­பி­ரிவை யாழ்ப்­பா­ணத்­துக்கு அனுப்பி வைத்­தி­ருந்­தார். இளை­ஞர்­களை வீடுவீடா­கத் தேடிச் சென்ற படை­யி­னர், வெளியே இழுத்து வந்து கொடூ­ர­மா­கச் சித்­தி­ர­வதை செய்து சுட்­டுக் கொன்­றி­ருந்­த­னர்.

இந்­தக் கொடிய குரூ­ர­மான காட்­சி­க­ளைக் பார்த்த தமிழ் இளை­ஞர்­கள் பலர் விடு­த­லைக்­குப் போரா­டிய இயக்­கங்­க­ளில் இணைந்து கொண்­ட­னர்.

தமி­ழீழ விடு­த­லை­ இயக்­கம் 1983ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 23ஆம் திக­தி­யன்று திரு­நெல்­வேலி தபாற்­பெட்டி சந்­தி­யில் இரவு நேரம் பலா­லி­யி­லி­ருந்து பலாலி வீதி­யில் வந்து கொண்­டி­ருந்த படை­யி­ன­ரின் வாக­னத்­தின் மீது கண்ணி வெடித்­தாக்­கு­தல் நடத்­தி­ய­தில் அந்த இடத்­தில் 13 படை­யி­னர் கொல்­லப்­பட்­ட­னர். அந்­தச் சம்­ப­வம் இலங்கை அர­சைப் பெரும் அதிர்ச்­சிக்கு உள்­ளாக்கி வைத்­தது.

ஜூலை 24ஆம் திக­தி­யன்று விடு­த­லைப்­பு­லி­க­ளது திரு­நெல்­வே­லி­த் தாக்­கு­த­லுக்­குப் பழி­வாங்­கும் நட­வ­டிக்­கை­யா­கப் படை­யி­னர் யாழ்ப்­பா­ணத்­தில் பல இடங்­க­ளில் 51 தமிழ் மக்­களை சுட்­டுக் கொன்­ற­னர். இதே­வேளை அன்­றைய தினம் ெதன் பகுதியில் ஜே.ஆர்.அரசு திட்­ட­மிட்­ட­வாறு சிங்­கள வன் மு­றை­யா­ளர்­களை ஒன்று திரட்டி படை­யி­ன­ரின் ஆத­ர­வு­டன் கொடூ­ர­மான இனக்­க­ல­வ­ரத்தை ஆரம்­பித்து வைத்து ஒரு வாரம் வரை­யில் தமி­ழி­னப்­ப­டு­கொ­லையை அரங்­கேற்­றிக் கொண்­டி­ருந்­தது.

மனி­த­கு­லம் நினைத்­துப் பார்க்க முடி­யாத வகை­யில் தமிழ் மக்­கள் மீது சிங்­க­ளக் காடை­யர்­கள் தாக்­கு­தல்­களை மேற்­கொண்டு பல தமி­ழர்­க­ளைப் படு­கொலை செய்­தும், தமி­ழர்­க­ளது சொத்­துக்­க­ளைச் சூறை­யா­டி­யும் பெரும் சேதம் விளை­வித்­த­னர்.

ஜூலை 30,31ஆம் திக­தி­க­ளில் படிப்­ப­டி­யாக வன்­மு­றை­கள் குறை­யத் தொடங்­கின. அந்த அதர்­மம் நிறைந்த அநா­க­ரிக நிகழ்வு உலக அரங்­கில் சிங்­கள இனத்­துக்கு பெருந் தலைகுனிவை ஏற்­ப­டுத்­தி­யது. இத்­த­கை­ய­தொரு நிகழ்வு வர­லாற்­றில் இனி ஒரு போதும் இடம்­பெ­றாது என சிங்கள அர­சி­யல்­வா­தி­க­ளும் அதி­கா­ரி­க­ளும் அந் தச் சம்பவத்துக்கு சமா தானம் கூறிக் கொண்டனர்.

கறுப்பு ஜூலை கலவரமே அரசுக்கெதிரான போருக்கு வழி வகுத்தது

இலங்­கைக்குக் கறை­ப­டிந்­த­தொரு வர­லா­றாக அந்­தக் கறுப்பு ஜூலை அமைந்து விட்­டது. இதன் பின்­னர் அது வேறு வடி­வங்­க­ளில் தீவி­ர­மா­ன­தாக, நிறு­வ­ன­ம­யப் ப­டுத்­தப்­பட்­ட­தாக, சட்­ட­பூர்­வ­மா­ன­ ஒரு போராக விரி­வாக்­கம் பெற்­றது. தமி­ழர்­க­ளி்ன் தாய­கத்­துக்­குள் போர் திணிக்­கப்­பட்­டது. அது தமி­ழர்­க­ளின் வாழ்­வில் கொடு­மை­யா­ன­தாகத் தொடர்ந்தது. இதற்­கி­டைப்­பட்ட பல ஜூலை மாதங்­கள் இலங்கை அர­சி­யல் வர­லாற்­றில் பல சம்­ப­வங்­களை வர­லா­றா­க­வும் பதிவு செய்­துள்­ளன.

1985 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 8ஆம் திகதி அர­சுக்­கும் ஆயு­தக் குழுக்­க­ளுக்­கும் இடை­யி­லான முத­லா­வது கட்­டச் சமா­தா­னப் பேச்சு திம்­பு­வில் ஆரம்­ப­மா­கி­யது. 1986 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் ஜே.ஆர். அர­சு­டன் தமி­ழர் விடு­த­லைக் கூட்­டணி பேச்­சு­வார்த்தை நடத்­தி­யது. ஆனால் அது எது­வித பல­னு­மின்றி ஏமாற்­றத்­தில் முடிந்­தது.

1987 ஜுலை 5ஆம் திக­தியை நெல்­லி­ய­டி­யில் முகா­மிட்­டி­ருந்த இரா­ணு­வத்­தி­ன­ருக்கு ஒரு கறுப்பு ஜூலை­யாக விடு­த­லைப்­பு­லி­கள் ஆக்­கி­யி­ருந்­த­னர். விடு­த­லைப்­பு­லி­க­ளின் கரும்­பு­லி­க­ளால் நடத்­தப்­பட்ட நெல்­லி­யடி முகாம் மீதான தாக்­கு­தல், தற்­கொ­டைப்­போ­ரா­ளி­யால் நிர்­மூ­ல­மா­கப்­பட்ட அதிர்ச்­சிச் செய்தி சிங்­கள அர சைத் தடு­மா­றச் செய்­தது. அத­ னை­ய­டுத்து ஜே.ஆர்.அரசு யாழ்.குடாவை அழிக்க வேண்­டு­மெ­னத்­திட்­டம் தீட்­டி­யது.

1987 ஜூலை மாதம் 27ஆம் திகதி இந்தியத் தலைமை அமைச்சருக்கும், இலங்கை அரச தலைவருக்கும் இடையே இலங்கை இந்­திய ஒப்­பந்­தம் கைச்­சாத்­தி­டப்­பட்­டது. இந்த ஒப்­பந்­தத்­தி­னால் இந்­திய அரசு அமை­திப்­படை என்ற பெய­ரில் இந்­தியப் படை­யி­னரை இலங்­கைக்கு அனுப்­பி­யது. தமிழ் மக்­க­ளின் பாது­காப்­புக் கருதி இந்­திய அமை­திப் ப­டை­யி­னர் வடக்கு கிழக்கு மாகா­ணங்­க­ளில் நிலை கொள்ள வைக்­கப்­பட்­ட­னர் என்று கூறப்­பட்­டா­லும், ஈழத்­த­மி­ழ­ருக்­கான அக்­கி­ர­மப்­ப­டை­யாக வந்து, விடு­த­லைப் புலி­க­ளி­டம் பலத்த அடி வாங்­கிய பின்பு அமை­திப்­படை இந்­தியா திரும்­பிச் சென்­றது.

இலங்­கை­யின் இரண்­டா­வது நிறை­வேற்று அரச தலை­வ­ரான ரண­சிங்க பிரே­ம­தா­ச­வுக்கு எதி­ராக நாடா­ளு­மன்­றத்­தில் குற்­ற­வி­யல் பிரே­ர­ணையொன் றைச் சமர்ப்­பிக்­கும் திட்­டத்தை, தமி­ழி­னத்தை அழிப்­ப­தில் திட்­ட­மிட்­டுச் செயல்­பட்ட, காலம் சென்ற அமைச்­சர்­க­ளான காமி­னி­தி­ச­நா­யக்கா, லலித் அத்­து­லத் முதலி ஆகி­யோர் முன்­வைத்­த­தும் ஒரு ஜூலை மாதத்­தி­லேயே ஆகும்.

1991 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 10 ஆம் திகதி ஆனை­யி­றவு முகாம் மீது விடு­த­லைப்­பு­லி­கள் வலிந்த தாக்­கு­த­லைத் தொடுத்­தி­ருந்­த­னர். படை­யி­ன­ரால் தாக்­கு­தலை எதிர்­கொள்ள முடி­யாத நிலை­யில் அதனை முறி­ய­டிப்­ப­ தற்­காக ஜூலை மாதம் 14ஆம் திகதி வெற்­றி­லைக் கேணி கட்­டைக்­காடு பகு­தி­க­ளில் கடல் வழி­யா­கத்­த­ரை­யி­றங்­கிய இரா­ணு­வத்­தி­னர் ஆனை­யி­றவு நோக்கி முன்­ன­கர்வை மேற்­கொண்டு அங்கு செல்­வ­தற்கு 26 நாள்­கள் எடுத்­தி­ருந்­த­னர்.

மரவு வழி இராணுவமாக வளர்ச்சி கண்ட விடுதலைப் புலிகள்
விடு­த­லைப்­பு­லி­கள் இயக்­கம் நடத்தி வந்த வழிமறிப்­புச்­ச­மர் பின்­னர் அவர்­கள் மரபுவழி இரா­ணு­வ­மாக பரி­ண­மிப்­ப­தற்கு வழி­வ­குத்­தி­ருந்­தது. 1993 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 25ஆம் திகதி கறுப்பு ஜூலையை நினை­வு­ப­டுத்­து­வ­தற்­காக பத்­தா­வது ஆண்டு நினை­வு­நா­ளன்று மண­லாறு மண்­கிண்­டி­மலை இரா­ணு­வ­மு­காம்­மீது புலி­கள் வலிந்த தாக்­கு­த­லைத் தொடுத்­தி­ருந்­த­னர்.

1996 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 18ஆம் திகதி ஓயாத அலை­கள் ஒன்று என்ற பெ­ ய­ ரில் விடு­த­லைப் புலி­கள் முல்­லைத்­தீவு முகாம்­மீது வலிந்த தாக்­கு­த­லொன்றை நடத்தி வெற்­றி கொண்­ட­னர். அப்­போ­தைய அரச தலை­வ­ரான சந்­தி­ரி­கா­வுக்கு அதன்­மூ­லம் அதிர்ச்­சி­யை­யும் வியப்­பை­யும் கொடுத்­தி­ருந்­த­னர்.

இலங்கை வர­லாற்­றில் ஜூலை மாதங்­கள் பல திருப்­பங்­க­ளைத் தந்­துள்ள நிலை­யில், இறு­தி­யில் மகிந்த ஆட்­சி­யா­னது 2006ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் திரு­கோ­ண­மலை மாவி­லா­றுப்­ப­கு­தி­யில் போரை ஆரம்­பித்து 2009 மே 18 இல் முள்­ளி ­வாய்க்­கா­லில் போரை முடித்து வைத்­தது. தமி­ழி­னத்தை அழிப்­ப­தற்­கான போரை 22 நாடு­க­ளி­னது ஆத­ர­வோடு இலங்கை அரசு அரங்­கேற்­றி­யி­ருந்­தது.

முன்­னே­றிப்­பாய்ச்­சல் இரா­ணுவ நட­வ­டிக்­கை­மூ­லம் 1995 ஜுலை மாதத்­தில் நவாலி தேவா­ல­யத்­தின் மீது குண்டு வீச்­சுத் தாக்­கு­தலை மேற்­கொண்டு விமா­னப் ப­டை­யி­னர் 147 அப்­பா­வித் தமிழ்­மக்­களை படு­கொலை செய்­தமை, இலங்­கை­யில் 70 ஆண்­டு­கள் கால அர­சி­யல் வர­லாற்­றில் சுழற்சி முறை­யில் வந்து சென்ற பல ஜூலை மாதங்­கள், தமி­ழி­னத்­திற்­கெ­தி­ராக படை­யி­னர் நடத்­திய படு­கொ­லை­க­ளுக்கு சாட்­சி­யங்­க­ளாக அமைந்­துள்­ளன.

http://uthayandaily.com/story/13860.html

Categories: merge-rss

மாகாண சபையின் அதிகாரங்கள் தொடர்பில் உச்ச நீதிமன்றத்தை விக்கி நாடாதது ஏன்?

Tue, 25/07/2017 - 17:55
மாகாண சபையின் அதிகாரங்கள் தொடர்பில் உச்ச நீதிமன்றத்தை விக்கி நாடாதது ஏன்?
 

perumalதிருமதி வாசுகி சிவகுமார் அவர்கள் இணைந்த வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபையின் முன்னாள் முதலமைச்சர் திரு வரதராஜபெருமாள் அவர்களைப் பேட்டி கண்டபோது எழுப்பிய கேள்விகளுக்கு அளிக்கப்பட்ட பதில்கள்;. 23 ஜுலை 2017 தினகரன் வாரமஞ்சரியில் வெளியிடப்பட்டது.


கேள்வி 1:-
பல்வேறு அச்சுறுத்தல்கள், சவால்களுக்கு மத்தியில், குறுகிய காலம் மட்டுமே நீடித்திருந்த இணைந்த வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபையின் முதலமைச்சராக இருந்த நீங்கள் அந்த மாகாண சபைக்கும், தற்போதைய மாகாண சபைக்கும் இடையே அரசியல் மற்றும் நிர்வாகரீதியாக காணுகின்ற வேறுபாடுகள் எவை?
பதில்:-
உங்களுடைய கேள்வியிலேயே அந்த மாகாண சபை உட்பட்டிருந்த நெருக்கடியான சூழலை நீங்களே குறிப்பிட்டிருக்கிறீர்கள். அன்றைக்கு நவீன ஆயுதங்களுடன் மோதிய சண்டைகள், எதிர்பார்த்திராத இடங்களிலெல்லாம் குண்டு வெடிப்புகளால் ஏற்பட்ட அவலங்கள், நாள் தோறும் படுகொலைகள் என இருந்த நிலைமை இன்றைக்கு இல்லை, அன்றைக்கு அந்த மோசமான நிலைமைகளுக்கு ஆதரவாக இருந்து பதவி, பண இலாபங்களை அனுபவித்தவர்களே இன்று அமைதியான சூழ்நிலையில் எல்லா வளங்களுடனும், உறவுகளுடனும், மக்களின் அமோக ஆதரவோடும் மாகாண சபையின் அதிகார பதவிகளில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபையின்; உறுப்பினர்களாக இருந்தவர்களும், அதன் அமைச்சரவையில் இருந்தவர்களும், நிர்வாகத்தில் இருந்த அரச உத்தியோகத்தர்களும் ஒரே முகமாக செயற்பட்டு மாகாண சபையை காத்திரமானதாகவும், ஆக்கபூர்வமானதாகவும், மக்களுக்கு பயனுடையதாகவும் இயங்கும் நிலையை உருவாக்கி, யுத்தத்தால் அழிந்தவற்றை மீளக் கட்டியெழுப்பும் வகையாகவும், இழந்தவற்றை மீளப்பெறும் இலக்குகளுடனும் செயற்பட்டனர். அதற்காக உயிரைப் பணயம் வைத்து அர்ப்பணிப்போடும், முழுமனதுடனான ஈடுபாட்டோடும், தியாக உணர்வுகளோடும் செயற்பட்டார்கள். இன்றைக்கு மாகாண சபையின் அமைப்புக்களில் இருப்பவர்கள் அப்படிப்பட்டவர்கள் இல்லை. “மாகாண சபைக்கு பணம் இல்லை” என்கிறார்கள், ஆனால் பல கோடிக்கணக்கில் மக்கள் பணம் தமிழ் அமைச்சர்களாலாயே ஊழல் செய்யப்பட்டுள்ளது. “அதிகாரம் தரப்படவில்லை” என்கிறார்கள், ஆனால், இங்கு பெருந்தொகையில் அதிகார து~;பிரயோகங்கள் நடந்திருக்கின்றன.
அடிப்படை வேறுபாடு என்னவெனில், அந்த வடக்கு-கிழக்கு மாகாண சபையில் இருந்தவர்கள் மக்களின் உரிமைகளுக்காக, மக்களின் விடுதலைக்காக தம்மை அர்ப்பணம் செய்தவர்கள். இன்றைக்கு இங்கே மாகாண சபையில் இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் பதவி சுகங்களுக்காகவும் பணம் சம்பாதிப்பதற்காகவுமே அரசியல் பண்ணுபவர்கள் – தேர்தல் வெற்றிக்காக பிடிக்க வேண்டியவர்களின் கால் பிடித்து, காக்கா பிடித்து, லஞ்சம் கொடுத்து அரசியலுக்குள் வந்தவர்கள்.

கேள்வி 2:-
இந்தியா தனது மாநிலங்களுக்கான அதிகாரங்களை ஒத்ததாகவே இலங்கையின் மாகாண சபை முறைமையையும் உருவாக்கிய போதிலும், சிற்றூழியர் ஒருவரைக் கூட நியமிக்கும் அதிகாரம் தம்மிடம் இல்லையென்கின்றனரே வட மாகாண அமைச்சர்கள்?
பதில்:-
நிறைவேற்றதிகாரம் தொடர்பான அரசியல் யாப்பு விதிகள் எவ்வாறு இந்திய அரசியல் யாப்பில் உள்ளதோ அவ்வாறே இங்குள்ள மாகாண சபைகள் தொடர்பான இலங்கையின் அரசியல் யாப்பிலும் உள்ளது. ஆனால் அதே வாக்கியங்கள் இந்தியாவில் முதலமைச்சருக்கும் அமைச்சர்களுக்கும் நடைமுறை நிறைவேற்றதிகாரங்களை வழங்கும் பொழுது இலங்கையில் மட்டும் அது எப்படி தலைகீழாக நடக்கிறது என இங்குள்ள சட்ட நிபுணர்கள்தான் பதிலளிக்க வேண்டும். என்னைப் பொறுத்த வரையில் இது அரசியல் யாப்பின் குறைபாடல்ல. மாறாக, இங்குள்ள அரசியலின் குறைபாடு. நிறைவேற்றதிகாரம் தொடர்பாக இந்தியாவில் உள்ளதையே இலங்கைத் தமிழருக்கும் இந்தியா பெற்றுக் கொடுத்தது. ஆனால் இங்குள்ளவர்கள் “நந்தவனத்தில் ஓர் ஆண்டி, அவன் நாலாறு மாதமாய் குயவனை வேண்டி, கொண்டு வந்தான் ஒரு தோண்டி, அதை கூத்தாடி கூத்தாடி போட்டுடைத்தாண்டி” என ஆக்கிவிட்டு இந்தியாவிடம் குறைகளைத் தேடுவதில் அர்த்தமில்லை.
அரசியல் யாப்பின் எந்தவொரு விதி தொடர்பாகவும் வேறுபட்ட – முரண்பாடான புரிதல்கள் ஏற்படுமிடத்து அதற்கான தீர்க்கமான விளக்கம் என்னவென தீர்ப்பளிப்பதற்கான அதிகாரம் உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு மட்டுமே உண்டு. ஆனால் மாகாண சபைக்கான நிறைவேற்றதிகாரம் தொடர்பான விளக்கம் எந்தக் கட்டத்திலும், யாராலும் உச்ச நீதிமன்றத்திடம் கோரப்படவில்லை. ஆனால் சட்டமுறைமைகளைக் கடந்து சண்டித்;தன அதிகாரம் உள்ளவர்கள் தங்கள்பாட்டிற்கு இங்கு மாகாண சபைகளுக்கான நிறைவேற்று அதிகாரம் யாருக்கு உரியது என்பதைத் தீர்மானிக்கிறார்கள். முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீதிதேவதையின் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தவரும் சட்ட மேதாவி எனக் கருதப்படுபவருமான ஒருவரே இப்போது வடக்கு மாகாண முதலமைச்சராக இருக்கிறார். இருந்தும் மாகாண அமைச்சர்களின் நிறைவேற்றதிகாரம் தொடர்பாக இவர் கூட எந்தவொரு கேள்வியையும் உச்ச நீதிமன்றத்தின் முன் எழுப்பவில்லை. அது ஏன் என்று தமிழ் மேதாவிகள் எவரும் இதுவரை கேள்வியெழுப்பியதில்லை.
சண்டியன் சட்ட அதிகாரத்தைக் கையிலெடுப்பான் என்பது பொதுவாகத் தெரிந்ததே. அதைக் கேள்விக்கு உட்படுத்தாமல் இருப்பதே தமக்கு வசதியானதும் சுகமானதும் என இருப்பவர்களை என் சொல்வது?

கேள்வி3:-
புதிய அரசியலமைப்புக்கான தேவையோ, அரசியல் யாப்பு திருத்தத்துக்கான தேவையோ இல்லையென பௌத்த மகா சங்கங்கள் அண்மையில் கூட்டாக அறிவித்துள்ளன. இந்நிலையில் புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கமொன்றின் மூலமாக தமிழர்களின் அபிலாi~களுக்கான தீர்வென்பது எந்தளவுக்குச் சாத்தியமாகும்?
பதில்:-
இலங்கையின் அரசியலில் மதம், சாதி, மொழி என்பன தென்னிலங்கையில் சிங்கள மக்கள் மத்தியில் மட்டுமல்ல, இலங்கையின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் அனைத்து இன மக்கள் மத்தியிலும் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றமையே யதார்த்தம். தமிழர்கள் மத்தியிலும் அவ்வாறே!
பௌத்த பிக்குகள் அனைவரும் தமிழர்களுக்கான அரசியற் தீர்வு தொடர்பாக ஒரு முகமாக ஒரே அரசியல் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றில்லை. மாகாண சபைகளுக்கான அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் தமிழர்களின் பிரச்சினைகளுக்;கான தீர்வு தொடர்பாக சாதகமான நிலைப்பாடுகளைக் கொண்ட பௌத்த குருமார்கள் பரவலாக பெருந்தொகையாகவே உள்ளனர். அவ்வாறானவர்களை அணுகி, அவர்களின் ஆதரவுக் குரல்களை திரட்டுவது இங்குள்ள நிலைமையில் மிகவும் அவசியமாகும்.
தமிழ் மக்களிடம் வாக்குகளை அமோகமாகப் பெற்று பாராளுமன்றத்திலும் மாகாண சபைகளிலும் இருப்பவர்களே தமிழ் மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளை எவ்வாறாயினும் நிறைவேற்ற வேண்டும். தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வு காண்பதில் எவ்வளவு சங்கடங்கள் உள்ளன என்பதை வீதியில் வேலை வெட்டியில்லாமல் நிற்பவன் கூடக் கூறுவான். அதற்காகவல்ல இவர்கள் பாராளுமன்றத்துக்கும் மாகாண சபைகளுக்கும் அனுப்பப்பட்டிருக்கிறார்கள். தமிழர்கள் தங்களது பிரதிநிதிகளாக தமது வாக்குகளால் யாரைத் தெரிவு செய்திருக்கிறார்களோ அவர்களிடமே அரசியற் தீர்வையும் எப்படியாயினும் சாத்தியமாக்கும்படி கோர வேண்டும். ஆற்றிலே போட்டு விட்டு குளத்திலே தேடக் கூடாது.

கேள்வி4:
மாகாண சபை போன்ற அதிகார அலகொன்றையே தமிழர்களால் நிர்வகிக்க முடியாதென்ற தோற்றப்பாட்டினை தற்போதைய வடமாகாண சபை தெற்கில் ஏற்படுத்தி விட்டதா?
பதில்:-
நாங்கள் தலைமையேற்றிருந்த வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபை பற்றி பேசுவோர் இன்று வரையும் கூட அவ்வாறு சொல்வதில்லையே! எனவே, முன்னாள் நீதியரசர் மற்றும் சட்ட மேதை விக்னேஸ்வரனின் தலைமையிலான வடக்கு மாகாண சபையின் இயலாமை – வல்லமையின்மை என்பது ஒட்டு மொத்த தமிழர்கள் மத்தியில் நிர்வாக ஆற்றலின்மை– திறமையின்மை என்பதன் பிரதிபலிப்பாகாது. ஒரு காலகட்டத்தில் இலங்கை அரசின் அமைச்சுக்களில் இருந்த சிறந்த நிர்வாகிகளில் தமிழர்களே பெருந்தொகையினராக இருந்தனர் என்பது மறுக்க முடியாத வரலாறு. இன்றைக்கும் சிங்கள அரச அதிகாரங்களின் கீழ் செயற்படும் தமிழ் அரசாங்க நிர்வாகிகள் மிகவும் திறமை வாய்ந்தவர்களாகவே உள்ளனர். எனவே, இது ஒட்டு மொத்த தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் நிலவும் உள்ளார்ந்த ஆற்றல் பற்றிய கேள்வி அல்ல. மாறாக பெரும்பான்மையான தமிழர்களால் அங்கீகரிக்கப்படும் – தேர்தெடுக்கப்படும் அரசியற் தலைமை பற்றியதே. அதாவது, இங்கு மாகாண சபை தொடர்பான இயலாமை – ஆற்றலின்மை – ஊழல் மோசடிகள் என்பது தமிழரசுக் கட்சிக்காரர்கள் பற்றியதுவும் அவர்களோடு கூட்டுச் சேர்ந்து தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு என செயற்படும் கட்சிக்காரர்கள் பற்றியதுமே. இயலாமையாக உள்ள மாகாண சபையின் முதலமைச்சர் விக்கினேஸ்வரனை அரசியல்ரீதியாக தாங்கி நிற்கும் தமிழ் மக்கள் பேரவையினரும் மாற்றான எதையும் நிரூபிக்கவில்லை. அந்த வகையறாக்களும் தமிழரசு போன்ற சோத்திகளே! ஒய்யாரமான கொண்டையிலே உள்ளே இருப்பது ஈரும் பேனுமாம் எனும் பழமொழி போன்றதே.
எவ்வாறாயினும் இவர்கள் பொது மக்களின் சொத்துக்களை – பொது மக்களின் அபிவிருத்திக்கான பணங்களை ஊழல் மோசடிகள் செய்வதிலும், தங்கள் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளுக்காக அதிகாரங்களைத் து~;பிரயோகங்கள் செய்வதிலும் வல்லவர்களாக உள்ளனர் என்பது இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும். எனவே இந்த போலித் தமிழ் தேச வாதிகள் வல்லவர்கள் அல்லவென்றில்லை. எதில் வல்லவர்கள் என்பதுதான் பிரச்சினை.
புதிய சிந்தனைகளோடு உண்மை மற்றும் நேர்மை ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு மாற்றங்களை தமிழர்கள் ஆற்றினால் ஆற்றலுள்ள மாகாண சபையை அவர்கள் காணலாம். ஆனால் தமிழர்கள் மத்தியிலுள்ள பெரும்பாலான சமூகப் பிரமுகர்களும் புத்திஜீவிகளும் ஒரு மாகாண சபையைக் கூட மனச்சாட்சிக்கு உண்மையாகவும் நேர்மையாகவும் நிர்வகிக்க முடியாதவர்களை ஆதரிக்கும் வரை வடக்கு மாகாண சபையும் அனைத்து உள்ளுராட்சி அமைப்புகளும் தொடர்ந்தும் இப்படித்தான் ஆற்றலற்றவைகளாக – ஊழல் நிறைந்தவைகளாகவே இருக்கும்.
தென்னிலங்கை பேரினவாத சக்திகளுக்கும் இதனால் மகிழ்ச்சிதானே! யாழ்ப்பாணம் வாழ் தமிழர்களிற் பெரும்பான்மையினரும் மேலைத் தேச நாடுகளிலுள்ள தமிழர்களில் கணிசமானவர்களும் சபா~;! சிங்களவர்களுக்குச் சவாலான சரியான போட்டி! என வடக்கு மாகாண சபை பற்றி பெருமைப்படும் போது யார்தான் முன்னேற்றங்களை எதிர்பார்க்க முடியும்? அரசன் எவ்வழி குடிகள் அவ்வழி என்பது பழையது. ஆனால் இப்போது மக்களின் தரத்துக்கு ஏற்பவே அவர்களுக்கான அரசியற் தலைமையும் அமையும்!

கேள்வி 5:-
தமிழ் மக்களுக்கான தீர்வுகள் முன்வைக்கப்பட்ட சந்தர்ப்பங்களிலெல்லாம் தெற்கில் பலத்த எதிர்ப்பலைகள் தோன்றும் என்பது தெரிந்திருந்தும், தமிழ் மக்களின் அபிலாi~களின் நியாயத் தன்மைகள் குறித்து பெரும்பான்மை மக்களிடம் புரிதல்களை ஏற்படுத்தும் முயற்சிகளை தமிழ்த் தலைமைகள் ஏன் செய்யவில்லை?
பதில்:-
தமிழ் இயக்கங்கள் ஆயுதம் தாங்கிப் போராடிய காலகட்டத்தில் குறிப்பாக ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி மற்றும் தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் ஆகிய இரண்டும் பரந்துபட்ட சிங்கள மக்கள் மத்தியில் தமிழ் மக்களின் போராட்ட நியாயங்கள் பற்றிய தெளிவை ஏற்படுத்த பல்வேறு முயற்சிகளை மேற்கொண்டன.
அதற்காக இவ்விரு இயக்கங்களும் சிங்கள மக்களின் மத்தியில் இருந்த முற்போக்கு ஜனநாயக சக்திகளுடனும் விரிவான உறவுகளைக் கொண்டிருந்தன.
என்றைக்கு புலிகள் தமிழர்களின் நியாயமான போராட்டத்தை தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தார்களோ, அன்றிலிருந்து சிங்கள மக்களை ஒட்டு மொத்தமாக தமிழர்களுக்கு எதிராக நிறுத்தும் வேலைகளை புலிகள் சாதித்தனர்;.
புலிகளின் ஆசீர்வாதத்துடன் தமிழர் தலைவர்களாக ஆக்கப்பட்டவர்களே இப்போது பாராளுமன்ற மற்றும் மாகாண சபை தேர்தல் அரசியலில் ஆதிக்கம் வகிப்பவர்களாக உள்ளனர். இவர்களின் வாக்கு வேட்டை அரசியல் குறுகிய தீவிர இன உணர்ச்சி வாத அரசியலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அதுவே அவர்களுக்கு தேர்தல் வெற்றிகளை சுலபமாக பெற்றுக் கொடுக்கிறது. இவர்களுக்கு தமிழ் மக்களுக்கான அரசியற் தீர்வை விட அவர்களது தேர்தல் வெற்றிகளே பிரதானமானவை.
சிங்கள பேரினவாதம் தனது செல்வாக்கை சிங்கள மக்கள் மத்தியில் தக்க வைப்பதற்கும் விரிவுபடுத்துவதற்கும் தமிழர்கள் மத்தியில் தீவிர தமிழ்த் தேசவாதம் தலைதூக்கி நிற்பது அவசியமாகும். அதேபோல சிங்களப் பேரினவாதம் தலைதூக்கி படமெடுத்து ஆடினால்தான் தமிழர்கள் மத்தியில் தீவிர தமிழ்த் தேசவாதம் செல்வாக்குடையதாக நிலைக்க முடியும். நியாயமான அரசியற் தீர்வு என்பது குறிப்பிட்ட இரண்டு இன உணர்ச்சி வாதத்தினதும் நன்மைகளுக்கு எந்த வகையிலும் பொருத்தமானவைகள் அல்ல. இப்படியிருக்கையில், தீவிர தமிழ்த் தேசவாதத்தை போர்த்தி செயற்படுபவர்கள் எவ்வாறு சிங்கள மக்கள் மத்தியில் தமிழர்களின் நியாயங்களை முன்னெடுத்து செல்வார்கள் என எதிர்பார்க்க முடியும்?

