அரசியல்-அலசல்

சிவப்பு விளக்குகளின் பின்னால் முகம் மறைக்கும் நாடு

7 hours 14 min ago
சிவப்பு விளக்குகளின் பின்னால் முகம் மறைக்கும் நாடு
 

பங்களாதேஷில் உள்ள ‘தெளலத்தியா’ விபசாரத்துக்கென்றே ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு கிராமம். இந்தக்கிராமத்தின் மொத்த வாழ்க்கையும் இயக்கமும் சந்தையும் பாலியல் தொழிலை மையப்படுத்தியே இருக்கிறது. 

இங்கே சுமார் 1,600 பெண்கள் விபசாரத்தில் ஈடுபடுகின்றனர். ஒரு நாளைக்கு மட்டும் சுமார் 600 பெண்கள் 3,000 பேர்களை எதிர்கொள்கின்றனர். இங்குள்ளவர்களில் பலர், கடத்தப்பட்டு இங்கே விற்கப்பட்டுள்ளனர். சிலர், தங்களின் சொந்தங்களால் கொண்டு வந்து விடப்பட்டுள்ளனர். ஒரு சிலர், தங்களுடைய கணவர் அல்லது காதலனால் கொண்டுவரப்பட்டவர்கள். இத்தொழிலில் விருப்பம் இல்லாத பெண்கள், இத்தொழிலை விட்டும் கிராமத்திலிருந்தும் வெளியேருவது என்பது அவ்வளவு எளிதான காரியமல்ல.

பங்களாதேஷ் அரசியலமைப்புச் சட்டமோ விபசாரத்தையும் சூதாட்டத்தையும் தடுக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது.

பாலியல் தொழில் ஹொங்கொங்கில் சட்டபூர்வமானது. ஹொங்கொங்கில் பாலியல் தொழில் செய்கின்றவர்கள் ஒவ்வொரு நகரிலும் உள்ளனர். அவர்களுக்கான விளம்பரச் சேவை செய்யும் சஞ்சிகைகள், நாளிதழ்கள் நூற்றுக்கணக்கில் உள்ளன. ஹொங்கொங் அரசாங்கம் பாலியல் தொழிலாளர்கள், ஊடகங்கள் ஊடாக விளம்பரப்படுத்திக் கொள்வதற்கான சட்டப்பூர்வமான அனுமதியையும் வழங்கியுள்ளது.  

இலங்கையில், பாலியல் தொழில் சட்டத்துக்குப் புறம்பானது. பாலியல் தொழில் நடப்பதாகக் கருதப்படும் இடங்கள் பொலிசாரினால் சோதனையிடப்படுகின்றன. அங்கே குற்றவாளிகளாக இனங்காணப்படுகின்றவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு நீதிமன்றத்தில் முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

இருந்தாலும், இந்தத்தொழில் அயல் நாடுகளில் உள்ளதை விட இலங்கையில் ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக உள்ளது என அரசாங்கத் தரப்பிலிருந்து ஆறுதல் கூறப்படுகிறது. ஆனாலும், பெண்கள், சிறுவர், சிறுமியர் பாலியல் தொழிலுக்காக கடத்தப்படுதல், பெற்றோர்கள் குழந்தைகளைப் பாலியல் தொழிலுக்காகக் கட்டாயப்படுத்தல் என்பதெல்லாம் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. 

இலங்கையில் சிறுவர் பாலியல் தொழில், குறிப்பிடத்தக்களவு சமூகத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது எனச் சமூகவியல் ஆய்வுகளும் அவதானிப்புகளும் கூறுகின்றன. 

குழந்தைகளைப் பாலியல் நோக்கில் முறைகேடாக அணுகினால், அதற்கான தண்டனை 20 ஆண்டுகள் சிறை என்கிறது சட்டம். ஆயினும், 40,000 சிறுவர், சிறுமியர் பாலியல் தொழிலுக்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளனர் என்ற புள்ளிவிவரத்தை குழந்தைகள் உரிமைகள் அமைப்புகள் தருகின்றன. இந்த எண்ணிக்கை இதைவிடக் கூடுதலாக இருக்கலாம் என்பது சமூகவியலாளர்களின் அவதானிப்பு.

குறிப்பாக, இலங்கையின் சுற்றுலாத்துறைப் பகுதிகளில் பாலியல் துஷ்பிரயோகங்களும் பாலியல் தொழில்களும் அதிகமாக உண்டு என்ற அவதானமும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

இலங்கையில் ஒவ்வொரு நாளும் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்கள் பாலியல் தொழிலாளிகளைத் தேடிச் செல்கின்றனர். நாட்டில் கிட்டத்தட்ட 40,000 பாலியல் தொழிலாளிகள் காணப்படுகின்றனர். ஒவ்வொரு நாளும் சராசரியாக 100 சிறுவர்கள் பாலியல் நோக்கில் துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளாகின்றனர். விபசார விடுதிகளில் ஆறு தொடக்கம் பதின்னான்கு வயதுடைய பல்லாயிரக்கணக்கான சிறுவர் பாலியல் தொழிலாளிகள் காணப்படுகின்றனர் எனவும் சொல்லப்படுகிறது. நிச்சயமாக இது நாட்டின் அபாய நிலையைக் குறிக்கும் தகவல்களே.

புலிகளுக்கும் படையினருக்குமிடையில் யுத்தம் நடந்த வேளை, அனுராதபுரம், ஹெப்பிட்டிக்கொலாவை போன்ற இடங்களில் உள்ள சில கிராமங்கள், பாலியல் தொழிலாளர்களால் நிரம்பியிருந்தன. யுத்தக்களத்திலிருந்து விடுமுறையில் வரும் படையினரின், பாலியல் சேவை மையங்களாகத் இவை தொழிற்பட்டன. 

ஆனாலும், அதைச் சட்டரீதியாக அரசாங்கம் தடுக்க முனையவில்லை. அந்தப் பாலியல் தொழிலாளிகளைத் தடுத்தால், அதனுடைய தாக்கத்தை யுத்தத்தில் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என அரசாங்கம் உள்ளூர எச்சரிக்கப்பட்டது. இதனால் பாலியல் தொழிலுக்குச் சட்டரீதியாகத் தடை என்றாலும் அந்தச் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தாமல் ஒருவகையான நிழல் அங்கிகாரத்தை அரசாங்கம் வழங்கியிருந்தது. யுத்தம் முடிந்து விட்டால் எல்லாம் சரியாகி விடும். அல்லது எல்லாவற்றையும் சரிப்படுத்தி விடலாம் என்று நம்பப்பட்டது. ஆனால்...?

கிளிநொச்சியில் உள்ள கிராமம் ஒன்றில் இயங்கி வந்த, பாலியல் தொழிலுக்கான மையம் ஒன்றை, 17. 05. 2017 பொலிஸார் சுற்றி வளைத்தனர். அப்போது அங்கேயிருந்த நான்கு பெண்கள் கைது செய்யப்பட்டு நீதி மன்றில் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். இனி அவர்களின் மீது விசாரணைகள் நடக்கும். சட்டத்தின் முன்னே, இந்தப் பெண்கள் குற்றவாளிகளாக நிரூபிக்கப்பட்டால், குறித்த பெண்கள் மீது சட்ட நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படும்; தண்டனையும் வழங்கப்படலாம்.

 அப்படித் தண்டனை வழங்கப்பட்டால், தண்டனையைப் பெற்றவர்கள், தங்களுடைய தண்டனைக் காலம் முடிந்தவுடன், மீள வந்து என்ன செய்வார்கள்? அவர்களால் என்ன செய்ய இயலும்?ஏனென்றால், இந்தப் பெண்கள் ஏற்கெனவே யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். தொழில் வாய்ப்புகள் இல்லாத நிலையில் மிகச் சிரமமான வாழ்க்கையோடிருந்தார்கள். தங்களின் உடலை விற்றே வயிற்றை நிரப்ப வேண்டியதொரு வாழ்க்கைச் சூழலைக் கொண்டிருந்தவர்கள். 

இந்த நிலையில் இருந்தவர்கள், மீண்டு வந்தாலும் என்ன நடக்கும்? அவர்கள் பிழைப்பு நடத்துவதற்கு வேறு வழியென்ன இருக்கிறது? அதற்கான ஏற்பாடுகளை யாராவது செய்திருக்கிறார்களா? இந்தப் பெண்களைப்போல இன்னும் ஏராளமான பெண்கள் தொழில் இல்லாமல், வருமானம் இல்லாமல், வாழ முடியாத நிலையில் உள்ளனர். அவர்களுக்கான வாழ்க்கை உத்தரவாதமென்ன?

நாட்டில் உள்ள பெரும்பாலானவர்களின் வாழ்க்கை மிகச் சிரமமான நிலையில்தானே இருக்கிறது. எண்பது வீதமானவர்கள் கடன் பட்டுத் தொழில் செய்துதான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு விசேடமாக நிவாரணங்கள் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. சுய தொழிலுக்கான ஊக்குவிப்பாக பல்வேறு உதவிகள் அரசாங்கத்தினாலும் பல சர்வதேசத் தொண்டு அமைப்பினாலும் செய்யப்பட்டுள்ளன. இப்படியெல்லாம் இருந்தும் பாலியல் தொழில் செய்துதான் வாழ வேணும் என்றால்.... என்று யாரும் கேட்கலாம்.

இது இப்படி மேலோட்டமாகப் பார்க்கும் விடயமல்ல. ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு பெரிய பிரச்சினை. நாட்டின் பொருளாதாரம், பண்பாடு, மக்களின் வாழ்க்கை, சமூகப் பாதுகாப்பு எனப் பலவற்றோடு சம்மந்தப்பட்டது இது.

ஹொங்கொங்கில் பாலியல் தொழில் செய்வது சட்டபூர்வமானது. இதை அந்தநாடு பகிரங்கமான ஒரு தொழில்துறையாக அங்கிகரித்துள்ளது. இதன் சாதக பாதங்களை எதிர்கொள்வதற்கு அந்த நாடு அதற்குரிய வகையில் ஒழுங்கமைப்புகளையும் செய்திருக்கிறது. 

ஆனால்,  பங்களாதேஷிலும் இலங்கையிலும் பாலியல் தொழில் செய்யப்படுவது சட்டரீதியாகக் குற்றம். இருந்தாலும் பாலியல்தொழிலும் பாலியல் தொழிலாளர்களும் பாலியல் குற்றச்சாட்டுகளும் பெரியதொரு புள்ளிவிபரப் பட்டியலாக வளர்ந்திருக்கின்றன. இதனால் இந்த நாடுகளின் சமூகவாழ்க்கை, பண்பாடு, மக்களின் பொருளாதார நிலை உள்ளிட்ட பலவும் குழப்பத்துக்குள்ளாகி இருக்கின்றன. 

இங்கு திரைமறைவில், சட்டவிரோதமாக நடப்பதால், இதனால் ஏற்படும் பாதிப்புகளும் மிக மோசமானவையாக இருக்கின்றன. நாட்டில் பெரியதொரு தொகுதியினர் பாலியல் தொழிலிலும் பிறழ்வு நடத்தைகளிலும் ஈடுபட்டிருக்கின்றனர் என்பது உண்மையே. ஆகவே, இதைக் குறித்து நாடு சிந்தித்தே ஆகவேணும்.

பாலியல் தொழில் மற்றும் பாலியல் பிறழ்வுகளுக்கு இரண்டு பிரதான காரணங்கள் உள்ளன. ஒன்று, சுற்றுலாப் பயணிகள். இரண்டாவது, சமூகப் பொருளாதார நிலையில் ஏற்பட்டிருக்கும் வீழ்ச்சி. பெருமளவு வருவாய் நாட்டுக்குக் கிடைக்கிறது என்பதால் சுற்றுலாத்துறையை ஊக்குவிப்பதற்காக அரசாங்கம் பெருங்கவனத்தைக் கொண்டுள்ளது.ஆனால், சுற்றுலாத்துறையினால் ஏற்படும் பாதகமான விளைவுகளைக் கட்டுப்ப டுத்துவதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்படவில்லை.

மறுவளத்தில் நாட்டில் பொருளாதாரக் கொள்கையின் தவறுகளால் வேலையின்மையும் பொருளாதரப் பிரச்சினைகளும் மிக மோசமான எதிர்விளைவுகளை உண்டாக்கி வருகின்றன. குறிப்பாக உற்பத்திசார் பொருளாதாரத்துக்கான ஏற்பாடுகள் நாட்டில் இல்லை. அல்லது அதில் கூடிய கவனம் செலுத்தப்படவில்லை. 

கடந்த ஆறு ஆண்டுகளும் நாட்டில் மேற்கொள்ளப்பட்ட மின்னிணைப்பு, வீதிப்புனரமைப்பு, கட்டட நீர்மாணம் போன்றவற்றில் வேலை செய்யக்கூடியதாக இருந்தது. இப்போது அந்தப் பணிகளும் முடிவடைந்து விட்டன. ஆகவே, வேலையில்லாப்பிரச்சினை இன்று ஒவ்வொருவரையும் பிடித்தலைக்கழிக்கிறது. 

ஒழுங்கான வேலை கிடைக்காதவர்கள் பாலியல் தொழிலுக்கும் சட்டவிரோத நடத்தைகளுக்கும் செல்கின்றனர்.  இதனால், சமூகப் பிறழ்வான, சட்டவிரோதமான காரியங்கள் நடக்கின்றன. சட்டவிரோதமான, சமூகப் பிறழ்வான காரியங்களின் பெருக்கம் நாட்டை மிகமோசமான அழிவுக்கே கொண்டுபோய்ச் சேர்க்கும்.

இந்த நிலை குறித்து நாம் அரசாங்கத்தைக் கண்டிப்பதுடன், இதைப்பற்றி அரசின் கவனத்தைக் கோரும் நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்ள வேணும். இந்தப் பொறுப்பு சமூகச் செயற்பாட்டாளர்களுக்கும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கும் அதிகமுண்டு. 

அதேவேளை, வடக்கு, கிழக்கு மாகாணசபைகளும் இதைக்குறித்து ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது.தொடர்ந்து, புலம்பெயர் சமூகத்தின் நிதிப் பங்களிப்புகளை இலங்கையின் உற்பத்திசார் பொருளாதார நடவடிக்கைகளுக்குப் பயன்படுத்துவதைப் பற்றியும் சிந்திக்கலாம். ஆனால், கோயில்களில் மணிக்கூட்டுக் கோபுரம் கட்டுவதற்கும் தேர்மூட்டியை விரிவாக்கவும் வெளிநாடுகளில் இருந்து பணம் ஊருக்குள் செழிப்பாக வந்து சேருகிறது. இதனால் என்ன நல்விளைவுகள் உண்டாகும்? 

போருக்குப் பிந்திய கிளிநொச்சியில் மூன்று கோயில்களில் கோடிக்கணக்காகச் செலவழிக்கப்பட்டு ராஜகோபுரம் கட்டப்பட்டுள்ளது. நகரில் ஒரு விஹாரையும் ஒரு தேவாலயமும் பிரமாண்டம் ஆக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், ஒரு தொழில் மையத்தை உருவாக்குவதைப்பற்றி யாரும் சிந்திக்கவில்லை.  

நாட்டிலே தொழிற்சாலைகளையும் பண்ணைகளையும் பிற தொழில் வாய்ப்புகளையும் உருவாக்க வேண்டிய அரசும் மக்களும் அதற்கு எதிர்மாறான செயற்பாடுகளிலேயே  கரிசனையோடிருக்கின்றன. இது நாட்டுக்கு நல்லதேயல்ல. 

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/சிவப்பு-விளக்குகளின்-பின்னால்-முகம்-மறைக்கும்-நாடு/91-197228

Categories: merge-rss

ஏன் முள்ளிவாய்க்காலை நோக்கி சம்பந்தன் போக நேர்ந்தது?

Wed, 24/05/2017 - 23:09
5-1.jpg?resize=1200%2C550
 

2009 மே மாதம் 18ஆம் திகதி மூன்று தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக நிலைத்துநின்ற தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுதவிடுதலைப் போராட்டம் இராணுவ ரீதியில் முற்றுப்பெற்றது. இதன்போது பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் முள்ளிவாய்க்காலில் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். இவ்வாறு கொல்லப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை தொடர்பில் வேறுபட்ட பதிவுகள் உண்டு. ஜ.நாவின் கணிப்பின்படி 10,000 – 40,000 வரையிலான அப்பாவி மக்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கலாம். அரசியல் கட்சிகள் சிலவற்றினது தகவல்களின்படி 50,000 இற்கு மேற்பட்ட மக்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கின்றனர். எண்ணிக்கைகள் எதுவாக இருப்பினும் தமிழ் மக்கள் பெருந்தொகையில் முள்ளிவாய்க்காலில் படுகொலை செய்யப்பட்டனர் என்பதுதான் உண்மை. கடந்த 18ஆம் திகதியுடன் யுத்தம் நிறைவுற்று எட்டு ஆண்டுகள் ஆகின்றன. இந்த எட்டு ஆண்டுகளில் முள்ளிவாய்க்காலை நினைவுகூரப்பட்டு வருகிறது. மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ அரசாங்கம் முள்ளிவாயக்காலை நினைவுகூர்வதற்கு தடைவிதித்திருந்தது. ஆனால், அந்தத் தடையையும் மீறி முள்ளிவாய்க்கால், முள்ளிவாய்க்காலுக்கு வெளியில் நினைவுகூரப்பட்டது. ஆட்சி மாற்றம் முள்ளிவாய்க்கால் படுகொலையை, முள்ளிவாய்க்காலிலேயே நினைவுகொள்வதற்கான வாய்ப்பை வழங்கியது.

இது எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஒன்றும் கூட. ஆட்சி மாற்றத்தைத் தொடர்ந்து நான் எழுதிய முதலாவது கட்டுரையில் இதற்கான வாய்ப்புக்கள் தொடர்பில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். எவற்றை எல்லாம் மஹிந்த அரசு மறுத்து வந்ததோ அவற்றை எல்லாம் புதிய அரசாங்கம் அனுமதிக்க வேண்டிய நிலைமை ஏற்படும் என்பதே எனது கணிப்பாக இருந்தது. ஏனெனில், மஹிந்தவிலிருந்து தங்களை வேறுபடுத்திக் காண்பிக்க வேண்டிய அவசியம் புதிய அரசாங்கத்திற்கு இருந்தது. இதன் விளைவாகவே கடந்த ஆண்டு மாவீரர் துயிலும் இல்லத்தில் சுடரேற்றுவதற்குக் கூட அரசாங்கம் அனுமதித்திருந்தது. ஆனால், இவ்வாறான அனுமதிகளை வழங்கிக் கொண்டே மறுபுறத்தில், இறுதி யுத்தத்தில் இடம்பெற்ற போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனித குலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் தொடர்பான விசாரணையை அரசாங்கம் நிராகரித்துவருகிறது. இந்த இடத்தில் அரசாங்கத்திடம் ஒரு தெளிவான நிகழ்ச்சிநிரல் உண்டு. அரசாங்கத்தைப் பொறுத்தவரையில் ஒன்றை தொடர்ந்து மறுத்துவருவதன் வாயிலாகவே, ஒன்றின் மீதான கவர்ச்சி பேணிப்பாதுகாக்கப்படுகிறது. எனவே, விடயங்களை அதன் போக்கில் விட்டுவிட்டால் மக்கள் சாதாரணமாக அனைத்தையும் மறந்துவிடுவர் என்று அரசாங்கம் கருதஇடமுண்டு. அரசாங்கம் இதில் வெற்றிபெறுமா அல்லது இல்லையா என்பது, தமிழர் தேசத்தின் அனுகுமுறையில்தான் தங்கியிருக்கிறது.

ஆட்சி மாற்றம் இடம்பெற்று இரண்டு வருடங்கள் முடிந்துவிட்டன. ஆட்சிமாற்றத்திற்கு பின்னரான முள்ளிவாய்க்கால் தினம் என்று பார்த்தால், இது மூன்றாவது முள்ளிவாய்க்கால் நினைவுகூரல் ஆகும். இம்முறை வழமைக்கு மாறாக ஒரு விடயம் இடம்பெற்றிருக்கிறது. கடந்த எட்டு வருடங்களில் இரா.சம்பந்தன் எப்போதுமே முள்ளிவாய்க்கால் நினைவுகூரலில் பங்குகொண்டவரல்ல. அவர் இவ்வாறான நிகழ்வுகளில் பங்குகொள்வதை எப்போதுமே நிராகரித்தே வந்திருக்கிறார். அவரது சொந்த மாவட்டமான திருகோணமலையில் நடைபெறும் நிகழ்வுகளில் கூட, அவர் எப்போதுமே தலை காட்டியதில்லை. தமிழரசு கட்சியின் சார்பில் மாவை சேனாதிராஜாவே எல்லா இடங்களிலும் தலை காட்டிவந்திருக்கிறார். ஆட்சி மாற்றத்திற்கு பின்னர் என்று பார்த்தாலும் கூட, கடந்த இரண்டு வருடங்களில் இடம்பெற்ற முள்ளிவாய்க்கால் நிகழ்வுகளிலும் சரி, வேறு எந்தவொரு யுத்தம் தொடர்பான தமிழ் நினைவுகூரல்களில் சரி, சம்பந்தன் பங்குகொண்டதில்லை. அவ்வாறான சம்பந்தன் ஏன் இம்முறை முள்ளிவாய்க்கால் நினைவில், அதிலும் வடக்கு மாகாண சபையின் தலைமையில் முள்ளிவாயக்கால் முன்றலில் இடம்பெறும் நிகழ்வொன்றில், பங்குகொள்ளும் முடிவை எடுத்தார். இத்தனைக்கும் சம்பந்தனை எவரும் அழைக்கவுமில்லை. ஏனெனில், இந்த நிகழ்வு வடக்கு மாகாண முதலமைச்சர் விக்கினேஸ்வரன் தலைமைலேயே இடம்பெற்றது. சம்பந்தன் வழமையாக எந்தவொரு நிகழ்விற்கும் அழையா விருந்தாளியாகச் செல்வதில்லை. தனக்கு முதன்மையளிக்கப்படும் நிகழ்வுகளிலேயே அவர் பங்குகொள்வதுண்டு. அவ்வாறான சம்பந்தன் முள்ளிவாய்க்கால் நிகழ்வின் பின்னணியை தெரிந்துகொண்டே, அதில் பங்குகொள்ளச் செல்கின்றார் என்றால், நிச்சயமாக அதற்கு பின்னால் ஒரு தெளிவான அரசியல் காரணம் உண்டு. அது என்ன?

ஆட்சிமாற்றத்தைத் தொடர்ந்து சம்பந்தன், அரசாங்கத்துடன் ஏதோவொரு வகையில் இணைந்தே செயற்பட்டுவருகின்றார். அரசாங்கத்தைப் புகழ்ந்து பேசுவதையே தன்னுடைய பிரதான அரசியல் பணியாகச் செய்துவந்தார். வெளிநாட்டு இராஜதந்திரிகளை சந்திக்கும் போதெல்லாம் அரசாங்கத்தை குறிப்பாக, மைத்திரிபால சிறிசேனவை புகழ்ந்து பேசுவதையே தனது கடமையாகக் கொண்டார். 2016இற்குள் ஒரு நல்ல அரசியல் தீர்வு என்றார். பின்னர் அது தனது கணிப்பு என்றார். ஆனால், சம்பந்தன் நம்பியது போல் எதுவே நிகழவில்லை. இந்த நிலையில், தனது நகர்வுகள் தோல்விடைந்துவிடுமோ என்னும் பயம் சம்பந்தனை பற்றிவிட்டது. அண்மையில் இடம்பெற்ற மோடி – கூட்டமைப்பு சந்திப்பின் போது, இந்த நிலைமையை அவதானிக்கக் கூடியதாக இருந்தது. வழமையாக அரசாங்கத்தை புகழ்ந்துபேசிவந்த சம்பந்தன், அதற்கு மாறாகவே மோடியிடம் பேசியிருக்கின்றார். நாங்கள் 2016 இற்குள், ஒரு தீர்வு கிடைக்குமென்று நம்பினோம். ஆனால், எதுவும் நிகழ்வில்லை. இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் என்றுமில்லாதவாறு இரண்டு கட்சிகளும் இணைந்து ஆட்சி செய்கின்றன. நாங்கள் விரும்பும் ஒரு அரசியல் தீர்வை காண்பதற்கு இதுதான் ஏற்ற சந்தர்ப்பம். ஆனால், இரண்டு கட்சிகளும் தங்களுக்கிடையிலான முரண்பாட்டின் காரணமாக அரசியல்சாசன விடயத்தை பிற்போட்டு வருகின்றனர். மஹிந்தவை காரணம் காட்டி, விடயங்களை பிற்போடும் போக்கொன்றும் இருக்கிறது. இது தொடர்பில் நீங்கள் அரசாங்கத்திடம் வலியுறுத்த வேண்டும். இது சம்பந்தன் அண்மைக்காலமாக அனுஸ்டித்து வந்த விரத்திற்கு மாறானது.

உண்மையில் சம்பந்தன் அச்சமடைந்திருக்கின்றார். ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் அமைச்சரவை மாற்றத்தால் அரசாங்கத்திற்குள் மேலும் குழப்பங்கள் ஏற்பட வாய்ப்பிருக்கிறது. இந்த நிலைமை தொடரும் பட்சத்தில் தேசிய இனப்பிரச்சினை தொடர்பான விவகாரம் கிடப்பிற்குள் சென்றுவிடும். இந்த நிலைமை நிச்சயம் சம்பந்தனது நகர்வுகள் அனைத்தையும் தோல்வியுறச் செய்யும். இதனால், சம்பந்தன் கலக்கமடைந்திருக்கிறார். தொடர்ந்தும் நிதானமாக இருங்கள், பக்குவமாக இருங்கள் என்னும் சொற்களுக்குள் ஒழிந்து விளையாட முடியாத நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதன் விளைவாவே சம்பந்தன் மீளவும் பழைய விடயங்களை நோக்கி முன்னகர முயற்சிக்கின்றார். இதன் ஒரு அங்கம்தான் முள்ளிவாய்க்கால் நிகழ்வில் அவர் பங்குகொண்டமை. முன்னாள் போராளிகளை தமிழரசு கட்சிக்குள் உள்வாங்கப் போவதாக அண்மையில் அறிக்கை வெளியிட்டதும் மேற்படி நிலைமையின் எதிரொலியே. மஹிந்த தரப்பு முன்னாள் போராளிளை கையாண்டுவிடலாம் என்னும் அச்சமொன்றும் இதன் பின்னால் இருப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. கடந்த நாடாளுமன்ற தேர்தலில் முன்னாள் போராளிகள் தேர்தலில் போட்டியிட வாய்ப்புக் கேட்டபோது அதனை மறுத்ததும் சம்பந்தனும் மாவையும்தான். அன்று நிராகரிக்கப்பட்ட முன்னாள் போராளிகள் மீது ஏன் இந்த திடீர் கரிசனை?

நிலைமைகள் அனைத்தும் தனது தலைமைத்துவதற்கு எதிராக திரும்புவது தொடர்பில், சம்பந்தன் மிகுந்த கலக்கமடைந்திருக்கிறார். சம்பந்தன் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார், முள்ளிவாய்க்கால் முற்றமே அதற்கான சான்றாக இருக்குமென்று. முள்ளிவாய்க்காலில் சம்பந்தனுக்கு நல்ல வரவேற்பு அளிக்கப்படவில்லை. அவர் பேசுகின்ற போதே மக்கள் கேள்விகேட்க முற்பட்டிருக்கின்றனர். இது ஒரு தனிநபரின் குழப்ப நடவடிக்கை என்று சுமந்திரன் குறிப்பிட்டிருக்கின்றார். அங்கு இடம்பெற்ற விடயங்களை, ஒரு அரசியல் கட்சியுடன் தொடர்புபடுத்த முற்பட்டிருக்கின்றார். இதுபோன்ற விடயங்களை தொடர்ந்தும் இவ்வாறே, எதிர்கொள்ளலாம் என்று எண்ணுவது தவறாகும். தனிநபர்களின் குழப்பத்திற்குள் ஏன் மக்கள் செல்ல நேர்கிறது? உண்மையில் மக்களுக்குள் ஏற்கனவே எரித்து கொண்டிருக்கும் விடயங்கள்தான் கோபமாக வெளிவருகின்றன. அனுபவம் வாய்ந்த சம்பந்தன் நிச்சயம் இதனை உணராமல் இருக்கமாட்டார். தான் எதிர்பார்த்ததைவிடவும் நிலைமைகள் வேகமாக மாறிவருகிறது என்னும் அச்சத்தின் விளைவாகததான், வடக்கு முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரனுடன் இணைந்து ஊடயவிலாளர்களைச் சந்திக்க சம்பந்தன் விரும்பியிருக்கிறார். ஆனால், விக்னேஸ்வரன் அதனை மறுதலித்துவிட்டார். விக்னேஸ்வரன் வடக்கு மக்களின் உணர்வலைகளுடன் பயணிப்பதால் அவர் மக்களது மனங்களில் இடம்பிடித்திருக்கிறார். அவர் தனது கருத்துக்கள் மற்றும் ஆலோசனைகள் தொடர்பில் கூடுதல் கவனம் செலுத்துவாராக இருப்பின், அவரது புகழ் இன்னும் பன்மடங்கு அதிகரிக்கும். புலம்பெயர் சூழலிலும் கூட, அவர் மிகவும் உயர்வாகவே மதிக்கப்படுகின்றார். இந்த நிலைமையும் கூட, சம்பந்தனது சங்கடங்களை அதிகரித்திருக்கலாம். முள்ளிவாய்க்கால் நினைவுகூர்தலைத் தொடர்ந்து, விக்னேஸ்வரனை விட்டுவிட்டு பத்திரிகையாளர்களைச் சந்திக்க முடியாத நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கின்றதென்றால், அது சம்பந்தனின் வீழ்ச்சியை அல்லவா காண்பிக்கின்றது. இந்த நிலைமைகள் ஒரு புதிய தலைமைத்துவத்திற்கான தேடலை மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்திவிடுமோ என்னும் கேள்வியும் சம்பந்தனை அச்சுறுத்தலாம்.

இந்த நிகழ்வில் பங்குகொண்ட அரசியல் நோக்கர்களின் தகவல்களின்படி அங்கு திரண்டிருந்த மக்கள் விக்னேஸ்வரனின் காலில் விழுந்து கதறி அழுதிருக்கின்றனர். மக்கள் அரசியல் தலைவர்களின் காலில் விழுவதை இக்கட்டுரை ஊக்குவிக்கவில்லை. அதனை அரசியல் தலைவர்களும் ஊக்குவிக்கக் கூடாது. ஆனால், சம்பந்தன் ஒரு வேளை மக்களது உணர்வோடு பயணித்திருந்தால், நிச்சயம் அந்த மக்கள் சம்பந்தனது காலைத்தான் தேடியிருப்பர். ஜயா என்று விழுந்திருப்பர். சம்பந்தனது அரசியல் அனுபவத்தோடு ஒப்பிட்டால் விகனேஸ்வரன் மிகவும் புதியவர், ஆனாலும், அவர் எவ்வாறு இவ்வளவு குறுகிய காலத்தில் மக்களின் மனதில் இடம்பிடித்தார்? மக்களோடு இருப்பவர்களையே மக்கள் மதிப்பர் – போற்றுவர். சம்பந்தன் ஒரு அனுபவம் வாய்ந்த தலைவராக இருப்பினும் கூட, மக்களின் உணர்வலைகளை கருத்தில்கொள்ளவில்லை. இதன் காரணமாகவே அவர் எதிர்ப்புக்கு ஆளாகின்றார். நிலைமைகள் மிகவும் வேகமாக மாறலாம். இந்த மாற்றம் அரசாங்கத்தின் மீதான எதிர்ப்பாக உருமாறாது மாறாக, சம்பந்தனுக்கு எதிரான, சில வேளைகளில் கூட்டமைப்பின் மீதான எதிர்பாகவே மாறும்.

யதிந்திரா

http://maatram.org/?p=6024

Categories: merge-rss

இந்திய எதிர்ப்பு பயங்கரமானது

Wed, 24/05/2017 - 20:14
இந்திய எதிர்ப்பு பயங்கரமானது
 

தேசிய சுதந்தர முன்னணியின் தலைவரும் மஹிந்த ஆதரவு நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான விமல் வீரவன்ச, அமைச்சராக இருக்கும்போது, வாகனங்களைத் துஷ்பிரயோகம் செய்தார் என்ற குற்றச்சாட்டின் பேரில் கைது செய்யப்பட்டு, விளக்க மறியலில் வைக்கப்பட்டு இருந்த போது, ‘சாகும் வரை’ உண்ணாவிரதம் இருந்து மக்கள் மத்தியில் நகைப்புக்கு ஆளானார்.  image_bace835263.jpg 

அந்தப் ‘போராட்டம்’ முடிந்த கையோடு, ஐ.நாவின் சர்வதேச வெசாக் வைபவத்துக்காக இலங்கைக்கு வரும் இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு, எதிர்ப்புத் தெரிவித்துக் கறுப்புக் கொடி காட்ட வேண்டும் என மக்களை கேட்டுக் கொண்டு, மற்றொரு முறை நகைப்புக்கு ஆளானார்.  

வீரவன்சவின் துரதிர்ஷ்டம் எவ்வளவு என்றால், அவரது கோரிக்கையை ஏற்க, அவரது அரசியல் அணியான முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் தலைமையிலான குழுவிலோ அல்லது அவரது அரசியல் கட்சியான தேசிய சுதந்திர முன்னணியிலோ எவருமே இருக்கவில்லை.  

 நாட்டில், எங்குமே மோடிக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து, எவருமே கறுப்புக் கொடி காட்டவில்லை. குறைந்த பட்சம் வீரவன்சவின் வீட்டிலாவது கறுப்புக் கொடி ஏற்றப்பட்டு இருந்ததாகத் தெரியவில்லை.  

மறுபுறத்தில், அரசாங்கம் மிகச் சாதுரியமாக அவரது கோரிக்கைக்கு வேறு அர்த்தம் கற்பித்து, அவரைக் கஷ்டத்தில் தள்ளிவிட்டது. பௌத்தர்களின் புனித நாளான வெசாக் தினத்தில், கறுப்புக் கொடி ஏற்றுமாறு கூறி வீரவன்ச, வெசாக் தினத்தை அவமதித்ததாக அரசாங்கத்தின் தலைவர்கள் கூறினர். அதனை மறுக்க வீரவன்சவாவது முன்வரவில்லை.  
காலிமுகத் திடலில், மிகப் பெருந் திரளான மக்கள் கலந்து கொண்ட, பொது எதிரணி என்று தம்மை அழைத்துக் கொள்ளும் மஹிந்த அணியின் மே தினக் கூட்டத்தில் உரையாற்றும் போதே வீரவன்ச, இந்திய பிரதமரின் இலங்கை விஜயத்துக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார். அப்போது மஹிந்த ராஜபக்ஷவும் அந்த மேடையில் இருந்துள்ளார்.  

அவரது கோரிக்கையை ஆதரித்து, அவரது அணியில் எவரும் பேசாவிட்டாலும் அந்த அணியில் சிலர் இந்தியப் பிரதமர், இந்திய வம்சாவளி மக்களைச் சந்தித்ததை எதிர்த்து, பின்னர் கருத்து வெளியிட்டு இருந்தனர்.   

இனவாதக் கருத்துகளை வெளியிடுவதில் வீரவன்சவுடன் எப்போதும் போட்டியிடும், பிவிதுரு ஹெல உருமயவின் தலைவர் உதய கம்மன்பில அவர்களில் ஒருவர். இந்தியப் பிரதமர், நாட்டில் ஒரு சமூகத்தை மட்டும் விசேடமாகச் சந்தித்ததன் மூலம், அவர் இலங்கையை, இந்தியாவின் மற்றொரு மாநிலமாகக் கருதியிருப்பதாக அவர் கூறியிருந்தார்.  

ஐ.நா மனித உரிமைப் பேரவையில், புலம்பெயர் தமிழர்களின் வாதங்களை முறியடிக்கவென, கடந்த மார்ச் மாதம், ஜெனீவா சென்ற சிவில் பாதுகாப்புத் திணைக்களத்தின் முன்னாள் கட்டளைத் தளபதியும் முன்னாள் 
எம்.பியுமான சரத் வீரசேகர, வீரவன்சவின் கருத்தை ஆதரித்த மற்றொருவராவார். அவரும் மோடி, மலையகத் தமிழ் மக்களைச் சந்தித்ததை எதிர்த்துக் கருத்து வெளியிட்டு இருந்தார். 

ஆனால், அவர்களது கருத்துகள் அவர்களது தலைவரான மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் செயலொன்றால் மூடி மறைக்கப்பட்டது. அதாவது, அவர்கள் மோடிக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்துக் கொண்டு இருக்கும் போது, அவர்களது தலைவர், மோடியைச் சந்தித்து, 45 நிமிடங்கள் கலந்துரையாடியிருந்தார். அவரோடு அவரது சகோதரரும் முன்னாள் பாதுகாப்புச் செயலாளரான கோட்டாபய ராஜபக்ஷவும் மோடியைச் சந்தித்திருந்தார்.  

மஹிந்த, மோடியைச் சந்திக்க முன்னர், மோடிக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்துக் கறுப்புக் கொடி காட்ட வேண்டும் எனக் கூறி, நகைப்புக்குள்ளான வீரவன்சவை காப்பாற்ற முயற்சி செய்தார்.   

முன்னர், ஊடகவியலாளர்களைக் கடத்தியும் தாக்கியும் இம்சித்தும் வந்த ஆட்சியின் தலைவரான மஹிந்த, தமது தேர்தல் தோல்வியின் பின்னர், நாளாந்தம் ஊடகவியலாளர்களைச் சந்தித்து வருவது தெரிந்ததே. அவ்வாறானதோர் சந்திப்பின் போது, வீரவசன்சவின் கறுப்புக் கொடி கதையைப் பற்றி ஊடகவியலாளர்கள் கேட்ட போது, “அவர் அவ்வாறு கூறவில்லை” என மஹிந்த கூறினார்.  

தமது சகாவைக் காப்பாற்ற, அவர் அவ்வாறு கூறினாலும், நாட்டில் இவ்வருடம் நடைபெற்ற மிகப் பெரும் மே தினக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட அத்தனை பேரும் அதற்கு சாட்சியாளர்களாக இருக்கின்றனர். 

மஹிந்த, மோடி சந்திப்பில் உள்ள மிகவும் முக்கியமான அம்சம் என்னவென்றால், மஹிந்த ஆதரவாளர்கள், நோர்வூட் நகரில் வைத்து, மோடியின் வருகைக்கும் அவர் இந்திய வம்சாவளித் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் ஆற்றிய உரைக்கும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும் போது, மஹிந்த தாமாகவே கேட்டு, அதே மோடியைச் சந்தித்து இருக்கிறார் என்பதாகும். இதைக் கொழும்பிலுள்ள இந்தியத் தூதரகம் அறிக்கையொன்றின் மூலம் உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது.  

ஆயினும், இந்தியப் பிரதமரின் நோர்வூட் விஜயத்துக்கான எதிர்ப்பு, முற்றிலும் ஆதாரமற்ற, அடிப்படையற்ற எதிர்ப்பல்ல. இந்திய வம்சாவளி, வழி வந்தவர்களாக இருந்தாலும், மலையகத்தைத் தளமாகக் கொண்ட தமிழ் மக்கள், ஏற்கெனவே இந்நாட்டுப் பூரண பிரஜைகளாக மாறிவிட்டனர்.   

அவ்வாறிருக்க, இந்தியப் பிரதமர், இந்திய வம்சாவளியினர் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக அவர்களைச் சந்திப்பதானது, பிரிவு மனப்பான்மையை ஊக்குவிப்பதாகும் என்பதே அவர்களது வாதமாகும்.  

1988 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னர், இந்த நாட்டில் நாடற்றவர்கள் என்று ஒரு சாரார் வாழ்ந்தனர். இந்திய வம்சாவளியில் வந்து, இலங்கையிலோ அல்லது இந்தியாவிலோ பிரஜா உரிமை பெறாதவர்களே அக்காலத்தில் நாடற்றவர்கள் என்றழைக்கப்பட்டனர்.   

இலங்கை, இந்திய ஒப்பந்தத்தின் பயனாக 1986 ஆம் ஆண்டிலும் 1988 ஆம் ஆண்டிலும் கொண்டு வரப்பட்ட இரண்டு அரசியலமைப்புத் திருத்தங்கள் மூலம், அவர்களுக்கு பிரஜா உரிமையும் வாக்குரிமையும் வழங்கப்பட்டன. அதன் மூலம் அவர்கள் பூரண இலங்கைப் பிரஜைகளாகி விட்டனர்.  

எனவே, மோடி எதிர்ப்பாளர்களின் வாதத்தை, மலையகத் தமிழ்த் தலைவர்களால் நிராகரிக்க முடியாது. ஏனெனில், அவர்களே இதற்கு முன்னர், மலையக மக்களைத் தொடர்ந்தும் இந்திய வம்சாவளியினராகக் கருத முடியாது எனக் கூறியுள்ளனர்.   

இந்த அடிப்படையிலேயே, தமது சமூகத்தைத் தொடர்ந்தும் இந்திய வம்சாவளியினராகக் குறிப்பிட வேண்டாம் என, தமிழர் முற்போக்கு முன்னணியின் தலைவரும் மலையக மக்கள் முன்னணியின் தலைவருமான மனோ கணேசன், கடந்த வருடம் சகலரிடமும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.  

ஆனால், மலையக மக்கள், இந்திய வம்சாவளியினர் என்ற ஒரே காரணத்தைக் காட்டி, அம்மக்கள் மத்தியில் உரையாற்ற நோர்வூட் நகருக்குச் சென்று, அவர்களுக்கு அவர்களது இந்தியத்தொடர்பை இந்தியப் பிரதமர் நினைவூட்டிய போது, அவரை வரவேற்பவர்களில் கணேசன் முன்னணியில் இருந்தார்.  

ஆனால், அந்த நிலையில் கம்மன்பில போன்ற இனவாதிகள், மலையக மக்கள் பூரண இலங்கைப் பிரஜைகள் என்ற நிலைப்பாட்டில் கருத்து வெளியிட்டு இருந்தனர். இது ஒரு விசித்திரமான நிலைமையாகும்.  

மோடியின் மலையக விஜயத்தை, கம்மன்பில போன்றோர்கள் தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு அதைப் பாவித்து, இந்திய எதிர்ப்பை தூண்ட முயற்சித்த போதிலும், அவர் இலங்கையில், மலையகத்துக்கு மட்டும் செல்லவில்லை. 2015 ஆம் ஆண்டு, வட பகுதிக்கு விஜயம் செய்தார். அப்போது அதற்கு கம்மன்பிலயோ, சரத் வீரசேகரவோ எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கவில்லை.  image_7dfe49fb6a.jpg

இம்முறை மோடிக்குத் தெரிவிக்கும் எதிர்ப்பு, அரசியல் நோக்கம் கொண்டதாகும். சர்வதேச ரீதியில் மஹிந்தவுக்கு மட்டுமே வரவேற்பும் மதிப்பும் கிடைக்க வேண்டும் என மஹிந்தவின் ஆதரவாளர்கள் நினைக்கிறார்கள்.   

ஐ.நாவின் சர்வதேச வெசாக் வைபவம் மஹிந்தவின் காலத்திலன்றி, மைத்திரியின் காலத்தில் இலங்கையில் நடைபெறுவது, மஹிந்த ஆதரவாளர்கள் மத்தியில் ஒருவித பொறாமையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது போலும். எனவேதான், அவர்கள் கடந்தமுறை மோடியின் இலங்கை விஜயத்துக்கு இல்லாத எதிர்ப்பை இம் முறை தெரிவித்து இருந்தார்கள்.  

மோடி, கடந்த முறை வட பகுதிக்கு விஜயம் செய்தமையையும் இம்முறை மலையகத்துக்கு விஜயம் செய்தமையையும் சரியாகப் புரிந்து கொண்டால், மஹிந்த ஆதரவாளர்கள், இவ்வாறு இம்முறை கறுப்புக் கொடி காட்ட முற்பட்டு இருக்க மாட்டார்கள்.   

வட பகுதித் தமிழர்களையும் மலையகத் தமிழர்களையும் சந்திப்பதன் மூலம், மோடி, அம்மக்கள் மீது பரிவு கொண்டவர் என்று அர்த்தம் கொள்ளத் தேவையில்லை. இது அவரது அரசியலாகும். வடபகுதி மக்கள் மீதும் மலையக மக்கள் மீதும் பரிவைக் காட்டி, தமிழக மக்களின் மனதை வெல்லவே மோடி முயற்சிக்கிறார்.   

நாட்டுக்குப் பாதகமான சில ஒப்பந்தங்களைக் கைச்சாத்திடவே மோடி இம்முறை வருகிறார் என மஹிந்தவும் அவரது அணியினரும் கூறிய போது, மோடியின் இம்முறை இலங்கை விஜயத்தில், எவ்வித அரசியலும் இல்லை என ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன கூறினார்.  

 ஆயினும், மோடி தமது விஜயத்தின் நோக்கங்களில் அரசியல் நோக்கமும் இருக்கிறது என்பதை மறுக்கவோ மறைக்கவோ முயற்சிக்கவில்லை. அவர் கொழும்பு, பண்டாரநாயக்க ஞாபகார்த்த சர்வதேச மாநாட்டு மண்டபத்தில் நடைபெற்ற சர்வதேச வெசாக் தின பிரதான நிகழ்ச்சியில் உரையாற்றும் போதும் அரசியல் பேசினார். நோர்வூட் நகருக்குச் சென்று மலையக மக்கள் முன் பேசும் போதும் அரசியல் பேசினார். நோர்வூட் விஜயமே அரசியல் தான்.  

இவை எல்லாம் மோடி எதிர்ப்பாளர்களுக்குச் சாதகமான விடயங்களாக இருந்த போதிலும் அவர்கள் அவ்வாறு எதிர்ப்புத் தெரிவித்துக் கொண்டு இருக்கும்போது, மோடியை மஹிந்த, சந்தித்தமையானது அந்த எதிர்ப்பாளர்களின் முகத்தில் அறைந்ததற்குச் சமமாகும்.   

குறிப்பாக, அது மோடிக்கு எதிராகக் கறுப்புக் கொடி காட்ட முற்பட்ட மஹிந்தவின், மிக நெருங்கிய சகாவான வீரவன்சவைப் பெரும் நெருக்கடியில் தள்ளிவிட்ட சம்பவமொன்றாகும்.  

மஹிந்த அணியின் மற்றொரு தலைவரும் மஹிந்த, மோடி சந்திப்பை வைத்து, மோடி எதிர்ப்பாளர்களை மேலும் அசௌகரியத்துக்கு உள்ளாக்கியுள்ளார். பொது எதிரணியின் முன்னணி உறுப்பினரும் அவர்களது உத்தியோகபூர்வ அரசியல் கட்சியான பொதுஜன சுதந்திர முன்னணியின் தலைவருமான பேராசிரியர் ஜீ.எல். பீரிஸ், மஹிந்த - மோடி சந்திப்பைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில், “அதன் விவரங்களை வெளியிட முடியாது” என்றார்.   
தமது ஆதரவாளர்கள் இலங்கையை, இந்தியாவின் மற்றொரு மாநிலமாகக் கருதிச் செயற்படுவதாகக் கூறி, மோடியின் விஜயத்துக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும்போது, மஹிந்த அதே மோடியோடு நாட்டு மக்களுக்கு தெரிவிக்க முடியாத விடயங்களைப் பற்றி பேச்சுவார்த்தை நடத்துகிறார்.   

இலங்கைக்கு வந்த மோடி, அரசாங்கத்தின் தலைவர்களோடு இது போன்ற, வெளியில் கூற முடியாத விடயங்களைப் பற்றிப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியிருந்தால், மஹிந்த அணியினர் அதனை எவ்வாறு வர்ணித்து இருப்பார்கள் என்று ஊகித்துப் பார்க்க வேண்டும்.  

 அரசாங்கத்தின் தலைவர்கள், நாட்டை இந்தியாவுக்குத் தாரைவார்த்துக் கொடுக்க இரகசியப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியதாகவே, அப்போது அவர்கள் கூறியிருப்பார்கள்.  

இந்தச் சந்திப்பின் போது,இந்தியாவுக்கு வருமாறு மஹிந்தவுக்கு, மோடி அழைப்பு விடுத்தும் இருக்கிறார். மஹிந்த, அதனை ஏற்றுக் கொண்டும் இருக்கிறார். அவ்வாறாயின், மஹிந்த அணியில் சிலர் காட்டும் இந்த, இந்திய எதிர்ப்பின் அர்த்தம் என்ன?  

மஹிந்தவும் அவரது ஆதரவாளர்களும் இந்திய எதிர்ப்பைத் தூண்டி, அரசியல் இலாபம் தேட முற்பட்ட போதிலும், இலங்கை, இந்திய உறவில் பிராந்திய, பூகோள அரசியல் எந்தளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதைப் பற்றி ராஜபக்ஷ குடும்பத்தினருக்கு நன்றாகத் தெரியும்.   

அதனை 2010 ஆம் ஆண்டு, முன்னாள் பாதுகாப்புச் செயலாளர் கோட்டாபய ராஜபக்ஷ, பிரபல இந்திய ஊடகவியலாளர்  வி.கே. சஷிகுமாருக்கு வழங்கிய பேட்டியொன்றின் மூலம் நன்றாக விளங்கிக் கொள்ள முடியும்.  

“இந்தியாவுக்கு மட்டுமே எம்மீது இராணுவ ரீதியாகச் செல்வாக்குச் செலுத்த முடியும். இந்தியா என்பது, எமக்கு அருகில் உள்ள மிகப் பெரும் சக்தியொன்றாகும். அத்தோடு, இலங்கையில் நடப்பவற்றைப் பற்றி அக்கறையுடன் இருக்கும் தமிழகத்தின் ஆறு கோடி மக்களுக்கு அருகில் நாம் வாழ்கிறோம் என்ற காரணத்தையும் எடுத்துக் கொண்டால், எமது நிலைமை மிகவும் சிக்கலானதாகும்.

ஏனைய நாடுகள் எம் மீது பொருளாதார தடைகளைத் தான் விதிக்கலாம். ஆனால், இந்தியா எம் மீது இராணுவ ரீதியில் செல்வாக்குச் செலுத்தக் கூடிய நாடாகும் என்பதை நாம் அறிந்து தான் இருக்கிறோம்’ எனக் கோட்டாபய அந்தப் பேட்டியின் போது கூறியிருக்கிறார்.   

