அரசியல்-அலசல்

கடும் நிபந்தனைகளுடன் கால அவகாசத்தைப்பெற்ற அரசாங்கம்

11 hours 44 min ago
கடும் நிபந்தனைகளுடன் கால அவகாசத்தைப்பெற்ற அரசாங்கம்

 

ஜெனி­வா­வி­லி­ருந்து   எஸ்.ஸ்ரீகஜன் 

கடந்த ஒரு மாதகாலமாக ஜெனிவா மனித உரிமைப்பேரவையானது உலகநாடுகளின் மனித உரிமை விவகாரம் குறித்து தீவிரமாக ஆராய்ந்து வந்த நிலையில் இலங்கையின் மனித உரிமை குறித்தும் பரபரப்பான விவாதங்கள் இடம்பெற்றன.இலங்கை தொடர்பாக இம்முறை கூட்டத் தொடரில் மூன்று அறிக்கைகள் தாக்கல் செய்யப்பட்டதுடன் ஒரு பிரேரணையும் நிறைவேற்றப்பட்டது. அத்துடன் இலங்கை தொடர்பாக விவாதம் ஒன்றும் நடைபெற்றது. இவ்வாறு கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதகாலம் முழுவதும் இலங்கை தொடர்பான விடயங்கள் பரபரப்பாக ஆராயப்பட்டு வந்த நிலையில் மிக அதிகளவான உப குழுக்கூட்டங்களும் நடைபெற்றன. அந்தவகையில் தமிழர் தரப்பு பிரதிநிதிகள் புலம்பெயர் அமைப்புக்களின் முக்கியஸ்தர்கள் சிவில் சமூக அமைப்புக்களின் தலைவர்கள் என பல்வேறு தரப்புக்களும் ஜெனிவாவில் தங்கியிருந்து இலங்கை தொடர்பான கலந்துரையாடல்களில் ஈடுபட்டு வந்தன.

இந்த நிலையில் கடும் நிபந்தனைகளுக்கும் எதிர்ப்புக்களுக்கும் முரண்பாடுகளுக்கும் மத்தியில் இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு இரண்டு வருடகால அவகாசம் வழங்குவதற்கான பிரேரணை நிறைவேற்றப்பட்டது. தமிழர் தரப்பு பிரதிநிதிகள் புலம்பெயர் அமைப்புக்கள் இலங்கைக்கு கால அவகாசம் வழங்கக்கூடாது என வலியுறுத்தி வந்த நிலையிலேயே மனிதஉரிமை பேரவையின் உறுப்பு நாடுகள் இலங்கை தொடர்பான பிரேரணைக்கு ஆதரவு வழங்கி அதை நிறைவேற்றின. இந்த விடயத்தில் இலங்கை அரசாங்கத்தைப் பொறுத்தவரையில் மகிழ்வடைந்தது என்றே கூறலாம். காரணம் தாம் நல்லிணக்கத்திலும் பொறுப்புக்கூறலிலும் முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்துவதற்கு 2015 ஆம் ஆண்டு பிரேரணையை நிறைவேற்றுவதற்கும் 24 மாத கால அவகாசம் வழங்கப்படவேண்டுமென்று கோரியிருந்த நிலையில் அந்த கால அவகாசம் தற்போது கிடைத்துள்ளது. எனவே அரசாங்கம் நிச்சயம் மகிழ்வடைந்திருக்கும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்துக்கு இடமில்லை. ஆனால், அரசாங்கமானது மேலும் பொறுப்புக்கூறலுக்கும் கடமைப்பாட்டிற்கும் உட்பட்டுள்ளது என்பதை இந்த இடத்தில் மறந்துவிடக்கூடாது. பிரேரணை நிறைவேற்றப்படும் சந்தர்ப்பத்தில் உரையாற்றிய பிரதி வெளிவிவகார அமைச்சர் ஹர்ச டி சில்வா இலங்கையின் நிலைமையை புரிந்துகொண்டதற்காக சர்வதேச சமூகத்திற்கு நன்றி தெரிவிப்பதாக கூறினார்.

மேலும் தொடர்ந்து எமக்கு உதவிகளை செய்துவரும் சர்வதேசத்திற்கு நன்றி தெரிவிக்கின்றோம். 2015 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 8 ஆம் திகதி நாம் மக்களுக்கு வாக்குறுதி வழங்கினோம். அந்த வாக்குறுதியை நாம் செயற்படுத்துவோம். பொறுப்புக்கூறலை முன்னெடுப்போம். அரசாங்கத்தின் மீதும் மக்களின் மீதும் நம்பிக்கை வைத்தமைக்காக சர்வதேசத்திற்கு நன்றி கூறுகின்றோம். யாருக்கும் அநீதி ஏற்படாத வகையில் சர்வதேச ஆதரவுடன் அரசாங்கம் தலைமை வகிக்கும் ஒரு வேலைத்திட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டு நீதி வழங்கப்படும் என்றும் பிரதி வெளிவிவகார அமைச்சர் சுட்டிக்காட்டியிருந்தார். இந்த நிலையில் சர்வதேச நாடுகளின் கடும் நிபந்தனைகளுக்கு மத்தியிலேயே இலங்கை தொடர்பான பிரேரணை நிறைவேற்றப்பட்டது. அதாவது இலங்கை தொடர்பானபிரேரணை ஏகமனதாக வாக்கெடுப்பின்றி வியாழக்கிழமை ஜெனிவா மனித உரிமை பேரவையில் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்த நிலையில் எந்தவொரு உறுப்புநாடும் இலங்கை குறித்த பிரேரணைக்கு எதிர்ப்பு வெளியிடவில்லை. இந்த பிரேரணை நிறைவேற்றும் போது ஒருசில அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களின் சார்பான தமிழர் பிரதிநிதிகள் ஜெனிவா மனித உரிமை பேரவை வளாகத்தில் கால அவகாசம் வழங்குவதற்கு கடும் எதிர்ப்பை தெரிவித்து உரையாற்றியிருந்தனர். அரசாங்கத்திற்கு கால அவகாசம் வழங்குவதன் மூலம் எந்தவொரு நன்மையும் ஏற்படப்போவதில்லையெனவும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டியிருந்தனர்.

இவ்வாறான கடும் முரண்பாடான நிலைமையின் கீழேயே இலங்கை தொடர்பான பிரேரணை ஜெனிவாவில் நிறைவேற்றப்பட்டது. இதேவேளை பிரேரணையை முன்வைத்த நாடுகளான பிரிட்டன் மற்றும் அமெரிக்கா, ஆகியன பிரேரணை நிறைவேற்றப்படும் சந்தர்ப்பத்தில் சில விடயங்களை கூறுவதற்கு தவறவில்லை. குறிப்பாக இதில் உரையாற்றிய அமெரிக்காவின் ஜெனிவாவிற்கான தூதுவர் இலங்கை தொடர்பான பிரேரணைக்கு இலங்கை இணை அனுசரணை வழங்க முன்வந்தமை பாராட்டத்தக்கதாகும். அரசாங்கத்தின் ஐ.நா.வுடனான ஈடுபாடு வரவேற்கத்தக்கது. தற்போது வழங்கப்பட்டுள்ள இரண்டு வருடகாலத்தில் இலங்கை முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்தும் என எதிர்பார்க்கிறோம். மோதல்கள் வராமல் அர்த்தமுள்ள நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். அதேவேளை இலங்கைப் பிரேரணையைக் கொண்டுவந்த மற்றுமொரு நாடான பிரிட்டனின் பிரதிநிதி உரையாற்றுகையில் கடந்த 2015 ஆம் ஆண்டு இலங்கை அப்போதைய பிரேரணைக்கு இணை அனுசரணை வழங்க முன்வந்தமையே வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விடயமாகும். நல்லிணக்க செயற்பாடுகளை அரசாங்கம் எடுத்துள்ள சில நடவடிக்கைகள் வரவேற்கத்தக்கவையாகும். ஆனால், மேலும் முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்த வேண்டியுள்ளது.

விசேடமாக இரண்டு வருட கால அவகாசம் தேவை என்பதை வரவேற்கின்றோம். அந்தக் காலப்பகுதியில் நல்லிணக்கத்தை மேம்படுத்த வேண்டும். மேலும் காணாமற்போனோர் அலுவலகம் விரைவாக இயங்க வைக்கப்பட வேண்டும். நல்லிணக்க செயலணியின் பரிந்துரைகளை வரவேற்கின்றோம். அரசாங்கம் கால அட்டவணையின் அடிப்படையில் ஜெனிவா பிரேரணையை அமுல்படுத்த வேண்டும். இதற்கான கட்டமைப்புத் திட்டம் அவசியமாகும் என்று கூறியிருந்தார். இவ்வாறு இலங்கையானது சர்வதேச நாடுகளின் பல்வேறு யோசனை மற்றும் நிபந்தனைகளுக்கு மத்தியிலேயே கால அவகாசத்தை பெற்றுக்கொண்டுள்ளது.

இதேவேளை, நேற்று முன்தினம் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ள பிரேரணை நான்கு செயற்பாட்டு பந்திகளைக் கொண்டுள்ளது. அந்த நான்கு செயற்பாட்டு பந்திகளும் 2015 ஆம் ஆண்டு ஜெனிவா பிரேரணையின் விடயங்களை சுட்டிக்காட்டுவதாகும். அவற்றில் அடுத்த கட்டத்தை வலியுறுத்துவதாகவும் அமைந்துள்ளன. அந்தவகையில்

நான்கு பரிந்துரைகளை கொண்டுள்ள புதிய பிரேரணையானது 2015 ஆம் ஆண்டு பிரேரணையின் 1, 2,19,18 ஆகிய செயற்பாட்டு பந்திகளை திருத்தம் செய்கிறது. அந்த வகையில் பிரேரணையில் அந்த நான்கு விடயங்களையும் என்னவென்று பார்க்கலாம்.

முதலாவது விடயம்

 கடந்த 2015 ஆம் ஆண்டு பிரேரணையின் கோரிக்கைக்கு அமைய ஐக்கியநாடுகள் மனித உரிமை ஆணையாளர் இலங்கை தொடர்பாக 34 ஆவது கூட்டத் தொடரில் முன்வைத்துள்ள பரந்துபட்ட அறிக்கையை பாராட்டுகின்றோம். அத்துடன் அந்தப் பிரேரணையை முழுமையாக அமுல்படுத்த நடவடிக்கை எடுக்குமாறும் விசேடமாக அதில் நிலுவையில் உள்ள விடயங்களை அமுல்படுத்த நடவடிக்கை எடுக்குமாறும் இலங்கை அரசாங்கத்திடம் கோரிக்கை விடுக்கின்றோம். இவ்வாறு புதிய பிரேரணையை முதலாவது செயற்பாட்டு பந்தி வலியுறுத்தியுள்ளது.

இரண்டாவது பந்தி

கடந்த 2015 ஆம் ஆண்டிலிருந்து இலங்கை அரசாங்கம் ஐக்கியநாடுகள் மனித உரிமை ஆணையாளருடனும் அவரது அலுவலகத்துடனும் மேற்கொண்டுவரும் ஆரோக்கியமான ஈடுபாட்டை வரவேற்கின்றோம். அத்துடன் விசேட ஆணையாளர்களுடனான இந்த ஈடுபாட்டையும் வரவேற்கின்றோம். இதேவேளை இலங்கையின் மனித உரிமை, உண்மை, நீதி, நல்லிணக்கம், மற்றும் பொறுப்புக்கூறலை ஊக்குவிப்பதற்காக இந்த ஈடுபாட்டை தொடருமாறு ஊக்குவிக்கின்றோம் என்றவாறு பிரேரணையின் இரண்டாவது பந்தி சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

மூன்றாவது பந்தி

அதாவது ஐக்கியநாடுகள் மனித உரிமை ஆணையாளர் மற்றும் தொடர்புபட்ட விசேட ஆணையாளர்கள் இலங்கை அரசாங்கத்துடன் தொடர்ந்து ஆலோசனைகளை நடத்தவேண்டுமென்றும் இலங்கையின் மனித உரிமை, உண்மை, நீதி, நல்லிணக்கம், பொறுப்புக்கூறலை ஊக்குவிப்பதற்கான தொழில்நுட்ப உதவிகளையும் வழங்கவேண்டும் என்றும் கோரிக்கை விடுக்கின்றோம் என பிரேரணையின் மூன்றாவது பந்தி அல்லது பரிந்துரை கூறியுள்ளது.

நான்காவது பந்தி

நான்காவது பந்தியே இலங்கைக்கு கால அவகாசத்தை வழங்குவதற்கான ஏற்பாட்டை கொண்டுள்ளது. அதாவது ஐக்கியநாடுகள் மனித உரிமை ஆணையாளர் இலங்கையின் பிரேரணையின் பரிந்துரைகளை அமுல்படுத்துவது தொடர்பாக தொடர் மதிப்பீடுகளை செய்யவேண்டும். அத்துடன் இலங்கையின் நல்லிணக்கம், பொறுப்புக்கூறல் மனித உரிமை நிலைமை தொடர்பாகவும் மதிப்பீடு செய்யவேண்டும். அதுமட்டுமன்றி இலங்கை ஜெனிவா பிரேரணையை அமுல்படுத்துகின்றமை தொடர்பாக 2018 ஆம் ஆண்டு நடைபெறவுள்ள ஐக்கியநாடுகள் மனித உரிமை பேரவையின் 37 ஆவது கூட்டத் தொடரில் எழுத்துமூல அறிக்கையையும் 2019 ஆம் ஆண்டு நடைபெறவுள்ள ஐக்கியநாடுகள் மனித உரிமை பேரவையின் 40 ஆவது கூட்டத் தொடரில் பரந்துபட்ட விவரமான அறிக்கையையும் ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை ஆணையாளர் சமர்ப்பிக்கவேண்டுமெனவும் கோரிக்கை விடுக்கின்றோம் என்று நான்காவது செயற்பாட்டு பந்தி சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. அந்தவகையில் அரசாங்கமானது கால அவகாசத்தைப் பெற்றுக்கொண்டோம் என்று இருந்துவிட முடியாது. காரணம் மிகவும் வலுவான பொறுப்புக்கூறல்களும் கடப்பாடும் பிரேரணையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளன. எவ்வாறெனினும் இலங்கைக்கு கால அவகாசம் வழங்கும் கையில் நிறைவேற்றப்பட்ட பிரேரணையை புலம்பெயர் அமைப்புக்கள் இலங்கையின் ஒரு சில அரசியல் கட்சிகள் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் மனித உரிமை அமைப்புக்கள் என பல்வேறு தரப்புக்கள் இணைந்து கடுமையாக எதிர்த்துள்ளன. இந்த அமைப்புக்களும் இணைந்து கால அவகாசம் வழங்கப்பட்டுள்ளமைக்கு எதிராக கூட்டு அறிக்கையொன்றை நேற்று முன்தினம் வெளியிட்டன. அந்த அறிக்கையில் முக்கியமான சில விடயங்கள் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருந்தன.

அதாவது இலங்கை விவகாரத்தினை ஐ,நா.வின் பொதுச்சபையின் விசாரணைக்கு   அனுப்பிவிட வேண்டும். ஐ.நா. பொதுச்சபை வழியே, சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்திற்கு இலங்கையை பாரப்படுத்துவதற்கான பரிந்துரையினை ஐ.நா . பாதுகாப்பு பேரவைக்கு வழங்க வேண்டும் என்று இந்த அமைப்புக்கள் கூட்டாக வலியுறுத்தியுள்ளன. அத்துடன்  

இலங்கைத்தீவின் இனநெருக்கடிக்கு தீர்வுகாண வடக்கு, கிழக்கு பகுதியிலும், புலம்பெயர் தமிழர்களிடத்திலும் பொதுவாக்கெடுப்பினை நடத்துவதற்குரிய நிலையை ஏற்படுத்த வேண்டும். மார்ச் 23 ஆம் திகதி 2017இல் ஐ.நா. மனித உரிமைச்சபையில் சிறிலங்கா தொடர்பில் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானத்தினை முற்றாகம் நாம் நிராகரிக்கின்றோம்.

மனித உரிமைச்சபையினால் அரசுக்கு கொடுக்கப்படும் கால அவகாசத்தினைக் வைத்துக்கொண்டு, ஒரு புறத்தில் தமிழர்களிடத்தில் இயங்கும் நீதிக்கான மனநிலையை குலைப்பதும், மறுபுறத்தில் வளமான கட்டமைப்புகளை தமிழர் பகுதியில் கொண்டுவருவதன் மூலமும் சிங்கள குடியேற்றங்களையும் அரசாங்கம் செய்தும் வருகின்றது என்றும் புலம்பெயர் அமைப்புக்கள் மற்றும் சிவில் சமூக நிறுவனங்கள் வடக்கு, கிழக்கின் சில அரசியல் கட்சிகளும் இணைந்து வெளியிட்டுள்ள கூட்டு அறிக்கையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. அந்தவகையில் அரசாங்கம் கால அவகாசத்தினைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கான பயணம் மிகவும் இலகுவாக அமைந்துவிடவில்லை. மாறாக பல்வேறு தடைகளைத் தாண்டியே அரசாங்கம் இந்த கால அவகாசத்தைப் பெற்றுக்கொண்டுள்ளது. மேலும் பிரேரணை நிறைவேற்றப்பட்டு முடிந்ததும் ஜெனிவா பேரவை வளாகத்தில் தமிழர் பிரதிநிதிகள் கடும் எதிர்ப்பை வெளியிட்டனர். குறிப்பாக தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியின் தலைவர் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம், வடமாகாணசபை உறுப்பினர்கள் இந்தியாவிலிருந்து ஜெனிவாவிற்கு வருகை தந்திருந்த ஈழ ஆதரவு பிரதிநிதிகள் என பல்வேறு தரப்பினரும் இலங்கை தொடர்பான பிரேரணையில் இலங்கைக்கு கால அவகாசம் வழங்கப்பட்டமையையும் கடுமையாக எதிர்த்திருந்தனர். ஐ.நா. பாதுகாப்பு சபை மற்றும் பொதுச்சபைக்கு செல்வதை பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நீதியை வழங்குவதற்கான ஒரே வழியாக அமையும் என்றும் இவர்கள் சுட்டிக்காட்டியிருந்தனர். அதாவது மனித உரிமை பேரவை உறுப்பு நாடுகள் மூன்று முக்கிய விடயங்களை கூறியே இலங்கைக்கு கால அவகாசம் வழங்கியுள்ளது. அதாவது 2015 ஆம் ஆண்டு அமுல்படுத்துவதில் அரசாங்கம் கால அட்டவணையுடன் கூடிய கட்டமைப்புத் திட்டமொன்றை முன்வைக்கவேண்டுமென்றும் ஐ.நா. மனித உரிமை பேரவை இலங்கை நிலைமையை தொடர்ந்து கண்காணிக்கவேண்டுமென்றும் உறுப்புநாடுகள் வலியுறுத்தியிருந்தன. அந்த வகையில் அடுத்த கட்டமாக என்ன நடக்கப்போகின்றது என்பதை அனைத்துத் தரப்பினரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். கடந்த பெப்ரவரி மாதம் 27 ஆம் திகதி ஆரம்பமான ஜெனிவா மனித உரிமை பேரவையின் 34 ஆவது கூட்டத் தொடர் நேற்றுடன் நிறைவடைந்தது. 

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-03-25#page-3

Categories: merge-rss

இழுத்தடிப்பு

13 hours 15 min ago
இழுத்தடிப்பு

 

ஜெனிவாவில் 34ஆவது கூட்டத் தொடர் பற்­றிய நம்­பிக்­கைகள், அவ­நம்­பிக்­கைகள், அதி­ருப்­திகள் கடந்த ஜன­வரி மாதம் முதலே ஏற்­படத் தொடங்­கிய நிலையில் இலங்கை பற்­றிய வாதப் பிர­தி­வா­தங்­க­ளுக்கு முடிவு காணும் நாளாக கடந்த 23 ஆம் திகதி மனித உரிமைப் பேர­வையில் இலங்கை விவ­காரம் தொடர்­பான தீர்­மானம் ஏகமனதாக நிறைவேற்றப்பட்டமை சர்வ உல­கமும் அறிந்த ஒரு செய்­தி­யாகும்.

2012 ஆம் ஆண்டு அமெ­ரிக்­கா­வினால் கொண்டுவரப்பட்டு பிரித்தானியாவின் துணை­நி­லை­யுடன் இலங்­கைக்­கெ­தி­ரான தீர்­மா­ன­மொன்று நிறை­வேற்­றப்­பட்­ட­மையும் 2015 ஆம் ஆண்டு தீர்­மா­னத்தில் குறித்­துக்­காட்­டப்­பட்ட 30/01, தீர்­மா­னங்கள் முழு­வ­தையும் நிறை­வேற்றி வைப்­போ­மென இலங்கை, இணை­ அ­னு­ச­ரணை வழங்­கி­யி­ருந்­த­மையும், வழங்­கப்­பட்ட இணை­ அ­னு­ச­ர­ணை­யா­னது, தீர்­மா­னங்­களை நிறை­வேற்­றுவோம் என இலங்­கையால் ஒத்­துக்­கொள்­ளப்­பட்ட விவ­கா­ர­மா­னது 18 மாதங்கள் கழிந்­து­விட்ட நிலையில் எள்­ளளவும் நிறை­வேற்­றப்­ப­டாத சூழ்­நி­லையில் மீண்டும் இரு­வ­ரு­ட­ கால அவ­காசம் வழங்­கப்­ப­டு­வ­தென்­பது, தீவிரம் பெற்று நின்ற நிலையில் எல்­லோரும் வாயைப்­பொத்திக் கொண்­டி­ருங்கள் அவ­காசம் வழங்­கப்­ப­டவே வேண்­டு­மென்ற கோதாவில் இலங்­கைக்கு கால அவ­காசம் வழங்­கப்­பட்­டுள்­ளது.

இலங்­கைக்கு கால அவ­காசம் வழங்­கப்­ப­டக்­கூ­டாது என்ற கடு­மை­யான நிபந்­த­னை­களை தமிழர் தரப்­பி­னரும், மனித உரிமைச் செயற்­பாட்­டா­ளர்­களும் சில­ம­னித உரிமை அமைப்­புக்­களும் புலம்பெயர் சாரார், நாடு கடந்த தமி­ழீழ செயற்­பாட்­டா­ளர்கள் இன்னும் ஒரு சில அமைப்­புக்கள் தங்கள் எதிர்ப்பை முன்­வைத்­தார்­களே தவிர மனித உரிமைகள் பேர­வையில் அங்கம் பெறும் எந்­த­வொரு நாடும் இது­வி­ட­யத்தில் தீவிரம் காட்­ட­வில்லை. குறிப்­பாக சொல்லப் போனால் கடந்த காலங்­களைப் போல் அல்­லது மனித உரிமைகள் பேர­வையில் அங்கம் பெறும், வல்­ல­ரசு நாடுகள், மென்­போக்கு நாடுகள், ஜன­நா­யகப் பாரம் பரி­யங்­க­ளைப்­பேணும் நாடுகள், மற்றும் சீனா, ரஷ்யா போன்ற இட­து­சாரி போக்­கு­டைய நாடுகள் என்ற எல்­லாத்­த­ரப்­பி­னரும் இலங்­கைக்கு கால அவ­காசம் வழங்­கப்­ப­ட­வேண்­டு­மென்­பதில் ஆர்வம் காட்­டி­னார்­களே தவிர மறு­த­லிப்புப் போக்கை எந்த நாடும் வெளிப்­ப­டுத்­த­வில்லை. இது ஒரு­வ­கையில் இலங்­கைக்கு பாரிய வெற்­றி­யென்றே கூற வேண்டும்.

ஐ.நா.சபையின் மனித உரிமைகள் பேர­வையின் ஆணை­யாளர் செயிட் அல் ஹுசைன் இலங்கை தொடர்­பாக அண்­மையில் சமர்ப்­பித்த அறிக்கை தொடர்­பான விவாதம் கடந்த 22 ஆம் திகதி பேர­வையில் விவா­தத்­துக்கு எடுத்துக் கொள்­ளப்­பட்­ட­போது, அவ்­வி­வா­தத்தில் ஐரோப்­பிய ஒன்­றியம், கனடா, செக்­ கு­டி­ய­ரசு, ஜேர்­மன், டென்மார்க், பிரான்ஸ், சுவிஸ், ஜப்பான், பாகிஸ்தான், பங்­க­ளாதேஷ், அவுஸ்­தி­ரே­லியா, பிரித்­தா­னியா, சீனா, நியூ­ஸிலாந்து, சூடான், மஸி­டோ­னியா, நோர்வே, அயர்­லாந்து, ஸ்பெயின், பெல்­ஜியம், கானா, மாலை­தீவு போன்ற நாடுகள் பங்­கெ­டுத்துக் கொண்­டாலும், இவற்றில் பெருந்­தொ­கை­யான நாடுகள் இலங்­கைக்கு சார்பு நிலை கொண்ட கருத்­துக்­களை முன்­வைத்­த­துடன், இலங்­கைக்கு கால அவ­காசம் வழங்­கப்­பட வேண்டும். 30/1 தீர்­மா­னங்கள் நிறை­வேற்­றப்­பட வேண்­டு­மாயின், குறிக்­கப்­பட்ட கலண்டர் மாதத்­துக்குள் நிறை­வேற்ற முடி­யாது. தற்­பொ­ழுது இலங்­கையில் போர் இல்லை. அமைதி நில­வு­கி­றது. தேசிய நல்­லி­ணக்­கமும் இன ஐக்­கி­யமும் கட்­டி­யெ­ழுப்­பப்­பட்டு வரு­கி­றது. அதற்கு உதா­ரணம் இலங்­கையின் தேசிய கீதம் என்­று­மில்­லா­த­வாறு தமி­ழிலும் பாடப்­ப­டு­கி­றது. எனவே, போதிய கால அவ­காசம் வழங்­கப்­பட வேண்­டு­மென கடு­மை­யான ஆத­ரவை நல்­கி­யி­ருந்­தார்கள்.

இந்த தொகுதி நாடு­களில் சீனா, ரஷ்யா, பாகிஸ்தான், சூடான் போன்ற நாடுகள் இலங்­கைக்கு பேராதரவை நல்கி உரை­யாற்­றி­யி­ருந்­ததைக் காண முடிந்­தது. இது விட­யத்தில் குறிப்­பிட்டுக் காட்ட வேண்­டிய விட­ய­மென்­ன­வென்றால் இலங்கை பற்­றிய வாதப் பிர­தி­வா­தங்கள் இடம்பெற்ற போது இந்­தியா மௌனம் சாதித்­துக்­கொண்­டமை சர்­வ­தேச அளவில் பேசப்­படும் விட­ய­மாக மாறி­யுள்­ளது.

இதைப்­போன்­ற­தொரு நிலைதான், கடந்த 15 ஆம் திகதி ரீட்டா ஐசாக் நாடியா ஐ.நா.மனித உரிமைகள் பேர­வையில் உரை­யாற்­றி­ய­போது இருந்­த­தாக விமர்­சிக்­கப்­ப­டு­கி­றது. இரா­ணு­வத்தை அகற்­றுதல், காணாமல் போனோர் தொடர்பில் உண்மை நிலையை வெளிப்­ப­டுத்தல், காணி விடு­விப்பு, அர­சியல் கைதிகள் விடு­விக்­கப்­ப­டாமை போன்ற பிரச்­சி­னைகள் இலங்­கையில் உட­ன­டி­யாக ஆரா­யப்­பட்டு, தேவை­யான நட­வ­டிக்­கை­களை உடன் எடுக்க வேண்டும். இல்­லா­விடின் நெருக்­க­டி­க­ளுக்கு மத்­தியில் அடைந்­தி­ருக்கும் தற்­போ­தைய சந்­தர்ப்­பத்தை இழக்க வேண்­டிய அபாயம் ஏற்­படும். அத்­துடன் சிறு­பான்மை மக்­களைப் பாது­காப்­ப­தற்­கான வலு­வான வேலைத் திட்­டங்­களை முன்­வைக்க இலங்­கை­ அ­ர­சாங்கம் முன்­வ­ர­வேண்­டு­மென சிறு­பான்மை மக்கள் தொடர்­பாக ஆராயும் ஐக்­கிய நாடுகள் சபையின் விசேட நிபுணர் ரிட்டா ஐசாக் நாடியா மனித உரிமைகள் பேர­வையின் அமர்வில் இலங்கை தொடர்­பான அறிக்­கையைச் சமர்ப்­பித்து உரை­யாற்றும் போது கூறி­யி­ருந்தார்,

அவரின் இந்­த­ உ­ரை­யா­னது சர்­வ­தேச அரங்கில் ஒரு காத்­திரம் கொண்­ட­தாக இருந்­ததா என்­பதில் கார­சா­ர­மான விமர்­ச­னங்கள் அரச தரப்­பி­னரால் குறிப்­பாக ஆளுந்­த­ரப்­பி­னரால் முன்­வைக்­கப்­பட்­டி­ருந்­த­மையும் இங்கு நினைவில் வைத்­துக்­கொள்ள வேண்டும்.

தீர்­மா­னங்கள் வாக்­கெ­டுப்­புக்கு விடப்­ப­டு­வதும் சர்­வ­தேச அரங்கில் இலங்­கைக்கு சார்­பான நாடுகள் அதி­க­மா­ன­வையா அல்­லது தீர்­மா­னத்­துக்கு சார்­பான நாடுகள் கூட­வுள்­ளதா? என்ற எண்­க­ணித கணிப்­பு­முறை கொண்ட வாக்கு முறை­களில் மனித உரிமைகள் பேரவை அதிக கவனம் செலுத்­து­கின்ற அள­வுக்கு நிறை­வேற்­றப்­படும் தீர்­மா­னங்கள் சார்ந்த அடைவு மட்­டங்­களில் அதிக கவனம் செலுத்த மனித உரிமைகள் பேரவை தவ­றி­வி­டு­கி­றது என்ற கண்­ட­னமும் முன்­வைக்­கப்­பட்­டு­வ­ரு­கின்ற நிலையில் தான் தீர்­மானம் வாக்கெடுப்பின்றி ஏகமனதாக கால அவகாசம் வழங்கி நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது. கால அவ­காசம் தொடர்பில் தமிழ்த் தரப்­பினர் தமது அதி­ருப்­தி­களைத் தெரி­வித்து வரு­கி­ற­போ­திலும் சர்­வ­தேச அளவில் இலங்கை அர­சாங்­கத்­துக்கு அவ­காசம் வழங்­கப்­பட வேண்­டு­மென்ற சார்­பான அபிப்­பி­ராயம் முன் நிற்­கின்ற நிலையில் இவ்­ அவ­காசம் இலங்­கைக்கு வழங்­கப்­பட்­டி­ருக்­கி­ற­போதும், இக்­கால அவ­கா­சத்­துக்குள் இலங்­கை­ அர­சாங்கம் நிறை­வேற்ற வேண்­டி­ய­வற்றை உண்­மையில் நிறை­வேற்­று­வ­தற்கு முயற்­சிகள் மேற்­கொள்­ளுமா என்ற சந்­தே­கமே இன்று தமிழ் மக்கள் தரப்பில் மேலோங்கி நிற்­கின்­றது.