கேள்வி 6:-
தமிழ் மக்களின் வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைந்த அரசியற் தீர்வு இப்போதைக்கு சாத்தியமில்லை எனும் நிலையில் சாத்தியமான தீர்வை நோக்கி ஏன் தமிழ்த் தலைவர்கள் ஆராயவில்லை?
பதில் 6:-
தமிழ் மக்கள் மத்தியிலுள்ள அறிவார்ந்தோரிற் கணிசமான தொகையினரும், முற்போக்கான சிந்தனைகள் கொண்ட அரசியற் சக்திகளும் ஏற்கனவே வடக்கு கிழக்கு இணைப்பின் சாத்தியமின்மை பற்றி விரிவாகவே – தெளிவாகவே உள்ளனர். சமூக ஜனநாயகக் கட்சினர் (முன்னர் பத்மநாபா ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி என இருந்தவர்கள்) வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு பழைய அதே வகையாக சாதிக்க முடியாவிட்டாலும் இங்குள்ள அனைத்து இன மக்களும் நன்மையடையும் விதமாக வடக்கு கிழக்கு இணைப்பை புதிய விதமாக எவ்வாறு சாத்தியமாக்கலாம் என்பது பற்றி தெளிவாக எழுத்து மூலம் தெரிவித்திருக்கிறார்கள் – தொடர்ந்து பேசி வருகிறார்கள்.
தமிழரசுக் கட்சி மற்றும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பினர் முன்னர் பிடிவாதமாக வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு இல்லாத அரசியற் தீர்வை தாங்கள் எக்காரணம் கொண்டும் ஏற்க மாட்டார்கள் எனக் கூறி வாக்கு வேட்டை அரசியலை செய்தவர்கள் இ;ப்போது புதிய அரசாங்கத்தின் மூலமாக வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு அற்ற ஒரு அரசியற் தீர்வை பெறுவதற்கு முயற்சித்து வருவதாக வெளிப்படையாக – உறுதியாகவே தெரிவிக்கிறார்கள்.
எனவே, வடக்;கு கிழக்கு இணைப்பு என்பது தமிழர்கள் மத்தியில் முன்னர் இருந்தது போல இறுக்கமான சிந்தனையாக இல்லையென்பது தெளிவாகிறது. எனவே வடக்கு கிழக்கு இணைப்பற்ற வகையிலாயினும் நியாயமானதோர் அளவுக்கு அதிகாரப் பகிர்வு கொண்ட அரசியற் தீர்வுக்கான சிந்தனை தமிழர்கள் மத்தியில் ஏற்கனவே அங்கீகாரம் பெறத் தொடங்கிவிட்டதாகவே தெரிகிறது.

கேள்வி 7:-
தமிழ் மக்களுக்கான சாத்தியமான தீர்வைப் பற்றிப் பேசுவோரை துரோகிகளாக, அல்லது அவ்வாறானவர்களின் கடந்தகால அரசியற் பின்னணி ஆராயப்பட்டு ஓரம் கட்டப்படுவதுமான சூழலே நிலவுவதால் சாத்தியமான தீர்வு என்பது தமிழர்களுக்கு எட்டாக்கனியான ஒன்றாகவே இருக்குமா?
பதில்:-
பதவிப் போட்டிகளெனும் போது ஒரு கட்சியினர் மற்றொரு கட்சியினரை எவ்வாறாயினும் ஓரம் கட்டிவிட முயற்சிப்பது தேர்தல் அரசியலில் சகஜமே. ஒரு காலகட்டத்தில் துரோகிகள் என அழைக்கப்பட்டோரோடு அதே ஆட்கள் இன்னொரு கட்டத்தில் கூட்டுச் சேர்வதுவும் இங்கு நடைபெற்றுள்ளன. இங்கு தமிழர் அரசியலில் தியாகிகளான துரோகிகளையும், துரோகிகளான தியாகிகளையும் நிறையவே பார்க்க முடிகிறது.
ஆயுத வல்லமை கொண்டிருந்த புலிகள் பாசிச தமிழீழத்துக்கான கனவோடு வெறி கொண்டு செயற்பட்டதால் அவர்கள் காலத்தில் எந்தவொரு அரசியற் தீர்வும் சாத்தியமாகாமற் போனது. இன்றைய நிலைமை அப்படியல்ல. எந்த மாகாண சபையை புலிகள் எதிர்த்தார்களோ அதே மாகாண சபையில் உறுப்பினர் பதவிக்கும் அமைச்சர் பதவிக்கும் தானே அதே புலிகளால் தலைவர்களாக்கப்பட்டவர்கள் இன்று ஆலாய்ப் பறந்து அடிபடுகிறார்கள்.
கடந்த பாராளுமன்றத் தேர்தலில் தோற்றவர்கள் வென்றிருந்தால் அல்லது குறைந்தபட்சம் கொழும்பு ரகசிய உறவுகள், வெளிநாடுகளுடனான ராஜரீக கொடுக்கல் வாங்கல்களில் சம்பந்தர் அவர்களை தொடர்ந்து கூட்டாக பங்காளிகளாகக் கொண்டு திரிந்திருந்தால் அவர்களிடமிருந்து எப்போதோ சம~;டி, சுயநிர்ணயம் எல்லாம் காணாமற் போயிருக்கும். அதேபோலவே சுமந்திரனுக்கு கொடுத்த முக்கியத்துவத்தை சம்பந்தர் விக்கினேஸ்வரனுக்கு அளித்திருந்தால் தமிழ் மக்கள் பேரவை என்பது தோன்றியிருக்கவே மாட்டாது.
இன்று புலிகளும், ஆயுததாரிகளின் பேயாட்டமும் இல்லை. சாத்தியமான அரசியற் தீர்வை சட்டமாக்க வேண்டியது பாராளுமன்றமே. அதனை நேர்மையோடு நிறைவேற்ற வேண்டியது கொழும்பு மைய அரசாங்கமே. இந்த இரண்டும் நடக்குமாயின் நடைமுறைக்கு உகந்த அரசியற் தீர்வு சாத்தியமே. இன்று அதிதீவிர தமிழ்த் தேச வாதம் பேசுபவர்களெல்லாம் பதவிகளுக்கும் பணத்துக்கும் வீர வசனங்களுடன் நாடகம் போடும் போலிகளே. இவர்கள் தியாகிகள், துரோகிகள் எனும் அழுகிப் போன வார்த்தைகளில் தங்களது உழுத்துப் போன அரசியலை ஓட்டப் பார்க்கிறார்கள். எந்தவொரு அரசியற் தீர்வு நடைமுறைக்கு வந்தாலும் இவர்கள் அந்தத் தேர்தல்களில் பங்கு பற்றி உறுப்பினராவதற்கும், அதனால் கிடைக்கும் சொகுசு வாகனங்கள் மற்றும் சுகங்களை அடைவதற்கும் திருவிளையாடல் தருமி போல செயற்படுவார்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.
கேள்வி 8:-
தமிழ் மக்களுக்கு நம்பிக்கை தரக்கூடிய புதிய தலைமைத்துவத்தின் அவசியம் தற்போது உணரப்பட்டிருக்கிறதே?
பதில்:-
தமிழ் மக்களுக்கு என்ன நம்பிக்கையைத் தரக்கூடிய தலைமை தேவை என்பதில் தெளிவில்லாமல் புதிய தலைமை பற்றி பேசுவது அபத்தமானதாகும். இருபது ஆண்டுகளாக தமிழீழ நம்பிக்கையை ஊட்டி இழப்பையும் அழிவையுமே தந்த தலைமையானது தமிழ் மக்களுக்குக் கிடைக்கக் கூடியவற்றையெல்லாம் கிடைக்க விடாமல் பண்ணி விட்டது மட்டுமல்லாது கடைசியாக எஞ்சியிருந்தவற்றையும் நாசம் பண்ணி;விட்டு போய்விட்டது.
பின்னர் “வடக்கு கிழக்கு இணைந்த தமிழர் தாயகத்துக்கு சம~;டி அடிப்படையிலான சுயநிர்ணய தமிழரசை” நிறுவவும்”,“சர்வதேச விசாரணை நடத்தி ராஜபக்~hக்களை கூண்டில்” ஏற்றவும், இராணுவத்தை வடக்கு கிழக்கை விட்டு வெளியேற்றவும் சர்வதேசங்கள் தமக்கு துணையாக நிற்பதாகவும், இந்தியா தமக்கு தோள் கொடுக்க தயாராக இருப்பதாகவும் தமிழ் மக்களுக்கு நம்பிக்கை கொடுத்து கடந்த அனைத்து தேர்தல்களிலும் வெற்றி பெற்ற தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைமை இப்போது அம்பலப்பட்டு நிற்கிறது.
இப்போது அடுத்துவரும் தேர்தல்களில் வெல்லுவதற்காக புதிய போலி வேடங்களைப் போட்டுக் கொண்டு பொய்களையும் புழுகு மூட்டைகளையம் அவிழ்த்து விட்டு தமிழ் மக்களை ஏமாற்றுகின்ற புதிய தலைமைத்துவம் அவசியமே இல்லை. அவ்வாறானவர்கள் தேர்தல் வசிய வியாபாரிகளே தவிர மக்களின் நலன்களுக்கான தலைவர்களாக மாட்டார்கள்.
மக்களின் அடிப்படை உரிமைகள், இனங்களுக்கிடையில் உண்மையான சமத்துவத்தின் அடிப்படையிலான நல்லிணக்கம், மாநில சுயாட்சி அதிகாரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட மாகாண சபைகள், முற்போக்கான பொருளாதார முன்னேற்றம், நீதியான சமூகக் கட்டமைப்பு, காத்திரமான சட்டத்தின் ஆட்சி, உண்மையான மக்களாட்சி அரசமைப்பு ஆகியவற்றிற்காக தம்மை அர்ப்பணித்து செயற்படும் தலைமையே இன்றைய தேவை. பரந்துபட்ட மக்களின் நலன்களை இலக்காகக் கொண்ட புதிய தலைமைத்துவமே மக்களின் நம்பிக்கைகளைத் திரட்ட வேண்டும்.

 நன்றி-தினகரன் வாரமஞ்சரி( 23 ஜுலை 2017)

Categories: merge-rss

உரக்கப் பேசும் ‘உலகநாயகன்’; அரசியல் கனவு நனவாகுமா?

Tue, 25/07/2017 - 05:29
உரக்கப் பேசும் ‘உலகநாயகன்’; அரசியல் கனவு நனவாகுமா?
 

‘உலக நாயகன்’ கமல்ஹாசனின் திடீர் அரசியல் பிரவேசம், தமிழகத்தில் பல அரசியல் தலைவர்களைத் திக்குமுக்காட வைத்திருக்கிறது.   

“அ.தி.மு.க ஆட்சியில் ஊழல்” என்று அவர் வீசிய ‘பிரம்மாஸ்திரம்’ 
அ.தி.மு.க அமைச்சர்களைக் ‘கலகலக்க’ வைத்து விட்டது. அமைச்சர்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகக் கமல்ஹாசன் மீது, வார்த்தைப் போர் நடத்தினார்கள்.   

சட்ட அமைச்சர், “கமல்ஹாசன் மீது வன்கொடுமைச் சட்டத்தின் கீழ், வழக்குப் பதிவு செய்ய வேண்டும்” என்று ஆவேசப் பேட்டியளித்தார்.   

இன்னோர் அமைச்சர் ஓ.எஸ். மணியன், “கமல் தன் மனைவிக்கு நல்ல கணவனாகவும் பிள்ளைக்கு நல்ல தந்தையாகவும் முதலில் இருக்க வேண்டும்” என்று பாடம் எடுத்தார்.   
நிதியமைச்சர் ஜெயக்குமாரோ, “அம்மா (ஜெயலலிதா) இருந்தவரை வாய் மூடி இருந்தவர், இப்போது ஏன் பேசுகிறார்” என்று கேள்வி எழுப்பினார்.   

இப்படி, அமைச்சர்கள் பலரும் தொடுத்த போர் முடிவதற்குள், முதலமைச்சர் எடப்பாடி பழனிசாமி, “கமல்ஹாசன் இப்போது நடிக்கிறார்; அரசியலுக்கு வரட்டும்; அவர் பேட்டிக்குப் பதில் சொல்கிறேன்” என்றார்.  

கமல்ஹாசனைப் பொறுத்தமட்டில், திடீரென்று இப்போதுதான் ஊழல் பற்றிப் பேசியிருந்தாலும், அவர் அவ்வப்போது அரசியல் கருத்துகளைக் கூறி வருபவர்தான்.   

‘விஸ்வரூபம்’ படம் சிக்கலைச் சந்தித்தபோது, அப்போது முதலமைச்சராக இருந்த ஜெயலலிதாவை விமர்சித்தவர்தான் கமல்ஹாசன்.   

சென்னை பெரு வெள்ளத்தில் மூழ்கியபோது, இவரின் விமர்சனத்துக்குப் பதில் சொல்லும் வகையில், ‘கருத்துக் கந்தசாமி’ என்று கமல்ஹாசனை விமர்சித்தவர் ஓ. பன்னீர்செல்வம்.   
ஆனால், இன்றைக்கு கமல் மீது, அ.தி.மு.க அமைச்சர்களின் தாக்குதலுக்கு முதலில் பதிலடி கொடுத்தவர், தி.மு.க செயல் தலைவர் மு.க. ஸ்டாலின்.  

அடுத்து, ஓ. பன்னீர்செல்வம் அணியைச் சேர்ந்த முன்னாள் அமைச்சர் கே.பி. முனுசாமி. இதைத் தொடர்ந்து டி.டி.வி தினகரனே, கமலுக்கு ஆதரவாகக் கருத்துச் சொல்லி, “அமைச்சர்கள் அவரை ஒருமையில் பேசக்கூடாது” என்ற வகையில் பேட்டியளித்தார்.   

முதலமைச்சர் எடப்பாடி பழனிசாமியின் கீழ் உள்ள அமைச்சர்கள், நடிகர் கமல்ஹாசனை விமர்சித்துக் கொண்டிருக்கின்ற சூழ்நிலையில், மாநிலத்தில் உள்ள பா.ஜ.கவும் கமலை விமர்சிப்பதுதான் வியப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.   

ஏனென்றால், அ.தி.மு.க ஊழல் பற்றி, கமல்ஹாசன் பேசுவதால், நடுநிலை வாக்காளர்கள் திசை மாறுவார்கள். அப்படித் திசை மாறும் வாக்காளர்களில் குறிப்பிட்ட சதவீத ஆதரவை, பா.ஜ.க மட்டுமே பெற முடியும் என்ற நிலையில், அ.தி.மு.க ஊழலுக்கு வக்காலத்து வாங்குவதுபோல், கமலை, பா.ஜ.க மாநிலத் தலைவர் தமிழிசை சௌந்திரராஜன் விமர்சித்துக் கொண்டிருப்பது, பல பா.ஜ.க மாநில தலைவர்கள் மட்டத்தில் கோபத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.   

ரஜினி அரசியலுக்கு வருவார் என்றும், அவர் பா.ஜ.கவில் சேருவார் என்றும் எதிர்பார்த்த மாநில பா.ஜ.கவுக்கு கமல், அ.தி.மு.க ஊழல் பற்றிப் பேசியதும், அதற்குத் தி.மு.க செயல் தலைவர் ஸ்டாலின் ஆதரவு அளித்ததும் கவலை கொள்ள வைத்திருக்கிறது.   

அதனால்தான், தமிழிசை சௌந்திரராஜன், இந்தக் கமல் எதிர்ப்பைத் தொடங்கியிருக்கிறார். ஆனால், இது பா.ஜ.கவுக்கு இலாபமான பாதை அல்ல என்பதை ஏனோ உணர மறுக்கிறார் என்று கூறும் பா.ஜ.க மாநில நிர்வாகி ஒருவர், “கமல், அ.தி.மு.க ஊழலை விமர்சிக்கிறார். அவரை பா.ஜ.க விமர்சிப்பது, அ.தி.மு.க ஊழலுக்குத் துணை போவது போன்ற அர்த்தம் ஏற்படாதா?” என்று கேள்வி எழுப்புகிறார்.  

ஆனால், கமலின் பேச்சு, பல அரசியல் தலைவர்களின் மனதில் கலவரத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பது உண்மை. தி.மு.கவைப் பொறுத்தமட்டில், ஜெயலலிதாவுக்கு எதிராக 1996 களில் ரஜினியை எப்படிப் பயன்படுத்திக் கொண்டதோ, அந்த அளவுக்கு மட்டுமே, கமலை அ.தி.மு.க அரசாங்கத்துக்கு எதிராகப் பயன்படுத்த நினைக்கிறது.  

அதனால்தான், ஊழல் பற்றிப் பேசிய கமலை ‘முரசொலி’யின் பவள விழாவில் பங்கேற்க அழைப்பு விடுத்திருக்கிறது. அந்த விழாவுக்கு ரஜினியும் பார்வையாளராக வருகிறார் என்றும் செய்திகள் அடிபட்டாலும், கமலின் தீவிர அரசியல், தி.மு.கவுக்கு இலாபம் தராது.   
அதற்குப் பதில், கமலின் அ.தி.மு.க மீதான விமர்சனம், தி.மு.கவுக்குப் பலன் தரும் என்றே அக்கட்சித் தலைவர்கள் நம்புகிறார்கள். 

தி.மு.கவுக்கும் அ.தி.மு.கவுக்கும் எதிரான போட்டியில், கமலின் இது போன்ற விமர்சனங்கள் தி.மு.கவுக்குக் கைகொடுக்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.  

ஆனால், அ.தி.மு.கவைப் பொறுத்தமட்டில், இன்றைக்கு குறைந்த பட்சம் மூன்று அணிகள் வெளிச்சத்தில் இருக்கின்றன. வாக்காளர்களைத் திரட்டுவதில் எடப்பாடி பழனிசாமி அணிக்கும், ஓ. பன்னீர்செல்வம் அணிக்கும் கடும் போட்டி நிலவுகிறது.  தொடர்ந்து எடப்பாடி பழனிசாமி முதலமைச்சராக இருப்பது, அவருக்கு மத்திய அரசாங்கம் ஆதரவளிப்பது, சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு ஓர் இலட்சம் ரூபாய் சம்பளம் உயர்த்தியது, ஆங்காங்கே கொண்டாடி வரும் எம்.ஜி.ஆர் நூற்றாண்டு விழா போன்றவற்றால் அ.தி.மு.கவுக்குள் இருக்கின்ற அணிகளுக்குள், எடப்பாடி தலைமையிலான அணிக்கு, செல்வாக்கு மெல்ல மெல்ல உயரச் செல்கிறது.  

கமலின் விமர்சனம், அதற்கு அமைச்சர்களின் பதில் என்ற கோணத்தில் களம் மாறினால், அ.தி.மு.கவுக்குள் எடப்பாடி அணிதான் முக்கியத்துவம் பெறும். அதை மனதில் வைத்துத்தான், அமைச்சர்கள் கமலை விமர்சிக்கிறார்கள்.   

இதன் மூலம், தமிழக அரசியல் களத்தை, எடப்பாடி பழனிசாமிக்கும் ஸ்டாலினுக்கும் இடையிலான போட்டியாக மாற்றும் முதற்கட்ட முயற்சிகளுக்கு, கமலுக்கு பதிலடி கொடுப்பது உதவுகிறது.  

இதனால், பதற்றம் அடைந்திருப்பவர்கள், சசிகலாவின் நிழலாக இருக்கும் 
டிடிவி தினகரனும், சசிகலாவை வெறுத்து ஒதுங்கி நிற்கும் முன்னாள் முதலமைச்சராக இருந்த ஓ. பன்னீர்செல்வமும்தான்.   

ஏனென்றால், எடப்பாடிக்கு போதிய அளவு மக்களிடத்திலும் தொண்டர்களிடத்திலும் செல்வாக்கு இல்லை என்ற மகிழ்ச்சியில்தான், ஓ. பன்னீர்செல்வம் ஊர் ஊராகச் சென்று, பொதுக்கூட்டம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.   

ஆட்சியில் இருப்பதை வைத்துக் கொண்டு, அ.தி.மு.க தொண்டர்களை முழுக்க எடப்பாடி அணி இழுத்து விடக்கூடாது என்பதற்காகவே, “எடப்பாடி பழனிசாமிக்கும் ஸ்டாலினுக்கும் இரகசியக் கூட்டணி” என்று ஓ. பன்னீர் செல்வம் பேசினார்.   

அதன் அடுத்த கட்ட முயற்சியாக, எடப்பாடியை விமர்சித்த கமல்ஹாசனை ஓ.பன்னீர் செல்வம் அணி பாராட்டுகிறது. சசிகலா மீண்டும் முதலமைச்சராக முயன்றபோது, “ஓ. பன்னீர்செல்வம் திறமையாக ஆட்சி செய்வார்; அவருக்கு முதலமைச்சர் வாய்ப்புக் கொடுக்கலாம்” என்று கமல் கூறியதற்குப் பிராயச்சித்தமாக ஓ.பி.எஸ் அணியின் ஆதரவு இருந்தாலும், அரசியல், ஸ்டாலினுக்கும், எடப்பாடி பழனிசாமிக்கும் என்று மாறி விடக்கூடாது என்பதன் வெளிப்பாடாகவே கமலுக்கு ஆதரவளித்துள்ளது.  

கமலுக்கு எதிர்பாராத திசையில் இருந்து வந்த ஆதரவு என்பது, சசிகலாவின் டி.டி.வி தினகரன் அணியும் பாராட்டுகிறது. அ.தி.மு.கவுக்குள், ஓ. பன்னீர்செல்வத்தையும் எடப்பாடி பழனிசாமியையும் ஓரங்கட்டிவிட்டுத் தாங்கள்தான் முக்கியத்துவம் பெற வேண்டும் என்ற சிந்தனையில் தினகரன் அணி செயல்படுகிறது.   

37 சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் இதுவரை தினகரனைச் சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறார்கள். இது எடப்பாடி பழனிசாமிக்கு ‘செக்’ வைப்பதாக அமைந்திருக்கிறது. அதுபோல், அ.தி.மு.க தலைமைக் கழகத்துக்கும் விரைவில் தினகரன் வரவிருக்கிறார்.   

அதற்கு முன்னோடியாக, இப்போது ‘நமது எம்.ஜி.ஆர்’ பத்திரிக்கையில் 
டி.டி.வி.தினகரனுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்துச் செய்தி வெளியிடப்படுகிறது. ஆனால், முதலமைச்சர் எடப்பாடி பழனிசாமி பற்றிய செய்தி, ஒரு நாளைக்கு இருட்டடிப்பு செய்யப்படுகிறது; வேறு ஒரு நாளில் பிரசுரிக்கப்படுகிறது.   

தலைமைக் கழகத்துக்கு தினகரன் வரப் போகிறார் என்பதற்கு முன்னோடியாக இப்போதே தினகரனின் ஆதரவு பெற்ற அ.தி.மு.கவினர், தலைமைக் கழகத்துக்குச் சென்று, தொண்டர் குறைகளைக் கேட்டு வருகிறார்கள்.   

இதுபோன்ற, சூழ்நிலையில் கமலை ஆதரித்து, முதலமைச்சர் எடப்பாடி பழனிசாமி அரசாங்கத்தின் மீதான அதிருப்தியை அதிகரிக்க வேண்டும் என்று தினகரன் அணி நினைக்கிறது. அப்படிச் செய்தால், அங்கு உள்ள மேலும் பல சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள், தினகரன் அணியை நோக்கி வரக்கூடும் என்று வியூகம் வகுக்கப்படுகிறது.  

ஆகவே, கமலின் விமர்சனத்துக்கு அ.தி.மு.கவுக்குள் உள்ள ஓர் அணி எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதும், வேறு இரு அணிகள் ஆதரவு தெரிவிப்பதும் இந்த பின்னணியில்தான். 

அரசியல் கட்சிகளின் கணக்கு இப்படியிருக்க, கமலின் கணக்கோ வேறு விதமாக இருக்கிறது. அவருக்கு அரசியல் ஆசை இருக்கிறது, என்பது அவரது விழாக்களுக்கு வைக்கப்படும், ‘கட்அவுட்’கள், ‘பேனர்’கள், அவ்வப்போது பொதுப் பிரச்சினைகளில் அவர் தெரிவிக்கும் கருத்துகள் சாட்சியமாக இருக்கின்றன.   

ரஜினி அரசியலுக்கு வருவார் என்று பேச்சு அடிபட்டு, அந்தப் பேச்சு இப்போது மௌனமாகிவிட்ட நிலையில், கமலின் ‘அரசியல் ஆவேசம்’, தமிழக அரசியலில் சினிமா பிரபல்யத்துக்கு ஓர் இடம் உண்டு என்பதை உணர்த்துகிறது.   

அந்த இடத்தைப் பிடிக்க ரஜினி முயலுகிறார். கமல் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். நடிகர் சங்கத் தலைவராக இருக்கும் விஷாலுக்கும் கூட ஆசை இருக்கிறது. ஆனால், ரஜினி தவிர வேறு யாருக்கும் பெரிய அளவிலான செல்வாக்கு தமிழக மக்கள் மனதில் இல்லை என்பதுதான் உண்மை.   

ஜெயலலிதாவும் இல்லை; கருணாநிதியும் முழுமூச்சாக அரசியலில் இல்லை என்ற களம் மட்டுமே இந்த நடிகர்களில் ஒருவரை முதலமைச்சராக்கி விடும் என்பது வண்ணமிகு கனவாக இருப்பதற்கு மட்டும் உதவுமே தவிர, வெற்றி பெறும் அளவுக்கு வாக்காளர்களைத் திரட்ட உதவாது.   

இன்றைய திகதியில் கமலின் ஆளுங்கட்சி விமர்சனம், தி.மு.கத்துக்கு மட்டுமே பேருதவியாக மாறிவிடும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.    

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/உரக்கப்-பேசும்-உலகநாயகன்-அரசியல்-கனவு-நனவாகுமா/91-201258

Categories: merge-rss

ஆபத்தான பாதையில் கால் பதிக்கும் அரசு

Mon, 24/07/2017 - 15:12
ஆபத்தான பாதையில் கால் பதிக்கும் அரசு
 

தற்போதைய அரசாங்கம் 2015 ஆம் ஆண்டு பதவிக்கு வந்த பின்னர், ஐ. நாவுடன் இப்போது பகிரங்கமாக முரண்படத் தொடங்கியிருக்கிறது.   

இலங்கைக்குப் பயணம் மேற்கொண்ட ஐ. நாவின் சிறப்பு அறிக்கையாளர் பென் எமர்சனை, அடிப்படை நாகரிகம் தெரியாதவர், திறமையற்றவர், இராஜதந்திர நெறிமுறைகளை அறியாதவர் என்று நீதியமைச்சர் விஜேதாச ராஜபக்ஷ, பகிரங்கமாக விமர்சிக்கும் அளவுக்கு நிலைமைகள் மாறியிருக்கின்றன.  

அமைச்சர் விஜேதாச ராஜபக்ஷவுக்கும் ஐ.நா சிறப்பு அறிக்கையாளர் பென் எமர்சனுக்கும் இடையிலான சந்திப்பின்போது கூட, காரசாரமான வாக்குவாதங்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. 

இதற்குப் பின்னர்தான், அவரை “ஓர் இராஜதந்திரி போல நடக்கத் தெரியாதவர், இராணுவ அதிகாரி போன்ற தோரணையில் நடந்து கொண்டார்” என்று விஜேதாச ராஜபக்ஷ கூறியிருக்கிறார்.  

அது மாத்திரமன்றி, “புதிய பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டம் தொடர்பாக, ஐ.நாவின் வழிகாட்டு முறைகளுக்கு அமைய, செயற்பட இலங்கை அரசாங்கம் தயாரில்லை” என்றும் அவர் கூறியிருக்கிறார்  

மனித உரிமைகள் மற்றும் பயங்கரவாத எதிர்ப்பு தொடர்பான ஐ.நா சிறப்பு அறிக்கையாளர் பென் எமர்சனுடன் மாத்திரமன்றி, கடந்த ஆண்டு இலங்கைக்குப் பயணம் மேற்கொண்டிருந்த சிறப்பு அறிக்கையாளர் மோனிகா பின்டோவையும் விஜேதாச ராஜபக்ஷ, மோசமாக விமர்சித்திருக்கிறார்.  

மோனிகா பின்டோ, இப்போது ஐ.நா சிறப்பு அறிக்கையாளராக இல்லை. அவர் பதவி விலகி விட்டார். அவர், இலங்கைக்கு மேற்கொண்ட பயணம் தொடர்பாகத் தயாரித்த அறிக்கை, கடந்த மாதம் ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருந்தது.  

இதில், இலங்கையின் நீதித்துறை சுதந்திரம் தொடர்பாகக் காட்டமான விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதுவும் அரசாங்கத்துக்கு விசனத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது,  
ஐ.நாவின் சிறப்பு அறிக்கையாளர்கள் மோனிகா பின்டோவும் பின் எமர்சனும் தகுதியற்றவர்கள் என்று பகிரங்கமாகவே கண்டித்திருக்கிறார் விஜேதாச ராஜபக்ஷ.  

விஜேதாச ராஜபக்ஷவினது இந்த விமர்சனங்களுக்குக் காரணம், இலங்கை அரசாங்கம் எதிர்பார்த்தது போன்ற கருத்தை அவர்கள் வெளியிடாததுதான். ஆட்சி மாற்றத்துக்குப் பின்னர் நிலைமைகளில் பெரிய மாற்றங்கள் நிகழவில்லை.  

“பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தின் கீழ், தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள கைதிகள் மீது, மோசமான, கட்டமைக்கப்பட்ட சித்திரவதைகள் இடம்பெறுகின்றன. உலகில் வேறேங்கும் இல்லாதளவுக்கு இலங்கையில் கைதிகள் மீது சித்திரவதைகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன” என்றெல்லாம், அவர் கொழும்பில் செய்தியாளர்களிடம் கூறியிருந்தார்.  

“போர்க்குற்றங்களை இழைத்தவர்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படவில்லை. இது தொடர்பாக, சர்வதேச சமூகத்துக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகளைக் காப்பாற்ற அரசாங்கம் விரைவாகச் செயற்படவில்லை” என்றும் அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார். இதுதான் இலங்கை அரசாங்கத்துக்கு எரிச்சலையும் கோபத்தையும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.  

2015 ஆம் ஆண்டு, ஜனவரி எட்டாம் திகதி, பதவியில் இருந்து இறக்கப்பட்ட மஹிந்த ராஜபக்ஷ அரசாங்கம், ஐ.நா சிறப்பு அறிக்கையாளர்களையும் அவர்களின் அறிக்கைகள் கருத்துகளையும் எவ்வாறு அணுகியதோ, அதற்கு எவ்வாறான பிரதிபலிப்பை வெளியிட்டதோ, அதேபோன்ற தோரணையைத்தான் இப்போதும் காண முடிகிறது.  

ஐ.நா உள்ளிட்ட சர்வதேச சமூகத்தின் தீவிரமான கண்காணிப்பிலும் நெருக்கடிகள் சூழ்ந்திருந்த நிலையிலும்தான், இந்த அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்தது. சர்வதேச அழுத்தங்களைக் குறிப்பாக, ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையின் அழுத்தங்களைக் குறைக்கின்ற நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டிய பொறுப்பு, அரசாங்கத்துக்கு இருந்தது,  
அதனால், சர்வதேச சமூகத்திடம் பல்வேறு வாக்குறுதிகளையும் கொடுத்திருந்தது. அவ்வாறு கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள்தான், இப்போது அரசாங்கத்துக்கு மெல்லமெல்ல நெருக்கடிகளை ஏற்படுத்தி வருகின்றன.  

போர் முடிவுக்கு வந்த பின்னர், மஹிந்த ராஜபக்ஷ அரசாங்கம், பொறுப்புக்கூறல், நல்லிணக்கம், அரசியல் தீர்வு, அதிகாரப்பகர்வு என்று சர்வதேச சமூகத்திடம் பல்வேறு வாக்குறுதிகளைக் கொடுத்தது.

ஆனால், எதையும் நிறைவேற்றாதபோது தான், ஜெனிவாவில் ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையில் தீர்மானங்களைச் சந்திக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. அதுபோன்றே, தற்போதைய அரசாங்கமும் பதவிக்கு வந்தவுடன் வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசியது.  

ஆனால், அந்த வாக்குறுதிகளை உரிய வகையிலோ உரிய காலத்துக்குள்ளாகவோ நிறைவேற்றத் தவறியிருக்கிறது. வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுவதில் இலங்கை அரசாங்கம் இழுத்தடித்து வருகிறது என்பது சர்வதேச சமூகத்துக்கு கொஞ்சமேனும் புரியத் தொடங்கியிருக்கிறது என்பதைத்தான், ஐ.நா சிறப்பு அறிக்கையாளர்களின் கருத்துகள் எடுத்துக் காட்டுகின்றன.  