தமது வாதத்தை நிரூபிப்பதற்காக 1987 ஆம் ஆண்டு பிரிகேடியர் கொப்பேகடுவவின் தலைமையில், இராணுவத்தினர் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டை, புலிகளிடம் இருந்து கைப்பற்றிக் கொள்ள முயற்சித்த போது, இந்தியா ‘பூமாலை நடவடிக்கை’ என்ற பெயரில் இராணுவ ரீதியாகத் தலையிட்டு, அதனை முறியடித்ததாகவும் கோட்டாபய அந்தப் பேட்டியின் போது கூறினார்.

எனினும், இலங்கை அரசியல்வாதிகள் அதிகாரத்தைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காகவும் அதனைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்காகவும் இலங்கை மக்கள் மத்தியில், குறிப்பாக சிங்கள மக்கள் மத்தியில் இருக்கும் இந்திய எதிர்ப்பை அடிக்கடி பாவித்து வருகிறார்கள்.  

இந்தியா பல நூற்றாண்டுகளாக இலங்கையின் அரசியலின் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி வந்துள்ளது. இந்திய ஆக்கிரமிப்புகளால் ஆரம்பத்தில் அநுராதபுரத்தில் இருந்த இலங்கையில் தலைநகரம் யாப்பஹூவ, தம்பதெனிய, குருநாகல், கம்பளை மற்றும் கண்டி எனப் படிப்படியாகத் தென்பகுதிக்குக் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது.   

இவற்றை விவரிக்கும் சிங்களப் பாடசாலைகளில் கற்பிக்கப்படும் வரலாறானது இந்திய எதிர்ப்பை, சிறுவர்கள் மனதில் ஊட்டும் வரலாறாகவே இருக்கிறது.  எனவேதான், அரசியல்வாதிகள் அடிக்கடி மக்கள் மனதில் உள்ள அந்த இந்திய எதிர்ப்பைத் தமக்குச் சாதகமாகப் பாவிக்க முனைகின்றனர். மக்கள் விடுதலை முன்னணி, தமது இரண்டு கிளர்ச்சிகளின் போதும் இந்திய எதிர்ப்பை அரசியலாக்கியிருந்தது.   

சிலவேளைகளில், இந்த இந்திய எதிர்ப்பு, தமிழர் எதிர்ப்பாக மாறிய சந்தர்ப்பங்களும் உண்டு. 1983 ஆம் ஆண்டு இனக் கலவரத்துக்கு முன்னர், சில சிங்களப் பத்திரிகைகள், இந்தியா, இலங்கையின் உள் விவகாரங்களில் தலையிடுவதாகக் கூறி, கடும் இந்திய எதிர்ப்பை வளர்த்து வந்தன.

  அது, தமிழர் எதிர்ப்பாக மாறி இருந்த நிலையிலேயே, புலிகள் 1983 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 23 ஆம் திகதி யாழ்ப்பாணம், திருநெல்வேலியில் வைத்து, 13 இராணுவ வீரர்களைக் கொன்றனர்.

ஏற்கெனவே, தமிழர் எதிர்ப்பு பரவியிருந்த நிலையில் இடம்பெற்ற இந்தச் சம்பவத்துக்கு எதிரான சிங்கள மக்களின் கொந்தளிப்புத் தான் பெரும் இனக் கலவரமாக வெடித்தது.  எனவே, வீரவன்ச போன்றோர்களின் இந்திய எதிர்ப்பானது சந்தர்ப்பவாதமாக இருந்த போதிலும் பயங்கரமானது.    

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/இந்திய-எதிர்ப்பு-பயங்கரமானது/91-197231

Categories: merge-rss

தனிமைப்படுவதற்கான களமல்ல முள்ளிவாய்க்கால்

Wed, 24/05/2017 - 11:44
தனிமைப்படுவதற்கான களமல்ல முள்ளிவாய்க்கால்
 

தமிழ்த் தேசிய அரசியலிலும், அதுசார் போராட்ட வரலாற்றிலும் முள்ளிவாய்க்கால் என்றைக்குமே மறக்கவும் மறைக்கவும் முடியாத களம்; காலா காலத்துக்கும் உணர்வுபூர்வமான களம்.   image_f898e7af17.jpg

அதுபோல, முள்ளிவாய்க்கால் கோரி நிற்கின்ற கடப்பாடுகளும் அரசியல் ரீதியாகவும் உணர்வு ரீதியாகவும் அதிகமானவை. ஆனால், கடந்த வாரம் முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தலை முன்வைத்து, நிகழ்த்தப்பட்ட காட்சிகள், பெரும் ஏமாற்றத்தை தமிழ் மக்கள் மத்தியில் வழங்கியிருக்கின்றது.  

வடக்கு மாகாண சபை, தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி, ஜனநாயகப் போராளிகள் மற்றும் அருட்தந்தை எழில்ராஜன் தலைமை வகித்த குழு என நான்கு தரப்பினரால் முன்னெடுக்கப்பட்ட நினைவேந்தல் நிகழ்வுகள், கடந்த வியாழக்கிழமை (மே 18) முள்ளிவாய்க்காலில் வெவ்வேறு இடங்களில் நடைபெற்றன.   

இவற்றில், எந்த நிகழ்வுக்குச் செல்வது என்று பெரும்பாலான மக்கள் குழப்பி நின்றார்கள். இன்னும் சிலரோ எல்லா நிகழ்விலும் பங்கெடுப்பது பற்றிய தமது நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தார்கள்.   

ஆனால், இந்த நான்கு நிகழ்வுகளிலும் ஒன்றில்கூட குறைந்தது ஆயிரம் பேர் கூடியிருக்கவில்லை. ஒப்பீட்டளவில் வடக்கு மாகாண சபை, ஒழுங்கமைத்த நிகழ்வில் அதிகளவானோர் பங்குபற்றி இருந்தார்கள். மற்றைய நிகழ்வுகளில் சில நூறு பேர் மாத்திரமே கலந்து கொண்டிருந்தார்கள்.  

இறுதி மோதல் களமான முள்ளிவாய்க்காலில், மூன்றாவது முறையாக நடத்தப்பட்ட நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளில் ஆயிரம் பேரையாவது ஒருங்கிணைக்க முடியாத கையாலாகாத்தனமொன்று அரங்கேறியது.  image_87cb1b3ea1.jpg

எண்ணிக்கை மாத்திரம் எல்லாவற்றையும் சரி செய்துவிடும் என்பதல்ல; ஆனால், உறவுகளை இழந்து, பெரும் வலிகளோடு ஒன்றித்திருக்கின்ற மக்களை, ஒரு புள்ளியில் இணைத்து, அவர்களின் கூட்டுணர்வை வெளிப்படுத்தவும் அஞ்சலி செலுத்தவும் ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொடுக்க முடியாத சூழல் என்பது தோல்விகரமானது.  

 ஆம்! அதை அப்படித்தான் அடையாளப்படுத்த வேண்டும். ஏனெனில், தமிழ்த் தேசியத் தலைமைகள், செயற்பாட்டாளர்கள், புத்திஜீவிகள் ஆகியோருக்கு இடையே காணப்படுகின்ற ‘ஈகோ’ (தன்முனைப்பு) மனநிலை மற்றும் பொறுப்பற்ற தன்மையே இந்த நிலையை ஏற்படுத்தி விட்டிருக்கின்றது. image_4c55fab798.jpg

ஊடகங்களிடம் பேசும் போது மட்டும், முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் கட்சி, தேர்தல் அரசியல்களுக்கு அப்பாலானது என்று தொண்டை கிழியப் பேசுவதற்கு அரசியல்வாதிகள் எல்லோரும் தயாராக இருக்கின்றார்கள்.   

ஆனால், அதை நடைமுறைப்படுத்துவது தொடர்பில் எந்தவிதமான முன்னோக்கிய பயணத்துக்கும் தயாராக இல்லை.  

முள்ளிவாய்க்காலில் நினைவில்லம் ஒன்றை அமைப்பது தொடர்பில், வடக்கு மாகாண சபையில், து.ரவிகரன் கொண்டு வந்த தீர்மானமொன்று நிறைவேற்றப்பட்டு, மூன்று வருடங்களாகின்றன.   

வடக்கு மாகாண சபையில், இதுவரை 300க்கும் மேற்பட்ட தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றில் பல தீர்மானங்கள் உணர்வு ரீதியானவை; அரசியல் ரீதியானவை; அதிகார வலுவற்றவை.  

image_948958e92c.jpg 

ஆனால், முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தலைப் பொதுக் கட்டமைப்புக்குள் ஒருங்கிணைப்பதற்கும், நினைவில்லம் ஒன்றை அமைப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை விட்டுக் கொடுப்பின்றி முன்னெடுப்பதற்குமான சாத்தியப்பாடுகள் நிறையவே காணப்படுகின்றன.  

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் என்பது கூட்டுணர்வினால் ஒருங்கிணைக்கப்பட வேண்டிய களம். அது, அஞ்சலி செலுத்துவதற்கும் அரசியலுக்கும் அவசியமானது. ஓர் இடத்தில் குவிக்கப்படுகின்ற உணர்வுகளை மெல்ல மெல்லப் பிரித்தாள முடியாத வகையில், பரவலடையச் செய்யும் போதுதான், அது வலுப்பெற்று வளரும். அப்போதுதான் அதைத் தலைமுறைகள் தாண்டி, தக்க வைக்கவும் முடியும்.  

மாறாக, தனித்துத் தனித்து நிற்பதால் அவற்றின் மீது ஆக்கிரமிப்பைச் செய்வதும் அலைக்கழிப்பதும் இலகுவானது. அதற்கு, அருட்தந்தை எழில்ராஜன் குழு முன்னெடுத்த நினைவேந்தல் நிகழ்வு மீது, இலங்கைப் படைத்துறைக் கட்டமைப்பு நிகழ்த்திய அச்சுறுத்தல் பெரும் உதாரணம்.  

 நினைவேந்தல் நிகழ்வுக்கான ஏற்பாடுகளை மேற்கொண்ட தருணத்திலேயே, அருட்தந்தை எழில்ராஜன் விசாரணைகளுக்காக அழைக்கப்பட்டார். நிகழ்வுக்கு முதல்நாள் நீதிமன்றத்தினால் தடையுத்தரவும் பிறப்பிக்கப்பட்டது. தடையுத்தரவு கோரியவர்கள் குறித்த நிகழ்வு, தேசிய பாதுகாப்பு மற்றும் சமாதானத்துக்கு அச்சுறுத்தலானது என்று கூறிய காரணங்கள் தொடர்பில் எந்தவொரு அதிருப்தியையும் தமிழ்த் தரப்பு வெளிக்காட்டவில்லை.   

அதிகபட்சமாக சமூக ஊடகங்களில் ஒரு சிலர் திரும்பத் திரும்பப் பேசியதோடு முடிந்தது. நீதிமன்றத்தினால் விதிக்கப்பட்ட நிகழ்வுக்கான தடையுத்தரவு அடுத்தநாள் நீக்கப்பட்டாலும், அந்த நிகழ்வு எமக்கு முன்னால் பெரும் விடயமொன்றை வைக்கின்றது.  
அதாவது, இப்போதுள்ள சிறிய (ஜனநாயக) இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி, காலத்துக்கும் அத்துமீறல்களைச் செய்ய முடியாத விடயங்களைத் தமிழ்த் தரப்பு ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.   

அதில், முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் மீதான அச்சுறுத்தல்களுக்கு அப்பாலான நிலையை உருவாக்குவது முதன்மையானது. அதற்கு விரும்பியோ விரும்பாமலோ பொதுக்கட்டமைப்புக்குள் ஒருங்கிணைய வேண்டியது அவசியம்.   

image_cf7c5d7ed7.jpg

ஒரு நிகழ்வைத் தடை செய்வதைப் பார்த்துக் கொண்டு, உள்ளுக்குள் சந்தோசப்பட்டுக் கொண்டிருந்தல் என்பது, அடுத்த தடவை, அந்தத் தடை தம் மீதே வர முடியும் என்பதை உணர்ந்து கொள்ளாமல் இருக்கின்ற சிறுமனநிலையாகும். 

 அருட்தந்தை எழில்ராஜன் குழுவினரின் நினைவேந்தல் நிகழ்வு மீதான அச்சுறுத்தல் குறித்தோ, அவரைத் தொடர் விசாரணைக்கு அழைத்தமை தொடர்பிலோ, தமிழ்த் தேசியப் பரப்பில் எந்தவிதமான கண்டனங்களையும் காண முடியவில்லை. தமிழ் மக்கள் பேரவை ஆற அமர ஒரு கண்டன அறிக்கையை வெளியிட்டது.  

இந்த இடத்தில் அதிகம் எரிச்சலூட்டிய தரப்பாகத் தமிழ் மக்கள் பேரவையைக் குறிப்பிட முடியும். முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தலுக்கான ஓர் அறிக்கை; பிறகு அருட்தந்தை எழில்ராஜன் மீதான அச்சுறுத்தல்களுக்கான கண்டன அறிக்கை; ஆகியவற்றுக்கு அப்பால், அந்த அமைப்பு என்ன செய்தது என்பது தொடர்பிலானது.   

தம்மீது மக்கள் நம்பிக்கை கொண்டிருக்கின்றார்கள் தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் முக்கிய விடயங்களுக்காக முன்னோக்கி வருவது தொடர்பில் பெரும் அர்ப்பணிப்புக் கொண்டதாக காட்டிக் கொள்ளும் தமிழ் மக்கள் பேரவை, ஏன் தூங்கி வழியும் அமைப்பாக இருந்தது? 

இன்னொரு விடயம், வடக்கு மாகாண சபை ஏற்பாடு செய்த நினைவேந்தல் நிகழ்வில் குழப்பம் ஏற்படுத்தியவர்கள் சார்ந்தது. உணர்வுபூர்வமாக நினைவேந்தப்படும் ஓர் இடத்தில், அதற்கான தன்மையொன்று பேணப்பட வேண்டும்; அங்கு, யாரும் சிறப்புரிமை பெற முடியாது. அது, அரசியல்வாதியாக இருந்தாலும் ஊடகவியலாளராக இருந்தாலும் அதற்கான ஒழுங்கொன்று உண்டு.   

அதை, எந்தவொரு தார்மீகமும் இன்றி குழப்பி தன்முனைப்புப் பெறுவதற்கும், இன்னொருவரை அவமானப்படுத்துவதாக நினைத்து நிகழ்வின் ஒட்டுமொத்தத் தன்மையையும் குழப்பியது எந்தக் காரணத்துக்காகவும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது.  

வடக்கு மாகாண சபை ஏற்பாடு செய்த நிகழ்வில், முதலமைச்சர் சீ.வி.விக்னேஸ்வரன் மட்டுமே உரை நிகழ்த்துவார் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. எதிர்க்கட்சித் தலைவர் இரா.சம்பந்தனும் கலந்து கொண்டிருந்த நிலையில், ஏற்பாட்டுக்குழு அவரையும் உரையாற்ற அழைத்திருந்தது. அது, உண்மையில் அவசியமற்ற ஒன்று. ஏற்கெனவே அறிவிக்கப்பட்டது மாதிரியே நிகழ்வுகளை நடத்தி முடித்திருக்கலாம்.  

ஆனால், இரா.சம்பந்தன் வருகிறார், அவர் உரையாற்றப் போகின்றார் என்கிற விடயம் அறிந்ததும் அந்த இடத்தில்தான், ஊடகக் கடப்பாட்டை ஆற்றுகிறேன் என்று சொல்லிக் கொண்டு, அடிப்படைகளை மீறியது, குறித்த ஊடகவியலாளரின் நியாயப்படுத்தல்களை எந்த விதத்திலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் செய்துவிட்டது.   

அதுவொரு திட்டமிட்ட குழப்பத்துக்கான ஏற்பாடு என்கிற குற்றச்சாட்டுகளை கருத்திலெடுக்க வைக்கின்றது. அன்றைக்கு நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளைத் தாண்டி, குறித்த திட்டமிட்ட குழப்பவாதிகளின் அடாவடி ஊடகங்களில் கவனம்பெற்றது. மக்களை மாத்திரமல்ல, வெளிப் பார்வையாளர்களையும் அதிருப்தியுற வைத்தது.  

அடுத்தது, முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் என்பது கட்சி அரசியலுக்கு அப்பாலானது என்று சொல்லிக் கொண்ட தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி, வடக்கு மாகாண சபையை முன்னிறுத்தியும், இரா.சம்பந்தன் நினைவேந்தலில் கலந்து கொண்டமை தொடர்பிலும் ஆற்றிய எதிர்வினைகள் அப்பட்டமாகக் கட்சி அரசியல் சார்ந்ததாக இருந்தது.   

சி.வி.விக்னேஸ்வரன் தலைமையில் தமிழ் மக்கள் பேரவையில் இயங்க முடியும் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம், அவர் த.தே.கூவுக்கு தலைமை ஏற்றாலோ, அல்லது அவர் தனித்து வந்தாலோ தலைமையேற்கத் தயார் என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி வந்திருக்கின்றார்.

ஆனால், சி.வி.விக்னேஸ்வரன் தலைமையிலான நினைவேந்தல் நிகழ்வில் பங்கெடுப்பது என்பது, மாகாண சபையை ஏற்றுக்கொள்வதாகிவிடும் என்று சொல்லி நிராகரிப்பது அபத்தமானது.  

அடிப்படையில் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். சி.வி.விக்னேஸ்வரன் வடக்கு மாகாண சபை முதலமைச்சராகவே தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்குள் வந்தார். அவரைத் தனித்து ஏற்றுக்கொள்வது என்பதற்கு அப்பால், அவரை மாகாண சபை ஊடாகவே மக்கள் அங்கிகரித்து, முன்னிறுத்தியிருக்கின்றார்கள்.

தமிழ் மக்கள் பேரவையிலும், புதிய தலைமையாகவும் அவரைக் கொள்ள முடியும். ஆனால், நினைவேந்தலில் கலந்து கொள்ள முடியாது என்கின்ற வாதம் அடிபடுகின்றது.   

அடுத்த முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் காலத்துக்கு முன்னாவது, பொதுக்கட்டமைப்பொன்றை வடக்கு மாகாண சபையும் தமிழ்க் கட்சிகளும் செயற்பாட்டாளர்களும், அமைப்புகளும் ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அதுதான், வடக்கு, கிழக்கு பூராவும் குழப்பங்களின்றி நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளைப் பரந்துபட்ட ரீதியில் ஒழுங்கமைக்கவும் மக்களை ஒருங்கிணைக்கவும் வழிவகுக்கும்.   

இல்லையென்றால், தனித்துத்தனித்து நின்று பலவீனப்பட்டு, ஒருநாள் காணாமற்போவோம். அப்போது, கட்சி அரசியல் செய்வதற்கும் எதுவும் மிஞ்சாது.    

http://www.tamilmirror.lk/சிறப்பு-கட்டுரைகள்/தனிமைப்படுவதற்கான-களமல்ல-முள்ளிவாய்க்கால்/91-197233

Categories: merge-rss

மர்மங்கள் விலகாத இந்திய குடியரசுத் தலைவர் தேர்தல்

Tue, 23/05/2017 - 10:03
மர்மங்கள் விலகாத இந்திய குடியரசுத் தலைவர் தேர்தல்
 

article_1495431831-article_1480303869-kaஇந்திய குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலுக்கான முஸ்தீபுகள், அனைத்துக் கட்சிகள் மட்டத்திலும் பரபரப்பாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன.  

தற்போது குடியரசுத் தலைவராக இருக்கும் பிரணாப் முகர்ஜிக்குப் பதிலாக, ஜூலை 25 ஆம் திகதிக்குள், புதிய குடியரசுத் தலைவர் தெரிவு செய்யப்பட வேண்டும்.   

அதேபோல், குடியரசுத் துணைத் தலைவராக இருக்கும் அமித் ஹன்சாரிக்குப் பதிலாக, ஓகஸ்ட் 10 ஆம் திகதிக்குள், புதிய துணைக் குடியரசுத் தலைவர் தெரிவு செய்யப்பட வேண்டும். இப்போது இருக்கும் குடியரசுத் தலைவருக்கு மீண்டும் வாய்ப்பு கொடுக்கப்படுமா என்பது, இதுவரை உறுதியாக வெளிவரவில்லை.   

காங்கிரஸ் ஆட்சியின்போது, குடியரசுத் தலைவராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டாலும், பிரதமர் நரேந்திர மோடி தலைமையிலான அரசாங்கத்துடன் மோதிக் கொள்ளாமலேயே, குடியரசுத் தலைவர் பதவியில் தன் கடமைகளை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறார் பிரணாப் முகர்ஜி.  

குடியரசுத் தலைவர் பதவி என்பது ‘இறப்பர் ஸ்டாம்பு’ பதவி போன்றது என்று கூறப்பட்ட வாதத்தை, கடந்த காலங்களில் குடியரசுத் தலைவர்களாக இருந்த பூட்டா சிங், கே.ஆர். நாராயணன், அப்துல் கலாம் போன்றவர்கள் முறியடித்தனர்.    

அதுபோன்ற, எவ்வித அசாதாரணமான நடவடிக்கைகள் எதிலும் பிரணாப் முகர்ஜி ஈடுபடாமல், மத்திய அரசாங்கத்துக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்கும் விதத்திலேயே செயற்பட்டார்.

இன்னும் சொல்லப்போனால், அனைவரும் பதற்றத்தில் இருந்த நேரத்தில், பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கையை முதலில் ஆதரித்தவர் குடியரசுத் தலைவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.  சமீப காலத்தில் இருந்த பிரதமர்கள் வாஜ்பாயாக இருந்தாலும் சரி, டொக்டர் மன்மோகன் சிங்காக இருந்தாலும் சரி, குடியரசுத் தலைவர் பதவிக்கான வேட்பாளரை ஒரு மனதாகவே தெரிவு செய்ய வேண்டிய நிலையில் இருந்தனர்.   

மத்தியில் உள்ள ஆளும்கட்சியின் முதன்மை விருப்பப்படி, குடியரசுத் தலைவரைத் தெரிவு செய்து, வெகு நாட்கள் ஆகின்றன. ஏனென்றால், காங்கிரஸோ, பா.ஜ.கவோ, கூட்டணிக் கட்சிகளின் தயவுடன்தான் குடியரசுத் தலைவரைத் தெரிவு செய்ய வேண்டிய நிலை இருந்தது.   

ஆனால், இந்த முறை பா.ஜ.க தலைமையிலான மத்திய அரசாங்கத்துக்கு, மக்களவையில் தனிப் பெரும்பான்மை இருக்கிறது. உத்தரப்பிரதேசம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் செல்வாக்கு உள்ளது. இது தவிர, பா.ஜ.கவிடம் தங்கள் ஆளுமையைக் காட்டக் கூடிய கூட்டணிக் கட்சிகள் எவையும் இல்லாத காரணத்தால், அவர்களும் பா.ஜ.கவுக்கு ஆதரவு அளிக்கும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.   

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அடுத்தடுத்துத் தேர்தல் தோல்விகளைச் சந்தித்துக் கொண்டிருப்பது ராகுல் தலைமை; ஆட்சியிலிருந்தபோது, மாநிலக் கட்சிகளைப் பழி வாங்கியது உள்ளிட்ட பல்வேறு விடயங்களால் காங்கிரஸுடன் அணி சேருவதற்கு, மாநிலக் கட்சிகள் தயங்கும் ஒரு வித்தியாசமான அரசியல் சூழ்நிலை காரணமாக, பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு சாதகமான களமாக இருக்கிறது.  

இந்தச் சாதகமான தேர்தல் களத்தைப் பயன்படுத்தி, பா.ஜ.க வேட்பாளர்களையே குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் துணைக் குடியரசுத் தலைவர் பதவிகளுக்கு நியமித்து, வெற்றி பெறுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் பிரகாசமாக உருவாகியிருக்கின்றன.   

பீஹாரில், லாலு பிரசாத் யாதவ் மீதான வருமான வரித்துறை அதிகாரிகளின் திடீர்ச்சோதனைகள், அங்குள்ள முதலமைச்சர் நிதிஷ் குமாரை பா.ஜ.க எதிர்ப்பிலிருந்து பின் வாங்க வைத்திருக்கின்றன.  

“2019 இன் பிரதமர் பதவி வேட்பாளராக நான் இல்லை” என்று வெளிப்படையாக நிதிஷ்குமார் அறிவிக்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு வந்திருக்கிறார். அது மட்டுமின்றி, “தற்போது இருக்கும் குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜியையே மீண்டும் நியமிக்கலாம்” என்ற ஒரு கருத்தையும் முன் மொழிந்துள்ளார்.   

“இதற்கு வேறு கட்சிகளின் ஆதரவு இருக்கிறதோ, இல்லையோ பிரணாப் முகர்ஜி என்றால் நான் ஆதரிப்பேன்” என்ற கருத்தை முன் வைத்து, எதிர்க்கட்சிகளிடம் உருப்படியாக ஒரு வேட்பாளர் இல்லை என்பதை உணர்த்தியிருக்கிறார்.  
பா.ஜ.கவின் இன்னொரு முக்கிய கூட்டணிக் கட்சியான தெலுங்கு தேசம் கட்சிக்கும் குறி வைக்கப்பட்டுள்ளது. அங்கு முதலமைச்சராக இருக்கும் சந்திரபாபு நாயுடுவுக்கு எதிராகக் களத்தில் நிற்கும் ஒய். எஸ். ஆர் ஜெகன்ரெட்டியை, பிரதமர் சந்தித்து இருக்கிறார்.   

அவர் சந்தித்தது மட்டுமின்றி, சந்திரபாபு நாயுடு அரசாங்கத்துக்கு எதிரான ஊழல்கள் குறித்த புத்தகம் ஒன்றையும் அவர், பிரதமருக்குப் பரிசளிக்க, அவரும் பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்.   

பிரதமருடன், ஜெகனின் நெருக்கம் சந்திரபாபு நாயுடுவுக்கு தர்மசங்கடம் என்றாலும், பா.ஜ.கவை முறைத்துக் கொள்ள முடியாத நிலையில்தான் அவர் இருக்கிறார்.   

தமிழகத்தில் பல்வேறு ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளில் சிக்கியிருக்கும் அ.தி.மு.கவில் உள்ள இரு அணி எம்.எல்.ஏக்களும் பா.ஜ.க எதிர்ப்பு என்பதைக் கனவில் கூட சிந்திக்க முடியாத கட்டத்தில் இருக்கின்றனர். போதாக்குறைக்கு, முன்னாள் நிதியமைச்சர் ப. சிதம்பரத்தின் வீடுகள், அவரது மகன் கார்த்திக் சிதம்பரத்தின் அலுவலகங்களில் சி.பி.ஐ திடீர்ச்சோதனைகள் எல்லாம், பா.ஜ.கவுக்கு எதிராக, வேறு எந்தக் கட்சிகளும் குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் சென்று விடாமல் ‘எச்சரிக்கை மணி’ அடிக்கும் சோதனைப் பாய்ச்சல்களாக இருக்கின்றன.   

ஆகவே, பா.ஜ.கவின் வேட்பாளரை எதிர்த்து வாக்களிக்கும் மாநிலக் கட்சிகள், மிகமிகக் குறைவாகவே இருக்கும் வாய்ப்புகள் உள்ளன என்பதால், பா.ஜ.கவின் வேட்பாளரே குடியரசுத் தலைவராகும் சூழல் அதிகமாகவே இருக்கிறது.   
அக்கட்சிக்குள் அந்தப் பதவிக்கு முன்னிறுத்தப்படுவார் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட முன்னாள் துணைப் பிரதமர் எல்.கே. அத்வானி மீது, பாபர் மசூதி இடிப்பு வழக்கு விசாரணை புதுப்பிக்கப்பட்டுள்ளதால், அவருக்கு குடியரசுத் தலைவர் வேட்பாளர் அந்தஸ்து கிடைக்காது.   

இப்போது முதல் பட்டியலில் அடிபடும் பெயர்களான ஜார்கன்ட் மாநில ஆளுநர் திரௌபதி மர்மு, மக்களவை சபாநாயகர் சுமித்ரா மகஜன் போன்றோர், வேட்பாளர்களாக இருக்க வாய்ப்பு மிக மிகக் குறைவு.   

பிரதமர் மோடியின் விருப்பப்படி ஒரு வேட்பாளர் பா.ஜ.கவிலிருந்து குடியரசுத் தலைவராகத் தெரிவு செய்யப்படுவதற்கான களம்தான் இப்போதைக்கு அனைவர் கண்களுக்கும் காட்சியளிப்பதால், அந்த வேட்பாளர் பெயரை பிரதமர் இரகசியமாக வைத்திருப்பார் என்றே நம்பலாம். அதுவரை வேட்பாளர் யார் என்பது மர்மங்கள் நிறைந்ததாகவே இருக்கும்.  

எதிர்க்கட்சிகளின் சார்பில் மேற்குவங்க ஆளுநராக இருந்த கோபால கிருஷ்ண காந்தியை, (மகாத்மா காந்தியின் பேரன்) குடியரசுத் தலைவராக நிற்க வைக்கலாம் என்ற எண்ணம் இருக்கிறது. அதேபோல் பிரபல வழக்கறிஞர் பாலி நரிமன், தேசிய வாத காங்கிரஸ் தலைவர் சரத் பவார் உள்ளிட்டோரின் பெயர்களும் அடிபடுகின்றன.  

 இப்போதைக்கு கோபால கிருஷ்ண காந்திக்கு ஆதரவாக மார்க்ஸிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் சீத்தாராம் எச்சூரி மட்டும் கருத்துக் கூறியிருக்கிறார். சோனியா காந்தியும் மேற்கு வங்க முதலமைச்சர் மம்தா பானர்ஜியும் குடியரசுத் தலைவர் தேர்தல் பற்றி ஆலோசனை செய்திருக்கின்றனர். ஆனால், யார் வேட்பாளர் என்பதில் இன்னும் ஒரு முடிவுக்கும் வரவில்லை.   

காங்கிரஸ் கட்சி முன்னிறுத்தும் வேட்பாளரை மற்றக் கட்சிகள் ஆதரிக்கப் போகின்றனவா அல்லது மற்ற கட்சிகள் நிறுத்தும் வேட்பாளரை காங்கிரஸ் ஆதரிக்கப் போகிறதா என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது.   

இதுவரை வரலாற்றில் இல்லாத அளவுக்கு, மக்களவையில் எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்தைக்கூடப் பெற முடியாத அளவுக்கு காங்கிரஸ் கட்சி செல்வாக்கை இழந்து நிற்பதால், அக்கட்சியின் வேட்பாளர் முன்னிறுத்தப்படுவதற்கு வாய்ப்புகள் மிகமிகக் குறைவு.   

காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகள், ஒருமித்த ஒரு வேட்பாளரையோ அல்லது மற்ற கட்சிகள் முன்னிறுத்தும் வேட்பாளரையோ ஆதரிக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில்தான் காங்கிரஸ் கட்சி இன்றைக்கு இருக்கிறது. சோனியா காந்தியின் உடல் நிலை சரியில்லாத இந்தச் சூழலில், அனைத்து எதிர்க்கட்சிகளையும் அரவணைத்து ஒரு முடிவை எடுக்கும் ஆளுமை, ராகுல் காந்தியிடம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.   

இருந்தாலும், அது, இதுவரை வெளிப்படவில்லை என்பதுதான் உண்மை. பலவீனமான எதிர்க்கட்சிகள், பலமுள்ள பா.ஜ.கவுடன் மோதும் தேர்தலாக இந்தக் குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலும் அடுத்து வரப்போகின்ற குடியரசு துணைத் தலைவர் தேர்தலும் அமையவிருக்கின்றன. இது குடியரசு தலைவர் தேர்தல் வரவாற்றில் மிக முக்கியமான திருப்பம்.  இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத் தலைவராக டொக்டர் ராஜேந்திரபிரசாத் தெரிவு செய்யப்பட்டார். 

அவருக்குப் பிறகு காங்கிரஸ் அல்லாத முதல் வேட்பாளராகக் குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றவர் நீலம் சஞ்சீவ ரெட்டி. அவருக்கு எதிராக வேட்பு மனு செய்த 36 பேர் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டதால், நீலம் சஞ்சீவ ரெட்டி வாக்குப் பதிவு இல்லாமலேயே குடியரசுத் தலைவரானார்.   

இந்திய குடியரசுத் தலைவர்களில் அதிக வாக்குகளைப் பெற்று வெற்றிபெற்றவர், 1997 முதல் 2002 வரை குடியரசுத் தலைவராக இருந்த தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த கே.ஆர் நாராயணன்தான். ஆனால், இப்போது நடக்கப் போகும் 14 ஆவது குடியரசுத் தலைவரைத் தெரிவு செய்யும் தேர்தல், எதிர்க்கட்சிகள் அனைத்தும் ஒருங்கிணைந்து ஒரு வேட்பாளரை நிறுத்தினால் தவிர, போட்டியில்லாத தேர்தலாகவே அமையும்.   

அத்துடன், பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் நேரடித் தெரிவில் போட்டிக்கு வரும் வேட்பாளர் குடியரசுத் தலைவராகவும் துணைக் குடியரசுத் தலைவராகவும் வெற்றி பெறுவார்கள் என்பதும், சுதந்திர இந்தியாவில் முதன் முறையாக குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில், எந்தச் செல்வாக்கும் இல்லாமல் திண்டாட்டத்தில், காங்கிரஸ் கட்சி நிற்கிறது என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை.    

http://www.tamilmirror.lk/features/மர-மங-கள-வ-லக-த-இந-த-ய-க-ட-யரச-த-தல-வர-த-ர-தல-/91-197072

Categories: merge-rss

இலங்கை இராஜதந்திரத்தை இந்தியா உணரவில்லை

Mon, 22/05/2017 - 22:19

"முகத்திற்கு ஓங்கி அடிவயிற்றில் குத்தும்' தமது கூர்மையான இராஜதந்திரத்தை, புத்தர் ஞானம் பெற்ற பௌர்ணமி தினத்திலும் இலங்கை ஆட்சியாளர்கள் நடத்தி இருக்கிறார்கள்.


சர்வதேச பௌத்த வெசாக் தின நிகழ்வுக்காக இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி மேற்கொண்ட இலங்கைப் பயணத்தின்போது இலங்கை ஆட்சியாளர்கள் வடிவமைத்த காட்சிகள் ஒவ்வொன்றும் அரசியல் அர்த்தங்கள் கொண்டவை.


இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த மலையகத் தமிழர்கள் மத்தியில் மோடியை உரையாற்ற வைத்து, இலங்கைஇந்திய உறவெனும் அரூபத்துக்குத் தங்க முலாம் பூசியிருக்கிறது இலங்கை ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன தலைமையிலான அரசு.
முள்ளிவாய்க்கால் இனப் படுகொலை நிகழ்ந்த மாதத்தில் இலங்கைக்குச் சென்ற இந்தியப் பிரதமர், அந்த வரலாற்றுத் துயரம் குறித்த சிறுசொல்லைக்கூட எங்கும் உதிர்க்கவில்லை.


காலம் காலமாக இந்திய எதிர்ப்பு வாதத்தின் பெயரால் இலங்கைவர்கள் கொன்ற ஈழத் தமிழர்களின் உரிமைப் பிரச்சினையைத் தற்போதைய இந்திய அரசும் பொருட்படுத்தவில்லை என்பதைத்தான் மோடியின் இந்த மௌனம் உணர்த்துகிறதா?
புவியியல் ரீதியாக கேந்திர முக்கியம் கொண்ட ஈழத் தமிழர்களை, தீண்டத்தகாத ஒரு இனமாகவே இந்தியப் பெருநாடு இன்னும் பார்க்கிறதா?


சீனாவில் நடந்த பட்டுப்பாதைக் கூட்டத்தொடரை இந்தியா நிராகரித்திருந்த சூழலில், அந்தக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட இலங்கை பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவுக்கு முதல் இருக்கை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.


மோடியை இலங்கைக்கு அழைத்து, அடுத்த நாளே சீனாவோடு கைகுலுக்கினார் ரணில். சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்காவின் காலத்திலிருந்தே சீனாவோடு இலங்கைத் தலைவர்களுக்கு இருக்கும் உறவு ஆழமானது.


அந்த உறவின் நிமித்தம் இந்தியாவுக்கு எழும் கோபத்தை, காட்சிமயமாக்கும் வைபவ அரசியலில் காணாமல் செய்து விடுவதில் இலங்கைவர்கள் வல்லவர்கள். அதுவே மோடியின் பயணத்தில் நிரூபணமாகி இருக்கிறது.


இந்திய மக்களிடம் இருக்கும் இலங்கை மீதான எதிர்ப்பையும் மிக லாவகமாகத் தோற்கடித்து விடுகிற இந்த வித்தை, அவர்களின் அரசியல் கலாசாரத்தின் நீட்சி.
கூடவே, ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவாக இந்தியா திரும்பிவிடக்கூடாது என்கிற பதற்றம். மொத்தத்தில், இந்தியாவை அணைப்பது போல் அணைத்துக்கொண்டே, சீனாவை முத்தமிடும் நகர்வு.


மோடி விஜயம் செய்வார் என அறிவிக்கப்பட்ட நாளிலிருந்து கடுமையான எதிர்ப்புகள் கொழும்பில் எழுந்தன. மகிந்த ராஜபக்ஷ தலைமையிலான எதிர்க்கட்சி அணியின் உறுப்பினர்களில் ஒருவரான விமல் வீரவன்ச, மோடிக்குக் கறுப்புக்கொடி காட்டவேண்டும் என வேண்டுகோள் விடுத்தார்.


இதை "எதிர்க்கட்சியின் எதிர்ப்பு' என்று மட்டும் புரிந்து கொள்ளக் கூடாது. "இந்தியத் தலைவர் ஒருவரின் வருகையை எதிர்க்கும் அளவுக்குச் இலங்கை அரசியல்வாதிகள் இருக்கிறோம்' என்பதையே விமல் வீரவன்ச மூலம் இந்தியாவுக்கு உணர்த்த விரும்பியது இன்றைய இலங்கை அரசாங்கம்.


ஆனால், மகிந்தவைச் சந்தித்து இந்தியாவுக்கு வரும்படி தனிப்பட்ட ரீதியாக அழைப்பு விடுத்தார் மோடி. இந்த அரசியல் சாணக்கியத்தில் மகிந்த  மைத்திரி என இரண்டாக உடைந்து நிற்கும் இலங்கை சுதந்திரக்கட்சி ஒன்றாகி விடுகிறது.


ஒரு தேரை பின்நின்று தள்ளுபவர்களுக்கும் முன் நின்று இழுப்பவர்களுக்கும் எப்படி இலக்கு ஒன்றோ, அதுபோலவே மோடியை அழைக்கவும் செய்தனர்; எதிர்க்கவும் செய்தனர்.


இந்திய ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக, தான் நிகழ்த்தும் நாடகத்தில், இந்தியத் தலைவர்களையே பாத்திரமாக்கி விடும் இலங்கை இராஜதந்திரத்தை இந்தியாவும் உணர்வதாக இல்லை.


நல்லிணக்க அரசு என்கிற ஜோடனையின் கீழே, தமிழர்களின் தாயகமான வடக்கு, கிழக்கில் சைவ வழிபாட்டுத்தலங்களை இடித்து அழிக்கும் அநீதியும், ஆக்கிரமிப்புக் குடியேற்றங்களும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.


இந்த வேளையில் தமிழ்த் தலைவர்களுடனான மோடியின் சந்திப்பு முதன்மையோ முக்கியத்துவமோ பெறவில்லை. சர்வதேச பிரச்சினையின் ஓர் அம்சமாக மாறியிருக்கும் ஈழத்தமிழ் அரசியலை, இந்தியப்பெருங்கடல் பிராந்தியத்தின் பிரதானமான இந்திய நாடு தவிர்த்தோடவே முடியாது.


இந்தப் பிராந்தியத்தில் தனது நேச சக்தியான ஈழத்தமிழ் மக்களின் நீதிக்காக இந்தியா செயல்படவேண்டிய கட்டாயத்தைக் காலம் உருவாக்கி இருக்கிறது.
வெறிகொண்டவர்கள் கையினால், புத்தன் போதித்த அமைதியும் சமாதானமும் குத்திக் கிழிக்கப்பட்ட நிலையில் உள்ளது இலங்கை.


இங்கு இலங்கை பௌத்த பிக்குகள் வெறும் மதத்தலைவர்கள் அல்ல, இலங்கை அரசை நிர்வகிப்பவர்கள். தமிழர்கள் மீதான அனைத்து வன்முறைகளையும் சட்டரீதியாக நெறிப்படுத்துபவர்கள்.


இந்திய ஆதிக்கத்தின் நீட்சியாகவும் இந்துக்களாகவும் ஈழத் தமிழர்களை உருக்காட்டி, "அவர்களைக் கொல்வது சொர்க்கத்துக்குச் செல்லும் வழி' என்று இலங்கைவர்களுக்குப் போதிப்பவர்கள்.


பௌத்த மரபின்படி மன்னனுக்கு எழுந்து நிற்காத புத்த பிக்குகளை ஒரு இந்துவான மோடி சிரத்தையோடு வணங்கினார். இந்தியாவை வெறுத்து ஒதுக்கும் வரலாற்றின் கசப்புகளோடு, ஒரு இந்தியத் தலைவரை இலங்கை பிக்குகள் எதிர்கொண்டார்கள்.
இலங்கைப் பாரம்பர்யத்தில் கூர்மையானதாகக் கடைப்பிடிக்கப்படும் இந்திய எதிர்ப்பு வாதத்தோடு மோடியை அவர்கள் கடந்தார்கள்.


ஈழத்தமிழ் மக்களோ, "இந்தியப் பிரதமர் தமது பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக என்ன கூற இருக்கிறார்' என எதிர்பார்த்தார்கள். அதுவும் வெறுங்கனவாய் கலைந்தது.
இந்நிகழ்வு வரைக்கும் ஈழத்தமிழ் மக்களின் கையில் இந்தியா தந்திருக்கிற பரிசுக்கு நிரந்தமான பெயருண்டு. "ஏமாற்றம்'.


மோடியின் தலைக்குள் தமிழக அரசியல்!


கனியன் பூங்குன்றனார் எழுதிய "யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' என்ற பாடல் வரியை, இலங்கையில் இந்திய வம்சாவளி மக்கள் செறிந்து வாழும் அட்டனில் நடந்த மக்கள் கூட்டத்தின்போது மோடி சொன்னதும் தமிழில் தனது உரையை ஆரம்பித்ததும் திருக்குறளோடு உரையை முடித்ததும் இலங்கையில் கடும்போக்கு இலங்கை அரசியல் தலைவர்களிடையே பெரும் பிரளயத்தை உண்டு பண்ணியிருக்கிறது.


இலங்கை தலைநகர் கொழும்பு வந்திருந்த மோடி, இந்திய வம்சாவளி மக்கள் மத்தியில் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில் இப்படி உரையாற்றியது சர்ச்சையைக் கிளப்பி இருக்கிறது.


இது என்ன இந்தியாவின் காலனியா? இன்னொரு நாட்டில் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில், ஒரு அரச தலைவர் எப்படி உரை நிகழ்த்தலாம் என்று தீவிர இலங்கைக் கடும்போக்கு அரசியல்வாதி உதய கம்மன்பில கேள்வி எழுப்பி உள்ளார்.


அது மட்டும் அல்ல மோடியின் வருகைக்குப் பின்னர் கொழும்பு அரசியலில் ஒரு குழப்பம் ஏற்பட்டுள்ளது. நள்ளிரவில் மோடி டீம், ராஜபக்ஷவுடன் நடத்திய திடீர் சந்திப்பே இந்தக் குழப்பத்துக்குக் காரணம்.


நிகழ்ச்சி நிரலில் இப்படி ஒரு சந்திப்பு பற்றி குறிப்பு இல்லை. ஆனால், ஜனாதிபதி மைத்திரிபாலவின் இரவுபசார விருந்துக்குப் பின்னர், நள்ளிரவு 11 மணிக்கு ராஜபக்சேவைக் கொழும்பில் உள்ள இந்திய இல்லத்தில் மோடி சந்தித்தது அனைவரையும் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியுள்ளது.


மகிந்த ராஜபக்ஷவுடன் அவரது தம்பி கோத்தபாயவும் சந்திப்பில் கலந்துகொண்டது இன்னும் உச்சகட்டம்.மோடி என்னவோ வெசாக் தின நிகழ்வுகளுக்குத்தான் வந்தார்.
ஆனால், சீனாவின் செல்வாக்கு நன்றாக இலங்கைக்குள் வேரூன்றி இருப்பதை, இங்கு வந்த பின்னர் அவர் உணர்ந்து கொண்டார்.


சீனாவின் உதவியுடன் நிர்மாணிக்கப்படும் கடல் நகரம் முதல் கட்டடங்கள் வரை தனது கண்ணூடாகவே கண்டு கொண்டார். இவை எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு செக் வைக்கவே அவர் ராஜபக்சேவைச் சந்தித்தார்' என்கின்றன கொழும்பு இராஜதந்திர வட்டாரங்கள்.


தேர்தலில் தோல்வியடைந்தாலும் ராஜபக்ஷவின் அரசியல், இலங்கை மக்களிடையே வலுவாக உள்ளது. "நீங்கள் என்னுடன் சாதகமாக நடந்து கொள்ளாவிட்டால், நான் இவர்களையும் அரவணைக்க வேண்டியிருக்கும்' என்ற செய்தியை இந்தச் சந்திப்பு சொல்வதாகக் கருதுகிறார்கள் இலங்கைத் தலைவர்கள்.


ராஜபக்சேவின் இந்த நள்ளிரவு சந்திப்பு எப்படி ஏற்பாடானது, யார் ஏற்பாடு செய்தது என்பதற்கு இன்னும் பதில் இல்லை. ஆனால், மோடியின் "செக்' எல்லாரையும் குலுங்க வைத்துள்ளது.


அது மட்டுமில்லை, "தமிழகத்தின் எம்.ஜி.ஆரையும் தந்தது மலையக மண்தான்' என்று தனது அட்டன் பொதுக்கூட்ட உரையில் மோடி சொன்னதும், தமிழக அரசியலை அவர் தன் தலைக்குள் வைத்திருப்பதையே உணர்த்துகிறது.


ஜுனியர் விகடன்

 http://www.thinakkural.lk/article.php?article/ucauzbeqsx9916853573b5a920627pebi007ed8b2f4fec25a92406a2lyxzu#sthash.N5RPBF6e.dpuf
Categories: merge-rss

பயன்படுத்தப்படாத வரப்பிரசாதங்கள்

Mon, 22/05/2017 - 06:22
பயன்படுத்தப்படாத வரப்பிரசாதங்கள்
 
 

article_1495382764-568-new.jpg - மொஹமட் பாதுஷா   

நாடாளுமன்றம் என்பது ஒரு நாட்டின் உயரிய சபையாகும். அந்த நாட்டின் நீதியை நிலைநாட்டும் கட்டமைப்பாக நீதித் துறை இருக்கின்ற வேளையில், அதற்குத் தேவையான சட்டங்களையே உருவாக்குகின்ற சபை என்பதால் நாடாளுமன்றத்துக்கு ஒரு மேலான அந்தஸ்து இருக்கின்றது.   

இலங்கையைப் பொறுத்தமட்டில் மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்டோரும் நியமன உறுப்பினர்களுமாக மொத்தம் 225 பேர் அந்தச் சபையில் அங்கத்துவம் பெறுகின்றனர். அதில் அங்கம் வகிப்போர், மக்களின் நல்ல தலைவர்களாகவும் ஒழுக்க சீலர்களாகவும் ஆளுமையுள்ளவர்களாகவும் தேசத்துக்குத் துரோகம் செய்யாதவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று மக்கள் பொதுவாகவே எதிர்பார்ப்பதுண்டு.   

ஆனால், நிஜம் என்பது அவ்வாறில்லை. நாடாளுமன்ற உறுப்புரிமையை மக்கள் சேவைக்கான ஒரு களமாகப் பார்க்காமல், தமது சொந்த அரசியலுக்கான விளைநிலமாகவே அநேகமான எம்.பிக்கள் பார்க்கின்றனர்.   

தேர்தலில் வழங்கிய வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுவதில் காட்டுகின்ற அக்கறையைக் காட்டிலும், கடந்த தேர்தலுக்குச் செலவழித்த பணத்தை ஈட்டிக் கொள்வதில் அதீத அக்கறை காட்டுவதையும் காணமுடிகின்றது.   

இதற்கு, விதிவிலக்கான ஒரு சில நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் இருக்கின்றார்கள். அவர்கள் நன்றிக்கும் பாராட்டுதலுக்கும் உரியவர்கள். ஆனால், அவ்வாறானவர்கள் மிகச் சிலரே.   

நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்குப் பல்வேறு வரப்பிரசாதங்களும் சிறப்புச் சட்டங்களும் உள்ளன. இதற்கப்பால் எத்தனையோ சலுகைகள், சட்ட ஏற்பாடுகள் என்றெல்லாம் இருக்கின்றன. இது உண்மையிலேயே தனியே எம்.பிக்குரிய கௌரவமும் சலுகைகளும் மட்டுமல்ல. மாறாக, அவர் பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் மக்களுக்கு, ஒரு ஜனநாயக நாடு வழங்குகின்ற மதிப்பும் மரியாதையும் என்றே இதைக் கருத வேண்டியிருக்கின்றது.   

ஆனால், இன்று எத்தனை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இந்தப் பதவிக்கு பொருத்தமானவர்களாக இருக்கின்றார்கள் என்பது ஒருபுறமிருக்க, குறைந்தபட்சம் பதவிக்கு வந்தபிறகாவது, அதற்கான தார்ப்பரியத்தையும் அதனது கனதியையும் விளங்கிச் செயற்படுவோர் எத்தனைபேர் என்ற கேள்வி மிகப் பெரியது.  

இந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பதவியூடாகத் தீர்வைச் சலுகையுடன் வாகனத்தை இறக்குமதி செய்வதற்கான அனுமதிப்பத்திரத்தை பெறலாம் என்பது போன்ற விசேட சலுகை ஏற்பாடுகள் பற்றி அறிந்து வைத்திருக்கும் அளவுக்கு, நாடாளுமன்றத்தில் மக்கள் பிரதிநிதி என்ற வகையில் தனக்குரிய பொறுப்புகளும் கடமைகளும் என்ன? அவற்றைச் செய்வதற்காக, சிறப்புரிமைகளை எவ்வாறு பயன்படுத்தலாம் என்று யோசிக்கின்ற எம்.பிக்கள் மிகக் குறைவாகும்.   