30/1 குறிப்­பி­டப்­பட்­டி­ருக்கும் அல்­லது பரிந்­து­ரைக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்ற எல்லா விட­யங்­க­ளிலும் ஒரு இழு­பறி நிலை காணப்­ப­டு­வதை தாம் கண்டு கொண்­டி­ருக்­கின்றோம். இன்று நில­வு­கின்ற சர்­வ­தேச சமூக சூழ்­நி­லைகள், உலக நாடு­களின் ஆத­ர­வுகள், உள்­நாட்டு நிலை மைகள் இலங்­கைக்கு சார்­பாக இருக்­கின்­றதா அல்­லது பரி­காரம் காணப்­பட வேண்­டு­மென்ற பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் பக்­க­மி­ருக்­கி­றதா என்ற போட்­டியே வலுத்து நிற்­ப­தையும், அதற்கு ஆத­ரவு தேடும் முயற்­சி­க­ளி­லுமே போட்டி போடு­கின்ற நிலைமை காணப்­ப­டு­கின்­றது.

ஜெனிவா மனித உரிமைகள் பேர­வையின் தொடர் நடைபெற்­றுக்­கொண்­டி­ருக்­கின்ற சூழ்­நி­லையில் தமிழ் மக்கள் தரப்பில், நாலா­தி­சை­களி­லு­மி­ருந்து ஜெனிவா சென்­றி­ருப்­பதை அவ­தா­னிக்க முடி­கி­றது. உதா­ர­ண­மாக இலங்­கை­யி­லி­ருந்து பாதிக்­கப்­பட்ட தமிழ் மக்­க­ளுக்கு நியாயம் கிடைக்­க­வேண்­டு­மென்ற நிலை­மை­களை வலி­யு­றுத்­து­வ­தற்­காக பலர் தனிப்­பட்ட முறை­யிலும் கட்சி மற்றும் சமூக அமைப்பின் சார்பில் சென்று போராட்­டங்­களை நடத்தி வரு­வதும் இதே­வேளை இலங்கை தொடர்­பான பிரே­ரணை நிறை­வேற்­றப்­ப­டு­வ­தற்கு எதிர்ப்புத் தெரி­வித்து புலம் பெயர் அமைப்­பு­களும் இலங்­கையின் அர­சியல் கட்­சி­களும் சிவில் அமைப்­பு­களும் இணைந்து அறிக்­கை­களை ஜெனிவாவில் சமர்ப்­பித்­த­மையும் இதே­வேளை ஐ.நா.மனித உரி­மைகள் ­பே­ர­வையில் 2015 ஆம் ஆண்டு நிறை­வேற்­றப்­பட்ட இலங்கை தொடர்­பான பிரே­ர­ணையை முழு­மை­யாக இலங்கை அர­சாங்கம் அமுல்­ப­டுத்­த­வேண்­டு­மெ­னக்­கோரி அண்­மையில் வட­மா­காண சபையில் நிறை­வேற்­றப்­பட்ட பிரே­ரணை ஐக்­கிய நாடுகள் மனித உரி­மைகள் ­பே­ர­வைக்கு அனுப்­பி­வைக்­கப்­பட்ட சம்­ப­வமும் இடம்­பெற்­றி­ருக்­கி­றது.

இதே சந்­தர்ப்­பத்தில் புலம்­பெயர் அமைப்­பு­க­ளுடன் இணைந்து இலங்­கையில் இனங்­க­ளுக்­கி­டை­யி­லான நல்­லி­ணக்கம், மனித உரி­மை­களை உறு­திப்­ப­டுத்தல், போர்க்­குற்றம் மற்றும் மனி­தா­பி­மா­னத்­துக்கு எதி­ரான குற்­றங்­க­ளுக்கு முழு­மை­யான பொறுப்புக் கூறல் போன்ற விட­யங்­களை மேம்­ப­டுத்தும் நோக்கில் 30/1 தீர்­மா­னத்­தி­லுள்ள இலங்கை அரசின் மனித உரிமை மீறல், மனி­தா­பி­மானம் ஆகி­ய­வற்­றுக்கு எதி­ரான குற்­றங்­களை விசா­ரிப்­ப­தற்­காக உரு­வாக்­கப்­ப­ட­வுள்ள பொறி­மு­றையில் சர்­வ­தேச நீதி­ப­திகள், வழக்­க­றி­ஞர்கள் இருக்க வேண்­டு­மெ­னவும் இதனை ஏற்­றுக்­கொள்­வ­தற்­காக இலங்­கையைத் தூண்­ட­வேண்­டு­மென நாடு கடந்த தமி­ழீழ அர­சாங்­கத்தின் மனித உரி­மைகள் அமைச்சு, பிரித்­தா­னியா மற்றும் ஐரோப்­பிய நாடு­களை வலி­யு­றுத்­தி­யி­ருந்­த­மையும் ஜெனிவாவில் ஒரு போர்க்­கள நிலை­மையை உரு­வாக்­கி­யி­ருந்­தது.

இது ஒரு புற­மி­ருக்க இலங்கை அர­சாங்­கத்தின் சார்பில் ஏட்­டிக்குப் போட்­டி­யாக புலம்­பெயர் சிங்­கள மக்கள் என்ற கோதாவில் லண்டன் உள்­ளிட்ட ஐரோப்­பிய நாடு­க­ளி­லி­ருந்து பலர் கலந்து கொண்டு மனித உரிமைகள் பேர­வையின் முன் ஆர்ப்­பாட்­டத்தில் ஈடு­பட்­டுள்­ளனர்.

ரோஹித்த அபே குண­வர்த்­தன, பந்­துல குண­வர்த்­தன ஆகியோர் இதில் பிர­தான பங்­கு­வ­கித்­த­துடன் முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜபக் ஷ, முன்னாள் பாது­காப்புச் செய­லாளர் கோத்­த­பாய ராஜபக் ஷ பெயர்­களைக் கூறி கோஷம் எழுப்­பி­ய­துடன் விடு­தலைப் புலி­களின் தலைவர் பிர­பா­க­ரனை நிந்தித்தும் கோஷம் எழுப்­பி­ய­தாக அங்­கி­ருந்து வரும் தக­வல்கள் தெரி­விக்­கின்­றன.

கால அவ­காசம், சர்­வ­தேச விசா­ரணை அர­சியல் தீர்வு என்ற விவ­கா­ரங்கள் தொடர்பில் இழு­பறி நிலைகள் காணப்­ப­டு­வ­துடன் இவை மூன்று விட­யங்­களில் கால அவ­காசம் மற்றும் சர்­வ­தேச நீதி விசா­ர­ணை­யென்­பது சர்­வ­தேச சமூ­கத்­துடன் சார்ந்த விட­ய­மா­கவும் ஏனை­யவை உள்­நாட்டு விவ­கா­ர­மா­கவும் காணப்­ப­டு­கின்­ற­போதும் எந்­த­வொரு விடயம் தொடர்­பிலும் நிலை­யான இணக்­கப்­பாடு காணப்­ப­டாத நிலையே இன்னும் இருந்து கொண்­டி­ருக்­கி­றது. அர­சியல் தீர்வு விட­யத்தில் தீவிர முன்­னேற்­றமும் இணக்­கப்­பாடும் காணப்­ப­டு­மாயின் சர்­வ­தேச நீதி விசா­ரணை மற்றும் கால அவ­காசம் என்ற விட­யங்கள் கரைந்து போகக்­கூ­டிய வாய்ப்பு நிலை இருந்­தும்கூட இன்னும் இலங்­கை­ அர­சாங்கம் இழுத்­த­டிப்பு நிலை­க­ளையும் கால­தா­ம­தங்­க­ளையும் கடத்தும் போக்­கை­யுமே கொண்­டி­ருக்­கி­றது என்­பது தெளி­வாகத் தெரி­கி­றது.

இன்னும் ஆழ­மா­கக்­கூறப் போனால் அர­சியல் தீர்வு விட­யத்தில் கூட இன்னும் சில முடி­வு­களை எடுப்­ப­தற்கோ இணக்­கப்­பாடு காண்­ப­தற்கோ இலங்­கை­ அர­சாங்கம் தயா­ரான நிலையில் இல்­லை­யென்­பதன் கார­ண­மா­கவே தமிழ் மக்­களும் தலை­மை­களும் ஆத்­தி­ரப்­பட்­ட­வர்­க­ளாக காணப்­ப­டு­கின்­றார்கள் என்ற யதார்த்­தத்தை இலங்­கை­ அர­சாங்கம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அர­சியல் தீர்வு பற்றி சர்­வ­தேச சமூ­கமும் உல­க ­நா­டு­களும் போதிய அழுத்­தங்­களைக் கொடுத்து வரு­கின்­ற­போதும் அதை ஒரு பொருட்­டாக இலங்­கை­ அ­ரசு கொள்­வ­தாகத் தெரி­ய­வில்லை. அண்­மையில் பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்க விடுத்த ஒரு செய்­தியில் ஒற்­றை­யாட்­சிக்குள் இரட்டை அதி­கா­ர­மென்ற பொருத்­தப்­பாடு இல்­லாத கருத்தை வெளி­யிட்டு வரு­கிறார் என்­பது விமர்­ச­ன­மாக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கி­றது. அது­மட்­டு­மின்றி அர­சாங்கம் இவ்­வ­ரு­டத்­துக்

குள் அர­சியல் தீர்­வொன்­றினை நோக்கி செல்­லா­விட்டால் தோல்­வி­யுற்ற ஓர் அரசு என்ற கணிப்­பிற்கு உள்­ளாக வேண்­டி­வ­ரு­மென தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்பின் பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பினர் எம்.ஏ.சுமந்­திரன் இலங்­கை­ அ­ரசை எச்­ச­ரித்­துள்ளார்.

இவை­யொரு புற­மி­ருக்க கால அவ­காசம் என்ற விவ­காரம் தொடர்பில் பாரிய சர்ச்­சைகள் உரு­வா­கி­யி­ருப்­ப­துடன் கடந்த 22 ஆம் திகதி ஐ.நா.மனித உரி­மைகள் ­பே­ர­வையில் இலங்கை விவ­காரம் குறித்து அறிக்கை சமர்ப்­பித்து உரை­யாற்­றி­யி­ருந்த செய­லாளர் செயிட் அல் ஹுசைன், ஐ.நா. மனித உரிமைகள் பேர­வையில் 2015 ஆம் ஆண்டு ஏற்­றுக்­கொள்­ளப்­பட்ட தீர்­மா­னத்தை நிறை­வேற்­று­வ­தற்­கு­ரிய பொறி­மு­றை­களை இலங்கை உரு­வாக்க வேண்­டு­மென்றும் பார­தூ­ர­மான குற்­றங்­களை விசா­ரித்து வழக்குத் தொடுத்து தண்­டனை வழங்­கு­வதில் காணப்­ப­டு­கின்ற தொடர்ச்­சி­யான தோல்வி அல்­லது பாது­காப்புப் படை­யி­ன­ருக்கு எதி­ராக நட­வ­டிக்கை எடுக்கப்படுவதற்கான பயம் காரணமாக வெளிநாட்டு நீதிபதிகள், வழக்கறிஞர்கள், அனுமதிக்கப்பட்ட வழக்குத் தொடுநர்கள், விசாரணையாளர்கள் உள்ளடக்கவேண்டிய தேவையுள்ளதாகக் கூறியுள்ளார்.

எவை எவ்வாறு இருந்த போதிலும் இலங்கைக்கெதிராகக் கொண்டுவரப்பட்ட தீர்மானம் தொடர்பில் கடந்த காலங்களின் காரத்தன்மையை விட வருடாவருடம் கரைந்து செல்கின்ற நிலையே காணப்படுகிறது என்பது வெளிப்படையாகத் தெரியும் விடயம்.

இலங்கையில் ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றங்கள் சாதகமான நல்லிணக்கப்போக்கை உருவாக்குமென்ற நம்பிக்கைகள் சர்வதேச அளவில் வளர்ந்து போன நிலையில் சர்வதேசத்தில் ஏற்பட்ட அண்மைய அரசியல் மாற்றங்கள் உதாரணமாக அமெரிக்கா மற்றும் பிரித்தானியாவில் ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றங்கள் இலங்கை அரசுக்கு சார்பான ஒரு போக்கைக் கொண்டிருப்பதுடன் வல்லரசு நாடுகள் என்ற வகையில் சீனா, ரஷ்யா மற்றும் பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகளின் இலங்கை சார்பான நிலைப்பாடுகள் தமிழ் மக்களுக்கோ அல்லது பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கோ பெரியளவில் சாதகமாக இல்லையென்ற நிலைமையையே ஜெனிவா தீர்மான நிறைவேற்றம் கொண்டிருக்கிறது.

 

அதுவுமின்றி இலங்கை இனப்பிரச்சினை விவகாரத்தில் நேரடியான அனுபவங்களைக் கொண்டிருக்கும் இந்திய அரசாங்கத்தின் செல்வாக்கு நிலையை தமிழ்த் தரப்பினர் தமக்கு சாதகமாக்கிக் கொள்ளாத ஒரு சூழ்நிலையில் 34 ஆவது கூட்டத்தொடரில் இந்தியா நடந்து கொண்ட விதம் இலங்கையிலுள்ள தமிழ் மக்களுக்கு அதிர்ச்சியையே தந்து நிற்கிறது.

– திரு­மலை நவம் –

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-03-25#page-2

Categories: merge-rss

சர்வதேச கண்துடைப்பு

15 hours 6 min ago
சர்வதேச கண்துடைப்பு

 

செல்­வ­ரட்னம் சிறி­தரன்

பல்­வேறு வாதப் பிர­தி­வா­தங்­க­ளுக்கு மத்­தியில் ஆவ­லோடு எதிர்­பார்க்­கப்­பட்­டி­ருந்த ஐ.நா. மனித உரி­மைப்­பே­ர­வையின் இலங்கை தொடர்­பான கூட்­டத்தில் அர­சுக்கு மேலும் இரண்டு வரு­டங்கள் கால அவ­காசம் வழங்கும் தீர்­மானம் ஏக­ம­ன­தாக நிறை­வேற்­றப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது. இந்தத் தீர்­மா­னத்தை ஏனைய சில நாடு­க­ளுடன் முன்­னின்று சமர்ப்­பித்த அமெ­ரிக்­காவும், பிரிட்­டனும் 2015 ஆம் ஆண்டு நிறை­வேற்­றப்­பட்ட தீர்­மா­னத்தை முழு­மை­யாக நிறை­வேற்ற வேண்டும் என வலி­யு­றுத்தி அதற்­கு­ரிய சந்­தர்ப்­ப­மா­கவே 2019 ஆம் ஆண்டு வரை­யி­லான கால அவ­கா­சத்தை வழங்­கி­யி­ருக்­கின்­றன.  

இந்தத் தீர்­மா­னத்­திற்கு ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேர­வையின் எந்­த­வொரு உறுப்பு நாடும் எதிர்ப்பு தெரி­விக்­க­வில்லை. திருத்­தங்­களை மேற்­கொள்ள முயற்­சிக்­கவும் இல்லை. தீர்­மானம் ஏக­ம­ன­தாக நிறை­வேற்­றப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது. 

இலங்­கைக்குக் கால அவ­காசம் வழங்­கப்­படக் கூடாது என்று எத்­த­னையோ வலு­வான கார­ணங்­களை முன்­வைத்து மனித உரிமை அமைப்­புக்கள், சிவில் அமைப்­புக்கள் உள்­ளிட்ட பல­த­ரப்­பினர் கோரிக்கை விடுத்­தி­ருந்த போதிலும், அந்தக் கோரிக்கை ஏற்­கப்­ப­ட­வில்லை. இரண்டு வரு­டங்­க­ளுக்கு முன்னர் மனித உரிமைப் பேர­வையில் நிறை­வேற்­றப்­பட்ட தீர்­மா­னத்தை முழு­மை­யாக நிறை­வேற்ற வேண்டும் என்ற வலி­யு­றுத்­த­லுடன் இந்தப் பிரே­ரணை நிறை­வேற்­றப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது.

இலங்கை அர­சாங்கம் கடந்த 18 மாதங்­களில் 2015 ஆம் ஆண்டு பிரே­ர­ணையை நிறை­வேற்­று­வதில் எத்­த­னையோ விட­யங்­களைச் செய்­தி­ருக்க முடியும். செய்­தி­ருக்க வேண்டும். ஆனால் பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்­க­ளும் ­சரி, இலங்கை விவ­கா­ரத்தில் ஆர்வம் கொண்­டுள்ள ஏனைய நாடுகள் மற்றும் அமைப்­புக்­க­ளும் ­சரி திருப்­தி அடை­யத்­தக்க வகை­யி­லான முன்­னேற்­றத்தைக் காட்ட அர­சாங்கம் தவ­றி­யி­ருக்­கின்­றது.

இந்த மனித உரிமைப் பேர­வையின் கூட்ட அமர்­வின்­போது பல நாட்டு பிர­தி­நி­தி­களும் அதனைச் சுட்­டிக்­காட்­டி­யி­ருக்­கின்­றனர். இந்த வருடம் நிறை­வேற்­றப்­பட்­டுள்ள தீர்­மா­னத்தின் ஊடாக வழங்­கப்­பட்­டுள்ள இரண்டு வருட கால அவ­கா­சத்தைத் தகுந்த முறையில் அரசு பயன்­ப­டுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்­பதும் இந்தக் கூட்­டத்தில் சுட்­டிக்­காட்­டப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது. 

மனித உரிமை மீறல்கள், சர்­வ­தேச மனி­தா­பி­மான சட்ட மீறல்கள் என்­பன இறு­திக்­கட்ட யுத்­தத்தின்­போது, தாரா­ள­மா­கவே இடம்­பெற்­றி­ருந்­தன என்­பது ஏற்­க­னவே பல்­வேறு தரப்­பி­ன­ராலும், பல்­வேறு தக­வல்கள், ஆதா­ரங்­களின் மூல­மாக பகி­ரங்­கப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது. ஆயினும், 2009 ஆம் ஆண்டு யுத்தம் முடி­வுக்கு வந்­த­பின்னர், கடந்த எட்டு ஆண்­டு­களில் இந்த உரிமை மீறல் சம்­ப­வங்­க­ளுக்கு அர­சாங்கம் பொறுப்பு கூற­வில்லை. பொறுப்பு கூறு­வ­தற்­கு­ரிய ஆக்­க­பூர்­வ­மான செயற்­பா­டு­களை முன்­னெ­டுக்­க­வு­மில்லை. 

ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேர­வையின் 30/1 தீர்­மா­னத்­தின்­படி கலப்பு நீதி­மன்ற விசா­ரணைப் பொறி­மு­றையை உரு­வாக்கி விசா­ர­ணை­களை நடத்தி, பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்­க­ளுக்கு நீதி வழங்­கு­வ­துடன், உரிய இழப்­பீட்டை அரசு வழங்­கி­யி­ருக்க வேண்டும். அத்­துடன், குற்­ற­மி­ழைத்­தவர்களைக் கண்­டு­பி­டித்து நீதியின் முன் நிறுத்­து­வதன் ஊடா­கவும், இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்கு ஓர் அர­சியல் தீர்வு காண்­பதன் ஊடா­கவும், மனித உரிமை மீறல்­கள், சர்­வ­தேச மனி­தா­பி­மான சட்­ட­மீ­றல்கள் என்­பன மீண்டும் நிக­ழாமல் உறுதி செய்­தி­ருக்க வேண்டும். அல்­லது அதற்­கு­ரிய ஆக்­க­பூர்­வ­மான நட­வ­டிக்­கை­களை மேற்­கொண்டு முன்­னேற்­ற­க­ர­மான ஒரு சூழ்­நி­லையை அர­சாங்கம் காட்­டி­யி­ருக்க வேண்டும். இரண்­டுமே நடக்­க­வில்லை. 

மாறாக 30/1 தீர்­மா­னத்தின் முக்­கிய அம்­சங்­களை ஏற்­றுக்­கொள்ளப் போவ­தில்லை என்று உள்­நாட்­டிலும், சர்­வ­தேச அரங்­கிலும் அர­சாங்கம் கூறி வரு­கின்­றது. இந்தத் தீர்­மானம் நிறை­வேற்­றப்­பட்­ட­போது அதற்கு அனு­ச­ரணை வழங்­கிய அரச தலை­வர்­களும் அரச தரப்புப் பிர­தி­நி­தி­களும், அதனை முழு­மை­யாக நிறை­வேற்­று­வ­தா­கவே உறு­தி­ய­ளித்­தி­ருந்­தனர்.

பிரே­ர­ணையை நிறை­வேற்ற வேண்­டிய சந்­தர்ப்­பத்­தி­லேயே கலப்பு நீதி­மன்றப் பொறி­மு­றையை ஏற்க முடி­யாது என்று அர­சாங்கத் தரப்­பினர்  மறுப்பு தெரி­விக்கத் தொடங்­கி­யி­ருந்­தனர்.

அது மட்­டு­மல்­லாமல் யுத்தம் முடி­வுக்கு வந்து நாட்டில் சமா­தானம் ஏற்­பட்­டுள்ள நிலையில் மனித உரிமை நிலை­மை­களை மேம்­ப­டுத்­து­வ­தற்­கான செயற்­பா­டுக­ளையும் அர­சா­ங்கம் திருப்­தி­க­ர­மாக மேற்­கொள்­ள­வில்லை என்­பதை ஐ.நா.வின் மனித உரி­மைகள் தொடர்­ப­ிலான பல்­வேறு பிரி­வு­களைச் சேர்ந்­த­வர்­களும் இலங்­கைக்கு விஜயம் செய்து நிலை­மை­களை உள்­ளது உள்­ள­படி அவ­தா­னித்­தி­ருந்­தார்கள். அவ்­வாறு நிலை­மை­களை நேரில் கண்­ட­றிந்­தி­ருந்த ஐ.நா. மனித உரிமை ஆணை­யாளர் செய்ட் அல் ஹுசைன் உள்­ளிட்ட பலரும், மனித உரிமை நிலை­மை­களில் முன்­னேற்றம் காணப்­ப­ட­வில்லை என்றே சுட்­டிக்­காட்­டி­யி­ருந்­தனர். அர­சாங்கம் முன்­னெ­டுத்­தி­ருந்த சிறிய அள­வி­லான நட­வ­டிக்­கை­களை அவர்கள் வர­வேற்று பாராட்­டு­­வ­தற்குத் தவ­ற­வில்லை. அதே­வேளை காரி­யங்கள் முறை­யாக நடை­பெ­ற­வில்லை என்­பதை எடுத்­துக்­காட்­டவும் அவர்கள் தயங்­க­வில்லை.

செயற்­பா­டுகள் உளப்­பூர்­வ­மாக மேற்­கொள்­ளப்­ப­டுமா?

இத்­த­கைய பின்­ன­ணி­யில்தான் முக்­கி­ய­மா­ன­தொரு கேள்வி எழு­கின்­றது. அர­சாங்­கத்­திற்கு இப்­போது வழங்­கப்­பட்­டுள்ள இரண்டு வருட கால அவ­கா­சத்தை அர­சாங்கம் சரி­யான முறையில் பயன்­ப­டுத்தி, பிரே­ர­ணையை முழு­மை­யாக நிறை­வேற்­று­வ­தற்­கு­ரிய அனைத்து நட­வ­டிக்­கை­க­ளையும் முன்­னெ­டுக்­குமா? இலங்கை அர­சாங்­கத்தின் கடந்த 18 மாத காலச் செயற்­பா­டு­களை ஆதா­ர­மாகக் கொண்டு பார்க்­கும்­போது, வரப்­போ­கின்ற இரண்டு வருட காலத்தில் அர­சாங்கம் உளப்­பூர்­வ­மாகச் செயற்­படும் என்று நம்­ப­லாமா – எதிர்­பார்க்­க­லாமா என்ற கேள்வி எழு­கின்­றது. 

முன்­னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ கடும்­போக்கு நிலையில் காரி­யங்­களை முன்­னெ­டுத்­தி­ருந்தார். அவரை வீட்­டுக்கு அனுப்­பி­விட்டு ஜனா­தி­ப­தி­யாகப் பொறுப்­பேற்­றுள்ள ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சேன மென்­போக்­கு­டை­யவர், தமிழ் மக்­களின் ஏகோ­பித்த ஆத­ர­வுடன் ஆட்­சி­ய­தி­கா­ரத்­திற்கு வந்­தி­ருப்­பவர், தமிழ் மக்­க­ளுக்கு ஏற்­பட்­டுள்ள பாதிப்­புகள் குறித்து அறி­வு­பூர்­வ­மா­கவும், உணர்­வு­பூர்­வ­மா­கவும் செயற்­ப­டு­கின்ற ஒரு தலை­வ­ராகக் காட்­சி­ய­ளித்­தவர் என்ற கார­ணத்­திற்­காக பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் அவர் மீது அதிக அளவில் நம்­பிக்கை வைத்­தி­ருந்­தனர். 

ஆயினும், அவ­ரு­டைய மென்­போக்கும் பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்கள் தரப்பில் அவர் வெளிக்­காட்­டிய அனு­தாப நிலையும், அர­சியல் ரீதி­யாக பல­வீ­ன­மா­கவே உள்­ளது என்­பதை கடந்த இரண்டு வருட காலத்தில் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் நன்கு கண்­ட­றிந்­தி­ருக்­கின்­றார்கள். பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்­க­ளு­டைய பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண வேண்டும் என்ற நிலைப்­பாட்டில் அவர் உறு­தி­யற்­ற­வ­ரா­கவும், அர­சியல் கைதிகள் விடு­தலை செய்­யப்­ப­டு­வார்கள், வலி­காமம் வடக்கு பிர­தே­சத்தில் ஆறு­மாத காலத்­திற்குள் இரா­ணு­வத்தின் வச­முள்ள காணிகள் விடு­விக்­கப்­பட்டு, இடம்­பெ­யர்ந்த மக்கள்  அங்கு மீள்­கு­டி­யேற்­றப்­படுவார்கள் என்று அவர் அளித்த வாக்­கு­று­தி­களை நிறை­வேற்ற முடி­யா­த­வ­ரா­க­வுமே அவர் இருக்­கின்றார் என்­பதை பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் நன்கு தெரிந்து வைத்­தி­ருக்­கின்­றார்கள். 

இந்த நிலையில் நிலை­மா­று­கால நீதியை நிலை­நாட்­டத்­தக்க வகையில் ஐ.நா. மனித உரி­மைகள் பேர­வையின் பிரே­ர­ணையை அவர் அடுத்த இரண்டு வருட காலத்தில் முழு­மை­யாக நிறை­வேற்­றுவார் என்­பதை அவர்கள் எதிர்­பார்க்க முடி­யாது. அது தொடர்பில் அவர் மீது நம்­பிக்கை கொள்­ளவும் முடி­யாது என்றே கூற வேண்டும். 

அர­சாங்­கத்தின் நிலைப்­பாடு

கலப்பு நீதி­மன்ற விசா­ரணைப்பொறி­மு­றையை உரு­வாக்க வேண்டும் என்­பதே ஐ.நா. பிரே­ர­ணையின் முக்­கிய அம்­ச­மாகத் திகழ்­கின்­றது. ஆனால் அரசு கலப்பு நீதி­வி­சா­ரணைப் பொறி­மு­றையை ஒரு­போதும் உரு­வாக்க மாட்­டாது என்­பதை ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சேன உறு­தி­யா­கவும் அதி­கா­ர­பூர்­வ­மா­கவும் கூறி­யி­ருக்­கின்றார். குறிப்­பாக இரா­ணு­வத்தைக் குற்­ற­வாளிக் கூண்டில் நிறுத்தப் போவ­தில்லை. அதற் இடமே கிடை­யாது. எந்தக் கார­ணத்தைக் கொண்டும் இரா­ணுவ அதி­கா­ரி­களைத் தண்­டிப்­ப­தற்கு இட­ம­ளிக்க முடி­யாது என்று அவர் மிகவும் தெளி­வாகக் குறிப்­பிட்­டி­ருக்­கின்றார்.  

அவரை அடி­யொற்றி, பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்­கவும் வெளி­நாட்டு நீதி­ப­தி­க­ளுக்கு இட­மில்லை. உள்­ளக விசா­ர­ணை­களே நடத்­தப்­படும். வேண்­டு­மானால் வெளி­நாட்டு நீதி­ப­தி­களின் ஆலோ­ச­னை­களை நாங்கள் பெற்­றுக்­கொள்­ளலாம் என கூறி­யி­ருக்­கின்றார். நாட்டின் பொறுப்பு வாய்ந்த அதி­யுச்ச அரச தலை­வர்­க­ளா­கிய அவர்கள் இரு­வ­ருமே, இரா­ணு­வத்­தினர் மனித உரிமை மீறல்­க­ளிலோ அல்­லது சர்­வ­தேச மனி­தா­பி­மான சட்ட மீறல்­க­ளிலோ ஈடு­ப­ட­வில்லை. அவர்கள் குற்­ற­மி­ழைக்­க­வில்லை என்ற நிலைப்­பாட்டில் மிகவும் உறு­தி­யாக இருக்­கின்­றார்கள். 

நாட்டின் வடக்­கிலும் தெற்­கிலும் முரண்­பா­டா­னதோர் அர­சியல் நிலைப்­பாடும், முரண்­பட்­டதோர் அர­சியல் போக்கும் நில­வு­கின்ற நிலையில் இது அவர்­க­ளு­டைய அர­சியல் ரீதி­யான நிலைப்­பா­டாக இருக்­கலாம். 

ஆனால் மனித உரிமை மீறல்­க­ளுக்கு, பொறுப்புக்கூற வேண்டும் என்று, நாட்டு மக்கள் அனை­வ­ருக்­குமே அவர்கள் இரு­வரும் முக்­கிய அர­சியல் தலை­வர்கள் என்ற ரீதியில் மனித உரிமை மற்றும் மனி­தா­பி­மானம் சார்ந்து நீதியை நிலை­நாட்டி பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்­க­ளுக்கு நியா­யத்தை வழங்க வேண்டும் என்ற நிலைப்­பாட்டில் அவர்கள் உறு­தி­யற்­ற­வர்­க­ளா­கவும் செயல் மந்தம் கொண்­ட­வர்­க­ளா­க­வுமே காணப்­ப­டு­கின்­றார்கள். 

பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்­க­ளுக்கு நீதி வழங்க வேண்டும் என்ற மனி­தா­பி­மானம் நிறைந்த அர­சியல் நிலைப்­பாட்­டிலும் பார்க்க, இன­வாத அர­சியல் போக்கில் குற்­ற­மி­ழைத்­தி­ருந்­தா­லும்­கூட, பயங்­க­ர­வா­தி­க­ளாக அர­சியல் இலாப நோக்கில் சித்­த­ிரிக்­கப்­பட்­டுள்ள விடு­த­லைப்­பு­லி­களை இரா­ணுவ ரீதி­யாக வெற்­றி­கொண்ட இரா­ணு­வத்­தி­னரைத் தண்­ட­னைகள் பெறு­வதில் இருந்து காப்­பாற்­று­வதன் மூலம், ஆட்சி அதி­கா­ரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற இன­வாதம் தோய்ந்த சுய அர­சியல் இலாப நிலைப்­பாட்டில் அவர்கள் மிகவும் பற்­று­றுதி கொண்­டி­ருக்­கின்­றார்கள். 