தனது பயணத்தின் முடிவில் பென் எமர்சன் வெளியிட்டுள்ள கருத்துகள் அரசாங்கத்துக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தக் கூடியதுதான். ஒரு கேள்விக்குப் பதிலளித்த அவர், “இலங்கை அரசாங்கம் வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றாவிடின், ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையிடம் இருந்து, இந்த விவகாரம் பாதுகாப்புச் சபைக்குக் கூட கொண்டு செல்லப்படலாம்” என்று கூறியிருந்தார்.  

‘இலங்கை விவகாரம் பாதுகாப்புச் சபைக்குக் கொண்டு செல்லப்படும்’ என்று எச்சரிக்கும் தொனியில் அவர் கருத்தை வெளியிடாத போதும், அதற்கான வாய்ப்புகள் உண்டு என்பதையே சுட்டிக்காட்டியிருந்தார்.  

பாதுகாப்புச் சபைக்கு இந்த விவகாரம் செல்வதற்கு, தற்போதுள்ள பூகோள அரசியல் சூழலும் இலங்கையின் வெளிவிவகாரக் கொள்கையும் இடமளிக்காது. ஆனால், காலமாற்றத்தில் அதற்கான வாய்ப்புகளை நிராகரிக்க முடியாது.  

ஆனால், சர்வதேச சமூகத்துக்கான வாக்குறுதிகள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்பதில், ஐ.நா சிறப்பு அறிக்கையாளர்கள் உறுதியாக இருக்கிறார்கள். பென் எமர்சனின் கருத்தே அதற்கு ஓர் உதாரணம். 

கொழும்பிலேயே இவர் இந்தளவுக்கு விமர்சனங்களை முன்வைத்திருக்கிறார் என்றால், அவர், ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையில் சமர்ப்பிக்கப் போகும் அறிக்கை எந்தளவுக்குப் பாரதூரமானதாக இருக்கும் என்பதுதான் இலங்கை அரசாங்கத்துக்கு இப்போது முக்கியமான பிரச்சினை.  

மோனிகா பின்டோ கூட, கொழும்பில் மிகத் தீவிரமான குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்திருக்கவில்லை. ஆனால், ஜெனிவாவில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அவரது அறிக்கை, மிகக் கடுமையானதாக இருந்தது.  

அந்த நிலையில் இருந்து பார்க்கும்போது, பென் எமர்சனின் அறிக்கை இலங்கைக்கு பெரியதொரு சவாலாகவே இருக்கும். அதுவும், இந்த அறிக்கை வரும்போது, இலங்கை அரசாங்கம் ஜெனிவாவில் வாக்குறுதி கொடுத்து ஓராண்டு ஆகியிருக்கும்.   

ஜெனிவா வாக்குறுதிகளைக் காப்பாற்ற அரசாங்கம் இற்றைவரை, எந்த நகர்வையும் எடுக்காத நிலையில்தான் இருக்கிறது. எஞ்சிய காலத்திலும்கூட, இந்த அரசாங்கம் சர்வதேசத்திடம் கொடுத்த வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றும் என்ற நம்பிக்கை யாரிடமும் இல்லை.  

“ஐ.நா அறிக்கையாளர்கள் இராஜதந்திரம் தெரியாதவர்கள், நாகரீகமற்றவர்கள், இராணுவ அதிகாரி போன்ற தொனியில் பேசுகிறார்கள்” என்று அமைச்சர் விஜேதாச ராஜபக்ஷ கூறியிருந்தார்.  

அவ்வாறு அவர்கள் நடப்பதற்குக் காரணம், இலங்கை அரசாங்கம் ஐ.நாவையும் சர்வதேசத்தையும் ஏமாற்றுகிறது என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால்தான், “சர்வதேசத்தின் பொறுமைக்கும் ஓர் எல்லை உண்டு” என்று அவர் கூறியிருந்தார்.  

ஐ.நா அறிக்கையாளர்கள், உலகின் பல நாடுகளின் பல்வேறு சூழல்களைச் சென்று பார்வையிட்டு, அறிக்கை தயாரிப்பவர்கள். ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஒவ்வொரு அனுபவம் கிடைக்கும். ஆறு ஆண்டுகள் ஐ.நா அறிக்கையாளராக இருந்து பெற்ற அனுபவத்தின் அடிப்படையில்தான், பென் எமர்சன், உலகில் வேறெங்கும் நடக்காத மோசமான சித்திரவதைகள் இலங்கையில் நடப்பதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.  

ஆனால், அரசாங்கமோ, ஐ.நா அறிக்கையாளர்களை அனுபவமற்றவர்களாக, இங்கிதம் தெரியாதவர்களாக அடையாளப்படுத்த முனைகிறது. மோனிகா பின்டோ விவகாரத்திலும் கூட விஜேதாச ராஜபக்ஷ, “10 நாட்கள் இங்கு வந்து தங்கியிருந்துவிட்டுச் செல்பவர்களால், இங்குள்ள நிலைமையை எவ்வாறு கணிப்பிட முடியும்” என்று கூறியிருந்தார்.  

ஐ.நா அறிக்கையாளர்கள், நாட்கணக்கில் பயணங்களை மேற்கொண்டுதான் கள ஆய்வுகளை மேற்கொள்வது வழக்கம். இது, தற்போதைய அரசாங்கத்துக்கு நன்றாகவே தெரிந்த விடயம்தான். இந்த வழக்கம்தான் உலகெங்கும் இருக்கிறது. இலங்கையிலும் இதுவரையில் இருந்தது.  

இப்போதுதான் திடீரென புதியதொரு நடைமுறை வந்ததுபோல, விஜேதாச ராஜபக்ஷ பிதற்றுகிறார்.  

சில நாட்கள் தங்கியிருந்து ஆய்வு செய்வார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டுதான், இலங்கைக்கு ஐ.நா அறிக்கையாளர்களை அழைப்பதற்கு ஜெனிவாவில் அரசாங்கம் வாக்குறுதிகளை அளித்தது. இதே அரசாங்கம்தான் அவர்களை, “வாருங்கள்” என்றும் அழைப்பு விடுத்தது. 

அவர்கள் வந்து அறிக்கைகளைத் தமக்குச் சார்பாகக் கொடுக்கவில்லை என்றதும், ஐ.நா அறிக்கையாளர்களை அரசாங்கம் விமர்சனம் செய்யத் தொடங்கியிருக்கிறது.  

ஐ.நா மனித உரிமை ஆணையாளராக இருந்த நவநீதம்பிள்ளை அம்மையாரை இப்படித்தான், வம்புக்கு இழுத்து, மஹிந்த ராஜபக்ஷ அரசாங்கம் வாங்கிக் கட்டும்நிலை ஏற்பட்டது. இதைத் தற்போதைய அரசாங்கம் மறந்து விட்டதா என்று தெரியவில்லை.  

பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டமூலம் தொடர்பாக பென் எமர்சனின் விமர்சனங்களையோ கருத்துகளையோ ஏற்பதற்கு விஜேதாச ராஜபக்ஷ தயாராகவே இல்லை. “ஐ.நாவின் வழிகாட்டுதல்களுக்கு ஏற்ப, செயற்பட முடியாது. எமது நாடாளுமன்றம்தான் அதைத் தீர்மானிக்கும்” என்று அவர் கூறியிருக்கிறார்.  

ஆக, ஐ.நாவின் ஆலோசனைகளையும் அறிவுரைகளையும் புறக்கணித்துச் செயற்படத் தயார் என்ற கட்டத்துக்கு இலங்கை அரசாங்கம் வரத்தொடங்கி விட்டது.  

இது இலங்கை அரசாங்கம் எதிர்கொள்ளப் போகும் பேராபத்து ஒன்றுக்கான அறிகுறிதான்.   
ஐ.நாவையும் சர்வதேச சமூகத்தையும் தம்முடன் ஒத்து ஊத வேண்டும் என்று அரசாங்கம் எதிர்பார்க்கிறது. இந்த எதிர்பார்ப்பு அரசாங்கத்தை நெருக்கடியான நிலை ஒன்றுக்குள் கொண்டு செல்லக்கூடும்.  

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/ஆபத்தான-பாதையில்-கால்-பதிக்கும்-அரசு/91-201140

Categories: merge-rss

சுயம் இழந்த ‘முஸ்லிம்’ அரசியல்

Mon, 24/07/2017 - 05:47
சுயம் இழந்த ‘முஸ்லிம்’ அரசியல்
 

உலக அரசியலில் பெரும் அனுபவங்களைக் கொண்டிருக்கின்ற அதேநேரத்தில், இலங்கையின் அரசியலில் நெடுங்காலமாகச் செல்வாக்குடன் இருந்து வரும் முஸ்லிம்களின் பிரச்சினைகளுக்கும் அபிலாஷைகளுக்கும் தீர்வைப் பெற்றுக் கொடுக்க முடியாத கையறுநிலையிலேயே முஸ்லிம் சார்பு அரசியல் பயணித்துக் கொண்டிருக்கின்றது.   

தனித்துவ அரசியலைச் செய்வதாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் முஸ்லிம் கட்சிகள், பெருந்தேசியக் கட்சிகளில் ‘நக்குண்டு நாவிழந்து’ போயிருக்கின்றன.   

ஐக்கிய தேசியக் கட்சியிலும் சுதந்திரக் கட்சியிலும் நேரடியாகச் சங்கமமாகி இருக்கின்ற முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள், தமது சமூகத்தின் குரலாக அன்றி, அந்தந்தக் கட்சிகளின் அழுக்குகளைக் கழுவிக் கொடுக்கும் வேலையைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கின்றார்கள்.   
வெளிநாட்டுக்குச் செல்வதற்காகத் தனது பெயரை மாற்றுகின்ற நபர்கள் நம்மிடையே இருக்கின்றார்கள். முஸ்லிம் என்ற அடையாளத்தை, மறைத்து பெரிய பெரிய சிங்களக் கம்பனிகளில் தொழில்புரிபவர்களும் இருக்கின்றார்கள். விளையாட்டு அணிகளில் இடம்பிடிப்பதற்காக மத அடையாளத்தைப் புறக்கணித்தவர்களும் இல்லாமலில்லை.

கிட்டத்தட்ட இப்படித்தான் இன்று முஸ்லிம்களின் அரசியலும் ‘எதற்காகவோ’ சுயமிழந்து நிற்கின்றது.   

இவ்வளவு காலமாகத் தமக்கு ஒரு பிடியாக இருந்து வந்த எதிர்க்கட்சி அரசியலை முஸ்லிம்கள் இழந்திருக்கின்றார்கள். இன்றைய ஆட்சியில் எதிர்க்கட்சி ஆசனத்தில் ஒரு முஸ்லிம் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் இல்லை. அதனால் ஆளும் தரப்பில் ஏதாவது தவறுகள் இடம்பெறும் போது, உயரிய சபையில் பேசுவதற்கும், எதிரணியை அதன்பால் வழிநடாத்துவதற்கும் முஸ்லிம் பிரதிநிதி ஒருவரை வரலாற்றில் இம்முறை நாம் இழந்திருக்கின்றோம்.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எல்லா நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் ஆளும்கட்சியிலேயே இருக்கின்றனர். இதில் கட்சித் தலைவர்களும் அமைச்சர்களும் அரை அமைச்சர்களும் உள்ளடக்கம். அப்போதும் குறிப்பிடத்தக்க பயன்கள் எதுவுமில்லை என்றுதான் கூற வேண்டியுள்ளது.   

225 பேரைக் கொண்ட இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் 21 முஸ்லிம் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இருப்பது என்பது மிகப் பெரும் பலமாகும். இன்று நாட்டில் முஸ்லிம் மக்கள் எதிர்நோக்கியிருக்கின்ற எத்தனையோ தலையாய பிரச்சினைகளை ஒன்றிணைந்து தீர்த்து வைத்திருக்க முடியும்.   

அதை ஆட்சியாளர்கள் சீர்செய்யவில்லை என்றால், முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் ஆட்சிக் கட்டமைப்பில் கடுமையான அதிர்வை உண்டு பண்ணவும் முடியும். ஆனால், தாம் அங்கம் வகிக்கும் பெருந்தேசியக் கட்சிகளின் வேலைத்திட்டங்களுக்கு மாறாகச் செயற்படக் கூடாது என்றும், முஸ்லிம் கட்சியைச் சேர்ந்த தமக்கு வரும் வரப்பிரசாதங்கள் தடைப்பட்டு விடக் கூடாது என்பதற்காகவும் தனித்தனி வழிகளில் முஸ்லிம் எம்.பிக்கள் பயணிப்பதால் 21 எம்பிக்கள் என்ற கூட்டுப் பலத்தை பயன்படுத்த முடியவில்லை.   

இதை இன்னுமொரு வகையிலும் சொல்ல முடியும். அதாவது, எந்த அரசியல்வாதிக்கு எதைக் கொடுத்தால் அவர் அடங்கியிருப்பார் என்பதையும் எந்தக் கட்சித் தலைவரை எவ்விடத்தில் பிடித்தால் அவருடைய பிடி இறுகும் என்பதையும் பெருந்தேசியக் கட்சிகள் நன்றாக அறிந்து வைத்திருக்கின்றன.   

இதனால் ஆட்சிக்கு முட்டுக் கொடுக்கும் முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகளால் கூட ஆட்சியாளர்களை ஆட்டுவிக்க முடியாதிருக்கின்றது. இது எந்தளவுக்கு என்றால், முஸ்லிம் எம்.பிக்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து கூட, ஜனாதிபதியுடன் ஒரு சந்திப்பை மேற்கொள்ள நேரமொதுக்கிப் பெற முடியாத நிலையே காணப்படுகின்றது.   

அநேகமான மக்கள் பிரதிநிதிகளுக்குத் தமது பதவியின் தாற்பரியம் தெரிவதில்லை. தமக்கு மக்கள், வாக்குகள் ஊடாக அளித்த ஆணை என்பது, எதற்காக என்று அவர்கள் அறியாதவர்கள் போல நடிக்கின்றார்கள்.   

பல அரசியல்வாதிகள், கடந்த தேர்தலுக்கு செலவு செய்த பணத்தை உழைக்கும் காலஅவகாசமாகவே தமது பதவிக்காலத்தை கருதுகின்றனர். இன்னும் சிலர், தாம் மக்களுக்குச் செய்த சேவைக்காக அவர்கள் செய்த கைமாறுதானே இது என எண்ணுகின்றனர். சிலர் அடுத்த தேர்தலில் வெற்றியீட்டுவதற்கான முதலீட்டுக் களமாக இதை எண்ணுவதுண்டு. விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய அரசியல்வாதிகள் மட்டும் இதற்கு விதிவிலக்கு எனலாம்.   

பன்னெடுங்காலமாக முஸ்லிம்கள் சந்தித்த இழப்புகளுக்கான பரிகாரங்கள், அபிலாஷைகள், வேண்டுதல்கள் இன்னும் கிடப்பில் கிடக்கத்தக்கதாக நிகழ்காலத்தில் மேலும் அதிகமான நெருக்குவாரங்களைச் சந்தித்துள்ளனர்.   

இவற்றைத் தொகுத்து நோக்கினால், அரசமைப்பு மறுசீரமைப்பு, இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வுத் திட்டம், இனவாதத்தின் மேலாதிக்கம், வடக்கு முஸ்லிம்களின் மீள்குடியேற்றம், அவர்களின் காணிப்பிரச்சினை, வடக்கு கிழக்கில் வாழும் முஸ்லிம்களின் காணிப் பிரச்சினைகள், பறிபோன காணிகளைப் பெற்றுக் கொடுத்தல், சிங்களக் குடியேற்றங்கள், தொல்பொருள் வலயப் பிரகடனங்கள், சிவில் நிர்வாகப் புறமொதுக்கல்கள் மற்றும் வடக்கு, கிழக்குக்கு வெளியில் வாழும் முஸ்லிம்களின் இருப்பு, அவர்களது தனித்துவத்தைக் காப்பாற்றல், கடும்போக்குச் சக்திகளின் நெருக்குவாரங்கள் எனப் பல பிரச்சினைகளை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.   

இவற்றுக்கெல்லாம் தீர்வு காண முயற்சிக்க வேண்டிய பொறுப்பு முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகளுக்கு இருக்கின்றது.   

இவற்றுள் மிக முக்கியமானவை அரசமைப்புத் திருத்தமும் அதனூடான இனப்பிரச்சினைத் தீர்வும் அத்தோடு இனவாத சக்திகளின் மேலாதிக்கமும் எனலாம். இனவாத சக்திகளின் செயற்பாடுகளுக்குப் பின்னால், பெரும் அரசியல் போய்க் கொண்டிருக்கின்றது.  

 சியோனிசமும் இந்து மாசமுத்திரத்தில் உருவாகியிருக்கின்ற மதவாதமும் இலங்கையிலுள்ள பெருந்தேசிய வாதத்துடனும் பெரும்மதவாதத்துடனும் ஒரு நிகழ்ச்சி நிரலுக்காகத் திரைக்குப் பின்னால் ஒன்றிணைந்து செயற்படுவதைக் கூர்ந்து அவதானிப்போர் உணர்ந்து கொள்கின்றனர்.   

அமெரிக்கா, இஸ் ரேல், சீனா, இந்தியா ஆகிய நாடுகள் ஒரு தீவுக்கூட்டத்தில் அரசியல் செய்வது போல, இலங்கைத் தீவின் அரசியலில் செல்வாக்குச் செலுத்துகின்றன. அத்தோடு அரசியல், இராணுவ, இராஜதந்திர முதலீடுகளைச் செய்கின்றன.   

ஆனால், திரைக்குப் பின்னால் யார் எதைச் செய்தாலும் தெருவில் வந்து இனவாதம் பேசுவோரைக் கைது செய்து, அதற்குப் பின்னால் இருப்போரை ஏன் அரசாங்கம் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்பதே முஸ்லிம்களின் மனதிலுள்ள கேள்வியாகும்.   

இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் மிக சுலபமானது. அதாவது, சிங்களக் கடும்போக்கு வாக்காளர்களின் வாக்குகளை இழந்து விடக்கூடாது என்று சுதந்திரக் கட்சியும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் நினைப்பதே இதற்குக் காரணமாகும்.   

இருப்பினும், “இது ஆட்சியைக் கவிழ்ப்பதற்கான சதி” என்று ஆளும் கட்சி சொல்கின்ற கதையை சில முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் இன்னும் ஒப்புவித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். அப்படியென்றால், ஆட்சி மாற்றச் சதிக்கு ஆளும்கட்சியே விரும்புகின்றதா என்ற கேள்விக்கு அவர்களிடம் பதிலில்லை.   

அரசமைப்பு மறுசீரமைப்பு மிக முக்கியமானதாகும். ஏனெனில், இந்த அரசமைப்பு மறுசீரமைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டே இனிவரும் காலத்தில், நாட்டின் ஆளுகைக்கு அவசியமான சட்டவலுவுள்ள ஏற்பாடுகள் மேற்கொள்ளப்படவுள்ளன.   

தேர்தல் முறைமை மீளாய்வு, உறுப்பினர் தெரிவு போன்ற பல விடயங்கள் இருந்த போதும், இதில் இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு முக்கிய இடத்தைப் பிடிக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது.   

புதிய அரசமைப்பு எவ்வாறான மாற்றங்களைக் கொண்டு வரும் என்பதும், பௌத்த பீடங்களே எதிர்த்துள்ள நிலையில், அரசமைப்பைக் கொண்டு வருவது சாத்தியமா என்பதும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை. எவ்வாறாயினும், குறைந்தபட்சம் தற்போதிருக்கின்ற அரசமைப்பில் சிறுசிறு மாற்றங்களை மேற்கொண்டாவது, புதிய அரசமைப்பைக் கொண்டு வர வேண்டிய அழுத்தம் அரசாங்கத்துக்கு இருக்கின்றது என்பது வெள்ளிடை மலை.   

இலங்கையில் ஓர் அரசமைப்புக் கொண்டு வரப்படும் என்றால், அது சிங்கள மக்களை எவ்விதத்திலும் பாதிக்காது என்பது சிறுபிள்ளைக்குக் கூட தெரிந்த யதார்த்தமாகும்.   
மறுபுறத்தில், இந்த அரசமைப்பில் தமிழர்களுக்கு பாதிப்பு இல்லை என்ற தொனியில் தமிழர் அரசியலில் கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. ஒருவேளை அவ்வாறு பாதகநிலைமைகள் ஏதேனும் இருக்கும் என்று தமிழ்த் தேசியம் சிந்தித்தால், இந்நேரம் அதற்கெதிராகக் கடுமையான நடவடிக்கைகளில் இறங்கியிருக்கும்.  

 எனவே, அவ்வாறு எதிர்ப்புக்காட்டல் எதுவும் முன்வைக்கப்படவில்லை என்பதே, உத்தேச அரசமைப்பு, தமிழர்களுக்குச் சாதகமானது என்பதை ஊகித்துக்கொள்ளப் போதுமானது.   
ஆனால், இலங்கையின் இரண்டாவது சிறுபான்மையினமான முஸ்லிம்கள் விடயத்தில் உத்தேச அரசமைப்பு எவ்விதமான பாதகமான ஏற்பாடுகளையும் உள்ளடக்கியிருக்கவில்லை என்ற உத்தரவாதத்தை யாரும் இதுவரை வழங்கவில்லை.   

அரசமைப்புத் தொடர்பான குழுக்களிலும் அங்கம் வகிக்கின்ற ஸ்ரீ லங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸின் தலைவர் ரவூப் ஹக்கீமோ, மக்கள் காங்கிரஸ் தலைவர் ரிஷாட் பதியுதீனோ அரசமைப்பில் என்ன உள்ளடங்கியிருக்கின்றது என்றோ அதனால் முஸ்லிம்களுக்குப் பாதகமில்லை என்றோ கூறவில்லை. ஏனைய எம்.பிக்களும் இது தொடர்பான அக்கறையைப் போதுமானளவுக்கு வெளிப்படுத்தவில்லை.   

அரச உயர்மட்டத்தில் மேற்கொள்ளப்படுகின்ற அரசமைப்பு மறுசீரமைப்புப் பணிகளைக் கூர்ந்து கவனித்து, மக்களுக்குச் சொல்ல வேண்டிய பொறுப்பும் அதில் பாதகங்கள் இருந்தால் அதற்கெதிராக இப்போதே குரல்கொடுக்க வேண்டிய, தார்மீகக் கடமையும் முஸ்லிம் கட்சித்தலைவர்கள் மற்றும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு இருக்கின்றது.   

உத்தேச அரசமைப்பானது நீண்டகாலம் புரையோடிப் போயுள்ள இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வுத்திட்டத்துக்கான அடிப்படை ஏற்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கும். அதன் அடிப்படையில் அதிகாரப் பகர்வு அல்லது பரவலாக்க அடிப்படையிலான தீர்வு வழங்கப்படும் வாய்ப்பிருக்கின்றது.   

எனவே, இதில் முஸ்லிம்களுக்குரிய பங்கு என்னவென்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டுமாயின், அரசமைப்பிலிருந்தே அது வழிநடாத்தப்பட வேண்டும். அதைவிடுத்து எல்லாம் கைமீறிப்போன பிறகு, “அதிகாரமில்லை” என்று தலையில் அடித்துக் கொள்வதில் பயனில்லை.   

இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வு என்பது வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களை இணைப்பது தொடர்பான சர்ச்சைக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைப்பதாக அமைந்திருக்கும். இதுவும் மிக முக்கியமான விடயமாகும்.   

இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வுப்பொதி, இணைந்த வடக்கு, கிழக்கில் முன்வைக்கப்பட வேண்டும் என்றே தமிழ் அரசியல்வாதிகள் விரும்புகின்றனர். அதற்கான காய்களையும் நகர்த்தியுள்ளனர். இதில் அவர்கள் பக்கமுள்ள நியாயங்களைக் கொச்சைப்படுத்த முடியாது.   

ஆனால், வடக்கையும் கிழக்கையும் இணைக்கக் கூடாது என்றே முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் சொல்லி வருகின்றனர். தமிழர்களின் நிலைப்பாட்டுக்கு எதிராக முஸ்லிம்கள் தமது நிலைப்பாட்டைப் பலமாக முன்வைத்ததன் விளைவாகவே முஸ்லிம்களின் ஆதரவைக் கோரி நிற்கும் நிலைமை, தமிழர்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ளது எனலாம்.   

இருப்பினும், குறிப்பாக வடக்கு, கிழக்கில் பிறந்த முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகளும் கிழக்கு முஸ்லிம் மக்களும் தமது நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக இருக்கின்றனர்.   

ஒருவேளை, எல்லாவற்றையும் மீறி இவ்விரு மாகாணங்களும் இணைக்கப்பட்டாலோ அல்லது பிரிந்திருக்கும் வடக்கு, கிழக்கில் தீர்வுத்திட்டம் முன்வைக்கப்பட்டாலோ அதில் முஸ்லிம்களுக்குரிய உப தீர்வு உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியது அவசியமாகும்.   

அதாவது, இணைந்த வடக்கு, கிழக்கு உருவானால், அதில் முஸ்லிம்களைப் பெரும்பான்மையாகக் கொண்ட ஒரு மாகாணமும் தமிழர்களைப் பெரும்பான்மையாகக் கொண்ட மாகாணமும் உருவாகலாம். அல்லது நிலத்தொடர்பற்ற தமிழ்,முஸ்லிம் மாகாணங்கள் உருவாகலாம்.  

 கிழக்கு மாகாணத்தின் முஸ்லிம் பிரதேசங்களை உள்ளடக்கியதும் தென்கிழக்கை மையமாகக் கொண்டதுமான ஒரு முஸ்லிம் அதிகார அலகு தரப்படலாம். இது எதுவுமற்ற, குறுகலான தீர்வுகளை முஸ்லிம்கள் ஏற்றுக் கொள்ளப் போவதில்லை. அப்படியாயின், இப்போதிலிருந்தே முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் அரசமைப்பு சீர்திருத்தத்தில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.   

தமிழர்களுக்கு, வடக்கு மாகாணம் எப்படியோ அதுபோலவே முஸ்லிம்களுக்கு கிழக்கு மாகாணமும் ஆகும். எனவே, கிழக்கில் உள்ள அரசியல்வாதிகள் ஒன்றிணைந்து குரல் கொடுக்க வேண்டும்.   

இதில் கிழக்குக்கு வெளியேயுள்ள முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகளையும் உள்ளீர்க்க வேண்டும். முஸ்லிம்கள் தனியொரு இனமாக, தேசியமாகத் திரள்வதற்கான அடிப்படையை உருவாக்க வேண்டும்.   

முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் எல்லோரும் பெரும்பான்மைக் கட்சிகளில் போட்டியிடுவதற்காகவும் பதவி பெறுவதற்காகவும் தமது சமூகத்தின் சுயத்தை இழந்து அரசியல் செய்யும் வங்குரோத்து தனத்துக்கு முடிவு கட்டவேண்டும்.   

ஒரு பொழுதுபோக்காக, பிச்சைக்காரனாக நடிக்கப்போய், வாழ்க்கை முழுவதும் கையேந்தும் அரசியலாக, முஸ்லிம் அரசியல் இருந்து விடக்கூடாது என்பதே மக்களின் வேண்டுதல்.     

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/சுயம்-இழந்த-முஸ்லிம்-அரசியல்/91-201141

Categories: merge-rss

குலையுமா கூட்டு அரசாங்கம்?

Sun, 23/07/2017 - 11:55
குலையுமா கூட்டு அரசாங்கம்?
Page-01-image-dd9cc696e9ecf1300770026ed6e8b547673bfaa7.jpg

 

கூட்டு அர­சாங்­கத்தில் அங்கம் வகிக் கும் ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சியைச் சேர்ந்த அமைச்­சர்கள் சிலர், இப்­போது, ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­ன­வுக் குத் தலை­வ­லியைக் கொடுக்கத் தொடங்­கி­யுள்­ளனர்.

வரும் செப்­டெம்பர் மாதம், பிரதி அமைச்­சர்கள், இரா­ஜாங்க அமைச்­சர்கள் 18 பேர் வரை, அர­சாங்­கத்தில் இருந்து வெளி­யேறி தனிக் குழு­வாகச் செயற்­படப் போவ­தாகக் கூறி வரு­கின்­றனர்.

உட­ன­டி­யாக உள்­ளூ­ராட்சித் தேர்­தலை நடத்த வேண்டும், பிர­தமர் பத­வியில் இருந்து ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்­கவை நீக்க வேண்டும் ஆகிய இரண்டு கோரிக்­கை­களை முன்­னி­றுத்­தியே, இந்தக் குழு­வினர், அர­சாங்­கத்தை விட்டு வெளி­யேறத் திட்­ட­மிட்­டி­ருக்­கின்­றனர்.

இரண்டு ஆண்­டு­க­ளுக்கு முன்னர் ஐ.தே.க.வும், ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சியும் இணைந்து உரு­வாக்­கிய இந்தக் கூட்டு அர­சாங்­கத்­துக்கு வந்­தி­ருக்­கின்ற ஆகப் பிந்­திய ஆபத்து இது. இதற்குப் பின்­ன­ணி யில் மஹிந்த ராஜபக் ஷ தலை­மை­யி­லான கூட்டு எதி­ரணி தான் இருக்­கி­றது என்­பது ஒன்றும் இர­க­சி­ய­மான விட­ய­மல்ல.

கூட்டு எதி­ரணி தான், உள்­ளூ­ராட்சித் தேர்­தலை உட­ன­டி­யாக நடத்த வேண்டும் என்று ஒற்­றைக்­காலில் நிற்­கி­றது. அதற் குக் கார­ணமும் இருக்­கி­றது.

இப்­போ­தைய நிலையில் மஹிந்த ராஜபக் ஷவும், கூட்டு எதி­ர­ணியும், ஏதோ ஒரு கலகக் குழு­வி­ன­ரா­கவே அடை­யா­ளப்­ப­டுத்­தப்­ப­டு­கின்­றனர்.

இந்த நிலையை மாற்றி, தமக்­கான ஓர் அர­சியல் அங்­கீ­கா­ரத்­தையும் அடை­யா­ளத்­தையும் பெற வேண்­டு­மானால், ஒரு தேர்­தலில் தமது பலத்தை வெளிப்­ப­டுத்த வேண்டும் என்று எதிர்­பார்த்­தி­ருக்­கிறார் மஹிந்த ராஜபக் ஷ .

அவர் இன்­னமும் ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சியை விட்டு அதி­கா­ர­பூர்­வ­மாக வெளி­யே­றி­ய­தாக அறி­விக்­காமல் இருப்­ப­தற்குக் கார­ணமே, அத்­த­கைய ஓர் அடை­யா­ளத்தைப் பெறு­வ­தற்­காகத் தான்.

அந்த அடை­யாளம் கிடைத்­ததும் அவர் தனது புதிய அர­சியல் கட்­சியை பகி­ரங்­கப்­ப­டுத்­துவார். அதற்­கான தரு­ணத்தை ஏற்­ப­டுத்திக் கொள்­வ­தற்­கா­கவே, கூட்டு எதி­ரணி உள்­ளூ­ராட்சித் தேர்­த­லுக்கு வலி­யு­றுத்தி வரு­கி­றது.

மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சேன தலை­மை­யி­லான ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சிக்கு கீழ்­மட்டச் செல்­வாக்கு இல்லை. அதனால், தான் உள்­ளூ­ராட்சித் தேர்­தலை எதிர்­கொள்ளத் தயங்­கு­கி­றது.

இந்த நிலையில், மஹிந்த ராஜபக் ஷவின் நிகழ்ச்சி நிர­லுக்குள் செயற்­ப­டு­கின்ற அமைச்­சர்கள் சிலரே, உள்­ளூ­ராட்சித் தேர்­தலை நடத்த வேண்டும் என்ற நிபந்­த­னையை விதித்­தி­ருக்­கின்­றனர்.

அது­மாத்­தி­ர­மன்றி, பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்­கவை பிர­தமர் பத­வியில் இருந்து நீக்க வேண்டும் என்றும் இவர்கள் ஜனா­தி­ப­தி­யிடம் நிபந்­தனை விதித்­துள்­ள­தாக  கூறப்­ப­டு­கி­றது.

இவர்­க­ளுடன் ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சேன நடத்­திய கலந்­து­ரை­யா­டலின் போது, ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்­கவை நீக்கி விட்டு, மஹிந்த ராஜபக் ஷவை பிர­த­ம­ராக நிய­மிக்க வேண்டும் என்று பிரதி அமைச்சர் அருந்­திக பெர்­னாண்டோ கூறி­யி­ருக்­கிறார்.