 பொதுவாக சிங்கள, தமிழ், முஸ்லிம் என எல்லாச் சமூகங்களைப் பிரதிநிதித்துவம் செய்கின்ற அரசியல்வாதிகளும் இவ்விடயத்தில் ஒன்றுக்கொன்று சளைத்தவர்கள் அல்லர் என்றாலும் தமிழ் அரசியல்வாதிகள் ஒப்பீட்டளவில் உயர்ந்தபட்சமாகச் சிறப்புரிமைகளைப் பயன்படுத்தி, தமது மக்களுக்காகக் குரல் கொடுக்கின்றனர்.   

சிங்கள முற்போக்கு அரசியல்வாதிகள் எல்லா மக்களுக்காகவும் இதைப் பயன்படுத்துகின்றனர். மற்றைய சிங்கள அரசியல்வாதிகள் இவ்விடயத்தில் மிகவும் பின்தங்கிய நிலையிலேயே இருக்கின்ற போதிலும், சிங்கள ஆட்சிச் சூழல் என்பது பௌத்த மக்களுக்கு சாதகமாகவே செயற்படும் என்பதால், அவர்கள் குரல்கொடுக்காவிட்டாலும் இயல்பாகவே மக்கள் பாதுகாக்கப்படுவார்கள். ஆனால், முஸ்லிம் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களே இவ்விடயத்தில் மிகவும் விமர்சனத்துக்குள்ளாகின்றனர்.  

நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான தத்துவங்களும் சிறப்புரிமைகளும் குறித்து நாடாளுமன்ற சட்டம் குறிப்பிடுகின்றது.

‘நாடாளுமன்றத்தினதும் அதன் உறுப்பினர்களதும் சிறப்புரிமைகளையும் விடுபாட்டு உரிமைகளையும் தத்துவங்களையும் வெளிப்படுத்துவதற்கும் வரைவுபடுத்துவதற்கும் நாடாளுமன்றத்தில் பேச்சு, விவாதம் அல்லது நடவடிக்கைகள் என்பதற்கான சுதந்திரத்தை பாதுகாக்கப் பெறுவதற்கும் நாடாளுமன்ற சிறப்புரிமைகள் மீதான தண்டனைக்கு ஏற்பாடு செய்வதற்கும் நாடாளுமன்ற அறிக்கைகள், பத்திரங்கள், நிகழ்ச்சிக்குறிப்புகள், தீர்மானங்கள் அல்லது நடவடிக்கைகள் என்பவற்றை வெளியிடுவதில் தொழிலுக்கு அமர்த்தப்பட்டுள்ள ஆட்களுக்கு பாதுகாப்பளிப்பதற்குமான ஒரு சட்டம்’ என்றே இது வரையறை செய்யப்பட்டிருக்கின்றது.   

இந்தச் சாராம்சக் குறிப்பிலிருந்தே, இதனுள் எவ்வகையான விடயங்கள் உள்ளடங்கி இருக்கின்றன என்று விளங்கிக் கொள்ளலாம். சுருங்கக்கூறின் ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரின் வரப்பிரசாதங்கள் (சிறப்புரிமைகள்), அவரது நடவடிக்கைகள் பற்றி முழுமையாக இச்சட்டம் குறிப்பிடுகின்றது.   

இச்சட்டம் இரண்டு பிரதான பாகங்களையும் அட்டவணைகளை உள்ளடக்கிய இரு பாகங்களையும் கொண்டுள்ளது. பாகம் 1 ஆனது சிறப்புரிமைகள் விடுபாட்டுரிமைகள் பொதுவிலான சட்டங்களும் பொதுவிலான தத்துவங்களும் குறைநிரப்பு ஏற்பாடுகளும் என்ற விடயத் தலைப்பின் கீழ், 19 பிரதான ஏற்பாடுகளையும் அதன்கீழ் உப பிரிவுகளையும் கொண்டுள்ளது.   

பாகம் 2 ஆனது நாடாளுமன்றச் சிறப்புரிமைகளும் அதனது தண்டனைகளும் பற்றி வரையறை செய்கின்றது. இந்த விடயப் பிரிவின் கீழ், 10 முக்கிய விடயங்கள் குறித்துரைக்கப்பட்டுள்ளன.   

பாகம் அ மற்றும் ஆ ஆகியவை உயர்நீதிமன்றத்தால் மாத்திரம் தண்டிக்கப்படக்கூடிய தவறுகள் மற்றும் நாடாளுமன்றத்தினாலோ அல்லது உயர்நீதிமன்றத்தாலோ தண்டிக்கப்படக்கூடிய தவறுகள் பற்றி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.  

மொத்தமாக இச்சட்டத்தில் 53 விடயங்கள் பற்றிய ஏற்பாடுகள், விலாவாரியாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.ஆனால், இன்று எல்லா நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் இதனை விளங்கிக் கொண்டு செயற்படுகின்றார்கள் என்று கூறுவது கடினமாகும்.  

நாடாளுமன்றத்தைப் பார்வையிடுவதற்காகப் பாடசாலை மாணவர்கள் வருகின்றார்கள்; புத்திஜீவிகள் வருகின்றார்கள்; வெளிநாட்டு தூதுவர்கள் மற்றும் இராஜதந்திரிகள் களரிகளை நிரப்புகின்றார்கள். ஆனால், சபையில் இருக்கின்ற உறுப்பினர்களில் கணிசமானோர் க.பொ.த உயர்தரம், சாதாரண தரம் ஆகிய கல்வித் தரங்களில் சித்தியடையாதவர்கள் என்றும் ஒரு சிலர் மாத்திரமே பட்டதாரிகள் என்றும் கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்னர் தகவல்கள் வெளியாகி மக்களிடையே அது பெரும் பேசுபொருளாகி இருந்தது.   

ஒரு சாதாரண சிற்றூழியர் தொழிலுக்கு ஆட்சேர்ப்புச் செய்வதற்கே சாதாரண தரம் சித்தியடைந்திருக்க வேண்டுமென்று கோரப்படுகின்ற நாட்டில், பட்டதாரிகளுக்கே வேலை பெற முடியாதிருக்கின்ற ஒரு சூழ்நிலையில், அந்த நாட்டை ஆளும் சபையில் இருப்போரின் கல்வித் தகைமை இவ்வாறு இருப்பதை என்னவென்று சொல்வது.   

எவ்வாறிருப்பினும், ஓர் அரசியல்வாதி கல்வி கற்றவராக இருக்க வேண்டுமென்ற எந்த நிபந்தனையும் இல்லை. பட்டதாரி ஒருவரே மக்கள் பிரதிநிதியாகும் தகுதியை உடையவர் என்று சொல்லவும் முடியாது.   

சான்றிதழ்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட தகுதிகளைக் காட்டிலும் வேறுபல தகுதிகளே அரசியல்வாதி ஒருவருக்கு முக்கியமானது என மக்கள் கருதுகின்றார்கள். அதனாலேயே ஒரு சண்டியனையும் சாதாரண தரம் சித்தியடையாதவரையும் வாக்களித்து நாடாளுமன்றத்துக்கு அனுப்புகின்றார்கள்.   

அவர்கள் படிக்காத மேதைகளாக இருக்க வேண்டுமென மக்கள் எதிர்பார்க்கின்றார்கள். ஆனால், அவர்கள் தமக்கு மக்களால் வழங்கப்பட்ட கடமையைச் செய்கின்றார்களா என்பதற்கு அவர்களது மனச்சாட்சிகளே பதிலளிக்க வேண்டும். குறிப்பாக, முஸ்லிம் எம்.பிக்கள் தம்மை இது விடயத்தில் சுய விசாரணை செய்து கொள்ளட்டும்.   

நாடாளுமன்ற சிறப்புரிமைகள் மற்றும் தத்துவங்கள் சட்டத்தின் முதலாம் பாகத்தின் முதலாவது விடயமே, நாடாளுமன்றத்தில் பேசுவது பற்றியதாகும். ‘நாடாளுமன்றத்தில் பேச்சு சுதந்திரமும் விவாதச் சுதந்திரமும் நடவடிக்கைச் சுதந்திரமும் இருத்தல் வேண்டும் என்பதுடன், அத்தகைய சுதந்திரம் அல்லது நடவடிக்கைகள் நீதிமன்றத்தாலோ நாடாளுமன்றத்துக்குப் புறம்பான ஏதேனும் இடத்திலோ கேள்விக்கு உட்படுத்தப்பட முடியாது’ என்று அப்பிரிவு குறிப்பிடுகின்றது.   

அத்துடன், உறுப்பினர் ஒருவர் நாடாளுமன்றத்தில் கூறிய விடயத்துக்காக அல்லது நாடாளுமன்றத்தில் கொணர்ந்திருக்கக் கூடிய ஏதேனும் காரியத்துக்காக கைது செய்யப்பட முடியாது என்ற சட்டப் பாதுகாப்பை, அதற்கு அடுத்த பிரிவு வரையறை செய்து குறிப்பிட்டிருக்கின்றது.   

அதாவது, தமது மக்களுக்காகக் குரல் கொடுப்பதற்கான எல்லா வாய்ப்புகளும் சட்டத்தின் ஊடாகவே நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றது. இதனை தமிழ் எம்.பிக்கள் ஓரளவுக்கு சிறப்பாக பயன்படுத்துகின்ற போதிலும் மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட முஸ்லிம் எம்.பிக்கள் மிகக் குறைவாகவே பயன்படுத்துகின்றனர் என்பது கவனிப்புக்கும் கவலைக்கும் உரியது.   

நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றினாலும் உரையாற்றாவிட்டாலும் சமூகமளித்தாலும் இலேசாகத் தூங்கினாலும்.... தாங்கள் அதிகமதிகம் நாடாளுமன்றத்தில் குரல்கொடுக்கின்றோம் என்றே முஸ்லிம் 
எம்.பிக்கள் இதற்கு முன்பு மக்களிடையே ஒரு மாயையை உருவாக்கி வந்தார்கள்.   

இப்போது நாடாளுமன்ற விவாதங்கள் நேரடியாக ஒளிபரப்பாகத் தொடங்கிய பிறகு, ஓரிருவர் பேசத் தொடங்கியிருக்கின்ற போதிலும், முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக இத்தனை இனத்துவ அடக்குமுறை பிரயோகிக்கப்படுகின்ற சூழலிலும் முஸ்லிம் எம்.பிக்கள் சிலர் சபையில் இப்போதும் மௌனம் காக்கின்றனர்.  

முஸ்லிம்கள் சம்பந்தமான சில விடயங்களை ஜே.வி.பி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய தமிழ் எம்.பிக்களும் பேசுகின்றபோது, நமது முஸ்லிம் காங்கிரஸ், மக்கள் காங்கிரஸ் மற்றும் ஐ.தே.க, சுதந்திரக் கட்சி எம்.பிக்கள் அந்த வரப்பிரசாதத்தை வீணாக்கி விடுவதை இன்னும் காண முடிகின்றது.   

சபையில் பேசுவதும் பேசாதிருப்பதும் அவர்களது சிறப்புரிமையே! ஆனால், மக்கள் பிரதிநிதிகள் என்று சொல்லிக்கொண்டு, ஓர் உயரிய சபையில் பேசாதிருப்பது, தமது பொறுப்பை உணராமையின் வெளிப்பாடு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.   

சபையில் பேசாதிருப்பது ஒருபக்கமிருக்க,“பேசி என்ன பயன்” என்ற தோரணையில் விளக்கமளித்து, அதை நியாயப்படுத்துகின்ற அமைச்சர்கள், பிரதியமைச்சர்கள், எம்.பிக்களும் முஸ்லிம் சமூகத்துக்குள் இருக்கின்றார்கள்.  

நாடாளுமன்றச் சட்டத்தின் ஊடாக மக்களுக்காக எவ்வாறு குரல் கொடுக்கலாம்? தமக்கிருக்கும் சிறப்புரிமையைப் பயன்படுத்தி ஜனநாயக ரீதியாக எவ்வாறு போராடலாம் என்பதை முஸ்லிம் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அறிந்து விளங்கி செயற்படுகின்றார்களோ இல்லையோ; ஆனால், ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகி விட்டால் தமக்கு எத்தனை பொலிஸாரை பாதுகாப்புக்கு எடுக்கலாம்? எரிபொருள் கொடுப்பனவு, வீடு வசதி, தொலைபேசிக் கொடுப்பனவு எவ்வளவு பெறலாம்? எந்தெந்த வழிகளில் பணம் உழைக்கலாம்? எங்கிருந்து கொந்தராத்துகளைக் கொண்டு வரலாம்? அதை யாருக்கு கொடுத்து தரகுக்கூலி பெறலாம்? வேலைவாய்ப்பை எப்படி வழங்கலாம்? 

அதற்கு யார் ஊடாகப் பணம் பெறலாம்? மதுக்கடை அனுமதியை யாருக்கு எடுத்துக் கொடுக்கலாம்? எப்படி மண் அகழ அனுமதிப்பத்திரம் கொடுத்து வருமானம் உழைக்கலாம்? போன்ற தமக்குச் சாதகமான எல்லாச் சலுகைகள் தொடர்பிலும் நல்ல ஆழ-அகலமாக அறிந்தும் புரிந்தும் வைத்திருக்கின்றனர்.   

பொதுவாகவே, எல்லா நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் தீர்வையற்ற வாகன இறக்குமதிக்கான அனுமதிப் பத்திரம் பெறுவதில் குறியாக இருக்கின்றனர். நாடாளுமன்றத்துக்கு எதற்காக அவர்கள் மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்டு அனுப்பப்பட்டார்களோ அந்த முதன்மையான காரியம் பற்றித் தெளிவில்லாமல் இருக்கின்ற எம்.பிக்களும் தீர்வைச் சலுகையுடனான வாகனத்தை பெறுவதில் நல்ல தெளிவுடனும் உறுதியுடனும் செயற்படுகின்றனர்.   

அது, அவர்களுக்குச் சட்டத்தால் வழங்கப்படுகின்ற சலுகையாகும். ஆனால், அவ்வாறு கிடைக்கப் பெறும் அதிசொசுகு வாகனங்களை அவர்கள் சட்டமுரணான முறையில் வேறு ஆட்களுக்கு விற்றுப் பணம் சம்பாதிக்கின்றனர் என்ற விவகாரம் இப்போது சூடுபிடித்துள்ளது.   

இவ்வாறு நடைபெறுவது வழக்கமானதுதான். நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் அனேகர் தீர்வையற்ற வாகனங்களை இவ்வாறே விற்பனை செய்து வருகின்றனர். ஆனால், இறக்குமதி செய்யப்பட்டு, குறிப்பிட்ட காலம் முடிவடைவதற்கு இடையில், அதாவது உடனடியாகவே வேறு ஒரு நபருக்கு வாகனங்கள் கைமாற்றப்படுவதுதான் சர்ச்சையை தோற்றுவித்துள்ளது.   

1989 ஆம் ஆண்டின் 13ஆம் இலக்க சுங்கவரி (விசேட ஏற்பாடுகள்) சட்டத்தின் 3சி பிரிவின் 6ஆவது உப பிரிவுக்கு அமையவே தற்போது இந்தத் தீர்வையற்ற வாகன இறக்குமதி அனுமதிப் பத்திரம் வழங்கப்படுகின்றது. 

இந்நிலையில், நல்லாட்சி உருவான பின்னர் அமையப் பெற்ற நாடாளுமன்றத்தின் உறுப்பினர்கள் சுமார் 85 பேர் இவ்வாறு வாகனங்களை இறக்குமதி செய்து விற்பனை செய்துள்ளதாகவும் அதனால் குறித்த சட்ட ஏற்பாட்டில் குறிப்பிடப்பட்ட நோக்கம் அடையப்படாமல் விடப்பட்டுள்ளதுடன், நாட்டின் வரி வருமானம் இழக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.   

இவ்விடயத்தை சுட்டிக்காட்டி இலஞ்ச ஊழல் ஆணைக்குழுவில் ஒரு முறைப்பாடு மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளதுடன், சட்டமா அதிபர் இதனை உயர் நீதிமன்றத்துக்கும் தெரியப்படுத்தியிருக்கின்றார். இவ்வாறு வாகனங்களை வேறு ஆட்களுக்கு விற்ற எம்.பிக்களின் பட்டியலில் தமிழ், முஸ்லிம் எம்.பிக்களும் உள்ளடங்குகின்றனர்.   

குறிப்பாக, தற்காலிகமாக ஒரு எம்.பி பதவியைப் பெற்ற முஸ்லிம் கட்சி ஒன்றின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவரும் இவ்வாறு தீர்வையற்ற வாகனத்தை இறக்குமதி செய்து, வேறு தரப்புக்கு கைமாற்றியிருக்கின்றார்.   

அரசியல்வாதிகள் தமது அரசியலுக்காக நிறையச் செலவு செய்கின்றார்கள். அது அவர்களுக்குத் தொழிலும் கூட. எனவே, நீங்கள் அங்கு உள்ள வெகுமதிகளை, அதிகாரத்தை, தீர்வையற்ற வாகனம் போன்ற பல்வேறு சலுகைகளை அனுபவிப்பதில் மக்களுக்குப் பிரச்சினையில்லை.   

ஆனால், இவற்றையெல்லாம் நன்றாகப் பயன்படுத்துபவர்கள் நாடாளுமன்றச் சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பிரதான வரப்பிரசாதங்களான நாடாளுமன்றத்தில் பேசுதல், விவாதித்தல் போன்ற சிறப்புரிமைகளைப் பயன்படுத்தாமல் வீணாக்குகின்றார்களே என்பதே மக்களின் கவலையாகும்.  

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/197054/பயன-பட-த-தப-பட-த-வரப-ப-ரச-தங-கள-#sthash.N9tTFNvh.dpuf
Categories: merge-rss

முள்ளிவாய்க்கால் பாடம் கற்க மறுக்கும் தமிழர் தரப்பு

Sun, 21/05/2017 - 12:35
முள்ளிவாய்க்கால் பாடம் கற்க மறுக்கும் தமிழர் தரப்பு
Page-01-image-74bb078934bd52b1d1cba01fa03b8be0a2da27d4.jpg

 

இலங்­கையில் தமிழ் மக்கள் மிகப் ­பெ­ரிய இன­அ­ழிப்பைச் சந்­தித்து எட்டு ஆண்­டுகள் முடிந்­தி­ருக்­கின்­றன. 2009 மே 18ஆம் திகதி முடி­வுக்கு வந்த போரின் இறு­திக்­கட்­டத்தில் முள்­ளி­வாய்க்­காலில் ஆயி­ரக்­க­ணக்­கான மக்கள் படு­கொலை செய்­யப்­பட்­டார்கள்.

ஈழத்­த­மி­ழர்கள் எதிர்­கொண்ட இந்த மாபெரும் படு­கொ­லை­களை நினை­வு­கூரும் நினை­வேந்தல் நிகழ்வு கடந்த வியா­ழக்­கி­ழமை முள்­ளி­வாய்க்கால் மண்ணில் நடை­பெற்­றி­ருக்­கின்­றது.

மஹிந்த ராஜபக் ஷ ஆட்­சிக்­கா­லத்தில் முள்­ளி­வாய்க்கால் மண்ணில் காலடி வைக்கக் கூட முடி­யா­த­ள­வுக்கு இறுக்­க­மான பாது­காப்பு கெடு­பி­டிகள் இருந்­தன. ஆட்சி மாற்­றத்­துக்குப் பின்னர், சில கெடு­பி­டிகள், தடைகள், தடங்­கல்­க­ளுடன் வடக்கு மாகா­ண­ச­பை­யினால் நினை­வேந்தல் நிகழ்­வுகள் நடத்­தப்­பட்டு வரு­கின்­றன.

முன்­னெப்­போதும் முள்­ளி­வாய்க்கால் நினை­வேந்தல் நிகழ்­வு­களில் பங்­கேற்­றி­ராத இரா.சம்­பந்தன், சுமந்­திரன் உள்­ளிட்­டோரும் இம்­முறை பங்­கேற்­றி­ருந்­தனர்.

வடக்கு மாகாண முத­ல­மைச்சர் சி.வி.விக்­னேஸ்­வரன் தலை­மையில் நடந்த இந்த நிகழ்வில் நாடா­ளு­மன்ற, மாகா­ண­சபை உறுப்­பி­னர்கள், பொது­மக்கள் அர­சியல் பிர­மு­கர்கள், இந்து, கிறிஸ்­தவ, முஸ்லிம் மத­கு­ரு­மா­ருடன், பௌத்த குருமார் சிலரும் பங்­கேற்­றமை முக்­கி­ய­மா­னது.

முள்­ளி­வாய்க்கால் நினை­வேந்தல் நிகழ்­வு­களில் பௌத்த குரு­மாரும் பங்­கேற்­கின்ற அள­வுக்கு நிலை­மை­களில் மாற்­றங்கள் இடம்­பெற்­றி­ருந்­தாலும், ஒரே தலை­மையின் கீழ், ஒரே நோக்­கிற்­காக செயற்­பட்­ட­வர்கள், போரா­டி­ய­வர்­க­ளான தமிழ்த் தேசிய அர­சியல் சக்­திகள் இந்த நிகழ்வில் ஒன்­றி­ணையத் தவ­றி­யமை துர­திஷ்­ட­மான விடயம்.

முள்­ளி­வாய்க்கால் நினை­வேந்தல் அர­சியல் பேதங்கள், அர­சியல் நோக்­கங்­க­ளுக்கு அப்­பாற்­பட்­டது. அதில் பங்­கேற்­கின்ற உரி­மையும், பங்­கேற்க வேண்­டிய கடப்­பாடும் அனை­வ­ருக்கும் உள்­ளது. யாரையும் இதில் பங்­கேற்கக் கூடாது என்று கூறும் உரிமை யாருக்கும் இல்லை. பங்­கேற்­காமல் விலகி நிற்­பதை நியா­யப்­ப­டுத்­து­வதும் தார்­மி­க­மா­னது அல்ல.

போரின் இறு­திக்­கட்­டத்தில் ஆயி­ர­மா­யிரம் தமி­ழர்கள் கொன்­ற­ழிக்­கப்­பட்­டார்கள் என்­பது உல­க­றிந்த உண்மை. அதனால் தான், இந்த விவ­காரம் ஜெனீவா வரை சென்­றி­ருக்­கி­றது. ஜெனீவா வரை சென்­றி­ருக்­கின்ற இந்த விவ­கா­ரத்தை உண்­மையைக் கண்­ட­றிந்து, நீதியை வழங்கும் நிலைக்குக் கொண்டு செல்­வ­தற்கு தமிழர் தரப்பின் ஒற்­றுமை முக்­கி­ய­மா­னது.

தமிழர் தரப்பு அர­சியல் கருத்து வேறு­பா­டு­களால் பிரிந்து நின்று நிகழ்­வு­களை நடத்­தியும் விமர்­சித்தும் கொண்­டி­ருந்தால், நீதிக்­காகப் போராடும் தமிழ் மக்­களின் குரல் உரி­ய­வாறு சர்­வ­தே­சத்தின் கவ­னத்­துக்கு கொண்டு செல்­லப்­ப­டாது.

முள்­ளி­வாய்க்கால் நினை­வேந்­தலை வடக்கு மாகா­ண­சபை ஒழுங்கு செய்­கி­றது. தமிழ் மக்­களால் தெரிவு செய்­யப்­பட்ட வடக்கு மாகா­ண­ச­பைக்கு இந்த நிகழ்வை ஒழுங்­க­மைக்கும் உரி­மையும் இருக்­கி­றது.

வடக்கு மாகா­ண­சபை ஒழுங்­க­மைத்த ஒரே கார­ணத்தைக் காட்டிக் கொண்டு இதி­லி­ருந்து விலகி நிற்­பதும், வேறு­பல அர­சியல் கார­ணங்­க­ளுக்­காக தனித்­தனி நிகழ்­வு­களை நடத்தி, தமி­ழரின் பலத்தை வெளிப்­ப­டுத்த முடி­யாத நிலையை ஏற்­ப­டுத்­து­வதும், தமிழர் தரப்­பி­லுள்ள மிகப்­பெ­ரிய பல­வீனம்.

முள்­ளி­வாய்க்­காலில் இன்னும் அதி­க­மான மக்­களை நினை­வேந்தல் நிகழ்­வு­களில் பங்­கேற்க வைப்­ப­தற்கு வடக்கு மாகா­ண­சபை முயற்­சித்­தி­ருக்­க­வில்லை. அத்­த­கைய ஒழுங்­கு­களை வரும் காலத்தில் செய்­வ­தற்கு எந்­த­ள­வுக்கு முயற்­சிகள் மேற்­கொள்­ளப்­படும் என்ற கேள்வி இருக்­கி­றது.

அர­சியல் நலன்­க­ளுக்கு அப்பால் பொது­வான ஓர் இடத்தில் அனை­வரும் அஞ்­ச­லி­செ­லுத்­து­கின்ற வகையில் இந்த நிகழ்வை ஒழுங்­க­மைப்­ப­தற்­கான கட்­ட­மைப்பு உரு­வாக்­கப்­ப­டு­வது அவ­சியம் என்­பது உறு­திப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டுள்­ளது.

முள்­ளி­வாய்க்கால் என்­பது அர­சியல் கருத்­து­க­ளுக்­காக மோதிக்­கொள்ளும் கள­மல்ல என்­பதை தமிழர் தரப்பு உறு­திப்­ப­டுத்திக் கொள்ள வேண்­டிய நேரம் வந்து விட்­டது என்­பதை இம்­முறை நினை­வேந்தல் நிகழ்வில் நடந்­தே­றிய விரும்­பத்­த­காத சம்­ப­வங்கள் உணர்த்­தி­யி­ருக்­கின்­றன.

ஒரே நோக்­கிற்­காக பல நினை­வேந்தல் நிகழ்­வு­களை நடத்­து­வதை விடுத்து, ஒரே­யி­டத்தில் அனை­வ­ரையும் ஒன்று திரட்­டு­வ­தற்­கான முயற்­சிகள் எடுக்­கப்­ப­ட­வில்லை என்­ப­தையும் உணர முடி­கி­றது.

எல்­லோ­ரு­டைய நோக்­கமும் படு­கொலை செய்­யப்­பட்ட மக்­களை நினைவு கூரு­வது மட்டும் தான் என்றால், எதற்­காக பிரிந்து நின்று நினை­வேந்­தல்­களை நடத்த வேண்டும் என்ற கேள்­வியில் நியா­யங்கள் இருக்­கின்­றன.

தமிழர் தரப்பில் ஒற்­றுமைக் குறை­பாடு இருப்­பது ஒன்றும் இர­க­சி­ய­மான விட­ய­மல்ல. ஆயுதப் போராட்ட காலத்தில், முரண்­பா­டான நிலைப்­பா­டு­களைக் கொண்­டி­ருந்­த­வர்கள், செயற்­பட்­ட­வர்கள் கூட பொது இலட்­சி­யத்­துக்­காக பின்னர் ஒன்­றி­ணையத் தவ­ற­வில்லை.

ஆயுதப் போராட்­டத்தின் முடி­வுக்குப் பின்னர், தமி­ழரின் விடு­தலை, அர­சியல் உரி­மைகள், படு­கொலை செய்­யப்­பட்ட மக்­க­ளுக்­கான நினை­வேந்தல் போன்ற பொது­நோக்­கிற்­காக ஒன்­றி­ணைய மறுக்கும் போக்கு நீடித்­தி­ருப்­பது, எட்டு ஆண்­டு­க­ளுக்கு முந்­திய முள்­ளி­வாய்க்கால் பேர­வ­லங்­க­ளுக்கு இணை­யா­னது.

தமிழர் தரப்பில் காணப்­பட்டு வந்த பிள­வு­களும், முரண்­பா­டு­களும் சிங்­களப் பேரி­ன­வாத ஆட்­சி­யா­ளர்­க­ளுக்கே சாத­க­மாக மாறி வந்­தி­ருக்­கி­றது. இப்­போதும் கூட, தமிழர் தரப்பில் பிரிந்து நின்று செயற்­படும் போக்கைப் பயன்­ப­டுத்திக் கொள்­ளப்­போ­வதும், சிங்­களப் பேரி­ன­வாத சக்­திகள் தான்.

சிங்­களப் பேரி­ன­வாதம், தமி­ழரை ஒடுக்­குதல், தமி­ழரின் உரி­மை­களை நசுக்­குதல் என்ற பொது இலட்­சி­யத்தில் கட்சி, அமைப்பு ரீதி­யான வேறு­பா­டு­களை மறந்தே எப்­போதும் செயற்­பட்டு வந்­தி­ருக்­கி­றது.

ஆனால், தமிழர் தரப்பில் அத்­த­கைய நிலை ஒரு­போதும் இருந்­த­தில்லை. இனி­மே­லா­வது கற்றுக் கொண்ட பாடங்­களில் இருந்து புதிய அணு­கு­மு­றை­களை நோக்கிச் செல்­வ­தற்கு தமிழர் தரப்புத் தயா­ராக வேண்டும்.

ஏனென்றால், ஒவ்­வொரு ஆண்டும் மே 18ஆம் திகதி முள்­ளி­வாய்க்­காலில் சுடர் ஏற்றி விட்டுச் செல்­வது மாத்­திரம் தமி­ழர்­களின் கட­மை­யாக இருக்க முடி­யாது. முள்­ளி­வாய்க்கால் பேர­ழி­வு­க­ளுக்­கான நீதியைப் பெறு­வதும், இது­போன்ற அழி­வுகள் இனிமேல் நிக­ழா­தி­ருப்­பதை உறு­திப்­ப­டுத்­துவம் அவ­சியம்.

போரின் இறு­திக்­கட்­டத்தில் இடம்­பெற்ற கொடூ­ரங்­க­ளுக்கும் குற்­றங்­க­ளுக்கும் நீதியைப் பெற்றுக் கொடுப்­ப­தற்­கான முயற்­சிகள் இன்­னமும் வெற்றி பெற­வில்லை. சர்­வ­தேச சமூகம் காட்­டு­கின்ற நெகிழ்வுப் போக்­கினால், முள்­ளி­வாய்க்கால் பேர­வ­லங்­க­ளுக்கு நீதியை வழங்கும் செயற்­பாட்டில் இருந்து இலங்கை அர­சாங்கம் தப்­பித்துக் கொண்டு வரு­கி­றது.

இந்த நிலையை மாற்றி, இழைக்­கப்­பட்ட அநீ­தி­க­ளுக்கு நீதியைப் பெற்றுக் கொடுப்­ப­தற்­காக செயற்­ப­டு­வதும் கூட முள்­ளி­வாய்க்­காலில் உயிர் நீத்­தோ­ருக்­காக செலுத்­தப்­படும் அஞ்­சலி தான். அத்­த­கைய பொது­நோக்கில் தமி­ழர்கள் ஒன்­று­படத் தயா­ரில்­லாமல் இருப்­பதும் துர­திஷ்­டமே.

போர் முடி­வுக்கு வந்து எட்டு ஆண்­டு­க­ளா­கியும் தமி­ழ­ருக்­கான உரி­மைகள் உறு­திப்­ப­டுத்­தப்­ப­டாத நிலை தொடர்­வதும், அழி­வு­க­ளுக்கு நீதி வழங்­கப்­ப­டாத நிலை தொடர்­வதும், முள்­ளி­வாய்க்­காலில் பட்ட காயங்­களை இன்­னமும் ஆறாத நிலையில் தொடரச் செய்­கி­றது.

முள்­ளி­வாய்க்கால் பேர­ழி­வு­க­ளுக்கு நீதியை வழங்­கு­வ­தற்­கான தமி­ழரின் முயற்­சிகள் ஒரு புற­மி­ருக்க, சிங்­கள மக்­களின் மனங்­களில் மாற்­றங்கள் நிகழ வேண்­டி­யதும் முக்­கி­ய­மா­னது. முள்­ளி­வாய்க்­காலில் அப்­பாவி மக்கள் படு­கொலை செய்­யப்­பட்­டார்கள் என்ற உண்மை சிங்­கள மக்­க­ளாலும் உண­ரப்­பட வேண்டும். ஏற்றுக் கொள்­ளப்­பட வேண்டும்.

இம்­முறை முள்­ளி­வாய்க்கால் நினை­வேந்தல் நிகழ்வில் சில பௌத்த பிக்­கு­க­ளா­யினும் பங்­கேற்­றதை வர­வேற்க வேண்டும். இலங்­கையைப் பொறுத்­த­வ­ரையில் அர­சி­ய­லிலும், சமூ­கத்­திலும் பௌத்த பிக்­கு­களின் செல்­வாக்கு அதிகம். அவர்­களில் பலரே அழி­வு­க­ளுக்கும் கார­ண­மாக இருந்­தி­ருக்­கி­றார்கள்.

ஆனாலும், மாறு­பட்ட சிந்­த­னை­யு­டைய பெளத்த பிக்­கு­களும் இருக்கத் தான் செய்­கி­றார்கள் என்­பதை மறுக்க முடி­யாது. அத்­த­கைய, உண்­மையை உணர்ந்து, தமி­ழ­ருக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளுக்கு நியாயம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதை சிங்கள மக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்வதற்கு மிகக் குறைந்தளவிலான பிக்குகள் முன்வந்தாலும் கூட, அது ஆறுதல் அளிக்கக் கூடியது.

இதுவரையான முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகள், எத்தகையதாக இடம்பெற்றிருந்தாலும் இனிவரப் போகும் காலங்களிலாவது தவறுகளைத் திருத்திக் கொண்டு, தமிழ் மக்களின் நலன்கள் மற்றும் ஒற்றுமைக்கு முன்னுரிமை கொடுப்பதாக இருக்க வேண்டும்.

தமிழ் மக்கள் மத்தியில் அரசியல் செய்யும் தரப்பினராகட்டும், தம்மை நடுநிலையாளர்களாக காட்டிக் கொள்ளும் தரப்பினராகட்டும், அமைப்பு ரீதியாகச் செயற்படுவோராகட்டும், இந்தப் பொது நோக்கிற்காக- ஒரே ஒரு நாளில் மாத்திரம் ஒன்றாக இணைய உறுதி பூண வேண்டும்.

முள்ளிவாய்க்காலில் கொல்லப் பட்டவர்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்துவதற்கு இதைவிட வலுவான வழியொன்று தமிழர் தரப்பிடம் இருக்கும் எனத் தோன்றவில்லை. 

http://www.virakesari.lk/article/20200

Categories: merge-rss

நினைவு கூர்தல் 2017

Sun, 21/05/2017 - 05:35
நினைவு கூர்தல் 2017 – குளோபல் தமிழ்ச் செய்திகளுக்காக நிலாந்தன்

uni-may-18-5.jpg
கனடாவில் வசிக்கும் ஒரு தமிழ்ச் செயற்பாட்டாளர் ஒரு முறை சொன்னார் எமது டயஸ்பொறாச் சமூகம் எனப்படுவது ‘நஎநவெ டியளநன’ ஆனது அவ்வப்பொழுது ஏதாவது ஒரு நஎநவெ- நிகழ்வு- வரும்பொழுது அதற்கு எதிர்வினையாற்றும். அந்த நிகழ்வு முடிந்ததும் அதை அப்படியே மறந்துவிடும். தாயகத்திலிருந்து யாராவது வந்தால் அவரைச் சுற்றி நின்று அவர் சொல்வதைக் கேட்டும். உடனடியாக உணர்ச்சிவசப்பட்டு உதவிகளையும், வாக்குறுதிகளையும் வழங்கும். ஆனால் அவர் நாடு திரும்பிய பின் நாங்கள் வழமைபோல எமது அன்றாடக் காரியங்களுக்குள் எந்திரமாக மூழ்கி விடுவோம்’ என்று.

அவர் கூறியது டயஸ்பொறாச் சமூகங்களுக்கு மட்டுமல்ல தாயக்தில் வாழும் தமிழர்களுக்கும் பொருந்துமோ என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது. முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாள், மாவீரர் நாள், ஜெனீவாக் கூட்டத்தொடர் போன்றவை தொடர்பிலும் இடைக்கிடை நாட்டில் நிகழும் தமிழர்களைப் பாதிக்கக் கூடிய திருப்பகரமான நிகழ்வுகளின் போதும் திடீரென்று விழித்தெழுந்து ஆரவாரிப்பதும் பின்னர் சிறிது காலத்தில் அதை அப்படியே மறந்து போய் விடுவதுமாகத்தான் முழுச் சமூகத்திலும் வாழ்க்கை முறை மாறிவருகிறதா?
குறிப்பாக தமிழில் சமூக வலைத்தளங்களின் செயற்பாடே அதிகபட்சம் ‘நிகழ்வு மைய’ ‘விவகார மைய’ போக்குத்தான் என்பதை விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். ஒரு விடயத்தில் சாதிப்பது என்றால் அதன் இறுதி இலக்கை நோக்கி ஒரு வேட்டை நாயைப்போல கவனம் சிதறாது ஓட வேண்டும். அதே தியானமாக வாழ வேண்டும். ஆனால் சமூக வலைத்தளங்கள் அவ்வாறான தியானத் தொடர்;ச்சியை அறுப்பதோடு அவ்வப்போது கவனத்தைக் கலைத்து அதாவது தியானத்தைக் கலைத்து ஏதோ ஒரு புதிய விவகாரத்தின் மீது கவனத்தைக் குவித்து விடுகின்றன. இவ்வாறு தொடர்ச்சியற்ற தெட்டம் தெட்டமான கவனக் குவிப்பு எனப்படுவது ஆக்கபூர்வமானது அல்ல என்பதே அறிஞர்களின் முடிவு ஆகும்.

இவ்வாறான நிகழ்வு மைய, அல்லது விவகார மையச் சமூகமாகக் தமிழ் மக்கள் காணப்படுவது எதைக் காட்டுகிறது? முதலாவதாக தமிழ் மக்கள் அந்நிகழ்வுக்குரிய காலப்பகுதியிலாவது பிரஞ்ஞையோடு இருக்கிறார்கள் என்பது. அதாவது நெருப்பு இப்பொழுதும் தணலாக கனன்றுகொண்டிருக்கிறது என்று அர்த்தம்.
இரண்டாவது தமிழ் மக்களை அவர்களைப் பாதித்த, பாதிக்கும் விவகாரங்களைக் குறித்து தொடர்ச்சியாக விழிப்போடு வைத்திருக்கவல்ல ஓர் அரசியல் வேலைத்திட்டமோ அல்லது அதற்கு வேண்டிய அரசியல் தரிசனமுடைய   பலமான அமைப்போ, அதிகார மையமோ தமிழ் மக்கள் மத்தியில் இல்லை என்பது. அப்படியொரு அமைப்பு அல்லது மையம் இருந்தால் அது தமிழ் மக்களைத் தீர்மானிக்கும் எல்லா விவகாரங்களையும், நிகழ்வுகளையும் குறித்து ஓர் ஒட்டுமொத்தத் தரிசனத்தைக் கொண்டிருக்கும். அப்படியோர் அரசியல் தரிசனம் இருந்தால்தான் தமிழ் மக்களின் அடுத்தகட்ட அரசியலைக் குறித்த தெளிவான ஒரு வழிவரைபடமும் இருக்கும். அப்படியோர் ஒட்டுமொத்த அரசியல் தரிசனம் இருந்தால்தான் முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு தினத்தை அதற்கேயான முக்கியத்துவத்துடனும், அனைத்துலகப் பரிமாணத்துடனும், தீர்க்கதரிசனத்தோடும் திட்டமிடலாம்.

முதலாவதாக முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாள் ஏன் முக்கியமானது ?
பெருந்தமிழ்ப்பரப்பின் நவீன வரலாற்றில் நிகழ்ந்த மிகப்பெரிய இழப்பு அது. ஆனால் உலக சமூகம் குறி;ப்பாக ஐ.நா.போன்ற உலகப் பொது மன்றங்கள் அதை ஓர் இனப்படுகொலை என்று இன்று வரையிலும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. எனவே அதை முதலில் ஓர் இனப்படுகொலை என்று நிறுவ வேண்டிய பொறுப்பு சம்பந்தப்பட்ட எல்லாத் தமிழ்த்தரப்புக்கும் உண்டு. அதை ஓர் இனப்படுகொலை என்று தீர்மானம் நிறைவேற்றிய வடமாகாணசபை உண்டு, தமிழக மாநில அரசும் உண்டு. அதற்கொரு கூட்டு உழைப்புத் தேவைப்படுகிறது. அவ்வாறு அது ஓர் இனப்படுகொலை என்று உலக மன்றத்தில் நிறுவப்படும் போது அது அனைத்துலக அரங்கில் தமிழ் மக்களுக்குக் கிடைத்த ஆகப் பெரிய ராஜிய வெற்றியாக அமையும். அதை அடித்தளமாகக் கொண்டு தமிழ் மக்கள் தமது அடுத்த கட்ட அரசியலை இலகுவாக நகர்த்த முடியும். அதாவது இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு எனப்படுவது இனப்படுகொலைக்கு எதிரான நீதியே என்ற தடத்தில் தமது அரசியலை எடுத்துச் செல்ல முடியும்.

எனவே நடந்தது இனப்படுகொலைதான் என்று நிறுவுவதற்கான ஒரு போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவே நினைவு கூர்தலும் அமைய வேண்டும். நினைவு கூர்தலை ஏன் ஒரு விளையாட்டுப் போட்டிக்கூடாக செய்யக் கூடாது என்பதற்கான விடையும் இதுதான்.

இவ்வாறு இனப்படுகொலைக்கு எதிரான நீதியைப் பெறுவதற்கான ஒரு போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியே முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு கூர்தல் ஆகும். இது முதலாவது.
இரண்டாவது அதை எப்படி ஒழுங்குபடுத்துவது?

மேற்கண்ட விளக்கத்தின் அடிப்படையில் தான் அது ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டும். அதாவது இனப்படுகொலைக்கு எதிரான நீதியைப் பெறுவதற்கான உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு நிலமைகளைக் கனியவைக்கும் ஒரு நிகழ்வாக அது திட்டமிடப்பட வேண்டும். தமிழ் மக்கள் தங்களுக்குரிய நீதியைப் பெற்றுக் கொள்வதற்கும் அரசியல் ரீதியாக பாதுகாப்புக் கவசங்களை உருவாக்கிக் கொள்வதற்கும், கடந்த காலத்திலிருந்து பாடங்களைக் கற்றுக் கொள்வதற்கும் முள்ளி வாய்க்காலை நினைவு கூர்ந்தேயாக வேண்டும்.   இப்படிப் பார்த்தால் நினைவு கூர்தல் எனப்படுவது ஒரு மாவட்டத்திற்குரியது அல்ல, ஒரு மாகாண சபைக்குரியது அல்ல, ஒரு கட்சிக்கோ, இயக்கத்திற்கோ உரியது அல்ல. அது முழுத்தமிழ்ப் பெரும்பரப்புக்கு மட்டும் உரியதும் அல்ல. அதற்குமப்பால் உலகு பூராகவும் இனப்படுகொலையை நினைவு கூரும் அல்லது அதற்கெதிரான நீதியைக் கோரிப் போராடும் எல்லாச் சமூகங்களுக்குமுரியது அது. எனவே அது அனைத்துலகப் பரிமாணம் மிக்கது. உலகு தழுவியது.

இப்படி உலகு தழுவியதாக அதை ஒழுங்குபடுத்த ஓர் அதிகாரம் குறைந்த மாகாண சபையால் மட்டும் முடியுமா?
இது விடயத்தில் வடமாகாண சபையிடம் ஒரு பொருத்தமான தரிசனம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அவர்கள் பொறுப்பேற்று ஒழுங்குபடுத்திய மூன்று  நினைவு கூர்தல்களே இதற்குச் சான்றாகும். வடமாகாண சபையால் எல்லாக் கட்சிகளையும், அமைப்புக்களையும் ஒரு குடைக்கீழ் கொண்டு வர முடியவில்லை. குறைந்தபட்சம் மாகாண சபைக்குள் உள்ள ஆளுமைகளையும், வளங்களையும் கூட ஒருங்கிணைக்க முடியவில்லை. அதற்குமப்பால் கிழக்கு மாகாண சபையை ஒருங்கிணைக்க முடியவில்லை. கூட்டமைப்புக்குள் உள்ள வளங்களையும் ஒருங்கிணைக்கத் தெரியவில்லை. எனவே வடமாகாண சபை நினைவு கூர்தலை ஒழுங்குபடுத்துமிடத்து அது ஐக்கியப்பட்ட பெருமெடுப்பிலான ஒரு கூட்டு நிகழ்வாக அமையாது என்பதையே கடந்த மூன்று ஆண்டுகால அனுபவம் நிரூபித்திருக்கிறது.

இம்மாதம் முதல் வாரமே இது தொடர்பில் ஒரு கட்டுரை எழுதவிருந்தேன். ‘நீங்கள் எழுதி இவர்கள் திருந்தப் போவதில்லை. எனவே மே தினக் கூட்டங்கள் பற்றிய கட்டுரையை எழுதுங்கள்’ என்று மன்னார் பொதுசன அமைப்புக்களின் ஒன்றியத் தலைவர் சிவகரன் சொன்னார். அக்கட்டுரையை போன வாரம் எழுதினேன். இம்முறை மாகாணசபை ஓரளவிற்கு அசைந்திருக்கிறது. போனவாரக் கட்டுரையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட சில விடயங்கள் கவனத்தில் எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் பெரும்பாலான ஏற்பாடுகள் மேலிருந்து கீழ் நோக்கிச் செய்யப்பட்டவையே. கீழிருந்து மேல் நோக்கி மக்களை ஒன்று திரட்டுவதற்கு மிகப் பலவீனமான ஏற்பாடுகளே காணப்பட்டன.

நினைவு கூர்தலுக்கு முதல் நாள் இரவு முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மாகாணசபை உறுப்பினர் சொன்னார். ‘என்ன நடக்கிறது என்று எங்களுக்கே தெரியாது’ என்று. அதே இரவு யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மாகாணசபை உறுப்பினர் சொன்னார் ‘ஒரு வாகனம் தரப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அதில் வருவதற்கு இதுவரையிலும் எவரும் பெயரைப் பதிவு செய்யவில்லை’ என்று. இவ்வாறான ஏற்பாடுகளின் விளைவாக ஆயிரத்திற்கும் குறைவானவர்களே மாகாணசபை ஏற்பாடு செய்த கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டார்கள். பல்லாயிரக் கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டதை நினைவு கூரும் ஒரு நிகழ்வில் குறைந்தது ஆயிரம் பேரைக் கூட கூட்ட முடியவில்லை.

அதே சமயம் தமிழ் மக்கள் பேரவை நினைவு கூர்தலை முன்னெடுத்திருந்தால் எல்லாத் தரப்புக்களையும் ஓரணியில் திரட்டியிருக்கலாம் என்று நம்பப்படுகிறது. ஆனால் அந் நிகழ்வில்;; தமிழரசுக்கட்சி இணையுமா என்ற கேள்வி உண்டு. கடந்த மாதம் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்காக தமிழ் மக்கள் பேரவை அழைப்பு விடுத்த கடையடைப்பில் தமிழரசுக்கட்சி கலந்து கொண்டதை இங்கு சுட்டிக்காட்டலாம். கடந்த ஆண்டைப்போலவே இந்த ஆண்டும் பேரவை சற்றுப் பிந்தியே செயற்பட்டிருக்கின்றது. பேரவை பல விடயங்களில் தாமதமாகவே முடிவெடுத்து வருகிறது. நிலமீட்புக்கான போராட்டங்கள், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கான  போராட்டங்கள் போன்றவற்றில் பேரவை உரிய வேகத்துடனும் பொருத்தமான அரசியல் தரிசனத்திடனும் செயற்படவில்லை. நினைவு கூர்தல் விடயத்திலும் அதுதான் நடந்தது.

எனவே பேரவையும் உட்பட தமிழ் தேசியக்கட்சிகள், அமைப்புக்கள் என்பவற்றோடு இது தொடர்பில் சிந்திக்கும் கருத்துருவாக்கிகள், செயற்பாட்டாளர்கள், படைப்பாளிகள், ஊடகவியலாளர்கள் போன்ற அனைவரும் இணைந்து ஒரு பொதுக்குழுவை உருவாக்குவதே நினைவு கூர்தலை ஒரு குடைக்கீழ் கொண்டு வருவதற்கான ஒரே வழியாகும். அப்பொதுக்குழுவானது பெருந்தமிழ்ப்பரப்பில் தனக்கு ஆதரவான தரப்புக்களை உள்வாங்க வேண்டும். அதோடு உலகு பூராகவும் இனப்படுகொலையை நினைவு கூரும் சமூகங்களுடனும், இனப்படுகொலைக்கு எதிரான நீதியை கோரிப் போராடும் சமூகங்களோடும் தோழமையைப் பேண வேண்டும். அவர்களுடைய அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். இப்பொதுக்குழுவே நினைவு கூரலுக்கான பிரதேசத்தையும் வடிவமைக்க வேண்டும்.

கிடைக்கப்பெறும் தகவல்களின்படி நினைவு கூர்தலுக்கான ஒரு பொது நிலமாக சுமார் ஐந்து ஏக்கர் காணியைப் பெறுவதற்கு முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. அக்காணி கிடைத்தால் அதில் நினைவுச் சின்னங்கள் நிறுவப்படும். அந்நிலத்துண்டை அப்பகுதிக்குரிய பிரதேச சபை பராமரிக்கும் என்றும் கூறப்படுகின்றது.

அந்நிலத்துண்டை பிரதேசசபை பராமரிப்பது என்பது ஒரு நிர்வாக நடைமுறையாகும். ஆனால் நினைவு கூர்தலுக்கென்று ஒரு நிலப்பகுதியை ஒதுக்குவதற்கும் அப்பால் இறுதிக்கட்ட போர் அரங்காகிய பொக்கனை, மாத்தளன் வலைஞர் மடம், முள்ளிவாய்க்கால் ஆகிய கிராமங்களோடு நந்திக்கடலையும் உள்ளடக்கிய ஒரு பிரதேசம் நினைவு கூர்தலுக்கான பிராந்தியமாக பிரகடனப்படுத்த வேண்டும். அங்கு இறுதிக்கட்டப் போரின் எல்லா  ஞாபகங்களையும் ஆவணப்படுத்தும் ஏற்பாடுகள் உருவாக்கப் பட வேண்டும். அப்பகுதிகளில் போரின் எச்சங்களாகக் காணப்படும் பொதுக் கட்டடங்களை நினைவுச் சின்னங்களாகப் பேண வேண்டும். எட்டு ஆண்டுகளின் பின்னரும் உக்கிப் போகாமல் மணலில் புதைந்து கிடக்கும் எச்சங்களை சேகரித்து ஒரு பொது இடத்தில் பேண வேண்டும். அப்பகுதிகள் சனச்செறிவு குறைந்தவை. அரச காணிகளை பெறுவது கடினமென்றால் தனியார் காணிகளை விலைக்கு வாங்கலாம். அதற்கு ஒரு பொது நிதியம் வேண்டும்.