இந்த நிலைப்­பாட்டில் இருந்து அவர்கள் வெளி­வ­ரு­வது என்­பது இலங்­கையின் இது­கால வரை­யி­லான ஆட்­சி­முறை சார்ந்த அர­சியல் போக்கில் சாத்­தி­ய­மற்­ற­தா­கவே காணப்­ப­டு­கின்­றது. பல்­லின மக்­களும், பல்­மதம் சார்ந்த மக்­களும் வாழ்­கின்ற ஒரு நாடாக இலங்­கையைப் பார்ப்­ப­திலும் பார்க்க, பௌத்த சிங்­கள மக்­க­ளுக்கே உரிய ஒரு நாடாக நோக்­கு­கின்ற இன­வாதப் போக்­கி­லேயே ஆட்­சி­யா­ளர்கள் இது­வ­ரையில் செயற்­பட்டு வந்­துள்­ளார்கள். 

முப்­பது வருட கால யுத்­தத்தை வெற்­றி­கொண்ட முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ யுத்த வெற்றிப் பெரு­மி­தத்தில் ஏதேச்­ச­தி­காரப் போக்கில் காலடி எடுத்து வைத்­த­தை­ய­டுத்து, அவரைத் தோற்­க­டிப்­ப­தற்­காக முதன் முறை­யாக இந்த நாட்டின் இரண்டு சிங்­கள தேசிய கட்­சி­களும் ஒன்­றி­ணைந்து ஓர் ஆட்­சியை அமைத்­தி­ருக்­கின்­றன. முரண்­பட்ட போக்­கு­டைய இரண்டு தேசிய கட்­சி­களும் முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜ­பக்­ ஷவின் குடும்ப ஆதிக்க ஆட்­சிக்கு முற்­றுப்­புள்ளி வைப்­ப­தற்­கா­கவும் நாட்டில் ஜன­நா­ய­கத்தை (ஓர­ள­வுக்கு) கட்­டி­யெ­ழுப்­பு­வ­தற்­கா­க­வுமே ஒன்­றி­ணைந்து நல்­லாட்சி என்ற பெயரில் இந்த அர­சாங்­கத்தை அமைத்து நடத்திக் கொண்­டி­ருக்­கின்­றன. 

தங்­க­ளுக்குள் அர­சியல் ரீதி­யான முரண்­பா­டு­க­ளையும் மாற்று வழி போக்­கு­க­ளையும் கொண்­டி­ருந்­தாலும், தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் சிறு­பான்மை இன மக்­களின் அர­சியல் உரி­மைகளை வழங்­கு­வ­தற்கும், அவர்­க­ளையும் சிங்­கள, பௌத்த மக்­க­ளுடன் சரி­ச­ம­னான அர­சியல் உரிமை கொண்­ட­வர்­க­ளாக வாழச் செய்­வ­தற்கும் இந்த இரண்டு கட்­சி­க­ளையும் சேர்ந்த அர­சியல் தலை­வர்கள் தயா­ராக இல்லை. அந்த விட­யத்தில் அவர்கள் ஒற்­று­மை­யா­கவே இருக்­கின்­றார்கள். ஏதா­வது ஒரு கட்சி சிறு­பான்மை இன மக்­களின் அர­சியல் உரி­மைகள் தொடர்பில் சற்று மென்­போக்கைக் காட்­டி­னாலும், அதனை மற்ற கட்சி சகித்துக் கொள்­வ­தில்லை. உட­ன­டி­யா­கவே அர­சியல் ரீதி­யாக வெகுண்­டெ­ழுந்து இன­வா­தத்தைக் கக்கி, அந்த அர­சியல் மென்­போக்கை மொட்­டி­லேயே கருகச் செய்­து­வி­டு­வார்கள்.

இத்­த­கைய ஒரு பின்­ன­ணி­யில்தான் ஸ்ரீலங்கா சுதந்­திரக் கட்­சியின் தலை­வ­ரா­கிய ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவும், ஐக்­கிய தேசிய கட்­சியின் தலை­வ­ரா­கிய பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்­கவும் மனித உரிமை மீறல்­க­ளினால், பாதிக்­கப்­பட்ட சிறு­பான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் மக்­க­ளுக்கு நீதி வழங்­கு­வ­தற்­கு­ரிய கலப்பு நீதி­மன்றப் பொறி­மு­றையை முழு­மை­யாக எதிர்த்து நிற்­கின்­றார்கள். 

இத்­த­கைய அர­சியல் கடும் போக்கைக் கொண்ட அர­சாங்­கத்­திற்கே ஐ.நா.வின் 30/1 தீர்மானத்தை முழு­மை­யாக நிறை வேற்ற வேண்டும் என்­ப­தற்­காக மனித உரிமைப் பேர­வை­யினால் இரண்டு வருட கால அவ­காசம் வழங்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது. 

ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேர­வையின் நிலைப்­பாடு

இலங்­கைக்கு எதி­ராக இரண்டு வரு­டங்­க­ளுக்கு முன்னர் கொண்டு வரப்­பட்ட தீர்­மா­னத்தை நிறை­வேற்­று­வதில் ஒப்­பீட்­ட­ளவில், மிகவும் சிறிய அள­வி­லான முன்­னேற்­றத்­தையே அரசு காட்­டி­யி­ருக்­கின்­றது. அதனைக் கவ­னத்தில் கொண்­டுள்ள ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேர­வையின் உறுப்பு நாடுகள், அர­சாங்­கத்­திற்கு மேலும் இரண்டு வருட கால அவ­கா­சத்தை வழங்­கு­வதன் ஊடாக பிரே­ர­ணையை முழு­மை­யாக அல்­லது முடிந்த அளவில் நிறை­வேற்­றி­வி­டலாம் என்ற எதிர்­பார்ப்பைக் கொண்­டி­ருப்­ப­தா­கவே தெரி­கின்­றது.

அர­சாங்­கத்தின் மந்த கதி­யான செயற்­பா­டு­களைச் சுட்­டிக்­காட்­டி­யுள்ள உறுப்பு நாடு­களின் பிர­தி­நி­திகள் முக்­கி­ய­மான அம்­சங்கள் என்­னென்ன என்­பதைச் சுட்­டிக்­காட்டி, அவற்றை நிறை­வேற்­று­வ­தற்கு நட­வ­டிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று வலி­யு­றுத்­தி­யி­ருக்­கின்­றன. அதில் இ­ரா­ணு­வத்­தி­னரால் ஆக்­கி­ர­மிக்­கப்­பட்­டுள்ள பொது­மக்­களின் காணிகள் விடு­விக்­கப்­பட வேண்டும் என்­பதில் கூடிய கவ­னமும் அக்­க­றையும் செலுத்தி வலி­யு­றுத்­தப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றது என்­பது குறிப்­பி­டத்­தக்­கது.

அர­சுக்கு இரண்டு வருட கால அவ­கா­சத்தை வழங்­கு­வ­தற்­காக அமெ­ரிக்­காவும், பிரிட்­டனும் இணைந்து கொண்டு வந்­துள்ள பிரே­ர­ணையில் இலங்கை அர­சாங்­கத்­திற்கு எந்­த­வி­த­மான நிபந்­த­னை­களும் விதிக்­க­வில்லை. இது அந்தப் பிரே­ர­ணையின் வலு­வற்ற தன்­மையை வெளிப்­ப­டுத்­தி­யி­ருக்­கின்­றது. கடந்த ஒன்­றரை வரு­டங்­க­ளாகப் போதிய அளவில் அர­சாங்கம் செயற்­ப­ட­வில்லை என (குற்­றம்­சாட்டும் தொனியில் என்­று­கூட கரு­தலாம்) வலு­வாகச் சுட்­டிக்­காட்­டி­யுள்ள போதிலும், அந்தப் பிரே­ர­ணையில் அடுத்த இரண்டு வருட காலத்­திலும் கட்­ட­ய­மாக சில நட­வ­டிக்­கை­க­ளை­யா­வது தவ­றாமல் முன்­னெ­டுக்க வேண்டும் என்று கூறப்­ப­ட­வில்லை. 

நிபந்­த­னைகள் எது­வுமே அற்ற நிலையில் கொண்டு வரப்­பட்­டுள்ள இந்தப் பிரே­ர­ணை­யா­னது இலங்கை அர­சாங்­கத்தை பொறுப்புக்கூறும் விட­யத்­திலும் - நிலை­மா­று­கால நீதியை நிலை­நாட்­டு­வ­திலும் - எந்த வகையில் ஊக்­கு­விக்கப் போகின்­றது அல்­லது செயற்­ப­டு­வ­தற்குத் தூண்டப் போகின்­றது என்­பது தெரி­ய­வில்லை.

 ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேரவையினால் அரசாங்கத்திற்கு வழங்கப்பட்டுள்ள இந்த இண்டு வருட கால அவகாசத்தை, 'அரசாங்கத்திற்கு வழங்கப்படுகின்ற கால அவகாசம்' என்று குறிப்பிடுவதற்கு தமிழ் மக்களின் முக்கிய அரசியல் தலைமையாகிய தமிழ்த்தேசிய கூட்டமைப்பு விரும்பவில்லை. 

'ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேரவையால் 2015 ஆம் ஆண்டு இலங்கை அரசாங்கத்தின் அனுசரணையுடன் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானத்தில் இலங்கை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று கூறப்பட்ட அத்தனை விடயங்களும் முழுமையாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். 

'இவை கடுமையான நிபந்தனைகளின் கீழ் நிறைவேற்றப்படுவதை, ஐ.நா. மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகரின் அலுவலகம் ஒன்று இலங்கையில் நிறுவப்பட்டு, மேற்பார்வை செய்யப்பட வேண்டும். 

'இலங்கை அரசாங்கம் மேற்சொன்ன விடயங்களை தகுந்த பொறிமுறைகளின் மூலம் நிறைவேற்றத் தவறினால், பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு அந்தத் தீர்மானத்தின் கீழ் கிடைக்க வேண்டிய அனைத்து பெறுபேறுகளும் கிடைக்கும் வண்ணமாக, சர்வதேச பொறிமுறைகளை ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேரவை உறுதி செய்ய வேண்டும்' என அந்தத் தீர்மானத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. 

இந்தத் தீர்மானத்தின் மூலம் தமிழ்த்தேசிய கூட்டமைப்பு கோரியிருக்கின்ற ஐ.நா. அலுவலகம் இலங்கையில் நிறுவப்படுமா, என்பதற்குரிய விளக்கம் ஐ.நா.மனித உரிமைப் பேரவையினால் அரசுக்கு இரண்டு வருட கால அவகாச நீடிப்புப் பிரேரணையில் காணப்படவில்லை. தமிழ்த்தேசிய கூட்டமைப்பு கோரியுள்ளவாறு, இந்தக் காலப்பகுதியில் இலங்கை அரசாங்கத்தின் செயற்பாடுகளை ஐ.நா. மனித உரிமைகள் ஆணையாளர் அல்லது அவருடைய அலுவலகம் கடுமையான நிபந்தனைகளின் கீழ் மேற்பார்வை செய்யுமா என்பதும் தெளிவில்லை. 

மொத்தத்தில் ஐ.நா. மனித உரிமைகள் பேரவையின் கால நீடிப்புப் பிரேரணையானது, பாதிக்கப்பட்ட மக்களைப் பொறுத்த வரையில், ஒரு சர்வதேச கண்துடைப்பு நடவடிக்கையாகவே தோன்றுகின்றது. 

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-03-25#page-1

Categories: merge-rss

ட்ரம்ப்புக்கு வீழ்ந்துள்ள பாரிய அடி

Thu, 23/03/2017 - 21:10

ட்ரம்ப்புக்கு வீழ்ந்துள்ள பாரிய அடி
 
 

article_1490266857-trump-new.jpg- கனகலிங்கம் கோபிகிருஷ்ணா

ஐக்கிய அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப், தனது பதவியேற்புத் தொடக்கம், பல்வேறான சவால்களை எதிர்கொண்டுவருகிறார். அந்தச் சவால்கள், எப்போதும் குறைந்தபாடாக இல்லை. இந்த நிலையில், பிரதிநிதிகள் சபையின் புலனாய்வுச் செயற்குழுவின் விசாரணைகள், அவருக்கான பாரிய அடியை வழங்கியுள்ளன எனக் கருதப்படுகிறது.

புலனாய்வுக்கான கூட்டாட்சிப் பணியகத்தின் (FBI) தலைவர் ஜேம்ஸ் கோமி, தேசிய பாதுகாப்பு முகவராண்மையின் தலைவர் மைக் றொஜர்ஸ் ஆகியோர், பிரதிநிதிகள் சபையின் புலனாய்வுச் செயற்குழுவின் முன்னால் சாட்சியமளித்தனர்.

ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகராக நியமிக்கப்பட்ட மைக்கல் பிளின், தான் பதவியேற்றுச் சில வாரங்களிலேயே, ரஷ்யாவுடன் முன்னர் காணப்பட்ட தொடர்புகள் காரணமாகப் பதவி விலகினார். அதற்கு முன்னர், வேட்பாளராக ட்ரம்ப் இருந்தபோது, அவரது பிரசாரக் குழுவின் தலைவராகச் செயற்பட்ட போல் மனபோர்ட், அப்போதைய வெளிநாட்டு ஆலோசகர் கார்ட்டர் பேஜ் ஆகியோரும், ரஷ்யாவுடனான தொடர்புகள் காரணமாக, தமது பதவியை இழந்திருந்தனர்.

இந்நிலையில், ரஷ்யாவுக்கும் ட்ரம்ப் பிரசாரக் குழுவுக்கும் இடையிலான தொடர்பு குறித்து விசாரணை செய்யப்பட வேண்டுமென்பது, பரவலான வேண்டுகோளாக இருந்தது. ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் குடியரசுக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களும் கூட, இந்த வேண்டுகோளை எழுப்பியிருந்தனர்.

இந்நிலையிலேயே, இந்தச் சாட்சியமளிப்பில் கருத்துத் தெரிவித்த ஜேம்ஸ் கோமி, ட்ரம்ப்பின் பிரசாரக் குழுவுக்கும் ரஷ்யாவுக்குமிடையில் தொடர்புகள் காணப்பட்டிருக்கலாம் என்பது தொடர்பில், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் புலனாய்வுக் கூட்டாட்சிப் பணியகம், விசாரணைகளை மேற்கொண்டு வருவதாக, உறுதிப்படுத்தினார்.

ஆரம்பம் முதலேயே, ரஷ்ய அரசாங்கம், ட்ரம்ப்புக்கு ஆதரவாகச் செயற்படுகிறது என்ற எண்ணம் இருந்தாலும், அதை உறுதிப்படுத்த முடிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் ட்ரம்ப்போ, ரஷ்ய ஜனாதிபதியைப் புகழ்ந்து, அச்சந்தேகத்தை அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தார். இந்நிலையில், இந்த விசாரணையில், ஜேம்ஸ் கோமி குறிப்பிட்ட விடயங்கள், முக்கியமானவை.

ஹிலாரி கிளின்டனை, புட்டின் மிகவும் வெறுத்தார் எனக் குறிப்பிட்ட கோமி, அதன் மறுபக்கமாக, தான் மிகவும் வெறுத்த நபருக்கெதிராகப் போட்டியிட்ட நபர் (ட்ரம்ப்), வெல்ல வேண்டுமென அவர் எண்ணினார் எனவும், கடந்தாண்டு ஜூலை மாதத்திலிருந்து, தேர்தலில் தலையீடு செய்வதற்கு, ரஷ்யா மேற்கொண்டுவரும் முயற்சிகள் சம்பந்தமாக, புலனாய்வுக் கூட்டாட்சிப் பணியகம், விசாரணை செய்துவருவதாகக் குறிப்பிட்ட அவர், அந்த விசாரணைக்குள், ட்ரம்ப்பின் பிரசாரக் குழுவுக்கும் ரஷ்யாவுக்குமிடையிலான இணைந்த செயற்பாடுகள் உள்ளனவா என்பது குறித்தும் ஆராய்ந்து வருவதாகத் தெரிவித்தார்.

அவரது இந்தக் கருத்துகள், எதற்காக இந்தத் தேர்தலில், ரஷ்யா தலையிட்டது என்பதற்கான சாத்தியப்பாடுகளை வழங்குகின்றன. ஆகவே, எதுவிதக் காரணங்களுமின்றி, நாட்டின் ஜனநாயகத் தேர்தலைக் குழப்புவது, ரஷ்யாவின் நோக்கமாக இருந்திருக்கவில்லை. மாறாக, ட்ரம்பை, ஜனாதிபதியாகத் தெரிவுசெய்ய வேண்டுமென்ற எண்ணம், ரஷ்யாவுக்குக் காணப்பட்டிருக்கலாம் என்பதே, தற்போதைய கருத்தாக உள்ளது. 

அதிகளவு தன்முனைப்புக் கொண்டவரான டொனால்ட் ட்ரம்ப், இந்தத் தேர்தலில், பிரபல்ய வாக்குகள் என அழைக்கப்படும் ஒட்டுமொத்த வாக்குகளின் எண்ணிக்கையில், ஹிலாரி கிளின்டனை விட 3 மில்லியன் வாக்குகள் குறைவாகப் பெற்றமையால், சட்டவிரோதமான வாக்களிப்பு இடம்பெற்றது என, ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டு ஒன்றை முன்வைத்தார். 

தற்போது, இந்தத் தேர்தலில், ரஷ்யாவின் தலையீடு காணப்பட்டது என்பது தொடர்பான முதற்கட்டமான சந்தேகம், உத்தியோகபூர்வமாக வெளியிடப்பட்டுள்ள நிலையில், அதை மறைப்பதற்காக, எவ்வாறான உத்தியை அவர் கையாள்வார் என்பது, இதுவரை தெரியாததாகவே உள்ளது.

இதில் சுவாரசியமான சம்பவமாக, விசாரணைகள் நடைபெற்று வருகின்றன என்பது தொடர்பாக, புலனாய்வுக் கூட்டாட்சிப் பணியகம், வழக்கமாக வெளியில் கூறுவதில்லை என்ற போதிலும், இவ்விடயத்தை வெளிப்படுத்த, நீதித் திணைக்களத்தால் தனக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிவித்தார்.

கடந்தாண்டு ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கு 11 நாட்கள் இருக்கும்போது, ஹிலாரி கிளின்டனின் தனிப்பட்ட மின்னஞ்சல் வழங்கிப் பாவனை தொடர்பான விசாரணைகளில், புதிதாகக் கிடைத்திருக்கும் தகவல்கள், சம்பந்தப்படுகின்றன என எண்ணுவதாகவும் அது தொடர்பாக விசாரணை மேற்கொள்வதாகவும், ஜேம்ஸ் கோமி தெரிவித்தமை, சர்ச்சைகளை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

அவரது அந்தக் கடிதம்தான், ஹிலாரியின் வெற்றியைப் பறித்தது என, ஹிலாரியின் ஆதரவாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். இந்நிலையில் தற்போது அந்நிலை மாறி, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் பதவிக் காலத்தின் ஆரம்பத்திலேயே, அவரது நிர்வாகம் தொடர்பாகவும் அவரது வெற்றி தொடர்பாகவும், கேள்விகள் எழுந்துள்ள நிலைமையை, ஜேம்ஸ் கோமி ஏற்படுத்தியுள்ளார்.

இதில் இன்னொரு முக்கியமான விடயமாக, கடந்தாண்டு தேர்தல் காலத்தின்போது, ட்ரம்ப் கோபுரத்தை ஒட்டுக் கேட்பதற்கு, அப்போதைய ஜனாதிபதி பராக் ஒபாமா பணித்தார் என்ற, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் குற்றச்சாட்டுக்கு ஆதாரம் எவையும் கிடையாது என ஜேம்ஸ் கோமி ஏற்றுக் கொண்டார்.

அதேபோல், பிரித்தானிய உளவு அமைப்பால், அது மேற்கொள்ளப்பட உத்தரவிடப்பட்டது என்ற குற்றச்சாட்டை, றொஜர்ஸ் மறுத்தார். எனவே, ஒன்றன்பின் ஒன்றாக, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் கருத்துகள், தவிடுபொடியாக்கப்பட்ட சந்தர்ப்பமாக, இந்தச் சாட்சியமளிப்பு அமைந்தது.

இவ்வாறான சவால்களுக்கு மத்தியில், ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பும், தன்னைத் திருத்திக் கொள்வதாகத் தெரியவில்லை.
டுவிட்டரை அடிக்கடி பயன்படுத்தும் வழக்கத்தைக் கொண்ட ஜனாதிபதி ட்ரம்ப், ஜனாதிபதிக்குரிய உத்தியோகபூர்வ கணக்கிலிருந்து வெளியிட்ட டுவீட் ஒன்றும், இந்தச் சாட்சியமளிப்பில் பொய்யாக்கப்பட்டது.

உண்மைகளுக்கும் ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்புக்குமிடையிலான தூரம், சிறிது அதிகமாகவே உள்ளதென்பது, அனைவரும் அறிந்தது தான். இந்தச் சாட்சியமளிப்பின் போது, கடந்தாண்டுத் தேர்தலை, ரஷ்யா தலையிட்டு, அதில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தவில்லை என, புலனாய்வுக் கூட்டாட்சிப் பணியகமும் தேசிய பாதுகாப்பு முகவராண்மையும் தெரிவித்தன என, அந்த டுவீட் தெரிவித்தது.

அதுகுறித்து, அந்தச் சாட்சியமளிப்பிலேயே கேட்கப்பட, றொஜர்ஸ், அதை விநோதமாகப் பார்த்ததோடு, கோமி, அவ்வாறு தாங்கள் தெரிவித்திருக்கவில்லை எனத் தெரிவித்தார். இதுவும், ஜனாதிபதிக்குரிய பாரிய அடியாக அமைந்தது. 

நாட்டின் ஜனாதிபதி, அடிக்கடி பொய் சொல்கிறார் என்பது ஒருபுறமிருக்க, அவரால் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கலாம் எனக் கருதப்படும் தவறு தொடர்பாகவும் அவரது கருத்துத் தொடர்பாகவும் மேற்கொள்ளப்படும் காங்கிரஸ் விசாரணை பற்றியே, ஜனாதிபதி பொய் சொல்கிறார் என்பது, ஆரோக்கியமான ஒன்றல்ல.

அடுத்ததாக, முன்னாள் ஜனாதிபதி பராக் ஒபாமா, சில தடவைகள் கோல்ப் விளையாடுவதற்காக, வார இறுதி நாட்களில் சில தடவைகள் சென்றபோது, அவற்றைக் கடுமையாக விமர்சித்த ட்ரம்ப், தற்போது பதவியேற்று இதுவரை, ஆகக்குறைந்தது 8 வார இறுதி நாட்களில், கோல்ப் விளையாடுவதற்காகச் சென்றுள்ளார். 

இறுதியாக, கடந்த வார இறுதியில், கோல்ப் கழகமொன்றுக்கு அவர் சென்ற போது, அங்கு சந்திப்பில் ஈடுபடுகிறார் என்றே, வெள்ளை மாளிகை தெரிவித்தது. ஆனால், அங்கு சென்ற பின்னர் வெளியான புகைப்படமொன்றில், கோல்ப் விளையாடும் ஆடையில், கையில் கோல்ப் விளையாடுவதற்கான கையுறையுடன், ஜனாதிபதி ட்ரம்ப் காட்சியளித்தார்.

நாட்டில் முக்கியமான பல சம்பவங்கள் இடம்பெற்றுக் கொண்டிருக்கும்போது, அவற்றைப் பற்றிக் கணக்கெடுக்காமல், வாராந்தம் அவர், கோல்ப் விளையாடச் சென்று விடுகிறார் என்பது, முக்கியமான குற்றச்சாட்டாக அமைந்துள்ளது.

ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் ஆதரவுடன், அவரது குடியரசுக் கட்சியினர் சமர்ப்பித்துள்ள சுகாதாரத் திட்டத்தின்படி, சுமார் 23 மில்லியன் பேர் (இந்த அளவு, வேறுபடுகின்ற போதிலும், குறைந்தது 12 மில்லியன் பேர் எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது), தங்களது சுகாதாரக் காப்பீடுகளை இழப்பர் என்ற செய்தி, ஏராளமான கோபத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஆனால் அது குறித்து, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப், பெரிதாக அலட்டிக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. அவரது இந்தப் பண்பை, அமெரிக்க மக்களும், ஏற்றுக் கொள்வதாகத் தெரியவில்லை.

ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் பணி ஏற்புச் சதவீதமாக, 40 சதவீதம் காணப்படுகிறது. பொதுவாக, பதவியேற்ற ஜனாதிபதிகள், தங்களது ஆரம்ப காலத்தில், பரவலான ஆதரவைக் கொண்டிருப்பர். அரசியலில் தேனிலவுக் காலம் என்று இதனை அழைப்பர். ஆனால், அவ்வாறான ஒரு காலம், ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்புக்குக் காணப்படவில்லை. ஒப்பீட்டுக்குப் பார்ப்போமானால், இதே காலத்தில், 2009ஆம் ஆண்டில், ஜனாதிபதி ஒபாமாவுக்கு 63 சதவீத ஆதரவு காணப்பட்டது.

இந்த ஆதரவு, வெள்ளையர்கள் அல்லாதோருக்கு, ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பிடம் 20 சதவீதமாக உள்ளது. அதேபோல், பட்டப்படிப்பைக் கொண்டிருப்போரில் ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் ஆதரவு, 32 சதவீதமாகக் காணப்படுகிறது.

ஜனாதிபதிக்கான இந்த ஆதரவு, ஐக்கிய அமெரிக்காவில் காணப்படும் பிரிவைக் காட்டுகிறது. இதன்மூலம், ஜனாதிபதிக்கு எதிராகக் காணப்படும் எதிர்ப்புகளை, அவர் எதிர்கொள்வதில் எவ்வளவு சிரமத்தை எதிர்கொள்வார் என்பதையும் காட்டுகிறது.

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/193608/ட-ரம-ப-ப-க-க-வ-ழ-ந-த-ள-ள-ப-ர-ய-அட-#sthash.pzGlHoNM.dpuf
Categories: merge-rss

முன்னாள் போராளிகள்: தமிழ் தரப்புகள் மறந்துவிட்ட கடப்பாடு

Thu, 23/03/2017 - 06:56
முன்னாள் போராளிகள்: தமிழ் தரப்புகள் மறந்துவிட்ட கடப்பாடு
 
 

article_1490187128-article_1479829865-prநூற்றுக்கு மேற்பட்ட முன்னாள் போராளிகள் கடந்த ஜனவரி மாதம் இரண்டாம் திகதி, கிளிநொச்சி, இரணைமடுவிலுள்ள சிவில் பாதுகாப்புத் திணைக்களத்தின் பிராந்திய அலுவலகத்தினை வேலை கோரி முற்றுகையிட்டனர். கொளுத்தும் வெயிலில் கைக்குழந்தைகளோடு வந்திருந்த முன்னாள் பெண் போராளிகளையும் மனதுருகி வேலை கோரிய அங்கவீனமுற்ற முன்னாள் போராளிகளையும் அங்கு காண முடிந்தது. ஊடகங்களும் அவர்களைப் பிரதானப்படுத்தி செய்தி வெளியிட்டன.   

சிவில் பாதுகாப்புத் திணைக்களத்தினால் வேலைக்காகப் புதிதாக ஆட்கள் உள்வாங்கப்படுகிறார்கள் என்கிற தகவல் பரவியதை அடுத்தே, முன்னாள் போராளிகள் அங்கு கூடினர். அரசாங்கத்தின் புனர்வாழ்வுக் காலத்தில் தமக்குப் பண்ணை வேலைப் பயிற்சியே வழங்கப்பட்டதாகவும் ஆகவே, சிவில் பாதுகாப்புத் திணைக்களத்தில் வேலைக்காகப் புதியவர்களை உள்வாங்கும் போது, தம்மை முதன்மையாகக் கொண்டு வேலை வழங்க வேண்டும் என்றும் அவர்கள் கோரினர்.   

ஆனாலும், புதியவர்கள் யாரையும் வேலைக்காக உள்வாங்கவில்லை என்று தெரிவித்து, சிவில் பாதுகாப்புத் திணைக்கள அதிகாரிகள் முன்னாள் போராளிகளை, முற்றுகையைக் கைவிடுமாறு கோரினர். இதனையடுத்து, 170 முன்னாள் போராளிகள் கிளிநொச்சி அரச அதிபரிடம் வேலைக்கான மகஜரொன்றைக் கையளித்துவிட்டு விலகிச் சென்றனர்.   

இந்தச் செய்தி ஊடகங்களில் வெளியானதும், முன்னாள் போராளிகளை நோக்கி வசைகள் பொழியப்பட்டன. தமிழ்த் தேசியப் போராட்டத்தின் கட்டங்கள் தென்னிலங்கையிடம் அடகு வைக்கப்படுவதாக சமூக ஊடகங்களில் பலரும் பொங்கினர். 

குத்தகைக்கு, காணிகளைப் பெற்று முன்னாள் போராளிகளினால் ஏன் விவசாயம் செய்ய முடியாது என்று கேள்வியும் எழுப்பப்பட்டது. இன்னும் சிலரோ, முன்னாள் போராளிகளைத் தீண்டத்தகாத தரப்பாகக் கருதி அரற்றிக் கொண்டிருந்தனர்.   

ஆனால், பெரும்பான்மையான தமிழ் மக்களோ வாய்மூடி மௌனிகளாக இந்தக் காட்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். இந்தச் சூழலை எவ்வாறு எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பது தொடர்பில் அவர்களிடம் எந்த யோசனையும் இல்லை; நம்பிக்கையும் இல்லை.  

அரசியல் உரிமைகளுக்காக முப்பது வருடங்களாக, ஆயுதப் போராட்டத்தினை மூர்க்கமாக முன்னெடுத்த தமிழ் மக்கள், முள்ளிவாய்க்கால் முடிவுக்குப் பின்னரான கடந்த எட்டு ஆண்டுகளாக, எந்த இடத்தில் நிற்கின்றார்கள் என்பதற்கு முன்னாள் போராளிகளும் அவர்களின் வாழ்வும் பெரும் சாட்சி. ஆயுதப் போராட்டத்தினை முன்னெடுத்த சமூகங்கள் எதிர்கொள்ளும் அக - புறப் பிரச்சினைகள் அதிகமானவை; சிக்கலானவை.  

அதுவும், படுபயங்கரமாகத் தோற்கடிக்கப்பட்ட ஆயுதப் போராட்டத்தின் விளைவுகளைத் தாங்கி நிற்கின்ற சமூகமாகத் தமிழ் மக்கள் சந்தித்து நிற்கின்ற பிரச்சினைகள் சொல்லிக் கொள்ள முடியாதவை. அவை, சில குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள் கடக்க முடியாதவை.   