அண்­மையில் மஹிந்த ராஜபக் ஷ ஜப் பான் சென்­றி­ருந்த போது, இவரும் தனி­யாகச் சென்று அவரைச் சந்­தித்துப் பேச்சு நடத்­தி­யி­ருந்தார் என்­பது குறிப்­பி­டத்­தக்­கது. மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சேன அர­சாங்­கத்தில் அங்கம் வகிக்­கின்ற ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சியைச் சேர்ந்த பலர் மஹிந்­தவின் தீவிர விசு­வா­சிகள் என்­பதில் சந்­தே­ க­மில்லை. அவர்கள் அர­சாங்­கத்­துக்குள் இருந்து தக­வல்­களை தெரிந்து கொள்­வ­தற்­கா­கவோ அல்­லது சந்­தர்ப்­பத்­துக்­கேற்ப நடந்து கொள்ளும் விதத்­திலோ தான், மைத்தி­ரி­பால சிறிசே­னவின் அர­சாங்­கத் தில் அங்கம் வகிக்­கின்­றனர்.

இவர்கள் தான் இப்­போது, அர­சாங்­கத்தில் இருந்து ஐ.தே.க.வை வெளி­யேற்றி விட்டு ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்சி அர­சாங்­கத்தை நிறுவ வேண்டும் என்று தொல்லை கொடுக்க ஆரம்­பித்­துள்­ளனர்.

ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சிக்கும் ஐ.தே.க. வுக்கும் இடை­யி­லான கொள்கை முரண்­பா­டு­களால் தான் இவர்கள் இவ்­வாறு நடந்து கொள்­கி­றார்கள் என்­றில்லை.

அர­சி­ய­ல­மைப்பு மாற்ற முயற்­சி­களைத் தடுப்­பதும், மஹிந்த ராஜபக் ஷவை மீண் டும் அதி­கா­ரத்­துக்கு கொண்டு வரு­வதும் தான், இவர்­களின் அடிப்­படை நோக்­க­மாக இருக்­கி­றது. அதனைத் தான் இவர்கள் செயற்­ப­டுத்தி வரு­கின்­றனர்.

ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சியில் உள்ள அதி­ருப்தி அணி­யி­னரை சமா­தா­னப்­ப­டுத் தும் வகையில் டிசம்பர் வரையில் பொறுத்­தி­ருக்­கு­மாறு ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சேன கோரி­யி­ருக்­கிறார். சந்­தி­ரிகா குமா­ர­துங்­கவும் கூட பேச்­சுக்­களை நடத்தி வரு­கிறார்.

ஆனாலும், அதி­ருப்தி அணி­யினர் எந்த முடி­வையும் எடுத்­த­தாக கூற­வில்லை. அவர்

கள் இந்தப் பதற்ற நிலை கடைசி வரை தொடர வேண்டும் என்றே விரும்­பு­வார்கள்.

ஏனென்றால், அர­சாங்­கத்­துக்கு நெருக்­கடி கொடுத்து எதையும் செய்­யாமல் தடுப்­பது தான் அவர்­களின் முதல் இலக்கு. 

இந்தக் குழப்­பங்­களால், அர­சாங்­கத்தின் பணிகள் முடக்­க­ம­டையும். அர­சி­ய­ல­மைப்பு மாற்ற முயற்­சி­களும் தா­மத­ம­டையும். இத­ னைத்தான் அவர்கள் எதிர்­பார்க்­கி­றார்கள். அர­சாங்­கத்தின் மீது குற்­றச்­சாட்­டு­களைச் சுமத்தி, அதன் இய­லா­மையை வெளிப்­ப­டுத்தி, பல­வீ­னப்­ப­டுத்­து­வ­தி­லேயே குறி­ யாக இருக்­கி­றார்கள்.

ஆனால், மஹிந்த ராஜபக் ஷவை பிர­த­ம­ ராக நிய­மித்தால் கூட, சுதந்­திரக் கட்­சி­யி ­னரின் ஆத­ர­வுடன் அவரால் அர­சாங்­கத் தை அமைக்க முடி­யாது. காரணம், பாரா­ளு­மன்­றத்தில் அவர்­க­ளுக்கு 95 உறுப்­பி­னர்கள் தான் உள்­ளனர்.

225 பேர் கொண்ட பாரா­ளு­மன்­றத்தில் அறுதிப் பெரும்­பான்­மைக்குத் தேவை­யான, 113 ஆச­னங்­களைப் பெறு­வ­தற்கு, மேலும் 18 உறுப்­பி­னர்­களின் ஆத­ரவைப் பெற வேண்டும்.

இது ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சி­யாலோ, அல்­லது மஹிந்த ராஜபக் ஷவி­னாலோ அவ்­வ­ளவு இல­குவில் சாத்­தி­ய­மான விட­ய­மாக இருக்­காது.

ஏனென்றால், மஹிந்த ராஜபக் ஷ பிர­த­ம­ராக பொறுப்­பேற்கும் அர­சுக்கு, 16 ஆச­னங்­களைக் கொண்ட  தமிழ்த் தேசி யக் கூட்­ட­மைப்பு ஒரு­போதும் ஆத­ர­வ­ளிக்­காது.  அது போலவே, 6 ஆச­னங்­களைக் கொண்ட ஜே.வி.பி.யும் ஆத­ரவு தராது.

ஏனைய கட்­சி­களின் ஆத­ர­வுடன் ஆட்­சி­ய­மைக்கும் தெரிவு ஒன்று இருந்தால், இந்த இரண்டு கட்­சி­க­ளி­னதும் ஆத­ரவை அவர்கள் பெற வேண்டும். அது சாத்­தி­ய­மில்லை.

அவ்­வா­றாயின் இருப்­பது ஒரே ஒரு தெரிவு தான். ஐ.தே.க.வுக்குள் பிள­வு­களை எற்­ப­டுத்தி, 18 பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­னர்­களை தமது பக்­கத்­துக்கு இழுப்­பது. மஹிந்த ராஜபக் ஷ இந்த உத்­தியை முன்னர் அதி­கா­ரத்தில் இருந்த போது ஒன்­றுக்கு இரண்டு தட­வைகள் கையாண்­டி­ருந்தார்.

அதன் மூலமே அவர் பாரா­ளு­மன்­றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்­பான்­மை­யையும் தக்க வைத்துக் கொண்டார்.

அது­போல இப்­போது செய்­வ­தற்கும் வாய்ப்­புகள் அரிது, ஐ.தே.க.வுக்­குள்­ளேயும் அதி­ருப்தி அணி­யினர் இருந்­தாலும், ஆட்­சியில் உள்ள தமது கட்சி அர­சாங்­கத்தை கவிழ்ப்­ப­தற்கு அவர்கள் துணை போவார்­களா என்­பது சந்­தேகம்.

எனவே, தற்­போ­தைய நிலையில், சுதந்­திரக் கட்சி அர­சாங்­கத்தை அமைக்க வேண்டும் என்று ஜனா­தி­ப­திக்கு அந்தக் கட்சி உறுப்­பி­னர்கள் கொடுக்­கின்ற அழுத்தம் போலி­யா­னதே. மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவை செய­லற்ற நிலைக்குள் தள்­ளு­வதும்,  ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க அர­சாங்­கத்தை குழப்­பு­வ­தற்­கா­கவும் தான் இவ்­வாறு நடந்து கொள்­கின்­றனர்.

அதே­வேளை, சுதந்­திரக் கட்­சியின் அதி­ருப்தி அணி­யினர் மிரட்­டு­வது போன்று, செப்­டெம்­ப­ரிலோ, டிசம்­ப­ரிலோ, அர­சாங்­கத்தை விட்டு வெளி­யே­றினால் அடுத்து என்ன நடக்கும்? ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க அர­சாங்கம் கவிழ்ந்து விடுமா? என்ற கேள்­விகள் உள்­ளன.

நிச்­ச­ய­மாக அப்­ப­டி­யொரு சூழலில், ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க அர­சாங்கம் கவிழ்­வ­தற்­கான வாய்ப்­புகள் குறைவு. ஏனென்றால், ஐ.தே.க.வுக்கு, பாரா­ளு­மன்­றத்தில் 106 ஆச­னங்கள் இருக்­கின்­றன. அறுதிப் பெரும்­பான்­மையை விட அவர்­க­ளுக்கு குறை­வாக இருப்­பது வெறும் 7 ஆச­னங்கள் தான்.

சுதந்­திரக் கட்­சியின் அதி­ருப்தி அணி­யினர் அர­சாங்­கத்தை விட்டு வெளி­யேறும் போது, 18 அல்­லது 20 பேர் தான் வெளியே செல்­வார்கள். எனவே கூட்டு அர­சாங்­கத்துக்கு அது பாதிப்பை ஏற்­ப­டுத்­தாது.

ஒரு­வேளை, ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­திரக் கட்­சியைக் காப்­பாற்­று­வ­தற்­காக, கூட்டு அர­சாங்­கத்தை விட்டு வெளி­யேற மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சேன முடி­வெ­டுத்­தாலும் கூட, ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க அர­சாங்கம் கவி­ழாது.

தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்பு வெளியில் இருந்து ஆத­ரவு கொடுக்க முடிவு செய்யக் கூடும். ஏனென்றால், தற்­போ­தைய நிலையில் மஹிந்த ராஜபக் ஷ அதி­கா­ரத்­துக்கு வரு­வதை தடுப்­ப­தற்கோ, இன்­னொரு தேர்­த­லுக்கு முகம் கொடுப்­பதை தவிர்ப்­ப­தற்கோ தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்பு வெளியில் இருந்து ஆத­ரவு கொடுக்கும் முடிவை எடுக்­கலாம்.

எவ்­வா­றா­யினும், கூட்டு அர­சாங்­கத்தை பிரிப்­பதே மஹிந்­தவின் திட்­ட­மாக இருக்­கி­றது. அதி­லி­ருந்து இந்தக் கூட்டைக் காப்பாற்றுவதே மைத்திரி,-ரணில்,- சந்திரிகாவின் முயற்சியாக உள்ளது.

மஹிந்த ராஜபக் ஷவைப் பொறுத்தவரையில், பிரதமர் பதவியைப் பிடிப்பது மாத்திரமே அவரது இப்போதைய திட்டம் அல்ல. அதற்கு அப்பால், 2020ஆம் ஆண்டு நடக்கப் போகும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தான் நிறுத்தப் போகும், கோத்தாபய ராஜபக் ஷவோ அல்லது வேறொரு வேட்பாளரோ தான் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதும் கூட அவரது இலக்குத் தான்.

அதற்கு இப்போதைய ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவைப் போட்டியிடாமல் தடுக்க வேண்டும். அவர் போட்டியிட்டால், தான் நிறுத்தும் வேட்பாளரின் வெற்றி கேள்விக்குறியாகும் என்பது மஹிந்தவுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

எனவே தான், எப்படியாவது இந்தக் கூட்டு அரசாங்கத்துக்கு ஆப்பு வைப்பதற்கு அவர் எத்தனிக்கிறார். இதனைக் கவனத்தில் கொண்டு தான், எப்படியாவது கூட்டை தக்கவைத்துக் கொள்ளும் போராட்டம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Weekly/samakalam/2017-07-23#page-1

Categories: merge-rss

வடமாகாண முஸ்லிம்களும் தமிழ்மக்களின் கடமையும்

Sun, 23/07/2017 - 08:28

s08-43b8e8a5cc727b6d77fd94003d93adc51636

வடமாகாண முஸ்லிம்களும் தமிழ்மக்களின் கடமையும்

 

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Weekly/samakalam/2017-07-23#page-8

Categories: merge-rss

யாப்புருவாக்கம் பிழைத்தால் – கடவுளிடமா கேட்பது?

Sun, 23/07/2017 - 05:45
யாப்புருவாக்கம் பிழைத்தால் – கடவுளிடமா கேட்பது? நிலாந்தன்:-

what-is-next.jpg

கடந்த பன்னிரண்டாம் திகதி கிளிநொச்சியில் கூட்டுறவாளர் மண்டபத்தில் சம்பந்தர் ஆற்றிய உரை கவனிப்புக்குரியது. அதே நாளில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் உறவினர்களை கட்டியணைத்தபடி சம்பந்தர் கூறிய ‘கடவுளிடம் கேளுங்கள்’ என்ற வாக்கியம் பிரசித்தமாகிய, கவனிக்கப்பட்ட அளவிற்கு சம்பந்தரின் உரை கவனிக்கப்படவில்லை. அந்த உரையில் அவர் கூறியவை புதியவை அல்ல. கடந்த ஆண்டு மன்னாரில் இடம்பெற்ற ‘தடம் மாறுகிறதா தமிழ்த் தேசியம்?’ கருத்தரங்கில் அவர் தெரிவித்தவற்றின் விரிவாக்கமே அந்த உரை. குறிப்பாக நாடாளுமன்றம் அரசியலமைப்புப் பேரவையாக மாற்றப்பட்ட பின்னிருந்து அதிலும் குறிப்பாக யாப்புருவாக்கப் பணிகளில் கூட்டமைப்பு ஒரு பங்காளியாக மாறியதிலிருந்து அவர் மேற்கண்டவாறு பேசி வருகின்றார். அவர் பேசியவற்றை ஒரே வரியில் சொன்னால் இனப்பிரச்சினைத் தீர்விற்கான சம்பந்தரின் வழி வரைபடம் அதுவெனலாம். அதைச் சிறிது விரிவாகப் பார்க்கலாம்.

இலங்கைத் தீவின் நவீன வரலாற்றில் எந்த ஒரு யாப்பிலும் தமிழ் மக்கள் பங்காளிகளாக இருக்கவில்லை. இப்போதுதான் முதற் தடவையாக தமிழ் மக்களின் பங்களிப்போடு ஒரு யாப்பு உருவாக்கப்பட்டு வருகின்றது. யாப்புருவாக்கத்திற்கான வழிநடத்தற் குழுவிலும், உப குழுக்களிலும் கூட்டமைப்பு பங்குபற்றி வருகிறது. இவ்வாறு தயாரிக்கப்படும் ஒரு புதிய யாப்பு நாடாளுமன்றத்தில் முன் வைக்கப்படும். இப்போதிருக்கும் நாடாளுமன்றத்தில் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக்கட்சியும், ஐக்கியத் தேசியக் கட்சியும் இணைந்துருவாக்கிய கூட்டு அரசாங்கத்தோடு தமிழ் மக்களும், மலையக மக்களும், முஸ்லிம் மக்களும், ஜே.வி.பியும் இணையும்பொழுது மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைப் பெறலாம். அப் பெரும்பான்மையின் மூலம் புதிய யாப்பு நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலைப் பெறும்.

இவ்வாறு உருவாக்கப்படும் புதிய யாப்பு இனப்பிரச்சினைக்கான ஒரு தீர்வையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்கும். எனவே இனப்பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்காக இப்போதிருப்பதைப் போல ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக்கட்சியும், ஐக்கியத் தேசியக் கட்சியும் கூட்டாட்சியில் இணைந்து செயற்பட வேண்டும். இக் கருத்தை அண்மையில் தன்னைச் சந்தித்த சிங்கப்பூர் வெளியுறவு அமைச்சரிடமும், அவுஸ்ரேலிய வெளியுறவு அமைச்சரிடமும் சம்பந்தர் கூறியிருக்கிறார்.

சம்பந்தரின் மேற்கண்ட வழிவரைபடத்தின் படி இலங்கைத் தீவின் நாடாளுமன்றமானது முதற் தடவையாக தமிழ் மக்களுக்கு சாதகமான ஒரு மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு முன்பு மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைக் கொண்டிருந்த எல்லா அரசாங்கங்களும் இனப்பிரச்சினையை மேலும் சிக்கலாக்கும் விதத்திலேயே செயற்பட்டன. திருமதி.சந்திரிக்காவின் காலத்தில் இப்படியொரு பெரும்பான்மை இல்;லாததன் காரணத்தினால்தான் அவர் கொண்டு வந்த தீர்வுப் பொதியை அமுல்ப்படுத்த முடியாமற் போனது. இலங்கைத் தீவின் நவீன வரலாற்றில் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக இயற்றப்பட்ட அனைத்துச் சட்டங்களும் பெரும்பான்மையினரின் ஆதிக்கத்தைப் பேணிய ஒரு நாடாளுமன்றத்திற்கு ஊடாகவே நிறைவேற்றப்பட்டன. இவ்வாறாக பெரும்பான்மையின் மேலாதிக்கத்தைப் பேணும் ஒரு நாடாளுமன்ற பாரம்பரியத்தில் முதற் தடவையாக தமிழ் மக்களுக்கு சாதகமான மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை ஒன்று கிடைத்திருக்கிறது.

சம்பந்தர் கூறுவதன் படி கூட்டமைப்பானது புதிய யாப்பின் சக நிர்மாணிகளில் ஒன்று. இவ்வாறு வரலாற்றில் ஒரு புதிய யாப்பில் தமிழ் மக்களும் சக நிர்மாணிகளாக இருப்பது என்பது இதுதான் முதற்தடவை. இவ்வாறு சக நிர்மாணிகளாக இருக்கும் தமிழ்த்தரப்பு மற்றொரு சக நிர்மாணியான அரசாங்கத்திற்கு நெருக்கடிகளை ஏற்படுத்தா விதத்திலேயே ஒரு தீர்வை கொண்டு வர வேண்டியிருக்கும். இப்படி அரசாங்கத்திற்கு நெருக்கடிகள் வராத ஒரு தீர்வு என்று சொன்னால் அதில் ஒற்றையாட்சி, சமஷ;டி போன்ற விடயங்களில் சில விட்டுக்கொடுப்பை செய்ய வேண்டியிருக்கும். உள்ளடக்கத்தில் சமஷ;டி இருந்தாலும் வெளித் தோற்றத்தில் அது தெரியாதபடிக்கு வார்த்தைப் பிரயோகங்கள் இருக்கும். எனவே இது விடயத்தில் அரசாங்கத்தின் எதிரிகளுக்கு பிடி கொடுக்கா விதமாக சில கருமங்களை தந்திரமாகவும், பகிரங்கப்படுத்தாமலும் முன்னெடுக்க வேண்டியிருக்கும். இதுதான் இனப்பிரச்சினைத் தீர்விற்கான சம்பந்தரின் வழிவரைபடம். இவ்வழி வரைபடத்தை நாம் அதன் பிரயோக வடிவத்தில் பின்வருமாறு பொழிவாகக் கூறலாம்.

கடும்போக்குடைய சிங்கள இனவாதத்தை மென்போக்குடைய சிங்கள இனவாதத்தோடு கூட்டுச் சேர்ந்து சிறுபான்மையாக்குவது. அதாவது தமிழ், முஸ்லிம், மலையகம் ஆகிய மூன்று தரப்புக்களும் மென் போக்குடைய இனவாதத்துடன் கூட்டுச் சேர்வதன் மூலம் கடும் போக்குடைய சிங்கள இனவாதத்தை தனிமைப்படுத்துவது அல்லது சிறுபான்மையாக்குவது என்று பொருள்.

கூட்டரசாங்கத்தில் இருந்து ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியானது வெளியேறக் கூடும் என்றவாறான எதிர்பார்ப்புக்கள் அதிகரித்து வரும் ஒரு பின்னணிக்குள் சம்பந்தரின் வழி வரைபடத்தில்; பிரயோக சாத்தியங்களைப் பார்ப்போம்.

இனவாதத்தை மோதி தோற்கடிப்பதை விடவும் அதை உடைத்து தோற்கடிப்பது இலகுவானது, சேதம் குறைந்தது என்று சம்பந்தர் நம்புகிறாரா? அவர் நம்புவதன் படி சிங்கள இனவாதத்தை கடும்போக்கு, மென்போக்கு என்று பிரித்துப் பார்க்க முடியுமா? சிங்கள மக்கள் மத்தியில் தோன்றிய பல இடது சாரிகளும், லிபரல் ஜனநாயகவாதிகளும் தொடக்கத்தில் இனவாதத் தன்மையற்றவர்களாக காட்சியளித்த போதிலும் இறுதியிலும் இறுதியாக அவர்கள் தஞ்சம் புகுந்த குகை எது? யாப்புருவாக்கத்திற்கான இப்போதிருக்கும் நாடாளுமன்ற நிலவரத்தை ஓர் அரிதான தோற்றப்பாடு என்று சம்பந்தர் நம்புவது தெரிகிறது. ஆனால் மூத்த அரசறிவியலாளரான மு.திருநாவுக்கரசு இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு எனப்படுவது தலைகளை எண்ணிப் பெரும்பான்மையைக் காட்டும் ஓர்எண்கணித விவகாரம் அல்ல என்று கூறுகிறார். அதே சமயம் பேராசிரியர் ஜெயதேவ உயாங்கொட’சிறீலங்காவின் சமாதானத்தைக் கட்டியெழுப்பும் திட்டமானது தொடங்கிய இடத்திற்கே மெதுவாகத் திரும்பி வந்துகொண்டிருக்கிறது (சநவரசniபெ வழ வாந னசயறiபெ டிழயசன)’ என்றும் ரணில் – மைத்திரி அரசாங்கத்தை’வயக்கெட்டது'(கநநடிடந) என்றும் கூறுகிறார்.

சம்பந்தர் கிளிநொச்சியில் உரையாற்றுவதற்கு சரியாக ஐந்து நாட்களுக்கு முன் இம்மாதம் 7ம் திகதி உயாங்கொட கொழும்பு ரெலிகிராஃபில் ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதியிருந்தார். அதில் அவர் இந்த அரசாங்கத்தின் அரைவாசி ஆட்சிக்காலத்தை கடுமையாக விமர்சித்திருக்கிறார். காணாமல் போனவர்களின் அலுவலகம் போன்ற சிறிய முன்னேற்றங்களைத் தவிர பெரிய அடிப்படையான மாற்றங்கள் எதையும் இந்த அரசாங்கம் செய்திருக்கவில்லை என்று அவர் எழுதியிருக்கிறார். மாற்றத்திற்கான ஓர் அணிச் சேர்க்கை எனப்படுவது மாற்றத்தின் பின் அதன் கோட்பாட்டு அடிப்படைகளை பலமாக நிறுவத் தவறி விட்டது என்பதனால் ஆட்சி மாற்றமானது அதன் சரியான பொருளில் உருமாற்றத்தைப் பெறத் தவறி விட்டது என்ற தொனிப்படவும் அவர் எழுதியுள்ளார்.

ஜெயதேவ சொன்ன அதே விடயத்தைத்தான் அரசுத் தலைவரின் ஒருங்கிணைப்புச் செயலரான ஷpரால் லக்திலகவும் வேறு வார்த்தைகளில் கூறியுள்ளார். ஏசியன் மிரரிற்கு அண்மையில் வழங்கிய ஓரு நேர்காணலில் ‘ராஜபக்ஷ அணியை கோட்பாட்டு ரீதியாகத் தோற்கடிப்பதற்கு கூட்டு அரசாங்கம் தவறிவிட்டது என்றும் அதுவே இந்த அரசாங்கத்தின் பலவீனமும்’ என்று லக்திலக கூறியுள்ளார்.

ஜெயதேவவும், லக்திலகவும் கூறுவது ஓர் அடிப்படையான விவகாரத்தை. ராஜபக்ஷ அணியை கோட்பாட்டு ரீதியாகத் தோற்கடிப்பது என்றால் என்ன? இனவாதத்தை தோற்கடிப்பது என்றுதானே அர்த்தம்? இனவாதத்தை தோற்கடிப்பது என்றால் என்ன? தனிய ராஜபக்ஷவைத் தோற்கடிப்பது மட்டும்தானா? மென் இனவாதிகளாகவும், லிபரல் இனவாதிகளாகவும் அல்லது லிபரல் ஜனநாயகவாதிகளாகவும் தோன்றும் இனவாதிகளையும் தோற்கடிப்பதுதான். மென் இனவாதிகள் தங்களை நீருக்குள் மிதக்கும் பனிக்கட்டிகளாக காட்டப் பார்க்கிறார்கள். பனிக்கட்டியானது நீரில் இருந்து புறத்தியானது போலத் தோன்றினாலும் இயல்பில் அதுவும் நீரைப் போன்றதே. எனவே இனவாதத்தை தோற்கடிப்பது என்பது அநேகமாக எல்லா சிங்கள அரசியல்வாதிகளும் தங்களைத் தாங்களே தோற்கடிப்பதுதான். தங்களுக்குள் ஏதோ ஒரு விகிதத்தில் ஒழித்திருக்கும் அல்லது வெளிப்படையாகத் தெரியும் ஒரு விலங்கைத் தோற்கடிப்பதுதான்.’நாங்கள் கூட்டாட்சியில் இணையவில்லையென்றால் ஐக்கியத் தேசியக் கட்சியும் கூட்டமைப்பும் இணைந்து ஒரு கூட்டாட்சியை உருவாக்கியிருந்திருப்பார்கள் அதைத் தடுக்கவே நாங்கள் கூட்டாட்சியில் இணைந்தோம்’ என்ற தொனிப்பட அண்மையில் மகிந்த சமரசிங்க கூறியிருப்பதை இங்கு சுட்டிக்காட்டலாம்.

ஆனால் அவ்வாறு இனவாதத்தை தோற்கடிப்பதற்குரிய கட்டமைப்பு மாற்றங்களையோ அல்லது சமூகப் பொது உளவியல் தயாரிப்புக்களையோ கூட்டரசாங்கம் செய்யத் தவறிவிட்டது என்ற தொனிப்பட உயாங்கொட விமர்சிக்கின்றார்.

இந்த அரசாங்கத்தின் அரைவாசி ஆட்சிக்காலம் கடந்து விட்ட ஒரு நிலையில் இனிமேல் கோட்பாட்டு அடிப்படைகளை மாற்றுவதோ பொது உளவியலை நல்லிணக்கத்தை நோக்கித் தயாரிப்பதோ கடினமாக இருக்கும். பதிலாக வரப்போகிற தேர்தல்களை நோக்கி வாக்கு வேட்டை வியூகங்களை வகுப்பதே உசிதமாயிருக்கும். இலங்கைத் தீவின் தேர்தல் வரலாற்றில் சிங்களக் கட்சிகளின் வாக்குவேட்டை வியூகம் எனப்படுவது பெருமளவிற்கு இனவாதத்தை கிளப்புவதுதான். ஆயின் இனவாதத்தை கோட்பாட்டு ரீதியாகத் தோற்கடிப்பது என்பது சாத்தியமான ஒன்றா?

ஆனால் சம்பந்தர் கூறுகிறார் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை மூலம் புதிய யாப்பானது அதன் முதற் தடையைத் தாண்டுமாக இருந்தால் அது ஒரு பெரிய முன்னேற்றம் என்று. இது விடயத்தில் பின்வரும் நிச்சயமற்ற நிலமைகள் உண்டு. முதலாவது கூட்டு அரசாங்கம் நீடித்திருக்குமா? என்பது. இரண்டாவது ஜே.வி.பியின் நிலைப்பாடு தொடர்ந்தும் மாறாதிருக்குமா என்பது?. மூன்றாவது நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலைப் பெற்ற யாப்பானது பொதுசன வாக்கெடுப்பிற்கு விடப்படும் போது முடிவு என்னவாய் அமையும்? மகாசங்கத்தினர் ஒரு புதிய யாப்பை எதிர்க்கிறார்கள். இது சாதாரன சிங்களப் பொது உளவியலில் தீர்மானிக்கக் கூடியதொன்று. சம்பந்தர் தன்னுடைய கிளிநொச்சி உரையில் மகரகம பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு விகாராதிபதியை மேற்கோள் காட்டி ஒரு விடயத்தைக் கூறியிருந்தார். பண்டாரநாயக்கா கொண்டு வந்த தீர்வை நாங்கள் எதிர்த்தோம். அதன் விளைவுகளை இப்பொழுது சந்திக்கிறோம். என்று அந்த பிக்கு தெரிவித்ததாக சம்பந்தர் உரையாற்றியுள்ளார். அப்படியானால் மகாநாயக்கர்களை மனமாற்றம் செய்யலாம் என்று அவர் நம்புகிறாரா? குறிப்பாக அஸ்கிரிய பீடம் மகிந்தவிற்கு ஆதரவானது. புதிய யாப்பிற்கு முதலில் எதிர்ப்பைக் காட்டியது அந்தப் பீடம்தான்.
மேற்கண்ட எல்லாத் தடைகளையும் தாண்டியே ஒரு புதிய யாப்பைக் கொண்டு வரவேண்டியிருக்கும். கொண்டு வந்த பின்னரும் நடைமுறைப் பிரச்சினைகளிருக்கும். கிளிநொச்சியில் வைத்து சம்பந்தர் கூறினார். ‘வழங்கப்படும் அதிகாரங்கள் உறுதியானவையாக இருக்க வேண்டும். மீளப் பெறப்படாத வகையில் இருக்க வேண்டும். அந்த அதிகாரங்களுக்கு எவ்விதமான தடைகளும் இல்லாதிருக்க வேண்டும். எவ்விதமாக குறுக்கு வழியிலும் அதிகாரங்களை உடைக்க முடியாத அளவில் இருக்க வேண்டும்’ என்று. ஆனால் அதிகாரங்களை மீளப்பெறுவது அல்லது பெற முடியாதது என்பது வெறுமனே ஒரு சட்டநுணுக்கப் பிரச்சினையல்ல. மாறாக அது ஒரு கோட்பாட்டு விவகாரமாகும்.
மீளப்பெற முடியாத அதிகாரங்கள் எனப்படுவது கூட்டாட்சித் தத்துவத்திற்குரியது. அங்கே அதிகாரங்களை குறிப்பிட்ட ஒரு தேசிய இனத்தின் கூட்டிருப்பிலிருந்து பிரிக்கப்பட முடியாதவை அல்லது அந்நியப்படுத்தப்பட முடியாதவை என்று விளக்கம் தரப்படுவதுண்டு. எனவே கூட்டாட்சி என்பதை புதிய அரசியலமைப்பானது ஒரு கோட்பாடாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் அதிகாரங்களை மாநிலம் பிரயோகிப்பது மத்திய அரசாங்கம் அதிகாரங்களை மீளப் பெறுவது போன்ற விவகாரங்களை கோட்பாட்டு ரீதியாக பொருள் கோட முடியாது. இலங்கைத் தீவின் அதிகாரக் கட்டமைப்பு, நிர்வாகக் கட்டமைப்பு போன்றன பல தசாப்தங்களாக இனவாதமயப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறான ஒரு நிர்வாக கட்டமைப்பிற்கூடாக அதிகாரங்களை பிரயோகிப்பது எப்படி? வடமாகாண சபையின் முதலமைச்சர் நிதியம் இன்று வரையிலும் இழுபடுவதை இங்கு சுட்டிக் காட்டலாம்.

யாப்புருவாக்கத்தின் சக நிர்மாணிகளாக இருப்பதனால் அரசாங்கம் யாப்பை மீறிச் செயற்படாது என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. 2015 ஜெனீவாத் தீர்மானத்தில் அரசாங்கமும் இணை அனுசரனையும் வழங்கியது. அதாவது அந்த தீர்மானத்தின் பங்காளி என்று அர்த்தம்;. ஆனால் தீர்மானத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கடப்பாடுகளை அரசாங்கம் போதியளவு நிறைவேற்றவில்லை என்று அண்மையில் இலங்கைக்கு வந்து போன ஐ.நாவின் சிறப்பு அறிக்கையாளரான பென் எமேர்சன் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

மேற்கண்டவைகள் அனைத்தையும் தொகுக்கும் பொழுது ஒரு கேள்வி எழுகிறது. இலங்கைத் தீவின் நாடாளுமன்றத்தில் உள்ள மிக மூத்த பழுத்த அரசியல்வாதியாகிய சம்பந்தருக்கு இவையெல்லாம் தெரியாதா? அல்லது தெரிந்தும் கிடைப்பதைப் பெறுவோம் என்ற ஒரு நிலைக்கு இறங்கி விட்டாரா? மேற்கண்டவைகளின் பிரகாரம் யாப்புருவாக்கப் பணிகள் தடக்குப்பட்டாலோ அல்லது அவர் தமிழ் மக்களுக்கு வாக்குறுதி அளித்தபடி ஒரு தீர்வை இந்த ஆண்டுக்குள் பெற்றுக் கொடுக்கத் தவறினாலோ தமிழ் மக்களுக்கு என்ன பதிலைச் சொல்லப்போகிறார்? தனது வழிவரைபடத்தைக் குறித்து உரையாற்றிய அதேநாளில் கிளிநொச்சியில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் உறவினர்களுக்குக் கூறியது போல கடவுளிடம் கேளுங்கள் என்றா?

http://globaltamilnews.net/archives/33803

Categories: merge-rss

சர்வதேச அழுத்தத்தை தமிழ் தலைமை பயன்படுத்துமா...?