ஒரு பொது நினைவுச் சின்னத்தை உருவாக்கும் போது உலகத் தரத்தைப் பேண வேண்டும். ஏற்கெனவே கிறிஸ்தவ மதகுருக்களால் உருவாக்கப்பட்ட சிற்பம் பொருத்தமானதாகத் தெரியவில்லை, நவீனமானதாகவும் தெரியவில்லை. ஒரு பொது நினைவுச் சின்னமானது தமிழ் மக்களின் கூட்டிழப்பை, கூட்டுத்துக்கத்தை, கூட்டுக்காயங்களை பிரதிபலிப்பதோடு  தமிழ்த் தேசியத்தின் ஜனநாயகச் செழிப்பையும் தமிழ் அழகியல் உன்னதங்களையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு சின்னமாக அமைய வேண்டும். எனவே நினைவு கூர்தலுக்கான ஒரு பிராந்தியத்தை எப்படி வடிவமைப்பது அதை எப்படி ஓர் உயிருள்ள நூதன சாலையாகப் பேணுவது அதன் மூலம் அடுத்த தலைமுறைக்கு ஞாபகங்களை எப்படிக் கடத்துவது? போன்ற எல்லாவற்றையும் மேற்சொன்ன பொதுக்குழுவே தீர்மானிக்க வேண்டும். கட்சி அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டு நினைவு கூர்தலை முன்னெடுப்பதென்றால் இதுதான் ஒரே வழி. ஒரு பொதுக் குழுவை, ஒரு பொது நிதியத்தை உருவாக்குவது.

அது ஒரு தேசிய துக்கநாள் என்று பிரகடனப்படுத்தி விட்டு தாயகத்தில் அதை ஒரு தேசியத் துக்கமாக கடைப்பிடித்தது எத்தனை பேர்? அன்றைய நாளில் யாழ்ப்பாணத்தில் எல்லாமே வழமை போல் இயங்கின. முதலமைச்சர் கேட்டுக் கொண்டதைப் போல எல்லா அலுவலகங்களிலும் அஞ்சலி செலுத்தப்படவில்லை. மாகாணசபை அலுவலகங்கள் பலவற்றில் கூட அஞ்சலி செலுத்தப்படவில்லை. ஆனால் அரச உயர் அதிகாரிகள் இம்மாதம் எட்டாந் திகதி பலாலியில் தேசியப் போர் வீரர்கள் நாள் நிகழ்வில் பங்கெடுத்திருப்பதை இங்கு சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். யாழ்ப்பாணத்தில் முத்துத்தம்பி மகாவித்தியாலயம், இந்துக்கல்லூரி, புனித சார்ள்ஸ் மகாவித்தியாலயம் போன்ற சில பாடசாலைகளில்தான் நினைவு கூர்தல் நிகழ்ந்திருக்கிறது. கல்வியமைச்சர் அஞ்சலி நிகழ்வுகளில் பங்கெடுத்தால் மட்டும் போதாது. முழுக்கல்விச் சமூகத்தையும் அந்நிகழ்வுகளில் பங்கெடுக்க வைக்க வேண்டும்.

முள்ளிவாய்க்காலை நோக்கிச் செல்லும் பரந்தன் சாலையில் பரந்தன் நகரம் வழமை போல இயங்கியது. அதைத் தாண்டிச் செல்ல தர்மபுரத்திலும், விசுவமடுவிலும் வாழ்க்கை வழமைபோல் இருந்தது. உடையார் கட்டிலும் நிலமை ஓரளவிற்கு அப்படித்தான் இருந்தது. புதுக்குடியிருப்பு, முல்லைத்தீவு ஆகிய இரண்டு சிறிய பட்டினங்கள் தான் கடைகளைப் பூட்டி துக்கம் தெரிவித்தன. அப்படியென்றால் இது ஒரு மாவட்டத்திற்குரிய இரண்டு பட்டினங்களுக்குரிய துக்கம் மட்டுமா? ஒரு துக்க தினத்தை கடைப்பிடிப்பது எப்படி? அதிலும் குறிப்பாக அக்கூட்டுத் துக்கத்தை ஒரு கூட்டுக் கோபமாக சக்தி மாற்றம் செய்ய வேண்டிய ஒரு நிலையில் இருக்கும் ஒரு சிறிய மக்கள் கூட்டம் ஒரு கூட்டுத் துக்கத்தை இப்படியா அனுஷ;டிப்பது? தமிழ்ச் சனத்தொகையில் பெருந்தொகையினர் இதில் சம்பந்தப்படாதவர்கள் போல ஒதுங்கி நின்றமை எதைக் காட்டுகிறது? இனப்படுகொலையை நினைவு கூர்வது என்பது அது இனப்படுகொலைதான் என்பதை நிறுவுவதற்கான போராட்டத்தின் ஒரு பகுதிதான் என்பதை உரிய தரப்புக்கள் உணர்வது எப்பொழுது?

http://globaltamilnews.net/archives/27503

Categories: merge-rss

மலையக வீடமைப்பு மேற்கிளம்பும் இனவாதம்

Sat, 20/05/2017 - 18:51
மலையக வீடமைப்பு மேற்கிளம்பும் இனவாதம்

 

இன­வாதம் தொடர்ச்­சி­யாக தலை­வி­ரித்­தாடும் இலங்­கையில் அதன் வளர்ச்­சி­வேகம் குறைந்த பாடில்லை. அதுவும் பார­தப்­பி­ர­த­மரின் இலங்கை விஜ­யத்தின் பின்னர் எழும் பல இன­வாத கருத்­துக்கள் இந்­நாட்டில் எப்­போதும் ஒரு சமா­தா­னத்­திற்­கான வழி இல்லை என்­ப­தற்கு எச்­ச­ரிக்கை விடுப்­ப­தாக இருக்­கின்­றது. இதன் வாதப்­பி­ர­தி­வா­தங்கள் தென்­னி­லங்­கையில் தலை­வி­ரித்­தா­டு­கின்ற நிலையில் அது பற்றி நாளுக்கு நாள் பல­த­ரப்­பட்ட கருத்­துக்கள் உரு­வ­கித்து வெளிப்­ப­டுத்­தப்­ப­டு­கின்­றன.

பார­தப்­பி­ர­தமரின் மலை­யக விஜ­யத்தின் போது அறி­வித்த கருத்­துக்கள் கொழும்பு அர­சி­ய­லிலும் தாக்­கத்தை ஏற்­ப­டுத்­தி­யுள்­ளது. பத்­தா­யிரம் வீடுகள் உட்­பட இதர சில விட­யங்­களை மலை­ய­கத்­துக்கு வழங்­கு­வ­தாக அவ­ரது அறி­வித்­தலின் பின்னர் பல இன­வா­திகள் தமது கருத்­துக்­களை கக்க தொடங்கி ­விட்­டனர். இந்­தி­யாவில் இருந்து கொண்­டு­வ­ரப்­பட்ட இந்­திய வம்­சா­வ­ளி­யி­ன­ரான மலை­ய­கத்­தமிழ் மக்­க­ளுக்கு பல்­வேறு உத­வி­க­ளையும் அவர்­களின் அடிப்­படை அர­சியல் இருப்­புக்­க­ளையும் பெற்­றுக்­கொ­டுக்க வேண்­டிய தார்­மீக பொறுப்பும் கடப்­பாடும் இந்­தி­யா­விற்கு இருக்­கின்­றது.

மலை­யக மக்­களின் இருப்­பினை கேள்­விக்­கு­றி­யாக்­கிய ஸ்ரீமா – சாஸ்­தரி ஒப்­பந்­தத்தின் பின்னர் மலை­யகத் தமிழ் மக்கள் இந்­நாட்டில் சனத்­தொ­கையில் இரண்­டா­வது இடத்­தி­லி­ருந்து நான்­கா­வது இடத்­திற்கு தள்­ளப்­பட்ட விடயம் யாவரும் அறிந்­ததே. அந்த ஒப்­பந்­தமே அம்­மக்­களின் அர­சியல் இருப்­பினை கேள்­விக்­கு­றி­யாக்­கி­ய­துடன் இன அடை­யா­ளத்­தையும் கேள்­விக்­குள்­ளாக்­கி­யுள்­ளது. இம்­மக்கள் இன்று இலங்­கையில் இருந்­தாலும் இவர்கள் இலங்கைத் தமி­ழர்­க­ளாக முழு­மை­யாக இன்று அங்­கீ­க­ரி­கப்­பட்­டுள்­ளார்­களா? இப்­படி பல தரப்­பட்ட கேள்­வி­களை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இது இவ்­வா­றி­ருக்க பார­தப்­பி­ர­த­மரின் வரு­கையின் பின்­ன­ரான சில விட­யங்­க­ளைப்­பற்றி இக்­கட்­டு­ரையில் குறிப்­பி­டு­கின்றேன்

''பாரதப் பிர­தமர் மோடி மலை­ய­கத்­துக்கு வரு­வ­தனால் மாத்­திரம் எல்லாம் நடந்­து­வி­டுமா?''. இவ்­வா­றா­ன­தொரு கேள்வி அவர் இலங்கை வருமுன் பல­ரது மன­திலும் எழுந்­தது. அது பற்­றிய கருத்து பரி­மாற்­றங்கள் வலைத்­த­ளங்கள், சமூக ஊட­கங்­க­ளிலும் ஆதிக்கம் செலுத்­தி­ன. ஆனால், அவ­ரது விஜ­யத்தின் பின்­னரே 'மலை­யகம்' இன்று சர்­வ­தே­ச­ரீ­தியில் பேசும் அள­வுக்கு வந்­துள்­ள­தனை கடந்­த­வா­ரத்தில் இந்­தி­யாவில் உள்ள பிர­பல ஊட­கங்­களில் மலை­யகம் தொடர்­பாக வெளி­யான பல கட்­டு­ரைகள், நேர்­கா­ணல்கள் என்­பன வெளிப்­ப­டுத்­தி­ன.

ஏன்? உள்­ளூரில் உள்ள ஆங்­கில ஊட­கங்­களில் கூட மலை­யகம் பற்­றி­ய­தான விடயம் அழுத்­த­மாக பிர­சு­ரிக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது.

எப்­ப­டியோ ஒரு பெருந்­த­லை­வரின் வர­லாற்று முக்­கி­யத்­து­வ­மிக்க விஜ­யத்­தினால் இவ்­வ­ளவு காலமும் 'பின்­தங்­கிய' சமூ­க­மாக பேசப்­பட்டு வந்த மலை­யகம் வெளி உல­குக்கும் கொண்டு வரப்­பட்­டுள்­ளது.

அந்த பின்­தங்­கிய சமூ­கத்தின் வளர்ச்சி குறித்து அவர்­களின் நலன் குறித்து அதி­க­ளவு கரி­சனை கட்ட வேண்­டிய இந்­தியா பல அறி­விப்­புக்­களை விடுத்­துள்­ள­மை­யா­னது இங்­குள்ள இன­வா­தி­க­ளுக்கு பெரும் வாத­மா­கவே இருந்­து­விட்­டது. இதே அறி­விப்­பினை தெற்­குக்கு அறி­வித்­தி­ருந்தால் அவர்­களின் மனம் எப்­படி குளிர்ச்­சி­ய­டைந்­தி­ருக்கும் என்று சிந்­தித்துப் பார்க்க வேண்­டிய ஒரு தேவையும் இங்கு எழு­கி­றது. ஆனால், இந்த அறி­விப்பின் பின்னர், ''தெற்­கிற்கு உத­வினால் சகோ­த­ரத்­துவம் ,மலை­ய­கத்­திற்கு உத­வினால் இன­வாதம்'' எனும் தொனியில் கருத்­துக்கள் வெளி­யா­கின்­றன. பொது­வாக தமி­ழர்­க­ளுக்கு வெளி­நா­டுகள் கரி­சனை காட்ட முனையும் போது தென்­னி­லங்கை கொதித்­தெ­ழும்­பு­வது புதி­தான விட­யமும் அல்ல.

மலை­ய­கத்­துக்­கான பத்­தா­யிரம் வீடுகள், இதர வச­திகள் வழங்­கு­வது பற்றி மோடியின் அறி­விப்பின் பின்னர் பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பினர் கம்மன்பில கூறிய கருத்­துக்கு அமைச்சர் மனோ­க­ணேசன் விடுத்­தி­ருந்த அறிக்­கையின் ஒரு பகு­தியை இங்கு சுட்­டிக்­காட்ட வேண்டும் ''மோடி, மலை­யகம் சென்று, தோட்டத் தொழி­லா­ளர்­க­ளுக்கு 10,000 வீடு­களை அமைத்து தர உறு­தி­ய­ளித்­துள்ளார். அதேபோல், இலங்­கையில், இந்­தியா ஏற்­க­னவே வழங்­கி­வரும் இல­வச அம்­புலன்ஸ் என்ற மருத்­துவ வாகன வச­தியை இன்னும் ஏழு மாகா­ணங்­க­ளுக்கு விஸ்­த­ரிப்­பது தொடர்­பா­கவும் அறி­வித்­துள்ளது. இவை பற்­றிய பின்­ன­ணி­களை அறி­யாமல், புரிந்­து­கொள்ள முயற்சி செய்­யாமல், இத்­த­கைய அறி­விப்­பு­களை செய்ய நரேந்­திர மோடி யார்? இலங்கை இந்­தி­யாவின் 30ஆவது மாநி­லமா? என்ற கேள்­வி­களை எழுப்பி, அதன்­மூலம் இவற்­றுக்கு தவ­றான அர்த்­தங்­களை கற்­பித்து, சிங்­கள மக்­களை தூண்­டி­விடும் முக­மாக, இன­வாத பைத்­தியம் பிடித்த நிலையில் கூட்டு எதி­ரணி எம்.பி உதய கம்­மன்­பில பேசி வரு­கிறார்'' என்று அமைச்­சரின் அறிக்­கையில் தெரி­விக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது.

பார­தப்­பி­ர­த­மரின் விஜ­யத்தின் பின்னர் சிங்­கள பத்­தி­ரி­கைகள், சமூக ஊட­கங்­களில் பெரு­ம்பான்மை தரப்­பி­னரால் விடுக்­கப்­பட்ட கருத்­துக்கள் அவர்கள் எவ்­வா­றான ஆத்­தி­ரத்தில் இருக்­கின்­றார்கள் என்று எண்­ணிக்­கொள்­ளலாம். முஸ்­லிம்­க­ளுக்கு அரபு நாடுகள் வீடுகள் கட்டிக் கொடுக்­கின்­றன, வடக்கு கிழக்­கி­லுள்­ள­வர்­க­ளுக்கு டயஸ்­போரா காரர்கள் கட்டிக் கொடுக்­கி­றார்கள், மலை­ய­கத்­த­வர்­க­ளுக்கு இந்­தியா கட்­டிக்­கொ­டுக்­கி­றது. சிங்­க­ள­வர்­க­ளுக்கு இப்­ப­டி­யொரு அநி­யாயம் நடக்­கி­றது என்­ப­தையும் இத்­த­ளங்­களில் சுட்­டிக்­காட்­டத்­த­வ­ற­வில்லை.

இது­வரை இந்­தியா இலங்­கைக்கு வழங்­கிய உதவி நட­வ­டிக்­கை­களில் மலை­ய­கத்­துக்கு எவ்­வ­ளவு வந்து சேர்ந்­தது என்று மலை­ய­கத்தில் இருந்து கேள்வி தான் எழுப்­பி­யி­ருக்­கி­றோமா...? ஆம்!!! பத்­தா­யிரம் வீடுகள் குறித்து பேசு­வ­தற்கு முன்பு இது­வரை இந்­தியா இலங்­கைக்கு எவ்­வா­றான உத­வி­களை வழங்­கி­யுள்­ளது என்­பது பற்றி குறிப்­பிட வேண்­டிய தேவையும் இங்கு எழுந்­துள்­ளது.

யுத்­தத்­தினால் இடம்­பெ­யர்ந்த மக்­க­ளுக்கு 458 மில்­லியன் அமெ­ரிக்க டொலர், இந்­திய வீட­மைப்­புத்­திட்­டத்­திற்கு 1372 கோடி இந்­திய ரூபாய்கள். (இதில் 46,000 வடக்கு, கிழக்கு பகு­திக்கு – 4000 மலை­யகப் பகு­திக்கு) நடை­பெறும் திட்­டங்கள்,- யாழ்ப்­பா­ணத்தில் கலா­சார மத்­திய நிலையம், திருக்­கே­தீஸ்­வரம் ஆல­யத்­தினை புன­ர­மைத்தல், வடக்கு, கிழக்கு பகு­தியில் 3000 மழை நீர் சேமிப்­புத்­திட்டம், யுத்தத்தின் பின்னர் வடக்கிற்கான இரயில் பாதை புனரமைப்பு, சுனாமியின் பின்னர் தெற்கிற்கான இரயில் பாதை புனரமைப்பு, யாழ்ப்­பா­ணத்தில் கைவி­னைப்­பொ­ருட்­களின் உற்­பத்­தியை செய்யும் கிரா­மங்­களை விருத்தி செய்தல், மட்டு. போதனா வைத்­தி­ய­சா­லையில் சத்­தி­ர­சி­கிச்சை பிரிவு ஒன்றை அமைத்தல், இலங்கை மாண­வர்­க­ளுக்கு இந்­தி­யாவில் புல­மைப்­ப­ரிசில் பரீட்சை (இதில் சிங்­கள மாண­வர்­களும் அடக்கம்), மாத்­தளை, மகாத்மா காந்தி நிலையம், மேல்­மா­கா­ணத்­திற்கு மாத்­திரம் இந்­தியா வழங்கி வந்த அம்­புலன்ஸ் சேவைத் திட்டம் இப்­போது எல்லா மாகா­ணங்­க­ளுக்கும் விஸ்­த­ரிக்­கப்­பட்­டுள்­ளது.

றுஹுணு பல்­க­லைக்­க­ழ­கத்தில் ரவீந்­தி­ரநாத் தாகூரின் பெயரில் கேட்போர் கூடம், அம்­பாந்தோட்­டையில் கைவி­னைப்­பொ­ருட்­களின் உற்­பத்­தியை செய்யும் கிரா­மங்­களை விருத்தி செய்தல், அம்­பாந்தோட்­டை­யில் மீன்­பிடி உப­க­ர­ணங்கள் மற்றும் சைக்­கிள்கள் போன்­ற­வற்றை வழங்­கி­வைத்­தமை, பொல­ன­று­வையில் பல்­லின மாண­வர்கள் கற்கும் பாட­சாலை ஒன்றை விருத்தி செய்தல் இந்த திட்­டங்­க­ளுடன் ஒப்­பி­டும்­போது மலை­ய­கத்­திற்­கான 10000 வீடுகள் என்­பது இந்­திய உத­வித்­திட்­டத்தின் சிறு பகு­தியே..

இந்­தியா இலங்­கையில் காலங்­கா­ல­மாக தனது உரித்தை நிலை­நாட்­டவும் தனது கையை வைத்­தி­ருப்­ப­தற்கும் இலங்­கையின் பிரச்­சி­னை­களை கையாண்டு வந்­தி­ருக்­கி­றது. யுத்­தத்தின் பின்னர் இப்­போது மீண்டும் மலை­ய­கத்தில் இந்­தியா நுழைந்­தி­ருக்­கி­றது, மலை­ய­கத்­துக்கு வந்த முத­லா­வது இந்­தியப் பிர­தமர் மோடி. நேரு இலங்கை வந்­தி­ருந்த போது அவர் பிர­த­ம­ராக இல்லை என்­பதும் கவ­னிக்­கத்­தக்­கது. தனது பிடியை வைத்­தி­ருக்க வேண்­டு­மென்றால் முழு­மை­யாக அந்த பிரச்­சி­னையை இந்­தியா தீர்க்­கவும் விரும்­பாது. தீர்க்க விரும்­பி­யதும் இல்லை. எனவே தான் இந்­தியா மலை­யக விட­யத்­திலும் இம்­முறை நிரந்­தர அர­சியல் தீர்வு விடயம் குறித்து ஒன்றும் பண்­ண­வு­மில்லை. அதற்­கான சிறு சமிக்ஞையைக் கூட காட்­ட­வு­மில்லை. ஆனால், நிவா­ரண விட­யங்­களில் அது கவனம் செலுத்­தி­யி­ருக்­கி­றது.

காலங்­கா­ல­மாக இந்த நிவா­ரண அர­சி­ய­லுக்குள் சிக்கித் தவித்து, அடிப்­படை அர­சியல் தீர்வை அடுத்­த­டுத்த நிலைக்கு தள்­ளிய கைங்­க­ரி­யத்தை மலை­யக அர­சியல் தலை­வர்­களும் காலங்­கா­ல­மாக செய்து வந்­தி­ருக்­கி­றார்கள். “நிவா­ரண அர­சி­ய­லுக்கு” மலை­யக மக்கள் பழக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கி­றார்கள் என்­பதை இந்­தி­யாவும் நன்­றாக தெரிந்­துதான் வைத்­தி­ருக்­கி­றது. அது மக்கள் மத்­தியில் எவ்­வா­றான வர­வேற்பை கொடுக்கும் என்­ப­தையும் அறிந்து வைத்­துள்­ளது.

ஏன், அதற்­கான தேவையும் இருக்­கவே செய்­கி­றது. ஆனால், அதைத் தாண்டி ஏன் இந்­தி­யாவால் எதையும் செய்ய முடி­வ­தில்லை என்­பதே நமக்கு இருக்கும் அடுத்த கேள்வி. பேரி­ன­வா­த­ம­யப்­பட்ட இலங்­கையின் அர­சியல் இயந்­திரம் மலை­யக மக்­க­ளுக்கு இத்­தனை காலம் செய்து கொடுக்­கா­ததைத் தான் இன்­னொரு நாடு வந்து செய்து தந்து போயி­ருக்­கி­றது.

சிங்­கள மக்­களின் வரிப்­ப­ணத்தில் அல்ல இந்த வீடு, ஆஸ்­பத்­திரி, கல்வி போன்ற அடிப்­படை வச­திகள் செய்­து­கொ­டுக்­க­ப்ப­டு­கின்­றன என்­ப­தையும் பேரி­ன­வாத சக்­தி­க­ளுக்கு நினை­வு­றுத்த வேண்­டி­யி­ருக்­கி­றது.

மலை­ய­கத்தில் நிலவும் உயர்­தர பாடங்­க­ளுக்­கான கணித, விஞ்­ஞான பிரி­வுக்­கான பட்­ட­தாரி ஆசி­ரியர் பற்­றாக்­கு­றையின் கார­ண­மாக இந்­தி­யா­வி­லி­ருந்து தரு­விக்க கல்வி இராஜாங்க அமைச்சர் இரா­தா­கி­ருஷ்ணன் கோரி­யி­ருந்தார். மோடி விஜயம் செய்த காலத்­தி­லேயே இந்த செய்­தியும் வெளி­யா­கி­யிருந்­ததால் ஒட்­டு­மொத்த இந்­திய எதிர்ப்பு வாதத்­துடன் இத­னையும் இன­வா­திகள் சேர்த்துக் கொண்­டார்கள். இந்­தி­யாவின் கால­ணி­யாக இலங்­கையை ஆக்­கி­வி­டு­வதில் மலை­யகத் தலை­வர்கள் எத்­த­னிக்­கி­றார்கள் என்றும் பிரச்­சாரம் செய்­யப்­பட்­டது.

இலங்­கையின் அர­சியல் இயந்­திரம் மலை­யக மக்­க­ளையும் சமத்­து­வ­மாக நடத்­தி­யி­ருந்தால் ஏன் இந்த உத­வி­களை ஏற்க வேண்டும். சாதா­ரண அடிப்­படை உரி­மை­க­ளுக்­கா­கவும் போரா­டிக்­கொண்டே இருப்­பதை வாழ்க்­கை­யாகக் கொண்ட மக்­களின் முன் உள்ள தெரிவு தான் என்ன. நாட்டில் சுதந்­திரக் கல்வி ஆரம்­பிக்­கப்­பட்டு 70 வரு­டங்கள் ஆகியும் அதன் உள்­ள­டக்­கத்தை மலை­யகம் எட்­டு­வ­தற்கு பல ஆண்­டுகள் போராட வேண்­டி­யி­ருந்­தது. இன்றும் மலை­ய­கத்­துக்கு முழு­மை­யாக போய் சேர­வில்லை. இப்­படி அடுக்­கிக்­கொண்டே போகலாம்.

பார­தப்­பி­ர­தமர் மோடியின் இலங்கை விஜயம் வெசாக் நிகழ்­வு­களை மையப்­ப­டுத்தி அமைந்­தது. மலை­யக விஜயம் இரண்­டாம்­பட்ச நிகழ்ச்­சி­நிரல் தான். இந்த பயணம் நேர­டி­யாக மலை­ய­கத்தை மட்­டுமே மையப்­ப­டுத்தி நிகழ்ந்­தி­ருந்தால். அதன் அர­சியல் விளை­வுகள் வேறு மோச­மான வடி­வத்தைத் தந்­தி­ருக்கும் என்­பதை இப்­போது எழும் இன­வாதக் கருத்­துக்கள் மூலம் அறி­யலாம்.

மோடியின் வரு­கையை ஏற்­க­னவே எதிர்க்கத் தொடங்­கி­யி­ருந்­தார்கள் இந்­திய எதிர்ப்பு பெரும்­பான்மை சக்­திகள். இந்­தி­யா­வோடு மேற்­கொள்­ள­வி­ருக்கும் ஒப்­பந்­தங்கள் உட்­பட பல­த­ரப்­பட்ட விட­யங்­க­ளையும் கறுப்பு கலரை மையப்­ப­டுத்தி கருத்­துக்­களை தெரி­வித்­தார்கள். ஆனால், இறு­தியில் நடந்தது ஒன்றுமில்லை.

இதனை கடந்த வாரங்களில் பல செய்திகள் வெளிப்படுத்தியிருந்தன. இந்த இன­வாத நோக்கம் இருக்கும் வரைக்கும் இலங்கை அர­சி­யலில் எந்­த­வொரு சமா­த­ானத்­து­வத்­தையும் உரு­வாக்க முடி­யாது. இன­வாத பேச்­சுக்­காக விஜயன் இந்­தி­யாவில் இருந்து வந்தார் என்று மகா­வம்சம் குறிப்­பிட்­டி­ருப்­ப­தையே பொய் என ஞானசார தேரர் சொல்­வ­தற்கு கூட தயங்­க­வில்லை என்­பதை அண்­மையில் அமைச்சர் மனோ­வு­ட­னான வாக்­கு­வா­தத்தில் அப்­பட்­ட­மாக வெளிப்­ப­டுத்­தி­யி­ருந்தார்.

குறு­கிய அர­சியல் இலா­பத்­துக்­காக எழும் தொடர் இன­வாத பார்­வையின் கண்­ணோட்­டமே தொடர்ச்­சி­யாக இந்த நாட்டை இதே நிலை­மையில் வைத்­தி­ருப்­ப­தற்கும் சமா­தா­ன­மற்ற நாடா­கவும் ஒரு இன வன்­மு­றைக்கான அறி­கு­றி­யாக தொடர்ச்­சி­யாக தெரி­கின்­றது.

 

இந்­நி­லை­மையின் உச்ச கட்டம் கடந்த ஆட்­சியில் இருந்­த­மை­யி­னா­லேயே அந்த ஆட்சி ஆட்டம் கண்­ட­துடன் அதன் விளை­வாக மாற்­றமும் ஏற்­பட்­டது. இந்த ஆட்­சி­யிலும் இந்­நிலை தொடர்­வதை இந்­நல்­லாட்சி அனு­ம­திக்­கு­மானால் கடந்த ஆட்சியில் இருந்து எந்த விதத்திலும் மாறுபட்டதாக இந்த ஆட்சி அமையாது.

– ஜீவா சதாசிவம் –

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-05-20#page-8

Categories: merge-rss

வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு அவசியம்தானா?

Sat, 20/05/2017 - 18:29

புதிய அரசியலமைப்பில் தமிழ் மக்காளால் வைக்கப்பட்ட இரண்டு முக்கிய கோரிக்கைகளில் இணைந்த வடக்கு கிழக்கு மாகாணம் என்பது ஒன்று. தமிழ் மக்களுக்கு இவ்விணைப்பு அவசியம்தானா என ஆராய்வதே இப் பந்தியின் நோக்கமாகும். நான் அறிந்தவரையில் தூர நோக்குடன் சிந்தித்த தலைவர்களில் தந்தை செல்வா போல் ஒரு சிறந்த தலைவரை  இதுவரையில் தமிழ் தலைவர்களில் நான் காணவில்லை. 1970ம் ஆண்டு தேர்தல் வெற்றியின் பின் கச்சேரியின் முன் பேசும்பொழுது கடவுள்தான் தமிழ் மக்களை காப்பேற்றவேண்டும் என்றார் இதில் எவளவு அர்த்தம் உண்டென்பதை கடந்த 47 வருடங்களாக கண்டுகொண்டிருக்கிறோம். அத்துடன் 1949ம் ஆண்டு இந்திய வம்சாவழியினரின் வாக்குகள் பறிக்கப்பட்டபொழுது இன்று அவர்களுக்கு நடந்தது நாளை நமக்கு என்று கூறியதுடன்  தமிழ்மக்களை காப்பேற்ற வேண்டுமானால் வடக்கு கிழக்கு இணைந்த சமஸ்டி ஆட்சியே ஒரே வழி என்ற கொள்கையுடன் தமிழரசுக்கட்சியையும் தொடங்கினார்.

1949ம் ஆண்டில் வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு சாத்தியப்பாடாக இருந்தது உண்மைதான் காரணம் அந்த நேரத்தில் தமிழ் பேசும் மக்கள் எல்லோரும் தமிழர்களாக கருதப்பட்டார்கள்.ஆனாலும் தந்தை செல்வாவின் திட்டப்படி இணைந்த வடகிழக்கில் தமிழர்களுக்கு ஒரு மாநிலமும் முஸ்லீம்களுக்கு ஒரு மாநிலமுமாக இரண்டு மாநிலமும் மற்றும் மத்திய மாகாணம், தென்மாகாணம், வடமத்தியமாகாணமுமாக ஐந்து மாகாணங்கள் உருவாகவேண்டுமென்பதுதான். இதைத்தான் தந்தை செல்வாவின் தலையிலே ஐந்து முள் வைத்த கீரிடம் வைத்து டெலிமிரர் பத்திரிகை கேலிச்சித்திரம் வரைந்திருந்தது. வடகிழக்கு மாகாணங்களில் தமிழர்களுக்கும் முஸ்லீம்களுக்குமாக இரண்டு மாநிலம் உருவாவதை திரு அஷ்ர்ப் அவர்களும் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்.

1956ம் ஆண்டு தேர்தலில் தமிழ் பேசும் முஸ்லீம்களாகிய திரு காரியப்பர் மற்றும் திரு முஸ்தப்பா ஆகியோர் தமிழரசுக்கட்சியில் போட்டியிட்டு வெற்றிபெற்று பின் கட்சி மாறினார்கள் என்பது சரித்திரம். இப்படியான நிகழ்ச்சிகள் தமிழ் பேசும் முஸ்லீம் மக்களுக்கும் முஸ்லீம் அல்லாத தமிழர்களுக்குமிடையில் நம்பிக்கையீனத்தையுண்டாக்கியது. அதன் பின் தமிழ் பேசும் முஸ்லீம் தலைவர் திரு அஸ்ரப் அவர்களால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட முஸ்லீம் ஐக்கிய விடுதலை முன்னனி தந்தை செல்வாவால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை கூட்டணியுடன் கூட்டு சேர்ந்து 1977 தேர்தலை சந்தித்தது ஆனாலும் திரு அஷ்ரப்பால் வெற்றிபெறமுடியவில்லை அத்துடன் அவரது கட்சிசார்பில் போட்டியிட்ட யாரும் வெற்றிபெறவில்லை. இது தமிழ் பேசும் முஸ்லீம் மக்களுக்கும் முஸ்லீம் அல்லாத தமிழர்களுக்குமிடையில் உள்ள விரிசலை எடுத்துக்காட்டியது. தமிழர்களிடதில் ஒரு மரவு உண்டு அதாவது சகோதர சகோதரிகளுக்கு பிறக்கும் சிறு பிள்ளைகளை இன்னாரை இன்னாருக்கு திருமணம் செய்துவைப்பதென முடிவு செய்துவிடுவார்கள். அந்த பிள்ளைகள் வளர்ந்துவரும் பொழுது பிள்ளைகளின் விருப்பு வெறுப்போ  குணாதிசயங்களோ அறியாது பெரியோர்கள் முடிவு செய்தார்கள் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக திருமணம் செய்துவைத்து பின் பிரிவில் முடிந்ததை எங்கள் வாழ்நாட்களில் கண்டிருக்கிறோம். இதேபோல்தான் 1949ம் ஆண்டு வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு வேண்டுமென கேட்டதற்காக இண்றய காலகட்டத்தில் வடக்கு கிழக்கு இணைப்பின் மூலம் தமிழர்களும் தமிழ்பேசும் முஸ்லீம் மக்களும் சேர்ந்து வாழமுடியும் என நினைப்பது தவறு, சேர்ந்துவாழமுடியாது என்பதே எனது வாதம்.

1881ம் ஆண்டு குடிசனமதிப்பீட்டின் படி கிழக்கு மாகாணத்தில் 75,318(58.96%) தமிழ்மக்களும் 43,001(33.66%) முஸ்லீம் மக்களும் 5947(4.66%) சிங்கள மக்களும் வசித்துவந்தார்கள். சற்று ஆயுதபோராட்டத்துக்கு முன் 1981ம் ஆண்டு குடிசனமதிப்பீட்டின் படி கிழக்கு மாகாணத்தில் 410,156(42.06%) தமிழ்மக்களும், 315,436(37.64%) முஸ்லீம் மக்களும் 243,701(21.64%) சிங்கள மக்களும் வசித்துவந்தார்கள். சற்று ஆயுதபோராட்டத்துக்கு பின் 2012ம் ஆண்டு குடிசனமதிப்பீட்டின் படி கிழக்கு மாகாணத்தில் 617,295(39.79%) தமிழ்மக்களும், 575,936(36.72%) முஸ்லீம் மக்களும் 359,136(23.15%) சிங்கள மக்களும் வசித்துவந்தார்கள் என்பது தரவுகள். போர்க்காலத்தில் நடந்தவற்றை வைத்துக்கொண்டு கிழக்கு மாகாணம் வடக்கு மாகாணத்துடன் இணைவதை முஸ்லீம் மக்கள் எதிக்கின்றார்கள் அப்படியானால் மேற்கூறிய தரவுகளிலிருந்து முஸ்லீம் அல்லாத தமிழ் மக்கள் கிழக்கில் சிறுபாண்மையினர் என்பதை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும்.எனவே இதற்கு சிறந்த தீர்வு தந்தை செல்வா கூறியது போல் இணைந்த வடகிழக்கில் முஸ்லீம் மக்கள் பெருபாண்மையாக வாழும் பகுதிகளைக் கொண்ட ஒரு அலகு உருவாக்கப்படவேண்டும். இதற்கு ஆதரவாக  மேலும் பல பின்வரும்  காரணங்களை உங்கள் முன் வைக்கின்றேன்.

1.   முஸ்லீம் மக்கள் மார்க்கத்தை முன்னிறுத்தி வாழ்பவர்கள் மற்றும் அரசியல் செய்பவர்கள் நாங்கள் (இங்கே நாங்கள் என்பது முஸ்லீம் அல்லாத தமிழர்கள்) மொழியையும் உரிமையையும் முன்னிறுத்தி வாழ்பவர்கள். ஆனபடியால் இவ்விரு சமூகமும் சேர்ந்து அரசியல் செய்வது  முடியாத காரியம்,

 

2.    வடக்கு கிழக்கு இணைந்தால் சில கூற முடியாத காரணங்காளால் 50-75 வருடங்களில் முஸ்லீம் அல்லாத தமிழ் மக்கள் சிறுபாண்மை நிலையை அடையும் இதற்கு சான்றாக 1881 இலிருந்து 1981 வரையான குடிசனமதிப்பீட்டின்படி முஸ்லீம் மக்கள் 33.66% இலிருந்து 37.64% மாக கூடியும் நாங்கள் 58.96% இலிருந்து 42.06% மாக குறைந்திருக்கின்றோம். 1981 இலிருந்து 2012 வரையான காலப்பகுதியில் இடப்பெயர்வுகள் நடைபெற்றதால் குடிசனமதிப்பீட்டு தரவை கவணத்தில் கொள்ளவில்லை.

 

3.   முஸ்லீம் அரசியல் கட்சிகள் எப்பொழுதும் பதவி ஆசை பிடித்தவர்கள் ஆனால் முஸ்லீம் அல்லாத தமிழ் மக்களாகிய நாங்கள் பதவிக்காக ஆசைப்பாடதவர்கள் நாங்கள் உரிமைக்காக போராடுபவர்கள் 1956ம் ஆண்டிலிருந்து இன்றுவரை தமிழரசுக்கட்சி எத்தனையோ அமைச்சுபதவிகளை பெற்றிருக்கலாம் ஆனால் ஒரே ஒரு முறை மட்டும்தான் 1965ல் திரு டட்லி சேனநாயக்கா அமைச்சரவையில் செனட்டர் திரு திருச்செல்வம் அவர்களை தந்தை செல்வா  அமைச்சராக்கினார் காரணம் அமைச்சரவையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிவதற்காக மட்டுமே.

 

 

4.   வடக்கு கிழக்கு இணைந்தால் தமிழில் செய்யவேண்டிய அரசாங்க உத்தியோகங்கள் எல்லாம் முஸ்லீம் மக்களுக்கே சென்றடையும் காரணம் தேசிய கட்சிகளிலுள்ள முஸ்லீம் அமைச்சர்களின் உதவி அவர்களுக்குண்டு. இதனால் பாதிக்கப்படப்போவது நாங்கள்தான் உதாரணமாக வடக்கு கிழக்கு பகுதிகளில் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு வழங்கப்பட்ட நிதிகளில் பெரும்பாலனவை வட கிழக்கு மக்கள் என்ற போர்வையில் முஸ்லீம் மற்றும் சிங்கள மக்களுக்கே சென்றடைந்தன.

 

5.   வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களுக்கு வெளியே எத்தனையோ பள்ளிவாசல்கள் உடைத்தபின்பும் அப்பகுதிகளிலுள முஸ்லீம் மக்கள் சிங்கள மக்களுடன் சேர்ந்து வாழமுடுடியுமென்றால் எங்களுடன் சேர்ந்து வாழ்வதில் அவர்களுக்கு என்ன பிரச்சினையிருக்கிறது என்பது எனக்கு புரியவில்லை.வீம்புக்காகவும் கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திக்கொள்ளவேண்டும் என்பதற்காகவுமே வடக்கு கிழக்கை பிரிக்க முற்படுகின்றார்கள். அவர்களது பகுதிகளை அவர்களுக்கு கொடுத்துவிடவேண்டும் அப்பொழுதான் தமிழர்களின் அருமை முஸ்லீம் மக்களுக்கு தெரியவரும்.

எங்களிடம் ஒரு பழமொழியுண்டு அதாவது இரண்டாவது மருமகன் வந்தால்தான் மூத்த மருமனின் அருமை தெரியுமென்பார்கள். இப்பொழுதும் பாருங்கள் முஸ்லீம் மக்களுக்கு ஏதாவது ஒரு பிரச்சினை வந்தவுடன் உடனே தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பை உதவிக்கு அழைப்பார்கள்.

 

6.    சமஸ்டி ஆட்சியில் நிலத்தொடர்பு அல்லாத பகுதிகளை இணைத்து ஆட்சி செய்வது பல நாடுகளிள் காணக்கூடியதாகவுள்ளது.

 

7.   எல்லா முஸ்லீம் கட்சிகளும் இணைப்புக்கு எதிராக இருக்கும் பொழுது தமிழ் கட்சிகள் எல்லாமே கட்டாயம் வடக்கு கிழக்கு இணைக்கப்பட வேண்டுமெண்கிறார்களே இதனால் எங்களுக்கு என்ன இலாபமிருக்கிறது என்பதை யாராவது கூறவேண்டும் ஆனால் நஷ்டம் மேற்கூறிய ஐந்து காரணங்களில் அடங்கியுள்ளது.

 

நான் ஒரு கட்டுரையாளன் இல்லை ஆனாலும் எமது இனத்தின் பிரச்சினைகளைப்பற்றி சிந்திக்கும் பொழுது எனது மனதில் தோன்றுவதைத்தான் இங்கே பதிவு செய்கிறேன். அது சரியாகவோ அல்லது பிழையாகவோ இருக்கலாம் எனவே வாசகர்கள் இப்பந்தியில் உள்ள கருத்துக்கள் குறித்து திறந்த மனதுடன் விவாதிக்கவேண்டும் என்பது எனது விருப்பம்.

Categories: merge-rss

மோடி விஜயத்தின் மறைமுகமான செய்தி தேசிய பாதுகாப்பே மிக முக்கியமானது// – கலாநிதி ஜெகான் பெரேரா –

Sat, 20/05/2017 - 16:33
மோடி விஜயத்தின் மறைமுகமான செய்தி தேசிய பாதுகாப்பே மிக முக்கியமானது

 

சர்­வ­தேச வெசாக் தினக் கொண்­டாட்­டங்­களில் பங்­கேற்­ப­தற்­காக இந்­தியப் பிர­தமர் நரேந்­திர மோடி மேற்­கொண்ட விஜயம் இலங்கை அர­சாங்­கத்­துக்கு அசௌ­க­ரியத்தை தரக்­கூ­டிய ஒன்­றாக மாறுமோ என்ற ஒரு­வித நிச்­ச­ய­மற்ற நிலை காணப்­பட்­டது. கறுப்புக் கொடி ஆர்ப்­பாட்டம் நடத்த வேண்டும் என்று தேசி­ய­வாத அர­சி­யல்­வா­தி­களும் பெரும்­பான்­மை­யினச் சமூ­கத்­த­வர்கள் மத்­தியில் உள்ள தேசி­ய­வாத சிவில் சமூ­கத்­த­லை­வர்­களும் மோடியின் வரு­கைக்கு முன்­ன­தாக அழைப்பு விடுத்­தி­ருந்­தனர். இந்­தி­யாவின் தலை­யீட்­டுக்கு எதி­ரா­கவே இந்த அழைப்பு என்றும் அவர்கள் கூறி­யி­ருந்­தனர். பொரு­ளா­தார மற்றும் தொழி­ல்நுட்ப உடன்­ப­டிக்­கையும் எண்ணெய் தாங்­கி­களை குத்­த­கைக்கு விடு­வ­துடன் சம்­பந்­தப்­பட்ட திரு­கோ­ண­மலை துறை­முகத் திட்­டமும் இரு நாடு­க­ளுக்கும் இடையே தற்­போது பேச்­சு­வார்த்தை நடத்­தப்­ப­டு­கின்ற சர்ச்­சைக்­கு­ரிய இரு விவ­கா­ரங்­க­ளாகும்.

பொரு­ளா­தார மற்றும் தொழில்­நுட்ப ஒத்­து­ழைப்பு உடன்­ப­டிக்­கைக்கு உள்­நாட்டு வர்த்­தக சமூ­கத்­தி­ட­மி­ருந்தும் தொழில்சார் நிபு­ணர்­க­ளி­ட­மி­ருந்தும் கடு­மை­யான எதிர்ப்புக் கிளம்­பி­யி­ருக்­கி­றது. இந்த எதிர்ப்பை வெளிக்­காட்­டு­வதில் தொழில்சார் நிபு­ணர்­க­ளுக்கு அர­சாங்க மருத்­துவ அதி­கா­ரிகள் சங்கம் முன்­ன­ணியில் நின்று தலைமை தாங்­கு­கி­றது. இந்­தியத் தரப்­பி­ட­மி­ருந்து வரக்­கூ­டிய போட்­டா­போட்­டிக்கு தங்­களால் தாக்­குப்­பி­டிக்க முடி­யாமல் போகும் என்று இவர்கள் அஞ்­சு­கி­றார்கள். இந்­தியப் பிர­த­மரின் விஜ­யத்­துக்கு உள்­நோக்கம் கற்­பிக்க முயற்­சித்­த­வர்­க­ளினால் 1980 களில் இலங்­கையில் தமிழ்த் தீவி­ர­வா­தத்தை வளர்த்­து­வி­டு­வ­திலும் பலப்­ப­டுத்­து­வ­திலும் இந்­தியா தலை­யீடு செய்த பங்­க­ளிப்பை நினை­வு­மீட்­டக்­கூ­டி­ய­தா­கவும் இருந்­தது.

இலங்­கையில் தனக்குக் கிடைக்­கக்­கூ­டிய மங்­கள வர­வேற்பு குறித்து ஐயு­றவு கொண்­ட­வ­ரா­கவே மோடி இருந்தார் என்று அவரின் விஜ­யத்­துடன் சம்­பந்­தப்­பட்­ட­வர்கள் கூறி­னார்கள். அவரின் விஜ­யத்­துக்கு எதி­ராக ஏற்­பாடு செய்­யப்­பட்­டி­ருக்கக் கூடிய ஆர்ப்­பாட்­டங்கள் விரும்­பத்­த­காத சம்­ப­வங்­க­ளுக்கு வழி­வ­குத்­து­விடக் கூடு­மென்று வெளி­யான செய்­தி­களே அந்த ஐயு­ற­வுக்கு கார­ண­மாகும். ஆனால், முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜபக் ஷ இந்­தியப் பிர­த­மரை சந்­திப்­ப­தற்கு வாய்ப்புத் தரு­மாறு கேட்­ப­தற்கு தீர்­மா­னித்­த­தை­ய­டுத்து இந்­தியத் தலை­யீட்­டுக்கு எதிர்ப்­புக்­காட்­டு­வ­தற்கு தேசி­ய­வாத எதி­ர­ணி­யி­னரால் ஏற்­பாடு செய்­யப்­பட்­டி­ருக்­கக்­கூ­டிய எந்­த­வொரு திட்­டத்­துக்கும் முடிவைக் கட்­டி­யது.

தேசி­ய­வாத எதி­ர­ணி­யி­னரின் மௌனமும் தங்­க­ளது அச்­சு­றுத்­தல்­களை எந்­த­வி­த­மான பகி­ரங்க எதிர்ப்புப் போராட்­ட­மா­கவும் மாற்றிக் காட்­டு­வதில் அவர்­க­ளுக்­கி­ருந்த இய­லா­மையும் நாட்டில் அவர்கள் கொண்­டி­ருக்கும் மட்­டுப்­ப­டுத்­தப்­பட்ட செல்­வாக்கின் அறி­கு­றி­க­ளாகும். தேசி­ய­வா­திகள் தாங்கள் ஒரு விளிம்பு நிலைக்­கு­ழு­வி­னரே என்­பதை மீண்டும் ஒரு தடவை வெளிக்­காட்­டி­யி­ருக்­கி­றார்கள்.

நாட்டின் பிர­தான -நீரோட்ட அர­சியல் கட்­சி­யொன்றின் நிகழ்ச்சி நிர­லுக்குள் தங்­களை உள்­ள­டக்­கு­வதன் மூலம் மாத்­தி­ரமே இந்த தேசி­ய­வா­தி­க­ளினால் பலத்தைப் பெறக்­கூ­டி­ய­தாக இருக்­கி­றது என்­பதும் தெளிவாகத் தெரி­கி­றது. இந்­தியப் பிர­த­மரைச் சந்­திப்­ப­தற்கு கூட்டு எதி­ர­ணியின் தலை­மைத்­துவம் நாட்டம் காட்­டி­யதன் பின்­பு­லத்­திலே, பிர­தா­ன­போக்கு அர­சியல் தலைவர் ஒரு­வ­ரினால் உரு­வாக்­கப்­பட்ட மக்கள் ஆத­ரவு சபை­யினால் தேசி­ய­வா­திகள் அனு­கூ­ல­ம­டை­வ­தற்­கான சாத்­தியம் இல்­லாமல் போனதைக் காணக்­கூ­டி­ய­தாக இருந்­தது.

இலங்கை மக்கள் பொதுவில் இந்­தி­யாவை தங்­க­ளது பரந்­த­ள­வி­லான நாக­ரிக ஒழுங்­க­மை­தியின் ஒரு அங்­க­மா­கவும் இலங்­கைக்கு உதவக் கூடிய ஆற்­றலைக் கொண்ட சக்­தி­மிக்­க­தொரு நாடா­கவும் நேர்­மை­யாக நோக்­கு­கி­றார்கள் என்ற நம்­பிக்கை இலங்கை விஜ­யத்தை முடித்துக் கொண்டு புறப்­பட்ட வேளையில் மோடிக்கு ஏற்­பட்­டி­ருக்கும் என்­பதில் சந்­தே­க­மில்லை.

குறிப்­பாக, மிகவும் அண்மைக் காலத்தில் சர்­வ­தேச அரங்­கு­களில் இலங்­கைக்கு ஆத­ர­வாக செயற்­ப­டு­வதில் இந்­தியா வகித்­தி­ருக்­கக்­கூ­டிய பாத்­திரம் நம்­பிக்­கை­யையும் பலத்­தையும் தரு­வ­தாக அமைந்­தி­ருக்­கி­றது. இந்­திய வம்­சா­வளித் தமி­ழர்கள் பெரு­ம­ளவில் வாழ்­கின்ற மலை­ய­கத்தில் இந்­தியப் பிர­த­ம­ருக்கு அளிக்­கப்­பட்ட வர­வேற்பு மிகவும் மன­மு­வந்­த­தா­கவும் ஆர்­வ­மிக்­க­தா­கவும் அமைந்­தி­ருந்­தது.

மலை­ய­கத்தில் நவீன வச­தி­க­ளுடன் கூடிய ஆஸ்­பத்­தி­ரி­யொன்றைத் திறந்­து­வைத்த மோடி தோட்டத் தொழி­லாளர் சமூ­கத்­துக்­கென ஏற்­க­னவே நிர்­மா­ணிப்­ப­தற்கு உறு­தி­ய­ளித்த 4000 வீடு­க­ளுக்கு மேல­தி­க­மாக 10000 வீடு­களைக் கட்­டித்­த­ரு­வதா­கவும் உறு­தி­ய­ளித்தார்.