ஆனால், கடந்த எட்டு ஆண்டுகளாகப் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்துக் கொண்டு முன்னோக்கி பயணிப்பதற்காக எடுக்கப்பட்ட முயற்சிகள் தொடர்பில் சிந்திக்கின்றபோது, பெரும் ஏமாற்றமே மிஞ்சி நிற்கின்றது. குறிப்பாக, முன்னாள் போராளிகள் விடயத்தைத் தமிழ்த் தேசியப் பரப்பு எவ்வாறு கையாண்டு வருகின்றது என்று நோக்கும் போது எரிச்சலான ஏமாற்றமே எஞ்சுகிறது.  

எப்போதுமே பெரும் உணர்வூட்டல்களினால் மூர்க்கம் பெறுகின்ற போராட்டங்கள், அதன் வெற்றிகரமான கட்டங்களை அடைந்தாலும் அடையாது விட்டாலும், அதன் அடுத்த கட்டம் பற்றிய சிந்தனைகளைக் கொண்டிருப்பதில்லை. அதுவும், ஆயுதப் போராட்டங்களுக்குள் மூழ்கியிருந்த சமூகங்கள், அதன் போக்கிலான ஒரு வாழ்வு முறைக்கும் அரசியலுக்கும் பழக்கப்பட்டு வந்திருக்கும்.

சடுதியாக ஒருநாள், அந்த வாழ்வு முறை இல்லாமல் போகும்போது, புதிய சிக்கல்களைச் சந்திக்க வேண்டி ஏற்படும். அதுவும், ஆயுதப் போராட்டக் காலத்தில், கீழ் அடுக்குகளில் வளர்ந்து வந்த பிரச்சினைகள், இப்போது பூதாகரமாகத் தோன்றி அச்சுறுத்தும். அது, அரசியல், பொருளாதார, சமூக ரீதியில் பெரும் பதற்றத்தையும் உண்டு பண்ணிவிடும். தமிழ் மக்கள் இப்படியானதொரு தருணத்துக்குள் இப்போது இருக்கிறார்கள்.   

முன்னாள் போராளிகள் சந்தித்து நிற்கின்ற பிரச்சினைகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றபோது, ஏன் ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் இன்றைய நிலை பற்றியும் பேச வேண்டும்?  

 அதாவது, முன்னாள் போராளிகள், தமிழ் மக்களில் ஒரு சிறிய பகுதியினரே. அவர்களின் பிரச்சினைகளை ஏன் தமிழ் மக்களின் ஒட்டுமொத்தப் பிரச்சினைகளின் குறியீட்டு வடிவமாகக் கருத வேண்டும்? என்கிற கேள்வியும் உணர்நிலையும் பலரிடத்திலும் எழுவதுண்டு.   

தனிமனிதப் பாதுகாப்பு, வாழ்வுரிமை, வேலை, சமூக அங்கிகாரம் ஆகியவற்றுக்காக முன்னாள் போராளிகள் இன்றைக்கு போராடிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். தமிழ் மக்களின் அரசியல் உரிமைகளுக்காகவும் பாதுகாப்புக்காகவும் பள்ளிப் பருவங்களில் போராடக்களம் புகுந்தவர்களில் நிலை மறுவழமாக, அவர்களைப் பாதித்து நிற்கின்றது.

  மிகவும் மோசமாக சிதைக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்குள் எதிரிகளும் சதிகாரர்களும் புறச்சக்திகளும் இலகுவாக நுழைந்துவிடுகின்றன. ஏனெனில், சிதைந்த சமூகங்களுக்குள் பலங்களைக் காட்டிலும் பலவீனங்களே அதிகமாக இருக்கும். அவையே, மேலெழுந்து நிற்கும்.

அப்படியான தருணத்தில் சிதைந்தவர்களின் பலவீனங்களைத் தமது பலங்களாக எதிரி சக்திகள் பயன்படுத்திக் கொள்ளும். முன்னாள் போராளிகளை நோக்கிய அச்சுறுத்தல் அப்படித்தான் இன்றைக்கு உருவாக்கப்படுகின்றது.  

முன்னாள் போராளிகள், இன்றைக்கு ஆலையிலிருந்து வீசப்பட்ட கரும்புச் சக்கைகளின் நிலையில் இருக்கின்றார்கள். அவர்கள் இப்போது அடிப்படையாகக் கோருவது பாதுகாப்பும் வேலையும்.  

அடுத்து, சமூக அங்கிகாரம். ஆனால், இவை தமிழ்த் தேசியப் பரப்பினாலேயே அவ்வளவு கொடுக்கப்படுவதில்லை. அந்தநிலை, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பலவீனங்களை இலகுவாகக் கையாள்வதற்கான சூழலை எதிரிகளுக்கு ஏற்படுத்தி விடுகின்றது.

இன்றைக்கு சமூகக் குற்றங்கள் சார்ந்து முதன்மைக் குற்றவாளிகள் பட்டியலில் முன்னாள் போராளிகளையும் உள்ளடக்க முனைகின்றனர். ஏனெனில், அவர்கள் நலிந்த தரப்பு. அவர்களை நோக்கி கைவிலங்குகள் பூட்டப்பட்டாலும் அது தொடர்பில் அவ்வளவு எதிர்வினைகளை யாரும் சந்திக்க வேண்டியதில்லை என்கிற நிலை உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றது.   

கடந்த எட்டு ஆண்டுகளில் வெளிநாடுகளுக்கு முறையாக அல்லது பெரும் பணம் செலுத்திச் சென்ற முன்னாள் போராளிகள் சில நூறுதான். ஆனால், பெரும் ஆபத்து நிறைந்த கடல் வழிப் பயணங்களை மேற்கொண்டு அவுஸ்திரேலியாவுக்கும் நியூசிலாந்துக்கும் சென்றவர்கள் தொகை பல நூறு.   

அவர்களில் பெரும் பகுதியினர், இந்தோனேசியா, நவுறு தீவுகளில் இன்னமும் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றார்கள். அல்லது இலங்கைக்குத் திருப்பி அனுப்பப்படுகின்றார்கள். திருப்பி அனுப்பப்படுபவர்கள் பாதுகாப்பு அமைச்சின் கெடுபிடிகளை எதிர்கொள்கின்றனர்; கைதாகின்றார்கள்.   

இப்படிக் கொஞ்சம் முன்னாள் போராளிகள் அலைக்கழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்க, இன்னொரு பக்கத்தில் முன்னாள் போராளிகளின் வாழ்தலுக்கான பரிதவிப்பினைக் கையாள்வதற்காக பெரும் சக்திகள் வடக்கு - கிழக்கில் கடை விரிக்கின்றன. 

வடக்குக் கடற்பரப்பில் இடம்பெறும் கேரளக் கஞ்சா கடத்தல் தொடர்பில் கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன் சிலரோடு பேசிக் கொண்டிருந்த போது, கஞ்சாக் கடத்தலில் ஈடுபடும் தென்னிலங்கை முதலைகள், வடக்கில் முன்னாள் போராளிகளையே அதிகமாகக் குறி வைப்பதாகக் கூறினர். இதனால், சிறை சென்றவர்களும் உண்டு.   

சிவில் பாதுகாப்புத் திணைக்களத்திடம் வேலை கோரி, தமிழ்த் தேசியப் போராட்டத்தின் நியாயக் கட்டங்களை தென்னிலங்கையிடம் அடகு வைப்பதாக முன்னாள் போராளிகளை நோக்கி பொங்கிக் கொண்டிருக்கும் தமிழ்த் தரப்புக்கள், அவர்களின் அத்தியாவசிய தேவைகள் குறித்தே, அவ்வளவுக்கு அக்கறை கொள்வதில்லை. தங்களின் தனிப்பட்ட அல்லது குறுகிய அரசியல் தேவைகளுக்காக மாத்திரமே முன்னாள் போராளிகளைப் பயன்படுத்தி வந்திருக்கின்றார்கள்.   

தேர்தல் அரசியலின் சூழல்களைக் கையாள வேண்டும் என்பதற்காக, முன்னாள் போராளிகளை முன்னிறுத்திக் கொண்டு சிலர் காயை நகர்த்திக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால். அது சாத்தியப்படவில்லை என்றதும் அவர்களை அந்தரத்திலேயே கைவிட்டுச் சென்றார்கள்.   

இன்றைக்கு அந்த அரசியல் முனைப்பின் அடுத்த கட்டங்களை எவ்வாறு கையாள்வது என்கிற சிந்தனையின்றி முன்னாள் போராளிகள் தவித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். அத்தோடு, அவர்களின் மீது தேவையற்ற சந்தேகங்களையும் ஏற்படுத்தியிருக்கின்றார்கள்.  

அதுபோல, அரச படையிடம் சரணடைந்த போராளிகளுக்கு விச ஊசி செலுத்தப்பட்டதான விடயம், கடந்த வருடம் பெரும் சர்ச்சையை உருவாக்கியது. ஆனால், அந்த விடயம் உணர்வூட்டும் அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரலைத் தாண்டி நியாயமான முறையில் அணுகப்படவில்லை; தீர்வும் காணப்படவில்லை.  

 மாறாக, முன்னாள் போராளிகளின் உடல்நிலை குறித்து சமூகத்தில் அச்சநிலை தோற்றுவிக்கப்பட்டதோடு, தொங்கிக் கொண்டும் நிற்கின்றது. மாறாக, விச ஊசி விவகாரத்தினை நியாயமான பரிசோதனைகள் மூலம் முடிவு கண்டு, மக்களிடம் தெளிவுபடுத்துவதற்கு பெரிய முயற்சிகள் எடுக்கப்படவில்லை.   

முன்னாள் போராளிகள், நம்பிக்கையோடு முன்னோக்கி வருவதற்காகக் காத்திருக்கின்றார்கள்; ஏங்குகின்றார்கள்.  ஆனால், தமிழ்த் தரப்புகளோ அதனைச் செய்வதற்குப் பதிலாக, அவர்களைத் தமது சுய அரசியலுக்காகவே பயன்படுத்த எத்தனிக்கின்றன.

அது, எதிரிகளின் நாசகார வேலைகளுக்கு ஒத்த ஒன்றாகவே இருக்கின்றது. சுமார் 12,000 பேரின் வாழ்வு பற்றிய அக்கறை என்பது ஒட்டுமொத்த தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் அடிப்படைகளோடு சம்பந்தப்பட்டது.   அதனைப் புறக்கணித்துவிட்டு எந்த முன்னேற்றமும் சாத்தியமில்லை. அதற்கான, குறுக்கு வழிகளுக்கு யாராவது முன்றால், அவை முட்டுச் சந்துகளில் முட்டிக் கொண்டு நிற்பதோடு முடிந்து போகும்.  

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/193562/ம-ன-ன-ள-ப-ர-ள-கள-தம-ழ-தரப-ப-கள-மறந-த-வ-ட-ட-கடப-ப-ட-#sthash.Esq6MNpd.dpuf
Categories: merge-rss

யுத்தத்துக்குப் பின்னரான வடக்கில், காணி இழப்பும் காணி இன்மையும்

Wed, 22/03/2017 - 18:38
யுத்தத்துக்குப் பின்னரான வடக்கில், காணி இழப்பும் காணி இன்மையும்
 
 

article_1490187820-233-new.jpg

சிவப்பு குறிப்புகள்

- அகிலன் கதிர்காமர்

காணிப் போராட்டம்

யுத்தம் முடிந்த பின்னரான ஒடுக்கு முறைக் காலத்தில் சிறு நெருப்பாக இருந்த காணிப் போராட்டம் இப்போது வடக்கு அரசியலில் பெருநெருப்பாக எரிகின்றது.

இந்தப் போராட்டங்களுக்கு ஆட்சி மாற்றத்துடன் வந்த ஜனநாயக காற்று, ஒட்சிசன் வழங்க, யுத்தத்தில் சீரழிந்துபோன மக்களை வாட்டும் கிராமிய பொருளாதார நெருக்கடி, விவசாயத்துக்கான காணியையும் மீன்பிடிப்புக்கான இறங்கு துறைகளையும் மீட்டெடுப்பதற்கான அவசர முயற்சிகளைத் தூண்டிவிட்டுள்ளது.

இந்த மக்களைப் பொறுத்தவரையில் காணி என்பது வீடு கட்டுவதற்கான நிலம் என்பதோடு நிற்கவில்லை. காணி கிராமிய, பொருளாதார வாழ்க்கையைப் பேணவும் உற்பத்திக்கான வளமாகவும் உள்ளது.  

காணியை மையமாகக்கொண்ட பல சிக்கல்கள் யுத்த முடிவின் பின்னர், முன்னுக்கு வந்துள்ளன. காணியை இராணுவம் பிடித்து வைத்திருத்தல், காணி உறுதிகளையும் காணி அனுமதிப்பத்திரங்களையும் புதுப்பித்தல் அல்லது சீராக்கல், இடம்பெயர்ந்து போனவர்களின் காணிகளில் இடம் பெயர்ந்து வந்தவர்கள் குடியேறி இருத்தல், வறிய மக்களின் காணி இல்லாப் பிரச்சினை தொடர்தல் என இவை பலவகைகளில் உள்ளன.

இந்தப் பிரச்சினைகள் கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவின் 2010, 2011 அமர்வுகளில் வெளிவந்த போதும், 2015 ஜனவரியில் கிடைத்த ஜனநாயக சுதந்திரத்துடன் வடக்கு மக்கள் கூடுதல் எழுச்சி பெற்றனர்.

நத்தை வேகக் காணி மீளளிப்பு, அரசாங்கத்தின் அரசியல் உறுதிப்பாடு இன்மை, தமது பிரதிநிதிகளின் மற்றும் சேவை அதிகார மட்டத்தினரின் இழுத்தடிப்புகள் என்பவற்றால் விரக்தியுற்ற மக்கள் இனியும் பொறுக்க முடியாது எனக் கண்டனர்.

2017 இன் தொடக்கத்தில் வன்னியில் சில சமூகத்தினர் தொடர்ச்சியான போராட்டங்களை நடத்தினர். வன்முறை தவிர்ந்த இந்த எதிர்ப்புகள் பிடிக்கப்பட்ட தமது நிலங்களின் முன்னே முகாம் இட்டிருத்தல், சுழற்சி முறை உண்ணாவிரதம் என்பனவாக அமைந்தன.

இந்த எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின்போது, தமிழ் ஊடகங்களின் பாணியிலான இராணுவத்தைக் குறை கூறல், சலிப்புத் தரும் வகையில் தொடர்ந்து கூறப்படும் அறிக்கைகள் என்பவற்றுக்கு மாறாகத் தமது எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள் பற்றி, அதை முன்னெடுத்த மக்களே நேரடியாகத் தமது சமூக, பொருளாதார கீழ்நிலைபற்றி, மோதல் முறையில்லாத வழியில் எடுத்துரைத்தனர்.   

இந்த உறுதியான, ஆனால் மோதல் வழியில் அமையாத அணுகுமுறை, உள்ளூரில் இராணுவத்தை எதிர்கொண்ட வேளையில் கொழும்பிலிருந்த அதிகார வர்க்கத்தினருக்கு விண்ணப்பங்கள் செய்வதாகவும் அமைந்தது. இது தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியின் மற்றும் வட மாகாண சபையின் சில தரப்பினரின் வாய் வீச்சிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருந்தது.  

இவர்கள் தமது தேசியவாத நிலைப்பாட்டுக்கு வலுச்சேர்க்கப் பயன்படுத்தும் இராணுவத்துக்கு எதிரான வழமையான சுலோகங்களாக இந்த மக்களின் போராட்ட முறைகள் இருக்கவில்லை.  

அரசும் காணி இல்லாதோரும் 

30 ஆண்டுகளில் திரும்பத் திரும்ப நடந்த இடப்பெயர்வுகள், புலப்பெயர்வுகள் என்பன வடக்கில் காணி மையப்பட்ட சமூக வாழ்வைப் பெருமளவில் குழப்பியது.

மேலும் ஒரு போதும், காணி உரித்தைக் கொண்டிராத தாழ்த்தப்பட்ட சாதி மக்களும், யுத்தம் காரணமாக ஒரு நிரந்தர வீட்டை அமைக்க முடியாத இளைய தலைமுறையினரும் வீடு மற்றும் விவசாய காணியின்றி வாடி வருகின்றனர்.  

யாழ்ப்பாணத்தில் தற்போது அதன் சனத்தொகையில் 10 வீதம் கொண்ட 14,000 குடும்பங்கள் ஒரு சிறு துண்டுக் காணிகூட இன்றியுள்ளனர். இதனால் அரசாங்கம் நன்கொடையாகக் கொடுக்கும் வீட்டைப் பெறவும் தகுதியின்றியுள்ளனர்.

மீள்குடியேற்றம் தொடர்பில் பல அறிக்கைகள், கொள்கை முன்னெடுப்புகள் உள்ளபோதும் அரசாங்கம் நிலம் இல்லாதோர் தொடர்பாக ஒரு கொள்கையை இன்னும் வகுக்கவில்லை.  

உண்மையில் சமூக ரீதியாகவும் பொருளாதார ரீதியாகவும் வறுமைபட்டவர்களே, யுத்தத்தினாலும் அதன்பின் தொடரும் துன்பங்களாலும் பெரிதும் வருத்தப்படுபவர்களாக உள்ளனர்.  

வாழ்விடம் மற்றும் வாழ்வாதாரத்துக்கான போராட்டம் பல வகையில் காணப்படினும் இந்தப் பிரச்சினையின் அடி நாதமாக இருப்பது அரசாங்கத்தின் வகிபாகம்தான். இங்கு முரண்பாடு என்னவெனில், பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதாகக் கூறும் அரசாங்கம்தான், மக்கள் தமது சொந்த இடங்களுக்குத் திரும்ப முடியாது தடுப்பதாகவும் உள்ளது.  

கவனத்தை ஈர்க்கும் போராட்டங்கள்

அண்மைய மாதங்களில் முக்கியமான பிரச்சினை கேப்பாபிலவு கிராமத்தில் உள்ள விமானப்படையாகும். இங்குள்ள 500 ஏக்கர் நிலம் 12 வருடங்களுக்கு முன்னர் குடியேறிய 400 குடும்பங்களுக்கு உரித்தானவை. இது விமானப்படையின் ஆக்கிரமிப்புக்கு உட்பட்டதாக உள்ளது.

இந்த மக்கள் பல தடவை இடம் பெயர்ந்தவர்கள். இவர்களில் பெரும்பான்மையினர் ஒடுக்கப்பட்ட மலைநாட்டுத் தமிழ் மக்கள் ஆவர். இவர்கள் தெற்கில் இடம்பெற்ற பல்வேறு கலவரங்களின்போது இடம்பெயர்ந்தவர்கள். இதேநேரத்தில் புதுக்குடியிருப்பில் சுமார் ஐம்பது குடும்பங்களும் பரவிப்பாஞ்சானில் 25 குடும்பங்கள் வரையானவையும் ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுப்பட்டனர்.  

சொற்பமான குடும்பங்களே இங்கு கணிசமான விவசாய நிலத்தைச் சொந்தமாக வைத்துள்ளனர். இவர்களுள் அநேகமானோர் இரண்டு அல்லது மூன்று தலைமுறையாக மட்டுமே இங்கு வாழ்ந்துள்ளனர்.

கேப்பாபிலவு மக்கள் 10 வருடங்கள் மட்டுமே இங்கு வாழ்ந்துள்ளனர். ஆனால் இந்த ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களுக்கு இந்தக் காணிகள் அவர்களது கடந்த காலத்துடன் தொடர்புற வைப்பனவாக உள்ளன.  

மேலும், இந்தக் காணிகள் ஓரிடத்துடன் உரித்துடைமை உணர்வையும் பாதுகாப்பான எதிர்காலத்தையும் வழங்குபவையாக உள்ளன. மேலும் ஒப்பீட்டளவில் சிறியதான இந்தக் காணிகள் சீவனோபாயம் வழங்குபவையாகவும் உள்ளன.

இந்த ஆர்ப்பாட்டங்கள் காரணமாக தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்மந்தன், ஜனாதிபதி மைதிரிபால சிறிசேன ஆகியோர் நடாத்திய பேச்சுவார்த்தை காரணமாக, இந்தக் காணிகளில் சிலவற்றை விடுவிப்பதாக அறிவித்தமை முக்கியமாகும். ஆனால், யாருக்கு எவ்வளவு என்பவை போன்ற விடயங்கள் அடுத்த சில மாதங்களின் பின்னரே வெளிவரும்.  
விடாப்பிடியாக ஓரங்கட்டுதல்

யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள மயிலிட்டி, வடக்கில் உள்ள பெரிய மீன்பிடித்துறைமுகங்களில் ஒன்றாகும்.   
இந்த இடத்தைப் படையினர் பிடித்து வைத்திருப்பதனால் ஆயிரத்துக்கு மேற்பட்ட மீனவர்களுக்கு, துறைமுகத்துக்கான உரிமை இல்லாதுபோக, பல மீனவக் குடியிருப்புகள் காணப்பட்ட நிலங்களும் பறிக்கப்பட்டன.

இந்தப் பகுதியில் குடியிருந்தோர் தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினராகவும் ஏழை மீனவர்களாகவும் இருந்தனர். இவர்களுக்கு அங்கு காணிகள் சொந்தமாக இருக்கவில்லை. ஆனால், யுத்தம் ஆரம்பித்த காலங்களிலேயே இவர்கள் இடம்பெயர வேண்டியிருந்தது. 

இதுபோலவே கிளிநொச்சியின் மேற்குக் கரைக்கு அப்பாலான இரண்டு தீவுகளைகி கொண்ட இரணைதீவும் கடற்படையால் ஆக்கிரமிக்கப்பட, இரணைத்தீவு 300 மீனவக் குடும்பங்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டது.

இவர்கள் பல தலைமுறையாக அங்கு மீன் பிடித்து வாழ்ந்தவர்கள். துறைமுகம் மற்றும் இரணைத்தீவு, திரும்பக் கொடுக்கப்படின் நல்ல உட்கட்டமைப்புடன் குறைவான எரிபொருள் செலவில் மீன்பிடிக்க முடியும்.  

மக்கள் மீளக்குடியேறித் தமது வாழ்க்கைத் தரத்தை மீளக் கட்டியெழுப்புவதற்குத் தடையாக பாதுகாப்புப் படை மற்றும் அரசின் சேவை அதிகார மட்டத்திலுள்ள கரங்களும் மக்கள் மீள்குடியேறுவதையும் தமது சீவனோபாயத்தை கட்டியெழுப்புவதையும் தடை செய்வனவாகவே உள்ளன. 

1980களின் நடுப்பகுதியில் யுத்தம் தொடங்கியதைத் தொடர்ந்து அறுநூறு தமிழ் விவசாயிகள், தென்முல்லைத்தீவிலிருந்து குடிபெயர்ந்தனர். யுத்தக் காலத்தில் எல்லைக் கிராமங்களை தோற்றுவித்தல் எனும் பிரச்சினைக்குரிய உபாயத்தின் பகுதியாக சிங்கள விவசாயிகள் அங்கு குடியேற்றப்பட்டனர். இந்த இடம் வெலிஓயா என அழைக்கப்படுகின்றது.

சண்டை முடிந்த பின்னர் திரும்பி வந்த தமிழ் விவசாயிகள், நியாயபூர்வமாகத் தமக்கு குடும்பம் ஒன்றுக்கு நான்கு ஏக்கர் நிலம் தரப்பட வேண்டுமென கேட்டனர். இவர்கள் முன்னர் 5-10 ஏக்கர் காணிவரையில் சொந்தமாக வைத்திருந்தவர்கள். ஆனால் மகாவலி அதிகாரசபை 2 ஏக்கர் மட்டுமே கொடுக்கப்படலாம் என விடாப்பிடியாக உள்ளது.

மக்கள், 2 ஏக்கர், தாம் விவசாயம் செய்யப் போதுமானதல்ல எனக் கூறுகின்றனர். மூன்று வருடங்களாக இந்தப் பிரச்சினை பற்றி விவசாயிகள் வௌிப்படுத்தியும் செய்திருப்பினும் முன்னேற்றம் ஏதும் ஏற்படவில்லை.  

எல்.டி.டியினால் பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்ட, வரலாற்று ரீதியாக நன்கு அறியப்பட்ட முஸ்லிம் குடியிருப்புக்கு அருகாமையில், யாழ்ப்பாண நகரத்துக்கு அண்மையிலுள்ள பறைச்சேரி வெளியில், மீண்டும் திரும்பிவந்த முஸ்லிம்கள், பல தசாப்தங்களாக வெறுமையாகக் கிடந்த நெல் காணியை யுத்தத்தின் பின்னர் வீடுகட்டவென வாங்கினர்.

ஆனால், உள்ளூர் மாநகராட்சி அதிகாரபீடம் இந்த நெற்காணியை உயர் நிலமாக்குவதைத் தடுத்து வருகின்றனர். வீடு கொடுத்தல் உட்பட பல மீள்குடியேற்ற விடயங்களில் உத்தியோகத்தர்களின் பாகுபாட்டுக்கு எதிராக யாழ். முஸ்லிம்கள் முறையிடும் போதும் இந்தப் பாகுபாடு தொடர்கிறது. 

காணி அரசியல் 

பல தலைமுறையாகச் சொந்த நிலத்தில் மக்கள் வாழ்ந்துள்ள போதிலும், காணியைத் தமது சொத்தாக உருவாக்கியது புதிய அரசாகும். மேலே குறிப்பிட்ட பல்வேறு காணிப்பிரச்சினைகளின் முரண் என்னவெனில், அரசேதான் நேரடியான ஆக்கிரமிப்பு மூலமாகவும் அரச சேவை உள்ளூர் அதிகாரபீடங்கள் ஊடாகவும் தடைகளை ஏற்படுத்தி, காணி ஆவணங்களை ஏற்பாடு செய்து கொடுக்காமலும் மக்களை காணியற்றவர்களாகச் செய்தும் வருகின்றது.   

இந்தப் பின்புலத்தில் யுத்தத்துக்கு பிந்திய காணிப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் இறுதிப் பொறுப்பு அரசாங்கத்தின் மீதும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு மீதும் வருகின்றது. ஆர்ப்பாட்டங்களில் பங்கு கொள்வதற்கான சுதந்திரத்தைக் கொடுத்த ஜனாதிபதியை வெல்ல வைத்தவர்கள் என்ற வகையில், வன்னியில் உள்ள பலர், ஜனாதிபதி மீது நம்பிக்கை வைத்துள்ளனர்.

அவர்கள், இதைப்போல 2015 பொதுத் தேர்தலில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு வாக்குகளை அள்ளிக் கொடுத்து வெல்ல வைத்தனர். தேர்தல்களின்போது, மக்கள் இவர்கள் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை இப்போது மெதுவாக குறைந்து செல்கின்றது.

காணி இல்லாதோரின் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதிலும் அவர்கள் காணியைத் திருப்பிக் கொடுப்பதிலும் அரசாங்கம் அரசியல் உறுதிபாட்டை காட்டாமையும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு மக்களுடன் சேர்ந்து செயற்பட தவறியதும் அவர்களை வழிப்படுத்தத் தவறியதும் இதற்கான காரணங்கள் ஆகும்.  

வடக்கிலுள்ள காணி மீதான, இந்த விவாதம் அரசின் மீது குவிந்திருப்பினும் காணியானது முதலாளித்துவ பொருளாதார முறைமையின் அச்சாணி ஆகும். சந்தைக்காகக் காணியில் நடைபெறும் உற்பத்தி, நிலமற்ற கூலி வேலையாட்களின் சுரண்டலோடும் காணிச் சொந்தக்காரர்களினால் செல்வம் குவிக்கப்படுவதோடும் சம்பந்தமானது.

சாதி ஒடுக்கு முறை, வன்னிக்கு இடம்பெயர்ந்து வந்த மலைநாட்டுத் தமிழர்களைத் தள்ளி வைத்தல், யாழ். முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான தடைகள், காணி இல்லாத கூலித் தொழிலாளர்கள் சமுதாயங்கள் தொடர்பில், வடக்கில் காணப்படும் காணி உடைமையின் சமத்துவமின்மை இன்னும் தொடர்கின்றது.  

வடக்கிலுள்ள காணிகளிலிருந்து புறந்தள்ளி வைக்கப்பட்ட மக்கள், முகம் கொடுக்கும் சவால்கள் நாட்டின் ஏனைய பகுதிகளில் எல்லையிலுள்ள மக்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்களுடன் குவியப்படுகின்றன. மேலும், அண்மைய தசாப்தங்களில் மூலதனக் குவிப்பு எமது நாட்டிலும் பூகோள ரீதியிலும் மக்களின் சொத்துகளைப் பறிப்பதுடன் நிலத்தில் உழைப்போரை சுரண்டுவதோடும் சம்மந்தப்பட்டது.

இவ்வாறு காணி பறிப்பு மறைமுகமாக இருக்கும். கிராமிய மக்களின் பெர்மிட் (அனுமதி) காணிகளை சுயாதீன காணியாக மாற்றும் புதிய காணிக் கொள்கை இதற்கு உதாரணம் ஆகும். இதனால் கடன்பட்ட விவசாயிகள் தமது காணிகளை விவசாய வர்த்தக கம்பனிகளுக்கு விற்றுவிட்டு, காணியை விட்டுப் போக நேரிடும். அரசானது பலவந்தமாகக் காணிகளைப் பறித்து எடுப்பதும் சாத்தியமே.   

சேரிகளை ஒழிக்கவும் கிராமிய நிலங்களைப் பறிக்கவும் கூடிய அதிகாரங்களை பெருநகர அமைச்சுக்கும் அபிவிருத்திக்கான முகவரகத்துக்கும் கொடுக்கப்பட்டுள்ள பாரிய அதிகாரங்கள்.

இதற்காகவே, வடக்கிலும் சரி, தெற்கிலும் சரி காணிக்காகவும் சமத்துவத்துக்காகவும் போராடுவோர் அணி சேரவும் பலம்மிக்க காணிக்கான இயக்கத்தை கட்டியெமுப்பவும் வேண்டிய அவசர சவாலுக்கு முகம் கொடுக்க வேண்டிய நிலையில் உள்ளனர்.     

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/193565/ய-த-தத-த-க-க-ப-ப-ன-னர-ன-வடக-க-ல-க-ண-இழப-ப-ம-க-ண-இன-ம-ய-ம-#sthash.CbN77pej.dpuf
Categories: merge-rss

வேலையில்லாப் பிரச்சினைக்கு முற்றுப்புள்ளி

Tue, 21/03/2017 - 17:30
வேலையில்லாப் பிரச்சினைக்கு முற்றுப்புள்ளி
 

article_1490084020-student-new.jpg- அதிரதன்  

நாட்டில் மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும் போராட்டங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளிகள் எப்போது வைக்கப்படும்? இதனை யார்தான் வைப்பார்கள் என்பது இப்போதைக்கு கேள்விதான். இளைஞர்கள் நாட்டின் எதிர்காலம், முதுகெலும்பென்றெல்லாம் சொல்லப்பட்டு வருகின்ற நேரத்தில் இப்போதும் தொடர்ந்த வண்ணமிருக்கின்ற இளம் பட்டதாரிகளின் முயற்சிகளுக்குப் பதில் என்ன? இதுதான் இந்தப் பத்தியின் கரு.  