Sat, 22/07/2017 - 21:16
சர்­வ­தேச அழுத்­தத்தை தமிழ் தலைமை பயன்­ப­டுத்­துமா...?

 

இலங்கை தற்­பொ­ழுது இரா­ஜ­தந்­தி­ரி­களின் வரு­கையால் திக்­கு­முக்­காடிப் போயி­ருக்­கின்­றது. ஐ.நா. மனி­த­வு­ரிமை ஆணை­ய­கத்தின் விசேட அறிக்­கை­யாளர், ஐ.நா. அர­சியல் விவ­கா­ரங்­க­ளுக்­கான செய­லாளர், அவுஸ்தி­ரே­லிய நாட்டின் வெளி­யு­றவு அமைச்சர், சிங்­கப்பூர் வெளி­யு­றவு அமைச்சர் என்ற பட்­டி­யலில் சுவிஸ் நாட்டின் தூது­வரும் இணைந்­துள்ளார். நல்­லாட்சி அர­சாங்­கத்தை அல்­லது ரணில் –மைத்­திரி கூட்­ட­ர­சாங்­கத்தை உரு­வாக்­கு­வதில் இவர்­க­ளு­­டைய பங்­க­ளிப்பும் குறிப்­பி­டத்­தக்க வகையில் இருந்­த­தென்­பதை அனை­வரும் அறிவோம். ஆட்சி மாற்­றத்தின் பின்னர் 2015 மற்றும் 2017 ஆம் ஆண்டு ஐ.நா. மனி­வு­ரி­மைகள் கூட்­டத்­தொ­டரில் இலங்கை அர­சாங்­கத்­திற்கு கால அவ­காசம் வழங்க வேண்டும் என்­ப­திலும், அதற்கு தமிழ்த்தேசியக் கூட்­ட­மைப்பின் தலை­வரை இணங்கச் செய்­வ­திலும் அவர்கள் வெற்றி கண்­டி­ருந்­தனர். 

இலங்கை அர­சாங்கம் இலங்­கையின் கேந்­திர முக்­கி­யத்­து­வத்தை பயன்­ப­டுத்திக் கொள்­வ­தற்கு சர்­வ­தேச சமூ­கத்­திற்கு ஒத்­து­ழைப்பு அல்­லது அனு­மதி வழங்­கி­ய­மை­யா­லேயே இந்த கால அவ­காசம் வழங்­கப்­பட்டு அர­சாங்­கத்தின் மீது அழுத்­தங்­களைக் குறைத்து ஒரு நெகிழ்வுப் போக்கை சர்­வ­தேச சமூகம் கடைப்­பி­டித்து வரு­கி­றது என்ற விமர்­சனம் பத்தி எழுத்­தா­ளர்கள் முதல் அர­சியல் ஆய்­வா­ளர்கள் சக­ல­ராலும் முன்­வைக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது. ஒடுக்­கப்­பட்ட தேசிய இன­மான தமிழ் தேசிய இனம் தனது கோரிக்­கை­களை முன்­வைத்து மக்­களை அணி­தி­ரட்டி போரா­டாத வகையில் எந்­த­வொரு நாடும் அந்த தேசிய இனத்தின் நலன்­களின் மீது பெரி­தாக அக்­கறை செலுத்­தாது என்றும் அந்தப் பிரச்­சி­னையை தனது நலன்­க­ளுக்­கா­கவே பயன்­ப­டுத்திக் கொள்ளும் என்றும் பல தரப்­பி­னராலும் சுட்­டிக்­காட்­டப்­பட்­டது. இந்த விமர்­ச­னங்கள் சென்­ற­டைந்­த­த­னாலோ என்­னவோ இன்று பல தரப்­பி­னரும் இலங்­கைக்கு விஜ­யங்­களை மேற்­கொள்­கின்­றனர். அத்­துடன் அர­சாங்­கத்­திற்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் வகையில் கருத்­துக்­க­ளையும் வெளி­யி­டு­கின்­றனர்.

தமிழ் தரப்பைப் பொறுத்­த­வ­ரையில் சர்­வ­தேச சமூ­கத்தை பகைத்துக் கொள்ள முடி­யாத ஒரு நிலை­யிலும் இரு பிர­தான கட்­சி­க­ளுடன் இணைந்து பணி­யாற்­றினால் எதை­யா­வது சாதித்து விடலாம் என்ற நிலை­யிலும்  எதிர்­பார்ப்­புக்­க­ளுடன் ஆட்சி மாற்­றத்­திற்கு ஒத்­து­ழைத்­தது. ஆட்சி மாற்றம் ஏற்­பட்­ட­வுடன் ஒரு புதிய அர­சி­ய­ல­மைப்பு உரு­வாகும். அதன் ஊடாக வெகு விரைவில் ஒரு அர­சியல் தீர்வு கிடைக்கும். அது நாம் வைத்த தேர்தல் விஞ்­ஞா­ப­னத்தை வெற்­றி­யடைச் செய்யும் என்று தமிழ்த்தேசியக் கூட்­ட­மைப்பின் தலைவர் தெரி­வித்­த­துடன், 2016 ஆம் ஆண்டின் இறு­திக்குள் இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்கு ஒரு அர­சியல் தீர்வு கிடைத்து விடும் என்ற நம்­பிக்­கை­யையும் ஊட்­டி­யி­ருந்தார். பின்னர் அது தன்­னு­டைய கணிப்­பீடு என்று நியா­யப்­ப­டுத்­தினார். இந்த ஆண்டின் தொடக்­கத்தில் அர­சியல் யாப்பு பணிகள் யாவும் சிறப்­பாக நடை­பெற்றுக் கொண்­டி­ருப்­ப­தா­கவும் இந்த ஆண்டு இறு­திக்குள் தீர்வு எட்­டப்­பட்டு விடும் என்றும் தெரி­வித்­தி­ருந்தார். ஆனாலும், இந்த ஆண்டும் கடந்த ஆண்டைப் போலவே நகரும் சாத்­தி­யமே அதிகம் உள்­ளது. 

காணாமல் ஆக்­கப்­பட்டோர் அலு­வ­ல­கத்­திற்கு எத்­த­கைய முடிவும் மேற்­கொள்ள அதி­காரம் இல்­லாத நிலையில் அதற்­கான ஒப்­பு­தலை ஜனா­தி­பதி வழங்­கி­யுள்ளார். அத்­துடன் அது ஏதோ சமா­தா­னத்தை நிலை­நாட்டக் கூடிய விதத்தில் செயற்­படும் என்­ப­தா­கவும் ஒரு மாயைத் தோற்­றமும் அர­சாங்­கத்தால் வெளிப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டுள்­ளது. 

அர­சியல் கைதிகள் விவ­காரம் முதல் மனி­த­வு­ரி­மைகள் ஈறாக ஐ.நா.வின் விசேட பிர­தி­நி­திகள் குழு தெரி­வித்­துள்ள கருத்­துக்­களை அவ­தா­னிக்­கையில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்பின் தலைவர் இன்னும் கொஞ்சம் காத்­தி­ர­மாக செயற்­பட்­டி­ருக்­க­லாமோ என்று எண்ணத் தோன்­று­கின்­றது. வழி­ந­டத்தல் குழு அர­சியல் யாப்பு தொடர்பில் 60 இற்கும் மேலான அமர்­வு­களை நடத்­தி­யி­ருக்­கி­றது. இந்த அமர்­வு­களில் தமிழ் மக்­களின் மீதும் பாரிய கவனம் செலுத்­தப்­பட்­டுள்­ள­தாக தெரி­ய­வில்லை. இதை அவ­தா­னிக்­கின்ற பொழுது இருக்­கின்ற அர­சியல் யாப்பில்  பாரிய மாற்­றங்கள் செய்­வ­தற்­கான வாய்ப்­புக்கள் இருப்­ப­தா­கவும் தெரி­ய­வில்லை.  அனைத்து அர­சியல் தலை­மை­க­ளி­னதும் எண்­ணமும் பல்­வேறு தரப்­பி­னராலும் வலி­யு­றுத்­தப்­படும் ஒரு தேர்­த­லுக்கு முகம் கொடுப்­பது எப்­படி என்­ப­தி­லேயே குவிந்­தி­ருப்­பதை அவ­தா­னிக்க முடி­கி­றது. ஆனால், எந்­த­வொரு கட்­சியும் தற்­போ­தைய சூழலில் தேர்­த­லுக்கு முகம் கொடுக்க தயா­ரில்லை என்­ப­தையும் அறிய முடி­கி­றது. 

எதை­யா­வது செய்து தேர்­தல்­களை ஒத்திப் போட வேண்டும் என்­ப­திலும் அது அர­சாங்­கத்­திற்கு நெருக்­கடி கொடுத்து விடக் கூடாது என்­ப­திலும் பிர­தான கட்­சிகள் அனைத்தும் ஒரே நிலையில் உள்­ளன. இதன் ­கா­ர­ண­மா­கவே அர­சியல் யாப்பை பௌத்த பிக்­குகள் விரும்­ப­வில்லை என்றும், அர­சியல் நிர்­ணய சபையில் இருந்து விமல் ­வீ­ர­வன்ச தரப்­பினர் வெளி­யே­று­கின்ற அறி­விப்­பையும் பார்க்க வேண்­டி­யுள்­ளது. தமிழ்த்தேசியக் கூட்­ட­மைப்பு தலை­மையைப் பொறுத்­த­வ­ரையில் முத­ல­மைச்­சரின் தனிப்­பட்ட செல்­வாக்கை குறைத்து அதன் மூலம் ஒரு மாற்றுத் தலை­மைக்­கான அவ­சர நகர்­வு­களை தடுத்து நிறுத்தி தேர்­த­லுக்கு முகம் கொடுப்­ப­தற்­கான ஆயத்­தங்­களும் நடை­பெ­று­கின்­றன. கூட்­ட­மைப்பின் பங்­காளிக் கட்­சிகள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் தமி­ழ­ரசுக் கட்­சிக்கு அழுத்தம் கொடுத்து வரு­வ­தையும் அவ­தா­னிக்க முடி­கி­றது. ஈ.பி.­ஆர்­.எல்.எப். தொடக்­கத்தில் இருந்தே தமி­ழ­ரசுக் கட்­சி­யி­னதும், தமிழ்த்தேசியக் கூட்­ட­மைப்பு தலை­வ­ரி­னதும் தன்­னிச்­சை­யான முடி­வு­களை விமர்­சித்து வந்­தி­ருக்­கின்­றது. புளொட் அமைப்பும் தமி­ழ­ரசுக் கட்சி தனது மேலாண்­மையை நிலை­நி­றுத்­து­வ­தற்­காக தவ­றுக்கு மேல் தவறு செய்து வரு­வ­தாக குற்றம் சுமத்­தி­யுள்ளது. ரெலோ தமி­ழ­ரசுக் கட்­சிக்கும், தங்­க­ளுக்கும் இடையில் ஒரு பேச்­சு­வார்த்தை இடம்­பெற்று அதில் எட்­டப்­படும் முடி­வுகள் கூட்­ட­மைப்பின் ஒருங்­கி­ணைப்புக் குழுவில் விவா­திக்­கப்­பட வேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுத்­துள்­ளது. இது­வரை காலமும் அங்­கத்­துவ கட்­சிகள் எதுவும் தமி­ழ­ரசுக் கட்­சி­யிடம் தனிப்­பட்ட ரீதியில் இரு கட்­சி­க­ளுக்­கி­டையில் பேச்­சு­வார்த்தை நடத்த வேண்டும் என்று கோரி­ய­தில்லை. மாறி­வந்த அர­சியல் சூழல் தொடர்பில் விவா­திப்­ப­தற்கு கூட்­ட­மைப்பின் ஒருங்­கி­ணைப்புக் குழுக் கூட்­டத்தை கூட்ட வேண்டும் என்றே அங்­கத்­துவ கட்­சி­களில் ஒன்று கோரி வந்­தது. புளொட் எத்­த­கைய கோரிக்­கை­யையும் முன்­வைக்­க­வில்லை. 

இந்த நிலையில் தற்­போது கூட்­ட­மைப்பில் ஏற்­பட்டு இருக்கும் குழப்­ப­க­ர­மான நிலை­யா­னது அனை­வ­ரையும் கவலை கொள்ளச் செய்­துள்­ளது. கூட்­ட­மைப்பின் இந்த நிலைக்கு தமி­ழ­ரசுக் கட்­சியே காரணம் என்­ப­தா­கவும் பங்­காளிக் கட்­சி­களின் கூற்றில் இருந்து தெரி­ய­வ­ரு­கி­றது. நாளுக்கு நாள் தென்­ப­குதி அர­சியல் சூழலில் ஏற்­ப­டு­கின்ற பர­ப­ரப்­பான நிலையில் தமிழ் தரப்பு ஐக்­கி­யத்­துடன் செயற்­பட்டால் ஒரு வலி­மை­யான அழுத்­தத்தை அர­சாங்­கத்­திற்கு கொடுத்து குறைந்த பட்சம் சில வாக்­கு­று­தி­களைப் பெற்றுக் கொள்ள முடியும். அந்த வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுவதற்கு அறிகுறியாக சில நாளாந்தப் பிரச்சினைகளை தீர்த்து வைக்குமாறு அரசாங்கத்தை கோர முடியும். தங்கள் மீது எழுந்துள்ள விமர்சனங்களுக்கு பதில் அளிக்கும்முகமாக சர்வதேச சமூகம் நடந்து கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் இருக்கும் இந்த சூழலையும், அதன் காரணமாக அரசாங்கத்திற்குள் எழுந்திருக்கக் கூடிய பிரச்சினைகளையும் கையாளக் கூடிய ஒரு சக்தியாக தமிழ் தலைமை தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு தமிழ் அரசியல் தரப்பில் உள்ள அனைவரையும் ஒன்றிணைத்து எந்தவொரு தரப்பும் தனது மேதாவித்தனத்திற்கு இடமளிக்காமல் தமிழ் மக்களின் நலன்சார்ந்து முடிவெடுக்க வேண்டிய தருணமிது. இது தொடர்பில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் சிந்திப்பார்களா...?

–ருத்­திரன்-–

 

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-07-22#page-8

Categories: merge-rss

நல்லிணக்க செயன்முறைகளின் போக்கு; சர்வதேச சமூகத்தின் விசனம் கலாநிதி ஜெஹான் பெரேரா

Sat, 22/07/2017 - 17:10
நல்லிணக்க செயன்முறைகளின் போக்கு; சர்வதேச சமூகத்தின் விசனம்

 

கலாநிதி  ஜெஹான் பெரேரா

 

ஐக்­கிய நாடுகள் விசேட அறிக்­கை­யாளர் பென் எமர்­சனின் அண்­மைய இலங்கை விஜ­யமும் அதன் இறு­தியில் கொழும்பில் செய்­தி­யா­ளர்கள் மா­நாட்டில் அவர் வெளி­யிட்ட கருத்­துக்­களும் நல்­லி­ணக்கச் செயன்­மு­றைகள் தொடர்பில் ஐக்­கிய நாடுகள் மனித உரி­மைகள் பேர­வைக்கு அளித்த உறு­தி­மொ­ழி­களை நிறை­வேற்­று­கின்ற விவ­கா­ரத்தில் இலங்கை அர­சாங்­கத்தின் போக்கு குறித்து சர்­வ­தேச சமூ­கத்தின் நிலைப்­பாடு கடு­மை­ய­டைந்து வரு­வதை வெளிக்­காட்­டி­யி­ருக்­கின்­றன. பயங்­க­ர­வா­தத்­துக்கு எதி­ராக மேற்­கொள்­ளப்­ப­டு­கின்ற நட­வ­டிக்­கை­க­ளின்­போது மனித உரி­மை­க­ளையும் அடிப்­படைச் சுதந்­தி­ரங்­க­ளையும் மேம்­ப­டுத்திப் பாது­காத்தல் தொடர்பான விசேட அறிக்­கை­யா­ளரே எமர்சன்.2015 அக்­டோபர் மனித உரி­மைகள் பேர­வையின் தீர்­மா­னத்தின் கீழ் அளித்த உறு­தி­மொ­ழி­களை நிறை­வேற்­று­வ­தற்கு இலங்கை தவ­றினால் ஐ.நா. பாது­காப்புச் சபைக்குப் பாரப்­ப­டுத்­து­வது உட்­பட பல நட­வ­டிக்­கை­க­ளுக்கு முகங்­கொ­டுக்­க­வேண்­டி­வரும் என்று அவர் கூறி­யி­ருக்­கிறார். போர்க் குற்­றங்­களைச் செய்­த­வர்கள் நீதியின் முன் நிறுத்­தப்­ப­டு­வ­தற்­கான செயற்­பா­டுகள் முன்­னெ­டுக்­கப்­ப­டு­கின்­றன என்­ப­தற்­கான சான்­று­களைக் காணக்­கூ­டி­ய­தாக இல்லை என்று அவர் குறிப்­பிட்­டி­ருக்­கின்றார். அத்­துடன் அவரின் அபிப்­பி­ரா­யத்­தின்­படி  ஏற்­கனவே முன்­னெ­டுக்­கப்­பட்­டி­ருக்கக் கூடிய  சில நல்­லி­ணக்கச் செயன்­மு­றை­களும் கூட நிறுத்­தப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றன. நாடுகள் ஐ.நா.வுக்கு உறு­தி­மொ­ழி­களை அளித்­து­விட்டு பிறகு அவற்றை நிறை­வேற்­றாமல் விட­லா­மென்றால் அது ஐ.நா. ஒழுங்கு முறையின் நம்­ப­கத்­தன்­மையைக் கேள்­விக்­கு­றி­யாக்­கி­விடும்.

ஜெனிவாவில் மனித உரி­மைகள் பேர­வையில் 2015 அக்­டோ­பரில் கொண்­டு­வ­ரப்­பட்ட தீர்­மா­னத்­துக்கு இணை அனு­ச­ரணை வழங்­கு­வ­தற்கு அர­சாங்கம் எடுத்த முடிவு ஒரு கொள்கை நகர்வின் வெளிப்­பா­டாகும்.அந்த நகர்வு சர்­வ­தேச சமூ­கத்­து­டனும் உள்­நாட்டில் தமிழ் அர­சியல் சமு­தா­யத்­து­டனும் கொண்­டி­ருந்த முரண்­நி­லையில் இருந்து அர­சாங்­கத்தை விடு­வித்­தது. ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ தலை­மை­யி­லான முன்­னைய அர­சாங்கம் மேற்­கு­லக நாடுகள் தலை­மை­யி­லான சர்­வ­தேச சமூ­கத்தை எதி­ரி­யாக நடத்­தத்­தொ­டங்­கி­ய­துடன் உள்­நாட்டுப் போரின் முடி­வுக்குப் பின்­னரும் கூட தமிழ் மக்­களைச் சந்­தே­கக்கண் கொண்டே நோக்­கி­யது.ஆனால் 2015 ஆட்சி மாற்­றத்தை அடுத்து சர்­வ­தேச சமூ­கத்­து­டனும் தமிழ் அர­சியல் சமு­தா­யத்­து­ட­னு­மான அர­சாங்­கத்தின் உற­வு­முறை உட­ன­டி­யா­கவே ஒரு ஆரோக்­கி­ய­மான நிலைக்குத் திரும்­பி­யது.ஐ.நா.வுக்கும் தமிழ் மக்­க­ளுக்கும் அளித்த உறு­தி­மொ­ழி­களைக் காப்­பாற்ற அர­சாங்கம் தவ­றி­யி­ருக்­கின்ற போதிலும் இடம்­பெற்­றி­ருக்­கின்ற கொள்கை நகர்வை கணக்­கி­லெ­டுக்கத் தவ­றக்­கூ­டாது.

2015 ஐக்­கிய நாடுகள் மனித உரி­மைகள் பேர­வையின் தீர்­மா­னத்தில் அர­சாங்­கத்­தினால் உறு­தி­ய­ளிக்­கப்­பட்­டதைப் போன்று கடந்த கால நிகழ்­வுகள் தொடர்­பி­லான விவ­கா­ரங்­களைக் கையா­ளு­வ­தற்­கான நட­வ­டிக்­கையில் துரிதம் காட்­டப்­ப­டு­வ­தாக இல்லை.இந்த மந்­த­நி­லையே அர­சாங்­கத்தின் மீது நம்­பிக்­கையை வைத்­த­வர்­க­ளுக்கு ஏமாற்­றத்தைத் தந்த பிர­தான கார­ணி­யாகும். பாது­காப்புப் பிரி­விற்குள் இருக்­கின்ற "பிற்­போக்குப் பிர­கி­ரு­தி­களும் அர­சாங்­கத்­திற்குள் இருக்­கின்ற அவர்­களின் நேச­சக்­தி­களும்" போருக்குப் பின்­ன­ரான கால­கட்­டத்தில் முன்­னெ­டுக்­கப்­பட வேண்­டி­யி­ருக்­கின்ற நல்­லி­ணக்கச் செயன்­மு­றை­களை மலி­னப்­ப­டுத்திக் கொண்­டி­ருக்­கின்­றன என்றும் 30/1 ஜெனிவா தீர்­மா­னத்தை நடை­மு­றைப்­ப­டுத்­து­வதில் காணப்­ப­டக்­கூ­டி­ய­தாக இருக்­கின்ற அள­வுக்கு மிஞ்­சிய தாம­தத்­துக்கு இச்­சக்­தி­களே காரணம் என்றும் பென் எமர்சன் கூறி­யி­ருக்­கிறார். 2016 ஆகஸ்டில் நிறை­வேற்­றப்­பட்ட சட்­டத்தின் பிர­காரம் காணாமல் போனோர் விவ­கார அலு­வ­ல­கத்தை செயற்­ப­டுத்­து­வ­தற்கு அர­சாங்கம் தவ­று­வ­தற்­கான காரணம் பாது­காப்புப் பிரி­வி­ட­மி­ருந்து வரு­கின்ற எதிர்ப்­பே­யாகும் என்று கூறப்­ப­டு­கின்­றது. உண்மை ஆணைக்­குழு உட்­பட அர­சாங்­கத்தின் உத்­தேச நல்­லி­ணக்கப் பொறி­மு­றைகள் எல்லாம் போர்க்­குற்ற விசா­ர­ணை­களில் பயன்­ப­டுத்­தப்­ப­டக்­கூ­டிய சான்­று­களை வழங்­கி­வி­டு­மென்ற அச்­சத்தின் அடிப்­ப­டை­யி­லேயே அமைப்­ப­தற்கு அனு­ம­திக்­கப்­ப­டாமல் தடுக்­கப்­ப­டு­கின்­றன.

 

அர­சாங்­கத்தின் அச்சம்

ஐ.நா.மனித உரி­மைகள் பேர­வையில் தீர்­மானம் நிறை­வேற்­றப்­பட்டு இரு வரு­டங்கள் கடந்­து­விட்­டன. அத்­துடன் அத் தீர்­மா­னத்தின் ஏற்­பா­டு­களை நடை­முறைப் படுத்­து­வ­தற்குப் பேர­வை­யினால் வழங்­கப்­பட்ட இரு வரு­ட­கால அவ­கா­சத்­திலும் கூட நான்கு மாதங்கள் கடந்­து­விட்­டன.இத்­த­கை­ய­தொரு நிலை­யிலே தீர்­மா­னத்தின் முக்­கிய இலக்­கு­களை அடை­வ­தற்­கான செயற்­பா­டு­களில் முன்­னேற்றம் என்­பது மந்­த­க­தியில் இருப்­பது மாத்­தி­ர­மல்ல, உண்­மையில் நிறுத்­தப்­பட்­டு­விட்­டன போன்றே தோன்­று­கி­றது. இலங்­கையின் நிலை­மா­று­கால நீதிக் கடப்­பா­டு­களை நிறை­வேற்­று­வ­தற்கு இது­வ­ரையில் முன்­னெ­டுக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கக்­கூ­டிய நட­வ­டிக்­கை­களில் எந்­த­வொன்­றுமே உண்­மை­யான முன்­னேற்­றத்தை உறு­திப்­ப­டுத்தப் போது­மா­ன­வை­யல்ல என்­ப­துடன் போர்க்­குற்­றங்­களைச் செய்­தி­ருக்­கக்­கூ­டிய இலங்கை ஆயு­தப்­ப­டை­களின் உறுப்­பி­னர்கள் நீதியின் முன் நிறுத்­தப்­ப­டு­வார்கள் என்­ப­தற்­கான சான்­று­க­ளையும் காணக்­கூ­டி­ய­தாக இல்லை" என்று பென் எமர்சன் விசனம் தெரி­வித்­தி­ருக்­கிறார்.தற்­போது நடை­மு­றையில் இருக்­கின்ற பயங்­க­ர­வாதத் தடைச் சட்­டத்­துக்குப் பதி­லாக புதி­ய­தொரு சட்­டத்தைக் கொண்­டு­வ­ரு­வது குறித்து ஆராய்­வ­தா­கவும் அதை பாரா­ளு­மன்­றத்தின் அங்­கீ­கா­ரத்­துக்­காகச் சமர்ப்­பிப்­ப­தற்கு முன்­ன­தாக தேவை­யான மாற்­றங்­களைச் செய்­வ­தா­கவும் இலங்கை உறு­தி­ய­ளித்­த­தையும் அவர் சுட்­டிக்­காட்­டினார்.

ஐ.நா. விசேட அறிக்­கை­யா­ள­ரினால் தெரி­விக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்ற உத்­தேச நட­வ­டிக்­கை­களை முன்­னெ­டுப்­பதில் அர­சாங்­கத்­துக்கு ஏற்­பட்­டி­ருக்­கின்ற பிரச்­சி­னைக்குக் காரணம் எதி­ர­ணி­யினால் முன்­னெ­டுக்­கப்­ப­டு­கின்ற அர­சியல் பிர­சா­ரங்­களின் விளை­வாக ஏற்­பட்­டி­ருக்­கின்ற சூழ்­நி­லை­யே­யாகும். அர­சாங்கம் சர்­வ­தேச நெருக்­கு­தல்­க­ளுக்கு அடி­ப­ணி­கி­றது என்றும் அவ்­வாறு செய்­வது விடு­தலைப் புலி­க­ளுக்கு எதி­ராகக் காணப்­பட்ட இரா­ணுவ வெற்­றியின் ஊடாகப் பெறப்­பட்ட பலா­ப­லன்­களை ஆபத்­துக்­குள்­ளாக்கி பாது­காப்புப் படை­களை அதை­ரி­யப்­ப­டுத்தி அதன் மூல­மாக நாட்டின் ஐக்­கி­யத்தைப் பல­வீ­னப்­ப­டுத்தி விடு­மென்றும் எதி­ரணி கூறிக்­கொண்­டி­ருக்­கி­றது. இதற்கு எதி­ராகத் துணிந்து செயற்­ப­டு­வதில் அர­சாங்­கத்­துக்கு இருக்­கின்ற தயக்­கமே நல்­லி­ணக்கச் செயன்­மு­றைகள் முட்­டுக்­க­ட்­டை­நிலை அடைந்­தி­ருப்­ப­தற்­கான அடிப்­படைக் கார­ண­மாகும். உத்­தேச நல்­லி­ணக்கப் பொறி­மு­றைகள் எதிர்­கா­லத்தில் போர்க் குற்ற விசா­ர­ணை­களில் பயன்­ப­டுத்தக் கூடி­ய­தாக கடந்த காலச் சம்­ப­வங்கள் பற்­றிய தக­வல்­களைத் திரட்­டு­வ­தற்கு வச­தி­யாக அமைந்­து­வி­டு­மென்று பாது­காப்புப் படை­க­ளினால் வெளிப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருக்கும் அச்சம் உட்­பட இத்­த­கைய பல கார­ணங்­க­ளி­னா­லேயே 2015 அக்­டோ­பரில் ஜெனீ­வாவில் அளித்த வாக்­கு­று­தி­களை நடை­மு­றைப்­ப­டுத்­து­வ­தற்கு அர­சாங்கம் பின்­வாங்­கு­கி­றது.

ஆனால், ஐ.நா.விசேட அறிக்­கை­யா­ள­ரினால் தெரி­விக்­கப்­பட்­டி­ருக்கும் நட­வ­டிக்­கைகள் மாத்­தி­ரம்தான் சர்­வ­தேச சமூ­கத்­தினால் வலி­யு­றுத்­தப்­ப­டு­கின்­றன என்­றில்லை. இலங்­கையில் இழப்­பீடு வழங்­கு­த­லுடன் தொடர்­பு­டைய விவ­கா­ரங்­களை ஆராய்­வ­தற்­கென ஆணை வழங்­கப்­பட்­டி­ருக்கும் ஐ.நா. அமைப்­பான புலம்­பெ­யர்­வுக்­கான சர்­வ­தேச நிறு­வனம் இலங்கை மோதல்­களில் பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்­க­ளுக்­கான இழப்­பீ­டுகள் தொடர்­பி­லான அதன் பணிகள் குறித்து கருத்­த­ரங்­கொன்றைக் கடந்­த­வாரம் நடத்­தி­யது.அதில் அந்த நிறு­வ­னத்தின் பிர­தி­நி­திகள் விரி­வான இழப்­பீட்டுப் பொறி­மு­றை­யொன்றை நடை­மு­றைப்­ப­டுத்­து­வ­தற்­கான எதிர்­காலத் திட்­டங்கள் குறித்து கலந்­து­ரை­யா­டி­னார்கள். இழப்­பீட்­டுக்­கான அலு­வ­லகம் ஒன்றை நிறு­வு­வ­தென்­பதும் 2015 அக்­டோ­பரில் ஜெனிவாவில் அர­சாங்­கத்­தினால் அளிக்­கப்­பட்ட உறு­தி­மொ­ழி­களில் ஒன்று.இழப்­பீட்டின் இலட்­சியம் போரில் பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்­களை சாத்­தி­ய­மா­ன­ளவு விரை­வாக அவ­ர்­க­ளது முன்­னைய இயல்பு வாழ்க்கை நிலைக்குக் கொண்­டு­வ­ரு­வ­தே­யாகும்

 

மாற்று நட­வ­டிக்கை

அர­சாங்கம் வாக்­கு­று­தி­ய­ளித்­தி­ருக்கும் நல்­லி­ணக்கச் செயன்­மு­றைகள் சக­ல­வற்­றிலும் சகல தரப்­பி­ன­ரையும் மிகவும் தழு­வி­ய­தாக -- விரி­வா­ன­தாக அமைந்­தி­ருப்­பது இழப்­பீடு வழங்­க­லே­யாகும் என்று புலம்­பெ­யர்­வுக்­கான சர்­வ­தேச நிறு­வ­னத்தின் நிபு­ணர்கள் சுட்­டிக்­காட்­டி­னார்கள். உண்மை ஆணைக்­குழு அல்­லது போர்க் குற்­றங்­களை விசா­ரணை செய்­வ­தற்­காக அமைக்­கப்­ப­டக்­கூ­டிய விசேட நீதி­மன்றம் முன்­பாக வந்து சாட்­சி­ய­ம­ளிப்­ப­தற்கு பலர் விரும்­பாமல் இருக்­கக்­கூடும்.தங்­க­ளுக்கு எதி­ராகக் குற்­ற­மி­ழைத்­த­வர்­களை எதிர்­கொள்­வ­தற்கு அவர்கள் தயா­ரில்­லாமல் இருக்­கக்­கூடும் அல்­லது அஞ்­சக்­கூடும்.தங்­க­ளது கடந்த காலத்தை மீண்டும் நினை­வு­ப­டுத்­த­வேண்­டி­வரும் என்­ப­தற்­கா­கவும் அவர்கள் உண்மை ஆணைக்­குழு முன்­னி­லையில் வரு­வ­தற்கு தயங்­கக்­கூடும்.