பிரித்தானிய கால­னித்­துவ ஆட்­சியில் இருந்து இலங்கை சுதந்­திரம் பெற்ற 1948 ஆம் ஆண்டில் இந்­திய வம்­சா­வளித் தமி­ழர்­களின் பிர­ஜா­வு­ரி­மை­யையும் வாக்­கு­ரி­மை­யையும் அர­சாங்கம் பறித்­தது. அதன் விளை­வான தாக்­கத்தில் இருந்து அந்தச் சமூகம் இன்றும் கூட விடு­பட முடி­யாமல் இருக்­கி­றது. இலங்­கையின் ஏனைய சமூ­கங்­க­ளுடன் ஒப்­பிடும் போது இந்­திய வம்­சா­வளித் தமி­ழர்­களே அதுவும் குறிப்­பாக தோட்டத் தொழி­லா­ளர்கள் மிகவும் பின்­தங்­கி­ய­வர்­க­ளா­கவும் வறி­ய­வர்­க­ளா­கவும் இருக்­கி­றார்கள் என்­பதை ஐக்­கிய நாடு­களின் புள்ளி விப­ரங்கள் தெளி­வாக வெளிக்­காட்­டு­கின்­றன. இத்­த­கை­ய­தொரு பின்­பு­லத்­திலே, இந்­தியப் பிர­த­மரை அந்த மக்கள் தங்­க­ளுக்­காக குரல் கொடுப்­ப­வ­ராக நம்­பிக்­கை­யுடன் நோக்கி பெரு­வ­ர­வேற்புக் கொடுத்­தது ஒன்றும் ஆச்­ச­ரி­யத்­துக்­கு­ரி­ய­தல்ல.

 

பாது­காப்பு முக்­கி­யத்­துவம்

இலங்­கைக்கு விஜ­யத்தை மேற்­கொள்­வ­தற்கு சர்­வ­தேச வெசாக் தினத்தை பிர­தமர் மோடி தெரிவு செய்தது அர­சியல் ரீதியில் மிகவும் சாது­ரி­ய­மா­ன­தொரு செய­லாகும். முன்னாள் ஜனா­தி­பதி திரு­மதி. சந்­தி­ரிகா பண்­டா­ர­நா­யக்க குமா­ர­துங்­கவின் ஆட்சிக் காலத்தில் இலங்­கை­யினால் மேற்­கொள்­ளப்­பட்ட தீவிர முயற்­சி­களின் விளை­வா­கவே வெசாக் தினம் சர்­வ­தேச தின­மாக அனுஷ்­டிக்­கப்­ப­டு­வ­தற்கு ஐக்­கிய நாடுகள் சபை­யினால் ஏற்றுக் கொள்­ள­ப்பட்­டது. இந்தத் தினத்தைக் கொண்­டா­டு­வ­தற்கு இந்­தி­யாவின் பிர­தமர் இலங்­கைக்கு வருகை தந்­தமை சர்­வ­தேச சமூ­கத்­துக்கு இலங்கை வழங்­கிய பங்­க­ளிப்­பையும் பௌத்த மதத்தின் உன்­ன­த­மான போத­னை­க­ளையும் பாரம்­ப­ரி­யங்­க­ளையும் பேணிக்­காப்­பதில் இலங்கை வகித்­து­வரும் நெடுங்­கால பாத்­தி­ரத்­தையும் அங்­கீ­க­ரிப்­ப­தாக அமைந்­தி­ருக்­கி­றது. இரு நாடு­க­ளுக்கு இடை­யி­லான விசே­ட­மான உற­வு­களை இலங்­கை­யர்­க­ளுக்கும் சர்­வ­தேச சமூ­கத்­துக்கும் காட்­டு­வ­தற்­காக ஒரு சந்­தர்ப்­ப­மா­கவும் இது அமைந்­தது. இலங்­கையில் ஆற்­றிய பிர­தான உரையில் இந்த யதார்த்­தங்­களை மோடி பிரத்­தி­யே­க­மாக சுட்­டிக்­காட்­டி­ய­தையும் காணக்­கூ­டி­ய­தாக இருந்­தது. ‘நிலத்­திலும் சரி, இந்து சமுத்­திர கடல் பரப்­பிலும் சரி இரு சமூ­கங்­க­ளி­னதும் பாது­காப்பு பிரிக்­க­மு­டி­யா­த­தாகும்’ என்று அவர் கூறினார்.

இலங்­கையில் போரின் முடி­வுக்குப் பின்னர், அமெ­ரிக்கா, சீனா, ஜப்பான் மற்றும் இந்­தியா உட்­பட உலகின் வல்­லா­திக்க நாடு­க­ளுக்­கி­டை­யே­யான போட்­டாப்­போட்­டியின் குவி­மை­ய­மாக இலங்கை மாறி­விட்­டது. இந்­தி­யா­வுக்கு கீழ்ப்­பு­றத்தில் அமைந்­தி­ருக்­கின்ற நாடு என்ற வகையில் இந்­தியா மீது நெருக்­கு­தலைப் பிர­யோ­கிக்க நாட்டம் கொண்ட வல்­லா­திக்க நாடு­க­ளினால் இலங்கை பயன்­ப­டுத்­தப்­ப­டக்­கூ­டிய சாத்­தி­யங்கள் இருக்­கின்­றன.

அமெ­ரிக்­கா­வுக்கு அண்­மை­யாக அமைந்­தி­ருக்கும் கியூ­பாவில் 1963 ஆம் ஆண்டு சோவியத் யூனியன் அதன் ஏவு­க­ணை­களை நிலை வைக்க முயற்­சித்த போது உலகம் போரின் விளிம்­புக்குச் சென்­றது. கியூ­பாவை அண்­மித்துக் கொண்­டி­ருந்த சோவியத் கடற்­படைக் கப்­பல்­களை தாக்கப் போவ­தாக அமெ­ரிக்கா அச்­சு­றுத்­தி­ய­தை­ய­டுத்து சோவியத் யூனியன் பின்­வாங்கிக் கொண்­டது.

எந்த நாட்டைப் பொறுத்­த­வ­ரை­யிலும் தேசிய பாது­காப்பு என்­பது பேரம் பேச­லுக்­கு­ரிய விவ­கா­ர­மே­யல்ல. இலங்­கையின் மூன்று தசாப்­த­கால உள்­நாட்டுப் போரின் போது அர­சாங்­கங்கள் வேறு பல துறை­க­ளுக்கு செல­வி­னங்கள் அவ­சி­ய­மாக இருந்த போதிலும் கூட இரா­ணுவச் செல­வி­னங்­களை அதி­க­ரிப்­ப­தற்கே முன்­னு­ரிமை கொடுத்­தன.

சர்­வ­தேச மனித உரிமைகள் அமைப்­பு­களின் கடு­மை­யான கண்­ட­னங்­க­ளுக்கு மத்­தி­யிலும் அவ­ச­ர­காலச் சட்டம் மற்றும் பயங்­க­ர­வாதத் தடைச் சட்டம் உட்­பட தேசிய பாது­காப்­புடன் தொடர்­பு­டைய சட்­டங்­களை அர­சாங்­கங்கள் விஸ்­த­ரித்துப் பலப்­ப­டுத்திக் கொண்­டே­யி­ருந்­தன. போர் முடி­வுக்கு வந்த பிறகு அர­சாங்கம் இரா­ணுவ செல­வி­னங்­களைக் குறைக்கும் என்றும் முன்­னென்­று­மில்­லாத அள­வுக்கு எண்­ணிக்­கையில் அதி­க­ரித்­து­விட்ட படைப்­பி­ரி­வு­களில் சில­வற்றை கலைக்கும் என்றும் எதிர்­பார்க்­கப்­பட்­டது. ஆனால், எது­வுமே நடை­பெ­ற­வில்லை. தேசிய பாது­காப்பே அதி முன்­னு­ரி­மைக்­கு­ரிய விவ­கா­ர­மாக தொடர்ந்­தது. இன்று கூட, முன்­னைய போர் வல­யங்­க­ளான வடக்கு, கிழக்கில் தேசிய பாது­காப்பு கார­ணங்­களின் நிமித்தம் பெரு­ம­ளவு இரா­ணுவப் பிர­சன்னம் தொட­ரவே செய்­கி­றது. தேசிய பாது­காப்புச் சட்­டங்­களை கூடு­த­லான அள­வுக்கு தாராள போக்­கு­டை­ய­வை­யா­கவும் மனித உரி­மை­க­ளுக்கு நேச­மா­ன­வை­யா­கவும் மாற்­றி­ய­மைப்­ப­தற்கு தற்­போ­தைய அர­சாங்கம் தயக்கம் காட்­டு­வ­தி­லி­ருந்தும் இலங்­கையில் தேசிய பாது­காப்­புக்கு தொடர்ந்தும் முன்­னு­ரிமை கொடுக்­கப்­ப­டு­வதை தெளி­வாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும். தற்­போது நடை­மு­றையில் இருக்கும் பயங்­க­ர­வாதத் தடைச் சட்­டத்­துக்குப் பதி­லாக இலங்கை கைச்­சாத்­திட்­டி­ருக்கும் சர்­வ­தேச மனித உரி­மைகள் சாச­னங்­க­ளுக்கு பெரு­ம­ளவில் இசை­வான முறையில் அமையக் கூடிய சட்­ட­மொன்றைக் கொண்­டு­வ­ரு­மாறு ஐக்­கிய நாடுகள் மனித உரி­மைகள் பேர­வையின் தீர்­மா­னத்தில் கோரப்­பட்­டி­ருக்­கி­றது.

அத்­துடன், ஐரோப்­பிய ஒன்­றி­யத்­தி­ட­மி­ருந்து ஜீ.எஸ்.பி.பிளஸ் வரிச்­ச­லு­கையைப் பெற வேண்­டு­மா­னாலும் சர்­வ­தேச குடி­யியல் உரி­மைகள் சாச­னங்­க­ளுக்கு இசை­வான முறையில் சட்­டங்­களைக் கொண்­டு­வ­ரு­மாறு இலங்­கை­யிடம் நிபந்­தனை விதிக்­கப்­ப­டு­கி­றது. ஆனால் பயங்­க­ர­வாத தடைச்­சட்­டத்­துக்குப் பதி­லாக கொண்டு வர உத்­தே­சிக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்ற பயங்­க­ர­வாத எதிர்ப்புச் சட்­டமும் கூட, சர்­வ­தேச மனித உரி­மைகள் அமைப்­பு­க­ளி­னாலும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்­பி­னாலும் கடு­மை­யான விமர்­ச­னத்­துக்­குள்­ளாக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது.

 தற்­போ­தைய பயங்­க­ர­வாதத் தடைச் சட்­டத்தை விடவும் உத்­தேச சட்டம் மனித உரி­மைகள் கோட்­பா­டு­களை பெரு­ம­ள­வுக்கு மீறு­வ­தாக இருக்­கி­றது என்று சுட்­டிக்­காட்­டப்­ப­டு­கி­றது. உத்­தேச சட்டம் தடுப்புக் காவல் உத்­த­ர­வு­களை வழங்­கு­வ­தற்­கான அதி­கா­ரத்தை நீதித்­து­றை­யி­டமே விட்­டு­வி­டு­வ­தற்குப் பதி­லாக அதை பொலி­ஸா­ருக்கு வழங்­கு­கி­றது. ஒருவர் கைது செய்­யப்­படும் போது சட்ட உத­வியை அவர் பெறு­வ­தற்­கான வாய்ப்பு மற்றும் ஒப்­புதல் வாக்­கு­மூ­லங்­களை சாட்­சி­யங்­க­ளாக ஏற்­றுக்­கொள்­ளுதல் போன்ற விட­யங்கள் தொடர்­பிலும் பிரச்­சி­னைகள் கிளப்­பப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றன.

 

கயிற்றில் நடத்தல்

கிளர்ச்­சிகள், பயங்­க­ர­வாதம், போர் மற்றும் வெளி­நாட்டுத் தலை­யீடு ஆகி­ய­வற்­று­ட­னான இலங்­கையின் நீண்ட கால அனு­ப­வங்­களின் விளை­வா­கவே தேசிய பாது­காப்­புக்கு முன்­னு­ரிமை அளிக்­கப்­ப­டு­கி­றது. மிகவும் பெரி­யதும் உலக அர­சியல் மையத்­துக்கு நெருக்­க­மான கூடுதல் முக்­கி­யத்­துவம் வாய்ந்­த­தா­கவும் இருக்­கின்ற நாடான இந்­தி­யாவைப் பொறுத்­த­வ­ரை­யிலும் கூட இதே தர்க்கம் பொருத்­த­மா­ன­தாக இருக்க முடியும். இந்­தியா அதன் அயல்­நா­டு­க­ளுடன் போர்­களில் ஈடு­பட்­டி­ருக்­கி­றது. உள்­நாட்டுக் கிளர்ச்­சி­களின் விளை­வான பிரச்­சி­னை­க­ளுக்கும் அது தொடர்ந்து முகங்­கொ­டுத்துக் கொண்­டி­ருக்­கி­றது.

இலங்கை உட்­பட சகல நாடு­க­ளி­னாலும் தேசிய பாது­காப்­புக்கு கொடுக்­கப்­ப­டு­கின்ற முன்­னு­ரிமை இலங்­கை­யு­ட­னான அதன் உறவு முறை­களில் இந்­தியா தேசிய பாது­காப்­புக்கே முன்­னு­ரிமை அளிக்கும் என்­ப­தையே குறித்து நிற்­கி­றது. பொரு­ளா­தார, வர்த்­தக மற்றும் முத­லீட்டு விவ­கா­ரங்கள் தொடர்பில் இலங்­கை­யு­ட­னான பேச்­சு­வார்த்­தை­களில் நெகிழ்ச்சித் தன்­மை­யு­டனும் திறந்த மன­து­டனும் இந்­தியா நடத்­து­கொள்­ளக்­கூ­டி­யது சாத்­தியம் என்­கின்ற அதே­வேளை, தேசிய பாது­காப்­புடன் தொடர்­பு­டைய விவ­கா­ரங்­களில் அது நெகிழ்ச்சித் தன்­மையைக் காட்­டு­வது சாத்­தி­ய­மில்லை.

இலங்­கைக்­கான பிர­தமர் மோடியின் விஜ­யத்­துக்கு ஒரு சில நாட்கள் முன்­ன­தாக கொழும்புத் துறை­மு­கத்­துக்கு வந்து தரிப்­ப­தற்கு நீர் மூழ்கி கப்பல் ஒன்றை அனு­ம­திக்­கு­மாறு சீனா­வினால் வேண்­டுகோள் விடுக்­கப்­பட்­டது. இந்­தியா முக்­கிய இடத்தை எடுக்­கின்ற ஒரு நேரத்தில் இலங்­கையில் தனது பிர­சன்­னத்தை வெளிக்­காட்­டு­வ­தற்கு சீனா கையா­ளு­கின்ற அணு­கு­முறை இது என்று ஊகங்கள் பிறப்­ப­தற்கு அந்த வேண்­டுகோள் வழி­வ­குத்­தது.

இலங்­கையில் நீர்­மூழ்கி இரா­ஜ­தந்­தி­ரத்தில் சீனா ஈடு­ப­டு­வது இதுதான் முதற்­த­ட­வை­யல்ல. 2014 ஆம் ஆண்டில் ஜப்­பா­னியப் பிர­தமர் இலங்­கைக்கு விஜயம் செய்த போது சீனாவின் நீர் மூழ்­கி­யொன்று கொழும்புத் துறை­மு­கத்தில் தரித்து நின்­றது. ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜபக் ஷ தலை­மை­யி­லான முன்­னைய அர­சாங்­கத்தின் மீது சீனா­வினால் செலுத்தக் கூடி­ய­தாக இருந்த செல்­வாக்கை பற்­றிய செய்­தி­யொன்றை தெரி­யப்­ப­டுத்தும் நட­வ­டிக்­கை­யாக அந்த சீன நீர்­மூழ்­கியின் வரு­கையை கரு­திய இந்­தி­யாவும் ஜப்­பானும் அந்தச் சந்­தர்ப்­பத்தில் பெரும் விச­ன­ம­டைந்­தன. ஆனால், இத்­த­டவை இந்­தியப் பிர­த­மரின் விஜ­யத்தின் போது கொழும்­புத்­து­றை­மு­கத்தில் சீன நீர்மூழ்கி வருகைதரு­வ­தற்கு இலங்கை அர­சாங்கம் அனு­மதி கொடுக்க மறுத்­து­விட்­டது.

 

கடற்­கொள்­ளைக்கு எதி­ரான நட­வ­டிக்­கை­க­ளுக்குச் செல்லும் வழியில் எரி­பொருள் நிரப்­புதல் போன்ற மீள் விநி­யோ­கங்­களைச் செய்­து­கொள்­வ­தற்கு தனது நீர்மூழ்கி ­க­ப்பல்களுக்கு தரித்துச் செல்ல ஒரு இடம் தேவை­யென்றும் ஏடென்­கு­டா­வுக்கும் சோமாலியா கடற்­ப­ரப்­புக்கும் பாதுகாப்பு பணிகளுக்காக செல்லும் வழியில் நீர் மூழ்கிகள் மீள் விநியோகங்களுக்காக தரித்து நிற்பதென்பது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சர்வதேச நடைமுறை என்றும் சீனா கூறியிருக்கிறது. இலங்கைக்கு மிகவும் கூடுதல் பொருளாதார வளங்களை சலுகை அடிப்படையிலும் வர்த்தக அடிப்படையிலும் வழங்குகின்ற நாடாக சீனா தற்போது விளங்குகிறது.

இந்தப் பயனை இழப்பதற்கு இலங்கையின் எந்தவொரு அரசாங்கமும் விரும்பாது. மேற்குலக நாடுகளிடமிருந்து சொற்ப முதலீடுகளே வருகின்ற ஒரு நேரத்தில், இலங்கையில் பொருளாதார வாய்ப்புகளை எடுத்துக்கொள்ள சீனா விரும்பும். அதனால் அந்த வாய்ப்புகளை பெற்றுக்கொள்ள இயலும், அந்த வாய்ப்புகள் தனியாருக்குச் சொந்தமான வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கு பொருளாதார நோக்கில் கவர்ச்சியானவையாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், சீனாவின் அரச நிறுவனங்களுக்கு அவை கவர்ச்சியானவை.

இலங்கைக்கு பொருளாதார உதவிகளைச் செய்வதில் இந்தியா பெருந்தன்மையுடன் நடந்துகொள்கின்ற போதிலும் கூட, முதலீடுகளைப் பொறுத்தவரை சீனாவினால் வழங்கப்படுகின்றவற்றுடன் நிகராக நிற்க இந்தியாவினால் இயலாது.

அதேவேளை, சீனா நாட்டம் காட்டக்கூடிய இராணுவ நோக்கங்களுக்காக துறைமுகங்களைப் பயன்படுத்துவதற்கு அனுமதிப்பது போன்ற செயற்பாடுகள் மூலமாக கேந்திர முக்கியத்துவ வெளியை இலங்கை கொடுப்பதை இந்தியா ஒருபோதும் இணங்கிக் கொள்ளப் போவதில்லை. சகல நாடுகளையும் போன்றே இங்கு தேசிய பாதுகாப்பே முதன்மை பெறும்.

இலங்கை அதன் அயல் நாடுகளுக்கு பாதுகாப்பு விசனங்களை ஏற்படுத்தாத வகையிலான நடுநிலையான தேசிய பாதுகாப்புக் கொள்கை யொன்றைப் பேண வேண்டியதும் அவசியமாகும். இலங்கை அதன் பொருளாதார தேவைக்கும் தேசிய பாதுகாப்பு அக்கறை களுக்கும் இடையில் அதன் சொந்த நலன்களுக்காக கயிற்றில் நடப்பது போன்று தொடர்ந்து செயற்பட வேண்டியது முக்கியமாகும். 

– கலாநிதி ஜெகான் பெரேரா –

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-05-20#page-6

Categories: merge-rss

முள்ளிவாய்க்கால் ஓரணியாக்குமா?

Sat, 20/05/2017 - 11:37
முள்ளிவாய்க்கால் ஓரணியாக்குமா?

 

வில்­லாண்ட தமி­ழினம் வீறு­கொண்டு விடு­த­லைக்காய் களம் கண்ட தரு­ணத்தில் மனி­தா­பி­மா­னத்­திற்கு எதி­ரான அதி­யுச்ச வெளிப்­பா­டுகள் சாட்­சி­ய­மின்றி அரங்­கேற்­றப்­பட்டு எட்டு ஆண்­டுகள் ஆகின்­றன. எட்டு ஆண்­டுகள் கழிந்தும், அந்த ரணம் ஆற­வில்லை. வலிகள் தீர­வில்லை. பட்ட காயங்­களில் இருந்தும், மனங்­களில் விழுந்த கீறல்­களில் இருந்தும் இன்­னமும் இரத்தம் வழிந்து கொண்டு தான் இருக்­கி­றது. இது தொடர்ந்தும் இருக்கும்.

முள்­ளி­வாய்க்கால் பேர­வலம் முடி­வில்லா ஓர் அவ­ல­மாக இன்றும் நீடித்­துக்­கொண்­டி­ருக்­கின்­றது. கொடூர யுத்­தத்தின் விளை­வுகள் பல­வற்றை ஒன்றன் பின் ஒன்­றாக, அனு­ப­விக்கும் நிலைக்கு தமி­ழினம் தள்­ளப்­பட்டு நிற்­கி­றது. முள்­ளி­வாய்க்­காலில் யுத்தம் முடிந்­தா­க­ிவிட்­டது என்று அறி­விக்­கப்­பட்­டாலும் தற்­போது முடி­வுறா வலியைச் சுமக்கும் மக்­களின் வாழ்­வ­தற்­கான உரி­மைப்­போ­ராட்­டங்கள் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்­கின்­றன.

சொந்த இடத்தில் வாழ­மு­டி­யாது நிலத்­திற்­கான போராட்டம் தொடர்­கின்­றது. சொந்த பந்­தங்­க­ளுடன் இணைய முடி­யாது அவர்­களை தேடும் பட­லமும் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்­கின்­றது. ஆட்­சி­யா­ளர்கள் மாற்­றப்­பட்­டாலும் அடைவு மட்­டங்­களில் மாற்­ற­மில்­லாத நிலை­மையால் தற்­போதும் வீதி­யோ­ரங்­க­ளிலும் படை முகாம்­க­ளிற்கு முன்­னாலும் போரா­டிக்­கொண்­டி­ருக்கும் அவ­லங்கள் நடந்­தே­றிக்­கொண்­டி­ருக்­கின்­றன.

எட்டு ஆண்­டு­க­ளுக்கு முன் சாட்­சி­ய­மின்றி ஈவு இரக்­க­மின்றி நிகழ்த்­தப்­பட்ட குரூ­ரங்­க­ளுக்கு, அநீ­தி­க­ளுக்கு இன்­னமும், பொறுப்புக் கூறப்­ப­டாத நிலை, குற்­ற­மி­ழைத்­த­வர்கள் தண்­டிக்­கப்­ப­டாத நிலை, நீதியை எதிர்­பார்த்து காத்­து­நிற்கும் மக்­க­ளுக்கு மத்­தியில் காலத்தை இழுத்­த­டித்து, கடப்­பாட்டைத் தட்­டிக்­க­ழிக்கும் ஆட்­சி­யா­ளர்­களின் வழக்­க­மான தந்­தி­ரோ­பா­யங்கள் நாசூக்­காக நகர்த்­தப்­பட்­டுக்­கொண்­டி­ருக்­கின்­றன.

உரி­மை­க­ளுக்­காக மட்டும் போரா­டிய தமி­ழினம் இன்று உயிர்­வாழ்­வுக்­காக போரா­ட­ வேண்­டிய துர­திர்ஷ்­டவச­மான நிலைமை. மக்­களே மக்­க­ளுக்­காக குரல்­கொ­டுக்க வேண்­டிய ஏதி­லிய நிலைமை. மக்கள் பிர­தி­நி­திகள் ஆட்­சி­யா­ளர்­க­ளி­டத்தில் சென்­றாலும் குறை­கேட்­ப­தற்கு கூட குறைந்­த­ளவு நேரமே ஒதுக்­கப்­படும் ஏதேச்­ச­ாதி­கார நிலைமை. ஆட்­சி­யா­ளர்­களை எவ்­வாறு அணுகு­வது, அதி­கார­ம­ளித்த மக்­களை எவ்­வாறு அணு­கு­வது என்ற இரண்டும் கெட்டான் நிலையில் ஒட்­டு­மொத்த தமிழ் தலை­மைகள்.

யுத்த காலத்­திலும், யுத்­தத்தின் பின்­ன­ரான எட்டு ஆண்டுகள் தமக்கு இழைக்­கப்­பட்ட அநீ­தி­க­ளுக்கு நீதி வேண்டிப் போராடும் மக்­களின் மனங்­களில் ஆண்டுகள் ஆயி­ர­மா­னாலும் 2009 மே 18 நினை­வுகள் அழி­யுமா? ஒரு­போதும் இல்லை. அந்த நாட்­களை மறக்க முடி­யாது. அன்­றைய நாட்கள் ஒவ்­வொரு தமிழ் மக­னி­னதும் உள்­ளக்­கி­டக்­கை­களில் வடுக்­களாய் மாறி­யி­ருக்­கின்­றன.

அந்த வடுக்­களின் வெளிப்­பாட்டை கொட்­டித்­தீர்ப்­ப­தற்­காக தான் ஒவ்­வொரு ஆண்டும் மே 18அன்று தங்­களின் இன்­னுரை ஈகம் செய்த அத்­தனை ஆன்­மாக்­களின் சாந்­திக்­கான பிரார்த்­தனை நாளாக, நினை­வேந்தல் நாளாக தமிழர் தாய­கத்தில் பிர­க­ட­னப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது.

அந்த வகையில் இந்த ஆண்டும் வட­மா­காண சபையின் ஏற்­பாட்டில் முள்­ளி­வாய்க்கால் நினை­வேந்தல் திடலில் மூன்­றா­வது ஆண்­டாக எட்­டா­வது ஆண்டு நினை­வேந்தல் நிகழ்வை முன்­னெ­டுப்­ப­தற்கு ஏற்­பா­டு­க­ளா­கி­யி­ருந்­தன. இம்­முறை வழ­மைக்கு மாறாக அனைத்து தமிழ் பேசும் மக்கள் மற்றும் மக்கள் பிர­தி­நி­தி­களை இன, மத, மொழி­பே­த­மின்றி இந்­நி­கழ்வில் பங்­கேற்­கு­மாறு ஏற்­பாட்டு சபையின் முதல்வர் என்­ற­வ­கையில் விக்­கி­னேஸ்­வரன் அழைப்பு விடுத்­தி­ருந்தார்.

அதற்­க­மைய நேற்று முன்­தினம் முள்­ளி­வாய்க்கால் நினை­வேந்தல் திடலில் காலை முதலே வடக்கு, கிழக்கு உட்­பட பல்­வேறு பகு­தி­க­ளி­லி­ருந்தும் மக்கள் அலை­யெனத் திரண்­டார்கள். மக்கள் பிர­தி­நி­தி­களும் திரண்­டார்கள். ஆட்சி மாற்றம் நிகழ்ந்து ஜன­நா­யக வெளி உரு­வாக்­கப்­பட்­டுள்­ளது என்று கூறப்­படும் தற்­போ­தைய சம­காலச் சூழ­லினை உறு­திப்­ப­டுத்தும் வகையில் இரா­ணுவம், பொலிஸ் ஆகி­யோரின் எவ்­வி­த­மான பிர­சன்­னங்­க­ளு­மற்ற சூழலில் அனை­வரும் ஒன்று கூடி­னார்கள்.

ஆனாலும் குறிப்­பிட்ட எண்­ணிக்­கை­யிலான இளை­ஞர்கள் புதிய தொலை­பேசி தாங்­க­லாக புல­னாய்வு வேலையை செவ்­வனே நிறை­வேற்­றி­வந்­தனர். மக்கள் முதல் மக்கள் பிர­தி­நிதிகள் வருகை தரு­வது, கலந்­து­ரை­யா­டு­வது என அனைத்­தையும் ஒன்­று­வி­டாமல் பதிவு செய்யும் பணியை செவ்­வனே முன்­னெ­டுத்­தார்கள். இதில் தமிழ் சமூகத்தைச் சார்ந்த இளை­ஞர்­களும் பங்­கெ­டுத்­தி­ருந்தது தான் சாபக்­கே­டான வேத­னை­யா­கின்­றது.

இவ்­வா­றி­ருக்­கையில் எட்­டா­வது ஆண்டு நினை­வேந்தல் நிகழ்வில் முதற்­த­ட­வை­யாக தமிழ்த்­தே­சியக் கூட்­ட­மைப்பின் தலை­வரும் எதிர்க்­கட்­சித்­த­லை­வ­ரு­மான இரா.சம்­பந்தன் பங்­கேற்றார். அத்­துடன் தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்பின் தாய்க்­கட்­சியைச் சார்ந்த பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­னர்கள் சிலரும் முதற்­த­ட­வை­யாக இந்­நி­கழ்வில் பங்­கேற்றனர்.

வழ­மை­போன்றே அக­வ­ணக்கம், முத­ல­மைச்சர் சி.வி.விக்­கி­னேஸ்­வ­ரனின் அஞ்­சலி உரை என்­பன நடை­பெற்­றன. முள்­ளி­வாய்க்கால் நினை­வேந்தல் நிகழ்வில் உரை­யாற்­று­வ­தற்கு எத்­த­னையோ மக்கள் பிர­தி­நி­திகள் ஏற்­பாட்­டுக்­கு­ழுவின் முக்­கி­யஸ்­த­ரான வட­மா­காண சபை உறுப்­பினர் ரவி­க­ர­னுடன் முட்­டி­மோ­தி­ய நிலையில் மூத்த தலை­வ­ரான சம்­பந்தன் அஞ்­சலி உரையைச் செய்­வ­தற்கு அழைக்­கப்­பட்டார். இவ­ரைக்­கூட வடக்கு முதல்­வ­ரிடம் உறுப்­பினர் ரவி­கரன் அந்த இடத்தில் ஒரு­வார்த்தை கேட்ட பின்­னரே அழைப்பு அறி­விப்பை ஒலி­வாங்­கியில் செய்­தி­ருக்­கின்றார்.

அதன்­பின்னர் சம்­பந்தன் உரை­யாற்­றிக்­கொண்­டி­ருக்­கும்­போதே ஊட­க­வி­ய­லாளர் ஒருவர் இடை­யீடு செய்­து எழுப்­பிய வினா­வை­ய­டுத்து எட்டு ஆண்­டு­க­ளுக்கு பிறகு வந்து அர­சியல் பேசு­கின்றார் என்ற குற்­றச்­சாட்­டுடன் எதிர்ப்பு கோஷங்கள் பொது­மக்­களால் முன்­வைக்­கப்­பட்­டன.

ஈற்றில் ஆத்­மாக்­களின் ஈடேற்­றத்­திற்­கான சாந்­திப்பிரார்த்தனை நிகழ்வில் குழப்பம் என்ற விடயம் மட்­டுமே காற்­றுத்­தீ­யாக எங்கும் சென்­றது. தம்மை ஈகம் செய்த உற­வு­க­ளிற்­கான அஞ்­சலி நிகழ்வின் புனிதத் தன்மை அப்­ப­டியே நந்­திக்­கடல் காற்றில் கரைந்து விட்­­டி­ருந்­தது.

தமிழ்த் தலைவர் அஞ்­சலி உரை நிகழ்த்­தி­ய­போது ஊட­க­வி­ய­லாளர் கேள்­வி­யெ­ழுப்­பி­யது சரியா தவறா என்­பது வாதப்­பி­ர­தி­வா­தத்­திற்­கு­ரி­யது. ஆனால், பொறு­மை­யாக அனைத்து விட­யங்­க­ளையும் கையா­ளு­கின்றார் என்று இந்­தி­யப்­பி­ர­தமர் மோடியே பாராட்­டு­ம­ள­விற்கு இருக்கும் அவர் இந்த விட­யத்­திலும் பொறுமை காத்­தி­ருந்தால் நன்­றா­க­வி­ருந்­தி­ருக்கும்.

ஆகக்­கு­றைந்­தது உங்­களின் கேள்­விக்கு நான் பதி­ல­ளிக்­கின்றேன். சற்று பொறுங்கள் என்­றா­வது கூறி­யி­ருக்­கலாம். அவ்­வாறு கூறி­யி­ருந்தால் கூட அமை­தி­யான நிலை­மையே நீடித்­தி­ருக்கும். வீணான அவ­மா­னங்­களும் எழுந்­தி­ருக்­காது என்­ப­தொ­ரு­வி­டயம்.

அடுத்­த­தாக சம்­பந்தன் ஏன் எட்டு ஆண்­டுகள் கழித்து வந்தார்? அப்­ப­டி­யென்றால் தேர்தல் வரப்­போ­கின்­றதா? தமி­ழ­ர­சுக்­கட்­சியின் சரியும் செல்­வாக்கை தூக்கி நிறுத்த வந்­தாரா என்ற வினாக்­க­ளெல்லாம் பொது­மக்­களால் அந்த முள்­ளி­வாய்க்கால் திடலில் காது­படக் கேட்ட விட­யங்கள். அர­சி­யல்­வா­திகள் இந்த கேள்­வி­களை கேட்டால் அது அர­சியல் காழ்ப்­பு­ணர்ச்சி என்று இல­கு­வாக பதி­ல­ளித்து விட­மு­டியும். ஆனால் ஆணை­வ­ழங்­கிய பொது மக்கள் இந்தக் கேள்­வி­களை கேட்­கின்­ற­போது நிச்­சயம் முழு­மமையான பதி­லொன்று வழங்­க­வேண்­டி­யுள்­ளது.

இருப்­பினும் முள்­ளி­வாய்க்கால் நினை­வேந்தல் நிகழ்­வுக்கு நான் போகத்­தீர்­மா­னித்­தி­ருக்­கின்றேன். ஆனால் அதனை வெளியிட விரும்­ப­வில்லை என்று தயக்­க­மா­கவே தனது பய­ணத்­திற்­கான அறி­விப்பை எமது பத்­தி­ரி­கைக்கு தெரி­வித்­தவர் சம்­பந்தன். அதன்­போது வன்னி பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­னர்கள் தன்னை அழைத்­துள்­ளார்கள். அத்­தோடு, தற்­போ­தைய நிலை­மையில் தென்­னி­லங்கை உட்­பட கொழும்பு அர­சியல் களத்தில் நினை­வேந்தல் நிகழ்­வுக்கு வேறு அர்த்தம் கற்­பிக்­கப்­ப­டு­வதால் தான் அங்கு செல்லும் முடிவை எடுத்­தி­ருக்­கின்றேன் என்றும் அவர் மேலும் குறிப்­பிட்­டி­ருந்தார்.

அதே­நேரம் வடக்கு மாகாண முத­ல­மைச்­சரும் நினை­வேந்தல் நிகழ்­விற்­கான அழைப்­புக்­கு­றிப்பில் அனை­வரும் பங்­கேற்­க­வேண்­டு­மென்றே அழைப்பு விடுத்­தி­ருக்­கின்றார். ஆகவே எதிர்க்­கட்­சித்­த­லைவர் சம்­பந்தன் அந்த நிகழ்வில் பங்­கேற்­றதில் எந்­த­வி­த­மான தவ­று­களும் இல்லை. அவர் இந்த நிகழ்வில் பங்­கேற்­கக்­கூ­டாது என்று யாரும் கூற­வில்லை. ஆனால் நெருக்­க­டி­யான சூழலில் 2015 ஆம் ஆண்டும் அதற்குப் பின்­ன­ரான நிலை­மை­யிலும் அவர் ஏன் இந்த நிகழ்வில் பங்­கேற்­க­வில்லை என்ற கேள்­விக்கு பதி­ல­ளிக்க வேண்­டிய கடப்­பாடும் அவ­ரு­டையதே.

இது­வொ­ரு­பு­ற­மி­ருக்­கையில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்பை தமிழ் மக்கள் ஏகோ­பித்து தமிழர் தாய­க­மான வடக்கு கிழக்கில் ஆணை வழங்­கி­யி­ருக்­கின்­றார்கள். கூட்­ட­மைப்பின் தீர்­மா­னங்கள் அனைத்தையும் விரும்­பியோ விரும்­பா­மலோ மக்கள் ஆத­ரிக்­கின்­றார்கள். ஐ.நா. மனித உரிமைகள் தீர்­மானம் முதல் நல்­லாட்சி அர­சாங்­கத்தின் முற்­போக்­கான செயற்­பா­டு­க­ளுக்கு ஆத­ரிக்கும் முடிவு வரையில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்பின் எந்த தீர்­மா­னங்­க­ளையும் மக்கள் எதிர்த்து வீதியில் இறங்­க­வில்லை.

கூட்­ட­மைப்­பிற்கும் இந்த விட­யங்கள் தொடர்பில் குழப்­பங்­களும், முரண்­பா­டு­களும் காணப்­ப­டு­கின்­றதே தவிர தமிழ் மக்கள் அதனை விரும்­பாது விட்­டாலும் எதிர்த்து நிற்­க­வில்லை. போரா­ட­வில்லை. கூட்­ட­மைப்­பு­ட­னேயே இருக்­கின்­றார்கள். அவ்­வா­றி­ருக்­கையில் அத்­த­கைய மக்கள் ஏன் இன்று அதன் தலை­மையை முக்­கிய செயற்­பா­டுகளில் பங்­கேற்­றுள்ள சுமந்­திரன் போன்­ற­வர்­களை நினை­வேந்தல் நிகழ்வில் கடிந்­தார்கள். குறை­பட்­டார்கள் என்ற நியா­ய­மான கேள்­வியை ஒரு தடவை சிந்­தித்­து­பார்க்க வேண்­டி­யுள்­ளது.

2009ஆம் ஆண்­டுக்கு பின்­ன­ரான காலத்தில் முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ ஆட்­சிப்­பீ­டத்தில் இருக்­கும்­போது சர்­வ­தேசம் பார்த்­துக்­கொள்ளும், சர்­வ­தேசம் கைவி­டாது என்ற வாக்­கு­று­திகள் தான் கூட்­ட­மைப்பால் மக்­க­ளுக்கு அளிக்­க­ப்பட்­டன.

2015ஆம் ஆண்டு ஜனா­தி­பதி தேர்­தலின் போது, ஆட்சி மாற்றம் அவ­சியம், ஆட்சி மாறினால் தான் எமது பிரச்­சி­னை­க­ளுக்கு தீர்வு கிட்டும் என்ற உறு­தி­மொழி கூட்­ட­மைப்­பி­னா­லேயே வழங்­கப்­பட்­டது. ஆக, ஆட்சி மாறினால் அனைத்தும் சரி­யா­கி­விடும் என்ற நிலைப்­பாட்டை தமிழ் மக்கள் எடுக்­கு­ம­ள­விற்கு அந்த வாக்­கு­று­திகள் அமைந்­தி­ருந்­தன.

ஆனால் ஆட்­சி­மாறி இரண்டு ஆண்டுகள் கடந்­தி­ருக்­கின்­ற­போதும் அந்த வாக்­கு­று­திகள் வெறும் வார்த்­தை­க­ளா­கவே இருக்­கின்­றன. அவை எவை­யுமே நிறை­வேற்­றப்­பட்­டி­ருக்­க­வில்லை. விரக்­தியின் உச்­சத்­திற்கு சென்ற மக்கள் வீதி­யோ­ரங்­களில் போரா­டு­கின்­றார்கள். படை­யி­ன­ருடன் முரண்­ப­டு­கின்­றார்கள். மக்­களின் போராட்­டங்கள் தொடர்ச்­சி­யாக இடம்­பெ­று­வ­தற்கு மக்கள் பிர­தி­நி­திகள் ஒரு­போதும் இட­ம­ளித்­தி­ருக்கக்கூடாது.

இவ்­வாறு மாதக்­க­ணக்­காக மக்கள் வீதி­களில் போரா­டிக்­கொண்­டி­ருப்­ப­தற்கு இட­ம­ளித்­ததன் விளைவு தான் தாம் வாக்­க­ளித்­த­வர்கள் எதுவுமே செய்­ய­வில்லை, வெறு­மனே தம்மை பார்­வை­யிட்டு ஊடக விளம்­பரம் தேடிச் சென்று விடு­கின்­றார்கள் என்ற ஆதங்கம் அம்­மக்­க­ளிடத்தில் வெகு­வாக வலுத்­தி­ருக்­கின்­றது என்­பதே உண்மை நிலை.

அது­மட்டு­மன்றி இந்த முள்­ளி­வாய்க் கால் நினை­வேந்தல் நிகழ்வில் கூட ஒன்­றல்ல இரண்­டல்ல ஒன்­பது பிள்­ளை­களை உரி­மைப்­போ­ராட்­டத்­திற்­காக ஈன்று கொடுத்த தாயார் வறு­மையின் கோரத்தால் வாக்­கு­போட்ட அர­சி­யல்­வா­தி­யி­டம்­சென்­ற­போது கருத்­தி­லெ­டுக்­காத நிலை­மையும் அலைக்­க­ழிக்­கின்ற நிலை­மையும் தான் தலை­மை­களை எதிர்த்து கருத்­து­பி­ர­யோகம் செய்யும் நிலை­மையை உரு­வாக்­கி­யி­ருக்­கின்­றது.

இத­னை­வி­டவும் குறித்த நிகழ்­விற்கு வந்த சில காண­ாம­லாக்­கப்­பட்­ட­வர்­களின் உற­வுகள் அஞ்­சலி செய்­வதா, இல்­லையா? என்ன மன­நி­லையில் இருந்­தார்கள். தனது மகன், கணவன், தந்தை, சர­ண­டைந்­த­போது அவர்­க­ளுடன் சென்ற எவ­ரா­வது இந்த நிகழ்வுக்கு வரு­கின்­றார்­களா? அவர்­க­ளிடத்தில் விப­ரங்­களை சேக­ரிக்க முடி­யுமா? என்ற எதிர்­பார்ப்­பிலும் வந்­தார்கள். இப்­படி கடி­ன­மான மன­நி­லையில் உணர்ச்­சி­களால் கட்­டுண்ட நிலை­யிலே உள்­ள­வர்­க­ளா­லேயே அந்த திடல் நிறைந்­தி­ருந்­தது என்­பதே யதார்த்தம்.

அவ்­வா­றி­ருக்­கையில் சம்­பந்­த­னுக்கு ஆத­ரவு இருக்­கின்­றதா? இல்லை மாற்­றுத்­த­லை­மை­யா­க­வி­ருக்கும் விக்­கி­னேஸ்­வ­ர­னுக்கு ஆத­ரவு இருக்­கின்­றதா என்று மதிப்­பீடு செய்யும் களம் அது­வல்ல. மாவை.சேனா­தி­ராஜாவா, சுமந்­திர­னா? சுரேஷ்­பி­ரே­மச்­சந்­தி­ரனா?, செல்வம் அடைக்­க­ல­நா­தனா? சித்­தார்த்­தனா? அதி­க­ளவில் மக்­களைக் கொண்­டு­வந்து நிறுத்­தி­னார்கள். என்­றெல்லாம் மதிப்­பெண்கள் வழங்கும் இட­மு­மல்ல.

உயிர்­நீத்த மக்­களின் பால் ஒன்­றி­ணைந்து அவர்­க­ளுக்­காக அஞ்­சலி செலுத்தி எதற்­காக அந்த மக்கள் மடிந்­தார்கள் என்­பதை மீட்­டிப்­பார்த்து அதற்­கு­ரிய நியா­ய­மான பாதையில் செல்­வ­தற்­கான திட­சங்­கற்­பத்தை ஒன்­றி­ணைந்து பூணும் நாள். ஆனால் அவ்­வா­றான நிலை­மை­யொன்றை முள்­ளி­வாய்க்கால் திடலில் காண­மு­டிந்­தி­ருக்­க­வில்லை.

விக்­கி­னேஸ்­வரனும் அவ­ரது அணி­யி­னரும், சம்­பந்­தனும் அவ­ரது அணி­யி­னரும் அதற்கு மேலாக கூட்­ட­மைப்பில் அங்கம் வகிக்கும் ஒவ்­வொரு கட்­சியின் தலை­வர்­களும் ஆங்­காங்கே குழுக்­க­ளாக இருந்­தனர். அக்­கட்­சி­களைச் சார்ந்த மாகாண சபை உறுப்­பி­னர்­களும் ஆத­ர­வா­ளர்­களும் ஆங்­காங்கே இருந்­தனர். வட­மா­காண அமைச்­சர்கள் தலை­மையில் ஒவ்வொரு குழு­வினர். சிவா­ஜி­லிங்­கமும், அனந்தி சசி­த­ரனும் அதே­தி­டலில் சற்று தாம­த­மாக மற்­றொரு நினை­வேந்தல் என்றே நிலை­மைகள் இருந்­தன.

கூட்­ட­மைப்பு என்ற குடைக்குள் இத்­தனை பிரி­வுகள் ஏன்? சுய­கட்சி பலம் தேடும் அர­சி­யலை செய்ய விரும்­பினால் கூட்­ட­மைப்பை கலைத்­து­விட்டு தனித்­த­னி­யாக கட்சி அர­சி­யலை முன்­னெ­டுத்­தி­ருக்­க­வேண்டும். அதிலும் ஒரு அஞ்­சலி நிகழ்வில் கூட இந்த நிலைமை என்றால் தமிழ் மக்­களின் எதிர்­காலம் என்ன? என்ற வினாவே மேலெ­ழு­கின்­றது.

ஆனால் தமிழ் மக்­களின் நேர்­மறை அர­சியல் கொள்­கை­கொண்­ட­தாக கரு­தப்­ப­டு­கின்ற ஈழ­மக்கள் ஜன­நா­யக கட்­சியின் மூத்த உறுப்­பி­னரும் வட­மா­காண எதிர்க்­கட்­சித்­த­லை­வ­ரு­மான தவ­ராஜா இந்­நி­கழ்வில் கட்­சி­பே­தங்­களை துறந்து பங்­கேற்­றமை ஒரு முன்­மா­தி­ரி­யான விடயம் என்­ப­தையும் கவ­னத்தில் கொள்ள வேண்­டி­யி­ருக்­கின்­றது.

அது­மட்­டு­மன்றி தமிழ்த் தேசிய சிந்­த­னையில் இருக்­கின்ற அர­சியல் கட்­சி­யான தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்­னணி தனி­யா­க­வொரு நினை­வேந்தல் நிகழ்வை செய்­தி­ருக்­கின்­றது. தமிழ் மக்கள் பேர­வையின் இணைத்­த­லை­வ­ராக விக்­கி­னேஸ்­வ­ரனை ஏற்­றுக்­கொண்­டுள்ள அக்­கட்சி மாகாண சபை­களை கொள்­கை­ய­ளவில் ஏற்­றுக்­கொள்­ள­வில்லை என்ற கார­ணத்தால் வடக்கு மாகா­ண­சபை ஏற்­பாடு செய்த நிகழ்வில் பங்­கேற்­க­வில்­லையாம். இது என்ன நியாயம்?

உயிர்­நீத்த எம்­ம­வர்­க­ளுக்­காக உங்­க­ளது தனிப்­பட்ட அர­சி­ய­லை­வைத்து இத்­தனை பிரி­வுகள் அவ­சியம் தானா?. ஒரு சோகத்தில் கூட அர­சியல் கட்சி பேதங்­களை மறந்து இணை­ய­மு­டி­யாது விட்டால் எதிர்­கா­லத்தில் தமிழ் மக்­க­ளுக்­கான நியா­ய­மான தீர்வு, நீதி என்­பவற்றையெல்லாம் எப்­படி பெற்­றுக்­கொ­டுக்­கப்­போ­கின்­றீர்கள்? ஏனென்றால் அத­னைப்­பெற்றுக் கொடுத்து விட்டோம் என்று கூறி அர­சியல் ஆதா­யத்தை அதி­க­ரிக்­க­வல்­லவா முயல்­வீர்கள் என்ற எண்­ணத்தையே இந்த நிகழ்வு படிப்­பி­னை­யாக வழங்­கு­கின்­றது.

தமி­ழி­னத்தை அழிக்­கத்­து­டித்­துக்­கொண்­டி­ருக்கும் பெரும்­பான்மை இனத்தை ஒரு­நொடி பாருங்கள். ஆட்­சிக்­காக முட்­டி­மோ­திக்­கொண்­டி­ருந்­த­வர்கள் ஆட்­சியில் பெரும்­பான்­மைக்­காக ஒன்­றி­ணை­கின்­றார்கள். அர­சியல் ரீதி­யாக வெட்­டிக்­கொ­டுத்தால் உண்­ணு­ம­ள­விற்கு கோபம் இருந்­தாலும் சுதந்­திர தினத்­திலும், யுத்த வெற்றி விழாக்­க­ளிலும், சிங்­கள, பௌத்த நிகழ்­வு­களிலும் ஓர­ணியில் அதுவும் அரு­க­ருகே ஆச­னங்­களில் கூட அமர்­கின்­றார்கள். அண்­மையில் முன்னாள் ஜனா­தி­பதி சந்­தி­ரி­காவை தூற்­றித்­தள்ளி ஒதுக்­கிய முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ சர்­வ­தேச வெசாக் தின வைப­வத்தில் அரு­க­ருகே அமர்ந்­தி­ருக்­கின்­றார்கள் என்றால் அவர்­களின் சிந்­தனை எங்­கி­ருக்­கின்­றது.

ஆகவே பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்கள் தமிழ் மக்கள். வெற்றி விழா­கொண்­டா­டு­ப­வர்­க­ளி­டத்தில் நீதி கேட்­கின்­றார்கள். நியாயம் கேட்கின்றார்கள்.உரிமைகோருகின்றார்கள். அப்படியென்றால் தமிழ்மக்களின் பிரதிநிதிகளாக இருக்கும் உங்களிடம் எத்தனை வலிமையான ஒற்றுமை அவசியம் வேண்டும்? ஏனைய தமிழ் அரசியல் கட்சிகளுடன் கொள்கை ரீதியான பிரச்சினைகள் காணப்பட்டாலும் ஆகக்குறைந்தது கூட்டமைப்பினுள் ஒரு கட்டமைப்பு அவசியமாகின்றது.