வடக்கு, கிழக்கில் பட்டதாரிகளின் போராட்டங்கள், காணி மீட்புப் போராட்டம், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் உறவினர்களின் போராட்டம் என்று பல வடிவங்களில் நடைபெறும் போராட்டங்களுக்கு 2015 இல் தொடங்கி வைக்கப்பட்ட நல்லாட்சி அரசாங்கம் வழி விட்டுக் கொடுத்திருக்கிறது.  

மக்களது வரிப்பணத்தில் அரசாங்கத்தினால் உருவாக்கப்பட்ட நாட்டிலுள்ள பல்கலைக்கழகங்களில் வருடா வருடம் கல்வி கற்றுப் பெருந்தொகையில் பட்டதாரிகள் வெளியேறிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அதேபோன்று அந்தப் பல்கலைக்கழகங்கள் பலவற்றிலும் இருக்கின்ற வெளிவாரிக் கற்கைகள் பிரிவுகளினாலும், வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களின் கற்கைப்பிரிவுகள், தனியார் கற்கை நிறுவனங்களினாலும் பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழுவின் அங்கிகாரத்துடன் பட்டதாரிகள் வெளியேறிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.  

ஒரு மனிதன் தன்னுடைய ஆரம்பக்கல்வி முதல் பட்டப்படிப்பு வரையில் தன்னுடைய அறிவுக்காகவே கல்வி கற்கிறான். ஆனால், பட்டப்படிப்பை  நிறைவு செய்தவர்கள் அனைவருக்கும் வேலைவாய்ப்பு வழங்கியாக வேண்டும் என்கிற சித்தாந்தம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது, ஒவ்வொருவருடைய அடிமனக்கட்டுமானங்களாலாகும்.  

article_1490084068-Unemploye-new.jpg

ஒரு நாடு வெறுமனே அரச துறைகளால் மாத்திரமே முன்னேற்றமடைகிறது என்றால் அது பொய்யானதொரு எடுகோளாக இருக்கும். 

இந்த இடத்தில்தான், 30 நாளை எட்டுகிற மட்டக்களப்பு மாவட்ட வேலையற்ற பட்டதாரிகளின் சத்தியாக்கிரகப் போராட்டம், 25 ஆவது நாளை எட்டியிருக்கிற அம்பாறை மாவட்ட பட்டதாரிகளின் போராட்டம், வடக்கு மாகாணத்தில் நடைபெற்று வருகின்ற 20 நாளைத் தொடும் போராட்டம் எல்லாம் ஒன்றுசேர்கின்றன.

இருக்கின்ற அனைத்து பட்டதாரிகளுக்கும் நிபந்தனைகள் எதுவுமின்றி நியமனம் வழங்கப்படுகின்ற போதுதான், போராட்டம் நிறைவுக்குவரும் என்று கூறிக்கொண்டு தொடர்ந்து வருகிறமையைச் சற்று ஆழமாகப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.  
பட்டதாரிகளின் போராட்டம், தாங்கள் பெற்ற பட்டங்களின் பிரதிகளை எரிப்பதும், தமது தொழிலுரிமையை பிணப்பெட்டியாகவும் தங்களது கல்வி முயற்சி தூக்கிலிடப்படுவதாகவும் மட்டக்களப்பு பட்டதாரிகள் பதிவுகளை வைத்திருக்கிறார்கள்.  

சுற்றுலாத்துறை, கைத்தொழில்துறை, சிறுமுயற்சிகள், உற்பத்திசார் முயற்சிகள் எனப்பல முயற்சிகள் இருக்கின்ற போதும், அவற்றினைப் புறந்தள்ளி அரச துறையில், அதுவும் ஆசிரியத் தொழில் தேவை என்கிற சிந்தனை கலைத்துறைப் பட்டதாரிகளிடத்தில் இருக்கிறது. எழுத்துக் கற்பிக்கின்றவர்களாக தாங்கள் மாற முடியும் என்று அவர்கள் கூறிவருகின்றனர். 

இதற்கு யுத்தமும் அதன் ஊடாக ஏற்பட்ட தங்கியிருக்கின்ற நிலையும், தன்னை முன்னேற்றாத, ஆளுமைத்தனமற்ற கற்றலுமே காரணமாகிப் போனது என்று சொல்லமுடியும். ‘திரைகடல் ஓடியும் திரவியம் தேடு’ என்று முன்னைய காலத்தில் சொன்னதையெல்லாம் மறந்து, அறம் என்றால் என்ன என்பதனை மறந்து போராட்டங்கள் நடத்தப்படுகின்றன.  

இப்போதும் ஆங்கிலக் கல்வியைத் தங்களது கல்வியில் முக்கியமானதாகத் தேர்வு செய்யாத, உலகமயமாதலின் போக்கில் இலத்திரலியல், தகவல் தொழில்நுட்பம் என்று பலவற்றைத் தெரிந்து கொள்வதற்குக்கூட முயலாத தன்மை காணப்படுகிறது. இவ்வாறாக உலகத்தின் வேகத்துக்கு, ஈடுகொடுக்க முடியாத ஒரு தொகையினரை உருவாக்கும் கல்வி முறையைப்பற்றியும் விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.  

வெறுமனே பட்டங்களைப் பெற்று விட்டால், அரசாங்கத்தினால் வேலைவாய்ப்பு வழங்கப்பட்டுவிடும் என்கிற எண்ணத்துடனேயே தொடரப்பட்ட கல்விக்கு இப்போது தொழிலில்லை என்று யார் அறிவித்தாலும் மிகப்பெரியளவான பிரச்சினை ஒன்று உருவெடுக்கும்.  

article_1490084103-graduate-new.jpg

கடந்த கால ஆட்சிகளில் அரசியல் முன்னெடுப்புகளுக்காக பட்டதாரிகளின் பெருந்தொகையினருக்கு அரச உத்தியோகங்கள் வழங்கப்பட்டன. அந்த நியமனங்கள் சரியான முறையில் துறை சார்ந்து தேர்வு செய்யப்பட்டதா என்றால் அதிலும் கேள்விகள் இருக்கின்றன. அதற்குக்கிடைக்கும் பதில்களிலும் விமர்சனங்கள் இருக்கின்றன. 

 

அரசாங்கத்துறையின் நிச்சயத்தன்மையினை மாத்திரமே நம்பி, அரச உத்தியோகத்தராக மாற விளையும் பட்டதாரிகள் அவற்றிலிருக்கின்ற வசதிகளை மாத்திரமே கருத்தில் கொள்கிறார்கள். தனியார்துறையின் கட்டுப்பாடுகள் தமது இயலாமையின் காரணமாகவே பெரிதாகத் தோன்றுகின்றன என்பதனை உணர்வதற்கும் தங்களது ஆளுமை மேம்பாட்டினை நோக்கிய பயணத்தினை ஆரம்பிப்பதற்கும் விருப்பமற்றே இருக்கின்றனர்.  

நாட்டின் கௌரவம், எதிர்காலம் என்பவற்றினைக் கருத்தில் கொண்டு அரசாங்கம் ஒரு மகிழ்ச்சிகரமான தீர்மானத்தினை எடுத்தாலும் அதனை முழுமையாகச் சிரம் மேல்கொண்டு, செயற்படுவதற்கு எத்தனைபேர் தயாராக இருப்பர் என்பது முதன்மைக்கேள்வி. 

உண்மையில் கடந்த 35 வருடகாலத்துக்கும்  அதிகமாக நீடித்த யுத்தம், இலங்கை சுதந்திரமடைந்தது முதல் உருவான அரசியல் பிரச்சினை வடக்கு, கிழக்கில் பல்வேறுபட்ட பின்னடைவுகளையே கொண்டுவந்திருக்கிறது. அதில் முக்கியமானது கல்வி, கலாசாரம், சமூகக்கட்டுப்பாடுகள், நல்ல பழக்கவழக்கங்கள், தன்நம்பிக்கை, ஆளுமைத்திறன் எனப் பலவற்றினை அடையாளம் காணமுடியும்.  

இவற்றினைக் கட்டியெழுப்புவதற்கான வேலைத் திட்டங்கள் செய்யப்படுகின்றனவா என்றால், வெறும் காலத்தைக் கடத்தும் கைங்கரியங்களே நடைபெறுகின்றன. வெளிவாரியாகப் பல்கலைக்கழகங்களில் பட்டம் பெறுபவர்களுக்கு பட்டமளிப்பு நடத்தப்படக்கூடாது என்று கடந்த காலங்களில் உள்வாரியாகக் கற்கின்ற மாணவர்கள் எதிர்ப்புகளைக் காட்டினர். அது ஓரளவு தணிந்திருக்கிறது.   

பல்கலைக்கழகங்கள் பட்டதாரிகளைத் தயார் செய்யும்போது, அவர்களை உலகமயமாக்கலின் சவால்களை எதிர்கொள்ளக்கூடியவர்களாகத் தயார்படுத்துவதில்லை. 

திருமணம் முடித்துப் பிள்ளை பாடசாலைக்குச் செல்லும் நிலையில் உள்ளவர்கள், பாலூட்டும் தாய்மார்கள், அவற்றுக்கிடையில் உள்ள வயதான குழந்தைகளையுடையவர்களும் வேலையற்ற பட்டதாரிகள் போராட்டங்களில் பங்கு பெறுகின்றனர். அவர்கள் தங்களது பிள்ளைகளுக்கு போராட்டக்களத்திலேயே பாலுட்டுவதும், உணவூட்டுவதும் நடைபெறுகின்றன.  

பல்கலைக்கழகங்களில் அரசாங்கத்தினால் நடைமுறைப்படுத்தப்படுகின்ற கல்விமுறையில் இருக்கின்ற குறைபாடுகளும் இந்த வேலையில்லாத பிரச்சினைகளுக்கு முக்கிய காரணங்களில் ஒன்றாக அடையாளம் காணப்பட்டாலும், அவற்றினை நிவர்த்தி செய்யக் கொண்டுவரப்படுகின்ற முறைமைகள் போதாது என்றே சொல்லிக் கொள்ள வேண்டும்.  

இலங்கை போன்ற வளர்முக நாடுகளின் கல்வி முறைமைகளையும் அவற்றினைப் பொருளாதார உற்பத்தித்துறை சார்ந்த தேவைப்பாடுகளை எதிர்கொள்ளும் வகையிலும் ஏன் மாற்றங்கள் ஏற்படுத்தப்படவில்லை என்பது கேள்விதான்.  

கேள்விகளையே அடுக்கிக் கொள்கின்ற இந்த நேரத்தில்தான், பட்டதாரிகளின் வேண்டுதல்கள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை தொக்கி நிற்கின்றது. பட்டதாரிகளின் பிரச்சினை குறித்து பிரதமரையும் கல்வி அமைச்சரையும், ஜனாதிபதியையும் இழுத்து வைக்கின்ற பட்டதாரிகள் தேசியக் கொள்கையில் மாற்றம் தேவை என்பதனை கொண்டு வருகின்றனர்.  

article_1490084136-Unemployed-new.jpg

திறைசேரியும் அது தொடர்பான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு பட்டதாரிகள் பட்டங்களைப் பெற்று பல்கலைக்கல்வியை நிறைவுசெய்தவுடன் வேலைவாய்ப்புகளை வழங்கக்கூடியதான ஒழுங்கு முறைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். அப்பொழுதுதான் பட்டதாரிகளின் மன உழைச்சல்களைத் தீர்க்கின்றதான முறைமையானது, நாட்டின் பொருளாதாரத்தில் மேம்பாட்டினை தருகின்றதாக அமையும்.   

சத்தியாக்கிரகங்களுக்கான முடிவுகளையும் கொண்டுவர வேண்டுமாக இருந்தால், இளைய சமுதாயத்தின் மனோநிலையில் மாற்றம் ஒன்று ஏற்பட்டாக வேண்டும்.

 துறைசார் கல்வியையும், அது சார்ந்த பயிற்சிகளை வழங்கக்கூடிய ஏற்பாடுகள் பல்கலைக்கழகங்களிலேயே ஏற்படுத்தப்படுவதன்மூலமும் ஆளுமை விருத்திகளுடனான அறிவும் ஆற்றலும்மிக்க மனித வளமாக பட்டதாரிகளை வெளியேற்றுவதே இன்றைய காலத்தின் தேவையாக இருக்கிறது.  

எது எப்படியானாலும் அரசியல் ரீதியாகவும் அமைப்பு ரீதியாகவும் ஆதரவுகளைத் தெரிவிப்பதனாலோ அவர்களுக்கான வசதிகளைச் செய்து கொடுப்பதனாலோ தீர்வுகளைக் கொண்டுவர முடியாது என்ற யதார்த்தம் வெளிப்படையாக இருந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்வதற்கு யாரும் தயாராக இல்லை.  

தனியார்துறை சார்ந்த தொழில்துறைகளை ஏற்படுத்துவதற்கான முதலீடுகள் இருக்கின்ற போதும் இளைஞர் சமுதாயம் அதற்கான முன்வருகையை வெளிப்படுத்தவேண்டும். 

அத்தோடு பட்டதாரிகளின் திறமைகளை ஒரு குறிப்பிட்ட போட்டிப்பரிட்சையின் மூலம் அறிந்து கொள்ள முடியாது. ஆகையால், போட்டிப் பரீட்சையின்றி, நேர்முகப் பரீட்சையின் மூலம் பயிற்சி அடிப்படையில் நியமனங்களை பட்டதாரிகளுக்கு வழங்குவதற்கு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். பட்டதாரிகளுக்கான நியமனங்கள், அவர்கள் பட்டம் பெற்ற ஆண்டின் அடிப்படையில் வழங்குவதற்கு நடவடிக்கை எடுப்பதுடன், இதற்கான வயது எல்லையை 45ஆக அதிகரிக்க வேண்டும்.  

நடைபெற்று வருகின்ற போராட்டமானது வெற்றியளிக்குமா இல்லையா என்ற நிறையில் வடக்கு, கிழக்கில் வேலையற்ற பட்டதாரிகளின் முன்னெடுப்புகளுக்கு சாதகமான முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படுமா என்பதே எதிர்பார்ப்பு.  

அரசியல் சார்ந்தும் சாராதும் எடுக்கப்படுகின்ற முடிவுகளுக்கப்பால் எமது நாட்டின் எதிர்காலம், மக்களின் மேம்பாடு, எதிர்கால சமுதாயத்தின் பிரச்சினைகளை தீர்ப்பதாகவும் அவற்றினை எதிர்கொள்வதாகவும் அமையும்போது மாத்திரமே அமைதியான மகிழ்ச்சியான நாட்டை நாம் அடைந்து கொள்ள முடியும்.  

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/193462/வ-ல-ய-ல-ல-ப-ப-ரச-ச-ன-க-க-ம-ற-ற-ப-ப-ள-ள-#sthash.MMKFoQiA.dpuf
Categories: merge-rss

இலங்கை முஸ்லிம்களை தீவிரவாதத்தோடு முடிச்சுப்போடல்

Mon, 20/03/2017 - 06:19
இலங்கை முஸ்லிம்களை தீவிரவாதத்தோடு முடிச்சுப்போடல்
 
 

article_1489935652-vaal-new.jpg- மொஹமட் பாதுஷா 

கிழக்கு மாகாணத்தின் காத்தான்குடி பிரதேசத்தில் கடந்த சில தினங்களுக்கு முன்னர் மதக் குழுக்கள் இரண்டுக்கு இடையில் இடம்பெற்ற பரஸ்பர மோதல்கள், தேசிய அளவில் முக்கியத்துவம் பெற்றிருக்கின்றன.  

இந்தச்சம்பவத்தை முஸ்லிம் தீவிரவாதமாகக் காட்டுவதற்கான முயற்சிகளும் சர்வதேச பயங்கரவாதிகளுடன் தொடர்புபடுத்துவதற்கான கைங்கரியங்களும் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருவதையும் அவதானிக்க முடிகின்றது.   

இன்னும் சொல்லப் போனால், எப்போது இப்படியான ஒரு பிரசாரத்தை முன்னெடுக்க வாய்ப்புக் கிடைக்கும் என்று காத்துக் கொண்டிருந்த நாசகார சக்திகளுக்கு, முஸ்லிம்களே அந்த வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கின்றனர் என்றும் கூறலாம்.  

உலகளவில், இஸ்லாத்தைப் பின்பற்றும் மக்கள் பிரிவினர் பற்றிய பார்வை வித்தியாசமானது. சாந்தியைப் போதிக்கும் மார்க்கத்தை தீவிரபோக்குடைய ஒரு சமயமாகவே மேற்கத்தேயம் உருவகித்திருக்கின்றது.   

தாங்களே பயங்கரவாதிகளை திரைமறைவில் உருவாக்கி, அவர்களுக்கு ஆயுதம் கொடுத்து, அந்த இயக்கங்களை உள்நாட்டுக் கலவரங்களில் ஈடுபடச் செய்து, அப்போது அழையா விருந்தாளியாக அந்த நாட்டுக்குள் அடாத்தாக உள்நுழைந்து ‘சமாதானத்தை நிலைநாட்டுதல்’ என்ற பெயரில் அங்குள்ள முஸ்லிம்களை அழித்தொழிக்கின்ற, இயற்கை வளத்தை கைப்பற்றுகின்ற நீண்டதொரு நிகழ்ச்சி நிரலை அமெரிக்காவும் அதனது கூட்டாளிகளும் செய்துகொண்டிருக்கின்றன என்பது உலகம் அறிந்த விடயமாகும்.   

இதேவேளை, இஸ்லாத்தின் பெயரைச் சொல்லிக் கொண்டு காட்டுமிராண்டித்தனமான செயற்பாடுகளை மேற்கொண்டு வருவதன் மூலம், ‘இதுதானோ இஸ்லாத்தின் போதனைகள்’ என்று ஏனைய சமூகங்கள் எண்ணும் விதத்தில் செயற்பட்டுவருகின்ற சர்வதேச ஆயுதக் குழுக்களும் மேற்குலகின் அந்தரங்க நோக்கத்தை அடைவதற்கான களச்சூழலைத் தம்மை அறியாமலேயே ஏற்படுத்திக் கொடுக்கின்றன.  

அரபு நாடுகளில் சம்பந்தப்பட்ட ஆட்புல பிரதேசங்களில் வெளிநாட்டுப் படைகள் செய்கின்ற எந்த ஒரு நகர்வும், மனிதாபிமான அடிப்படையிலானது அல்ல என்பது வெள்ளிடைமலை.  

 ஆனால், அங்கு போராடுகின்ற ஆயுதக் குழுக்களின் போக்குகள் எவ்வாறிருந்தபோதும், அங்கு பாதிக்கப்பட்டுள்ள, வெளிநாட்டுப் படைகளுக்கு எதிராகத் தைரியமாக முன்னிற்கின்ற அப்பாவி மக்களின் விடுதலை உணர்வும் தைரியமும் பாராட்டப்பட வேண்டியது.   

அவர்களது நோக்கங்களும் சிந்தனைகளும் தூய்மையானவை; அவர்களது உரிமைகள் நிலைநாட்டப்பட வேண்டும். இவ்வாறான நாடுகள் உள்ளடங்கலாக இலங்கையிலும் உலகின் ஏனைய பாகங்களிலும் வாழ்கின்ற சாதாரண முஸ்லிம்கள் தங்களது உரிமைகளில் அக்கறையுடன் இருக்கின்றார்களேயொழிய, 90 சதவீதத்துக்கும் அதிகமான முஸ்லிம்கள் இப்போது சொல்லப்படுகின்ற ‘இஸ்லாமிய தீவிரவாதத்துக்கு’ ஆதரவானர்கள் அல்லர். இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால், ‘தீவிரவாதம்’ என்ற சொல் கூட உண்மையான இஸ்லாமியர்களின் அகராதியில் இல்லை.   

நிலைமை இவ்வாறிருக்க, முஸ்லிம்கள் எல்லோரையும் கிட்டத்தட்ட பயங்கரவாதிகளைப் போல கையாளுகின்ற, சித்திரிக்கின்ற வேலையை இஸ்லாமிய எதிர்ப்புச் சக்திகள் கனகச்சிதமாக மேற்கொண்டு வருகின்றன. காத்தான்குடி சம்பவத்தைப் போல, அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இடம்பெறுகின்ற தற்செயல் சம்பவங்களும் இதற்குத் துணைபோவதாக அமைந்துவிடுகின்றமை துரதிர்ஷ்டவசமான நிலைமையாகும்.   

இந்தப் பிரசாரச் செயற்பரப்புக்குள் இலங்கையும் அண்மைக்காலமாக உள்வாங்கப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதைக் காண முடிகின்றது. அதன்மூலம் இலங்கையிலும் இஸ்லாமியத் தீவிரவாதம் இருக்கின்றது என்று அவர்கள் சொல்ல முனைகின்றனர்.   

அவ்வப்பபோது அதற்கான சான்றாதாரங்களும் கிடைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. முஸ்லிம்களிடையே மத அடிப்படையில் ஏற்பட்டிருக்கின்ற முரண்நிலைக்கு இரண்டு காரணங்களைக் குறிப்பிட முடியும். ஓன்று, இஸ்லாமிய மாற்றுக் கருத்தியல் மற்றும் மாற்றுக்கொள்கை இயக்கங்களின் செயற்பாடுகள், இரண்டாவது, சர்வதேச ஆயுதக் குழுக்களுடனான தொடர்புபற்றிய புலனாய்வு அறிக்கைகள் மற்றும் சம்பவங்கள்.   

சில மதங்களில் பலதெய்வ நம்பிக்கைகள் இருக்கின்றன. அவர்கள் அடிப்படையில் ஒரே மதத்தை பின்பற்றுபவர்களாக இருந்தாலும் வழிபடும் தெய்வங்கள் சிலபோதுகளில் வேறுபடுவதைக் காணமுடிகின்றது.   

சில இனக் குழுமங்களிடையே சாதிய வேறுபாடுகளும் பிராந்திய பாகுபாடுகளும் கூடக் காணப்படுகின்றன. ஆனால், அந்த மக்கள் தங்களுக்கு இடையில் முரண்பட்டதும் சண்டையிட்டதும் மிகக் குறைவாகும். அவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு மதத்தின் அடிப்படையில் ஒற்றுமையுடன் வாழ்கின்றார்கள்.   

ஆனால், முஸ்லிம்களிடத்தில் பலதெய்வ வழிபாடும் இல்லை, சாதிய வேற்றுமைகளும் இல்லை. எல்லோரும் ஒரே இறைவனையே வழிபடுகின்ற சமமான மக்கள் என்ற கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் உலகெங்கும் வாழ்கின்றனர்.  

ஆனால், அவர்களிடையே மார்க்க அடிப்படையில் கூட ஒற்றுமை இல்லை என்பது கவலைக்குரிய விடயமாகும். இதனால் மாற்றுமத சகோதரர்கள் குழம்பிப்போய் இருக்கின்றனர்.   

முஸ்லிம்கள் ஒரே இறைவனையே வழிபடுகின்ற போதிலும், அந்தவழிபாட்டு நடைமுறைமையில் அதனது செயற்கிரமத்தில் மாறுபட்ட கருத்தியல்களை முன்வைக்கும் இயக்கங்களும் உலகளாவிய ரீதியில் காணப்படுகின்றன. இதற்கு இலங்கையும் விதிவிலக்கல்ல.   

இலங்கைச் சோனகர்களும் அவர்களது வாரிசுகளும் பன்னெடுங்காலமாக கடைப்பிடித்து வந்த வழிபாட்டு முறைமையில் மறுசீரமைப்புகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்ற தாரகமந்திரத்தோடு புதிதாக ஓர் அமைப்பு மூன்று தசாப்தங்களாக செயற்பட்டு வருகின்றது.  

இதனது கருத்துக்களை ஒரு தொகுதி மக்கள் ஆதரிக்கின்றனர்; சிலர் நிராகரிக்கின்றனர். சிலர் இரண்டு பக்கத்திலும் இருக்கின்ற நல்ல விடயங்களை எடுத்து நடக்கின்றனர். ஆயினும், சிலவேளைகளில் மார்க்கப் பிரசங்கம் என்பது கருத்து மோதலாக மாறிவிடுகின்றது.   

பின்னர், அது முற்றி ஆட்களுக்கு இடையிலான நேரடிச் சண்டையாகி...முஸ்லிம்களை வெட்கித் தலைகுனியச் செய்து விடுகின்றது. சிலவேளை, ஒரே மதக் கருத்தியலைப் பின்பற்றும் இயக்கங்களுக்கு மத்தியிலும் குழுக்கள் உருவாகிவிடுகின்றன. இது நிலைமையை மேலும் சிக்கலாக்கி விடுகின்றது. இதனால், இலங்கை முஸ்லிம்கள் பெற்றதைத் தவிர இழந்தவையே அதிகம் என்றால் மிகையில்லை.   

இதேவேளை, இன்னுமொரு விதமான இரண்டெழுத்து மாற்றுக் கொள்கை இயக்கம் ஒன்று அண்மைக்காலமாக இலங்கைக்குள் ஊடுருவி இருக்கின்றது. இது, இலங்கையில் உள்ள பாரம்பரிய இஸ்லாமியக் கோட்பாடுகளில் கிட்டத்தட்ட முற்றுமுழுதாக மாற்றுக் கொள்கைகள், நிலைப்பாடுகளை முன்வைக்கின்ற ஒரு முறைமையாக கருதப்படுகின்றது.   

பெயர் குறிப்பிடத்தக்க ஓரிரு நாடுகள் இதற்கென அதிக முதலீடு செய்து இலங்கையில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கின்றன. இலங்கையில் உள்ள பல பிரபலங்கள், வர்த்தகர்கள் இதற்கு ஆதரவளித்து வருவதாகக் கூறப்படுகின்றது.  

இவர்கள் புலமைப்பரிசில்கள், மார்க்கப் போதனைகள் என்ற வடிவில் மக்களுக்குள் ஊடுருவிச் செயற்படுகின்றனர். மேலே குறிப்பிட்ட மாற்றுக் கருத்தியல் இயக்கங்களை விட, இந்த அடிப்படை மாற்றுக் கொள்கை அமைப்பின் செயற்பாடு மிகவும் தீவிரமானதும் ஆபத்தானதுமாக நோக்கப்படுகின்றது. ஆங்காங்கு, பாரம்பரிய கொள்கை, கருத்தியலோடு வாழ்கின்ற முஸ்லிம்கள் இவர்களோடு முரண்பட வேண்டிய நிலைமை ஏற்படுகின்றது.   

இவ்வாறான முரண்பாட்டு நிலைமைகள் ஏற்படுகின்றபோது, வெளியில் இருக்கின்ற சக்திகள் இதனை முஸ்லிம் அடிப்படைவாதம் என்றும், தீவிரவாதம் என்றும் சொல்வதற்கும் சர்வதேச பயங்கரவாதத்தோடு இலங்கை முஸ்லிம்களை முடிச்சுப்போடவும் நிறையவே வாய்ப்பு உருவாகி விடுவதைக் காண்கின்றோம். இது தவிர்க்க முடியாததும் ஆகும்.   

ஏனெனில், தமிழ் மக்களுக்கும் சிங்கள மக்களுக்கும் நாட்டின் பாதுகாப்புத் தரப்புக்கும் இதிலிருக்கின்ற வேறுபாடுகள், உள்ளரங்கங்களை தெளிவுபடுத்துவது இயலாத காரியமாகும். ஒரு சிறிய குழுவினரால் ஏற்படுகின்ற கலவரங்கள் மொத்த முஸ்லிம் சமூகத்தையும் சந்தேகக் கண் கொண்டு பார்ப்பதற்கு காரணமாகி விடுகின்றது. காத்தான்குடி விவகாரத்திலும் கிட்டத்தட்ட அதுதான் நடந்திருக்கின்றதாகத் தெரிகின்றது.   

காத்தான்குடி பிரதேசம் என்பது முஸ்லிம்கள் மிகவும் செறிவாக வாழ்கின்ற பிரதேசமாகும். அங்கு, கடந்த 10 ஆம் திகதி இரு குழுக்களுக்கு இடையில் இடம்பெற்ற கல்லெறி மற்றும் வாள் வெட்டு தாக்குதல்களில் பலர் காயமடைந்தனர்.   

இதனையடுத்துப் பலர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். இச்சம்பவம் என்ன காரணத்துக்காக இடம்பெற்றது என்ற நியாயங்களுக்கு அப்பால், சமயத்தின் பெயரில் வாள், கையில் எடுக்கப்பட்டுள்ளமையும் அது தொடர்பான ஒளிப்படக் காட்சிகள் மற்றும் கட்டுக்கதைள் வெளியாகியுள்ளமையும் முஸ்லிம்கள் பற்றிய மிக மோசமான பிரதிபிம்பம் ஒன்றை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.  

 ஏற்கெனவே, கிழக்கில் ஜிகாத் அமைப்பு இருக்கின்றது என்றும், முஸ்லிம்கள் தீவிரவாத சிந்தனையுடையோர் என்றும் சிங்கள கடும்போக்காளர்கள் குறிப்பிட்டு வந்த நிலையில், இச்சம்பவம் இடம்பெற்றுள்ளது.   

இதனைப் பார்த்து, “இதோ நாம் சொன்னோமே. இலங்கை முஸ்லிம்களுக்கு இடையில் தீவிரவாதம், ஜிகாத் இருக்கின்றது பார்த்தீர்களா?” என்ற தோரணையில் கடும்போக்காளர்கள் சமூக வலைத்தளங்களிலும் இணையத்தளங்களிலும் கருத்துவெளியிடத் தொடங்கியிருக்கின்றனர். இது மிக மோசமான ஒரு பின்விளைவாகும்.   

பல வருடங்களுக்கு முன்னர் மாற்றுக் கருத்தியல் இயக்க முரண்பாட்டினால் ஓர் இயக்கம் செய்த முறைப்பாட்டின் காரணமாகவே, நாட்டில் யாரும் 10 மணிக்குப் பிறகு ஒலிபெருக்கி பாவிக்க முடியாது என்ற உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது.   

இப்போது, காத்தான்குடி அசம்பாவிதம். அதற்கு முன்னரும் பின்னரும் பல சம்பவங்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. இதனை தேசிய அடிப்படையில் எந்த வகையிலும் நியாயப்படுத்த முடியாது என்பதை முஸ்லிம்கள் முதலில் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.  

எனவே, முஸ்லிம்கள்தான் தமது மாற்று இயக்கங்களுக்கு இடையிலான பிரசாரங்களைக் கவனமாக முன்னெடுக்க வேண்டும். மாற்றுக் கருத்தியல் செயற்பாடுகள் தவறானவை அல்ல. ஆனால், அவற்றை நாகரிகமாக மேற்கொள்ள வேண்டும். கருத்துகளை கருத்துகளால் வெல்ல வேண்டும், கத்திகளால் அல்ல!   

அதேபோன்று, இலங்கையில் இப்போது ஊடுருவிப் பரவி வருகின்ற ‘இரண்டு எழுத்து’ அமைப்பின் இஸ்லாமியக் கொள்கைகள் மற்றும் அதன் பாரதூரத்தன்மை என்பவற்றை அறிந்து, முன்னெச்சரிக்கையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது.  