ஆனால் இழப்­பீட்டைப் பொறுத்­த­வரை பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்கள் தங்­க­ளுக்குத் தவ­றி­ழைத்­த­வர்­களை எதிர்­கொள்ள வேண்­டி­யி­ருக்­காது. பொது­மக்கள் முன்­னி­லை­யிலோ அல்­லது ஆணை­யா­ளர்கள் முன்­னி­லை­யிலோ அவர்கள் பேச­வேண்­டிய தேவை­யு­மி­ருக்­காது. பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்கள் ஏற்­கெ­னவே கிடைக்­கக்­கூ­டி­ய­தாக இருந்த சான்­று­களின் அடிப்­ப­டையில் இழப்­பீ­டு­களைப் பெறலாம். இழப்­பீ­டுகள் நிரு­வாக ரீதி­யான ஏற்­பா­டுகள் மூல­மாகத் தீர்­மா­னிக்­கப்­ப­டக்­கூ­டி­யவை என்­பது அதில் இருக்­கின்ற ஒரு அனு­கூ­ல­மாகும். பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்­களே சான்­று­களை வழங்­க­வேண்­டி­யி­ருக்­கின்ற சுமையைக் கொண்ட சட்டச் செயன்­மு­றை­யொன்றின் ஊடாக இழப்­பீட்டைத் தீர்­மா­னிக்க வேண்­டு­மென்­றில்லை. பல்­வேறு வழி­களில் இழப்­பீட்டை வழங்­க­லா­மென்­பது இன்­னொரு அனு­கூலம். இழந்த நிலங்­களை, உடை­மை­களை மீளப்­பெ­றுதல், வீடு­களை மீளப்­பெ­றுதல், வாழ்­வா­தா­ரத்தைப் பெறுதல், உள­வியல் ரீதி­யான ஆத­ரவு மற்றும் காணாமல் போனோர் தொடர்­பான தக­வல்­களைப் பெறுதல் என்­பன போன்ற பல்­வேறு வடி­வங்­களில் இழப்­பீ­டுகள் கிடைக்கப் பெறலாம்.

போரினால் அநா­தை­க­ளானோர், பெண்கள் தலைமை தாங்­கு­கின்ற குடும்­பங்கள், சித்­தி­ர­வ­தை­க­ளுக்கும் பாலியல் துஷ்­பி­ர­யோ­கங்­க­ளுக்கும் ஆளா­ன­வர்கள் என்று முன்­னு­ரிமை அடிப்­ப­டையில் இழப்­பீ­டுகள் வழங்­கப்­ப­டலாம். பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்­க­ளுக்கு இழப்­பீட்டை வழங்­கு­வ­துடன் ஒப்­பி­டும்­போது விசேட நீதி­மன்­றங்­களை அமைத்து விசா­ர­ணை­களை முன்­னெ­டுப்­ப­தற்­கான செலவு அதிகம் என்ற விட­யமும் கருத்­தி­லெ­டுக்­கப்­ப­ட­வேண்டும்.சியராலியோனில் 24 பேரைக் குற்றவாளிகளாகக் காண்பதற்கு ஏழு வருடங்களாக நடத்தப்பட்ட விசாரணைகளுக்கு 20 கோடி அமெரிக்க டொலர் செலவாகியது. அங்கு உண்மை ஆணைக்குழுவினால் அடையாளம் காணப்பட்ட 32 ஆயிரம் பேருக்கு ஒரு கோடியே 30 இலட்சம் டொலர் மாத்திரமே சியராலியோன் அரசாங்கம்  இழப்பீடாகக் கொடுத்தது. ஐ.நா. விசேட அறிக்­கை­யாளர் பென் எமர்சன் தனது ஆணையின் கீழ் வரு­கின்ற பொறுப்­புக்­கூ­ற­லுடன் சம்­பந்­தப்­பட்ட பிரச்­சி­னை­க­ளையே வலி­யு­றுத்­தி­னா­ரென்ற போதிலும் ஐ.நா. மனித உரி­மைகள் பேர­வையின் தீர்­மா­னத்தை நடை­மு­றைப்­ப­டுத்தும் செயன்­மு­றையை இழப்­பீடு வழங்­கலின் ஊடாக ஆரம்­பிப்­பது கூடு­த­லான அள­வுக்கு நடை­முறைச் சாத்­தி­ய­மா­னதும் பய­னு­று­தி­யு­டை­ய­து­மாகும். ஜெனிவா தீர்­மா­னத்தில் அர­சாங்கம் உறு­தி­ய­ளித்த உண்மை ஆணைக்­குழு மற்றும் இழப்­பீட்டு அலு­வ­லகம் போன்ற பொறி­மு­றைகள் தொடர்­பான வரை­வுகள் தயா­ரிக்­கப்­பட்­டு­விட்­டன என்று கூறப்­ப­டு­கி­றது.

ஆனால் பாரா­ளு­மன்­றத்­துக்கோ அல்­லது பொது­மக்­க­ளுக்கோ அவை சமர்ப்­பிக்­கப்­ப­ட­வில்லை. ஏற்­பட்­டி­ருக்­கின்ற முடக்­க­நிலை அர­சாங்­கத்தின் நம்­பகத்­தன்­மையைப் பாதிக்­கின்­றது. ஐ.நா. விசேட அறிக்­கை­யாளர் அர­சாங்­கத்தை நோக்கித் தெரி­வித்த அறி­வு­றுத்­தல்­களும் கண்­டிப்­பு­களும் உறு­தி­மொ­ழி­களை நிறை­வேற்­று­வ­தற்கு அர­சாங்கம் விரைந்து செயற்­ப­ட­வேண்டும் என்று சர்­வ­தேச சமூகம் விரும்­பு­கி­றது என்­பதன் வெளிப்­பா­டே­யாகும். அர­சாங்கம் அதன் கடப்­பா­டு­களை நிறை­வேற்­றாமல் பின்னடிக்கிறது என்று வெளிப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்ற விசனங்களைத் தணிப்பதற்கு இழப்பீட்டு அலுவலகத்தை துரிதமாக அமைப்பதன் மூலமாக வழிவகுக்கலாம்.

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-07-22#page-6

Categories: merge-rss

யுத்தமின்றி சத்தமின்றி சீரழிகிறது ஒரு சமூகம்

Sat, 22/07/2017 - 15:51
யுத்தமின்றி சத்தமின்றி சீரழிகிறது ஒரு சமூகம்

 

மனுக்­குலம் தோற்றம் பெற்ற காலத்­தி­லி­ருந்தே அந்­தந்த கால கட்­டத்­துக்கு ஏற்றாற் போன்று மனித கலா­சா­ரமும் தொற்­றிக்­கொண்டு மனித வாழ்க்­கை­யோடு பின்னிப் பிணைந்­து­கொண்­டது. ‘மனித நாக­ரிகம்’ என்­ற­தான வார்த்தை ஒன்று அறி­மு­க­மா­வ­தற்கு முன்­பாக மனி­தனால் அவ்­வப்­போது அறி­யப்­பட்ட கலா­சா­ரங்­களே அன்று அவ­ர­வ­ரது கல்­வி­யா­கவும் இருந்து வந்­தது எனலாம்.

மனித நாக­ரிகம் வெளிப்­பட்­டதன் பின்னால் கலா­சாரம், கல்­வித்­துறை, தனி­ம­னித சுதந்­திரம், அடிப்­படை உரிமை என்ற அனைத்து வகை­யான அம்­சங்­களும் சருகாய் ஆகிப்­போ­யின என்­ப­துதான் உண்மை. மொழி உரிமை என்ற பெறு­மதி மிக்­க­தான சொற்­ப­த­மா­னது கலா­சாரம் என்ற பதத்­துக்குள் சங்­க­மித்­தி­ருக்­கின்ற கார­ணத்தால் அவை­யி­ரண்டும் பாது­காக்­கப்­பட வேண்­டி­ய­வை­க­ளா­கின்­றன. எனினும் நாக­ரிகம் என்ற சொல் மருவி நவ­நா­க­ரிகம் என்ற சொல் அறி­மு­கப்­ப­டுத்­தப்­பட்டு விட்­டா­தாலோ என்­னவோ தமிழ் சமூ­கத்தின் குறிப்­பாக மலைய தமிழ் சமூ­கத்தின் இருப்பும் எதிர்­கா­லமும் அடகு வைக்­கப்­பட்­ட­தா­கி­விட்­டது.

வடக்கு – கிழக்­கினை எடுத்துக் கொண்டால் அங்­குள்ள தமி­ழர்­க­ளி­டத்தில் தமிழ்­மொழி உயிர்­பெற்றுக் கொண்­டி­ருக்­கி­றது. தமிழ் வாழ்ந்து கொண்­டி­ருக்­கி­றது. தமிழ் மொழி போற்றி புக­ழப்­பட்டுக் கொண்­டி­ருக்­கி­றது. ஆனால் மலை­யகத் தமிழ் மக்கள் செறிந்து வாழும் பிர­தே­சங்­களில் தமிழும் தமி­ழர்­களும் மொழி ரீதி­யா­கவும் கலா­சார ரீதி­யா­கவும் படு­கொலை செய்­யப்­ப­டு­வது மறை­மு­க­மா­கவும் அதே­நேரம் இயல்­பா­கவும் அரங்­கேறி வரு­வதை அவ­தா­னிக்க முடி­கி­றது.

தாலாட்டுப் பா என்­பது உள்­ளத்­தையும் சிந்­தை­யையும் சொக்­க­வைக்கும் ஒருவித அற்­புத சக்­தியை தன்­ன­கத்தே கொண்­டுள்­ளது என்­பதை எவ­ராலும் மறுத்துக் கூறு­வ­தற்­கில்லை. கல்வி அறிவே இல்­லாத பாட்­டி­யரின் அந்த வரிகள் பல்­வேறு அழுத்­த­மான அர்த்­தங்­க­ளையும் அதே­நேரம் இனி­மை­யையும் தரு­கின்­றவை.

இன்று மலை­ய­கத்தின் அநேக பிர­தே­சங்­களில் பொக்கை வாய்க்­கி­ழ­வி­களின் தாலாட்டும் கிடை­யாது. பாரதப் புல­வனின் பாப்பாப் பாட்டும் கிடை­யாது என்ற நிலை உரு­வா­கி­யி­ருக்­கின்­றது. இன்பம் தரும் தமி­ழா­னது இன்­றைய கால கட்­டத்தில் மெது­வான நஞ்­சூட்­ட­லுக்குள் ஆட்­பட்டு மெது­வாக செத்­துக்­கொண்­டி­ருக்­கி­றது என்று கூட கூறலாம்.

இங்கே கூற விளை­வது என்­ன­வென்று பார்ப்­போ­மானால், மலை­ய­கத்தின் வாச­னை­யோடு ஒட்­டிக்­கொண்­டி­ருக்கும் களுத்­துறை, காலி, மாத்­தறை, இரத்­தி­ர­ன­புரி, குரு­ணாகல் மற்றும் மொன­ரா­கலை ஆகிய மாவட்­டங்­களில் தமிழ் மொழி எவ்­வாறு சிறிது சிறி­தாக படு­கொலை செய்­யப்­பட்டுக் கொண்­டி­ருக்­கி­றது. தமிழ் மக்கள் எவ்­வாறு அதற்கு உடந்­தை­யாக இருக்­கின்­றனர். இதில் இடம்­பெ­று­கின்ற அச­மந்தப் போக்­குகள் தான் என்­னென்ன என்­பதைப் பற்றி ஆராய்­வ­தாகும்.

இன்­றைய நிலையில் மொன­ரா­கலை, இரத்­தி­ன­புரி, மாத்­தறை, காலி, களுத்­துறை மற்றும் குரு­ணாகல் ஆகிய மாவட்­டங்­களில் செறிந்து வாழும் தோட்டத் தொழி­லா­ளர்கள் தமது தாய்­மொ­ழியை மறந்­த­வர்­க­ளா­கவும் மாற்றான் மொழியை அணு­கியும் வாழ்ந்து வரு­வதைக் காணக் கூடி­ய­தாக இருக்­கி­றது.

மேலே குறிப்­பிட்டுக் கூறக்­கூ­டிய மாவட்­டங்­களில் வாழும் தொழி­லா­ளர்கள் தமது பிள்­ளை­களின் எதிர்­காலம் எவ்­வாறு அமைய வேண்டும் என்று திட்­ட­மி­டு­கின்­ற­வர்­க­ளாக இருந்­தாலும் அதனை சரி­யான வழி­யிலும் நேர்த்­தி­யான முறை­யிலும் செயற்­ப­டுத்­து­வ­தற்கு முட்­டுக்­கட்­டை­யி­டப்­பட்­ட­வர்­க­ளாக ஆகிப்­போ­யுள்­ளனர் என்று கூறு­வது மிகப்­பொ­ருத்­த­மா­கி­றது.

மேற்­படி மாவட்­டங்­களில் தமிழ் மக்கள் செறிந்து வாழும் பிர­தே­சங்­களில் தமிழை வளர்ப்­ப­தற்­கான எந்­த­வி­த­மான ஏதுக்­களும் இல்­லா­துள்­ள­மையே இதற்குப் பிர­தான கார­ண­மாகும். தமிழ் மொழிப்­பா­ட­சா­லைகள் இல்லை. ஆல­யங்கள், சன­ச­மூக நிலை­யங்கள் இல்­லா­துள்­ளமை, நூல­கங்கள் இருந்­தாலும் கூட தமிழ்­மொழி அங்கு புறக்­க­ணிக்­கப்­பட்­டுள்­ளமை என்­ற­வா­றான கார­ணங்­களை அடுக்கிச் செல்ல முடியும்.

இங்கு பெயர்­கூறி குறிப்­பிட்­டுள்ள மாவட்­டங்­களில் பெருந்­தோட்ட மக்கள் வாழ்­கின்ற பிர­தே­சங்­களில் தமிழ் மொழி­மூல முன்­பள்­ளிகள் இல்லை. தமிழ் மொழி மூல பாட­சா­லை­களும் இல்லை. இப்­ப­டி­யான சூழ­லுக்குள் வாழ்­கின்ற தோட்டத் தொழி­லா­ளர்கள் தமது ஆசை மக­னையோ, அருமை மக­ளையோ சிங்­கள மொழி­யி­லான முன்­பள்­ளி­க­ளி­லேயே இணைத்து விடு­கின்­றனர். ஏனெனில் மூன்று வய­து­களை கடந்­துள்ள சிறு­வனோ, சிறு­மியோ முன்­பள்­ளிக்கு சென்றே ஆக­வேண்டும் என்­ற­தான நிலைமை உரு­வாக்­கப்­பட்­டு­விட்­டது. திணிக்­கப்­ப­டு­­கின்­ற­தான கல்­வி­மு­றை­க­ளுக்குள் வலிந்து தள்­ளப்­பட்­டுள்ள இன்­றைய கால­கட்­டத்தில் தமது பிள்­ளையின் எதிர்­காலம் குறித்து சிந்­திக்கும் அந்த அப்­பாவிப் பெற்றோர் அந்த சந்­தர்ப்­பத்தில் மாற்று மொழி என்­பது பற்றி சிந்­திப்­ப­தற்குப் பதி­லாக தமது பிள்ளை படிக்க வேண்டும் என்­பதை மாத்­தி­ரமே சிந்­திக்­கின்­றனர்.

தவிர்க்­கவே முடி­யாத நிலை­மை­களின் நிமித்தம் சிங்­கள மொழி­மூல முன்­பள்­ளியில் இணைத்­து­வி­டப்­ப­டு­கின்ற சிறு­வர்கள் அது முதல் சிங்­கள மொழி­யையே கற்­கின்­றனர். பாலர் பாட­சா­லையில் சிங்­கள மொழி கற்ற சிறு­வர்கள் முதலாம் தரத்­துக்கு இணையும் போதும் சிங்­கள மொழி பாட­சா­லைக்கே இணைக்­கப்­ப­டு­கின்­றனர்.

இவ்­வாறு வளர்­கின்ற சிறுவன் சமய பாட ரீதி­யா­கவும் பாதிப்­புக்­குள்­ளா­கின்றான். கிறிஸ்­தவ சிறு­வ­னா­கவோ அல்­லது இந்து சிறு­வ­னா­கவோ இருப்­பினும் மேற்­படி பிர­தே­சங்­களில் உள்ள சிங்­கள பாட­சா­லை­களில் இணையும் சிறு­வர்கள் சமய பாடத்­திற்­காக பௌத்த மத பாடத்தை கற்கும் நிலைக்கு தள்­ளப்­ப­டு­கின்றான்.

அண்­மையில் மத்­திய மாகா­ண­சபை உறுப்­பினர் சத்தார் மத்­திய மாகாண சபை அமர்­வொன்றில் உரை­யாற்­றி­ய­போது, கண்டி மாவட்­டத்தில் சில முஸ்லிம் பாட­சா­லை­களில் கற்­று­வரும் இந்து மாண­வர்­கள்­அங்கு இந்து சம­யத்­துக்­கான ஆசி­ரி­யர்கள் இல்­லா­ததால் அவர்கள் இஸ்லாம் பாடத்தை கற்க வேண்­டி­யி­ருப்­ப­தா­கவும் இந்து சமய ஆசி­ரி­யர்கள் நிய­மிக்­கப்­ப­டா­தி­ருப்­ப­தா­கவும் குறை­பட்­டிந்தார்.

இது ஒரு புற­மி­ருக்க சிங்­க­ள­வர்கள் சூழ­வுள்ள பிர­தே­சங்­களில் வாழும் தமிழ் மக்கள் தம்மை தமது கலா­சாரம், மொழி உரிமை ஆகிய அனைத்­தி­லி­ருந்தும் விடு­வித்துக் கொண்­ட­வர்­களைப் போன்று முற்­று­மு­ழு­தாக சிங்­களக் கலா­சா­ரத்­துக்கு மாறி வரு­கின்­றனர்.

அணியும் ஆடைகள், பேச்சு, நடை பாவ­னைகள், சமய ரீதி­யி­லான விட­யங்கள் என அனைத்து விட­யங்­க­ளிலும் தமிழ் கலா­சா­ரமும் உரி­மையும் பறிக்­கப்­பட்­ட­வர்­க­ளா­கவும் சிங்­கள கலா­சா­ரத்­துக்குள் வலிந்து புகுத்­தப்­பட்­ட­வர்­க­ளா­கவும் ஆக்­கப்­பட்­டுள்­ளனர். இங்­குள்­ள­வர்கள் பிறப்பால் தமி­ழர்­க­ளாக இருந்­தாலும் சிங்­கள்­பெ­யரே சூட்­டப்­ப­டு­கின்­றனர். இவர்கள் தமி­ழர்­கள்தான் என்று அறிந்­து­கொள்­வ­தற்கு எந்த அறி­கு­றி­யையும் இவர்­க­ளி­டத்தில் காண­மு­டி­யாது.

இவ்­வா­றான பிர­தே­சங்­களை பிறப்­பி­ட­மா­கவோ அல்­லது வசிப்­பி­ட­மா­கவோ கொண்­டி­ருப்போர் பெரிதும் பாதிக்­கப்­பட்­டுள்­ளனர். இங்­குள்ள தமி­ழர்கள் இருவர் சந்­தித்துப் பேசிக்­கொள்­கின்ற போது தமது தாய் மொழியை விடுத்து சிங்­கள மொழியில் உரை­யாடிக் கொள்­கின்­றனர். இந்த நிலை­மையை தலை­ந­கரில் அதி­க­மாகக் காண­மு­டியும். இரு சிங்­க­ள­வர்கள் சந்­தித்துக் கொள்ளும் போது தமிழ் மொழியில் பேசிக் கொள்­வது கிடை­யாது. ஆனால் இரு தமி­ழர்கள் சந்­திக்கும் போது சிங்­கள மொழியில் பேசிக்­கொள்­கின்­றனர். அப்­ப­டி­யானால் தமிழ்­மொழி மெது­வாக செத்து மடிந்து கொண்­டி­ருக்­கின்­றது என்று அர்த்தம் கொள்­ள­லா­மென்று சிந்­திக்கத் தோன்­று­கி­றது.

மேலே குறிப்­பிட்டுக் கூறப்­பட்­டுள்ள மாவட்­டங்­களில் தமிழ் மொழியும் தமிழ் கலா­சா­ரமும் அருகிச் செல்­கின்­ற­ன. பெற்­றோரும் சிங்­களத் தழு­வல்­களில் ஈர்க்­கப்­பட்­ட­வர்­களாய் ஆகி­விட்­டனர். இந்த நிலைமை நீடித்துச் செல்­கின்­றது. இது நிலைத்­து­வி­டு­மாக இருந்தால் காலி, களுத்­துறை, மாத்­தறை, இரத்­தி­ன­புரி, குரு­ணாகல், மொன­ரா­கலை உள்­ளிட்ட மாவட்­டங்­களில் தோட்­டப்­பு­றங்­களைச் சேர்ந்த தமி­ழர்­களின் எதிர்­காலம் என்­ன­வாகும் என்­பது பற்றி சிந்­திக்க வேண்­டி­யுள்­ளது.

இரத்­தி­ன­புரி மாவட்­டத்தை எடுத்துக் கொண்டால், அங்கு வரு­டந்­தோறும் தமி­ழர்­களும் குறிப்­பாக தோட்டத் தொழி­லா­ளர்­களும் சிங்­க­ள­வர்­களும் மோதிக்­கொள்ளும் நிலைமை காணப்­ப­டு­கி­றது . இதே நிலைதான் களுத்­துறை, மத்­து­கமை பிர­தே­சங்­க­ளிலும் காணப்­ப­டு­கின்­றது.

அதே­வ­கையில் தான் சிங்­க­ள­மொழி மூல பாட­சா­லை­களில் கற்கும் தமிழ் மாண­வர்கள் ஏதோ­வொரு வகையில் இரண்டாம் தர மாண­வர்­க­ளா­கவே பார்க்­கப்­ப­டு­கின்­றனர். பிறப்பால் தமி­ழ­ராக இருந்தும் வளர்ப்­பாலும் கலா­சா­ரத்­தாலும் மொழி­யாலும் சிங்­கள மயத்­துக்குள் தள்­ளப்­ப­டு­வ­தென்­பது அபத்­த­மா­ன­தாகும்.

ஒரு இனத்தின் மொழி, கலை, கலா­சாரம், மர­புக்கள், உரி­மைகள் என அனைத்தும் இங்கு நேர­டி­யா­கவோ அல்­லது முறை­மு­க­மா­கவோ மறக்­கப்­ப­டு­கின்­றன என்­பதை ஏற்­றுக்­கொள்­ளத்தான் வேண்டும்.

இலங்கை அபி­வி­ருத்தி அடைந்து வரும் நாடு என்று 30முதல் 40 வரு­டங்­க­ளுக்கும் முன்­ப­தா­கவும் கற்­பிக்­கப்­பட்­டது. ஆனால் பல தசாப்­தங்கள் கடந்து இன்­றைய நிலை­யிலும் இலங்கை அபி­வி­ருத்தி அடைந்து வரும் நாடு என்றே வர்­ணிக்­கப்­ப­டு­கின்­றது. அப்­ப­டி­யெனில் எமது நாடு இன்­னுமே அபி­வி­ருத்­தியை நோக்கி நக­ர­வில்லை என்று அர்த்தம் கொள்­ள­லாமா. இல்­லா­விட்டால் எமது நாடு தன்­னி­றைவு அடை­வ­தற்கு இன்னும் எத்­தனை தசாப்­தங்கள், தலை­மு­றைகள் கடக்க வேண்­டுமோ என்­பது புரி­யா­தி­ருக்­கின்­றது.

மலை­யக அர­சி­யலை எடுத்துக் கொண்டால் பிர­தேச சபை­க­ளிலும், மாகாண சபை­க­ளிலும், பாரா­ளு­மன்­றத்­திலும் பாரி­ய­தொரு மக்கள் பிர­தி­நி­தி­களைக் கொண்­டி­ருப்­ப­தாக பேசி மார்­தட்டிக் கொள்­கின்­றனர். மக்கள் பிர­தி­நி­தி­களின் குறிப்­பாக மலை­யக மக்­களின் பிர­தி­நி­தி­களின் எண்­ணிக்­கையை இன்­னு­மின்னும் அதி­க­ரிக்க வேண்டும் என்ற தொனியில் மேடை­போட்டு கூவி வரு­கின்­றனர். மக்கள் பிர­தி­நி­திகள் குவிந்து என்ன பயன்? மக்­க­ளுக்கு என்ன இலாபம்? இங்கு தமது சமூகம் ஒரு­வி­த­மான சீர­ழி­வுக்குள் சிக்கிக் கொண்டு மீள முடி­யா­தி­ருக்கும் போது பிர­நி­தித்­துவ அதி­க­ரிப்பு என்ன செய்­தி­ருக்­கி­றது. இனியும் என்­னதான் செய்து விடப்­போ­கின்­றது.

மலை­ய­கத்தில் அர­சியல் பணி செய்­வோரும் புத்தி ஜீவிகள் என்­ற­ழைக்­கப்­படும் கூட்­டத்­தாரும் சமூக சிந்­த­னை­யா­ளர்­களும் ஏன் மேற்­படி மாவட்­டங்­களில், பிர­தே­சங்­களில் இடம்­பெற்­று­வரும் இன, மொழி, கலா­சார அழி­வுகள் தொடர்பில் வாய் திறக்­கா­தி­ருக்­கின்­றனர்.

புத்­தி­ஜீ­விகள் எனப்­ப­டுவோர் அவ்­வப்­போது அர­சாங்­கத்­துக்கும், அர­சி­யல்­வா­தி­க­ளுக்கும் நல் ஆலோ­ச­னை­களை வழங்க முடியும். அதற்­காக ஊட­கங்­களை பிர­தா­ன­மாகக் கொண்டு செயற்­பட முடியும். ஆனால் அவை இடம்­பெ­று­கின்­ற­னவா?

இங்கு குறித்துக் காட்­டப்­பட்­டுள்ள மாவட்­டங்­களில் தமிழ் மக்கள் வாழும் பிர­தே­சங்கள், தோட்­டப்­பு­றங்கள், எந்­த­ளவில் அறி­யப்­பட்­டுள்­ளன, எந்­த­ளவில் தக­வல்கள் திரட்­டப்­பட்­டுள்­ளன, குறைப்­பா­டுகள் என்ன, நிறை­வுகள் தான் என்ன, சவால்கள் எவை என்­ப­தை­யெல்லாம் தேடிப்­பார்க்கும் போக்கு எவ­ருக்கும் இல்லை. குறைந்­த­பட்­ச­மாக இந்­நி­லை­மைகள் தொடர்பில் பேசு­வது கூட கிடை­யாது. அப்­ப­டி­யென்றால் ஒரு பகு­தியைச் சேர்ந்த தமிழ் சமூகம் சீர­ழி­வ­தற்கு இத்­த­கை­ய­வர்கள் துணை போகின்­ற­னரா என்­பதைப் பற்றி சிந்­திக்க வேண்­டி­யுள்­ளது.

ஒரு சமூகம் சீர­ழி­வ­தற்கு பாரிய தவ­றுகள் இழைக்­கப்­ப­டு­கின்­றன. யுத்­தத்தால் வடக்கும் கிழக்கும் சீர­ழிக்­கப்­பட்­டது. ஆனாலும் யுத்­த­மு­மின்றி, சத்­த­மு­மின்றி மலை­யகத் தமி­ழர்கள் சீர­ழிக்­கப்­ப­டு­கின்­றனர்.

தமிழ் மொழி மூல பாலர் பாட­சா­லைகள், தமிழ் மொழி மூல பாட­சா­லைகள் பற்றி சிந்­திக்­காமை இங்கு பாரிய தவ­றா­கி­றது. அதே­போன்று பெருந்­தோட்டப் பாட­சா­லைகள் தானே என்­ற­தொரு அலட்­சியப் போக்கும் மற்­றொரு தவ­றா­கி­றது.

சரி­யான தர­வு­களை திரட்­டா­ததும், தேவை­களை அறிந்து அதனை நிவர்த்­திப்­ப­தற்கு தகுந்த ஆலோ­ச­னை­களை எடுத்­து­ரைக்­கா­ததும் அதி­கா­ரி­க­ளு­டைய தவ­று­க­ளா­கின்­றன. தமிழ் மொழிப் பாட­சா­லை­க­ளுக்கு நிய­மிக்­கப்­ப­டு­கின்ற ஆசி­ரி­யர்கள் கஷ்டப் பிர­தேசம் என்ற கார­ணத்தைக் காட்டி அர­சியல் செல்­வாக்கில் இடம்­மாற்றம் பெற்றுச் செல்­வதன் மூல­மா­கவும் இவ்­வாறு பின் தங்­கிய பாட­சா­லை­க­ளுக்கு நிய­மிக்­கப்­ப­டு­கின்ற ஆசி­ரி­யர்கள் மற்றும் அதி­பர்கள் நேரத்தைக் கடத்தி விட்டுச் செல்­வதும் பெருந் துரோ­க­மாக பார்க்­கப்­ப­டு­கின்­றது.

கற்றுத் தேர்ந்த புத்­தி­ஜீ­வி­களை பொறுத்­த­மட்டில் அவர்கள் இவற்­றை­யெல்லாம் கண்டு கொள்­ளா­தி­ருப்­பதும், அவர்­க­ளது அக்­கறை காட்­டாத போக்கும் அவர்­க­ளது பல­வீ­னத்தை எடுத்துக் காட்­டு­கி­றது.

அர­சி­யல்­வா­தி­களைப் பொறுத்­த­வ­ரையில் செல்­லு­மி­டங்­க­ளி­லெல்லாம் பட்டாசு கொளுத்தி, மாலை அணிவித்து, பொன்னாடையும் போர்த்துவதற்கும், தூக்கி தோளில் சுமப்பதற்கும் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் காத்திருப்பதை நன்கு அறிந்து வைத்திருப்பதால் சந்தர்ப்பங்களை சாதகமாக்கிக் கொண்டு நழுவல் போக்குடன் அரசியலை நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றனர். அத்துடன் அரசியல்வாதிகளைப் பொறுத்தமட்டில் தமது தேர்தல் தொகுதிகளுக்கு காட்டுகின்ற அக்கறையை ஏனைய பிரதேசங்களுக்கு காட்டுவது கிடையாது.

இவ்வாறான தவறுகள் இழைக்கப்படுவதற்கு அனைத்து தரப்பினருமே உடந்தையாக இயங்கும் போது எவ்வாறு சமூக சீரழிவை தடுக்க முடியும் என்பது தான் கேள்வி. இந்த நிலைமைகள் தொடர்பில் சகலரும் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது.

மொனராகலை, மாத்தறை, காலி, குருணாகல், களுத்துறை மற்றும் இரத்தினபுரி உள்ளிட்ட மாவட்டங்களில் பெருந்தோட்டங்களை ஆராய்ந்து அங்குள்ள இன, மொழி, கலை, கலாசார, கல்வி மற்றும் வாழ்க்கை நிலைவரங்களை ஆய்வுகளுக்குட்படுத்துவதும் அங்குள்ள குறைபாடுகளை நிவர்த்திப்பதும் காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

தற்போது அங்குள்ள பிரதேசங்களில் வாழும் தோட்டத் தொழிலாளர் தமது பிள்ளைகளுக்கு சிங்கள பெயரை சூட்டி, சிங்கள மொழி பாலர் பாடசாலையில் இணைத்து, சிங்கள மொழிப் பாடசாலையில் கற்பித்து பெரியவனானாலும் அவனது தாயுரிமை மறுக்கப்பட்டவனாகி விடுகிறான். அவனது அடிப்படை உரிமை பறிக்கப்பட்டவனாகி விடுகிறான். மண்ணைத் தொடுகின்ற பிஞ்சுக்களின் அடிப்படை உரிமை பறிபோவதற்கு யாரும் துணை போக வேண்டாமே ஆகவே சிந்தனையுடனான செயலாற்றல் நன்மையை விதைக்கட்டும்.  

 

பசறையூர் 
ஜே.ஜி.ஸ்டீபன் 

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-07-22#page-5

Categories: merge-rss

அதிர்ச்சி வைத்தியம் அளித்த எமர்சன்

Sat, 22/07/2017 - 10:24
அதிர்ச்சி வைத்தியம் அளித்த எமர்சன்

 

இலங்கை வந்த ஐ.நா. விசேட நிபுணர் பென் எமர்சனின் அறிக்கை நாட்டில் பாரியதொரு சலசலப்பை ஏற்படுத்திவிட்டது என்றே கூறலாம். யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கான நீதி வழங்கல் செயற்பாட்டில் அலட்சியப் போக்கையும் இழுத்தடிக்கும் விதமான அணுகுமுறையையும் முன்னெடுத்து வந்த அரசாங்கம் சற்று ஆடிப்போய்விட்டது என்றே கூறலாம். சர்வதேசம் விழிப்புடன் தான் இருக்கின்றது என்பதை எமர்சனின் அறிக்கை ஊடாக புரிந்துகொண்ட அரசாங்கம் சற்று விழித்துக்கொண்டது என்றே கூறலாம்

அதிர்ச்சி மற்றும் ஆச்­ச­ரியம் கலந்த ஒரு அறி­விப்பை கடந்­த­வாரம் இலங்­கைக்கு விஜயம் செய்­தி­ருந்த ஐக்­கிய நாடு­களின் விசேட அறிக்­கை­யாளர் பென் எமர்சன் வெளி­யிட்­டி­ருந்தார். இதனால் அர­சாங்கம் சற்று ஆடிப்­போ­ன­துடன் சர்­வ­தே­சத்தில் என்ன நடந்­து­கொண்­டி­ருக்­கின்­றது என்­பதை ஆராய தயா­ரா­கி­விட்­டது. கடந்த 2015 ஆம் ஆண்­டி­லி­ருந்து இலங்­கைக்கு வரு­கின்ற அனைத்து ஐக்­கிய நாடு­களின் பிர­தி­நி­தி­களும் அர­சாங்­கத்தின் அனைத்து செயற்­பா­டு­க­ளையும் ஒரு­வ­கையில் பாராட்­டியே வந்த நிலையில் கடந்த வாரம் இலங்கை வந்த விசேட நிபுணர் பென் எமர்சன் அர­சாங்­கத்தின் செயற்­பா­டுகள் தொடர்பில் கடும் விமர்­ச­னத்தை முன்­வைத்­தமை அனை­வ­ருக்கும் ஆச்­ச­ரி­யத்தை ஏற்­ப­டுத்­தி­யது.