அவ்வாறு கட்டமைப்பாக அமைக்கப்படாது விட்டால் தமிழக முதல்வராக இருந்த ஜெயலலிதாவின் மரணத்திற்கு பின்னர் சிதைந்து கிடக்கும் அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக்கழகம் போன்றும் அதற்கு நேரொத்த அரசியல்செய்தும் அதிகாரத்தை கைப்பற்ற முடியாது போய் இருக்கும் திராவிட முன்னேற்றக்கழகத்தின் நிலைமையே நாளை தமிழ் தேசத்திலும் ஏற்படும் என்பதை தற்போது தமிழர்களின் பிரச்சினையை கொண்டு இருவேறு பாதையில் பயணித்துக்கொண்டிருக்கும் சம்பந்தனும், விக்கினேஸ்வரனும் உணர்ந்துகொள்வதே அடுத்த கட்ட சாணக்கியமான நகர்வுக்கு உரமாக அமையும்.

அதேபோன்று அடுத்த நினைவேந்தலுக்கு முன்னராவது உயிர்நீத்தவர்கள் மீது நின்று நன்மை தேடாது உணர்வான நிகழ்வாக அமைவதற்காக தமிழ் பேசும் தலைமைகளிடையே பொதுவான வேலைத்திட்டம் அவசியம். குறிப்பாக அனைத்து தரப்பினரையும் உள்ளடக்கிய அரசியல் சாராத ஏற்பாட்டுக்குழு ஸ்தாபிக்கப்படவேண்டும். வருடத்தில் ஒருநாள் வரும் தேர்த்திருவிழாவைப்போன்று போனோம் விளக்கை ஏற்றினோம். புகைப்படம் எடுத்தோம். ஊடக அறிவிப்பைச் செய்தோம். புகைப்படமும் செய்தியும் அடுத்த நாள் நாளிதழில் வந்தது என்பதற்கு அப்பால் நினைவேந்தலுக்கு பொருத்தமான திட்டமிடலும் அவசியம்.

எனவே எட்டாவது முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் நிகழ்வு பல படிப்பினைகளை கற்றுக்கொடுத்திருக்கின்றது. அதனை மையமாக வைத்து தமிழ் தலைமைகள் அடுத்துவரும் காலப்பகுதியில் நடவடிக்கைகளை எடுப்பார்களா? இல்லை மீண்டும் இதேநிலைமை நீடிக்குமா என்பதை பொறுத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டியுள்ளது. காலங்கள் ஓடினாலும் காவுகொடுத்த உயிர்களுக்கான கனத்த நெஞ்சமும் கண்ணீரும் என்றுமே மாறாது.

ஆர்.ராம்

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-05-20#page-5

Categories: merge-rss

மக்களின் எதிர்ப்பார்ப்புக்களை மறந்து விடாதீர்கள்

Sat, 20/05/2017 - 10:34
மக்களின் எதிர்ப்பார்ப்புக்களை மறந்து வடாதீர்கள்

 

வாக்குறுதி அளித்துவிட்டு பதவிக்கு வந்த தேசிய அரசாங்கம் தற்போது தனது பாதையி லிருந்து தடம்மாறுகின்றதா? அல்லது திசைமாறுகின்றதா என்ற கேள்வி எழுவதை தவிர்க்க முடியாதிருக்கிறது

நாட்டில் அர­சியல் போக்­குகள் சூடு­பி­டிப்­ப­தாக தெரி­கின்ற போதிலும் அர­சாங்­கத்தின் பயணம் என்­பது மந்­த­க­தி­யி­லேயே உள்­ளது விசே­ட­மாக இது­வரை முக்­கி­ய­மான பிரச்­சி­னைகள் எதுவும் தீர்க்­கப்­ப­டாத நிலை­யி­லேயே ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்­சியும் ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­தி­ரக்­கட்­சியும் இணைந்த தேசிய நல்­லாட்சி அர­சாங்கம் பய­ணித்­துக்­கொண்­டி­ருக்­கின்­றது. அப்­படி பார்க்கும் போது நல்­லாட்சி அர­சாங்கம் சரி­யான பாதையில் பய­ணிக்­கின்­றதா? அல்­லது தெளி­வற்­ற­பா­தையில் பய­ணிக்­கின்­றதா? என்ற சந்­தேகம் அர­சியல் அவ­தா­னி­க­ளினால் எழுப்­பப்­ப­டு­கின்­றது.

நாட்டின் அர­சியல் வர­லாற்றில் புது­மை­யையும் புரட்­சி­யையும் ஏற்­ப­டுத்­திய வண்­ணமே தேசிய அர­சாங்கம் உரு­வாக்­கப்­பட்­டது. சுதந்­திரம் கிடைத்­த­தி­லி­ருந்தே இரண்டு பிர­தான கட்­சி­களும் இணைந்து ஆட்சி அமைப்­பது என்­பது சாத்­தி­ய­மற்ற ஒரு விட­ய­மா­கவே காணப்­பட்டு வந்­தது.

அதன் கார­ண­மா­கவே புரை­யோ­டிப்­போ­யுள்ள பல்­வேறு பிரச்­சி­னை­களை அர­சாங்­கத்­தினால் தீர்க்க முடி­யாத நிலைமை காணப்­பட்டு வந்­தது. பத­வியில் இருக்­கின்ற அர­சாங்கம் ஏதா­வது ஒரு திட்­டத்தை கொண்­டு­வரும் போது எதிர்க்­கட்­சி­யா­னது அதனை எதிர்க்கும் நிலைமை நீடித்து வந்­தது. அதே எதிர்க்­கட்சி ஆட்­சிக்கு வந்­ததன் பின்னர் ஏதா­வது ஒரு திட்­டத்தைக் கொண்­டு­வரும் போது முன்னர் ஆட்­சியில் இருந்த கட்­சி­யா­னது அதனை எதிர்க்கும் நிலைமை நீடித்து வந்­தது.

இவ்­வாறு பிர­தான பிரச்­சி­னை­களை தீர்க்க முடி­யாத மிகவும் துர­திஷ்­ட­வ­ச­மான நிலை­மையே நீடித்து வந்­தது. இந்த நிலை­யி­லேயே 2015 ஆம் ஆண்டு செப்­டெம்பர் மாதம் இந்த ஐக்­கிய தேசி­யக்­கட்­சியும் ஸ்ரீ­லங்கா சுதந்­தி­ரக்­கட்­சியும் இணைந்த தேசிய அர­சாங்கம் உரு­வாக்­கப்­பட்­டது. இது மிகவும் புது­மை­யா­ன­தொரு விட­ய­மாக அனை­வ­ராலும் பார்க்­கப்­பட்­டது. முக்­கி­ய­மான பிரச்­சி­னை­களை தீர்த்து வைக்கும் நோக்­கி­லேயே இரண்டு பிர­தான கட்­சி­களும் இணைந்து தேசிய அர­சாங்­கத்தை உரு­வாக்­கின.

அதா­வது நீண்­ட­கா­ல­மாக புரை­யோ­டிப்­போ­யி­ருக்கும் தேசிய இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்கு தீர்வு காணுதல், தேர்தல் முறை­மையை மாற்­றி­ய­மைத்தல், நிறை­வேற்று அதி­காரம் கொண்ட ஜனா­தி­பதி முறை­மையை மாற்­றுதல், புதிய அர­சி­ய­ல­மைப்பை கொண்­டு­வ­ருதல், யுத்­தத்­தினால் பாதிக்­கப்­பட்ட நாட்டை விரை­வாக கட்­டி­யெ­ழுப்­புதல், பொரு­ளா­தார அபி­வி­ருத்­தியை முன்­னெ­டுத்தல் போன்ற முக்­கி­ய­மான விட­யங்­களை மேற்­கொள்­ள­வேண்டும் என்ற நோக்­கத்­திற்­கா­கவே தேசிய அர­சாங்கம் உரு­வாக்­கப்­பட்­டது. அதா­வது இரண்டு வரு­டங்­க­ளுக்­காக தேசிய அர­சாங்கம் உரு­வாக்­கப்­பட்­டது.

இவ்­வாறு உய­ரிய நோக்­கங்­க­ளுடன் இரண்டு பிர­தான கட்­சி­களும் இணைந்து உரு­வாக்­கிய தேசிய அர­சாங்கம் கடந்த இரண்டு வரு­டங்­களில் என்ன செய்­தது? என்ற கேள்வி எழு­வதை யாராலும் தவிர்க்க முடி­யாதிருக்­கி­றது. காரணம் தாங்கள் செய்­வ­தாக கூறிக்­கொண்டு வந்த எந்­த­வொரு விட­யத்­தையும் இரண்டு பிர­தான கட்­சி­களும் இணைந்த தேசிய அர­சாங்கம் இது­வரை செய்­ய­வில்லை. மாறாக தேசிய அர­சாங்­கத்­தி­லி­ருந்து நாங்கள் அதனை செய்வோம், இதனை செய்வோம் என்று கூறி சர்­வ­தேச அழுத்­தங்­க­ளி­லி­ருந்து விடு­ப­டவும், சர்­வ­தேச உத­வி­களைப் பெறவும் நட­வ­டிக்கை எடுக்­கப்­பட்­டுள்­ளதே தவிர மக்­களின் நீண்­ட­காலப் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்கு தீர்­வு ­காண்­ப­தற்கு நட­வ­டிக்கை எடுக்­கப்­பட்­ட­தாக தெரி­ய­வில்லை.

குறிப்­பாக சர்­வ­தேச அழுத்­தங்­க­ளி­லி­ருந்து விடு­ப­டு­கின்ற விட­யத்தில் தேசிய அர­சாங்கம் வெற்­றி­பெற்­றுள்­ளது. ஜெனிவா மனித உரிமை பேர­வையில் இலங்கை அர­சாங்கம் வாக்­கு­றுதி அளித்த விட­யங்­களை முன்­னெ­டுப்­ப­தற்­காக மேலும் இரண்­டு­ வ­ரு­ட­கால அவ­காசம் வழங்­கப்­பட்­டுள்­ளது. இது இலங்கை அர­சாங்­கத்தைப் பொறுத்­த­வ­ரையில் கிடைத்­துள்ள மிகப்­பெ­ரிய வெற்­றி­யாகும்.

அது­மட்­டு­மன்றி தற்­போது ஐரோப்­பிய ஒன்­றி­யத்தின் ஜி.எஸ்.பி. பிளஸ் வரிச்­ச­லு­கை­யையும் இலங்கை அர­சாங்கம் பெற்­றுக்­கொண்­டுள்­ளது. இதுவும் தேசிய அர­சாங்­கத்­தினால் பெற்­றுக்­கொள்­ளப்­பட்ட மிகப்­பெ­ரிய வெற்­றி­யென்று கூறலாம். இவ்­வாறு சர்­வ­தேச அழுத்­தங்­க­ளி­லி­ருந்து விடு­பட்டு உத­வி­களைப் பெற்­றுக்­கொள்­வ­தற்கு அர­சாங்கம் நட­வ­டிக்கை எடுத்­துள்­ளதே தவிர உள்­நாட்டு மக்­களின் நீண்­ட­கால பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்­வு­காண இது­வரை உறு­தி­யான நட­வ­டிக்கை எடுக்­கப்­பட்­டுள்­ள­தாக தெரி­ய­வில்லை.

எனவே ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவும் பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்­கவும் தலைமை வகிக்கும் இரண்டு பிர­தான கட்­சி­களும் தாம் ஏன் தேசிய அர­சாங்­கத்தை அமைத்தோம் என்­பதை சிந்­தித்­துப்­பார்க்­க­வேண்­டி­யது அவ­சி­ய­மாகும். புரை­யோ­டிப்­போ­யுள்ள நீண்­ட­காலப் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்கு தீர்­வு­ காண்­ப­தற்கு இதற்குப் பின்னர் இலங்கை அர­சி­யலில் தற்­போது இருக்­கின்­றதைப் போன்­ற­தொரு சந்­தர்ப்பம் கிடைக்­குமா என்­பது கேள்­விக்­கு­றியாகும்.

இந்­நி­லையில் தேசிய அர­சாங்கம் நிறு­வப்­பட்டு இரண்டு வரு­டங்கள் கடந்து விடப்­போ­கின்ற நிலையில் அர­சாங்கம் இது­வரை எந்­த­வொரு பிரச்­சி­னைக்கும் தீர்­வு­ கா­ணாமல் இருப்­ப­தா­னது கவ­லைக்­கு­ரிய விட­ய­மாகும். மறு­புறம் முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ அர­சியல் காய்­களை மிகப்­பெ­ரிய அளவில் நகர்த்தி வரு­கிறார். அர­சாங்­கத்தை கவிழ்த்தே தீருவேன் என்று கங்­கணம் கட்­டிக்­கொண்டு அவர் செயற்­பட்டு வரு­கின்றார். இதனை அர­சாங்கம் புரிந்­து­கொண்டு அதற்­கேற்­ற­வா­றான அர­சி­யல்­காய்­களை நகர்த்­து­வ­தா­கவும் தெரி­ய­வில்லை.

இவ்­வா­றான பின்­ன­ணியில் தீர்க்­கப்­ப­டாமல் காணப்­ப­டு­கின்ற பிரச்­சி­னை­களை தீர்ப்­ப­தற்கு அர­சாங்கம் உறு­தி­யான நட­வ­டிக்­கை­களை எடுத்­த­தாக தெரி­ய­வில்லை. தீர்­வுத்­திட்டம் என்ற விட­யத்தை நோக்­கும்­போது அர­சாங்கம் எவ்­வா­றான ஆக்­க பூர்­வ­மான நட­வ­டிக்­கையை மேற்­கொண்­டுள்­ளது என்­பது கேள்­விக்­கு­றி­யாக உள்­ளது. புதிய அர­சி­ய­ல­மைப்பை உரு­வாக்­கு­வ­தாக கூறி­யுள்ள அர­சாங்கம் அதற்­காக பாரா­ளு­மன்­றத்தை அர­சி­ய­ல­மைப்பு நிர்­ண­ய­ச­பை­யாக மாற்­றி­ய­மைத்­தது.

அதன்கீழ் பிர­தான வழி­ந­டத்தல் குழுவும் ஆறு உப நிறை­வேற்­றுக்­கு­ழுக்­களும் நிய­மிக்­கப்­பட்­டன. ஆறு உப குழுக்­களும் தமது அறிக்­கை­களை சமர்ப்­பித்­துள்­ளன. ஆனால் பிர­தான வழி­ந­டத்தல் குழுவின் செயற்­பா­டுகள் இன்னும் ஸ்தம்­பித நிலை­மை­யி­லேயே காணப்­ப­டு­கின்­றன. இந்த பிர­தான வழி­ந­டத்தல் குழுவே இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்­கான தீர்வு, தேர்தல் முறை மாற்றம், மற்றும் நிறை­வேற்று அதி­காரம் கொண்ட ஜனா­தி­பதி முறை மாற்றம் என்­பன தொடர்பில் ஆராய்­கின்­றது.

ஆனால் இது­வரை தேர்தல் முறை மாற்றம் தொடர்­பிலோ நிறை­வேற்று அதி­காரம் கொண்ட ஜனா­தி­ப­தி­முறை நீக்கம் தொடர்­பிலோ, இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்கான தீர்­வுத்­திட்டம் குறித்தோ இறுதி இணக்­கப்­பா­டுகள் எட்­டப்­ப­ட­வில்லை. தேர்தல் முறை மாற்றம் மற்றும் இனப்­பி­ரச்­சினை தீர்வு தொடர்பில் பேச்­சு­வார்த்­தைகள் நடை­பெற்­றாலும் ஆக்­க­பூர்­வ­மான இணக்­கப்­பாடு எட்­டப்­ப­ட­வில்லை.

அதே­போன்று நிறை­வேற்று அதி­காரம் கொண்ட ஜனா­தி­பதி முறை மாற்றம் தொடர்­பிலும் இது­வரை எவ்­வி­த­மான இணக்­கமும் எட்­டப்­ப­ட­வில்லை. ஆனால் அர­சாங்கம் தாங்கள் புதிய அர­சி­ய­ல­மைப்பை கொண்­டு­வ­ருவோம் என்றும் சர்­வ­ஜன வாக்­கெ­டுப்­பிற்கு செல்வோம் எனவும், வாக்­கு­று­தி­களை நிறை­வேற்­றுவோம் எனவும் தொடர்ச்­சி­யாக கூறி­வ­ரு­கி­றது. எனினும் இது­வரை எந்­த­வொரு விடயம் குறித்தும் ஆக்­க­பூர்­வ­மான இணக்­கப்­பா­டுகள் எட்­டப்­ப­ட­வில்லை என்­பதே யதார்த்­த­மாகும்.

இவ்­வ­ருடம் செப்­டெம்பர் மாதத்­துடன் தேசிய அர­சாங்கம் ஏற்­ப­டுத்­தப்­பட்டு இரண்டு வரு­டங்கள் நிறை­வ­டை­யப்­போ­கின்­றன. அதன் பின்னர் தேசிய அர­சாங்­கத்தை தொடர்­வதா இல்­லையா என்­பது தொடர்பில் பேச்­சு­வார்த்தை நடத்­தப்­பட்டு தீர்­மானம் எடுக்­கப்­ப­ட­வேண்­டி­யுள்­ளது. ஆனால் இந்த இரண்டு வரு­ட­கா­லத்­திலும் அர­சாங்கம் நீண்­ட­கால பிரச்­சி­னை­களைத் தீர்ப்­பதில் வெற்­றி­கண்­ட­தாக தெரி­ய­வில்லை. இது இவ்­வா­றி­ருக்க யுத்­தத்­தினால் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் தமது பிரச்­சி­னை­க­ளுக்கு தீர்­வு­களை பெற்­றுத்­த­ரு­மாறு கோரி வடக்கு, கிழக்கில் தொடர்ந்து போராட்­டங்­களை நடத்தி வரு­கின்­றனர்.

குறிப்­பாக காணா­மல்­போன தமது உற­வு­க­ளுக்கு என்ன நடந்­தது என்­பதை வெளிப்­ப­டுத்­து­மாறு கோரி பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் தொடர்ந்து போராட்­டங்­களை நடத்தி வரு­கின்­றனர். அவர்­க­ளுக்கு அர­சாங்கம் இது­வரை எவ்­வி­த­மான ஆக்­க­பூர்­வ­மான தீர்­வை

யும் வழங்­க­வில்லை. காணாமல் போனோர் விவ­கா­ரத்தில் ஒரு திருப்­பு­மு­னை­யாக கரு­தப்­பட்ட காணாமல் போனோர் குறித்து ஆராயும் நிரந்­தர அலு­வ­லகம் இது­வரை நிறு­வப்­ப­ட­வில்லை.

இந்த அலு­வ­ல­கத்­திற்­கான சட்டம் பாரா­ளு­மன்­றத்தில் நிறை­வேற்­றப்­பட்­டுள்ள போதிலும் இது­வரை அலு­வ­ல­கத்தை நிறு­வுவ­தற்­கான நட­வ­டிக்கை முன்­னெ­டுக்­கப்­ப­டாமல் உள்­ளது. புதிய அர­சாங்கம் பத­விக்கு வந்து இரண்­டரை வருடம் கடந்­து­விட்ட நிலையில் இந்­த­வி­ட­யத்­திற்கு தீர்­வு­கா­ணப்­ப­ட­வில்லை. காணாமல் போனோரின் உற­வுகள் வேத­னை­யையும் துய­ரத்­தையும் சுமந்­து­கொண்டு தொடர்ந்து போராட்­டங்­களை நடத்தி வரு­கின்­றனர்.

ஆனால் அர­சாங்­கத்தைப் பொறுத்­த­வ­ரையில் அந்த போராட்­டங்கள் தொடர்பில் அக்­கறை கொள்­வ­தாக தெரி­ய­வில்லை. போராட்­டங்கள் வடக்கு, கிழக்கில் இடம்­பெற்று வரு­வதன் கார­ண­மாக அவ்­வாறு போராட்­டங்கள் இடம்­பெ­று­வ­தாக தென்­னி­லங்கை புரிந்­து­கொள்­வ­தி­லேயே தாமதம் காணப்­ப­டு­கின்­றதா என்ற சந்­தேகம் காணப்­ப­டு­கின்­றது. காரணம் மூன்று மாதங்­க­ளுக்கு மேலாக போராட்­டங்கள் தொடர்­கின்ற போதிலும் இந்தப் பிரச்­சி­னைக்கு ஏற்­றுக்­கொள்­ளக்­கூ­டிய தீர்­வுத்­திட்­டத்­தையோ, அதற்­கான அணு­கு­மு­றை­யையோ, வழி­மு­றை­யையோ அர­சாங்கம் முன்­வைக்­க­வில்லை.

இது இவ்­வா­றி­ருக்க காணி­களை இழந்த பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களும் தமது காணி­களைப் பெற்­றுத்­த­ரு­மாறு கோரி தொடர் போராட்­டங்­களை நடத்தி வரு­கின்­றனர். இந்தப் பிரச்­சி­னையை அர­சாங்கம் ஆரோக்­கி­ய­மான முறையில் தீர்த்­து­வைப்­ப­தாக கூறி நட­வ­டிக்­கையை ஆரம்­பத்தில் எடுத்­தி­ருந்­தாலும் காலப்­போக்கில் அவையும் மந்­த­க­தியை அடைந்­தன. பொறுத்­துக்­கொள்ள முடி­யாத கட்­டத்தில் காணி­களை இழந்த பொது­மக்கள் தற்­போது வீதியில் இறங்கி ஆர்ப்­பாட்­டத்தில் ஈடு­பட்­டுள்­ளனர்.

இந்த விட­யத்தில் காணி­களை மீள்­வ­ழங்க நட­வ­டிக்கை எடுப்­ப­தாக அர­சாங்கம் தொடர்ந்து உறு­தி­ய­ளித்து வரு­கின்ற போதி

லும் இது­வரை ஆக்­கபூர்­வ­மான நட­வ­டிக்­கைகள் எடுக்­கப்­ப­ட­வில்லை. எனினும் கடந்த அர­சாங்க காலத்­துடன் ஒப்­பி­டு­கையில் தற்­போ­தைய அர­சாங்கம் காணி விடு­விப்பு விட­யத்தில் ஓர­ளவு பொறுப்­புத்­தன்­மை­யுடன் செயற்­ப­டு­கின்­ற­மையை ஏற்­றுக்­கொண்­டா­க­வேண்டும்.

இதே­வேளை மனித உரி­மை­மீ­றல்­க­ளினால் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­க­ளுக்கு நீதியைப் பெற்­றுக்­கொ­டுப்­ப­தற்­கான பொறுப்­புக்­கூறல் செயற்­பா­டு­க­ளிலும் இது­வரை எவ்­வி­த­மான நட­வ­டிக்­கை­களும் எடுக்­கப்­ப­ட­வில்லை. அதே­போன்று சமூ­­கங்­க­ளுக்­கி­டையில் நல்­லி­ணக்­கத்தை ஏற்­ப­டுத்­து­வ­தற்­கான வேலைத்­திட்­டங்­களும் இரண்டு வரு­டங்கள் கடந்தும் உரிய முறையில் முன்­னெ­டுக்­கப்­ப­டு­வ­தாக தெரி­ய­வில்லை. மாறாக அவ்­வப்­போது சமூ­கங்­­க­ளுக்­கி­டையில் விரிசல் ஏற்­ப­டுத்தும் சம்­ப­வங்­களே ஏற்­பட்டு வரு­கின்­றன. இவ்­வாறு பார்க்­கும்­போது தேசிய அர­சாங்­கத்தை அமைக்­கும்­போது செய்­வ­தாக உறு­தி­ய­ளித்த எந்­த­வொரு வேலைத்­திட்­டமும் இது­வரை சரி­யான முறையில் முன்­னெ­டுக்­கப்­ப­டாத நிலைமை நீடிக்­கப்­ப­டு­வதை காண முடி­கி­றது.

தேசிய அர­சாங்கம் அமைக்­கப்­பட்­டதன் நோக்கம் கடந்த இரண்டு வரு­ட­கா­லத்தில் நிறை­வேற்­றப்­பட்­டதா என்று பிர­தான இரண்டு அர­சியல் கட்­சி­களும் அந்த கட்­சி­களின் தலை­மை­களும் ஆழ­மான முறையில் சிந்­தித்துப் பார்க்­க­வேண்­டி­யது அவ­சி­ய­மாகும். இல்­லா­விடின் தேசிய அர­சாங்கம் அமைக்­கப்­பட்­ட­தற்­கான நோக்­கத்தை கட்­சி­க­ளுக்கே உண­ர­மு­டி­யாமல் போய்­விடும். அந்­த­ள­விற்கு அர­சியல் காய்­ந­கர்த்­தல்கள் இடம்­பெற்­றுக்­கொண்­டி­ருக்­கின்­ற­னவே தவிர நீண்­ட­கால அடிப்­படை பிரச்­சி­னை­களைத் தீர்ப்­ப­தற்கு நட­வ­டிக்கை எடுக்­கப்­பட்­ட­தாக தெரி­ய­வில்லை. இந்த பிரச்­சி­னைகள் அனைத்­தையும் தீர்த்­து­வைப்­ப­தாக கூறிக்­கொண்டே புதிய அர­சாங்கம் பத­விக்கு வந்தது. அதனாலேயே புதிய அரசாங்கத்திற்கு தமிழ் பேசும் மக்கள் தமது முழுமையான ஆதரவை வழங்கியிருந்தனர்.

ஆனால் அவ்வாறு வாக்குறுதி அளித்துவிட்டு பதவிக்கு வந்த தேசிய அரசாங்கம் தற்போது தனது பாதையி லிருந்து தடம்மாறுகின்றதா? அல்லது திசைமாறுகின்றதா என்ற கேள்வி எழுவதை தவிர்க்க முடியாதிருக்கிறது. எனவே அரசாங்கம் இதுதொடர்பில் மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கவேண்டியது அவசி யமாகும். தேசிய அரசாங்கத்தின் இரண்டு வருடகாலம் முடியும்போது எதனை சாதித்தோம் என்ற கேள்வி எழப்போவது நிச்சயமாகும். அப்போது எந்தவொரு பிரச்சினைக்கும் தீர்வு காணப்படவில்லை என்ற விடை கிடைக்குமாயின் அது தேசிய அரசாங்கத்தின் பாரிய தோல்வியாக அமையும்.

அதுமட்டுமன்றி அரசாங்கத்திற்கு நம்பி ஆதரவளித்த மக்களுக்கும் மிகப்பெரிய தோல்வியாக அமையும். எனவே அரசாங்கம் அவசரமாக செயற்பட்டு பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதற்கு முன்வர வேண்டும். பிரச்சினைகளைத் தொடர்ந்தும் இழுத்தடித்துக்கொண்டு செல்லும் போக்கை பின்பற்றக்கூடாது. மிக விசேடமாக தேசிய அரசாங்கம் எதற்காக அமைக்கப்பட்டது என்ற கேள்வியை இரண்டு பிரதான கட்சிகளும் மீண்டும் மீண்டும் தமக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டியது மிகவும் அவசியமாக காணப்படுகின்றது.

இந்த விடயத்தில் சிவில் சமூக நிறுவனங்களும், அரசியல் சக்திகளும் தமது அழுத்தங்களை பிரயோகிப்பதற்கு முன்வரவேண்டியது அவசியமாகும். மக்கள் தமது பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படுமென தொடர்ந்தும் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றனர் என்பதை அதிகாரத்தில் இருக்கின்ற எந்த வொரு தரப்பும் மறந்துவிடக்கூடாது.

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-05-20#page-3

Categories: merge-rss

உருமாற்றம்!

Sat, 20/05/2017 - 10:20
உருமாற்றம்!

 

இலங்­கையில்  கொண்­டு­வ­ரப்­ப­ட­வுள்ள மேற்­படி பயங்­க­ர­வாத எதிர்ப்பு சட்டம் தொடர்பில் பலர் தமது அதி­ருப்­தி­க­ளையும் எதிர்ப்­பு­க­ளையும் தெரி­வித்­தி­ருப்­பது இங்கு கவ­னத்தில் கொள்­ளப்­ப­ட­வேண்­டிய விட­ய­மாகும். அந்த வகையில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்பு, மற்றும் சர்­வ­தேச  அமைப்­புகள் பல தமது அதி­ருப்­தி­களை  முன்­வைத்­துள்­ளன.

 

நடை­மு­றை­யி­லுள்ள பயங்­க­ர­வாத சட்­டத்­துக்கு மாற்­றீ­டாக புதிய பயங்­க­ர­வாத எதிர்ப்புச் சட்­ட­மொன்றை கொண்டு வரு­வ­தற்­கான ஏற்­பா­டு­களை மேற்­கொண்டு வரு­கின்ற நிலையில் வர­வி­ருக்கும் புதிய சட்­ட­மா­னது சாதா­ரண மனி­த­னொ­ரு­வனின் அடிப்­படைச் சுதந்­தி­ரத்தைக் கூட பறித்­தெ­டுத்­து­விடக் கூடிய மிக மோச­மான சட்டம் என பல தரப்­பி­னரால் சுட்­டிக்­காட்­டப்­ப­டு­கி­றது.

இலங்­கையில் தங்கள் இனத்தின் விடு­த­லைக்­காக போரா­டிய தமிழ் இளை­ஞர்­களை பயங்­க­ர­வா­திகள் என்றும் தேச­வி­ரோ­திகள் என்றும் சுட்­டிக்­காட்­டிய சட்டம் முன்னாள் ஜனா­தி­பதி ஜே.ஆர். ஜெய­வர்­தனவால் 1978 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 19 ஆம் திகதி புலிகள் தடைச் சட்­டமும் 1979 ஜூலை 20 ஆம் திகதி பயங்­க­ர­வாத தடைச் சட்­டமும் அமு­லுக்கு கொண்­டு­வ­ரப்­பட்­டது. தமிழர் பிரச்­சி­னைக்கு இரா­ணுவத் தீர்வு காண விழைந்த அர­சாங்க நட­வ­டிக்­கை­களில் ஒரு முக்­கிய முயற்­சி­யாக 1979 ஜூலையில் பாராளு­மன்­றத்தில் பயங்­க­ர­வாத தடுப்புச் சட்­டத்தை (PTA) நிறை­வேற்­றி­ய­தாகும். இப்­ப­யங்­க­ர­வாதச் தடைச் சட்டம் நிறை­வேற்­றப்­பட்­டதால் அன்­றைய நிலையில் அர­சாங்­கத்­துக்கு எதி­ராக தமிழ் இளை­ஞர்­களின் சினம் வேகம் கொண்ட நிலையில் அவர்கள் ஆயுதப் போராட்ட இயக்­கத்தின் நோக்­கத்தை அதி­க­ரித்துக் கொண்­டது. மாத்­தி­ர­மல்ல விரை­வு­ப­டுத்­தவும் முற்­பட்­டனர்.

பேரா­சி­ரியர் எஸ்.ஜே. தம்­பையா என்­பவர் ஸ்ரீலங்கா இனச்சகோ­த­ரப்­ப­டு­கொ­லை­களும் ஜன­நா­யகம் சிதைந்து போதலும் எனும் தனது நூலில் இப்­ப­யங்­க­ர­வாதத் தடைச் சட்­டத்தின் பிர­தான அம்­சங்­களை அதை­யொத்­த­தான பிரித்­தா­னிய சட்­டத்­துடன் ஒப்­பிட்டுக் காட்டியிருந்தார். அதில், இதன் முக்­கி­ய­மான அம்­சங்­க­ளான சிறை­யி­லி­ருக்­கும்­போது பொலி­ஸா­ருக்கு அளிக்கும் வாக்­கு­மூலம் ஏற்றுக் கொள்­ளக்­கூ­டிய சம்மத வாக்கு மூல­மாக அங்­கீ­க­ரிக்­கலாம். மேலும் இச்­சட்­ட­மா­னது இச்­சட்­டத்தின் கீழ் குற்­றஞ்­சாட்­டப்­பட்ட எந்த ஒரு­வ­ரதோ அல்­லது முக­வரின் அல்­லது பிர­தி­நி­தி­யி­னதோ பாது­காப்பில் அல்­லது கட்­டுப்­பாட்டில் அல்­லது உட­மையில் உள்ள ஆவ­ணங்கள் யாதா­யினும் அதை எழு­தி­யவர் அல்­லது ஆக்­கி­ய­வரை அழைக்­காமல் அவ­ருக்கு எதி­ராக வழக்கில் சான்­றாக பயன்­ப­டுத்­தப்­ப­டக்­கூடும்.

அத்­துடன் அத்­த­கைய ஆவ­ணங்­களின் உள்­ள­டக்­கத்தை அதில் குறிப்­பிட்ட சான்­றா­தா­ரங்­களைப் பொருள் கொள்­ள­மு­டியும் என்றும் இச்­சட்டம் கூறு­கி­றது. பயங்­க­ர­வாத செயலில் யாரா­வது ஒருவர் ஈடு­பட்டால் 5 முதல் 20 ஆண்­டுகள் வரை அல்­லது ஆயுள் வரை சிறைத் தண்­டனை விதிக்க இச்­சட்­டத்தில் ஏற்­பா­டுள்­ளது.

பிரித்­தா­னி­யாவில் இதே பெயரைக் கொண்ட பயங்­க­ர­வாத தடுப்பு ஐக்­கிய ராஜ்­ஜிய சட்டம் 1974 இல் ஆக்­கப்­பட்டு பின்னர் இரத்துச் செய்­யப்­பட்டு சில திருத்­தங்­க­ளுடன் 1978 இல் மீண்டும் சட்­ட­மாக்­கப்­பட்­டது. இலங்­கையில் இச்­சட்­ட­மா­னது ஐக்­கிய ராஜ்­ஜி­யத்தை விட மனித உரி­மை­களை பார­தூ­ர­மாக பாதிக்­க­வல்­லது என பேரா­சி­ரியர் தம்­பையா குறிப்­பிட்­டி­ருந்­த­துடன் வட அயர்­லாந்­தி­லுள்ள நிலை­மை­களைக் கட்­டுப்­ப­டுத்­து­வ­தற்­காக வரை­யப்­பட்ட ஐக்­கிய ராஜ்­ஜி­யத்தின் சட்­டமே இலங்­கையின் பயங்­க­ர­வாத சட்­டத்­துக்கு முன்­னு­தா­ர­ண­மென சுட்­டிக்­காட்­டி­யி­ருந்தார்.

ஐக்­கிய ராஜ்­ஜி­யமும் இச­்சட்­டத்தை நடை­மு­றைக்கு கொண்டு வரு­வ­தற்கு கார­ண­மாக இருந்­தது, வட அயர்­லாந்தில் அப்­போது காணப்­பட்ட நிலை­மை­க­ளாகும். அதே­போன்றே 1978 இல் தமிழ்ப் புலிகள் என்ற ஆயுதப் போராட்ட இயக்கம் பல்­வேறு நட­வ­டிக்­கை­களிலும் பொலிஸ் படை­யினர் மீது எதிர் தாக்­குதல் நடத்­து­வ­திலும் மற்றும் திரு­நெல்­வேலி, நீர்­வேலி, கிளி­நொச்சி ஆகிய இடங்­க­ளி­லுள்ள வங்­கிகள் கொள்ளை இடப்­பட்­டமை, இன்­னொரு உணர்ச்­சி­ம­ய­மான தாக்­குதல் என்ற வகையில் அவ்ரோ விமானம் இரத்­ம­லா­னையில் வைத்து குண்டு வைத்து தகர்க்­கப்­பட்­டமை போன்ற இன்­னோ­ரன்ன அரச விரோத செயல்­களை அடக்­கவும் கட்­டுப்­பாட்­டுக்குள் கொண்டு வரும் நோக்­கிலும் பயங்­க­ர­வாத தடைச்­சட்­டத்தை உரு­வாக்­கினார். ஜே.ஆர். ஜெய­வர்­தன அவர்கள்.

இப்­பொ­ழுது உரு­வாக்­கப்­ப­ட­வுள்ள பயங்­க­ர­வாத எதிர்ப்­புச்­சட்டம் பற்­றிய விளை­வுகள் எவ்­வாறு இருக்­கு­மென விமர்­சிக்­கப்­ப­டு­கி­ற­தென்­பதைப் பார்ப்­போ­மாயின்,

புதிய பயங்­க­ர­வாத சட்­ட­மூ­லத்தைக் கொண்­டு­வர அமைச்­ச­ர­வையில் திருத்­தங்கள் முன்­வைக்­கப்­பட்ட நிலையில் புதிய திருத்­த­மா­னது பல்­வேறு கடுந்­தன்­மை­களைக் கொண்­ட­தாக காணப்­ப­டு­வ­தாக தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பினர் உட்­பட மனித உரிமை ஆர்­வ­லர் பலர் குற்­றச்­சாட்­டு­களை முன்­வைத்­துள்­ளனர்.

1) கடந்த காலத்­தி­லி­ருந்த பயங்­க­ர­வாத தடைச் சட்­டத்தை விடவும் புதிய சட்­ட­மா­னது கடுந்­தன்மை கொண்­டது.

2) பயங்­க­ர­வாதம் என்ற பதத்தின் வரை­வி­லக்­கணம் மாற்­றப்­பட்டு அவ­சி­ய­மற்ற அனைத்­தையும் இணைத்த வகையில் பயங்­க­ர­வாதம் என்­ப­தற்­கான வரை­வி­லக்­கணம் முன்­வைக்­கப்­பட்­டுள்­ளது.

3) சாதா­ரண குற்­றங்­களை இழைத் த­வர்கள் கூட பயங்­க­ர­வாத வரை­வி­லக்­க­ணத்­துக்குள் வரக்­கூ­டிய வகையில் திருத்தம் அமைந்­துள்­ளது.

4) இவ்­வ­ரைவு சிவில் உரி­மை­களை கட்­டுப்­ப­டுத்­து­வ­தா­கவும் அரச பாது­காப்பு அமைப்­புகள் மீதான நீதித் துறையின் கட்­டுப்­பாட்­டினை குறை­வ­டைய செய்­துள்­ளது என பல்­வேறு விமர்­ச­னங்கள் புதிய வரைபின் மீது முன்­வைக்­கப்­பட்­டுள்­ளது. இதில் முத­லா­வது விடயம் பயங்­க­ர­வாதம் என்­ப­தற்கு இவ்­வ­ரைபில் கொடுக்­கப்­பட்­டுள்ள வரை­வி­லக்­கணம் தொடர்பில் சர்ச்­சைகள் உரு­வா­கி­யுள்­ளன.

முன்­மொ­ழி­யப்­பட்ட பயங்­க­ர­வா­தத்­துக்­கான வரை­வி­லக்­க­ண­மா­னது சர்­வ­தேச மட்­டத்தில் பயங்­க­ர­வாத நட­வ­டிக்­கைகள் தொடர்­பி­லான எல்­லை­க­ளுக்கு அப்பால் செல்­வ­தா­கவும் சுட்­டிக்­காட்­டப்­பட்­டுள்­ளது. இதன் கருத்து யாதெனில் சர்­வ­தேச நாடு­க­ளி­லுள்ள பயங்­க­ர­வாத சட்­டங்கள் தொடர்­பாக வரை­ய­றுக்­கப்­பட்­டி­ருக்கும் நிய­தி­க­ளுக்கு அப்பால் இலங்­கையின் வரைவில் வேண்­டு­மென்றே ஒரு­வரை சிக்­க­வைக்கும் நோக்­கிலும் பயங்­க­ர­வா­தி­யென அடை­யா­ள­மிட்டு காட்டும் வகை­யிலும் இவ்­வ­ரை­வி­லக்­கணம் அமைந்து காணப்­ப­டு­வ­தாக சுட்­டிக்­காட்­டப்­பட்­டுள்­ளது.

ஏலவே குறிப்­பிட்­ட­து­போல கடந்­த­கால பயங்­க­ர­வாத (PTA) தடைச் சட்­டத்தை விட மிக­மோ­ச­மான பரிந்­து­ரைக்கு உட்­பட்­ட­தாக புதிய பயங்­க­ர­வாத தடைச்­சட்டம் அமைந்து காணப்­ப­டு­வ­தாக கூட்­ட­மைப்பின் யாழ். மாவட்டப் பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பினர் எம்.ஏ. சுமந்­திரன் கருத்துத் தெரி­விக்­கையில் கூறி­யுள்ளார்.

கடந்­த­கால பயங்­க­ர­வாத தடைச் சட்­ட­மா­னது இலங்­கையில் கடந்த நாலு தசாப்­த­கா­லத்­துக்கு மேலாக எத்­த­கைய விளை­வு­க­ளையும் அனர்த்­தங்­க­ளையும் குறிப்­பாக தமிழ் இளை­ஞர்­க­ளுக்கு எதி­ராக உரு­வாக்­கி­யுள்­ளது என்­பதை சாதா­ர­ண­மாக அறிந்து கொள்­ளக்­கூ­டிய விட­ய­மாகும். சிறைச்­சா­லை­களில் நீண்­ட­கா­ல­மாக விடு­விக்­கப்­ப­டா­மலும் விசா­ரணை செய்­யப்­ப­டா­மலும் உள்ள தமிழ் இளை­ஞர்­களை விடு­விக்கும் விட­யத்தில் நட­வ­டிக்கை விரை­வில் எடுக்­கப்­படும். உடன் மேற்­கொள்­ளப்­படும் என இலங்கை அர­சாங்கம் கூறி வந்த போதிலும் இது­வரை அவர்களை விடு­தலை செய்­வ­தற்கோ பொது மன்­னிப்பு வழங்­கு­வ­தற்கோ முடி­யாமல் இருப்­ப­தற்கு காரணம் பயங்­க­ர­வாத தடைச் சட்­ட­மாகும்.

பயங்­க­ர­வாத தடைச் சட்­டத்தை வாபஸ் பெறு­கி­றோ­மென இலங்கை அர­சாங்கம் சர்­வ­தே­சத்­துக்கு பல்­வேறு தட­வைகள் உறு­தி­ய­ளித்­தி­ருந்த போதும் இச்­சட்­டத்தை அது வாபஸ் பெற­வில்லை. கற்றுக் கொண்ட பாடங்கள் நல்­லி­ணக்க ஆணைக்­கு­ழுவின் அறிக்­கையில் (2011) பயங்­க­ர­வாத தடுப்புச் சட்­டத்தின் கீழ் கைதானோர் தடுத்து வைக்­கப்­பட்­டி­ருப்போர் தொடர்­பாக சுயா­தீன ஆலோ­சனைக் குழுவை நிய­மித்து குற்­ற­வியல் சட்­டத்தின் கீழ் தவறு இழைத்­து­விட்­டார்கள். என்­ப­தற்­கான ஆதா­ரங்கள் இருப்பின் குற்றப் பத்திரங்­களை தாக்கல் செய்­வ­தற்கும் அவ்­வாறு எதுவும் இல்­லாத பட்­சத்தில் விடு­விப்­ப­தற்கும் தீர்க்­க­மான முடிவை எடுப்­பது அவ­சி­ய­மா­னது என ஆணைக்­குழு வலி­யு­றுத்­தி­யி­ருந்த போதும் இவ்­வ­றிக்கை வெளி­வந்து ஆறு வரு­டங்கள் கடந்து விட்ட நிலை­யிலும் கூட இது­வரை எது­வித பரி­கா­ரங்கள் காணப்­ப­ட­வில்லை. வெறு­ம­னவே பயங்­க­ர­வாத தடுப்புச் சட்டம் என்ற கோதாவில் நீண்­ட­கா­ல­மாக நூற்­றுக்­க­ணக்­கான தமிழ் இளை­ஞர்கள் சிறையில் வாடு­வதைப் பார்க்­கின்றோம்.

இதே­போன்றே 2014 ஆம் ஆண்­ட­ளவில் முன்னாள் மனித உரிமை ஆணை­யாளர் நாயகம் நவ­நீ­தம்­பிள்­ளை­ய­வர்கள் தான் சமர்ப்­பித்­துள்ள அறிக்­கையில் பயங்­க­ர­வாத தடுப்புச் சட்­டத்­தையும் தன்­னிச்­சை­யான தடுப்புக் காவல்­களை அனு­ம­திக்கும் அதன் கீழான ஒழுங்கு விதி­க­ளையும் இரத்து செய்­யு­மாறு வலி­யு­றுத்­தி­யி­ருந்தார்.

ஐக்­கிய நாடுகள் மனித உரிமைப் பேரவை 2012 ஆம் ஆண்­டி­லி­ருந்து இவ்­வி­டயம் தொடர்பில் பயங்­க­ர­வாத தடைச்­சட்டம் நீக்­கப்­பட வேண்­டு­மென்ற கருத்தை வலி­யு­றுத்­தி­வந்த நிலை­யிலும் இலங்­கைக்கு விஜயம் செய்து அறிக்­கை­களை சமர்ப்­பித்­தி­ருந்த விசேட நிபுணர் குழுக்­களும் பயங்­க­ர­வாத தடைச்­சட்டம் நீக்­கப்­ப­ட­வேண்டும் என்ற விட­யத்தை அடிக்­கடி வலி­யு­றுத்தி வந்­தி­ருக்­கின்­றன. அத்­துடன் 2015, 2016 ஆகிய ஆண்­டு­களில் நடை­பெற்ற மனித உரிமைப் பேர­வையில் இலங்கை அர­சாங்­கத்தின் சார்பில் உரை­யாற்­றி­யி­ருந்த வெளி­வி­வ­கார அமைச்சர் மங்­கள சம­ர­வீரவும் நடை­மு­றை­யி­லுள்ள பயங்­க­ர­வாத தடைச்­சட்டம் நீக்­கப்­படும் என்ற வாக்­கு­று­தி­களை நல்­கி­யி­ருந்தார்.

இந்­நி­லை­யி­லேயே தற்­பொ­ழுது அர­சாங்கம் நடை­மு­றையில் இருக்­கின்ற பயங்­க­ர­வாத தடைச்­சட்­டத்தை நீக்கி விட்டு புதிய பயங்­க­ர­வாத எதிர்ப்பு சட்­டத்தை கொண்­டு­வ­ரு­வ­தற்கு முயற்­சி­களை மேற்­கொண்­டு­வ­ரு­கின்­றது.

கடந்த ஏப்ரல் மாதம் அளவில் (2017 ஏப்ரல்) பயங்­க­ர­வாத எதிர்ப்பு சட்டம் தொடர்­பான திருத்தம் அமைச்­ச­ர­வையில் அங்­கீ­க­ரிக்­கப்­பட்­டது. இந்த சட்டம் தொடர்­பாக கருத்துத் தெரி­வித்த அமைச்­ச­ரவைப் பேச்­சாளர் ராஜித சேனா­ரத்ன மேற்­படி சட்­ட­மா­னது சர்­வ­தேச தரங்­க­ளுக்கு அமைய உரு­வாக்­கப்­பட்­டுள்­ளது. ஐரோப்­பிய ஒன்­றியம் இச்­சட்­டத்­துக்கு இணக்கம் தெரி­வித்­த­தா­கவும் கூறி­யி­ருந்தார். மேலும் குறிப்­பி­டு­கையில் இன்னும் சட்­ட­மூலம் தயா­ரிக்­கப்­ப­ட­வில்லை. அதற்­கான கொள்கை திட்டம் மட்டும் உரு­வாக்­கப்­பட்­டது என்றும் அவர் தெரி­வித்­தி­ருந்தார்.

இலங்­கையில் கொண்­டு­வ­ரப்­ப­ட­வுள்ள மேற்­படி பயங்­க­ர­வாத எதிர்ப்பு சட்டம் தொடர்பில் பலர் தமது அதி­ருப்­தி­க­ளையும் எதிர்ப்­பு­க­ளையும் தெரி­வித்­தி­ருப்­பது இங்கு கவ­னத்தில் கொள்­ளப்­ப­ட­வேண்­டிய விட­ய­மாகும். அந்த வகையில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்பு மற்றும் சர்­வ­தேச அமைப்­புகள் பல தமது அதி­ருப்­தி­களை முன்­வைத்­துள்­ளன.

இவ்­வ­கையில் இலங்­கையின் பிர­தான எதிர்க்­கட்­சி­யான தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்பு சார்ந்த பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பினர் சுமந்­திரன், கருத்துத் தெரி­விக்­கையில்; பயங்­க­ர­வாத தடைச்­சட்­டத்­துக்கு மாற்­றீ­டாக கொண்­டு­வ­ரப்­ப­ட­வுள்ள சட்­டத்­தி­ருத்­தங்கள் மிகவும் மோச­மா­ன­தா­கவும் மக்­களின் அடிப்­படைச் சுதந்­தி­ரத்தை அடக்கி ஒடுக்கும் வகை­யிலும் அமைந்­துள்­ள­தென்றும் முன்­மொ­ழி­யப்­பட்­டுள்ள இவ்­வ­ரைபு சந்­தேக நபர் ஒருவர் கைது செய்­யப்­பட்ட பின்னர் நீதி­பதி முன்­னி­லையில் ஆஜர்­ப­டுத்­தப்­பட்­டாலும் நீதி­பதி நிறை­வேற்று அங்கத்தில் ஒரு பகு­தி­யாக இருக்கும் படிக்­கான அர­சியல் யாப்­புக்கு எதி­ரான நீதித்­து­றையின் தனித்­து­வத்தை இல்­லாமல் செய்­வ­தற்கு உத­வி­யாக இருக்­கின்­றது.

சித்­தி­ர­வ­தை­யினைத் தடுப்­ப­தற்­கான பாது­காப்­பான முக்­கி­ய­மான அம்­சங்­களில் ஒன்­றான வாக்­கு­மூ­லங்­களை இல்­லா­தொ­ழித்தல் போன்­றவை ஆரம்­பத்தில் உறு­தி­ய­ளிக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தாலும் பின்னர் அவை மாற்­றப்­பட்­டுள்­ளன. இச்­சட்­ட­மா­னது பயங்­க­ர­வா­தத்­தோடு எவ்­வ­கை­யிலும் தொடர்­பில்­லா­த­வர்­களின் உரி­மை­களை பாரி­ய­ளவில் மீறு­வ­தற்கு அங்­கீ­காரம் வழங்­கி­யுள்­ளது என சுமந்­திரன் குறிப்­பிட்­டி­ருந்தார்.

இலங்­கையில் கொண்­டு­வ­ரப்­ப­ட­வுள்ள பயங்­க­ர­வாத எதிர்ப்புச் சட்டம் தொடர்­பாக அனைத்­து­லக மற்றும் ஆபி­ரிக்க தொடர்­பு­பட்ட சட்­டத்­திற்­கான பிரிட்­டோ­ரியா நிறு­வனம் மனித உரி­மை­க­ளுக்­கான நிறு­வகம் ஆகிய இரு அமைப்­பு­களும் இணைந்து இலங்­கையின் பயங்­க­ர­வாத எதிர்ப்புச் சட்டம் தொடர்­பாக அண்­மையில் முன்­வைக்­கப்­பட்ட முன்­மொ­ழி­வுகள் தொடர்­பாக கூட்­ட­றிக்­கை­யொன்றை வெளி­யிட்­டுள்­ளன.