இதற்கு அடுத்த காரணம்தான் சர்வதேச ஆயுதக் குழுக்களுடனான தொடர்புபற்றிய புலனாய்வு அறிக்கைகள் மற்றும் சம்பவங்கள். இவ்விடயத்தை முஸ்லிம்கள் மிகவும் சீரியஸாக நோக்க வேண்டும்.   

ஏற்கெனவே இலங்கை முஸ்லிம்களுக்கு சர்வதேச தீவிரவாதிகளுடன் தொடர்பிருக்கின்றது என்ற கதைகள் நீண்டகாலமாக முன்வைக்கப்பட்டு வந்தன. அதன் பிறகு இலங்கையைச் சேர்ந்த ஒருவர் ஐ.எஸ்.ஐ.எஸ் அமைப்புடன் இணைந்து செயற்பட்டு மரணித்ததாகவும் மேலும் பல முஸ்லிம்கள் இவ்வாறான இயக்கங்களுடன் தொடர்புபட்டிருப்பதாகவும் புலனாய்வுத் தரப்பினரை மேற்கோள்காட்டித் தகவல்கள் வெளியாகியிருந்தன.  

இதை மறுதலிக்க முடியாத நிலையில் முஸ்லிம்கள் வெட்கித் தலைகுனிந்தனர் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். பிறகு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இலங்கை முஸ்லிம்களுக்கு தீவிரவாதிகளுடன் தொடர்பிருப்பதற்கான ஆதாரங்கள் இல்லை என்று அரசாங்கம் மேலோட்டமாக அறிவித்திருந்தாலும் கூட, சிங்களக் கடும்போக்கு சக்திகள் அதை நம்பிய மாதிரித் தெரியவில்லை.   

எது எவ்வாறிருப்பினும், ஒரு பொறுப்புள்ள தரப்பினர் என்ற வகையில் பயங்கரவாதத்தின் ஊடுருவல் பற்றி பாதுகாப்புத் தரப்பினர் மிகவும் அவதானத்துடன் இருக்கின்றனர்.   

இலங்கையில் இப்போதிருக்கின்ற அரசியல் சூழ்நிலை, முஸ்லிம்களிடையே இருக்கின்ற அரசியல் முரண்பாடு, மாற்றுக் கருத்தியல் இயக்கங்கள், புதிதாக ஊடுருவிக் கொண்டிருக்கும் மாற்றுக் கொள்கையாளர்கள், இனவாதிகளின் போக்குகள் எல்லாமே மிக இலகுவாக நாட்டுக்குள் தீவிரவாதம் ஊடுருவதற்கான களச்சூழலை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் தன்மையுடையது என்று அவதானிகள் குறிப்பிடுகின்றனர்.   

சர்வதேச அளவில் சாதாரண முஸ்லிம்களே தீவிரவாதிகளாக சித்திரிக்கப்படுகின்ற நிலையில், இஸ்லாமிய கோஷத்தோடு, ஆனால் இஸ்லாத்தின் கொள்கைகளை முழுமையாகப் பின்பற்றாமல் போராடுகின்ற ஆயுத இயக்கங்கள் மற்றும் தீவிரவாதக் குழுக்கள் மீது மேற்குலகம் குண்டுமாரி பொழிந்து கொண்டிருக்கின்ற நிலையில், இலங்கைச் சூழலில் முஸ்லிம்கள் அவதானமாக நடந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது.   

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக, நடைபெறுகின்ற குழுமோதல்கள் எவ்வாறு பூதாகரமாக பெருப்பிக்கப்படுகின்றன என்பதையும் சிங்களப் பெரும்பான்மையைக் கொண்ட நாடொன்றில் இது எவ்விதமான பக்க விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பதையும் ஒரு கணம் முஸ்லிம்கள் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.   இலங்கையில் தற்போது முஸ்லிம்களிடையே தீவிரவாதம் இருக்கின்றது என்று இக்கட்டுரை ஊடாக நாம் கூறவரவில்லை. மாறாக, அவ்வாறு எதுவும் நடந்து விடக்கூடாது என்ற வேண்டுதலாகும்.   

உண்மையில், இலங்கையில் அப்படியான எந்த ஆயுதக் குழுக்களும் கட்டமைக்கப்பட்ட ரீதியில் இல்லை. ஆனால், மாற்றுக் கருத்தியல் இயக்கங்கள், இரண்டெழுத்து அமைப்பின் உள்நுழைவு, நாட்டின் அரசியல், இனவாத சூழல் மற்றும் ஏனைய காரணிகளால் அவ்வாறான சக்திகள் ஊடுருவி விடலாம் என்பதை முஸ்லிம்கள் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.  

 ‘இலங்கை முஸ்லிம்களிடையே தீவிரவாதம் இருக்கின்றது’ என்றோ அல்லது தீவிரவாத இயக்கங்களுடன் அவர்களுக்கு தொடர்பிருக்கின்றது என்றோ ஓர் அதிகாரபூர்வ நிலைப்பாடு, சிங்கள மக்களுக்கும் அரசாங்கத்துக்கும் சர்வதேசத்துக்கும் ஏற்படுவதற்கு முஸ்லிம்கள் யாரும் காரணமாகி விடக்கூடாது.    

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/193364/இலங-க-ம-ஸ-ல-ம-கள-த-வ-ரவ-தத-த-ட-ம-ட-ச-ச-ப-ப-டல-#sthash.bnQVYjvC.dpuf
Categories: merge-rss

எதுவரை நீளும் இந்த காலஅவகாசம்?

Sun, 19/03/2017 - 15:12
எதுவரை நீளும் இந்த காலஅவகாசம்?
 
 

article_1489934790-Human-Rights-new.jpg- கே.சஞ்சயன் 

ஜெனீவாவில் நடந்து வரும் ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையின் 34ஆவது கூட்டத்தொடரில் நிறைவேற்றப்படவுள்ள இலங்கை தொடர்பான தீர்மானத்தின் வரைவு, மார்ச் 13ஆம் திகதி பேரவைச் செயலகத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.   

கடந்த ஆண்டுகளில், இலங்கை தொடர்பான தீர்மானங்கள் முன்வைக்கப்பட்ட தருணங்களில் எல்லாம், பல்வேறு கலந்துரையாடல்கள், பேச்சுக்கள் என்று இழுபறிப்பட்டு, கடைசி நேரத்திலேயே பேரவைச் செயலகத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டமை வரலாறு.  

உறுப்பு நாடுகளின் போதிய ஆதரவைத் திரட்டுவதற்காகவும், தீர்மான வரைவு தொடர்பாக இணக்கப்பாடுகளை ஏற்படுத்துவதற்காகவும், இழுபறி நிலை நீடிக்கும். ஆனால், இம்முறை நிலைமை அதற்கு நேர்மாறானதாக இருக்கின்றது.   

பேரவையின் 34 ஆவது கூட்டத்தொடரில் நிறைவேற்றப்படும் தீர்மானங்களின் வரைவுகளைக் கையளிப்பதற்கு நேற்று, மார்ச் 16 வரை காலஅவகாசம் இருந்தது. அந்தக் காலஅவகாசம், முடிவடைவதற்கு முன்று நாட்கள் முன்னதாகவே, அமெரிக்கா, பிரித்தானியா, மொன்ரனிக்ரோ, மசிடோனியா ஆகிய பிரதான அனுசரணை நாடுகள் இந்தத் தீர்மான வரைவைக் கையளித்து விட்டன.  

இந்தத் தீர்மான வரைவு தொடர்பாக ஒரே ஒரு உபகுழு கூட்டம் மாத்திரம் நடத்தப்பட்டிருக்கிறது. அதைவிட வேறெந்த கருத்தறியும் முயற்சிகளும் பகிரங்கமாக முன்னெடுக்கப்படவில்லை. உறுப்பு நாடுகள் மத்தியில் இந்த வரைவுக்குப் போதிய ஆதரவும் கருத்து ஒற்றுமையும் காணப்படுவதால் மேலதிக கூட்டங்கள் ஏதும் நடத்தப்படும் வாய்ப்புகள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  

இதனால், எதிர்வரும் 23 ஆம் திகதி இந்தத் தீர்மானம் பெரும்பாலும் திருத்தங்களின்றி நிறைவேற்றப்படும். இலங்கை அரசாங்கம் இணை அனுசரணை வழங்கியுள்ளதால், இந்தத் தீர்மானம் தொடர்பாக ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவை இரண்டுபட்டு நின்று, வாக்கெடுப்பு நடத்தக் கோரும் நிலை ஏற்படாது என்றே நம்பப்படுகிறது.  

இதனால், ஒருமனதாக வாக்கெடுப்பின்றி தீர்மானம் நிறைவேற்றப்படுவது பெரும்பாலும் உறுதியாகி விட்டது. இந்தத் தீர்மானம் மூலமாக, இலங்கை அரசாங்கத்துக்கு இரண்டு ஆண்டுகள் நிம்மதியாக இருக்கக்கூடிய காலஅவகாசம் கிடைக்கப் போகிறது.  

இந்த அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்த காலத்தில் இருந்தே, காலஅவகாசத்தைக் கோரிப் பெற்றுக்கொண்டு, சர்வதேச அழுத்தங்களில் இருந்து தப்பிக்கின்ற ஓர் உத்தியைத்தான் கையாண்டு வந்திருக்கிறது. 

2015 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம், நடந்த ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையின் 28 ஆவது கூட்டத்தொடரில், ஐ.நா மனித உரிமை ஆணையாளர் பணியகத்தின் விசாரணை அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.   

அதற்கு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னரே பதவிக்கு வந்த தற்போதைய அரசாங்கம், ஜெனீவா, நியூயோர்க், புதுடெல்லி என்று ஓடித் திரிந்து, அந்த அறிக்கையைச் சமர்ப்பிப்பதை ஆறு மாதங்கள் தள்ளிப் போடுமாறு காலஅவகாசம் கேட்டது.   

அதற்குள்ளாகவே பொறுப்புக்கூறல் பொறிமுறைகளை உருவாக்குவதாகவும் வாக்குறுதி கொடுத்தது. அந்த வாக்குறுதி நிறைவேற்றப்படாத நிலையில், 2015 செப்டெம்பரில் ஐ.நா மனித உரிமை ஆணையாளர் பணியகத்தின் விசாரணை அறிக்கை, பேரவையில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது.  

அதனை அடிப்படையாக வைத்து, 2015 ஒக்டோபர் மாதம், இலங்கை தொடர்பான 30/1 தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்தத் தீர்மானத்துக்கு அமைய, இலங்கை அரசாங்கம் இணங்கிக் கொண்ட கடப்பாடுகளை நிறைவேற்றுவதற்கு, ஒன்றரை ஆண்டுகள் காலஅவகாசம் அளிக்கப்பட்டது.  

அந்தக் காலஅவகாசம், 2017 மார்ச் வரை இலங்கைக்கு கிடைத்திருந்தது. அதையும் அரசாங்கம் பயன்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. தாம் அதைச் செய்யவில்லை என்று ஒப்புக்கொள்வதற்கும் அரசாங்கம் தயங்கவில்லை.  

இப்போது, நிறைவேற்றப்படாதுள்ள கடப்பாடுகளை நிறைவேற்றுவதற்காகவே இரண்டு ஆண்டுகள் காலஅவகாசம் கேட்டுள்ளது.  

உண்மையில் பொறுப்புக்கூறல் பொறிமுறைகளை உருவாக்குவதற்கு இலங்கை கோரும் அல்லது இலங்கைக்கு வழங்கப்படும் மூன்றாவது காலஅவகாசம் இதுவாகும்.   

அடுத்தவாரம் ஜெனீவாவில் நிறைவேற்றப்படும், தீர்மானத்தின் மூலம், 2019 மார்ச் வரையில் இலங்கைக்கு, காலஅவகாசம் வழங்கப்படவுள்ளது. சரியாக ஒரு வருடம் கழித்து, 2018 மார்ச்சில் நடக்கும், பேரவையின் 37ஆவது கூட்டத்தொடரில், முன்னேற்றங்கள் தொடர்பாக ஐ.நா மனித உரிமை ஆணையாளர், எழுத்து மூலமான ஓர் அறிக்கையைப் பேரவையில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.   

கடந்த முறை இந்த இடைக்கால அறிக்கை எழுத்து மூலமாக கோரப்படவில்லை. வாய்மூல அறிக்கையாகவே கோரப்பட்டது. ஆனால், இம்முறை, எழுத்து மூலமான அறிக்கையை சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று தீர்மான வரைவு கூறுகிறது. 

அதன் பின்னர், 40 ஆவது கூட்டத்தொடரில், 2019 மார்ச்சில் விரிவான அறிக்கையை ஐ.நா மனித உரிமை ஆணையாளர் சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்றும் இந்தத் தீர்மான வரைவில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம்தான், இலங்கை அரசுக்கு இரண்டு ஆண்டு காலஅவகாசம் கிடைக்கிறது.  

இலங்கையில் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட தரப்பாகிய தமிழர்கள் மத்தியில் மேலும் காலஅவகாசம் வழங்கப்படுவது தொடர்பாக மாற்றுக் கருத்துக்கள் இருந்தாலும் அதையெல்லாம் கருத்தில் கொள்ளாமலேயே இந்தக் காலஅவகாசம் வழங்கப்படுகிறது.  

முதலில் ஆறு மாதம், பின்னர் ஒன்றரை ஆண்டுகள், இப்போது இரண்டு ஆண்டுகள்; ஆக மொத்தம் இலங்கைக்குக் கிடைத்ததும் கிடைக்கப் போவதுமாக, மொத்தக் காலஅவகாசம் நான்கு ஆண்டுகள். இதில் இரண்டு ஆண்டுகள் எதுவுமே செய்யாமலேயே முடிந்து போய் விட்டன.  

எஞ்சியுள்ள இரண்டு ஆண்டுகளில் தனது கடப்பாடுகளை இலங்கை நிறைவேற்றிக் கொள்ள வேண்டும். அதனை வலியுறுத்திக் கொண்டு வரப்படவுள்ளதே இப்போதைய தீர்மானம். இந்த முறை தீர்மான வரைவில் ஒரு முக்கியமான விடயம் எதிர்பார்க்கப்பட்டது.  

தீர்மானத்தின் பரிந்துரைகள் நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதைக் கண்காணிப்பதற்கான ஒரு செயலகத்தை, ஐ.நா மனித உரிமை ஆணையாளர் இலங்கையில் அமைக்க வேண்டும் என்பதே அந்த விடயம்.  

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பும் இதனை வலியுறுத்தியது. இந்தச் செயலகம் வடக்கு, கிழக்கில் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்று கூட்டமைப்பின் சார்பில் வலியுறுத்தப்பட்டது. 

அதுபோலவே, ஐ.நா மனித உரிமை ஆணையாளர் செயிட் ராட் அல் ஹுசேனின் அறிக்கையிலும் அந்த விடயம் வலியுறுத்தப்பட்டிருந்தது. இதற்கு உறுப்பு நாடுகள் மத்தியிலும் ஓரளவுக்கு ஆதரவு இருப்பதாகவே தெரிகிறது.  

ஆனாலும், இப்போது சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ள தீர்மான வரைவில் அத்தகைய செயலகத்தை இலங்கையில் நிறுவுவதற்கு அனுமதிக்கக் கோரும் எந்தப் பந்தியும் இடம்பெற்றிருக்கவில்லை. ஐ.நா மனித உரிமை ஆணையாளர் பணியகம், தேவையான ஆலோசனை மற்றும் தொழில்நுட்ப உதவிகளை அளிக்க வேண்டும் என்றொரு பந்தி இந்த வரைவில் இருக்கிறது.  

இந்தத் தொழில்நுட்ப உதவி என்ற சொல்லாடலுக்குள் பல விடயங்கள் இருக்கின்றன. அதன் ஒரு பகுதியாகக் கூட, இந்தச் செயலகத்தை அமைக்கும் விடயத்தை உள்ளடக்கலாம். ஆனால், அதற்கு இலங்கை அரசாங்கம் இணங்க வேண்டும். அதுகுறித்த உள்ளக இணக்கப்பாடுகள் ஏதும் எட்டப்பட்டிருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை.  

ஐ.நாவின் கண்காணிப்புச் செயலகத்தை இலங்கையில் அமைப்பதற்கு வழிசெய்யும் எந்தப் பரிந்துரையையும் வெளிப்படையாக, இந்த வரைவு உறுதி செய்திருக்கவில்லை.  
கடந்த 2015ஆம் ஆண்டிலும் கூட இத்தகையதொரு கண்காணிப்புச் செயலகத்தை அமைக்கும் கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்டது. 

அப்போது அரசாங்கம் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இப்போதும், அந்த அழைப்பை அரசாங்கம் நிராகரித்து விட்டதாகச் சில ஊடகங்களில் செய்திகள் வெளியாகியிருக்கின்றன.   

ஐ.நாவினால் இத்தகைய கண்காணிப்புச் செயலகத்தை நேரடித் தலையீட்டின் மூலம் அமைக்க முடியாது. இலங்கை அரசாங்கம் அழைப்பு விடுக்க வேண்டும். அதன் மூலம்தான் ஐ.நா அதனை அமைக்க முடியும். ஐ.நா மனித உரிமை ஆணையாளரின் அறிக்கையில் கூட, கண்காணிப்புச் செயலகத்தை அமைக்குமாறு இலங்கை அரசாங்கம் அழைப்பு விடுக்க வேண்டும் என்றுதான் கூறப்பட்டிருக்கிறது.  

அதனை ஏற்பதும் நிராகரிப்பதும் இலங்கை அரசின் உரிமை. அதில் தலையீடு செய்ய எந்த நாட்டினாலும் முடியாது.   

இப்போது முன்வைக்கப்பட்டுள்ள வரைவில், மார்ச் 21 ஆம் திகதி வரையில் திருத்தங்களைச் செய்யலாம்; அதற்குப் பின்னர், இந்தத் தீர்மான வரைவு பேரவையில் விவாதத்துக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படும் போதும் திருத்தங்களை முன்வைத்து, கோரிக்கைகளை விடுக்கலாம்.   

அதற்குச் சிலவேளைகளில் ஒப்புதல் அளித்தால், அப்படியே நிறைவேற்றவும் ஒப்புதல் அளிக்காவிடின், வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டுத் திருத்தங்களை மேற்கொள்ளவும் முடியும்.  

ஆனால், கண்காணிப்புச் செயலகம் ஒன்றை அமைக்கும் திருத்தங்களுடன் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்படுவதற்கான சாத்தியப்பாடுகள் இப்போது குறைவாகவே உள்ளன.   

ஏனென்றால், இலங்கை அரசாங்கத்தின் இணை அனுசரணையைப் பெறுவதற்கே கூடுதல் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது.  
இலங்கை அரசு இணை அனுசரணை அளிக்க வேண்டுமானால், தீர்மானத்தில் கடுமையான தன்மைகள் இருப்பதை விரும்பாது. எனவே, தீர்மானத்தை முடிந்தவரையில் இலகுபடுத்தவே அனுசரணை நாடுகள் முனைகின்றன.   

அந்த வகையில், இப்போதைய தீர்மானம் மூலம் கிடைக்கப்போகும் காலஅவகாசத்தை அரசாங்கம் சரியாகப் பயன்படுத்துகிறதோ இல்லையோ- தனக்கான அழுத்தங்களை முடிந்தவரையில் குறைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை. இந்த நிலை நிரந்தரமானதா, இல்லையா என்பதை இன்னும் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிந்திய அரசியல் சூழல்தான் தீர்மானிக்கும்.  

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/193363/எத-வர-ந-ள-ம-இந-த-க-லஅவக-சம-#sthash.z5RN3qPU.dpuf
Categories: merge-rss

முதுகெலும்புடைய தலைவர்கள் தேவை

Sun, 19/03/2017 - 06:13
முதுகெலும்புடைய தலைவர்கள் தேவை – நிலாந்தன்:-

spine2.jpg
கேப்பாப்பிலவில் படைத்தளத்தின் முன்பாக நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும் போர்த்தாங்கியின் நிழலில் போராடிக் கொண்டிருக்கும் மக்களில் இருவர் கடந்த வாரம்; சாகும் வரையிலும் உண்ணாவிரதம் இருக்கப் போவதாக அறிவித்தார்கள். இவர்களில் ஒருவரின் உடல்நிலை மோசமடையத் தொடங்கிய பொழுது சில நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அந்த மக்களைச் சந்தித்தார்கள். சாகும் வரையிலுமான உண்ணாவிரதத்தைக் கைவிடுமாறு அவர்கள் கேட்டுக் கொண்டார்கள். திலீபன், அன்னை பூபதி போன்றவர்கள் இவ்வாறு உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர் நீத்த போதிலும் எதிர்பார்த்த இலக்குகளை அடைய முடியவில்லை என்றும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்கள். ஓர் உயிர்தானும் இழக்கப்படுவதை தாங்கள் விரும்பவில்லை என்றும் இது தொடர்பில் தாங்கள் அரசாங்கத்துக்கு அழுத்தம் கொடுப்பார்கள் என்றும் நாடாளுமன்றத்தில் இது பற்றி பேசுவார்கள் என்றும் கூறியிருக்கிறார்கள். எனினும் நிலங்களை மீட்பது தொடர்பில் தங்களுக்குள்ள இயலாமைகளையும் அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இவ்வாறு மக்கள் பிரதிநிதிகள் சந்தித்ததையடுத்து சாகும் வரையிலுமான உண்ணாவிரதம் கைவிடப்பட்டது. ஆனால் முகாம் வாசல் போராட்டம் தொடர்கிறது. இச் சந்திப்புத் தொடர்பில் சில கேள்விகள் எழுகின்றன. உண்ணாவிரதிகளுக்கு வாக்களித்தபடி மக்கள் பிரதிநிதிகள் நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றுவதால் மட்டும் அரசாங்கம் அசைந்து விடுமா? ஏற்கெனவே சம்பந்தரும், சிவசக்தி ஆனந்தனும் உரையாற்றியதை விடவும் இவர்கள் கூடுதலாக எதை உரையாற்றப் போகிறார்கள்? அப்படி உரையாற்றி ஒரு தீர்வு கிடைக்கவில்லை என்றால் வேறெப்படி அழுத்தங்களைப் பிரயோகிப்பார்கள்? குறைந்தபட்சம் போராடும் மக்களோடு வந்திருந்து தாங்களும் சாகும் வரை உண்ணாவிரதம் இருப்பார்களா? அல்லது அதை விடக் குறைந்த பட்சம் தமது கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றா விட்டால் தாம் தமது பதவிகளைத் துறப்போம் என்று அரசாங்கத்திற்கு அழுத்தம் கொடுப்பார்களா?

இக் கேள்விகள் மக்கள் பிரதிநிதிகளை நோக்கி மட்டும் கேட்கப்படும் கேள்விகள் அல்ல. அவர்களைத் தெரிவு செய்யும் பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயக முறைமையை நோக்கியும் கேட்கப்படும் கேள்விகள்தான். இவை கேப்பாப்பபிலவு போராட்டத்தோடு மட்டும் தொடர்புடைய கேள்விகள் அல்ல. பெருந்தமிழ்ப்பரப்பையும், உள்ளடக்கி இந்திய உபகண்டத்தை நோக்கியும் கேட்கப்படும் கேள்விகள்தான்.

பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயக முறைமைக்கூடாக தெரிவு செய்யப்படும் பிரதிநிதிகள் தமது மக்களுடைய பிரச்சினைகள் தொடர்பில் எது வரையிலும் போராடலாம்? எப்படிப் போராடலாம்? அந்தத் தலைவர்கள் போராட வேண்டிய ஒரு களத்தில் சாதாரண சனங்கள் போராடுகிறார்கள் என்றால் அந்தத் தலைவர்களுக்குரிய வேலை என்ன? தலைவர்கள் செய்யத் துணியாத காரியங்களை சாதாரண சனங்கள் செய்கிறார்கள் என்றால் தலைவர்கள் எதற்கு? தலைவர்களுகாகக் காத்திருக்காமல் போராட முன்வரும் சாதாரன சனங்கள் தேர்தல் என்று வரும்பொழுது ஏன் மேற்படித் தலைவர்களையே தெரிவு செய்கிறார்கள்? அல்லது தாங்களே தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்கு ஏன் அவர்கள் முன்வருவதில்லை? அல்லது அவர்கள் போட்டியிட முடியாதபடிக்கு பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயக முறைமையானது மூடப்பட்ட ஒன்றாகக் காணப்படுகிறதா? அப்படியென்றால் போராடத் தயாராக இருக்கும் மக்களுக்கு போராடத் தயாரற்ற தலைவர்கள் எப்படித் தலைமை தாங்கலாம?
மேற்படிக் கேள்விகளை முன்வைத்து சில வகைமாதிரி உதாரணங்களை இங்கு பார்க்கலாம்.

முதலாவது அண்மையில் தோற்கடிக்கப்பட்ட மணிப்பூரைச் சேர்ந்த உண்ணாவிரதப் போராளியான இரோம் சர்மிலா சானு. அவர் தனது மக்களுக்காக பதினாறு ஆண்டுகள்; உண்ணாவிரதம் இருந்தார். அந்த உண்ணாவிரத்திலேயே அவருடைய இளமை கரைந்து போனது. அவர் திருமணம் செய்யவில்லை. பதினாறு ஆண்டுகளின் பின் உண்ணாவிரதத்தை முடித்துக் கொண்டு தேர்தலில் போட்டியிட்டார். அவருக்கு தொன்ணூறு வாக்குகளே கிடைத்தன. எந்த மக்களுக்காக அவர் தன்னை ஒறுத்துப் போராடினாரோ அதே மக்கள் அவரைக் கேவலமாக தோற்கடித்தார்கள். அதே சமயம் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் கிறிமினலை தமது பிரதிநிதியாக தெரிந்தெடுத்திருக்கிறார்கள். தேர்தல் முடிவுகள் கிடைத்ததும் சர்மிலா கண் கலங்கியபடி சொன்னார். ‘நான் இனி இந்தப் பக்கம் கால் எடுத்து வைக்க மாட்டேன்’ என்று. ஒரு மகத்தான போராளி பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயக்தின் பக்கம் இனி காலெடுத்து வைக்க மாட்டேன் என்று கூறும் அளவிற்குத்தான் உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயகம் ஒன்றின் உள்விரிவு காணப்படுகிறதா?

சர்மிலாவின் தோல்வியிலிருந்து இந்திய ஜனநாயக முறைமை தொடர்பாக வாதப்பிரதிவாதங்கள் ஆரம்பித்திருக்கின்றன. இ.வெ.ரா.பெரியார் ஒரு முறை கூறினார் ‘ஜனநாயகம் என்றால் மக்களாட்சி என்பதுதான் உண்மையான கருத்து. அப்படிப்பட்ட ஜனநாயகத்திற்கு மக்கள் அறிவாளிகளாகவும்,ஓரளவிற்காவது யோக்கியர்களாகவும், ஒழுக்கமுடையவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்’ என்று. இது சர்மிலாவைத் தோற்கடித்த அவருடைய ஜனங்களுக்குப் பொருந்துமா? அல்லது சர்மிலா போட்டியிட்ட பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயக முறைமையின் செழிப்பின்மைதான் அவரைத் தோற்கடித்ததா? சர்மிலாவின் தோல்வி இலட்சியவாதத்தின் தோல்வியா? அல்லது இந்திய ஜனநாயக பாரம்பரியத்தின் தோல்வியா? சொத்துக்களைக் குவித்த நடிகைகள் பெருந்தலைவிகளாக வர முடிகிறது. ஆனால் தனது மக்களுக்காக உயிரைத் துறக்கச் சித்தமாயிருந்த ஓர் இலட்சியவாதிக்கு தொன்ணூறு வாக்குகளே கிடைத்திருக்கின்றன. இலட்சியவாதிகளையும், தியாகிகளையும் தெரிந்தெடுக்க முடியாத அளவிற்கு இந்தியாவின் பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயக முறைமை காணப்படுகின்றதா? அல்லது வாக்கு வேட்டை அரசியலின் நெளிவு சுழிவுகளோடு தன்னைப் பொருத்திக் கொள்வதற்கு ஓர் இலட்சிய வாதியால் முடியவில்லையா? அல்லது அவருடைய இலட்சிய வாதத்தை மக்கள் மயப்படுத்த அவரால் முடியவில்லையா? இது முதலாவது உதாரணம்.

இரண்டாவது உதாரணம் தமிழகத்துப் போராட்டங்கள். அண்மையாண்டுகளாக தமிழகத்தில் இடம்பெற்று வரும் மக்கள் எழுச்சிகளில் அரசியல் வாதிகள் உள்நுழைய அனுமதிக்கப்படவில்லை. அவை அரசியல்வாதிகளை நீக்கிய போராட்டங்களாக காணப்படுகின்றன. ஆனால் அரசியல் நீக்கப்பட்ட போராட்டங்கள் அல்ல. அரசியல்வாதிகளை நீக்கியது என்பதே ஓர் அரசியல்தான். இவ்வாறு அரசியல்வாதிகளை நீக்கும் மக்கள் தேர்தலின் போது யாரைத் தெரிவு செய்கி;றார்கள்? அல்லது அவர்களுடைய குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் யாரைத் தெரிவுசெய்கிறார்கள்?அவர்களால் அல்லது அவர்களுடைய குடும்பத்தவர்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட தலைவர்களை நீக்கும் ஒரு நிலைமை ஏன் ஏற்பட்டது? தலைவர்கள் பொருத்தமில்லை என்றால் ஒரு மாற்றுத் தலைமை குறித்தே சிந்திக்க வேண்டும்.

தன்னெழுச்சிப் போராளிகள் அண்மையில் ஒரு கட்சியை ஆரம்பிக்கப் போவதாக அறிவித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அறுபது வயதிற்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு அதில் இடமில்லை என்றும் அவர்கள் அறிவித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் பக்கத்து நாடாகிய சீனாவில் அறுபது வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களைத் தான் இளம் தலைவர்கள் என்று அழைக்கப்படுவதை இங்கு சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். மேலும் கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்தை எதிர்த்து போராடிய செயற்பாட்டாளர்கள் கடந்த தேர்தலில் வெற்றி பெறவில்லை என்பதையும் கவனத்தில் எடுக்க வேண்டு;ம். அரசியல்வாதிகளை நீக்குவது என்பது ஒரு இலட்சியவாதமாக இருக்கலாம். ஆனால் பொருத்தமான அரசியல்வாதிகளை அரங்கினுள் கொண்டு வரும் போதே தன்னெழுச்சிப் போராட்டங்கள் அவற்றின் உன்னதமான உச்சங்களை அடைகின்றன. இது இரண்டாவது உதாரணம்.