அதா­வது அர­சாங்­கத்தின் ஒரு சில செயற்­பா­டு­களை வர­வேற்­றி­ருந்த ஐ.நா. விசேட நிபுணர் எமர்சன் நல்­லி­ணக்க செயற்­பா­டு­களும் பொறுப்­புக்­கூறல் வேலைத்­திட்­டங்­களும் ஒரு இடத்தில் நிறுத்­தி­வைக்­கப்­பட்­டுள்­ள­தாக குற்­றம்­சாட்­டி­யி­ருந்தார். இலங்கை அர­சாங்­கத்தின் அழைப்பின் பேரில் ஐந்­துநாள் விஜ­ய­மாக இலங்கை வந்­தி­ருந்த பயங்­க­ர­வாத நட­வ­டிக்­கை­யின்­போது மனித உரிமை பாதிக்­கப்­ப­டு­வது தொடர்­பாக ஆராயும் ஐக்­கிய நாடு­களின் விசேட நிபுணர் பென் எமர்சன் பல்­வேறு தரப்­பி­ன­ரையும் சந்­தித்­தி­ருந்­த­துடன் நாட்டின் பல்­வேறு இடங்­க­ளுக்கும் விஜயம் செய்­தி­ருந்தார்.

 பிர­தமர், ஜனா­தி­ப­தியின் செய­லாளர், பாது­காப்பு செய­லாளர், வெளி­வி­வ­கார அமைச்சர், நீதி அமைச்சர் , சட்டம் ஒழுங்கு அமைச்சர், சிறைச்­சா­லைகள் மறு­சீ­ர­மைப்பு புனர்­வாழ்வு, மீள்­கு­டி­யேற்றம் மற்றும், இந்­து­ச­மய அலு­வல்கள் அமைச்சர் ஆகி­யோரை சந்­தித்துப் ஐ.நா. நிபுணர் பேச்சு நடத்­தி­யி­ருந்தார். அத்­துடன் முப்­ப­டை­களின் பிர­தானி, இரா­ணுவம், கடற்­படை, விமா­னப்­படைத் தள­ப­திகள் தேசிய புல­னாய்வு சேவையின் அதி­காரி, தேசிய பொலிஸ் ஆணைக்­கு­ழுவின் தலைவர், பொலிஸ்மா அதிபர், விசேட அதி­ர­டிப்­ப­டையின் பிர­தம அதி­காரி, குற்­றப்­பு­ல­னாய்வுத் திணைக்­க­ளத்தின் பணிப்­பாளர், பயங்­க­ர­வாத விசா­ரணைப் பிரிவின் தலைமை அதி­காரி, புனர்­வாழ்வு ஆணை­யாளர் நாயகம் மற்றும் நீதி அமைச்சர் ஆகி­யோ­ரையும் அவர் சந்­தித்­தி­ருந்தார்.

சட்­டமா அதிபர், பிர­தம நீதி­ய­ரசர் கொழும்பு அநு­ரா­த­புரம், வவு­னியா, மேல் நீதி­மன்­றங்­களின் நீதி­ப­திகள், ஆகி­யோ­ரையும் சந்­தித்து பேச்­சு­ந­டத்­திய ஐ.நா . பிர­தி­நிதி புதிய மகஸீன் சிறைச்­சாலை மற்றும் அநு­ரா­த­புரம் சிறைச்­சா­லைகளுக்கும் விஜயம் செய்­தி­ருந்தார். அங்கு தடுத்து வைக்­கப்­பட்­டி­ருந்­த­வர்­களை சந்­தித்து அவர்­களின் நிலைமை குறித்தும் அறிந்­து­கொண்டார். அது­மட்­டு­மின்றி சட்­டத்­த­ர­ணிகள், பாதிக்­கப்­பட்ட குடும்­பங்கள், ஆகி­யோ­ரையும் சந்­தித்­த­துடன் இறு­தி­யாக தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணை­யாளர் ஒரு­வ­ரையும் சிவில் சமூக பிர­தி­நி­தி­க­ளையும் எமர்சன் சந்­தித்துப் பேச்­சு­வார்த்தை நடத்­தினார்.

ஐ.நா. விசேட நிபுணர் எமர்சன் முன்­னெ­டுத்த நீதி அமைச்சர் விஜ­ய­தாச ராஜ­ப­க் ஷ வு­ட­னான சந்­திப்­பின்­போது இரு­வ­ருக்­கு­மி­டையில் மிகவும் சூடான வாதப்­பி­ர­தி­வா­தங்கள் இடம்­பெற்­ற­தா­கவும் தெரி­விக்­கப்­பட்­டது. எவ்­வா­றெ­னினும் தனது விஜ­யத்தின் இறு­தியில் ஊட­கங்­க­ளுக்கு கருத்து வெளி­யிட்ட பென் எமர்சன் கடு­மை­யான விமர்­ச­னங்­களை முன்­வைத்­தி­ருந்தார்.

இலங்கை அர­சாங்கம் யுத்­தத்தால் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­க­ளுக்கு நீதி வழங்கும் செயற்­பாட்டில் எவ்­வி­த­மான முன்­னேற்­றத்­தையும் வெளிப்­ப­டுத்­தாமல் இருக்­கின்­றது. முன்­னேற்றம் தாம­த­ம­டைந்­துள்­ளது என்­ப­துடன் அவை கள­ரீ­தி­யாக நிறுத்­தப்­பட்­டு­விட்­டன என்றே கூற­வேண்டும். தற்­போ­தைய கள­நி­லை­மையை பார்க்­கும்­போது அர­சாங்கம் குறிப்­பிட்ட கால வரைய­றைக்குள் நீதியை நிலை­நாட்டும் என­எ­திர்­பார்ப்­பது கடி­ன­மாக உள்­ளது. இந்த விட­யத்தில் சர்­வ­தேச சமூகத்­தின்­பொ­று­மைக்கும் எல்லை இருக்­கின்­றது என்று கூறி­யதன் ஊடாக அதி­ரடி அதிர்ச்சி வைத்­தியம் ஒன்றை அர­சாங்­கத்­திற்கு வழங்­கி­யி­ருந்தார்.

அத்­துடன் இலங்கை அர­சாங்கம் குறிப்­பிட்ட காலப் பகு­திக்குள் பாதிக்­கப்­பட்­டோ­ருக்கு நீதியை நிலை­நாட்­டா­விடின் பல்­வேறு நட­வ­டிக்­கைகள் இடம்­பெ­றலாம். ஐரோப்­பிய ஒன்­றி­யத்தின் சலு­கை­க­ளை­ இ­லங்கை இழக்­கலாம். ஐ.நா. மனித உரி­மை­பே­ர­வையில் உள்ள இந்த விவ­காரம் ஐ.நா. பாது­காப்பு சபைக்கு செல்­லலாம். இவ்­வாறு பல நிலை­மைகள் ஏற்­ப­ட­லாம்­என்றும் ஐ.நா. விசேட நிபுணர் பென் எமர்சன் எச்­ச­ரிக்கை விடுத்தார். அது­மட்­டு­மின்றி அர­சியல் கைதிகள் பல்­வேறு சித்­தி­ர­வ­தை­க­ளுக்கு உட்­ப­டுத்­தப்­பட்­டுள்­ள­தா­கவும் எனவே அவர்கள் அனை­வரும் உட­ன­டி­யாக விடு­விக்­கப்­ப­ட­வேண்டும் அல்­லது சட்ட நட­வ­டிக்­கை­க­ளுக்கு உட்­ப­டுத்­தப்­ப­ட­வேண்டும் என்றும் எமர்சன் வலி­யு­றுத்­தி­யுள்ளார்.

உண்­மையில் கூறு­வ­தென்றால் இவ்­வா­றான­தொரு கடும் விமர்­சனம் கலந்த அதிர்ச்சி வைத்­தி­யத்தை அர­சாங்கம் ஒரு­போதும் எதிர்­பார்த்­தி­ருக்­காது. வழ­மை­போன்று இலங்கை வரு­கின்ற ஐ.நா. பிர­தி­நி­திகள் இலங்­கையின் முன்­னேற்­ற­க­ர­மான செயற்­பா­டு­களை பாராட்­டு­வ­துடன் மேலும் முன்­னேற்­றத்தை ஏற்­ப­டுத்­துங்கள் என்றும் கூறி­விட்டு செல்­வார்கள். அவர்­களைப் போன்று பென் எமர்­சனும் இலங்கை அர­சாங்­கத்தின் முன்­னேற்­ற­க­ர­மான செயற்­பா­டு­களை பாராட்­டி­விட்டு மேலும் முன்­னேற்­றங்­களை ஏற்­ப­டுத்­து­மாறு கூறி­விட்டு செல்வார் என எதிர்­பார்க்­கப்­பட்­டது. ஆனால் நடந்­தது என்­னவோ வேறு­வி­த­மாக அமைந்­து­விட்­டது.

  பென் எமர்­சனின் கடு­மை­யான விமர்­ச­னங்­களை எதிர்­பார்க்­காத அர­சாங்கம் அவர் மீது கடும் விமர்­ச­னங்­களை முன்­வைத்­தது. குறிப்­பாக அமைச்சர் விஜ­ய­தாச ராஜ­பக் ஷ ஐ.நா. பிர­தி­நி­தியை கடு­மை­யாக சாடி­யி­ருந்தார். எனினும் அமைச்­ச­ரவை பேச்­சாளர் ராஜித சேனா­ரட்ன அந்த முரண்­பாட்டை சமா­ளிக்­கும்­வ­கையில் கருத்து வெளி­யிட்­டி­ருந்தார். ஐ.நா. வுடன் மோதிக்­கொண்­டி­ருக்க முடி­யாது என்றும் நிலை­மை­களை சமா­ளித்து செல்­வதே முக்­கி­ய­மா­னது என்றும் ராஜித சேனா­ரட்ன வலி­யு­றுத்­தி­யி­ருந்தார்.

இது இவ்­வா­றி­ருக்க பென் எமர்­சனின் அறிக்­கையில் தவ­றான தக­வல்கள் இருப்­ப­தாக சுட்­டிக்­காட்­டிய வெளி­வி­வ­கார அமைச்சர் ரவி கரு­ணா­நா­யக்க அது­தொ­டர்பில் சில தினங்­க­ளுக்கு முன்னர் இலங்கை வந்­தி­ருந்த ஐக்­கி­ய­நா­டுகள் சபையின் அர­சி­யல்­துறை உதவி செய­லாளர் ஜெப்ரி பெல்ட்­ம­னிடம் தமது விமர்­ச­னங்­களை முன்­வைத்­தி­ருந்தார். அந்த விமர்­ச­னங்­களை ஐ.நா.வின் அர­சியல் பிர­தி­நிதி ஏற்­றுக்­கொண்­ட­தா­கவும் அமைச்சர் ரவி கரு­ணா­நா­யக்க அறி­வித்­தி­ருந்தார்.

இவ்­வாறு இலங்கை வந்த பென் எமர்­சனின் அறிக்கை நாட்டில் பாரி­ய­தொரு சல­ச­லப்பை ஏற்­ப­டுத்­தி­விட்­டது என்றே கூறலாம். யுத்­தத்­தினால் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­க­ளுக்­கான நீதி­வ­ழங்கல் செயற்­பாட்டில் அலட்­சியப் போக்­கையும் இழுத்­த­டிக்கும் வித­மான அணு­கு­மு­றை­யையும் முன்­னெ­டுத்து வந்த அர­சாங்கம் சற்று ஆடிப்­போய்­விட்­டது என்றே கூறலாம். சர்­வ­தேசம் விழிப்­புடன் தான் இருக்­கின்­றது என்­பதை எமர்­சனின் அறிக்கை ஊடாக புரிந்­து­கொண்ட அர­சாங்கம் சற்று விழித்­துக்­கொண்­டது என்றே கூறலாம். காரணம் ஒரு­வ­ரு­ட­கா­ல­மாக கிடப்பில் போடப்­பட்ட காணா­மல்­போனோர் தொடர்­பாக ஆராயும் அலு­வ­லகம் குறித்த சட்­டத்தில் ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சேன கைச்­சாத்­திட்­டுள்­ள­துடன் அதனை வர்த்­த­மா­னியில் வெளி­யி­டு­வ­தற்­கான ஏற்­பா­டு­களை மேற்­கொண்­டுள்ளார்.

அது­மட்­டு­மின்றி பல்­வேறு தரப்­பி­ன­ரது விமர்­ச­னங்­க­ளுக்கும் பர­ப­ரப்­புக்கும் ஐ.நா. பிர­தி­நிதி பென் எமர்­சனின் அறிக்கை உட்­பட்­டுள்­ளது என்­பதும் இங்கு விசேட அம்­ச­மாக பார்க்­கப்­ப­டு­கின்­றது. இந்த இடத்தில் அர­சாங்­க­மா­னது பென் எமர்சன் மீது விமர்­ச­னங்­களை முன்­வைப்­பதை விடுத்து அவர் முன்­வைத்­துள்ள விட­யங்­களை ஆராய்ந்து பார்ப்­பதே இங்கு மிகவும் முக்­கி­ய­மாக காணப்­ப­டு­கின்­றது.

2009 ஆம் ஆண்டு யுத்தம் முடி­வ­டைந்­ததன் பின்னர் யுத்­தத்­திற்கு பின்­ன­ரான நாட்டின் நிலை­மையில் முன்­னேற்றம் ஏற்­ப­டுத்­தப்­படும் என எதிர்­பார்க்­கப்­பட்ட போதிலும் 2015 ஆம் ஆண்டு வரை ஏமாற்­றமே தங்­கி­யி­ருந்­தது. அர­சி­யல்­தீர்வு விவ­காரம், காணா­மல்­போனோர் விடயம், காணிகள் மீள் வழங்­கப்­ப­டாமை, பாதிக்­கப்­பட்­டோரின் வாழ்­வா­தாரம் மேம்­ப­டுத்­தப்­ப­டாமை, நட்­ட­ஈடு வழங்­கப்­ப­டாமை, அர­சி­ய­ல­மைப்பு உரு­வாக்­கலில் தாம­தங்கள் , என்­ப­வை கார­ண­மாக பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களைப் பொறுத்­த­வ­ரையில் ஏமாற்றம் மட்­டுமே மிஞ்­சி­யி­ருந்­தது.

2009 ஆம் ஆண்­டி­லி­ருந்து 2015 ஆம் ஆண்டு வரை­யான காலப்­ப­கு­தியில் யுத்­தத்தால் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் காயங்­களை ஆற்­று­வ­தற்­காக எந்­த­வி­த­மான நட­வ­டிக்­கை­களும் எடுக்­கப்­ப­ட­வில்லை என்­பதே உண்­மை­யாகும். அக்­கா­லப்­ப­கு­தியில் பௌதிக ரீதி­யான அபி­வி­ருத்­திகள் முன்­னெ­டுக்­கப்­பட்­ட­னவே தவிர பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் மனங்­களை வெல்­வ­தற்கு உரிய முறையில் நட­வ­டிக்கை எடுக்­கப்­ப­ட­வில்லை. இந்த சூழ­லி­லேயே 2015 ஆம் ஆண்டு ஜன­வரி 8 ஆம் திகதி நாட்டில் பாரிய எதிர்­பார்ப்­புக்­க­ளுடன் ஆட்­சி­மாற்றம் ஏற்­பட்­டது.

பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் பாரிய நம்­பிக்­கை­யுடன் அந்த அர­சாங்­கத்தை உரு­வாக்­கு­வ­தற்கு பங்­க­ளிப்பு செய்­தனர். இதன் ஊடாக ஏற்­றுக்­கொள்­ளத்­தக்க ஒரு அர­சியல் தீர்வு முன்­வைக்­கப்­படும் என்றும் காணா­மல்­போனோர் விவ­கா­ரத்­திற்கு தீர்­வு­கா­ணப்­படும் என்றும் மக்­க­ளி­ட­மி­ருந்து அப­க­ரிக்­கப்­பட்ட காணிகள் மீள் வழங்­கப்­ப­டு­மென்றும் மக்கள் எதிர்­பார்த்­தனர். பொறுப்­புக்­கூறல் ஊடாக பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­க­ளுக்கு நீதி நிலை­நாட்­டப்­ப­டு­மெ­னவும் தமது எதிர்­காலம் கட்­டி­யெ­ழுப்­பப்­ப­டு­மெ­னவும் மக்கள் எதிர்­பார்த்­தனர்.

அவ்­வா­றான நம்­பிக்­கையை விதைத்தே ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சேன தலை­மை­யி­லான அர­சாங்கம் ஆட்­சி­பீடம் ஏறி­யது. இதே கார­ணங்­களை அடிப்­ப­டை­யாகக் கொண்டே சர்­வ­தேச சமூ­கமும் இலங்கை அர­சாங்­கத்­திற்கு அழுத்தம் பிர­யோ­கிப்­ப­தற்கு பதி­லாக ஒத்­து­ழைப்பு வழங்க ஆரம்­பித்­தது. அந்­த­வ­கையில் 2015 ஆம் ஆண்டு ஐ.நா. மனித உரிமை பேர­வையில் இலங்கை தொடர்­பான பிரே­ரணை நிறை­வேற்­றப்­பட்­டது. அதற்கு இலங்கை அர­சாங்­கமும் இணை அனு­ச­ரணை வழங்­கி­யி­ருந்­தது. அத்­துடன் 2015 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் வரை இந்தப் பிரே­ரணை அமு­லாக்­கத்தில் உருப்­ப­டி­யான நட­வ­டிக்­கைகள் எதுவும் இடம்­பெ­றா­ததால் 2017 ஆம் ஆண்டு மீண்டும் இரண்டு வரு­ட­கால அவ­காசம் இலங்­கைக்கு வழங்­கப்­பட்­டது.

அந்­த­ள­விற்கு புதிய அர­சாங்­கத்தின் மீது சர்­வ­தேச சமூகம் நம்பிக்கை வைத்­தது. ஒரு சில முன்­னேற்­றங்கள் ஏற்­ப­டுத்­தப்­பட்­டன என்­பதை ஏற்­றுக்­கொண்டே ஆக­வேண்டும். எனினும் பிர­தான பிரச்­சி­னைகள் அனைத்தும் இன்னும் தேங்­கிக்­கி­டக்­கின்­றன. இது­வரை அர­சியல் தீர்வு காணப்­ப­ட­வில்லை. அதற்­கான முயற்­சிகள் இழுத்­த­டிக்­கப்­பட்­டுக்­கொண்­டி­ருக்­கின்­றன. காணா­மல்­போனோர் விவ­கா­ரத்­திற்கு தீர்­வு­கா­ணப்­ப­ட­வில்லை. காணிகள் முழு­மை­யாக மீள்­வ­ழங்­கப்­ப­ட­வில்லை. பொறுப்­புக்­கூறல் பொறி­முறை முன்­னெ­டுக்­கப்­ப­ட­வில்லை. நட்­ட­ஈடு வழங்கும் அலு­வ­லகம் உரு­வாக்­கப்­ப­ட­வில்லை. இவ்­வாறு மிகவும் பல­வீ­ன­மான முறை­யி­லேயே 2015 ஆம் ஆண்டு ஐ.நா. பிரே­ர­ணையின் அமு­லாக்கம் காணப்­ப­டு­கின்­றது.

இவ்­வா­றான சூழலில் அர­சாங்­கத்தின் மீது பாரிய நம்­பிக்கை வைத்­தி­ருந்த மக்கள் மீண்டும் நம்­பிக்கை இழக்க ஆரம்­பித்­தனர். காணாமல் போனோரின் உற­வுகள் மற்றும் காணி­களை இழந்த மக்கள் பொறுமை இழந்து வீதி­களில் இறங்க ஆரம்­பித்­தனர். சர்­வ­தேச சமூ­கமும் குறிப்­பி­டத்­தக்­க­வ­கையில் அதி­ருப்தி அடைய ஆரம்­பித்­தது. இவற்றின் எதி­ரொ­லி­யா­கவே ஐ.நா. விசேட நிபுணர் எமர்­சனின் அதிர்ச்சி வைத்­தியம் கலந்த அறிக்கை முன்­வைக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது.

எனவே அர­சாங்கம் ஐ.நா. பிர­தி­நி­தியின் அறிக்­கையை விமர்­சித்­துக்­கொண்­டி­ருப்­பதை விடுத்து மக்­களின் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்கு தீர்­வு­காண முன்வரவேண்டும். காணாமல்போனோருக்கு என்ன நடந்தது என்ற உண்மையை கண்டறியவேண்டும். தற்போது காணாமல்போனோர் தொடர்பான அலுவலகம் உருவாக்கப்படுவதற்கான சட்ட அங்கீகாரம் கிடைத்துள்ள நிலையில் இந்த செயற்பாட்டை விரைவாக முன்னெடுத்து தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்கவேண்டும்.

அபகரிக்கப்பட்ட பொதுமக்களின் காணிகள் விடுவிக்கப்படவேண்டும். அரசியல் தீர்வு விரைவாக காணப்படவேண்டும். பொறுப்புக்கூறல் பொறிமுறை ஊடாக பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நீதி நிலைநாட்டப்பட வேண்டும். நட்டஈடுவழங்கும் அலுவலகம் அவசரமாக நிறுவப்படவேண்டும். பாதிக்கப்பட்டுள்ள பொதுமக்களின் வாழ்வாதாரம் கட்டியெழுப்பப்படவேண்டும். அரசியல் கைதிகள் தொடர்பில் தீர்க்கமான தீர்மானம் அவசியமாகின்றது. இவற்றையே அரசாங்கம் உடனடியாக செய்யவேண்டியுள்ளது.

அதனைவிடுத்து சர்வதேசத்தை விமர்சித்துக்கொண்டிருப்பதில் அர்த்தமில்லை. அரசாங்கம் இந்த செயற்பாடுகளை அர்ப்பணிப்புடன் செய்யும் என்று சர்வதேசத்திற்கு வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த வாக்குறுதிகளுக்கு அமைய செயற்படவேண்டியது அரசாங்கத்தின் கடமையாகும். அவற்றை உரியமுறையில் முன்னெடுக்காவிடின் ஐ.நா.வும் சர்வதேசமும் விமர்சிப்பதை தவிர்க்க முடியாது. எனவே இவற்றின் ஆழமான தன்மையைப் புரிந்துகொண்டு செயற்படவேண்டும். பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் நீதிக்காக நீண்டகாலம் தவிப்புடன் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றனர் என்பதை அரசாங்கம் ஒருபோதும் மறந்துவிடக்கூடாது.

ரொபட் அன்­டனி

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-07-22#page-3

Categories: merge-rss

காணிவிடுவிப்பு விவகாரத்தில் கண்துடைப்பு நடவடிக்கை

Sat, 22/07/2017 - 07:54
காணிவிடுவிப்பு விவகாரத்தில் கண்துடைப்பு நடவடிக்கை

 

இரா­ணு­வத்தின் வசமுள்ள பொது­மக்­களின் காணி­களை விடு­விப்­பதில் கையா­ளப்­ப­டு­கின்ற அணு­கு­முறை, பொறுப்பு மிக்க ஓர் அர­சாங்­கத்தின் செயற்­பா­டாகத் தோற்­ற­வில்லை. பொது­மக்­களின் காணி­களை விடு­விப்­ப­தாகக் கூறி கண்­து­டைப்பு நட­வ­டிக்­கை­களை மேற்­கொள்­வ­தி­லேயே இரா­ணு­வத்­தி­னரும் அர­சாங்­கமும் ஈடு­பட்­டி­ருக்­கின்­றார்கள் என்­பது கேப்­பாப்­புலவு காணி விடு­விப்புச் செயற்­பாட்டின் மூலம் வெளிச்­சத்­திற்கு வந்­துள்­ளது. 

அடாத்­தாக பொது­மக்­களின் காணி­களைக் கைப்­பற்­றி­யது மட்­டு­மல்­லாமல், தமது தேவைக்­கு­ரிய காலம் முடி­வ­டைந்த பின்­னரும். அந்தக் காணி­களை உரி­மை­யா­ளர்­க­ளிடம் கைய­ளிப்­ப­தற்கு உடன்­ப­டாத ஒரு போக்­கி­லேயே இரா­ணுவக் கட்­ட­மைப்பு செயற்­பட்டுக் கொண்­டி­ருக்­கின்­றது என்­பது தெளி­வா­கி­யி­ருக்­கின்­றது. 

பொது­மக்­களின் காணி­களைக் கைப்­பற்­றி­யுள்ள இரா­ணுவம் அந்தக் காணிகள் தேசி­ய­பா­து­காப்­புக்­கா­கவே கைய­கப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றன என்ற இரா­ணு­வத்தின் கூற்­றையும், இந்த நிகழ்வு கேள்­விக்கு உள்­ளாக்­கி­யி­ருக்­கின்­றது. அத்­துடன் இரா­ணு­வத்­தினால் கைய­கப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டுள்ள காணி­களை பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­க­ளா­கிய உரி­மை­யா­ளர்­க­ளிடம் கைய­ளிப்­பதில் கையா­ளப்­ப­டு­கின்ற நடை­மு­றைகள் தமிழ் மக்கள் மீதான அடக்­கு­முறை நோக்­கத்தைக் கொண்ட மறை­மு­க­மான ஓர் அர­சியல் நிகழ்ச்சி நிரலை அடிப்­ப­டை­யாகக் கொண்­டி­ருக்­கின்­றதோ என்ற நியா­ய­மான சந்­தே­கத்­தையும் ஏற்­ப­டுத்­தி­யி­ருக்­கின்­றது.  

நம்­பிக்­கையும் போராட்­டமும்

நாட்டின் இரு பிர­தான அர­சியல் கட்­சிகள் இணைந்து உரு­வாக்­கப்­பட்ட நல்­லாட்சி அர­சாங்­கமே இப்­போது ஆட்­சியில் இருக்­கின்­றது. இந்த அர­சாங்­கத்தை ஆட்சி பீடம் ஏற்­று­வ­தற்­காக வாக்­க­ளித்த மக்­களில் இரா­ணு­வத்தின் வச­முள்ள காணி­களின் உரி­மை­யா­ளர்­க­ளுக்கு முக்­கிய இட­முண்டு. 

 

முன்­னைய அர­சாங்­கத்தின் அள­வுக்கு மீறிய கெடு­பி­டிகள், நெருக்­கு­தல்கள், அடக்­கு­மு­றைகள் என்­ப­வற்­றுக்கு எதி­ராகத் துணிச்­ச­லோடு இடம்­பெ­யர்ந்த மக்கள் நல்­லாட்சி அர­சாங்­கத்­திற்கு வாக்­க­ளித்­தி­ருந்­தார்கள்.  கடந்த பொதுத் தேர்­த­லின்­போது, முன்­னைய அர­சாங்­கத்தைச் சார்ந்­த­வர்­க­ளையே வெற்­றி­ய­டையச் செய்ய வேண்டும் என்­பதில் ஆயு­தப்­ப­டை­யி­னரும் வன்­னிப்­பி­ர­தே­சத்தில் தீவிர பரப்­புரைச் செயற்­பா­டு­களில் ஈடு­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருந்­தார்கள். தமது பிர­சா­ரத்­திற்கு எதி­ராக எவரும் வாக்­க­ளிக்கத் துணி­யக்­கூ­டாது என்­ப­தற்­காக வட­மா­காண வாக்­கா­ளர்கள் பல்­வேறு வழி­களில் நெருக்­கு­தல்­க­ளுக்கு உள்­ளாக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தார்கள். பல்­வேறு வழி­களில் அவர்கள் அப்­போது அச்­சு­றுத்­தப்­பட்­டி­ருந்­தார்கள். 

ஆயினும் முன்­னைய அர­சாங்­கத்தின் நடை­மு­றை­க­ளினால் மோச­மாகப் பாதிக்­கப்­பட்­டி­ருந்த அந்த மக்கள், எத்­த­கைய விளை­வுகள் ஏற்பட்டாலும்­சரி என்ற மன நிலையில் நல்­லாட்சி அர­சாங்­கத்தை அரி­ய­ணையில் ஏற்­று­வ­தற்­காகத் துணித்து வாக்­க­ளித்­தி­ருந்­தார்கள்.

அந்தத் தேர்­த­லின்­போது யுத்­தத்­தினால் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­ப­தற்குப் புதிய அர­சாங்கம் முன்­னு­ரிமை அளித்துச் செயற்­படும் என்ற வாக்­கு­றுதி வழங்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது. அந்த வாக்­கு­று­தியை நம்பி அந்த மக்கள் ஆட்சி மாற்­றத்­திற்­காக வாக்­க­ளித்­தார்கள். 

தங்­க­ளு­டைய ஆத­ரவில் ஆட்­சி­ய­மைத்த நல்­லாட்சி அர­சாங்கம் நியா­ய­மாக நடந்து கொள்ளும். தமது காணி மீட்புப் பிரச்­சினை உட்­பட தாங்கள் எதிர்­கொண்­டுள்ள பிரச்­சி­னை­களைப் புதிய அர­சாங்கம் தீர்த்து வைக்கும். யுத்­தத்­தினால் அழிந்து போன தமது வாழ்க்­கையை அதன் மூலம் மீளவும் கட்­டி­யெ­ழுப்பிக் கொள்ள முடியும் என்று அவர்கள் மன­மார நம்­பி­னார்கள். ஆனால் அந்த நம்­பிக்கை அவர்கள் எதிர்­பார்த்த வகையில் நிறை­வே­ற­வில்லை. 

இரா­ணு­வத்தின் வச­முள்ள காணி­களை விடு­விப்­பதில் மந்த கதி­யி­லான செயற்­பா­டு­க­ளையே அர­சாங்கம் முன்­னெ­டுத்­தது. யுத்த மோதல்­களோ அல்­லது பயங்­க­ர­வாதத் தாக்­கு­தல்­களோ அற்ற நிலை­யிலும், இரா­ணுவம் நிலை­கொண்­டுள்ள காணிகள் தேசிய பாது­காப்­புக்கு அத்­தி­யா­வ­சி­ய­மா­னவை. எனவே அந்தக் காணி­களை விடு­விக்க முடி­யாது என்று இரா­ணுவம் நியாயம் கூறிக்­கொண்­டி­ருந்­தது. இத­னை­ய­டுத்தே பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் தமது காணி­களை மீட்­ப­தற்­காக அற­வழிப் போராட்­டத்தில் குதித்­தார்கள். இந்தப் போராட்­டத்தில் கேப்­பாப்­புலவு போராட்டம் முக்­கி­ய­மா­னது. இது 140 நாட்­களைக் கடந்து, தொடர்ந்து முன்­னெ­டுக்­கப்­பட்டு வரு­கின்­றது. 

180 ஏக்கர் காணி­ வி­டு­விப்பின் தன்மை 

இரா­ணு­வத்தின் பிடியில் உள்ள கேப்­பாப்­புலவு கிராம மக்­க­ளு­டைய 180 ஏக்கர் காணிகள் 19 ஆம் திகதி புதன்­கி­ழமை விடு­விக்­கப்­படும் என்று அறி­விக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது. இந்தக் காணி­களை விடு­விப்­ப­தற்கு இரா­ணு­வமும் உடன்­பட்­டி­ருந்­தது. அந்த அடிப்­ப­டையில் அன்­றைய தினம் காணி­களை அவற்றின் உரி­மை­யா­ளர்­க­ளிடம் கைய­ளிப்­ப­தற்­கான நிகழ்வு ஒழுங்கு செய்­யப்­பட்டு, அதில் புனர்­வாழ்வு அமைச்சர் சுவா­மி­நாதன் கலந்து கொள்­வ­தற்­காக கேப்­பாப்புல­வுக்குச் சென்­றி­ருந்தார். 