அவ்­வ­றிக்­கையில் அவர்கள் சுட்­டிக்­காட்­டி­யி­ருப்­ப­தா­வது;

2016 ஆம் ஆண்டில் பயங்­க­ர­வாத எதிர்ப்பு சட்டம் தொடர்­பாக முன்­வைக்­கப்­பட்ட சட்ட வரை­பா­னது புதிய உள்­ள­டக்­கத்தைக் கொண்­டி­ருக்­கின்­ற­போதும் இலங்­கையில் ஏற்­றுக்­கொள்­ளப்­பட்­டுள்ள அனைத்­து­லக மனித உரி­மைகள் நிய­மங்­க­ளுக்கும் விதி­க­ளுக்கும் முர­ணாக அமைந்­துள்­ளது. இந்த பரிந்­து­ரைகள் வெளிப்­ப­டைத்­தன்­மை­யற்ற மூடி­ம­றைப்­பு­க­ளா­க­வே­யுள்­ளன. பயங்­க­ர­வாத எதிர்ப்பு தடைச்­சட்­ட­மா­னது மனித உரி­மைகள் சட்­டத்­துக்கு ஏற்ப மாற்­றப்­பட வேண்டும். இச்­சட்­ட­மூ­ல­மா­னது 2017 ஏப்ரல் 6 ஆம் திக­தி­ய­ளவில் (06.04.2017) இணை­யத்தில் வெளி­யி­டப்­பட்­டுள்­ளது.

இச்­சட்ட மூல­மா­னது அனைத்­து­லக மனித உரிமை விதி­மு­றை­களைக் கருத்தில் கொள்­ளத்­த­வ­றி­ய­தாக இலங்­கை­யி­லுள்ள சட்ட அறி­ஞர்கள் மற்றும் மனித உரிமை ஆர்­வ­லர்கள் கடும் விமர்­ச­னங்­களை முன்­வைத்­துள்­ளனர்.

இச்­சட்­ட­மா­னது தனிப்­பட்ட ரீதி­யாக தயா­ரிக்­கப்­பட்­டி­ருப்­ப­துடன் இது தொடர்­பாக பொது­மக்­க­ளுடன் ஆலோ­சனை பெறப்­ப­ட­வில்லை. இது ஜன­நா­யக தன்­மை­யற்ற செயற்­பாடு ஆகு­மென இவ்­வ­றிக்­கையைத் தயா­ரித்த பேரா­சி­ரியர் கிறிஸ்ரோப் கெயின்ஸ் மற்றும் ரொபி­பிஷர் ஆகிய இரு­வரும் கருத்துத் தெரி­வித்­துள்­ளனர்.

இலங்­கையில் பிரித்­தா­னி­யர்­களின் ஆட்சி நில­விய காலத்தில் தேசியக் கிளர்ச்­சி­யா­ளர்கள் அல்­லது சுதந்­திர வீரர்கள் தொடர்பில் அடக்­கி­யா­ளு­வ­தற்கு உரு­வாக்­கப்­பட்ட சட்­டங்கள் அதன் பின்னே 1971 ஆம் ஆண்டு சேகு­வரா புரட்­சி­யா­ளர்கள் என்ற வகையில் கிளர்ச்­சி­யா­ளர்­களை அடக்­கு­வ­தற்­காக சாதா­ரண குற்­ற­வியல் சட்­டங்­களே பயன்­ப­டுத்­தப்­பட்­டன. இக்­கி­ளர்ச்சி நடை­பெற்ற கால­கட்­டத்தில் சுமார் 25000 சிங்கள இளைஞர்களும் யுவதிகளும் கொல்லப்பட்டார்கள் என உத்தியோகப்பற்றற்ற செய்திகள் தெரிவித்திருந்தன.

ஆனால் 1978 –1979 ஆம் ஆண்டுகளில் கொண்டுவரப்பட்ட பயங்கரவாத சட்டமானது (PTA) தமிழ் இளைஞர்களின் விடுதலை வேட்கையை அடக்குவதற்காக உலகப் பயங்கரவாத தடைச்சட்டங்களையெல்லாம் தேடியெடுத்து ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனவால் உருவாக்கப்பட்டதே நடைமுறையிலுள்ள பயங்கரவாத தடைச்சட்டமாகும்.

இப்பயங்கரவாத சட்டமே புதிய வடிவில் பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டமாக தற்பொழுது உருமாற்றம் பெற்றுவருகின்ற நிலையில் கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை வவுனியாவில் நடைபெற்ற ஊடக சந்திப்பொன்றில் ரெலோ அமைப்பினர் புதிய பயங்கரவாத எதிர்ப்பு சட்டம் தொடர்பில் பின்வரும் விடயங்களைத் தெரிவித்திருந்தனர். இம்மசோதா சட்ட மாக்கப்படுமானால் தற்போது நடைமுறையிலுள்ள பயங்கரவாத சட்டத்தைவிட மோசமான ஏற்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளது. இச்சட்டத்தை தமிழ் மக்கள் மாத்திரமல்ல முழு இலங்கைத்தீவும் எதிர் கொள்ள வேண்டிவரும்.

தோற்கடிக்கப்பட்டதாக கூறப்படும் பயங் கரவாதத்தை எதிர்ப்பதற்கு எதற்காக இவ்வாறான சட்டமூலம் தேவைப்படுகிறது. இலங்கை அரசுக்கு சிறுபான்மை மக்களாகிய தமிழ் மக்களும் முஸ்லிம் மக்களும் தங்க ளுடைய உரிமைகளையும் கோரிக்கைக ளையும் வலியுறுத்த முயற்சிக்கின்றபோது அவர்களுக்கு எதிராக இச்சட்டம் பாவிக்கப் படும்.

ஆகவே இச்சட்டமூலம் அனைத்து தரப்பினராலும் எதிர்க்கப்பட வேண்டிய சட்டமாகும். ஜனநாயகத்தை நேசிக்கின்ற ஒவ்வொருவரும் இதுபற்றி கவனம் செலுத்த வேண்டும். இந்நாட்டிலுள்ள அரசியல் கட்சிகள் எவையாக இருந்தாலும் ஜனநாயகத்தை மதிக்கின்ற ஒவ்வொரு கட்சியும் இச்சட்டத்தை எதிர்க்கும் தார்மீகப் பொறுப்புக்கொண்டவை. எனவே பயங்கரவாத எதிர்ப்பு சட்டத்திற்கு அனைத்து கட்சிகளும் எதிர்க்க அணிதிரள வேண்டுமென தமிழீழ விடுதலை இயக்கம் அழைப்பு விடுத்துள்ளது. 

திரு­மலை நவம்

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-05-20#page-2

Categories: merge-rss

அதிகரிக்கும் நெருக்கடி

Sat, 20/05/2017 - 09:25
அதிகரிக்கும் நெருக்கடி

 

பொது­மக்­க­ளு­டைய  காணி­களை உள்­ள­டக்­கிய கேப்­பாப்­புலவு கிரா­மத்­தையும், அதனைச் சூழ்ந்த பிர­தே­சத்­தையும் அடாத்­தாகக் கைப்­பற்றி நிலை­கொண்­டுள்ள இரா­ணு­வத்­தினர் அங்­கி­ருந்து வெளி­யே­று­வ­தற்கு கால அவ­காசம், பெருந்­தொகை நிதி என்­பன தேவை என நிபந்­த­னைகள் விதிப்­பது வேடிக்­கை­யாக இருக்­கின்­றது. 

நாட்டில் யுத்த மோதல்கள் கிடை­யாது. தேசிய பாது­காப்­புக்கு நெருக்­க­டி­யான நிலை­மைகள் இருக்­கின்­றன. நெருக்­க­டி­யான சூழல் நில­வு­கின்­றது என்றும் சொல்­வ­தற்­கில்லை. இந்த நிலையில் யுத்தம் முடி­வுக்கு வந்­ததன் பின்னர் வரு­டந்­தோறும் தேசிய பாது­காப்­புக்­காக அதிக அள­வி­லான நிதி வரவு செலவுத் திட்­டத்தின் ஊடாக ஒதுக்­கப்­ப­டு­கின்­றது. யுத்த காலத்தைப் போலவே இரா­ணு­வத்தின் நலன்­க­ளுக்கே நாட்டில் முக்­கி­யத்­துவம் அளிக்­கப்­ப­டு­கின்­றது. 

 

யுத்தம் முடி­வ­டைந்து எட்டு வரு­டங்கள் நிறை­வ­டைந்­துள்ள போதிலும், சிறு­பான்­மை­யி­ன­ரா­கிய தமிழ் மக்­களின் மனித உரிமை நிலை­மை­களில் எதிர்­பார்க்­கப்­பட்ட முன்­னேற்றம் ஏற்­ப­ட­வில்லை. அவர்கள் எதிர்­நோக்­கி­யுள்ள பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காணப்­ப­ட­வு­மில்லை. இது குறித்து சர்­வ­தேச மன்­னிப்புச் சபை, சர்­வ­தேச நெருக்­க­டிகள் குழு மற்றும் உண்­மைக்கும் நீதிக்­கு­மான சர்­வ­தேச திட்டம் ஆகிய அமைப்­புக்கள் கவ­லையும் கரி­ச­னையும் வெளி­யிட்­டி­ருக்­கின்­றன.

யுத்தம் முடி­வ­டைந்­த­தை­ய­டுத்து, யுத்த மோதல்கள் இடம்­பெற்ற பிர­தே­சங்­களில் இருந்து இரா­ணு­வத்­தினர் கணி­ச­மான அளவில் அகற்­றப்­பட்­டி­ருக்க வேண்டும். ஆனால் அது நடை­பெ­ற­வில்லை. நாட்டில் பயங்­க­ர­வாதம் நில­விய கார­ணத்­தி­னா­லேயே யுத்தம் ஒன்று ஏற்­பட்­டி­ருந்­த­தாக அரச தரப்பில் காரணம் கூறப்­ப­டு­கின்­றது. அதே­வேளை 2009 ஆம் ஆண்டு யுத்தம் முடி­வுக்குக் கொண்டு வரப்­பட்­ட­தை­ய­டுத்து, பயங்­க­ர­வாதம் இல்­லாமல் செய்­யப்­பட்­டது. பயங்­க­ர­வா­தி­க­ளாக அரச தரப்­பி­னரால் வேண்­டு­மென்றே அடை­யாளம் காட்­டப்­பட்ட விடு­த­லைப்­பு­லிகள் அமைப்பு இல்­லா­தொ­ழிக்­கப்­பட்­டது.

இறுதி யுத்­தத்­தின்­போது விடு­த­லைப்­பு­லி­களின் தலைவர் வேலுப்­பிள்ளை பிர­பா­கரன் உள்­ளிட்ட முக்­கிய தலை­வர்கள் அழிக்­கப்­பட்­டார்கள். பல முக்­கிய தலை­வர்கள் கைது செய்­யப்­பட்­டதன் ஊடா­கவும், அர­சாங்­கத்தின் வேண்­டு­கோளை ஏற்று இரா­ணு­வத்­தி­ன­ரிடம் சர­ண­டைந்­ததன் கார­ண­மா­கவும் இரா­ணு­வத்­தி­னரின் பொறுப்பில் ஏற்­கப்­பட்டு அவர்­களில் பலர் இன்று காணாமல் ஆக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றார்கள். சிலர் கொல்­லப்­பட்­ட­தாகத் தக­வல்கள் வெளி­யா­கி­யி­ருக்­கின்­றன.

நாட்டில் யுத்தம் உருவாவதற்கு, விடு­த­லைப்­பு­லி­களே கார­ண­மாக இருந்­த­தாக சிங்­கள பேரின அர­சியல் தலை­வர்கள் கூறு­கின்­றனர். ஆனால், தமிழ் மக்­க­ளின் அர­சியல் உரி­மை­க­ளுக்­காக நடத்­தப்­பட்ட பேச்­சு­வார்த்­தைகள், தொடர்ச்­சி­யாகத் தோல்­வியைச் சந்­தித்­த­தை­ய­டுத்து, முன்­னெ­டுக்­கப்­பட்ட சாத்­வீகப் போராட்­டங்கள் ஆயுத முனையில் அடக்­கப்­பட்­டதன் கார­ண­மா­கவே அர­சுக்கு எதி­ரான ஆயுதப் போராட்டம் தலை­தூக்­கி­யது.

அந்த ஆயுதப் போராட்­டத்­தையும் பேச்­சு­வார்த்­தை­களின் மூலம் முடி­வுக்குக் கொண்டு வரு­வ­தற்­கு­ரிய முறை­யான இரா­ஜ­தந்­திர நகர்­வு­களைத் திசை­தி­ருப்பி, தமிழ் மக்­களின் அர­சியல் உரிமைப் போராட்­டத்தை உல­கத்­திற்குப் பயங்­க­ர­வா­த­மாகத் திரித்­துக்­காட்டி, இரா­ணுவ நட­வ­டிக்­கை­க­ளுக்கு சர்­வ­தேச நாடு­களின் துணையைப் பெற்­றதன் ஊடா­கவே யுத்­தத்தை அர­சாங்கம் முடி­வுக்குக் கொண்டு வந்­தது.

அந்த யுத்தச் செயற்­பா­டு­களில் மனித உரி­மைகள் மீறப்­பட்­டி­ருந்­தன. சர்­வ­தேச மனி­தா­பி­மான சட்ட நடை­மு­றைகள் புறக்­க­ணிக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தன. எந்த வகை­யி­லா­வது விடு­த­லைப்­பு­லி­களை ஒழித்துக் கட்­டி­விட வேண்டும் என்று கங்­கணம் கட்­டிய ரீதி­யி­லேயே யுத்தச் செயற்­பா­டுகள் முன்­னெ­டுக்­கப்­பட்டு யுத்தம் முடி­வுக்குக் கொண்டு வரப்­பட்­டது.

யுத்­தத்தை முடி­வுக்குக் கொண்டு வந்­ததன் பின்­ன­ரும்­கூட, நாக­ரி­க­மான அர­சியல் முன்­னெ­டுப்­புக்­களை மேற்­கொண்டு, பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­ப­தற்­கான முயற்­சிகள் மேற்­கொள்­ளப்­ப­ட­வில்லை.

நீண்­ட­தொரு யுத்­தத்தின் பின்னர் அர்த்­த­முள்ள வகையில் முன்­னெ­டுக்­கப்­பட்­டி­ருக்க வேண்­டிய நல்­லி­ணக்க முயற்­சிகள், வெறும் கண்­து­டைப்பு நட­வ­டிக்­கை­க­ளா­கவே மேற்­கொள்­ளப்­பட்­டி­ருந்­தன. யுத்­த­மோ­தல்­களில் சிக்கி மோச­மாகப் பாதிக்­கப்­பட்டு, இடை­ய­றாத இடப்­பெ­யர்­வு­களைச் சந்­தித்து அவ­ல­முற்­றி­ருந்த அப்­பாவிப் பொது­மக்­களை மேலும் மேலும் இரா­ணுவ நெருக்­கு­வா­ரத்­திற்கு உட்­ப­டுத்தி அவர்­க­ளுக்குப் பல்­வேறு நெருக்­க­டி­களைக் கொடுப்­ப­தி­லேயே யுத்­தத்தை முடி­வுக்குக் கொண்டு வந்த அர­சாங்கம் தீவிர கவனம் செலுத்­தி­யி­ருந்­தது.

யுத்­தத்தில் அடைந்த வெற்­றியைத் தனது அர­சியல் முத­லீ­டாகப் பயன்­ப­டுத்­திய முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ யுத்தத்தில் பாதிக்­கப்­பட்ட தமிழ் மக்­க­ளுக்கு சம உரி­மை­களை வழங்கி நாட்டை முன்­னேற்­றப்­பா­தையில் இட்டுச் செல்­வ­தற்குத் தவ­றி­யி­ருந்­தார்.

இந்தத் தவற்றைச் சரி­செய்­வ­தாகக் கூறி, ஜன­நா­ய­கத்தை நிலை­நாட்டப் போவ­தாக உறு­தி­ய­ளித்து, ஆட்சி அதி­கா­ரத்தைக் கைப்­பற்­றிய மைத்­திரி –- ரணில் அர­சாங்­கமும் மனித உரி­மைகள் நிலை­மையை மேம்­ப­டுத்­து­வ­திலும் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­ப­திலும் போதிய ஈடு­பாட்டைக் காட்­ட­வில்லை. இது தொடர்பில் பாதிக்கப்­பட்ட மக்கள் தரப்பில் இருந்து நேர­டி­யா­கவே குற்­றச்­சாட்­டுக்கள் முன்­வைக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றன.

இந்தக் குற்­றச்­சாட்­டுக்­களை உறு­தி­ப்ப­டுத்தும் வகையில், சர்­வ­தேச நெருக்­க­டிகள் குழு விடுத்­துள்ள அறிக்­கையில் விட­யங்கள் சுட்­டிக்­காட்­டப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றன. அதே­வேளை, உண்­மைக்கும் நீதிக்­கு­மான சர்­வ­தேச திட்­டத்தின் பணிப்­பாளர் யஸ்மின் சூக்கா முள்­ளி­வாய்க்கால் நினை­வேந்தல் செயற்­பா­டுகள் தொடர்பில் முல்­லைத்­தீவு பொலி­ஸா­ரினால் மேற்­கொள்­ளப்­பட்­டுள்ள தடை நட­வ­டிக்கை குறித்து விடுத்­துள்ள அறிக்­கையும் மனித உரி­மைகள் இந்த ஆட்­சி­யிலும் மீறப்­ப­டு­வதை சுட்­டிக்­காட்­டி­யி­ருக்­கின்­றது.

நெருக்­க­டிகள் அதி­க­ரிக்­கின்­ற­னவே தவிர பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்­வில்லை 

யுத்­தத்­திற்குப் பின்­ன­ரான காலப்­ப­கு­தியில் மீள்­கட்­ட­மைப்­புக்­கான பல்­வேறு நட­வ­டிக்­கை­களை அர­சாங்கம் முன்­னெ­டுத்­தி­ருக்­கின்­றது. அதனை எவரும் மறுப்­ப­தற்­கில்லை. ஆனால் அந்த நட­வ­டிக்­கைகள் தொடர் செயற்­பா­டாக பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­க­ளுக்கும் யுத்த மோதல்கள் இடம்­பெற்ற பிர­தே­சங்­க­ளுக்கும் நீடித்து நிலைத்து நிற்­கின்ற வகை­யி­லான செயற்­பா­டு­க­ளாக அமை­ய­வில்லை என பல­ராலும் சுட்­டிக்­காட்­டப்­பட்டு வந்­துள்­ளது.

யுத்த மோதல்கள் இடம்­பெற்ற பிர­தே­சங்­களில் சிவில் நிர்­வாக நட­வ­டிக்­கை­க­ளிலும், பொது­மக்­க­ளுக்­கான மறு­வாழ்வு நட­வ­டிக்­கை­க­ளிலும் இரா­ணு­வத்தின் தலை­யீடு தொடர்ந்த வண்­ணமே உள்­ளது. யுத்தம் முடி­வுக்கு வந்­த­தை­ய­டுத்து, படிப்­ப­டி­யாக இரா­ணு­வத்தின் எண்­ணிக்­கையைக் குறைத்­தி­ருக்க வேண்டும். படை முகாம்­களின் எண்­ணிக்­கையும் குறைக்­கப்­பட்­டி­ருக்க வேண்டும். இந்த இரண்டு நட­வ­டிக்­கை­க­ளுமே பாதிக்­கப்­பட்ட பொது­மக்­களின் நலன்­களைக் கருத்­திற்­கொண்ட வகையில் முன்­னெ­டுக்­கப்­ப­ட­வில்லை.

இரா­ணுவ முகாம்கள் குறைக்­கப்­பட்­டுள்­ள­தாக அர­சாங்­கமும், இரா­ணு­வமும் கூறு­கின்ற போதிலும், ஓரி­டத்தில் இருந்து மற்றோர் இடத்­திற்கு அவைகள் மாற்­றப்­பட்­டி­ருக்­கின்­ற­னவே தவிர, சம்­பந்­தப்­பட்ட பிர­தே­சத்தில் இருந்து இரா­ணு­வமும், இரா­ணுவ முகாம்­களும் முற்­றாக அகற்­றப்­ப­ட­வில்லை.

இதனால் மக்கள் வீதி­களில் இறங்கி இரா­ணுவ பிர­சன்­னத்­திற்கு எதி­ராகக் குரல் கொடுக்­கவும் போரா­டவும் நேர்ந்­தி­ருக்­கின்­றது. அர­சாங்கம் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­ப­தற்­கு­ரிய நட­வ­டிக்­கை­களை எடுக்கும் என்ற நம்­பிக்­கையை அந்த மக்கள் இழந்­துள்­ளார்கள். அர­சாங்கம் தம்மை ஏமாற்றி காலத்தைக் கடத்­து­வதில் ஈடு­பட்­டி­ருக்­கின்­றது என்று அவர்கள் உணரத் தலைப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றார்கள். இது கழுதை தேய்ந்து கட்­டெ­றும்­பா­கிய நிலையை ஒத்­த­தாகத் தோற்றம் தரு­கின்­றது. இதனை சர்­வ­தேச நெருக்­க­டிகள் குழு தனது அறிக்­கையில் தெளி­வு­ப­டுத்­தி­யி­ருக்­கின்­றது.

வேடிக்­கை­யான நிலைமை

முள்­ளி­வாய்க்கால் நினை­வேந்­தலில் கலந்து கொண்டு இறுதி யுத்­தத்­தின்­போது படு­கொலை செய்­யப்­பட்­ட­வர்­களை நினை­வு­கூர்ந்து தீப­மேற்றி அஞ்­சலி செலுத்­திய பின்னர், காணி உரி­மைக்­கான போராட்டம் நடை­பெறும் இடத்­திற்குச் சென்று போராட்­டத்தில் ஈடு­பட்­டி­ருப்­ப­வர்­களை எதிர்க்­கட்சித் தலை­வரும், தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் தலை­வ­ரு­மா­கிய இரா.சம்­பந்தன் சந்­தித்துப் பேச்­சுக்கள் நடத்­தி­யி­ருக்­கின்றார். அந்தச் சந்­திப்­பை­ய­டுத்து அவர் கேப்­பாப்­பு­லவு இரா­ணுவ முகாம் பொறுப்­ப­தி­கா­ரி­யான பெர்­னாண்­டோ­வையும் சந்­தித்து காணிகள் விடு­விப்­பது தொடர்­பாக பேச்­சுக்கள் நடத்­தி­ய­தாக அவர் தெரி­வித்­துள்ளார்.

கேப்­பாப்­பு­லவில் 432 ஏக்கர் காணியை ஒரு மாதத்­திற்குள் விடு­விப்­ப­தா­கவும், இன்­னு­மொரு 111ஏக்கர் காணியை விடு­விப்­ப­தற்கு ஆறு மாத கால அவ­காசம் தேவை என இரா­ணு­வத்தின் தரப்பில் தம்­மிடம் தெரி­விக்­கப்­பட்­டி­ருப்­ப­தா­கவும் அவர் கூறி­யுள்­ள­தாகத் தக­வல்கள் வெளி­யா­கி­யி­ருக்­கின்­றன.

இந்த 432 ஏக்கர் காணியில் 243 ஏக்கர் காணி உட­ன­டி­யாக விடு­விப்­ப­தற்­கு­ரிய சூழல் காணப்­ப­டு­வ­தா­கவும், மிஞ்­சிய 189 ஏக்கர் காணியை விடுவிப்பதற்கு ஒரு மாதம் கால அவ­காசம் தேவை என இரா­ணுவம் தெரி­வித்­தி­ருப்­ப­தாக அவர் கூறி­யுள்ளார். இதை­விட 111 ஏக்கர் காணியை விடுவிப்பதற்கு 6 மாதங்கள் ஆகும் என்றும், அதற்கு 100 மில்­லியன் ரூபா நிதி தேவைப்­ப­டு­வ­தா­கவும் இரா­ணுவ தரப்பில் தெரி­விக்­கப்­பட்­டி­ருப்­ப­தாகத் தக­வல்கள் வெளி­யா­கி­யி­ருக்­கின்­றன.

அது மட்­டு­மல்­லாமல் இரா­ணு­வத்­தி­ன­ரு­டைய முக்­கிய முகாம் கட்­டி­டங்கள் அமைந்­துள்ளதாக தெரி­விக்­கப்­ப­டு­கின்ற 70 ஏக்கர் காணியை விடுவிப்பதற்கு இரா­ணுவம் தயா­ராக இல்லை என தெரி­வித்­துள்ள இரா.சம்­பந்தன், இந்தக் காணியை விடு­வ­தாக இருந்தால் இரா­ணு­வத்­திற்கு 400 மில்­லியன் ரூபா நிதி தேவைப்­ப­டு­வ­தாக இரா­ணு­வத்­தினர் தனி­னிடம் தெரி­வித்­த­தாக கூறி­யி­ருப்­ப­தா­கவும் தக­வல்கள் வெளி­யா­கி­யி­ருக்­கின்­றன. பொது­மக்­க­ளு­டைய காணி­களை உள்­ள­டக்­கிய கேப்­பாப்­புலவு கிரா­மத்­தையும், அதனைச் சூழ்ந்த பிர­தே­சத்­தையும் அடாத்­தாகக் கைப்­பற்றி நிலை­கொண்­டுள்ள இரா­ணு­வத்­தினர் அங்­கி­ருந்து வெளி­யே­று­வ­தற்கு கால அவ­காசம், பெருந்­தொகை நிதி என்­பன தேவை என நிபந்­த­னைகள் விதிப்­பது வேடிக்­கை­யாக இருக்­கின்­றது.

நாட்டில் யுத்த மோதல்கள் கிடை­யாது. தேசிய பாது­காப்­புக்கு நெருக்­க­டி­யான நிலை­மைகள் இருக்­கின்­றன. நெருக்­க­டி­யான சூழல் நில­வு­கின்­றது என்றும் சொல்­வ­தற்­கில்லை. இந்த நிலையில் யுத்தம் முடி­வுக்கு வந்­ததன் பின்னர் வரு­டந்­தோறும் தேசிய பாது­காப்­புக்­காக அதிக அள­வி­லான நிதி வரவு செலவுத் திட்­டத்தின் ஊடாக ஒதுக்­கப்­ப­டு­கின்­றது. யுத்த காலத்தைப் போலவே இரா­ணு­வத்தின் நலன்­க­ளுக்கே நாட்டில் முக்­கி­யத்­துவம் அளிக்­கப்­ப­டு­கின்­றது.

இந்த நிலையில் பொது­மக்­களின் காணி­க­ளிலும், அவற்றைச் சூழ்ந்த பகு­தி­க­ளிலும் அடாத்­தாக நிலை­கொண்­டுள்ள இரா­ணுவம் வெளி­யேற வேண்­டு­மானால், அதற்கு நட்­ட­யீடு கோரு­வது போன்று நிதி தேவைப்­ப­டு­கின்­றது. அவ்­வா­றான நிதி வழங்­கப்­பட வேண்டும் என இரா­ணுவ அதி­கா­ரிகள் கோரு­வது ஒரு ஜன­நா­யக நாட்­டிற்கு அழ­கா­ன­தாகத் தெரி­ய­வில்லை. அது மட்­டு­மல்­லாமல், யுத்தச் சூழ­லற்­றதும், தேசிய பாது­காப்­புக்கு அச்­சு­றுத்­த­லற்­ற­து­மான ஒரு நிலையில் இரா­ணுவம் யுத்­தத்­தினால் பாதிக்­கப்­பட்­டுள்ள மக்­க­ளு­டைய மீள்­கு­டி­யேற்­றத்­திற்கும் அவர்­க­ளு­டைய மறு­வாழ்­வுக்கும் இடைஞ்சல் ஏற்­ப­டுத்தும் விதத்தில் காணி­களைக் கைப்­பற்றி நிலை­கொண்­டி­ருப்­பது என்­பது முறை­யான ஜன­நா­ய­க­மா­காது. அது மட்­டு­மல்ல. அத்­த­கைய நட­வ­டிக்கை என்­பது அப்­பட்­ட­மான மனித உரிமை மீறல் என்­பதும் குறிப்­பி­டத்­தக்­கது.

இத­னையே சர்­வ­தேச நெருக்­க­டிகள் குழு தனது அறிக்­கையில் வேறு வடி­வத்தில் சுட்­டிக்­காட்­டி­யி­ருக்­கின்­றது. புதிய அர­சாங்­கத்தின் மீள்­கட்­ட­மைப்பு மற்றும் புனர்­வாழ்வுச் செயற்­பா­டு­க­ளுக்­கான வேலைத்­திட்­டங்கள் மந்த கதியில் இருப்­பது மட்­டு­மல்ல, அவற்றில் இருந்து பின்­வாங்­கு­கின்ற ஒரு போக்கில் சென்று கொண்­டி­ருக்­கின்­றது என்று அந்த அறிக்­கையில் தெரி­விக்­கப்­பட்­டுள்­ளது.

முள்­ளி­வாய்க்கால் நினை­வேந்­தலில் உரிமை மீறல்

முள்­ளி­வாய்க்கால் படு­கொ­லையின் எட்டாம் ஆண்டு நிறைவை பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் நினை­வு­கூர்ந்து மன ஆறுதல் அடை­வ­தற்கு முற்­பட்­ட­போது, நினை­வேந்தல் நிகழ்வு ஒன்­றிற்கு பொலிஸார் நீதி­மன்­றத்தின் மூலம் தடை­யுத்­த­ரவைப் பெற்­றி­ருந்­தார்கள். முள்­ளி­வாய்க்கால் கிழக்கில் அமைந்­துள்ள புனித சின்­னப்பர் தேவா­லய வளவில் அமைக்­கப்­பட்­டுள்ள நினைவுச் சின்­னத்தைச் சுற்­றிலும் முள்­ளி­வாய்க்­காலில் படு­கொலை செய்­யப்­பட்­ட­வர்­களில் ஒரு தொகு­தி­யி­ன­ரு­டைய பெயர்கள் பொறிக்­கப்­பட்ட நினை­வுக்­கற்­களைப் பதிப்­ப­தற்கு நினை­வேந்தல் ஏற்­பாட்டுக் குழு­வினர் ஏற்­பா­டுகள் செய்­தி­ருந்­தனர்.

இது குறித்து அறிந்த பொலிஸார் வடக்கு கிழக்கு சிவில் அமைப்­புக்­களின் முக்­கி­யஸ்­த­ரா­கிய அருட்­தந்தை எழில்­ரா­ஜனை இரவு நேரத்தில் பொலிஸ் ­நி­லை­யத்­திற்கு அழைத்து விசா­ரணை நடத்­தி­யி­ருந்­தனர். அந்த விசா­ர­ணையின் பின்­னரும், பதிக்­கப்­ப­டு­வ­தற்­காக ஒழுங்கு செய்­யப்­பட்­டி­ருந்த நினைவுக் கற்­களில் பொறிக்­கப்­பட்­டி­ருந்த பெயர்கள் யாரு­டை­யவை என்­பதை பொலி­ஸா­ரினால் உறுதி செய்ய முடி­ய­வில்லை. ஆயினும் அந்தப் பெயர்கள் கொல்­லப்­பட்ட விடு­த­லைப்­பு­லி­க­ளு­டை­யவை என்ற சந்­தே­கத்தின் பேரில், அந்த ஆலய வளவில் இடம்­பெ­ற­வி­ருந்த நினை­வேந்­த­லுக்கு நீதி­மன்­றத்தின் ஊடாக 14 நாட்­க­ளுக்கு தடை­யுத்­த­ரவு பெற்­றி­ருந்­தனர். இங்கு இடம்­பெ­று­கின்ற நினை­வேந்தல் தேசிய ஒரு­மைப்­பாட்­டிற்கும், தேசிய பாது­காப்­புக்கும் குந்­தகம் விளை­விப்­ப­துடன், நாட்டின் அமை­திக்கும் பங்கம் ஏற்­ப­டுத்த வல்­லது என்ற கார­ணத்தைக் காட்­டியே பொலிஸார் நீதி­மன்­றத்தில் தடை­யுத்­த­ரவு பெற்­றி­ருந்­தனர்.

இந்தத் தடை­யுத்­த­ர­வை­ய­டுத்து 17 ஆம் திகதி புதன்­கி­ழமை இரவு அந்தப் பிர­சேத்தில், நீதி­மன்றம் தடை­யுத்­த­ரவு பிறப்­பித்­தி­ருப்­ப­தனால் அங்கு நினை­வேந்தல் நிகழ்வில் கலந்து கொள்­ப­வர்கள் கைது செய்­யப்­ப­டு­வார்கள் என்று பொலிஸார் ஒலி­பெ­ருக்கி மூல­மாக எச்­ச­ரிக்கை செய்­தி­ருந்­தனர்.

எனினும் மறுநாள் 18 ஆம் திகதி வியா­ழக்­கி­ழமை, நீதி­மன்­றத்தின் தடை­யுத்­த­ரவு தொடர்பில் நீதி­மன்­றத்தில் ஆஜ­ரா­கிய அருட்­தந்தை எழில்­ராஜன் சார்பில் மனு ஒன்று தாக்கல் செய்து நினை­வேந்தல் நடத்­தப்­பட வேண்­டி­யதன் அவ­சியம் குறித்து தெரி­விக்­கப்­பட்­டது. இந்த மனு­வை­ய­டுத்து, நினை­வுக்­கற்கள் பதிக்­கப்­ப­ட­வி­ருந்த முள்ளிவாய்க்கால் நினை­வேந்­த­லுக்­கான நினை­வுச்­சின்னம் அமைந்­துள்ள இடத்­திற்குள் செல்லக் கூடாது என்று உத்­த­ர­விட்ட நீதி­மன்றம், ஆல­யத்­திற்­குள்­ளேயும், ஆலய வளவின் ஏனைய இடங்­க­ளிலும் நினை­வேந்தல் நிகழ்­வு­களை நடத்த முடியும் என தெரி­வித்­தி­ருந்­தது.

இத­னை­ய­டுத்து புனித சின்­னப்பர் ஆல­யத்தில் திட்­ட­மிட்­ட­வாறு நினை­வேந்தல் நிகழ்­வுகள் 18 ஆம் திகதி பிற்­ப­கலில் நடை­பெற்­றன. அத்­துடன் படு­கொலை செய்­யப்­பட்­ட­வர்­களின் பெயர் பொறிக்­கப்­பட்­டி­ருந்த நினை­வுக்­கற்­களை நிலத்தில் அடுக்கி அவற்­றுக்­கி­டையில் மலர்­களைத் தூவி நினை­வேந்­த­லுக்­காக ஆல­யத்தில் கூடி­யி­ருந்த பொது­மக்­களும் அருட்­தந்­தை­யர்கள் மற்றும் முக்­கி­யஸ்­தர்­களும் அஞ்­சலி செலுத்­தினர்.

இந்த நிகழ்­வுக்கு நீதி­மன்­றத்தின் ஊடாக பொலிஸார் தடை­யுத்­த­ரவு பிறப்­பித்­தி­ருந்­ததை உண்­மைக்கும் நீதிக்­கு­மான சர்­வ­தேச திட்­டத்தின் பணிப்பாளர் யஸ்மின் சூக்கா 17 ஆம் திகதி வெளி­யிட்ட அறிக்­கை­யொன்றில் முள்­ளி­வாய்க்­காலில் இறந்­த­வர்­க­ளு­டைய குடும்­பத்­தினர் அனுஷ்ட்­டிக்­க­வி­ருந்த நினை­வேந்தல் நிகழ்வை அரசு தடை செய்­தி­ருப்­பதைக் கண்­டித்­தி­ருந்தார். அத்­துடன் அந்தத் தடை­யுத்­த­ரவை அர­சாங்கம் உட­ன­டி­யாக நீக்க வேண்டும் என்றும் அந்த அறிக்­கையில் அவர் கோரி­யி­ருந்தார்.

இறந்­த­வர்­களை உற­வி­னர்கள் நினை­வு­கூர்­வ­தென்­பது மனி­தரின் கலா­சாரம் சார்ந்த தமது அன்புக்குரியவர்களை நினைந்து அழுகின்ற பெற்றோரின் அழுகை எந்த வகையில் தேசிய பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தலாக அமையும் என்று அவர் தனது அறிக்கையில் அரசாங்கத்தை நோக்கி கேள்வியெழுப்பியிருந்தார்.

நியாயமானது என ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத வகையில் தேசிய பாதுகாப்பின் அடிப்படையில் விதிக்கப்பட்டுள்ள இந்தத் தடையானது, வடக்கிலும் கிழக்கிலும் உள்ள தமிழ் மக்களைப் பாதிக்கத்தக்க வகையில் தொடர்கின்ற இராணுவ மயப்படுத்தப்பட்ட ஆக்கிரமிப்பின் அடையாளமாகும் என்றும் யஸ்மின் சூக்கா தனது அறிக்கையில் சாடியிருந்தார்.

யுத்தத்திற்குப் பின்னரான காலப்பகுதியில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் மறுவாழ்வுச் செயற்பாடுகளும், சிவில் வாழ்க்கைச் செயற்பாடுகளும் இராணுவ மயப்படுத்தல் மற்றும் ஏனைய எரியும் பிரச்சினைகளுக்கு உரிய வகையில் கவனம் செலுத்தி தீர்வு காண முன்வராத அணுகுமுறைகளும் அப்பட்டமான மனித உரிமை மீறல்கள் என்பது சர்வதேச அமைப்புக்களினால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டி

ருக்கின்றது. இறுதி யுத்தத்தின் போது இடம்பெற்ற உரிமை மீறல்களுக்குப் பொறுப்பு கூறுவதற்கான அர்த்தமுள்ள நடவடிக்கைகள் எடுக்காமல் ஒன்றரை வருட காலத்தை இழுத்தடித்திருந்த பின்னரும், ஐநா மனித உரிமைப் பேரவையில் பிரேரணையொன்றின் மூலம் அமெரிக்காவின் தலைமையில் சர்வதேச நாடுகள் மேலும் இரண்டு வருட காலம் அவகாசம் வழங்கியுள்ள நிலையில் மனித உரிமைகள் குறித்து சர்வதேச நெருக்கடிகள் குழு மற்றும் உண்மைக்கும் நீதிக்குமான சர்வதேச திட்டம், சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை என்பன இலங்கையின் மனித உரிமை நிலைமைகள் குறித்து வெளியிட்டுள்ள கருத்துக்கள் அரசாங்கத்திற்கு மட்டுமல்ல, இந்த அரசாங்கத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்து அதன் செயற்பாடுகளுக்கு ஒத்துழைக்கின்ற தமிழ் மக்களுடைய அரசியல் தலைமைகளுக்கும் ஒர் எச்சரிக்கையாகவே அமைந்திருக்கின்றன.

இந்த எச்சரிக்கையானது உதாசீனப்ப டுத்தப்படத்தக்கதல்ல என்பதை சம்பந்தப்ப ட்டவர்கள் கவனத்திற் கொள்வது நல்லது.

செல்­வ­ரட்னம் சிறி­தரன்

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-05-20#page-1

Categories: merge-rss

ஊடகங்கள் நல்லிணக்கத்துக்காக உழைக்கின்றனவா?

Sat, 20/05/2017 - 06:54
ஊடகங்கள் நல்லிணக்கத்துக்காக உழைக்கின்றனவா?
 
 

article_1495089538-article_1479829797-auசிலவேளைகளில் தமிழ் ஊடகங்களுக்கும் சிங்கள மற்றும் ஆங்கில ஊடகங்களுக்கும் இடையில் செய்தித் தெரிவு விடயத்தில் காணப்படும் வித்தியாசம் அல்லது இடைவெளி ஆச்சரியமாகவும் சிலவேளைகளில் விந்தையாகவும் இருக்கிறது.   

சில முக்கிய, தேசிய பிரச்சினைகள் தொடர்பான செய்திகளைத் தமிழ் ஊடகங்கள் பெயருக்காக வெளியிடுகின்றன. அல்லது முக்கியத்துவம் அளிக்காமல் பிரசுரிக்கின்றன.  

மறுபுறத்தில் சிங்கள மற்றும் ஆங்கில ஊடகங்கள் தமிழ் ஊடகங்களால் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படும் சில விடயங்களை முற்றாக மூடி மறைக்கின்றன. குறிப்பாகத் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் மக்களின் உரிமைகள், பிரச்சினைகள் மற்றும் அவற்றுக்கான போராட்டங்கள் ஆகியவற்றை சிங்கள மற்றும் ஆங்கில ஊடகங்கள் முற்றாகத் தவிர்த்துக் கொள்கின்றன. இது தமிழ் ஊடகங்கள் விடும் பிழையை விட மோசமாக இருக்கிறது. 

போரின் போது, தமிழ் மக்களே கூடுதலாகப் பாதிக்கப்பட்டனர். அடுத்ததாக முஸ்லிம்கள் பாதிக்கப்பட்டார்கள். அவர்களே போர்க் காலச் சம்பவங்கள் தொடர்பாக நீதி கேட்டுப் போராட வேண்டியுள்ளது. அவர்கள்தான் போராடுகிறார்கள்.   

அவர்களுக்கு நீதி வழங்குவதற்கே நல்லிணக்கத்துக்கான பயணத்தின் போது, முக்கியத்துவம் வழங்கப்பட வேண்டியுள்ளது. அது சர்வதேச ரீதியில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஒரு விடயமாகும். எனவே, இன்றைய நிலையில் சிங்கள மக்களே இந்த விடயங்களை அறிந்திருக்க வேண்டியுள்ளது.  

ஆயினும், சில தமிழ் அரசியல் கட்சிகளையும் சமூகக் குழுக்களையும் சார்ந்த குழுக்களால் வடக்கு, கிழக்கு பகுதிகளில் நடத்தப்படும் பல போராட்டங்கள் பாரிய போராட்டங்களாகவும் நீண்ட போராட்டங்களாகவும் இருந்த போதிலும், சிங்கள மற்றும் ஆங்கில ஊடகங்கள் அவற்றைக் காணாமல் இருப்பதைப் பார்க்கும் போது அது ஆச்சரியமாகவே இருக்கிறது. அவற்றை அவை ஏன் தமது வாசகர்கள் அறிந்து கொள்ளக் கூடாது என நினைக்கிறார்கள் என்பது பெரும் புதிராகவே இருக்கிறது.  

அரச படைகளுக்கும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையே போர் நடைபெற்ற காலத்தில் படையினரால் கைப்பற்றப்பட்ட பொது மக்களின் காணிகளைக் கேட்டு அம்மக்கள் நடத்தும் போராட்டங்களை உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம்.   

முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் கேப்பாபிலவு பிரதேசத்தில் மக்கள், மாதக் கணக்கில் அவ்வாறானதோர் போராட்டத்தை நடத்தி, இறுதியில் ஓரளவுக்கு வெற்றியும் பெற்ற போதிலும் சிங்கள மக்களுக்கு அவ்வாறானதோர் போராட்டம் நடைபெற்றதே தெரியாது. எனவே அவ்வாறானதோர் அநீதி அப் பிரதேச மக்களுக்கு இழைக்கப்பட்டமை அவர்களுக்கு இன்னமும் தெரியாது.  

வடக்கு, கிழக்கு வாழ் தமிழ், முஸ்லிம் மக்களின் காணிப்பிரச்சினைகளில் வில்பத்து காணிப்பிரச்சினையை மட்டுமே அனேகமாகப் பொது சிங்கள மக்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள், அதுவும் முஸ்லிம்கள் வனப் பாதுகாப்புத் திணைக்களத்துக்குச் சொந்தமான காணிகளை கைப்பற்றிக் கொண்டு இருப்பதாகவே அவர்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள். ஏனெனில், அவ்வாறுதான் சிங்கள மற்றும் ஆங்கில ஊடகங்கள் அந்தப் பிரச்சினையை சித்திரித்துள்ளன.  

எனவே, முல்லைத்தீவு மாவட்டத்திலோ அல்லது வடமராட்சிப் பிரதேசத்திலோ இராணுவமும் கடற்படையும் விமானப்படையும் கைப்பற்றிக் கொண்டு இருந்து, அண்மையில் விடுவிக்கப்பட்ட காணிகளைப் பற்றியோ இன்னமும் கைப்பற்றிக் கொண்டு இருக்கும் காணிகளைப் பற்றியோ அவற்றுக்காக மாதக் கணக்கில் நடைபெற்ற போராட்டங்களைப் பற்றியோ சிங்கள மக்களுக்குத் தெரியாது.  

போர் நடைபெற்ற காலத்தில் பயங்கரவாத தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் பலர் கைது செய்யப்பட்டு, பத்து வருடங்களுக்கு மேலாகத் தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளார்கள் என்பதையும் சிங்கள மக்களில் மிகச்சிலரே அறிந்திருக்கிறார்கள். 

 அதிலும், அவ்வாறு கைது செய்யப்பட்ட சிலர் பத்து, பதினைந்து வருடங்களாகத் தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளார்கள் என்றும் அவர்களுக்குத் தெரியாது. ஏனெனில் சிங்கள மற்றும் ஆங்கில ஊடகங்கள் அது தொடர்பான செய்திகளை வெளியிடுவதில்லை. வெளியிட்டாலும் முக்கியத்துவம் அளித்து வெளியிடுவதில்லை. அவற்றைச் சிங்கள வாசகர்கள் வாசிப்பதும் இல்லை.   

சிலவேளைகளில், அரசாங்கம் கடும் போக்குள்ள புலிகளை விடுதலை செய்யப் போகிறது எனச் சிங்கள அல்லது ஆங்கில ஊடகங்களில் செய்திகள் வருகின்றன. எனவே, அவர்களுக்கு இந்த அரசியல் கைதிகளின் பிரச்சினை தெரியாது. தெரிந்தாலும் அதன் பாரதூரத் தன்மையை அவர்கள் விளங்கிக் கொள்வதில்லை.   

அரசியல் கைதிகளை விடுதலை செய்யக் கோரி, வடக்கில் மாதக் கணக்கில் நடைபெறும் போராட்டங்களைப் பற்றிய செய்திகளும் சிங்கள மற்றும் ஆங்கில ஊடகங்களில் வெளிவருவதில்லை.  

வட பகுதியில் போர் நடைபெற்ற காலத்தில் ஆயிரக் கணக்கில் இளைஞர்கள் மற்றும் யுவதிகள் காணாமற் போனார்கள்; உண்மையிலேயே காணாமலாக்கப்பட்டார்கள். இறுதிப் போரின் போதும் அதன் முடிவின் போதும் பலர் ஆயுதப் படையினரிடம் சரணடைந்தார்கள். அவர்களிலும் பலர் காணாமற் போனார்கள். இதனை நம்பவே தென் பகுதி மக்கள் மறுக்கிறார்கள்.  

தென் பகுதியில், மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் இரண்டு கிளர்ச்சியின் போதும் ஆயிரக் கணக்கில் இளைஞர்கள் மற்றும் யுவதிகள் காணாமற் போனார்கள். மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் இரண்டாவது கிளர்ச்சியின் போது காணாமற்போனோரின் எண்ணிக்கை 60,000க்கும் மேலாகும் எனத் தென் பகுதி அரசியல்வாதிகள் கூறுகின்றனர்.   

1988-89 ஆம் ஆண்டுகளில் இடம்பெற்ற அந்த இரண்டாவது கிளர்ச்சியின் போது, காணாமல் போனோருக்காகக் குரல் எழுப்பியவர்களில் அப்போது எம்.பியாகவிருந்த மஹிந்த ராஜபக்ஷ முக்கியமான ஒருவர். அவர் 1990 ஆம் ஆண்டு வாசுதேவ நாணயக்காரவுடன் இந்த காணாமற்போனோரின் விவரங்களுடன் ஜெனீவாவில் நடைபெற்ற ஐ.நா மனித உரிமைப் பேரவைக் கூட்டத்துக்குச் சென்றார்.   

அவர் அவ்வாறு செல்லும் போது, கட்டுநாயக்க விமான நிலையத்தில் வைத்து, தடுத்து நிறுத்தப்பட்டு, அவரிடம் இருந்த காணாமல் போனோரின் ஆயிரக் கணக்கான புகைப் படங்கள் மற்றும் ஏனைய விவரங்கள் கைப்பற்றப்பட்டன. ஆனால், அவர்கள் மனித உரிமைப் பேரவைக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டோரிடம் அந்தத் தகவல்களை வாய் மூலமாகத் தெரிவித்தனர்.  

தென் பகுதியில் அவ்வாறு நடைபெற்றதை ஏற்றுக் கொள்ளும் தென் பகுதி மக்கள், வட பகுதியில் அதை விடப் பயங்கர போர் நடைபெற்றும் அவ்வாறான அழிவுகள் இடம்பெற்றதை ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறார்கள்.   

இனவாத கண்ணோட்டத்தில் பிரச்சினையை அணுகியதற்குப் புறம்பாகத் தென்பகுதி ஊடகங்கள் வடபகுதி நிலைமையை எடுத்துரைக்காதமையும் திரிபுபடுத்தி எடுத்துரைத்தமையும் அதற்கு முக்கிய காரணமொன்றாகும்.  

வடபகுதியில் காணாமற்போனோரைத் தேடித் தருமாறு அடிக்கடி அவர்களது உறவினர்கள் போராட்டம் நடாத்தி வந்துள்ளனர். அண்மையில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட அவ்வாறானதோர் போராட்டம் பல மாதங்களாக நீடித்து வருகிறது.

தமிழ் ஊடகங்கள் தொடர்ச்சியாக அந்தப் போராட்டத்தின் விவரங்களை வெளியிட்ட போதிலும் சிங்கள மற்றும் ஆங்கில ஊடகங்கள் அந்தப் போராட்டத்தைக் கண்டதாகத் தெரியவில்லை. எனவே, அவ்வாறானதோர் போராட்டம் நடைபெறுவது தென் பகுதி மக்களுக்குத் தெரியாது.  

இறுதிப் போரின் போது, எவருமே காணாமற்போகவில்லை என 2012 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் அப்போதைய பாதுகாப்புச் செயலாளர் கோட்டாபய ராஜபக்ஷ கூறியிருந்தார். அதற்குத் தென்பகுதி ஊடகங்கள் பெரும் முக்கியத்துவம் அளித்து செய்திகளை வெளியிட்டு இருந்தன.   