மூன்றாவது உதாரணம். ஓர் உள்ளூர் உதாரணம். சுன்னாகம் நீரில் எண்ணெய் கலந்திருப்பதாக ஒரு சர்ச்சை உண்டு. இது தொடர்பில் வட மாகாணசபைக்கு எதிராக போராட்டங்களும் நடந்திருக்கின்றன. அந்த நீரில் எண்ணெய் இல்லை என்று வடமாகாண சபை கூறுகின்றது. அது நியமித்த நிபுணர் குழுவும் கூறுகின்றது. ஆனால் நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வேறு விதமாக உள்ளது. மத்திய அரசாங்கத்தின் அமைச்சரும் நீரில் மாசு உண்டு என்று கூறுகிறார்;. சம்பந்தப்பட்ட பகுதி மக்களில் பலர் இப்பொழுதும் தமது கிணற்று நீரை குடிக்கத் தயாரில்லை. இவ்வாறு தமது கிணற்று நீரை குடிக்கத் தயங்கும் மக்கள் அதில் எண்ணெய் கலந்திருக்கவில்லை என்று கூறும் ஒரு கட்சிக்கே கடந்த பொதுத் தேர்தலின் போது வெற்றியைப் பெற்றுக் கொடுத்தார்கள். சுன்னாகம் நீர் தொடர்பில் போராடிய ஒரு பகுதியினரின் பின்னணியில் ஒரு மருத்துவரும் இருந்தார். அவர் பின்னர்; யு.என்.பியின் வேட்பாளராக கடந்த பொதுத் தேர்தலில் போட்டியிட்டார். ஆனால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். மேற்படி தேர்தல் முடிவுகளை முன்;வைத்து பின்வரும் கேள்விகளை எழுப்பலாம்.

1. சுன்னாகம் நீரில் எண்ணெய் கலந்திருந்தாலும் அதற்கு கூட்டமைப்பு பொறுப்பில்லை என்று வாக்காளர்கள் கருதுகிறார்களா?

2. எண்ணெய் கலந்திருந்தாலும் அதை அகற்ற கூட்டமைப்பால் முடியாது என்று மக்கள் நம்புகிறார்களா?

3. எண்ணெய் கலந்திருக்கிறதோ இல்லையோ தேர்தல் என்று வரும் பொழுது இன அடையாளத்தின்பாற்பட்டே மக்கள் சிந்திக்கிறார்களா?

4. மக்களுக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. புத்தி பூர்வமாக யோசிக்காமல் ஒரு பழக்கத்தின் பிரகாரம் அவர்கள் வாக்களிக்கிறார்களா?

இக் கேள்விகளில் எது சரி? தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவந்ததும் அப்பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு மருத்துவர் – இவர் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டவரல்ல- சொன்னார் ‘இந்தச் சனத்திற்கு நஞ்சைக் கலந்து கொடுத்தாலும் வீட்டுக்குத்தான் வாக்களிக்கும் போல’ என்று.

சுன்னாகம் நீர் விவகாரமானது பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயக முறைமையின் கோறையான தன்மையைக் காட்டுகிறதா? அல்லது தமிழ் வாக்காளர்கள் தேர்தல் என்று வரும் பொழுது எப்பொழுதும் பெரும்பாலும் இனரீதியாகவே சிந்திக்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறதா?

சுன்னாகம் நீர் விவகாரம் மட்டுமல்ல,தன்னெழுச்சியான போராட்டங்கள் மட்டுமல்ல நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஜெனீவாக் கூட்டத் தொடரும் தமிழ்த் தலைவர்களின் யோக்கியதையை நிரூபித்திருக்கிறது. அரசாங்கத்திற்கு கால அவகாசம் வழங்க வேண்டும் என்று முதலில் சம்மதம் தெரிவித்த தலைவர்களில் ஒருவரைத் தவிர மற்றவர்கள் வவுனியாவில் நடந்த கூட்டத்தில் நசிந்து கொடுத்திருக்கிறார்கள். அரசுத் தலைவர் மைத்திரியின் வார்த்தைகளில் சொன்னால் அவர்களுக்கு முதுகெலும்பு இல்லை. அண்மையில் பலாலியில் வைத்து மைத்திரி என்ன சொன்னார்? படையினரை போர்க்குற்ற விசாரணைக்கு உட்படுத்துவதற்கு நானொன்றும் முதுகெலும்பில்லாதவன் இல்லை என்ற தொனிப்பட அவர் உரையாற்றியுள்ளார்.

மைத்திரி ஏன் அவ்வாறு உரையாற்றினார் என்று சில நாட்களுக்கு முன் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்த நோர்வீஜிய தூதரகத்தின் அரசியல் விவகாரத்திற்குப் பொறுப்பான அதிகாரி கேட்டிருக்கிறார். ‘நீங்கள் கொடுத்த துணிச்சல்தான் காரணம். ஐ.நாவும், மேற்கு நாடுகளும் தங்களை எதுவும் செய்யப் போவதில்லை என்று அவர்கள் நம்புவது தான் காரணம்.’ என்று ஒரு சிவில் சமூகப் பிரதிநிதி அவரிடம் கூறியிருக்கிறார்.

தோற்றத்தில் மைத்திரி சாதுவாகத் தோன்றுகிறார். மகிந்தவைப் போல தண்டு சமத்தான உடல் வாகோ முரட்டு மீசையோ அவருக்கு இல்லை. ஆனால் தனது வெற்றி நாயகர்களைப் பாதுகாப்பதற்கு தேவையான முதுகெலும்பு தனக்கு உண்டு என்று அவர் கூறுகின்றார். தன்னுடைய இனத்திற்கு அவர் விசுவாசமாகக் காணப்படுகின்றார். ஆனால் தமிழ்த் தலைவர்கள் அப்படியா இருக்கிறார்கள்? தமது இனத்திற்கு விசுவாசமாக முதுகெலும்போடு நிமிரும் தமிழ்த் தலைவர்கள் எத்தனை பேர் உண்டு? வவுனியாவில் தமது முதுகெலும்பை வளைத்துக் கொண்ட தலைவர்களை இதே தமிழ் மக்கள்தானே தெரிந்தெடுத்தார்கள்? ஆனால் அண்மை வாரங்களாக அந்தத் தலைவர்களுக்காக காத்திருக்காமல் முகாம்களின் வாசல்களில் போய் குந்தியிருக்கிறார்கள். இது பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயக முறைமையின் போதாமைகளைக் காட்டுகின்றது.

ஈழத்தமிழர்களுக்கு இப்போது தேவைப்படுவது பங்கேற்பு ஜனநாயக முறைமைதான். ஒரு பேரழிவிற்கும் பெருந் தோல்விக்கும் பின்னரான கடந்த எட்டாண்டு காலப் பகுதி எனப்படுவது தமிழ் மிதவாதத்தி;ன் முதுகெலும்பின்மையைத்தான் நிரூபித்திருக்கிறது. பங்கேற்பு ஜனநாயக முறைமை தொடர்பில் சிந்திக்கவும்,ஆராயவும்,எழுதவும், தர்க்கிக்கவும் வேண்டிய காலம் வந்து விட்டது.

ஐ.நா கூட்டத் தொடரையொட்டி கடந்த மாதம் யாழ் நாவலர் மண்டபத்தில் ஒரு கூட்டம் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டது. அரசாங்கத்திற்கு கால அவகாசம் வழங்கக் கூடாது என்பது பற்றிக் கலந்துரையாடுவதற்காக கூட்டப்பட்ட அக் கூட்டத்தல் மிகக் குறைந்தளவு மக்களே பங்குபற்றினார்கள். அதில் தொடக்கத்தில் ஒரு மூத்த சட்டத்தரணி உரையாற்றினார். தமிழரசுக்கட்சியின் மிக மூத்த உறுப்பினர்களில் ஒருவரான அவர் சொன்னார் ‘இக் கூட்டத்தை ஒழுங்குபடுத்துவதற்காக நான் துண்டுப் பிரசுரங்களை விநியோகித்தேன். ஆனால் மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையினரே வந்திருக்கிறார்கள். இப்படித்தான் சுமாராக அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னரும் சத்தியாக்கிரகப் போராட்டங்களுக்காக நான் துண்டுப் பிரசுரங்களை விநியோகித்திருக்கிறேன்’ என்று.

ஒரு மூத்த சத்தியாக்கிரகியின் கூற்று இது. அறுபது ஆண்டுகளின் பின்னரும் ஒரு ஆயுதப் போராட்டத்திற்குப் பின்னரும் துண்டுப் பிரசுரங்களை விநியோகிக்கும் ஒரு நிலைக்குத்தான் கடந்த எட்டாண்டுகால அரசியல் ஒரு மூத்த சத்தியாக்கிரகியை கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிறது. இத்தருணத்திலாவது பங்கேற்பு ஜனநாயகத்தை குறித்து தேவையான ஆராய்ச்சிகளைச் செய்யவும் ஈழத் தமிழர்களுக்கேயான புத்தாக்கம் மிக்க செயற்பாட்டு அரசியல் வடிவங்களை கண்டு பிடிப்பதற்கும் தமிழ் மக்கள் முன்வர வேண்டும். இல்லையென்றால்; அரசாங்கத்திற்கு வழங்கப்பட்ட காலஅவகாசம் முடியும் போது 2019ம் ஆண்டிலும் யாரும் மூத்த சத்தியாக்கிரகி ஒருவர் துண்டுப் பிரசுரத்தை விநியோகித்து ஒரு முப்பது பேரைக் கூட்டி கூட்டம் நடத்தும் நிலைமைதான் தொடர்ந்துமிருக்கும்.

http://globaltamilnews.net/archives/21508

Categories: merge-rss

இலங்கையில் சர்தேசத்தின் தலையீடுகள் சாத்தியமா?

Sat, 18/03/2017 - 17:43
இலங்கையில் சர்தேசத்தின் தலையீடுகள் சாத்தியமா?

 

கடந்த காலத்தில் இலங்கை விவ­காரம் தொடர்­பாக ஜெனீ­வாவில் ஐக்­கிய நாடுகள் மனித உரி­மைகள் பேர­வையின் கூட்டத் தொடர்­களில் ஆரா­யப்­பட்ட வேளை­களில் அர­சியல் உணர்­வுகள் கிள­றி­வி­டப்­ப­டு­வதைக் காணக்­கூ­டி­ய­தாக இருந்­தது. ஆனால் தற்­போது நடை­பெற்றுக் கொண்­டி­ருக்கும் கூட்டத் தொட­ரின்­போது அத்­த­கை­ய­தொரு சூழ்­நிலை இல்லை. மாற்றம் ஏற்­பட்டு விட்­டது. முன்­னைய அர­சாங்­கத்தைப் போலன்றி தற்­போ­தைய அர­சாங்கம் சர்­வ­தேச சமூ­கத்­துடன் நல்­லு­றவைக் கொண்­டி­ருக்­கி­றது.

பெரும்­பா­லான மக்கள் நம்­பு­கி­றார்கள். அதனால் ஜெனீ­வாவில் இருந்து உண்­மை­யான அச்­சு­றுத்தல் ஒன்று வரு­வ­தாக இவர்கள் நோக்­க­வில்லை. இத்­த­கை­ய­தொரு சூழ்­நி­லையில் அர­சாங்கம் பல சட்­டங்­களை இயற்றும் நட­வ­டிக்­கை­களில் ஈடு­படக் கூடி­ய­தாக இருந்­தது. இவை பற்றி மக்கள் பெரி­தாக கவ­னத்தை செலுத்­த­வில்லை.

காணாமல் போனோர் விவ­கார அலு­வ­லக சட்­டத்தை திருத்­து­வ­தற்­கான நகல் வரைவை அர­சாங்கம் தயா­ரித்­தி­ருக்­கி­றது. இது தொடர்பில் வர்த்­த­மானி அறி­வித்­தலும் வெளி­யி­டப்­பட்­டி­ருக்­கி­றது. சட்டமூலம் விரைவில் பாரா­ளு­மன்­றத்தில் சமர்ப்­பிக்­கப்­ப­ட­வி­ருக்­கி­றது. காணாமல் போகச் செய்­யப்­ப­டு­வ­தி­லி­ருந்து சகல ஆட்­க­ளையும் பாது­காப்­ப­தற்­கான சர்­வ­தேச சாச­னத்தை ஏற்றுக் கொண்டு நடை­மு­றைப்­ப­டுத்­து­வ­தற்­கான சட்டமூலம் ஒன்று பாரா­ளு­மன்­றத்தில் சமர்ப்­பிக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கி­றது. இந்த சாச­னத்தில் இலங்கை 2015 டிசம்பர் 10 ஆம் திகதி கைச்­சாத்­திட்­டது.

கடந்த காலத்தில் இலங்கை தொடர்­பாக ஐக்­கிய நாடுகள் மனித உரி­மைகள் பேர­வையில் நிறை­வேற்­றப்­பட்ட தீர்­மா­னங்கள் பெரும் அர­சியல் சர்ச்­சை­களைத் தோற்­று­வித்­தன. 2009 மே மாத நடுப்­ப­கு­தியில் போர் முடி­வுக்குக் கொண்டு வரப்­பட்ட சில வாரங்­க­ளி­லேயே மனித உரி­மைகள் பேர­வையில் இலங்கை தொடர்­பாக தீர்­மானம் கொண்டு வரும் நட­வ­டிக்­கைகள் ஆரம்­பித்­து­விட்­டன.

பெரும் எண்­ணிக்­கை­யி­லான குடி மக்கள் உயி­ரி­ழப்­புக்கள் மற்றும் பார­தூ­ர­மான மனித உரிமை மீறல்­க­ளுடன் முன்­னைய அர­சாங்கம் போரை நடத்­திய முறைக்கு எதி­ரா­ன­வை­யா­கவே தீர்­மா­னங்கள் அமைந்­தி­ருந்­தன. அத் தீர்­மா­னங்­களை கடு­மை­யாக எதிர்த்த அர­சாங்கம் அதற்கு சாத­க­மான முறையில் மக்­களின் உணர்­வு­களை கிள­றி­வி­டு­வ­தற்­கான இன்­னொரு வாய்ப்­பா­கவும் அவற்றைப் பயன்­ப­டுத்திக் கொண்­டது. 2015 க்கு முன்னர் ஜெனீ­வாவில் மனித உரி­மைகள் பேர­வையின் ஒவ்­வொரு கூட்டத் தொட­ருமே இலங்கை ஒரு பெரிய தேசிய நெருக்­க­டியை எதிர்­நோக்­கு­கின்­றது என்ற உணர்வை (தேசிய அர­சியல் பிர­சா­ரங்­களைப் பயன்­ப­டுத்தி) மக்கள் மத்­தியில் தூண்டி விடு­வ­தற்­கான சந்­தர்ப்­பங்­க­ளா­கவே அமைந்­ததைக் காணக் கூடி­ய­தாக இருந்தது. விடு­தலைப் புலி­க­ளி­ட­மி­ருந்து நாட்டின் ஐக்­கி­யத்­துக்கு தோற்­று­விக்­கப்­பட்ட இரா­ணுவ ரீதி­யான அச்­சு­றுத்­தலை முடி­வுக்­கு கொண்டு வந்­த­மைக்­காக அநி­யா­ய­மான முறையில் அர­சாங்­கத்தைத் தண்­டிப்­ப­தற்கு முயற்­சிகள் மேற்­கொள்­ளப்­படுவ­தாக அதன் தலை­வர்கள் கூறி­ய­போது உள்­நாட்டில் அர­சாங்­கத்தின் மீது பெரு­ம­ளவு அனு­தாபம் தோன்­றி­யது.

2012 தொடக்கம் 2014 வரை அடுத்­த­டுத்து நிறை­வேற்­றப்­பட்ட ஜெனீவாத் தீர்­மா­னங்­களை மக்கள் மத்­தியில் தனது தேசி­ய­வாத அர­சியல் நம்­பகத் தன்­மையை வலு ப் படுத்­து­வ­தற்கு அர­சாங்­கத்­தினால் பயன்­ப­டுத்­தக்­கூ­டி­ய­தாக இருந்­தது. அதன் விளை­வாக சர்­வ­தேச சமூ­கத்தின் மத்­தியில் அர­சாங்கம் அனு­தா­பத்தை இழந்­தது. குறிப்­பாக மேற்கு நாடு­களை அர­சாங்கம் பகைத்துக் கொண்­டது. ஜெனீ­வாவில் தீர்­மா­னங்­களைத் தோற்­க­டிக்க முயற்­சித்த வேளை எல்லாம் அர­சாங்கம் திரும்பத் திரும்ப தோல்­வி­க­ளையே சந்­திக்க வேண்­டி­யி­ருந்­தது.

அதன் விளை­வாக போர் முடி­வுக்கு பின்­னரான கால கட்­டத்தில் மனித உரி­மை­களை மதிக்­கின்ற நாடு என்ற பெயரை சம்­பா­தித்துக் கொள்ள முடி­யாமல் இலங்­கைக்கு அப­கீர்த்தி ஏற்­பட்­டது. சில மேற்­கு­லக நாடுகள் இலங்­கைக்கு விஜயம் செய்­வது ஆபத்­தா­னது என்று தங்­க­ளது பிர­ஜை­க­ளுக்கு அறி­வு­றுத்­தல்­க­ளையும் கூட விடுத்­தி­ருந்­தன. இது நாட்டின் பொரு­ளா­தார அபி­வி­ருத்­திக்கு பாதிப்பை ஏற்­ப­டுத்­தி­யது. பொரு­ளா­தா­ரத்தை மேம்­ப­டுத்­து­வ­தற்குத் தேவை­யான வெளி­நாட்டு முத­லீ­டு­களைக் கவர்வது பெரும் கஷ்­ட­மாக இருந்­தது.

முன்­னைய அர­சாங்­கத்தின் நட­வ­டிக்­கைகள் கார­ண­மாக வெளி­நா­டுகளுக்கு மத்­தியில் இலங்­கைக்கு அனு­கூ­ல­மில்­லாத சூழ்­நி­லை­யொன்று தோன்­றி­யி­ருந்­தது. அந்த சூழ்­நி­லையை தற்­போ­தைய அர­சாங்கம் கையாள வேண்­டி­யி­ருந்­தது. 2014 ஆம் ஆண்டின் இறு­தியில் இலங்கை அதன் மீது அர­சியல் மற்றும் பொரு­ளா­தார தடைகள் விதிக்­கப்­படக் கூடி­ய­தொரு திசையில் சென்று கொண்­டி­ருந்­தது போலத் தோன்­றி­யது.

ஐரோப்­பிய ஒன்­றி­யத்­தி­ட­மி­ருந்து ஜி.எஸ்.பி. பிளஸ் வரிச்­ச­லு­கையை இலங்கை ஏற்­க­னவே இழந்­தி­ருந்­தது. வேறு நாடு­களும் ஒரு தலை­பட்­ச­மான தடை­களை விதிக்கக் கூடு­மென்ற விச­னமும் தோன்­றி­யது. 2015 ஐ.நா. மனித உரி­மைகள் பேரவைத் தீர்­மா­னத்தை எதிர்ப்­பேச்­சின்றி இணங்கிக் கொள்­வதை அல்­லது எதிர்ப்­பதை விடுத்து அதற்கு இணை அனு­ச­ரணை வழங்­கு­வ­தற்கு அர­சாங்கம் எடுத்த முடிவு புதிய தீர்­மா­னத்தின் ஒரு பங்­கா­ளி­யாக வரு­வ­தற்கு உத­வி­யது.

சர்­வ­தேச சமூ­கத்­தினால் இலங்­கை­யிடம் முன்­வைக்­கப்­பட்ட கோரிக்­கை­களில் தளர்வு ஏற்­ப­டுத்­து­வ­தற்கு இது வழி­வ­குத்­தது. அதே­வேளை இலங்கை அர­சாங்­கத்­துக்கும் சர்­வ­தேச சமூ­கத்­துக்கும் இடை­யி­லான ஒத்­து­ழைப்பின் கார­ண­மாக தங்­க­ளது பிரச்­சி­னைகள் விரைவில் தீர்க்­கப்­பட்டு விடு­மென்ற எதிர்­பார்ப்பும் நம்­பிக்­கையும் போரினால் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் மத்­தியில் தோன்­றின. இப்­போது 2017 ஆம் ஆண்டில் ஜெனீ­வாவில் கொண்டு வரப்­ப­ட­வி­ருக்கும் தீர்­மா­னத்­துக்கு இணை அனு­ச­ரணை வழங்­கு­வ­தற்கு இலங்கை திட்­ட­மி­டு­கி­றது. ஆனால் இத்­த­டவை எதிர்­பார்ப்­புகள் மிகவும் குறை­வா­கவே உள்­ளன.

2015 அக்­டோ­பரில் ஜெனீ­வாவில் நிறை­வேற்­றப்­பட்ட தீர்­மா­னத்­தை­ய­டுத்து வழங்­கிய உறு­தி­மொ­ழி­களை நிறை­வேற்­று­வ­தற்கு இரு வரு­ட­கால அவ­காசம் தர வேண்­டு­மென்று இலங்கை வேண்­டுகோள் விடுத்­தி­ருக்­கி­றது. இலங்கை தொடர்­பான தனது அறிக்­கையில் மனித உரி­மை­க­ளுக்­கான ஐக்­கிய நாடுகள் உயர்ஸ்­தா­னிகர் இள­வ­ரசர் செயிட் பின் ராட் அல் ஹுசைன் பல உறு­தி­மொ­ழிகள் நிறை­வேற்றப் பட­வில்லை என்று சுட்­டிக்­காட்­டி­யி­ருக்­கிறார்.

நிலை­மா­று­கால நீதிச் செயன்­மு­றை­களின் பிர­தா­ன­மான கூறுகள் இந்த நிறை­வேற்­றப்­ப­டாத உறு­தி­மொ­ழி­களில் அடங்கும். உண்­மையைக் கண்­ட­றிதல், பொறுப்புக் கூறுதல், இழப்­பீடு மற்றும் நிறு­வன ரீதி­யான சீர்­தி­ருத்தம் ஆகி­ய­னவே அவை­யாகும். உண்மை கண்­ட­றியும் ஆணைக்­குழு, காணாமல் போனோர் விவ­கார அலு­வ­லகம், இழப்­பீ­டு­க­ளுக்­கான அலு­வ­லகம் மற்றும் விசேட நீதி­மன்­றங்கள் என்ற (2015 அக்­டோ­பரில்) உறு­தி­ய­ளிக்­கப்­பட்ட நான்கு பொறி­மு­றை­க­ளையும் அர­சாங்கம் இன்­னமும் செயற்­ப­டுத்­த­வில்லை. காணாமல் போனோர் விவ­கார அலு­வ­லகம் தொடர்­பான சட்டம் கடந்த வருடம் ஆகஸ்ட் மாதத்தில் பாரா­ளு­மன்­றத்தில் நிறை­வேற்­றப்­பட்டு விட்­ட­போ­திலும் அது இன்­னமும் செயற்­ப­டுத்­தப்­ப­ட­வில்லை. குறிப்­பி­டத்­தக்க இந்த குறை­பா­டு­க­ளுக்கு மத்­தி­யிலும் அர­சாங்­கத்­தினால் கோரப்­பட்­டி­ருக்கும் கால அவ­காசம் ஐ.நா. மனித உரி­மைகள் பேர­வை­யினால் வழங்­கப்­ப­டு­மென்றே தெரி­கி­றது.

மனித உரி­மைகள் பேர­வையின் தீர்­மா­னங்­க­ளுடன் தொடர்­பு­பட்ட விவ­கா­ரங்­களில் சர்­வ­தேச சமூ­கத்­துடன் முரண்­ப­டு­வதை நிறுத்­து­வ­தற்கு இலங்­கையின் புதிய அர­சாங்கம் காட்­டிய விருப்பம் உயர் மட்­டங்­களில் ஏற்­பட்ட மாற்­றத்தைப் பிர­தி­ப­லிக்­கி­றது. திசை மார்க்­கத்தில் ஒரு மாற்றம் ஏற்­பட்­டி­ருக்­கி­றது. அர­சாங்கத் தலை­வர்கள் இன ரீதி­யான, மத ரீதி­யான சிறு­பான்மை சமூ­கங்­க­ளுக்கு எதி­ரான பிர­சா­ரங்­களைச் செய்து வன்­மு­றை­க­ளுக்கு வழி­வ­குக்கும் போக்கு இப்­போது இல்­லாமல் போயி­ருப்­பது மிகவும் பாராட்­டத்­தக்க மாற்­றங்­களில் ஒன்­றாகும்.

உள்ளூர் மட்­டத்தில் வெறுப்பு பிர­சா­ரங்கள் தொட­ரவே செய்­கின்­றன. அவற்றை உட­ன­டி­யாக முற்று முழு­தாக அடக்கி விடு­வது கஷ்­ட­மா­னதே. ஆனால் அத்­த­கைய பிர­சா­ரங்­க­ளுக்கு அர­சி­யல சமு­தா­யத்தின் உயர் மட்­டங்­களின் ஆத­ரவு இப்­போது இல்லை. அதனால் வெறுப்பு பிர­சா­ரங்கள் ஒரு மக்கள் இயக்­க­மாக மாறு­வ­தற்­கான உத்­தேசம் இன்றி காணப்­ப­டு­கின்­றன. அவை உள்ளூர் மயப்­ப­டுத்­தப்­பட்டு விட்­டன.

மறு­பு­றத்தில் இந்த வெறுப்பு பிர­சா­ரங்­களைச் செய்­ப­வர்­களை ஒடுக்­கு­வ­தற்கு அர­சாங்கத் தலை­வர்கள் தலை­மைத்­து­வத்தைக் கொடுக்­காமல் இருப்­பது வெறுப்பு பிர­சா­ரங்­க­ளினால் பாதிக்­கப்­ப­டு­கின்ற சமூ­கங்கள் மத்­தியில் அதி­ருப்­தி­யையும் ஏமாற்­றத்­தையும் தோற்­று­வித்­தி­ருக்­கி­றது. அதே­போன்றே போரினால் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் தங்­க­ளது அடிப்­படைப் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்கும் மனக் குறை­க­ளுக்கும் தீர்வு காண்­ப­தற்கு தேவை­யான நட­வ­டிக்­கை­களை முன்­னெ­டுப்­பதில் அர­சாங்கம் காட்­டு­கின்ற தாம­தத்­தினால் பெரும் வேதனைக் குள்­ளா­கி­யி­ருக்­கி­றார்கள். காணாமல் போன தங்கள் குடும்­பத்­த­வர்­க­ளுக்கும் உற­வி­னர்­க­ளுக்கும் என்ன நேர்ந்தது என்று தெரி­யாமல் அவர்கள் ஏங்கிக் கொண்­டி­ருக்­கி­றார்கள். தங்­க­ளது காணிகள் தொடர்ந்தும் இரா­ணு­வத்­தி­னரால் ஆக்­கி­ர­மிக்­கப்­பட்­டி­ருப்­பதால் அவர்கள் சொந்த இடங்­க­ளுக்கு திரும்ப முடி­யாமல் வழமை வாழ்வை முன்­னெ­டுக்க முடி­யாமல் தவிக்­கி­றார்கள்.

கால­வ­ரை­யறை

இலங்கை இன ரீதி­யாக பிள­வு­பட்­ட­தொரு சமு­தா­ய­மாக தொடர்ந்தும் இருப்­பதே பிரச்­சி­னையின் அடிப்­ப­டை­யாகும். இது ஒரு புதிய தோற்­றப்­பா­டல்ல. இந்தப் பிளவு 1948 ஆம் ஆண்டில் பிரித்தானிய­ரி­ட­மி­ருந்து இலங்கை சுதந்­திரம் பெறு­வ­தற்கு முன்னர் இருந்தே காணப்­ப­டு­கி­றது. 1936 ஆம் ஆண்டில் தனிச் சிங்­கள அமைச்­ச­ரவை (தமி­ழரோ அல்­லது முஸ்­லிம்­களோ அதில் இருக்­க­வில்லை)

1939 ஆம் ஆண்டில் ஐம்­ப­துக்கு ஐம்­பது கோரிக்கை (பாரா­ளு­மன்­றத்தில் சிங்­க­ள­வர்­க­ளுக்கும் சிறு­பான்மை சமூ­கங்­க­ளுக்கும் எண்­ணிக்­கையில் சமத்­து­வ­மான பிர­தி­நி­தித்­துவம்) ஆகி­ய­வற்றில் அந்த இனப்­பி­ளவு வெளிப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டது.

இன்­றைய அர­சாங்­கத்தின் தலை­வர்கள் தாரா­ள­வாதப் போக்­கு­டை­வர்­க­ளா­கவும் இன­வாத உணர்வு அற்­ற­வர்­க­ளா­கவும் கரு­தப்­ப­டக்­கூ­டி­ய­வர்­க­ளாக இருக்­கின்ற அதே­வேளை, பல இனங்­க­ளையும் பல மதங்­க­ளையும் கொண்ட சமு­தா­ய­மொன்று எத்­த­கைய அர­சியல் வடி­வத்தை எடுக்க வேண்டும் என்­பது தொடர்பில் அவர்­களின் நோக்கு தெளி­வா­ன­தாக இல்லை. தங்­க­ளது நோக்கை அவர்கள் இன்­னமும் வெளிப்­ப­டுத்­த­வில்லை.

தேக்க நிலை­ய­டைந்­தி­ருக்கும் அர­சி­ய­ல­மைப்புச் சீர்­தி­ருத்த செயன்­மு­றை­களில் இதை தெளி­வாகக் காணக்­கூ­டி­ய­தாக இருக்­கி­றது. அர­சி­ய­ல­மைப்பு சீர்­தி­ருத்தம் தொடர்பில் அர­சாங்கத் தலை­மைத்­துவம் அதன் நிலைப்­பாட்டை இன்­னமும் முன்­வைக்­க­வில்லை. இது விட­யத்தில் தெளி­வான நோக்கு ஒன்று இல்­லாத நிலையில் பல்­லின, பல்­மத அர­சியல் சமு­தா­ய­மொன்றை உரு­வாக்­கு­வ­தற்­கான இலட்­சி­யத்­துக்­கா­கவும் இலங்கை சமு­தா­யத்தில் காணப்­ப­டு­கின்ற இன ரீதி­யா­னதும் மத ரீதி­யா­ன­து­மான துரு­வ­மய நிலை­களை இல்­லாமல் செய்­வ­தற்­கா­கவும் இவர்கள் குரல் கொடுக்கப் போவ­தில்லை.

ஐக்­கிய நாடுகள் மனித உரி­மைகள் பேர­வையின் தீர்­மானம் தொடர்பில் வடக்கு, கிழக்­கிற்கும் நாட்டின் ஏனைய பகு­திகளுக்கும் இடையே ஒரு பிரிவு இருக்­கி­றது. தற்­போது நடை­பெற்றுக் கொண்­டி­ருக்­கின்ற ஜெனீவா கூட்டத் தொடர் நாட்டின் ஏனைய பகு­தி­களில் மக்கள் மத்­தியில் பெரும் ஆர்­வத்­தையோ உணர்­வு­க­ளையோ ஏற்­ப­டுத்­த­வில்லை என்ற போதிலும் வடக்கு, கிழக்கில் உள்ள முன்­னைய போர் வல­யங்­க­ளிலும் புலம்­பெயர் தமிழ் சமூ­கத்தின் மத்­தி­யிலும் இன்­னமும் அது தொடர்பில் அக்­கறை ஆழ­மாக வெளிப்­ப­டு­கி­றது.