ஆனாலும் பொது­மக்­களின் காணி­களை விடு­விப்­ப­தாக அறி­வித்­தி­ருந்த இரா­ணுவம், அதற்குப் பதி­லாக காட்­டுப்­பி­ர­தே­ச­மாகக் காட்­சி­ய­ளிக்­கின்ற மத்­திய வகுப்புப் பிரிவின் கீழ் ஆறு பேருக்கு வழங்­கப்­பட்­டி­ருந்த காணி­க­ளையே விடு­விப்­ப­தற்­கான ஏற்­பா­டு­களைச் செய்­தி­ருந்­தது. காணி மீட்­புக்­கான போராட்­டத்தில் ஈடு­பட்­டி­ருந்த மக்கள் இதனை அறிந்­ததும் ஆத்­தி­ர­முற்­றனர். 

தங்­க­ளுக்குச் சொந்­த­மான காணி­களை விடு­விப்­ப­தாகக் கூறி­விட்டு, இரா­ணுவம் ஆறு பேருக்கு மட்டும் சொந்­த­மான காணி­க­ளையே விடு­விப்­ப­தற்­கான நட­வ­டிக்­கையை எடுத்து தங்­களை ஏமாற்ற முயற்­சித்­தி­ருந்­ததை அறிந்து அவர்கள் உணர்ச்­சி­வ­சப்­பட்­டி­ருந்­தார்கள். 

இதனால் காணி விடு­விக்கும் நிகழ்வில் கலந்து கொள்­வ­தற்­காகச் சென்­றி­ருந்த அமைச்சர் சுவா­மி­நாதன், முல்­லைத்­தீவு அர­சாங்க அதிபர் ஆகி­யோரை, நிகழ்வு ஒழுங்கு செய்­யப்­பட்­டி­ருந்த இரா­ணுவ முகா­முக்குள் செல்­ல­வி­டாமல் தடுத்து, வழி மறிப்பு போராட்­டத்தில் ஈடு­பட்­டி­ருந்­தார்கள். 

பொது­மக்­களின் காணி­களை விடு­விப்­ப­தாகக் கூறி­விட்டு, ஆறு பேருக்குச் சொந்­த­மான 180 ஏக்கர் காணி­களை ஏமாற்­றுத்­த­ன­மான முறையில் விடு­விப்­ப­தற்கு நட­வ­டிக்கை எடுக்­கப்­பட்­டி­ருந்­ததை போராட்­டத்தில் ஈடு­பட்­டி­ருந்­த­வர்கள் அமைச்சர் சுவா­மி­நா­த­னுக்கு எடுத்­து­ரைத்­தனர். 

இந்த ஏமாற்று நாட­கத்தில் அமைச்சர் சுவா­மி­நா­தனும் பங்­கேற்­றி­ருந்­த­தாக அவர்கள் குற்றம் சுமத்­தி­யி­ருந்­தனர். ஆயினும் விடு­விக்­கப்­ப­டு­வ­தற்கு இரா­ணு­வத்­தி­னரால் உத்­தே­சிக்­கப்­பட்­டி­ருந்த காணிகள் பற்­றிய விப­ரங்­களை அறி­யா­த­வ­ரா­கவே அமைச்சர் சுவா­மிநாதன் கேப்­பாப்­பு­ல­வுக்குச் சென்­றி­ருந்­த­தாகத் தெரி­விக்­கப்­பட்­டது. இத­னை­ய­டுத்து, அந்தக் காணி­களை நேர­டி­யாகப் பார்­வை­யி­டு­வ­தற்­காக இரா­ணுவப் பிர­தே­சத்தின் உள்ளே செல்­வ­தற்கு வழி­ம­றிப்பு போராட்­டத்தில் ஈடு­பட்­டி­ருந்­த­வர்கள் அனு­ம­தித்­தி­ருந்­தனர். 

'இங்கு வந்த பின்பே உண்­மையை அறிந்தேன்' 

கேப்­பாப்பு­லவில் பொது­மக்­க­ளுக்குச் சொந்­த­மான 180 ஏக்கர் காணி­களை இரா­ணுவம் விடு­விப்­ப­தா­கவே தான் நம்­பி­யி­ருந்­த­தாக தங்­களை இரா­ணுவ முகாம் பிர­தே­சத்­திற்குள் செல்­ல­வி­டாமல் வழி­ம­றிப்பு போராட்­டத்தில் ஈடு­பட்­டி­ருந்த மக்­க­ளிடம் தெரி­வித்த அமைச்சர் சுவா­மி­நாதன், கேப்­பாப்பு­ல­வுக்கு வந்த பின்பே உண்மை நிலையைத் தெரிந்து கொண்­ட­தாகக் கூறினார். 

காணி மீட்­புக்­காகப் போராடி வரு­கின்ற மக்­க­ளு­டைய காணிப் பிரச்­சி­னையைத் தீர்ப்­ப­தற்­கா­கவே தான் செயற்­பட்டு வரு­வ­தாகக் குறிப்­பிட்ட அவர், பொது­மக்­க­ளு­டைய காணி­களை  விடு­விப்­ப­தற்­காக இரா­ணுவம் கோரி­யி­ருந்த 5 மில்­லியன் ரூபா நிதியை மீள்­கு­டி­யேற்ற அமைச்சில் இருந்து வழங்­கி­யி­ருப்­ப­தாகத் தெரி­வித்­துள்ளார். அது மட்­டு­மல்­லாமல் மேலும் 148 மில்­லியன் ரூபாவை இரா­ணு­வத்­திற்குத் தனது அமைச்சின் மூலம் வழங்­கு­வ­தற்கு நட­வ­டிக்கை எடுக்­கப்­பட்­டி­ருப்­ப­தா­கவும் அவர் கூறி­யுள்ளார்.

ஆனால், பொது­மக்­க­ளு­டைய காணி­களை விடு­விப்­ப­தாகக் கூறி­விட்டு, நடுத்­தர வகுப்பு காணிப்­பி­ரிவின் கீழ் முன்னர் வழங்­கப்­பட்ட 6 பேருக்குச் சொந்­த­மான காணி­க­ளையே இந்த 180 ஏக்கர் காணி விடு­விப்­பின்­போது, கைய­ளிக்­கப்­ப­ட­வுள்­ளன என்­பதை இங்கு வந்­த­பின்பே அறிந்து கொண்டேன் என்றும் அவர் தெரி­வித்­துள்ளார். 

யுத்த மோதல்­க­ளின்­போது பாது­காப்பு கார­ணங்­க­ளுக்­காகத் தமது ஊரை­வி­டடு இடம்­பெ­யர்ந்த மக்­க­ளு­டைய காணி­களில் தமது நிலை­களை அமைத்­தி­ருந்த இரா­ணுவம் யுத்தம் முடி­வுக்கு வந்­த­தை­ய­டுத்து, அங்­கி­ருந்து வெளி­யே­றி­யி­ருக்க வேண்டும். அதுவே இறை­மை­யுள்ள ஒரு ஜன­நா­யக நாட்டின் பாது­காப்­புக்குப் பொறுப்­பான இரா­ணு­வத்தின் நியா­ய­மான செயற்­பா­டாகும். ஆனால், இங்கு வட­மா­கா­ணத்தில் அவ்­வாறு இரா­ணுவம் நடந்து கொள்­ள­வில்லை. 

தேசிய பாது­காப்பைக் கார­ணம்­காட்டி,  பொது­மக்கள் செறிந்து வாழ்­கின்ற ஊர்­மனைப் பிர­தே­சங்­களில் தமது நிலை­களை நிரந்­த­ர­மாக்­கி­யுள்ள பாது­காப்புப் படை­யினர், பொது­மக்­க­ளு­டைய காணி­களை விட்டு வெளி­யேறிச் செல்­வ­தற்கு, தொடர்ந்து மறுப்பு தெரி­வித்து வரு­கின்­றனர். 

தேசிய பாது­காப்பைக் காரணம் காட்டி, யுத்த மோதல்கள் இடம்­பெற்ற பிர­தே­சங்­களில் குறிப்­பாக மீள்­கு­டி­யேற்றப் பிர­தே­சங்­களில் இரா­ணுவ முகாம்­களை வலிந்து நிறு­வு­வதில் முன்­னைய அர­சாங்கம் தீவி­ர­மாக ஈடு­பட்­டி­ருந்­தது. போக்­கு­வ­ரத்து வச­திகள், படை­யி­ன­ருக்­கான நிரந்­தர குடி­யி­ருப்­புக்கள், அலு­வ­ல­கங்கள், மற்றும் அடிப்­படை வச­திகள் மட்­டு­மல்­லாமல், பொழுது போக்கு அம்­சங்கள் சார்ந்த வச­தி­க­ளையும் உள்­ள­டக்­கி­ய­தாக இந்த இரா­ணுவ முகாம்கள் நிரந்­தர முகாம்­க­ளாக அந்த அர­சாங்­கத்­தினால் அமைக்­கப்­பட்­டன. அதற்­கான நிதி பாது­காப்பு அமைச்சின் ஊடாக ஒதுக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது. 

ஆட்சி மாற்­றத்தின் பின்னர் அரி­யணை ஏறிய நல்­லாட்சி அர­சாங்கம் மீள்­கு­டி­யேற்றப் பிர­தே­சங்­களில் உள்ள இரா­ணுவ முகாம்­களைக் குறைப்­பதில் அவ்­வ­ள­வாக அக்­கறை கொள்­ள­வில்லை. பொது­மக்­களின் காணி­களை இரா­ணுவம் கைய­ளிக்கும். அதற்­கான நட­வ­டிக்­கைகள் எடுக்­கப்­படும். அதன் மூலம் இடம்­பெ­யர்ந்த மக்கள் மீள்­கு­டி­யேற்றம் செய்­யப்­ப­டு­வார்கள் என்று ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சேன இடம்­பெ­யர்ந்த மக்­களை அவர்­க­ளு­டைய கொட்­டில்­களில் சென்று சந்­தித்து உறு­தி­ய­ளித்த போதிலும், காணி­களை விடு­விக்கும் பணிகள் மிகவும் மந்த கதி­யி­லேயே முன்­னெ­டுக்­கப்­பட்டு வரு­கின்­றன. 

பொது­மக்­களின் காணி­களை விடு­விப்­ப­தற்குக் காசா.....?  

இத்­த­கைய பின்­ன­ணி­யில்தான் முல்­லைத்­தீவு மாவட்­டத்தில் கேப்­பாப்­பு­லவு கிராம மக்­க­ளுக்குச் சொந்­த­மான காணி­களில் நிலை­கொண்­டுள்ள படை­யினர், அந்தக் காணி­களை விடு­விப்­ப­தற்கு பணம் தர வேண்டும் என்ற கோரிக்­கையை முன்­வைத்­தி­ருந்­தனர். 

கேப்­பாப்புலவில் பொது­மக்­க­ளுக்கு சட்ட ரீதி­யாக வழங்­கப்­பட்ட காணி­க­ளையே படை­யினர் கைய­கப்­ப­டுத்தி அங்கு நிரந்­த­ர­மான கட்­ட­டங்­களை அமைத்து நிலை­கொண்­டி­ருக்­கின்­றார்கள். இதனால், யுத்தம் முடி­வுக்கு வந்­த­தை­ய­டுத்து, இடம்­பெ­யர்ந்த மக்கள் அவ­ர­வ­ரு­டைய சொந்தக் காணி­களில் மீள்­கு­டி­யேற்றம் செய்­ய­ப்பட்ட போதிலும், கேப்­பாப்­பு­லவு மக்­களால் தமது சொந்த ஊருக்குத் திரும்ப முடி­ய­வில்லை. 

ஊருக்கு வெளியே பண்ணைத் தேவைக்­கா­கவும், விவ­சா­யத்தை ஊக்­கு­விப்­ப­தற்­கா­கவும் பெரும் இடப்­ப­ரப்பில் தனி­யாருக்கென காணி வழங்­கப்­பட்ட ஒரு திட்­டத்தின் கீழ் வழங்­கப்­பட்­டி­ருந்த ஒரு தொகுதி காணியில் கேப்­பாப்­புலவு மாதிரிக் கிராமம் என்ற பெயரில் வீடு­களைக் கட்­டிக்­கொ­டுத்து இடம்­பெ­யர்ந்­தி­ருந்த கேப்­பாப்பு­லவு ஊர் மக்கள் குடி­யேற்­றப்­பட்­டி­ருந்­தனர். 

ஆனாலும் அந்த மக்கள் தமது சொந்தக் காணி­க­ளுக்குத் திரும்பிச் செல்­வ­தற்­கான போராட்­டத்தைத் தொடர்ந்து முன்­னெ­டுத்­தி­ருந்­தனர். இந்த நிலை­யி­லேயே பொது­மக்­க­ளுக்குச் சொந்­த­மான காணி­களை விடு­விப்­ப­தற்கு 5 மில்­லியன் ரூபா நிதி வழங்க வேண்டும் என்ற நிபந்­தனை படைத் தரப்­பி­னரால் முன்­வைக்­கப்­பட்­டது. அந்த நிதியை மீள்­கு­டி­யேற்ற அமைச்சில் இருந்து வழங்­கு­வ­தற்கு அமைச்சர் சுவா­மி­நாதன் முன்­வந்தார். 

யுத்தம் கார­ண­மா­கவே மக்கள் இடம்­பெ­யர்ந்­தி­ருந்­தார்கள். யுத்தம் முடி­வுக்கு வந்­த­பின்னர் அவர்­களை அவர்­க­ளு­டைய சொந்தக் காணி­களில் மீள்­கு­டி­யேற்றி, அவர்­க­ளுக்­கான மீள்­கு­டி­யேற்ற வச­தி­களைச் செய்து கொடுக்க வேண்­டி­யது அர­சாங்­கத்தின் தார்­மீகப் பொறுப்­பாகும். 

இடம்­பெ­யர்ந்த மக்­க­ளுக்குச் சொந்­த­மான காணி­களில் இரா­ணு­வத்­தினர் நிலை­கொண்­டி­ருந்தால், அவர்­களை அத்­தி­யா­வ­சிய தேவை கருதி வேறி­டங்­க­ளுக்கு நகர்த்­து­வதா அல்­லது அவர்­களை வடக்கில் இருந்து அழைத்துக் கொள்­வதா என்­பதை அர­சாங்­கமே தீர்­மா­னிக்க வேண்டும். அந்தத் தீர்­மா­னத்­திற்கு அமை­வாக தேவை­யான நட­வ­டிக்­கை­க­ளையும் அர­சாங்­கமே எடுக்க வேண்டும். 

பொது­மக்­க­ளு­டைய காணி­களில் நிலை­கொண்­டுள்ள இரா­ணு­வத்­தினர் தொடர்பில் எடுக்­கின்ற தீர்­மா­னங்­களை இரா­ணு­வத்­தி­ன­ருடன் தொடர்­பு­டைய பாது­காப்பு அமைச்சின் ஊடா­கவே அர­சாங்கம் நிறை­வேற்ற வேண்டும். அவ­சி­ய­மான சந்­தர்ப்­பங்­களில் நேர­டி­யாக இந்த நட­வ­டிக்­கை­களில் ஈடு­ப­டு­வ­தற்கும்,அர­சாங்­கத்­திற்கு உரி­மையும், அதி­கா­ரமும் இருக்­கின்­றன. அந்த வகை­யி­லேயே நட­வ­டிக்­கைகள் எடுக்­கப்­பட வேண்டும். 

ஆனால், கேப்­பாப்­பு­லவு பொது­மக்­க­ளு­டைய காணி­களை விடு­விக்கும் விவ­கா­ரத்தில் அந்தக் காணி­களை விடு­விப்­ப­தற்குப் பணம் தர­வேண்டும் என்ற கோரிக்கை படைத்­த­ரப்­பி­னரால் முன்­வைக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது. அந்த கோரிக்­கையை ஏற்று புனர்­வாழ்வு அமைச்சின் நிதியில் இருந்து ஏற்­க­னவே 5 மில்­லியன் ரூபா வழங்­கப்­பட்­டு­விட்­ட­தாக அமைச்சர் பகி­ரங்­க­மாகக் கூறி­யி­ருக்­கின்றார். அத்­துடன் மேலும் 148 மில்­லியன் ரூபாவை வழங்க நட­வ­டிக்கை எடுக்­கப்­பட்­டி­ருப்­ப­தா­கவும் அவர் தெரி­வித்­தி­ருக்­கின்றார்;. 

யுத்தம் நடை­பெற்ற போதும்­சரி, யுத்தம் முடி­வுக்கு வந்த பின்­ன­ரும்­சரி, மாறி மாறி ஆட்­சிக்கு வந்த அர­சாங்­கங்கள் பாது­காப்பு செல­வி­னங்­க­ளுக்கே முன்­னு­ரி­மை­ய­ளித்து வரவு செலவுத் திட்­டத்தில் அதி­கூ­டிய நிதியை ஒதுக்­கீடு செய்து வந்­தன. யுத்­தத்தை முடி­வுக்குக் கொண்டு வந்­ததன் பின்­னரும், பாது­காப்பு அமைச்­சுக்கு ஒப்­பீட்­ட­ளவில் அதிக அளவு நிதி ஒதுக்­கப்­ப­டு­வது குறித்து பலரும் வினா எழுப்­பினர். விமர்­ச­னங்­களும் எழுந்­தி­ருந்­தன. 

ஆனால், யுத்தம் முடிந்­து­விட்ட போதிலும், தேசிய பாது­காப்­புக்கு அச்­சு­றுத்தல் இருக்­கின்­றது. எனவே, தேசிய பாது­காப்பைப் பலப்­ப­டுத்தி, நாட்டின் பாது­காப்பை உறு­திப்­ப­டுத்த வேண்­டிய தேவை இருக்­கின்­றது. அதன் கார­ண­மா­கவே பாது­காப்பு அமைச்­சுக்கு அதிக அளவு நிதி ஒதுக்­கப்­ப­டு­கின்­றது என்று அர­சாங்கத் தரப்பில் காரணம் கூறப்­பட்­டது. பாது­காப்பு அமைச்­சுக்கு யுத்­தத்தின் பின்னர் அதிக நிதி ஒதுக்­கீடு செய்­வதை இந்தக் கார­ணத்தைக் காட்டி அர­சாங்கம் நியா­யப்­ப­டுத்­தி­யி­ருந்­தது. நல்­லாட்சி அர­சாங்­கத்­திலும் பாது­காப்பு அமைச்­சுக்கு முன்­னு­ரி­மை­ய­ளிக்கும் போக்கில் பெரிய அளவில் மாற்றம் ஏற்­ப­டுத்­தப்­ப­ட­வில்லை.  

ஏன் நிதி வழங்க வேண்டும்?   

இரா­ணுவ முகாம்­களை நிறு­வு­வதோ, ஏற்­க­னவே அமைக்­கப்­பட்ட முகாம்­களை விஸ்­த­ரிப்­பதோ அல்­லது ஓரி­டத்தில் இருந்த இன்­னுமோர் இடத்­திற்கு மாற்றி அமைப்­பதோ இரா­ணுவ முகாம் சார்ந்த நட­வ­டிக்­கை­களை முன்­னெ­டுக்க வேண்­டி­யது பாது­காப்பு அமைச்சின் பொறுப்­பாகும். பாது­காப்பு அமைச்சே அந்த செல­வி­னத்­துக்­கான நிதியை வழங்க வேண்டும்.

இரா­ணு­வத்­தினர் சார்ந்த வேலைத்­திட்­டங்கள் மற்றும் செல­வி­னங்­க­ளுக்­கா­கவே பாது­காப்பு அமைச்­சுக்­கென தனி­யாக தேசிய வரவு–செலவுத் திட்­டத்தில் நிதி ஒதுக்­கீடு செய்­யப்­ப­டு­கின்­றது. அதுவும் இலங்­கையைப் பொறுத்­த­மட்டில் தேசிய பாது­காப்­புக்கு முன்­னு­ரிமை அளிக்­கப்­பட்­டி­ருப்­ப­தனால், பாது­காப்பு அமைச்­சுக்கு விசே­ட­மாக அதிக நிதி ஒதுக்­கீடு செய்­யப்­ப­டு­கின்­றது. 

 

இந்த நிலையில் பொது­மக்­க­ளு­டைய காணி­களில் நிலை­கொண்­டுள்ள இரா­ணு­வத்­தினர் கேப்­பாப்­புலவில் காணி­களை விடு­விப்­ப­தற்­காக நிதி வழங்­கப்­பட வேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுத்­தி­ருப்­பது சந்­தே­கத்­தையே ஏற்­ப­டுத்­தி­யி­ருக்­கின்­றது. 

பொது­மக்­க­ளு­டைய காணிகளை மீளக் கைய­ளிக்க வேண்­டி­யது இரா­ணு­வத்தின் பொறுப்­பாகும். அந்தப் பொறுப்பை நிறை­வேற்­று­வ­தற்கு (இரா­ணு­வத்­திற்கு தவிர்க்க முடி­யாத தேவைகள் இருக்­கலாம். இருந்­தாலும்....) நிதி வழங்­கப்­பட வேண்டும் என்று கேட்­பது, பாதிக்கப்­பட்ட மக்களாகிய காணி உரிமையாளர்களிடம் கப்பம் கேட்கின்ற ஒரு நடவடிக்கையாகவும் சந்தேகிப்பதற்கு இடமுண்டு. 

மீள்குடியேற்ற அமைச்சின் அமைச்சர் என்ற வகையில், பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு அவர்களுடைய காணிகள் கிடைக்க வேண்டும் என்ற நல்லெண்ணத்தில் மனிதாபிமான அடிப்படையில் இராணுவம் கோரிய நிதியை தனது அமைச்சில் இருந்து வழங்குவதற்கு அமைச்சர் சுவாமிநாதன் முன்வந்திருக்கலாம். 

அந்த நல்லெண்ணம் சார்ந்த நடவடிக்கை வரவேற்கப்பட வேண்டியதே. எனினும், புனர்வாழ்வு அமைச்சுக்கு இடம்பெயர்ந்த மக்களுக்கான புனர்வாழ்வு மற்றும் மீள்குடியேற்றம் தொடர்பிலான செயற்பாடுகளுக்கும் வேலைத்திட்டங்களுக்குமே நிதி ஒதுக்கப்படுகின்றது. அவ்வாறு ஒதுக்கப்படுகின்ற நிதியானது, பொதுமக்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படுவதற்குப் பதிலாக இராணுவத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படுவதற்காக வழங்கப்படுவது ஏற்புடையதாகத் தெரியவில்லை. 

இராணுவத்திற்குத் தேவையான நிதியை பாதுகாப்பு அமைச்சிடமிருந்தோ அல்லது நேரடியாக அரசாங்கத்திடமிருந்தோ பெற்றுக்கொள்ளத் தக்க வசதி இருக்கின்றது. இந்த நிலையில் புனர்வாழ்வு அமைச்சின் நிதியில் இருந்து வழங்குவது முறையற்ற நடவடிக்கையாகவே தோன்றுகின்றது. 

புனர்வாழ்வு அமைச்சின் நிதி இவ்வாறு இராணுவத்திற்கு வழங்கப்படும்போது, புனர்வாழ்வுச் செயற்பாடுகளுக்கு நிதிப்பற்றாக்குறை ஏற்படும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இதனால் பாதிக்கப்படப் போவது இடம்பெயர்ந்த மக்களே. அதுவும் யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களே என்பதில் சந்தேகமில்லை. 

எனவே, பாதுகாப்புத் தரப்பினர் பொதுமக்களின் காணிகளை விடுவிப்பதற்காக நிதிகேட்பதும், அந்த நிதி புனர்வாழ்வு அமைச்சிலிருந்து வழங்கப்படுவதும் மறைமுகமான ஒரு நிகழ்ச்சி நிரலின் கீழான செயற்பாட்டின் விளைவாகவே நோக்க வேண்டியிருக்கின்றது. எனவேதான் இராணுவத்தின் வசமுள்ள காணிகளை விடுவிப்பதில் கையாளப்படுகின்ற அணுகுமுறையானது அரசியல் ரீதியான சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது. 

இது குறித்து இடம்பெயர்ந்த மக்களின் நலன்களுக்கான அக்கறையில் நாட்டம் உள்ளவர்கள் கவனமெடுக்க வேண்டியது அவசியம். 

செல்­வ­ரட்னம் சிறி­தரன்

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-07-22#page-1

Categories: merge-rss

தலை நிமிர்வோம்!

Fri, 21/07/2017 - 07:46
தலை நிமிர்வோம்!
 
 
 

யாழ்ப்பாணம் வந்­தி­ருந்த சிங்­கப்­பூர் அய­லு­ற­வுத்­துறை அமைச்­சர் விவி­யன் பால­கி­ருஸ்­ணன் யாழ்ப்­பா­ணத்­த­வர்­களே மறந்­தி­ருந்த அவர்­க­ளின் பெரு­மை­கள் பல­வற்றை மீட்­டுப் பார்த்­தி­ருக்­கி­றார்.

அத்­தோடு ஈழத் தமி­ழர்­க­ளுக்கு உறைக்­கும் விதத்­தில், நீங்­கள் இந்த உல­கத்­தின் மற்­றைய பாகங்­க­ளுக்­கெல்­லாம் உழைத்­துக் கொடுத்­தது போதும், இனி­யா­வது உங்­க­ளுக்­காக உழைக்­கப் பாருங்­கள் என்று குத்­திக்­காட்­டி­விட்­டும் போயி­ருக்­கி­றார்.

இலங்­கை­யின் அர­சி­யல் பொரு­ளா­தா­ரத்­தில் அடிக்­கடி உச்­ச­ரிக்­கப்­ப­டும் ஒரு சொற்­றொ­டர், ‘‘ஒரு காலத்­தில் இலங்­கை­யைப் போன்று வள­ர­வேண்­டும் என்று சொல்­லிக் கொண்­ டிருந்­தது சிங்­கப்­பூர், இன்றோ சிங்­கப்­பூ­ரைப் போன்று வளர ­வேண்­டும் என்று சொல்­லும் நிலை­யில் நாம் இருக்­கின்­றோம்’’ என்­ப­து­தான்.

கொழும்­பில் இருந்­த­படி போருக்­குத் தலைமை­ யேற்று ஒரு குரு­திச் சக­தியை இலங்­கை­யில் உரு­வாக்­கிய சகல தலைவர்களும் ஏதா­வது ஒரு சந்­தர்ப்­பத்­தில் இத­னைக் கூறித்­தான் இருக்­கி­றார்­கள்.

அமைச்­சர் விவி­யன் பால­கி­ருஸ்­ணன் கூறி­யது முற்­றி­லும் சரி­யா­னது. ஒரு காலத்­தில் தெற்­கா­சி­யா­வி­லேயே அதி­கம் படித்த சமூ­க­மா­கத் தமிழ் இனம்­தான் இருந்­தது.

இலங்­கை­யைப் பார்த்து சிங்­கப்­பூர் வளர்ந்­தது மட்­டு­மல்ல, அந்த நாட்­டைக் கட்டி வளர்ப்­ப­தற்­கான அடித்­த­ளத்தை இட்ட ­வர்­க­ளில் தமி­ழர்­க­ளுக்­கும் மிகக் கணி­ச­மான பங்கு இருக்­கி­றது என்று ஆணித்­த­ர­மா­கத் தெரி­வித்­தி­ருக்­கி­றார் அமைச்­சர் விவி­யன். அதி­லும் குறிப்­பா­கக் கல்வி, மருத்­து­வம், வீதிக் கட்­ட­மைப்பு என்­ப­வற்­றின் பிதா­ம­கர்­கள் தமி­ழர்­கள்­தான் என்ற உண்­மை­யை­யும் அவர் போட்­டு­டைத்­தி­ருக்­கி­றார்.

இங்­கி­ருந்து சென்ற தமி­ழர்­கள் பலரே சிங்­கப்­பூரை இந்­த­ அள­வுக்கு வளர்த்­தெ­டுத்­தார்­கள் என்­றால், தம்மை அர­வ­ணைத்­துச் செல்­லும் ஒரு அரசு கொழும்­பில் இருந்­தி­ருந்­தால் இலங்­கை­யை­யும் அவர்­கள் எவ்­வ­ளவு தூரத்துக்கு வளர்த்­து­விட்­டி­ருப்­பார்­கள் என்ற சிந்­தனை, விவி­ய­னின் பேச்­சைக் கேட்­ட­தும் ஒரு கணம் மின்­சா­ர­மா­கத் தாக்­கு­கின்­றது.

சிங்­கப்­பூ­ரில் மட்­டு­மல்ல 19ஆம் நூற்­றாண்­டு­க­ளில் மலே­சியா உள்­ளிட்ட பல நாடு­ளி­லும் நிர்­வா­கத்­தில் சிறந்து விளங்­கி­ய­ வர்­கள் தமி­ழர்­களே. கல்­வியே இனி­வ­ரும் காலத்­தில் பலம் என்று உல­கம் மாறி வந்த காலத்­தில் அத­னோடு ஒத்­தி­சைந்து ஓடி தம்­மை­யும் தாம் சென்ற இடங்­க­ளை­யும் வளர்த்­த­வர்­கள் தமி­ழர்­கள்.

துர­தி­ஷ்­ட­வ­ச­மா­கத் தமி­ழ­னின் அந்த அறி­வும், அத­னால் அவ­னுக்­குக் கிடைத்த அதி­கா­ர­முமே இலங்­கை­யில் அவன் மேல் வெறுப்­பும் இனத்­து­வே­ச­மும் மேலோங்­கக் கார­ண­மா­கி­யது என்­ப­தும், அத­னால் இலங்கை கெட்­டுக் குட்­டிச் சுவ­ரா­கிப் போனது என்­ப­தும் மறக்க முடி­யாத, மறக்­கப்­ப­டக்­கூ­டாத தனிக் கதை.

தமி­ழர்­க­ளின் பலம் என்ன என்­ப­தை­யும், அதனை நாம் பயன்­ப­டுத்­தா­ம­லேயே காலத்தை வீண­டிக்­கின்­றோம் என்­ப­தை­யும் எமக்கு நாசுக்­கா­கக் குத்­திக்­காட்­டி­விட்­டுச் சென்­றி­ருக்­கி­றார் அமைச்­சர் விவி­யன்.

அவர் தெளி­வா­கக் குறிப்­பி­டுகி ­றார், ‘‘உல­கத்­திற்­குச் சேவை­யாற்­றக் கிடைத்த பொக்­கி­சமா ­கத் தமி­ழர்­கள் இது­வரை உழைத்­துக் கொடுத்­த­து­போ­தும். உங்­கள் அறி­வும் திற­மை­யும் இனி­மே­லா­வது உங்­களை மேம்­ப­டுத்­த­வும் யாழ்ப்­பா­ணத்தை மேம்­ப­டுத்­த­வும் பயன்­ப­டட்­டும்.

அதற்கு நீங்­கள் தகு­தி­யா­ன­வர்­கள், பொருத்­த­மான­ வர்­கள். அதற்­காக நீங்­கள் நீண்ட காலம் காத்­தி­ருந்­தும் விட்­டீர்­கள். எனவே இனி­யா­வது உங்­கள் அறி­வை­யும் திற­மை­யை­யும் உங்­க­ளுக்­கா­கப் பயன்­ப­டுத்­துங்­கள்’’ என்­கி­றார்.

போரில் இருந்து மீண்டு வரும் ஒரு சமூ­கத்­திற்கு உந்து சக்­தி­ய­ளிக்­கக்­கூ­டிய ஒரு உரை அது. தனது பெரு­மையை, திற­மையை மறந்­தி­ருந்த, தூக்­கத்­தில் ஆழ்ந்­தி­ருந்த சமூ­கத்தைத் தட்­டி­யெ­ழுப்­பும் உரை அது. விவி­யன் அழ­கா­கச் சொன்­னார், நாங்­கள் இப்­போது செய்­வது உங்­கள் மூத்­தோர்­கள் செய்த ­வற்­றுக்­கான கைமாறு; இது வெறும் உத­வியோ தொண்­டுப் பணியோ அல்­ல­வென்று.

அந்த மூத்­தோ­ரின் மூச்­சுக் காற்­றி­லி­ருந்து பலம் பெற்று எழுந்து, நாம் இழந்­து­விட்ட பெரு­மை­க­ளை­யும் திற­மை­க­ளை­யும், திரும்­பப் பெற­வேண்­டும். அனைத்­துத் தமி­ழர்­க­ளும் ஒன்­றி­ணைந்து இப்­போது செய்­ய­வேண்­டி­யது அது­தான். அது­வே­தான் இந்த உல­கின் முன்­னாள் தமி­ழ­னைத் தலை­நி­மிர்ந்து நிற்க வைக்­கும்.

http://newuthayan.com/story/12836.html

Categories: merge-rss