ஆனால், அதே ஆண்டு கோட்டாபய ராஜபக்ஷவின் மூத்த சகோதரரும் ஜனாதிபதியுமான மஹிந்த ராஜபக்ஷ, வெளிநாட்டு நெருக்குதலின் காரணமாக காணாமற்போனோர் தொடர்பாக விசாரணை நடத்த ஆணைக்குழுவொன்றை நியமித்தார். அந்த ஆணைக்குழுவுக்கு காணாமற்போனோர் தொடர்பான 19,000க்கும் மேற்பட்ட முறைப்பாடுகள் கிடைத்தன. ஆனால் அதற்கு சிங்கள மற்றும் ஆங்கில ஊடகங்கள் அவ்வளவு முக்கியத்துவம் அளிக்கவில்லை.  

2015 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலில் மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் ஆட்சியை முடிவுக்கு கொண்டு வந்து, மைத்திரிபால சிறிசேன ஜனாதிபதியானார். ரணில் விக்கிரமசிங்க பிரதமரானார்.   

அவர்கள் பதவிக்கு வருவதற்கு சிறுபான்மை மக்களின் வாக்குகளே பிரதான காரணமாகியது. பதவிக்கு வந்ததன் பின்னர் அவர்களது அரசாங்கம் நல்லிணக்கத்தை கட்டிஎழுப்புவதற்காக பல நடவடிக்கைகளை எடுத்தது. 

வெளிநாட்டுத் தமிழ் அமைப்புகள் மீது விதிக்கப்பட்டு இருந்த தடையை நீக்கினர். ‘தமிழ்நெற்’ உள்ளிட்ட சில இணையத்தளங்கள் மீது விதிக்கப்பட்டு இருந்த தடையை நீக்கினர்.   

முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிகா குமாரதுங்கவின் தலைமையில் தேசிய ஒற்றுமைக்கும் நல்லிணக்கத்துக்குமான அமைப்பு என்ற பெயரில் ஓர் அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. அதேபோல் மனோ தித்தவெல்லயின் தலைமையில் நல்லிணக்கத்துக்கான செயலகம் ஒன்று ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அதன் கீழ் செயலணியொன்றும் உருவாக்கப்பட்டது.   

தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகளைப் பற்றிப் பரிந்து பேசும் சிலரே அந்தச் செயலணியில் அங்கம் வகிக்க நியமிக்கப்பட்டார்கள். மனோரி முத்தெட்டுவேகம அந்தச் செயலணியின் தலைவராகக் கடமையாற்றுகிறார்.   

இத்தனை ஏற்பாடுகள் இருந்த போதிலும் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் குறிப்பாக காணிப் பிரச்சினை, அரசியல் கைதிகளின் பிரச்சினை மற்றும் காணாமற்போனோரின் பிரச்சினை போன்றவற்றைப் பற்றி சிங்கள மக்கள் மத்தியில் எடுத்துரைத்து அவர்களை அறிவூட்ட எந்த ஏற்பாடும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.   

அரசாங்கம், சந்திரிகாவின் தலைமையிலும் மனோரி முத்தெட்டுவேகமவின் தலைமையிலும் நல்லிணக்கத்தை நோக்கமாகக் கொண்டு அமைப்புகளை உருவாக்கி இருந்த போதிலும், அந்த அமைப்புகளாவது அரச ஊடகங்கள் மூலம் வட பகுதியில் தற்போது நீதி கேட்டு நடைபெறும் போராட்டங்களைப் பற்றிச் சிங்கள மக்கள் மத்தியில் எடுத்துரைக்க முன்வந்ததாகத் தெரியவில்லை.  

வில்பத்துப் பகுதியில் முன்னர் முஸ்லிம் மக்கள் வாழ்ந்த இடங்களில் அம்மக்கள் மீண்டும் குடியேற முற்பட்டுள்ள நிலையில், இனவாதிகள் சுற்றாடலின் பெயரால் அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து வருகிறார்கள்.  

நல்லிணக்கத்துக்காக தனியான அமைப்புகளை உருவாக்கிய இந்த ‘நல்லாட்சி’அரசாங்கமே அம்மக்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளை வன பரிபாலனத் திணைக்களத்துக்குச் சொந்தமாக்கி, வர்த்தமானி அறிவித்தலொன்றை வெளியிட்டுள்ளது. நல்லிணக்கத்துக்காகவே உருவாக்கப்பட்ட சந்திரிகாவினதும் மனோரியினதும் மேற்படி அமைப்புகள் அந்த நிலைமையைக் கண்டதாகத் தெரியவில்லை.  

தமது வாசகர்கள் மற்றும் நேயர்கள் விரும்பாத செய்திகளை வெளியிட எந்தவொரு ஊடகமும் முன்வருவதில்லை. அல்லது தயங்கித்தயங்கியே அவ்வாறான செய்திகளை அவை வெளியிடுகின்றன.  

 எனவே, இனப் பிரச்சினையோடு தொடர்புள்ள செய்திகளை வெளியிடும் போது, அரசாங்கம் மற்றும் அரச படைகள் குற்றமிழைத்ததாகக் கூறச் சிங்கள மற்றும் ஆங்கில ஊடகங்கள் தயங்குகின்றன. புலிகள் அல்லது தமிழ்த் தலைவர்கள் குற்றமிழைத்ததாகக் கூறத் தமிழ் ஊடகங்கள் தயங்குகின்றன. முஸ்லிம் தலைவர்கள் குற்றமிழைத்ததாகக் கூற முஸ்லிம்களுக்காகச் செயற்படும் ஊடகங்கள் தயங்குகின்றன. இது ஊடக சந்தை பற்றிய பிரச்சினையாகும்.   

வாசகர்களை அணுகும் வகையிலான செய்திகளைத் தெரிவு செய்யும் இந்தப் போக்கை ‘புரொக்சிமிட்டி கன்செப்ட் (proximity concept) என்று ஊடகத் தொழில் துறையினர் கூறுகின்றனர்.   

இந்த அடிப்படையிலேயே தற்போது வட பகுதியில் நடைபெறும் இறுதிப் போரின் போது கொல்லப்பட்டோரை நினைவு கூரும் நிகழ்ச்சிகளையும் ஊடகங்கள் அணுகுகின்றன.  

 அவ்வாறான நிகழ்ச்சிகள் வடக்கில் இடம்பெறுவது தென்பகுதி சிங்கள மக்களுக்குத் தெரியாது. சில ஊடகங்களில் அது தொடர்பாக ஓரிரு செய்திகள் வெளியான போதும் அவையும் அந்த நிகழ்ச்சிகளை பயங்கரமாகவே சித்திரித்து இருந்தன.   

இறுதிப் போரின் போது கொல்லப்பட்டோர் பற்றிய பிரச்சினை தென்பகுதி மக்களும் அவ்வளவு சுலபமாக உதாசீனம் செய்யக்கூடியதல்ல. ஏனெனில், அது தற்போது சர்வதேச ரீதியில் ஆராயப்பட்டு வரும் விடயமாகும்.   

ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேரவை அந்த விடயம் தொடர்பாக இதுவரை ஆறு பிரேரணைகளை நிறைவேற்றியுள்ளது. மஹிந்தவின் அரசாங்கமும் தற்போதைய அரசாங்கமும் போரின் போது இடம்பெற்ற சம்பவங்களுக்குப் பொறுப்புக் கூற உடன்பட்டுள்ளது. எனவே, அந்தப் பிரச்சினை நாட்டையும் அரசாங்கத்தையும் விடப் போவதில்லை.  

எனினும், பெரும்பான்மை மக்களை சென்றடையும் ஊடகங்கள் அதனை ஒரு பாரதூரமான பிரச்சினையாகக் கருதுவதில்லை. கருதினாலும் அதனைப் பாரதூரமான பிரச்சினையாக எடுத்துக் காட்டி, தமது வாசகர்களை, நேயர்களை அதிருப்திப்படுத்தவும் அதன் மூலம் அவர்கள் தம்மைக் கைவிடுவதையும் விரும்புவதில்லை.  

இந்தப் ‘புரொக்சிமிட்டி கன்செப்ட்டின்’ காரணமாக தமிழ் மக்களையும் அவர்களது பிரச்சினைகளையும் புரிந்து கொள்ள, சிங்கள மக்களுக்கு முடியாமல் இருக்கிறது. சிங்கள மக்களையும் அவர்களது பிரச்சினைகளையும் புரிந்து கொள்ள தமிழ் மக்களால் முடியாமல் இருக்கிறது. இறுதிப் போரின் போது,கொல்லப்பட்டோரின் எண்ணிக்கையையும் இந்தப் புரொக்சிமிட்டி கன்செப்டின் படியே ஊடகங்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகளால் வெளியிடப்படுகின்றன. 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் ஆரம்பத்தில் ஐ.நா வெளியிட்ட அறிக்கையொன்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு இறுதிப் போரின் போது கொல்லப்பட்டோரின் எண்ணிக்கை சுமார் 7,000 என முன்னாள் அரசாங்கம் கூறியது. 2011 ஆம் ஆண்டு வட பகுதியில் நடைபெற்ற சனத்தொகை மதிப்பீடொன்றின் மூலமும் அதே பெறுபேறு தான் கிடைத்தது என அரசாங்கம் கூறியது. இதனைத் தமிழ்த் தலைவர்கள் இன்னமும் ஆதார பூர்வமாக மறுக்க முன்வரவில்லை.   

ஆனால், இறுதிப் போரின் போது 40,000 பேர் கொல்லப்பட்டுள்ளதாக முன்னாள் ஐ.நா செயலாளர் நாயகம் பான் கீ மூன் நியமித்த தருஸ்மான் குழு கூறியது. அக்காலத்தில் ஒன்றரை இலட்சம் பேர் கொல்லப்பட்டதாக தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு 2013 ஆம் ஆண்டு வட மாகாண சபைத் தேர்தலின் போது கூறியது. அதேவேளை ஐந்து இலட்சம் பேர் கொல்லப்பட்டதாக தமிழகத் தலைவர்கள் கூறுகின்றனர். இவ்வாறு இந்த விடயம் அரசியலாக்கப்பட்டுள்ளது. ஊடகங்களும் தமது வாசகர்கள் மற்றும் நேயர்களின் விருப்பத்துக்கேற்பவே இந்த விடயங்களை வெளியிட்டு வருகின்றன. இது ஒருபோதும் நல்லிணக்கத்துக்கு சாதகமான நிலைமையல்ல

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/196862/ஊடகங-கள-நல-ல-ணக-கத-த-க-க-க-உழ-க-க-ன-றனவ-#sthash.X7um9XUw.dpuf
Categories: merge-rss

இந்தப் படத்திற்கு, உங்கள் கருத்து என்ன?

Fri, 19/05/2017 - 21:28

 4 Personen, im Freien

இந்தப் படத்திற்கு, உங்கள் கருத்து என்ன?

சில படங்களை பார்க்கும்  போது....  மனதிற்குள்,  சில கேள்விகள். எழுவது இயற்கை.
இந்தப் படம்,  எனது மனதை,  விசனத்துக்கு  உள்ளாக்கி விட்டது.
இப்படியான படங்களை..... காணும்  போது, 
உங்கள் மனம் என்ன... நினைக்கின்றது என்று..... சொல்லுங்கள். 

++++++++++++++

எனது கருத்து. 

பிளான்... பண்ணி , செய்யுறாங்களா?
சம்பந்தன், சுமந்திரன், மாவைக்கு..... குடை பிடித்தவர்கள்....
அந்த..   ஆமத்துறுவுக்கும், ஒரு குடை பிடித்தால்,  குறைந்தா ... போய் விடுவார்கள்.   
அப்படி... அந்த, பிக்குவை, அவமதிப்பது என்றால்...
அந்த, நிகழ்ச்சிக்கு, பிக்கு  அழையாத  விருந்தாளியாக வந்திருக்க வேண்டும்.

இந்தப் படத்தை..... பொது பல சேனா போன்ற அமைப்புகள், பார்த்தால்.. நிலைமை என்ன?
அதற்கு... பதில் சொல்லக் கூடிய, வாய்....  குடைக்கு  கீழ், நிழலில் இருக்கும்... சம்பந்தன் கோஸ்டிக்கு இருக்கின்றதா?  :40_rage:

Categories: merge-rss

ட்ரம்ப்பை வாட்டிவதைக்கும் ரஷ்ய விசாரணை

Fri, 19/05/2017 - 13:19
ட்ரம்ப்பை வாட்டிவதைக்கும் ரஷ்ய விசாரணை
 
 

article_1495091049-trump-new.jpg- கனகலிங்கம் கோபிகிருஷ்ணா

ஐக்கிய அமெரிக்காவின் ஜனாதிபதிப் பதவியென்பது, மிகவும் அதிகாரமிக்க ஜனாதிபதிப் பதவிகளுள் ஒன்றாகும். அதனால் தான், ஐ.அமெரிக்க ஜனாதிபதிப் பதவியில் இருப்போரை, “சுதந்திர உலகின் தலைவர்” என்று அழைப்பர்.

அந்ததளவுக்கு, ஒட்டுமொத்த உலகையும் வழிநடத்தும் பொறுப்பு, அந்தப் பதவிக்கு உள்ளதெனக் கருதப்படுகிறது.  
இந்த நிலைக்கு, எவ்வாறு தள்ளப்பட்டோம்; இந்த நிலைமையைப் பயன்படுத்தி, உள்நாட்டு விவகாரங்களில் ஐ.அமெரிக்கா எவ்வாறு தலையிட்டது; இதனால் ஏற்பட்ட பாதக நிலைமைகள் போன்றன எல்லாம், ஒருபுறமிருக்கட்டும்.  

ஆனால், ஐ.அமெரிக்காவின் ஜனாதிபதியாக, டொனால்ட் ட்ரம்ப் தெரிவுசெய்யப்பட்ட போது ஏற்பட்ட அச்சங்களில் ஒன்று, அவரது வெறுப்புப் பேச்சுகளும் தடாலடியான தன்மையும் இனவெறி கொண்டவர்களால் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட ஆதரவும், உலகெங்கும் பரவி விடும் என்பது தான். “ஐ.அமெரிக்காவிலேயே நடக்கிறது. இதிலென்ன பிழை?” என்ற கேள்விகள் எழுப்பப்படும் என்பது தான். எனவே தான், ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பை விரும்பாதவர்கள் கூட, அவர் மோசமாகத் தோல்வியடையக்கூடாது என்று விரும்பினர். அந்தளவுக்கு முக்கியமானது அவரது பதவி.  

இவையெல்லாம் அடிப்படைகளாக இருக்க, என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது, தலைகீழானதாக இருக்கிறது என்பது தான், குறிப்பிட வேண்டியதாக உள்ளது.  

ஜனாதிபதி ட்ரம்ப், ரஷ்யாவின் வெளிநாட்டமைச்சர் சேர்ஜெய் லவ்ரோவையும் ஐ.அமெரிக்காவுக்கான ரஷ்யத் தூதுவர் சேர்ஜெய் கிஸ்லியாக்கையும், வெள்ளை மாளிகையின் ஓவல் அலுவலகத்தில் வைத்து, கடந்த வாரம் சந்தித்திருந்தார். இந்தச் சந்திப்பே, பல கேள்விகளை எழுப்பியிருந்ததுடன், புருவங்களை உயர்த்தியிருந்தது. ஆனால், தற்போது வெளிவந்துள்ள செய்தி, முழுமையான கேள்விகளை எழுப்பிச் சென்றிருக்கிறது. 

இந்தச் சந்திப்பின் போது, ஐ.அமெரிக்காவின் தோழமை நாடொன்றால் வழங்கப்பட்ட, அதி இரகசியமான புலனாய்வுத் தகவலை, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப் வெளிப்படுத்தினார் என்பது தான் தற்போதுள்ள செய்தி. இந்தச் செய்தியை, வொஷிங்டன் போஸ்ட் பத்திரிகை, முதன்முதலில் வெளிப்படுத்தியது.  

ஐ.எஸ்.ஐ.எஸ் சம்பந்தமான இந்தத் தகவலை, தோழமை நாடுகளுக்கிடையிலான புலனாய்வுத் தகவல் பகிர்வு அடிப்படையில், குறித்த நாடு வழங்கியதாகவும், அதை, ரஷ்யாவிடம் பகிர்வதற்கு, அந்நாடு அனுமதி வழங்கவில்லையெனவும் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

இதில் குறிப்பாக, நாடொன்றின் குறித்த நகரத்திலிருந்து தான், இந்தப் புலனாய்வுத் தகவல் பெறப்பட்டது என்பதை, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப் வெளிப்படுத்தியுள்ளார் என அறிவிக்கப்படுகிறது. இதன்மூலம், புலனாய்வுத் தகவல் மூலம் வெளிப்படுத்தப்படும் ஆபத்து உள்ளதாகக் கருதப்படுகிறது. அதேபோல், தோழமை நாட்டுடனான புலனாய்வுத் தகவல் பகிர்வும் பாதிக்கப்படும் வாய்ப்பு ஏற்படுகிறது.  

இதில் முக்கியமாக, ஜனாதிபதி என்ற அடிப்படையில், தான் விரும்பும் தகவலை, விரும்பும் நபரிடம் தெரிவிக்கும் அதிகாரம், ட்ரம்ப்புக்கு உண்டு. எனவே, இது, சட்டத்தை மீறிய ஒன்றாக மாறுவதற்கான வாய்ப்புகள் மிகக்குறைவு.

மாறாக, நாட்டின் அமைதியையும் தோழமை நாட்டின் புலனாய்வையும் பாதிக்கக்கூடிய வாய்ப்பையே இது ஏற்படுத்தும்.  

இந்தத் தகவல் வெளியானதும், ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் ஆலோசகர்களும் தொடர்பாடல் ஆளணியினரும், பல்வேறு ஊடகச் சந்திப்புகளுக்கும் அனுப்பப்பட்டனர். “சந்திப்பு நடந்த அறையில் நான் இருந்தேன். அப்படியான ஒன்று நடக்கவேயில்லை” என்பது தான், அனேகரின் கருத்தாக இருந்தது.  

இவ்விடயத்தில் வொஷிங்டன் போஸ்ட், உறுதியுடன் இருந்தது. “ஜனாதிபதி ட்ரம்ப், என்ன விடயத்தைக் கதைத்தார், எந்த நகரத்திலிருந்து அந்தத் தகவல் கிடைத்தது என்று கூறினார் என்றுகூடத் தெரியும். ஆனால், புலனாய்வு மூலங்கள் பாதிக்கப்படக்கூடாது என்ற ஐ.அமெரிக்க அதிகாரிகளின் வேண்டுகோளின் பேரில், அத்தகவல்களை வெளியிடுவதிலிருந்து தவிர்க்கிறோம்” என்பது, அப்பத்திரிகையின் உறுதியான நிலைப்பாடாக இருந்தது.  

இவற்றுக்கு மத்தியிலேயே, “அப்படி ஒன்று நடக்கவேயில்லை” என, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் ஊடக ஆளணியினர், தங்கள் பிரசாரங்களை முன்னெடுத்து வந்தனர்.  

ஆங்கிலத்தில், தனிப்பட்ட சுயநல நோக்கங்களுக்காக நெருங்கிய ஒருவரைக் காட்டிக் கொடுத்தல்  என்ற அர்த்தத்தில், “ஒருவரை பஸ்ஸுக்கு அடியில் எறிதல்” என்ற சொற்றொடர் காணப்படுகிறது.

அவ்வாறு செய்வது போல, அவர்களையெல்லாம் காட்டிக் கொடுப்பது போல, தனது டுவிட்டரின் கருத்துத் தெரிவித்த ஜனாதிபதி ட்ரம்ப், “ஜனாதிபதியாக நான், எனக்குச் செய்வதற்கு உரிமையுள்ள வகையில், ரஷ்யாவிடம் (வெளிப்படையாக மேற்கொள்ளப்பட்ட வெள்ளை மாளிகைச் சந்திப்பில்), பயங்கரவாதம், விமானப் போக்குவரத்துப் பாதுகாப்பு ஆகியவை தொடர்பான தகவல்களைப் பகிர்ந்தேன்.

மனிதாபிமானக் காரணங்கள் தவிர, ஐ.எஸ்.ஐ.எஸ், பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான அவர்களது போராட்டத்தை, ரஷ்யா உயர்த்த வேண்டுமென நான் விரும்புகிறேன்.  கோமியிடமும் ஏனையோரிடமும், எனது நிர்வாகத்தின் ஆரம்பத்திலிருந்து, புலனாய்வுச் சமூகத்தில், தகவல்களைக் கசியவிடுவோரைக் கண்டுபிடிக்குமாறு கோரிவந்தேன்” என்று தெரிவித்தார்.  

இதன்மூலம், ரஷ்யர்களிடம் இரகசியத் தகவல்களை வழங்கினார் என்ற விடயத்தை அவர் மறைமுகமாக உறுதிப்படுத்தியதோடு, தனது ஆலோசகர்களையும் ஊடகத் தொடர்பாளர்களையும் காட்டிக் கொடுத்தார். அவரைப் பொறுத்தவரை, ஏனையோரால் அழுத்தங்களுக்கு உட்படுத்தப்படுவதை அவர் விரும்புவதில்லை. “எனக்கு அதிகாரமிருக்கிறது, நான் செய்கிறேன். அதைக் கேட்க நீங்கள் யார்?” என்ற மனநிலையே அது.  

இவ்வாறு அவரது ஆலோசகர்களும் ஊடகத் தொடர்பாளர்களும் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டமை, இதுவே முதன்முறை கிடையாது. இதற்கு முன்னர், புலாய்வுக் கூட்டாட்சிப் பணியகத்தின் (எப்.பி.ஐ) பணிப்பாளராக இருந்த ஜேம்ஸ் கோமி, தடாலடியாகப் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்ட போது, சர்ச்சை எழுந்தது. ட்ரம்ப்பின் பிரசாரக் குழுவுக்கும் ரஷ்யாவுக்குமிடையில் தொடர்புகள் காணப்பட்டனவா என்று, எப்.பி.ஐ-ஆல் விசாரணைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்த நிலையில், அதைத் திசைதிருப்புவதற்காக அல்லது நிறுத்துவதற்காகவே, இந்த நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டது என, கடுமையான விமர்சனம் எழுந்தது.

எனினும் ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் ஆலோசகர்களும் ஊடகத் தொடர்பாளர்களும், “அதற்கும் இதற்குமிடையில் தொடர்பு கிடையாது” என்று, உரத்தச் சொல்லி வந்தனர். ஆனால், தொலைக்காட்சியொன்றுக்கு நேர்காணலொன்றை வழங்கிய ஜனாதிபதி ட்ரம்ப், இரண்டுக்குமிடையில் தொடர்பு காணப்படுவதை உறுதிப்படுத்தினார்.  

நேற்று வெளியான செய்தியொன்றின்படி, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகராக இருந்து, ரஷ்யர்களுடனான தனது தொடர்பை வெளிப்படுத்தாதன் காரணமாக, பதவியிலிருந்து விலகுவதற்குப் பணிக்கப்பட்ட மைக்கல் பிளின் மீதான விசாரணையை நிறுத்துமாறு, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப், அப்போதைய எப்.பி.ஐ பணிப்பாளர் ஜேம்ஸ் கோமியிடம் கோரியிருந்தார் எனத் தெரிகிறது. இது, இவ்விடயத்தை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது.  
இவ்வாறு, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் கீழ் பணியாற்றுவது என்பது, மிகவும் கடினமானதாக மாறி வருகிறது என்பதே, அனைவரதும் கருத்தாக இருக்கிறது. அவர், எந்த நேரத்தில் எதைச் செய்வார் என்பது, தெளிவில்லாமல் காணப்படுகிறது. எனவே, அவரது செயற்பாடுகளை நியாயப்படுத்துவதென்பது, இன்னமும் கடினமானதாகவே மாறிவிடுகிறது.  

ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பைப் பற்றி வெளிவரும் செய்திகள், எவ்வளவு நிலையில்லாதவராக அவர் காணப்படுகிறார் என்பதைக் காட்டுகின்றன. அவர், உடற்பயிற்சி செய்வதில்லை. கல்லூரிக் காலத்துக்குப் பின்னர், உடற்பயிற்சியே செய்ததில்லை. ஏனென்று கேட்டால், உடல் என்பது மின்கலம் (பற்றறி) போலவெனவும், உடற்பயிற்சி செய்யும் போது அதிலுள்ள சக்தி தீர்ந்துவிடுமெனவும் தெரிவிக்கும் அவர், சக்தியைச் சேமிக்க வேண்டுமெனவும் தெரிவிக்கிறார்.  

வெள்ளை மாளிகையில் உணவுண்ணும் போது கூட, ஏனையோருக்குத் தண்ணீர் வழங்கப்பட, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்புக்கு மாத்திரம் குளிர்பானம் வழங்கப்படுகிறது. ஏனையோருக்கு ஒரு “ஸ்கூப்” வனிலா ஐஸ்கிறீம் வழங்கப்பட, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்புக்கு 2 “ஸ்கூப்” வழங்கப்படுகின்றன. கோழியிறைச்சி உண்ணும் போது, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்புக்கு மாத்திரம், மேலதிக தட்டில் சுவைச்சாறு (சோஸ்) வழங்கப்படுகிறது.  

இவ்வாறு, அனைத்திலும் தனியான கவனம் செலுத்தப்பட்டு, அவரை மகிழ்ச்சிப்படுத்துவதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. ஏனெனில், குழந்தைகளைப் போல, இலகுவில் தனது விருப்பப்படி விடயங்கள் நடைபெறாவிட்டால், கோபமடையும் பழக்கத்தை, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப் கொண்டிருக்கிறார்.  இவ்வாறான ஒருவர் தான், ஐ.அமெரிக்காவின் ஜனாதிபதியாக இருக்கிறார்.

அதன்மூலம், உலகம் முழுவதற்கும் வழிகாட்டியாகச் செயற்பட வேண்டியவராக இருக்கிறார். எனவே தான், ஐ.அமெரிக்காவில் நடப்பவை பற்றியும் கவனம் செலுத்த வேண்டியிருக்கிறது.   

அடம்பிடிக்கும் குழந்தையொன்றை, நாட்டின் ஜனாதிபதியாக, அமெரிக்கர்கள்  தெரிவுசெய்திருக்கின்றனர். அந்தக் குழந்தை, தன் பதவியின் முக்கியத்துவம் பற்றி அறியாமல் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. உலகம், ஓரளவு அமைதியாக இயங்க வேண்டுமானால், சிறந்த வழிகாட்டல் தேவைப்படுகிறது.

இந்நிலையில் தான், பிரான்ஸின் புதிய பிரதமர் இமானுவேல் மக்ரோன், ஜேர்மனியின் சான்செலர் அங்கெலா மேர்க்கெல் போன்றோர், நவீன உலகின் புதிய வழிகாட்டிகளாக மாற வேண்டிய தேவையிருக்கிறது. ஏனென்றால், இங்கு ஏற்கெனவே உள்ள பிரச்சினைகளே, போதுமானவை.    

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/196864/ட-ரம-ப-ப-வ-ட-ட-வத-க-க-ம-ரஷ-ய-வ-ச-ரண-#sthash.0ZwRlVRA.dpuf
Categories: merge-rss

சீனா: ஒரு பட்டை ஒரு பாதை

Fri, 19/05/2017 - 05:39

சீனா: ஒரு பட்டை ஒரு பாதை
 
 

article_1495092035-China-new.jpg- தெ. ஞாலசீர்த்தி மீநிலங்கோ

காலத்துடன் கருத்துக்களும் மாறுகின்றன. உலகின் தீர்மானகரமான சக்திகள் எப்போதும் ஒன்றாக இருக்கின்றன.

மாறுகின்ற காலங்கள் அதிகாரத்தின் தன்மையையும் இயங்கியலையும் தீர்மானிக்கவும் மாற்றவும் வல்லன. மாற்றங்கள் மாறாது நிகழ்ந்து கொண்டேயிருக்கும் என்பதை காலம் பலமுறை சுட்டிக் காட்டியபடி இருக்கிறது.

எல்லாச் செயல்களும் அதிகாரத்துக்கான அவாவினால்ல. அதேவேளை அதிகாரத்தின் தன்மைகள் மாறியுள்ள நிலையில் புதிய பாதைகள் அதிகாரத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்வனவாக இருக்கின்றன.  

இந்தவாரம் சீனாவின் தலைநகர் பெய்ஜிங்கில் 29 நாடுகளின் தலைவர்கள் கலந்து கொண்ட சர்வதேச ஒத்துழைப்புக்கான ஒரு பட்டை ஒரு பாதை (One Belt One Road) மாநாடு உலகளாவிய அரசியல் அரங்கில் முக்கியமான ஓர் அம்சமாகும்.

மாறிவரும் உலக அரசியல் அரங்கில் சீனாவின் புதிய வகிபாகத்தைக் கோடுகாட்டும் நிகழ்வாகவும் எவர் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் திட்டமிட்டதை முன்னகர்த்துவதில் பின்வாங்குவதில்லை என்பதை சீனா உலகுக்கு உணர்த்திய ஓர் அரங்காகவும் இம்மாநாடு அமைந்தது.

ஆசியா, ஆபிரிக்கா, ஐரோப்பா ஆகியவற்றை இணைக்கும் புதிய பட்டுப்பாதையை மையமாகக் கொண்டதாக இம்மாநாட்டின் தொனிப்பொருளும் பேசுபொருட்களும் திட்டமிடப்பட்டிருந்தன.   

இம்மாநாடு இரண்டு விடயங்களுக்காக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. முதலாவது திறந்த சந்தையினதும் சுதந்திர வர்த்தகத்தினதும் பிரதான தளகர்த்தாவாக கடந்த அரைநூற்றாண்டு காலமாகத் திகழ்ந்த அமெரிக்கா மெதுமெதுவாக அதிலிருந்து பின்வாங்கி தனித்திருத்தலையும் வர்த்தகரீதியான பாதுகாப்பையும் வேண்டுகையில் சுதந்திர வர்த்தகத்தின் புதிய மையமாகவும் திறந்த சந்தையை முன்னோக்கித் தள்ளும் சக்தியாகவும் சீனா மாறுகின்றதா அதற்கான விருப்பு ஒருபுறம் சீனாவிடமும் மறுபுறம் ஒரு பட்டை ஒரு பாைத கூட்டில் இணைந்துள்ள நாடுகள் அதற்கான வாய்ப்பை சீனாவுக்கு வழங்கத் தயாராகவுள்ளனவா என்பதும் முக்கியமானது.   

இரண்டாவது, ஒரு பட்டை ஒரு பாைத  திட்டம் முன்மொழியப்பட்டு மூன்றரை ஆண்டுகள் கடந்த நிலையில் அத்திட்டம் இப்போது எக்கட்டத்தில் இருக்கிறது, அதன் நிகழ்நிலை என்ன, அதில் தொடர்புபட்டுள்ள நாடுகள் இத்திட்டம் தொடர்பில் என்ன நினைக்கின்றன, இதன் எதிர்காலம் என்ன போன்ற கேள்விகளுக்குப் பதிலைத் தேடுவதும் இத்திட்டத்தினை மீளாய்வுக்கு உட்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பையும் வழங்கியுள்ளது. 

சீன ஜனாதிபதி சீ சின்பிங் செப்டெம்பர் 2013 இல் பட்டுச் சாலை பொருளாதாரப் வாரையும், அக்டோபர் 2013 இல் பட்டு கடற்பெருவழியையும் அறிவித்தார். இது அறிவிக்கப்பட்ட போது சீனா முன்னெப்போதுமில்லாதளவுக்கு உலகளாவிய அலுவல்களில் செல்வாக்கு செலுத்த எதிர்பார்க்கிறது என்பது விளங்கியது.

உலகின் பிரதானமான பொருளாதார வல்லரசாக சீனா முன்னேறிய நிலையிலும் ஜனாதிபதி சீ சின்பிங்னிற்கு முந்தைய ஆட்சியாளர்கள் எவரும் இவ்வாறான பிரமாண்டமான திட்டத்தினை முன்மொழியிவில்லை. இத்திட்ட முன்மொழிவானது பலவகைகளில் புதிய திசையில் பயணிக்கின்ற சீனாவின் அயலுறவுக் கொள்கைகளைக் கோடிகாட்டி நின்றது.   

article_1495092070-China-06-new.jpg

குறிப்பாக உலகளாவிய அரசியல் அரங்கில் ஒதுங்கிய ஒரு பாத்திரத்தை தொடர்ந்து வகித்து வந்த சீனா, பொருளாதார நலன்களை மட்டுமே மையப்படுத்தியதான - பல சந்தர்ப்பங்களில் அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட - அயலுறவுக் கொள்கை முடிவுகளை நடைமுறைப்படுத்தி வந்துள்ளது. 

ஆனால் ஆழமடைந்த உலகப் பொருளாதார நெருக்கடியும் பொருளாதாரத்தின் இயங்குசக்தியாக அரசியலின் தவிர்க்கவியலாத பங்கும் சீனாவின் அயலுறவுக்கொள்கையின் திசைவழியில் முக்கிய செல்வாக்குச் செலுத்தின. இதன் விளைவிலான மாற்றமடைந்த சீனா அயலுறவுக் கொள்கையின் பகுதியாகவே ‘ஒரு பட்டை ஒரு பாைத’ திட்டத்தை நோக்கவியலும்.   

மத்திய ஆசியா, மேற்காசியா, மத்தியக் கிழக்கு, ஐரோப்பாவில் அமைந்த பழைய பட்டுச் சாலையில் உள்ள நாடுகளே இப்பட்ைடயில் இடம்பெற்றுள்ளன. உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்துதல், பண்பாட்டுப் பரிமாற்றங்களை அதிகரித்தல், வணிகத்தை விரிவாக்குதல் ஆகியவற்றின் வழி இப்பகுதியை ஓர் ஒருங்கிணைந்த பொருளாதார மண்டலமாக மாற்றுவதை இத்திட்டம் முன்வைக்கிறது.

தொன்மையான பட்டுச் சாலையில் அமைந்த இப்பகுதியைத் தவிரவும் தெற்கு, தென்கிழக்காசியாவும் இப்பட்ைட விரிவாக்கமாக உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளன.   

இதேபோல 21 ஆம் நூற்றாண்டு கடல்வழி பட்டுப் பெரும்பாதை என்பது நிலவழிப் பட்டுச் சாலை திட்டத்தோடு தொடர்புடைய மற்றொரு முன்னெடுப்பாகும். தொடர்ச்சியுற அமைந்த நீர்நிலைகளான தென்சீனக்கடல், தென் பசிபிக் பெருங்கடல், அகன்ற இந்தியப் பெருங்கடல் பகுதி வழியே தென்கிழக்காசியா, ஓசியானியா, வட ஆப்பிரிக்காவில் முதலீடு செய்வதும், கூட்டுச் செயல்பாட்டை ஊக்குவிப்பதும் இத்திட்டத்தின் நோக்கங்களாகும்.  

இத்திட்டத்தின் முன்நகர்வுக்காக சீனா ஏனைய 56 நாடுகளுடன் இணைந்து இதனுடன் தொடர்புடைய திட்டங்களுக்கு கடன் வழங்குவதற்காகவே ‘ஆசிய உள்கட்டமைப்பு முதலீட்டு வங்கியை’ 2014 இல் தொடங்கியன. இவ்வார் மற்றும் வழியில் அமைந்துள்ள நாடுகள் இவ் வங்கியின் உறுப்பு நாடுகளாகும்.   

இதேயாண்டு சீனா 40 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களை முதலீடாகக் கொண்ட ‘பட்டுச்சாலை நிதியை’ உருவாக்குவதாக அறிவித்தது.

இவ்வளர்ச்சி நிதியானது நேரடியாக ‘ஒரு பட்டை ஒரு பாைத’ திட்டத்துடன் தொடர்புபடாவண்ணம் அதேவேளை இத்திட்டத்துடன் தொடர்புடைய நாடுகளுக்கு பயனளிக்கக் கூடியவகையில் அமையும் என சீனா தெரிவித்தது.

இந்நிதியானது செயற்றிட்டங்களுக்கு கடன்வழங்குவது என்றில்லாமல் தொழில்வணிகத்தில் முதலீடு செய்வதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் என அறிவிக்கப்பட்டது.

அவ்வகையில் சீனா பாகிஸ்தான் பொருளாதார வார் முதலீடுகளில் உள்ளடங்காத, பாகிஸ்தானிலுள்ள கரோத் நீர்மின் நிலையத் திட்டம் பட்டுச்சாலை நிதியின் முதலாவது முதலீட்டுத் திட்டமாகும். பாகிஸ்தானின் மீதான சீனாவின் கவனங்குவிப்பு இந்தியாவின் விருப்புக்குரியதாக இல்லை. இவ்வாரம் நடைபெற்ற மாநாட்டில் இந்தியா கலந்து கொள்ளவில்லை.

இந்தியா இத்திட்டத்தை எதிர்க்கும் ஒரு சக்தியாக அமெரிக்கா மற்றும் ஜப்பானுடன் இணைந்து எதிர் கூட்டிணைவுக்கு முனைகிறது. இவை யுரேசியாவின் (Eurasia) ஆதிக்கத்துக்கான போட்டியை இன்னொரு தளத்துக்கு நகர்த்துகின்றன.   

நிலப்பரப்பால் ஒன்றிணைக்கப்பட்ட ஆசியா மற்றும் ஐரோப்பியக் கண்டங்களின் பகுதி யுரேசியா என அழைக்கப்படுகிறது. உலக சனத்தொகையில் 70%மானவர்களைக் கொண்டதும் பூமியின் நிலப்பரப்பில் 36%ஐக் கொண்டதுமான மிகப்பெரிய நிலப்பரப்பாக இது திகழ்கிறது. இப்பகுதியினுள் 90 நாடுகள் உள்ளடங்குகின்றன.

இவை உலகளாவிய ஆதிக்கத்துக்கான அவாவின் மையமாக யுரேசியாவை நிலைபெறச் செய்கின்றன. சீனாவின் ஒரு பட்ைட ஒரு பாதைத் திட்டமானது, அவ்வகையில் முழு யுரேசியாவையும் இணைக்கிறது.  

சீனாவின் இத்திட்டத்தின் நோக்கை அமெரிக்காவும் அதன் கூட்டு நாடுகளும் சீனாவைப் புறந்தள்ளி 2010இல் முன்மொழியப்பட்ட பசிபிக் இடையிலான கூட்டு உடன்படிக்கையின் (Trans Pacific Partnership) எதிர்வினையின் வடிவமாகவும் கொள்ளலாம்.

அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஒபாமாவின் ஆட்சிக்காலத்தில் ஆசியாவின் மீதான அதீக கவனங்குவிப்பும் அதிகரித்த அமெரிக்க இராணுவ நிலைகொள்ளல்களும் சீனாவின் புதிய அயலுறவுக் கொள்கையை வடிவமைக்க தூண்டியது.

சீனா உள்கட்டமைப்புக்கு கணிசமான முதலீட்டை வழங்குவதன் மூலமாகவும், வர்த்தக மற்றும் பொருளாதார இலாபங்களை அதிகரிப்பதினூடாகவும், யுரேஷியா, மத்திய கிழக்கு மற்றும் ஆபிரிக்காவை நட்பாக்குவதன் ஊடு அமெரிக்க மிரட்டலை எதிர்கொள்ள விளைந்தது.

இதனடிப்படையிலான நீண்டகாலத் திட்டமிடலின் விளைவாகவே ‘ஒரு பட்ைட ஒரு பாைத’ திட்டத்தை நோக்கவியலும்.   

இத்திட்டம் பல்வேறு அம்சங்களை உள்ளடக்கியது. தென்சீனாவிலிருந்து தென் கிழக்கு ஆசியா எங்கிலும் தரைவழி போக்குவரத்து இணைப்புகளை ஸ்தாபிக்கவும் அத்துடன் கிழக்காசியப் பிராந்தியத்தில் துறைமுக வசதிகளை மேம்படுத்தவும் சீனா உறுதிபூண்டுள்ளது.

சீனா மற்றும் ஆசியாவுக்கு இடையே பொருளாதார உறவுகளை அதிகரிப்பது, அத்துடன் இருதரப்பு வர்த்தகத்தை 2020 க்கு முன்னதாக 1 ட்ரில்லியன் டொலரை எட்டும் வகையில் செய்வது என இந்த தரைவழி இணைப்புகள் ஒரு மூலோபாய நோக்கத்தையும் கொண்டுள்ளன.

இது மத்திய கிழக்கு மற்றும் ஆபிரிக்காவிலிருந்து எரிசக்தி மற்றும் மூலப்பொருட்களை தென்கிழக்கு ஆசியா வழியாக இறக்குமதி செய்யும் கப்பல் போக்குவரத்து வழிகளைச் சீனா சார்திருப்பதைக் குறைக்கிறது. மலாக்கா ஜலசந்தி மீது கட்டுப்பாட்டை அமெரிக்கா உறுதிசெய்யுமாயின் சீனாவின் கடற்போக்குவரத்தை முற்றுகையிடவும் கட்டுப்படுத்தவும் முடியும்.

article_1495092105-China-07-new.jpg

இதை சீனா நன்கறியும். அதனாலேயே தரைப்போக்குவரத்து இணைப்பில் சீனா முன் நிற்பேதாடு ஒரு பட்ைட ஒரு பாைத திட்டத்தின் முக்கிய கூறாகவும் இது உள்ளது.   

இத்திட்டத்தின் இன்னொரு கட்டமாக கிழக்கு ஐரோப்பா, பால்கன்கள் மற்றும் பால்டிக் நாடுகள் ஐரோப்பாவுக்கான கிழக்கு வாயிலாக உள்ள நிலையில், ஒரு பட்டை ஒரு பாதைத் திட்டத்தின் பாதைகளில் அவற்றை உள்ளடக்குவதனூடு சீனா-ஐரோப்பா தரைவழி-கடல்வழி விரைவு சாலையைக் கட்டமைக்கவும் மற்றும் ஐரோப்பாவுடனான இணைப்பை அதிகரிக்கவும் இத்திட்டம் பயன்படுகிறது. 

அதேபோல கிரேக்க துறைமுகமான பிரேயுஸ் வரையிலான ஒரு பரந்த ரயில் இணைப்பு திட்டத்தின் பாகமாக, ஹங்கேரி மற்றும் சேர்பியாவின் தலைநகரங்களுக்கு இடையே அதிவிரைவு ரயில் போக்குவரத்தைக் கட்டமைக்கும் உடன்படிக்கை ஒன்றில் சீனா கையெழுத்திட்டுள்ளது. பால்டிக் கடல், ஏட்ரியாடிக் (Adriatic) கடல் மற்றும் கருங்கடலின் துறைமுக வசதிகளுக்கான முதலீடுகளையும் சீனா மேற்கொள்கிறது.   

இவையனைத்தும் யுரேசியா மீதான சீனாவின் செல்வாக்கைத் தக்கவைப்பதற்கான நடவடிக்கைகளாக உள்ளன. அதேவேளை அமெரிக்காவின் நேட்டோக் கூட்டாளிகளான ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகளும் யுரேசியா மீதான கட்டுப்பாட்டுக்கான அவாவைக் கொண்டுள்ளதை மறுக்கவியலாது.

குறிப்பாக ஜேர்மனி, பிரித்தானியா, பிரான்ஸ் ஆகியன இைத வெளிப்படையாகவே செயல்களினூடாக அறிவித்துள்ளன. ஆனால், இதை சாத்தியமாக்க அமெரிக்காவுடனான கூட்டுப் பயனற்றது என்பதையும் இந்நாடுகள் உணர்ந்துள்ள.

முடிவுக்கு வராத பொருளாதார நெருக்கடியும் ஐரோப்பாவில் நிலைகொண்டுள்ள பொருளாதார மந்தநிலையும் பொருளாதார ரீதியில் தலைமைப்பாத்திரத்தைத் தொடர்ந்து வகிக்கவியலாகியுள்ள அமெரிக்காவின் அரசியற் பொருளாதாரச் சூழல், உலகின் மிகப்பெரிய மலிவு உழைப்பு களமாகவும்; இரண்டாவது மிகப்பெரிய பொருளாதாரமாக நிலைபெற்றுள்ள சீனாவின் எழுச்சி என்பன கவனிப்புக்குரியன.

இவை தவிர்க்கவியலாமல் ஐரோப்பிய நாடுகளை சீனாவுடன் ஒத்துழைக்க வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளியுள்ளன. இதனாலேயே இந்நாடுகள் ஆசிய உள்கட்டமைப்பு முதலீட்டு வங்கியில் இணைந்துள்ளன. இதில் இலங்கையும் இணைந்துள்ளது.

இதிலே இணையாத இரண்டு முக்கிய நாடுகளில் ஒன்று அமெரிக்கா இன்னொன்று ஜப்பான்.   
பட்டுப்பாதையை மையமாகக் கொண்ட இத்திட்டமானது அமெரிக்க மைய புவிசார் அரசியலை இடம்பெயர்த்து யுரேசியாவை அதன் மையமாக்கியுள்ளது.

அவ்வகையில் புவிசார் அரசியலை அமெரிக்காவிலிருந்து இடம்பெயர்த்தது மட்டுமன்றி அதை சீன மையமாக உருவாக்காமல் யுரேசிய மையமாக்கி அதில் ஐரோப்பாவின் முக்கிய அரங்காடிகளை அதன் பங்காளியாக்கியமை என்ற வகையில் இத்திட்டமானது, சீனாவுக்கு மூலோபாய ரீதியான பாரிய வெற்றியை வழங்கியுள்ளதை மறுக்கவியலாது.   

இத்திட்டம் சீனாவின் உள்நாட்டுப் பொருளாதார விருத்தியை மையப்படுத்தியான அதேவேளை உலகளாவிய கவனங் கொண்டதாகத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளமையை நினைவுபடுத்தல் தகும். இத்திட்டத்தின் தரைவழி இணைப்பானது, வரலாற்றுரீதியில் பட்டுச்சாலையின் தொடக்கப் புள்ளியாக விளங்கும் சீன நகரமான ஜியானில் இருந்து, சீனாவின் மேற்கு ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தின் உரும்கி மற்றும் மத்திய ஆசியா வழியாக மாஸ்கோ மற்றும் ஐரோப்பாவுக்குச் செல்லும் ஒரு பிரதான பாதையுடன் இணைக்கும் 80,000 கிலோமீற்றர் தூர அதிவிரைவு ரயில் பாதையின் கட்டமைப்பை உள்ளடக்கி உள்ளது.

ஏனைய ரயில் பாதைகள், தென்சீனாவிலிருந்து தென்கிழக்கு ஆசியா வழியாக சிங்கப்பூர் வரையிலும் மற்றும் மற்றொன்று ஜின்ஜியாங் இல் இருந்து பாகிஸ்தான் வழியாக சீனா கட்டமைக்கும் அரேபிய கடலில் உள்ள குவதார் துறைமுகம் வரையிலும் உள்ளடக்கி உள்ளது.  

சாலைகள், எண்ணெய், எரிவாயு குழாய்கள், டிஜிட்டல் கம்பிவடங்களின் மிகப்பெரிய விரிவாக்கம், மின்சார உற்பத்தி, மின்சார கம்பிவடங்களின் மிகப்பெரிய விரிவாக்கத்தையும் அத்திட்டங்கள் உள்ளடக்கி உள்ளன. அத்துடன் சீனாவின் வளர்ச்சியடையா உள்நாட்டு பிரதேசங்களின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு ஒரு தூண்டுபொருளையும் வழங்கும், அந்த உள்கட்டமைப்பு முன்மொழிவுகள் சீனாவின் மிதமிஞ்சிய உற்பத்தி தகைமைகளுக்கு ஒரு வடிகாலை வழங்க மற்றும் சீன பெருநிறுவனங்களுக்கு இலாபகரமான வாய்ப்புகளை வழங்க வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. 

ஒரு பாட்டை ஒரு பாைத திட்டத்தின் கீழ் ஆறு பொருளாதாரப் பாதைகள் உருவாக்கப்படுன்றன. பங்களாதேஷ்-சீனா-இந்தியா-மியன்மார், சீனா-மங்கோலியா-ரஷ்யா, சீனா-மத்திய ஆசியா-மேற்காசியா, சீனா-இந்தோசீன வளைகுடா, சீனா-பாகிஸ்தான் மற்றும் யுரோசியன் தரைவழிப்பாலம்.   

இத்திட்டத்தின் கடல்போக்குவரத்து பாதை துறைமுக வசதிகளை விரிவாக்குவதில், அதுவும் குறிப்பாக சீனாவிலிருந்து ஐரோப்பாவுக்குக் கடல் போக்குவரத்தை அபிவிருத்தி செய்யவும் மற்றும் கென்யாவிலிருந்து ஆபிரிக்காவை ஒருங்கிணைக்கவும் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் கவனம் செலுத்துகிறது.  

நடந்து முடிந்த மாநாட்டில் சீனா இத்திட்டத்தின் பகுதியான நாடுகள் மற்றும் நிறுவனங்களுடன் 68 உடன்படிக்கைகளில் கைச்சாத்திட்டுள்ளது. கடந்த மூன்றரை ஆண்டுகளில் இத்திட்டத்தின் பலன்கள் எவை என்ற வினாவுக்கான விடையும் இம்மாநாட்டில் கிடைத்தது.

சீனாவால் முன்னெடுக்கப்படும் இத்திட்டத்தில் ஏற்ெகனவே சீன நிறுவனங்கள் 50 பில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களை முதலீடு செய்துள்ளதோடு இப்பாதையில் உள்ள 20 நாடுகளில் 56 வர்த்தகப் பொருளாதார வலயங்களை உருவாக்கியுள்ளன.

இதன் விளைவால் இதுவரை 180,000 தொழில்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. அதேவேளை எதிர்பார்த்த வேகத்தில் இத்திட்டத்தினால் முன்செல்ல இயலவில்லை என்பதை சீனா தெரிவித்ததோடு இதன் நடைமுறைப்படுத்தலில் பூகோள அரசியல் செல்வாக்குச் செலுத்துவதைத் தவிர்க்கவியலாது என்பதை வெளிப்படையான ஒத்துக் கொண்டது.   
மாறுகின்ற காலங்கள் புதிய வாய்ப்புகளையும் புதிய எதிர்பார்ப்புகளையும் வழங்குகின்றன. அவ்வாய்ப்புகள் நல்லவையா கெட்டவையா என்பது ஒருபுறம் இருந்தாலும் மாற்றம் ஒன்றே மாறாத நியதி என்பது மீண்டுமொருமுறை உலக அரசியல் அரங்கில் தெளிவாகிறது என்பது மட்டுமே உண்மை.   

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/196867/ச-ன-ஒர-பட-ட-ஒர-ப-த-#sthash.zmCkf11f.dpuf
Categories: merge-rss