அங்கு வாழ்­கின்ற மக்­களில் பெரும்­பா­லா­ன­வர்கள் சுமார் மூன்று தசாப்த கால­மாக நீடித்த போரில் நேர­டி­யாகப் பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்கள். தங்­க­ளுக்கும் தங்­க­ளது உற்றார், உற­வி­னர்­க­ளுக்கும் நீதி கிடைக்க வேண்டி அவர்கள் ஜெனீ­வாவில் நடை­பெறும் செயன்­மு­றை­களை உற்று நோக்­கி­ய­வர்­க­ளா­யி­ருக்­கி­றார்கள். சர்­வ­தேச தலை­யீடு தங்­க­ளது பிரச்­சி­னை­களைத் தீர்த்து வைத்து தங்­க­ளுக்கு நீதியைச் பெற்றுத் தரு­மென்று அவர்கள் நம்­பு­கி­றார்கள். இலங்­கை­யையும் விட படு­மோ­ச­மான மனித உரிமை மீறல்­க­ளையும் போர்க் குற்­றங்­க­ளையும் செய்த பல நாடு­களின் விவ­கா­ரங்­களில் சர்­வ­தேச சமூ­கத்­தினால் பெரி­தாக எதையும் செய்ய முடி­ய­வில்லை. அல்­லது எதை­யுமே செய்ய முடி­ய­வில்லை என்ற உண்­மையே இலங்­கையில் போரில் பாதிக்­கப்­பட்­ட­வர்கள் சர்­வ­தேச தலை­யீட்டில் கொண்­டி­ருக்­கின்ற நம்­பிக்­கையும் எதிர்­பார்ப்­புமே உள்ள பிரச்சினையாகும்.

இலங்கை கோருகின்ற கால அவகாசத்தை வழங்கக் கூடாது என்றும் அதற்குப் பதிலாக சுயாதீனமான சர்வதேச விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்றும் தமிழ் சிவில் சமூக அமைப்புகளும் அரசியல் கட்சிகளும் தொழிற்சங்கங்களும் ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவைக்கு வேண்டுகோள் விடுத்திருக்கின்றன. இன நெருக்கடிக்கு அரசியல் தீர்வு காண்கின்ற விடயத்தில் இலங்கை அரசாங்கங்கள் தொடர்ச்சியாக உறுதிமொழிகளை காற்றில் பறக்க விட்டதைப் போன்றே மீண்டும் நிகழும் என்றே இந்த அமைப்புகளும் கட்சிகளும் கவலைப்படுகின்றன. ஆனால் இலங்கை இருவருட கால அவகாசத்தைப் பெறப் போவது சாத்தியமே.

புலம்பெயர் தமிழர்கள் மத்தியில் உள்ள முக்கியமான அமைப்புகளில் ஒன்றான வண.பிதா எஸ்.கே. இம்மானுவேல் தலை மையிலான உலகத் தமிழர் பேரவை இருவ ருடகால அவகாசம் இலங்கைக்கு வழங்கப் படுவதை இணங்கிக் கொள்கின்ற அதே வேளை 2015 அக்டோபர் ஜெனீவா தீர்மா னத்தின் நிபந்தனைகளை இலங்கை எந்த வித தவிர்ப்புமின்றி முழுமையாக கால அட்டவணை அடிப்படையில் நடைமுறைப் படுத்துவதை மனித உரிமைகள் பேரவை வசதி செய்ய வேண்டும் என்று வலியுறுத்திக் கேட்டிருக்கிறது. மனித உரிமைகள் பேர வையின் புதிய தீர்மானத்தில் இந்தக் கோரிக்கை உள்ளடக்கப்படுகின்றதோ இல் லையோ நம்பிக்கையைக் கட்டியெழுப்பும் நடவடிக்கையாகவும் உறுதிமொழிகளைக் காப்பாற்றுவதில் பற்றுறுதியை வெளிக் காட்டும் ஒரு செயற்பாடாகவும் அரசாங்கம் உறுதிமொழிகளை நடைமுறைப்படுத்துவது தொடர்பில் ஒரு தெளிவான திட்டத்தையும் கால அட்டவணையையும் தனது சொந் தத்திலேயே வகுத்துக் கொள்ள முடியும்.

 

கலா­நிதி ஜெகான் பெரேரா

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-03-18#page-5

Categories: merge-rss

அரசியல் தலைமைகளில் நம்பிக்கையிழக்கும் மக்கள்

Sat, 18/03/2017 - 16:45
அரசியல் தலைமைகளில் நம்பிக்கையிழக்கும் மக்கள்

 

பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் வீதி­க­ளிலும், இரா­ணுவ முகாம்­களின் எதி­ரிலும் போராட்­டங்­களை முன்­னெ­டுத்­தி­ருக்­கின்­றார்கள். இந்தப் போராட்­டங்கள் அர­சியல் ரீதி­யாக, அர­சியல் தலை­மை­க­ளினால் வழி­ந­டத்­தப்­ப­ட­வில்லை. ஆனால் போராட்­டங்கள் வடக்­கிலும் கிழக்­கிலும் தொடர்ந்து கொண்­டி­ருக்­கின்­றன. 

யுத்தம் முடி­வுக்கு வந்து எட்டு வரு­டங்­க­ளா­கின்­றன. ஆனால் இரா­ணு­வத்­தினரால் ஆக்­கி­ர­மிக்­கப்­பட்­டுள்ள பொது­மக்­க­ளு­டைய காணிகள் இன்னும் விடு­விக்­கப்­ப­ட­வில்லை. அர­சியல் கைதி­களின் விடு­த­லையில் காலக்­கெ­டு விதித்து மீறி­யதைத் தவிர அந்தப் பிரச்­சி­னைக்கு முற்­று­மு­ழு­தாகத் தீர்வு காண்­ப­தற்­கு­ரிய அக்­க­றையை அர­சாங்­கத்­திடம் காண முடி­ய­வில்லை. காணாமல் ஆக்­கப்­பட்­டுள்­ள­வர்கள் தொடர்பில் எத்­த­னையோ முறைப்­பா­டுகள் செய்­யப்­பட்டும், அவற்றில், அர­சாங்­கத்­தினால் பதில் கூறத்­தக்க வகை­யி­லான முறைப்­பா­டு­க­ளுக்குக் கூட நட­வ­டிக்கை எடுப்­ப­தற்கு அர­சாங்கம் ஆர்வம் காட்­டா­தி­ருக்­கின்­றது.

வலிந்து காணாமல் ஆக்­கப்­பட்­ட­வர்கள் விட­யத்தில் ஐ.நா. மனித உரி­மைகள் பேர­வையின் பிரே­ர­ணைக்கு அமை­வாக ஒரு விசா­ரணை பொறி­மு­றையை உரு­வாக்கும் வகையில் காணாமல் போனோ­ருக்­கான செய­லகம் அமைக்­கப்­பட்­டி­ருப்­ப­தாக அர­சாங்கம் அறி­வித்­துள்ள போதிலும், அதன் செயற்­பாட்டை முடுக்கி விடு­வ­தற்­கான நட­வ­டிக்­கை­களில் மந்த நிலையே காணப்­ப­டு­கின்­றது.

நல்­லாட்சி அர­சாங்­கத்­தினால் உரு­வாக்­கப்­ப­ட­வுள்ள புதிய அர­சி­ய­ல­மைப்பின் மூலம் இனப்­பி­ரச்­சி­னைக்கு அர­சியல் தீர்வு காணப்­படும் என்று தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பு கூறி வரு­கின்­றது. இதற்கு முன்னர் உரு­வாக்­கப்­பட்ட அனைத்து அர­சி­ய­ல­மைப்­பு­களும்,  நாட்டு மக்­களின் பங்­க­ளிப்போ அல்­லது அர­சியல் கட்­சி­களின் பங்­க­ளிப்போ பெற்­றுக்­கொள்­ளப்­ப­ட­வில்லை.

முதற் தட­வை­யாக நல்­லாட்சி அர­சாங்­கமே புதிய அர­சி­ய­ல­மைப்பை உரு­வாக்கும் நட­வ­டிக்­கையில் நாட்டு மக்­களின் கருத்­துக்­க­ளையும், மக்­களைப் பிர­தி­நி­தித்­துவப் படுத்­து­கின்ற அர­சியல் கட்­சிகள் மற்றும் பொது அமைப்­புக்கள், சிவில் அமைப்­புக்கள் என்ற பல­த­ரப்­பட்­ட­வர்­க­ளி­னதும் கருத்­துக்­க­ளுக்கு மதிப்­ப­ளித்து அவற்றைத் திரட்­டி­யி­ருக்­கின்­றது.

ஆயினும் அர­சாங்­கத்­தினால் நிய­மிக்­கப்­பட்ட மக்கள் கருத்­த­றியும் குழு­வினால் திரட்­டப்­பட்­டுள்ள மக்­க­ளு­டைய கருத்­துக்கள் புதிய அர­சி­ய­ல­மைப்பை உரு­வாக்கும் போது உள்­வாங்­கப்­ப­டுமா என்­பது கேள்­விக்­கு­றி­யா­கவே இருக்­கின்­றது. விசே­ட­மாக வடக்கு, கிழக்கு மாகா­ணங்கள் ஒன்­றாக இணைக்­கப்­பட்டு, அந்தப் பிராந்­தி­யத்தில் தமிழ் பேசும் மக்கள் சுதந்­தி­ர­மாக நிர்­வாகச் செயற்­பா­டு­களை முன்­னெ­டுத்துச் செல்­வ­தற்கு சமஷ்டி முறையில் அதி­கா­ரங்கள் பகிர்ந்­த­ளிக்­கப்­பட வேண்டும் என்று மக்கள் தமது கருத்­துக்­களில் விருப்பம் தெரி­வித்­தி­ருக்­கின்­றார்கள். 

ஆனால், புதிய அர­சி­ய­ல­மைப்பை உரு­வாக்­கு­வ­தற்­காக பல்­வேறு விட­யங்­களை ஆராய்ந்­துள்ள உப­கு­ழுக்­களின் அறிக்­கைகள், அர­சியல் நிர்­ணய சபை­யாக மாற்­றப்­பட்­டுள்ள பாரா­ளு­மன்­றத்தில் இன்னும் விவா­திக்­கப்­ப­ட­வில்லை ஜன­வரி மாதம் முதல்­வா­ரத்தில் இந்த அறிக்­கைகள் பாரா­ளு­மன்­றத்தில் சமர்ப்­பிக்­கப்­படும் என்று அறி­விக்­கப்­பட்­டி­ருந்த போதிலும், இரண்டு மாதங்­க­ளுக்கு மேலாகக் காலம் கடந்­து­விட்ட போதிலும், அது­வி­ட­யத்தில் அர­சாங்­கமோ அல்­லது, புதிய அர­சி­ய­ல­மைப்­புக்­கான வழி­ந­டத்தல் குழுவோ எந்­த­வி­த­மான நட­வ­டிக்­கை­யையும் முன்­னெ­டுக்­க­வில்லை. காலம் கடந்து கொண்­டி­ருக்­கின்­றதே தவிர காரி­யங்கள் நடை­பெ­று­வ­தாகத் தெரி­ய­வில்லை.

இத்­த­கைய ஒரு பின்­ன­ணி­யில்தான் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­பதில் அர­சாங்கம் முனைப்பு காட்­ட­வில்லை என்ற கார­ணத்தை முன்­வைத்து, பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் தாங்­க­ளா­கவே போராட்­டங்­களில் குதித்­தி­ருக்­கின்­றார்கள். 

நம்­பிக்­கைகள் நலிந்து போயின  நல்­லாட்சி அர­சாங்கம் என்று வர்­ணிக்­கப்­ப­டு­கின்ற புதிய அர­சாங்கம் ஜன­நா­ய­கத்தை நிலை­நாட்டி, யுத்­தத்­தினால் பாதிக்­கப்­பட்­டுள்ள மக்கள் எதிர்­கொண்­டுள்ள பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காணும் என்று எதிர்­பார்க்­கப்­பட்­டது. 

முன்னாள் ஜனா­தி­பதி மஹிந்த ராஜ­பக் ஷ தேர்­தலில் தோற்­க­டிக்­கப்­பட்­ட­தை­ய­டுத்து, ஜனா­தி­பதி மைத்­தி­ரி­பால சிறி­சே­னவும், பிர­தமர் ரணில் விக்­கி­ர­ம­சிங்­கவும், ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்­ற­வுடன் முத­லா­வது முக்­கிய நட­வ­டிக்­கை­யாக, ஐ.நா. மனித உரி­மைகள் பேர­வையில் இலங்கை சம்­பந்­த­மாகக் கொண்டு வரப்­பட்ட பிரே­ர­ணைக்கு இணை அனு­ச­ரணை வழங்கி அந்தப் பிரே­ர­ணையை முழு­மை­யாக நிறை­வேற்­று­வ­தாக உறு­தி­ய­ளித்­தி­ருந்­தனர்.

ஐ.நா. மனித உரிமைகள் பேர­வையின் பிரே­ர­ணையில் குறிப்­பி­டப்­பட்­டுள்ள விட­யங்­களை நிறை­வேற்­று­வ­தாக சர்­வ­தே­சத்­திற்கு அர­சாங்கம் வழங்­கிய உறு­தி­மொழி, இந்த அர­சாங்கம் முன்­னைய அர­சாங்­கத்தைப் போலல்­லாமல் தமது பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காணும் என்ற பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் எதிர்­பார்ப்­புக்கு ஊக்­க­ம­ளித்­தி­ருந்­தது. அவர்­க­ளு­டைய நம்­பிக்­கைக்குச் சற்று வலு­வேற்­றி­யி­ருந்­தது என்­று­கூடச் சொல்­லலாம்.  

ஆனால் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் எதிர்­பார்ப்­புக்­களை நிறை­வேற்­றத்­தக்க வகையில் அர­சாங்­கத்தின் செயற்­பா­டுகள் அமை­ய­வில்லை. அர­சாங்­கத்­தரப்பில் சிறி­த­ள­வி­லான முன்­னேற்­றங்­களே காணப்­பட்­டன. ஆனால், நல்­லாட்சி அர­சாங்­க­த்­திற்கு தென்­ப­கு­தியில் உள்ள கடும்­போக்கு அர­சி­யல்­வா­தி­க­ளினால் ஏகப்­பட்ட அழுத்­தங்கள் இருக்கின்றன. அதனால் அர­சாங்­கத்தை சங்­க­டப்­ப­டுத்தக் கூடாது. அர­சாங்­கத்­திற்குச் சந்­தர்ப்பம் அளிக்கும் வகையில் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் பொறுமை காக்க வேண்டும். பொறுமை காத்து அர­சாங்­கத்­திற்கு ஒத்­து­ழைக்க வேண்டும். அரசு நிச்­ச­ய­மாக பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காணும் என்ற வகையில் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களை தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் தலைவர் இரா.சம்­பந்தன் ஆசு­வா­சப்­ப­டுத்திக் கொண்­டி­ருந்தார். 

இந்த வகை­யி­லேயே 2016 ஆம் ஆண்டு நிச்­ச­ய­மாக அர­சியல் தீர்வு காணப்­படும் என்று அவர் தமிழ் மக்­க­ளுக்கு நம்­பிக்கை ஊட்டி வந்தார். ஆனால், காலந்தான் கடந்­த­தே­யொ­ழிய அர­சியல் தீர்வு கிட்­ட­வு­மில்லை. அர­சியல் தீர்வு காண்­ப­தற்­கு­ரிய நம்­பிக்­கை­யான அறி­கு­றிகள் கூட தென்­ப­ட­வு­மில்லை.

இத்­த­கைய பின்­ன­ணி­யில்தான் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் அர­சாங்­கத்தின் மீது நம்­பிக்கை இழந்­தி­ருக்­கின்­றார்கள். அது மட்­டு­மல்ல. பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­ப­து­போன்று போக்குக் காட்டி காலத்தை இழுத்­த­டித்துக் கொண்டி­ருந்த அர­சாங்­கத்­திற்கு நிபந்­த­னை­யற்ற ஆத­ரவைத் தொடர்ந்து வழங்­கிய போதிலும், தமது பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­ப­தற்­கு­ரிய தீர்க்­க­மான செயற்­பா­டு­களைத் தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பு முன்­னெ­டுக்­க­வில்­லையே என்று கூட்­ட­மைப்புத் தலை­மையின் மீது அதி­ருப்­தியும் கொள்ளத் தொடங்­கி­னார்கள்.

இந்த அதி­ருப்­தி­யும்­கூட பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களை, தங்­க­ளு­டைய பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­ப­தற்குத் தாங்­களே போராட்­டத்தைக் கையில் எடுக்க வேண்டும் என்று தீர்­மா­னிப்­ப­தற்கும், அந்த வகையில் போராட்­டங்­களில் குதிப்­ப­தற்கும் வழி­யேற்­ப­டுத்­தி­யி­ருந்தது. மக்கள் தாங்­க­ளா­கவே வீதி­களில் இறங்கிப் போரா­டிய போதிலும், அந்த அழுத்­தத்தை அர­சாங்­கத்தின் மீது பிர­யோ­கிப்­ப­தற்கு தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் தலைமை துணி­ய­வில்லை. மாறாக போராட்­டங்­க­ளையும் கவ­ன­யீர்ப்புச் செயற்­பா­டு­க­ளையும் தணிப்­ப­தற்­கான முயற்­சி­க­ளி­லேயே அந்தத் தலைமை கவனம் செலுத்­தி­யி­ருந்­தது. 

முரண்­பா­டுகள்

நல்­லாட்­சிக்­கான அர­சாங்­கத்தைத் தெரிவு செய்­வ­தற்­காக 2015 ஆம் ஆண்டு நடத்­தப்­பட்ட பொதுத்­தேர்­த­லின்­போது, தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பு தனது தேர்தல் அறிக்­கையில் - 'முன்னர் இருந்­த­வாறு ஒன்­று­பட்ட வடக்­கு, -­கி­ழக்கு அல­கைக்­கொண்ட சமஷ்டி கட்­ட­மைப்­பிற்­குள்ளே அதி­கா­ரப்­ப­கிர்வு ஏற்­பா­டுகள் தொடர்ந்து நடை­மு­றைப்­ப­டுத்­தப்­பட வேண்டும்' என குறிப்­பிட்­டுள்­ளது. 

ஆனால் புதிய அர­சாங்கம் பத­வி­யேற்­றதன் பின்னர் கடந்த இரண்டு ஆண்டு காலப்­ப­கு­தியில் வடக்கு, கிழக்கு மாகா­ணங்கள் இணைக்­கப்­ப­ட­மாட்­டாது. சமஷ்டி ஆட்சி முறை­மைக்கு இடமே இல்லை. அதனை எண்­ணிப்­பார்க்­கவே முடி­யாது என்று திரும்பத் திரும்ப போதிப்­பதைப் போன்று அர­சாங்கத் தரப்பில் வலி­யு­றுத்­தப்­பட்டு வந்­துள்­ளது. ஆரம்­பத்தில் அமை­தி­யாக இருந்த தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் தலை­வர்கள், பின்னர் அவற்­றுக்கு எதி­ராகக் குரல் கொடுத்­தார்கள். பின்னர் அது படிப்­ப­டி­யாக மறைந்து போனது மட்­டு­மல்­லாமல், தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் பேச்­சா­ளரும், பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­ன­ரு­மா­கிய சுமந்­திரன், வடக்கும் கிழக்கும் இணைக்­கப்­ப­டு­வதை முஸ்­லிம்கள் விரும்­ப­வில்லை. அதனால் அது சாத்­தி­ய­மில்லை என வெளிப்­ப­டை­யா­கவே கூறி­யி­ருக்­கின்றார்.

அதே­நேரம் தமிழ் மக்­க­ளது உட­னடிப் பிரச்­சி­னைகள் விட­யத்தில் 'நாம் நீதி­யா­னதும் நிலை­யா­ன­து­மான அர­சியல் தீர்­வொன்றைக் காண தொடர்ந்து முயற்­சிக்கும் அதேவேளை எமது மக்­க­ளது உட­னடித் தேவை­களைச் தீர்ப்­ப­திலும் முனைப்­புடன் ஈடு­ப­டுவோம் என அந்தத் தேர்தல் அறிக்­கையில் தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பு மக்­க­ளுக்கு உறு­தி­ய­ளித்­தி­ருந்­தது.

ஆனால், உட­னடி பிரச்­சி­னை­க­ளா­கிய இரா­ணு­வத்தினரின் வச­முள்ள பொது­மக்­க­ளு­டைய காணி­களை மீட்­ப­திலும், வலிந்து காணாமல் ஆக்­கப்­பட்­ட­வர்கள் தொடர்பில் அர­சாங்­கத்தைப் பொறுப்­பேற்கச் செய்­வ­திலும், தமிழ் அர­சியல் கைதி­களை விடு­தலை செய்­வ­திலும், இளைஞர் யுவ­தி­க­ளுக்­கான வேலை வாய்ப்­புக்­களைப் பெற்­றுக்­கொ­டுப்­ப­திலும், யுத்­தத்­தினால் வித­வை­க­ளாக்­கப்­பட்ட பெண்­க­ளி­னதும், குடும்பத் தலை­மையை ஏற்­ப­தற்கு நிர்ப்பந்­திக்­கப்­பட்­டுள்ள பெண்­க­ளி­னதும் வாழ்­வா­தா­ரத்­திற்­கான சிறப்­பான வேலைத்­திட்­டங்­களை முன்­னெ­டுப்­பது உள்­ளிட்ட விட­யங்­களில் தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பு முனைப்­புடன் செயற்­ப­டு­வ­தாகத் தெரி­ய­வில்லை.

பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­பதில் கடந்த இரண்டு வரு­டங்­க­ளாக பிரச்­சி­னை­களை இழுத்­த­டித்து காலம் கடத்­து­கின்ற ஒரு போக்­கி­லேயே அர­சாங்கம் நகர்ந்து கொண்­டி­ருக்­கின்­றது.

ஐ.நா. மனித உரிமைகள் பேர­வையின் தீர்­மா­னத்தை முழு­மை­யாக நிறை­வேற்­றுவோம் என்று உறு­தி­ய­ளித்த அரசு, சர்­வ­தே­சத்­திற்கு அளித்த வாக்­கு­று­திக்கு அமை­வாக காரி­யங்­களை முன்­னெ­டுக்­க­வில்லை. மாறாக, அந்த நிபந்­த­னையில் கூறப்­பட்­ட­வாறு நீதி விசா­ர­ணைக்­கான பொறி­மு­றையில் சர்­வ­தேச நீதி­ப­தி­க­ளையோ வழக்குத் தொடு­நர்­க­ளையோ, விசா­ர­ணை­யா­ளர்­க­ளையோ உள்­வாங்கப் போவ­தில்லை என்று அடித்துக் கூறி­விட்­டது. உள்­ளக விசா­ர­ணையே நடத்­தப்­படும் என்று அர­சாங்கம் அதி­கா­ர­பூர்­வ­மாக அறி­வித்­துள்­ளது. 

ஐ.நா. மனித உரி­மைகள் பேர­வையில் கடந்த 2015 ஆம் ஆண்டு நிறை­வேற்­றப்­பட்ட தீர்­மானத்தை 2017 ஆம் ஆண்­டிற்குள் நிறை­வேற்ற வேண்டும் என்­பதே அந்தப் பிரே­ர­ணையின் உடன்­பா­டாகும். ஆனால் அந்தப் பிரே­ரணை நிறை­வேற்­றப்­பட்டு, ஒன்­றரை வரு­டங்­க­ளுக்கு மேலா­கி­விட்ட போதிலும், அதனை நடை­மு­றைப்­ப­டுத்­து­வ­தற்­கான நட­வ­டிக்­கை­களை அர­சாங்கம் இத­ய­சுத்­தி­யுடன் முன்­னெ­டுக்­க­வில்லை. காலத்தைப் போக்­கு­வ­தி­லேயே கவனம் செலுத்­தி­யி­ருந்­தது என்றே கூற வேண்டும். 

பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­க­ளுக்கு நீதி வழங்­கப்­பட வேண்­டு­மானால், அதற்­கான பொறி­மு­றைகள் காலக்­கி­ர­மத்தில் உரு­வாக்­கப்­பட்டு, அதற்­கு­ரிய நட­வ­டிக்­கைகள் எடுக்­கப்­பட வேண்டும். அவ்­வாறு செய்­யாமல், காலத்தை கடத்­து­வது என்­பது நீதி வழங்­காமல் மறுப்­ப­தற்கு ஒப்­பா­ன­தாகும். அந்த வகை­யி­லேயே அர­சாங்கம் செயற்­பட்டுக் கொண்­டி­ருக்­கின்­றது.

கால அவ­காசம் வழங்­கு­வது........

ஐ.நா. மனித உரி­மைகள் பேர­வையில் கொண்டு வரப்­பட்ட தீர்­மா­னத்தை நிறை­வேற்­று­வ­தற்கு, முன்­னேற்­ற­க­ர­மான நட­வ­டிக்­கைகள் எடுக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கின்­றன என்று திருப்­தி­யோடு கூறத்­தக்க நட­வ­டிக்­கைகள் எடுக்­கப்­ப­ட­வில்லை. இந்த நிலையில் மேலும் இரண்டு வருடம் கால அவ­காசம் வழங்­கப்­பட வேண்டும் என்று அர­சாங்கம் கோரி­யி­ருந்­தது. 

அர­சாங்கம் கோரு­கின்ற கால நீடிப்பை வழங்க வேண்டும் என்று ஒரு தரப்பும் கால அவ­காசம் வழங்­கப்­ப­டாமல் அடுத்­தகட்ட நட­வ­டிக்­கையில் ஐ.நா. இறங்க வேண்டும் என்று மற்­று­மொரு தரப்பும் கருத்­துக்­களை வெளி­யிட்­டுள்­ளன. சர்­வ­தேச அள­வி­லான இந்த முரண்­பட்ட நிலைப்­பாடு உள்­நாட்­டிலும் காணப்­ப­டு­கின்­றது. குறிப்­பாக யுத்­தத்தால் பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களை அர­சியல் தளத்தில் பிர­தி­நி­தித்­து­வப்­ப­டுத்­து­கின்ற தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்­புக்­குள்­ளேயும் காணப்­ப­டு­கின்­றது. 

அர­சாங்கம் கோரு­கின்ற கால அவ­கா­சத்தை வழங்­கலாம் என்று கூட்­ட­மைப்பின் தலைவர், இந்த வருடம் இலங்கை தொடர்­பாக மற்­று­மொரு பிரே­ர­ணையைக் கொண்டு வரு­வ­தற்­கான முயற்­சி­களில் ஈடு­பட்­டி­ருந்த வேளை அமெ­ரிக்­கா­வுக்கு வழங்­கி­யி­ருந்தார் என்று அமெ­ரிக்கத் தரப்பில் இருந்து தகவல் வெளி­யி­டப்­பட்­டி­ருந்­தது. அதே­நேரம் கூட்­ட­மைப்பைச் சேர்ந்த 9 பாராளு­மன்ற உறுப்­பி­னர்கள் கால அவ­காசம் வழங்கக் கூடாது எனக்­கோரி, ஐ.நா. மனித உரி­மைகள் ஆணையா­ய­ள­ருக்குக் கடிதம் எழு­தி­யி­ருந்­தனர். கூட்­ட­மைப்பின் தலைவர் கால அவ­காசம் வழங்­கு­வதற்கு இணக்கம் தெரி­வித்­தி­ருக்க மறு­பக்­கத்தில் எண்­ணிக்­கையில் பெரும்­பான்­மை­யான பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­னர்கள் கால அவ­காசம் வழங்கக் கூடாது என்று மனித உரி­மைகள் ஆணை­யா­ள­ரிடம் கேட்­டி­ருந்­தார்கள். 

இந்த விடயம் கூட்­ட­மைப்பின் பாரா­ளு­மன்ற குழுக்கூட்­டத்தில் கார­சா­ர­மான விவா­தத்தை ஏற்­ப­டுத்­தி­யி­ருந்­தது. தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் சார்பில் அமெ­ரிக்கா போன்­ற­தொரு நாட்­டுக்கு இலங்கை அர­சாங்­கத்தின் பொறுப்பு கூறு­கின்ற விட­யத்தில் (பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­க­ளு­டைய பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காணும் விட­யத்தில்) இணக்கம் தெரி­விக்­கும்­போது அது தொடர்பில் கூட்­ட­மைப்­புக்குள் கூடி விவா­தித்­தி­ருக்க வேண்டும். கலந்­து­ரை­யாடி முடி­வெ­டுத்­தி­ருக்க வேண்டும் என்­பது அந்த விவா­தத்தின் போது சுட்­டிக்­காட்­டப்­பட்­டது, 

கூட்­ட­மைப்பின் பாராளு­மன்ற உறுப்­பி­னர்­க­ளாக இருந்து கொண்டு, தலை­மையைக் கேட்­காமல் கால அவ­காசம் வழங்கக் கூடாது என்று எப்­படி கடிதம் அனுப்ப முடியும் என்றும், கூட்­ட­மைப்பின் தலைவர் யாரைக் கேட்டு, அமெ­ரிக்­கா­விடம் இணக்கம் தெரி­வித்தார் என்று இந்த விவா­தத்­தின்­போது, பரஸ்­பரம் கேள்வி எழுப்­பப்­பட்­டி­ருந்­தது. கூட்­ட­மைப்­புக்­குள்­ளேயே வாதப்பிர­தி­வா­தங்­களை ஏற்­ப­டுத்­தி­யி­ருந்த இந்தக் கூட்­டத்­திற்குப் பின்பே, தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் மக்­களால் தெரிவு செய்­யப்­பட்ட பிர­தி­நி­தி­க­ளா­கிய பாராளு­மன்ற உறுப்­பி­னர்கள், மாகாண சபை உறுப்­பி­னர்கள் பங்­கு­பற்­றிய கூட்­ட­மைப்பின் அவ­சர­மான உயர் மட்டக் கூட்டம் வவு­னி­யாவில் நடை­பெற்­றது. 

அந்தக் கூட்­டத்தில் இலங்கை அர­சாங்­கத்­திற்குக் கால அவ­காசம் வழங்­கு­வது தொடர்பில் விரி­வாகக் கலந்­து­ரை­யா­டப்­பட்­டது. அந்தக் கலந்­து­ரை­யா­ட­லின்­போதும் கார­சாரமான கருத்­துக்கள் முன்­வைக்­கப்­பட்­டன. கூட்­டத்தின் முடிவில் ஒரு தீர்­மானம் எடுக்­கப்­பட்­ட­தாக ஊட­கங்­க­ளுக்கு அறி­விக்­கப்­பட்­டது. 

அந்தத் தீர்­மா­னத்தில் இலங்கை அர­சாங்­கத்­திற்குக் கால அவ­காசம் கொடுக்­க­லாமா இல்­லையா என்­பது பற்­றிய வாச­கங்கள் உள்­ள­டக்­கப்­ப­ட­வில்லை. 

மாறாக, 1) ஐ.நா. மனித உரிமைகள் பேர­வையால் 2015 ஆம் ஆண்டு இலங்கை அர­சாங்­கத்தின் அனு­ச­ர­ணை­யுடன் நிறை­வேற்­றப்­பட்ட தீர்­மா­னத்தில் இலங்கை நிறை­வேற்ற வேண்டும் என்று கூறப்­பட்ட அத்­தனை விட­யங்­களும் முழு­மை­யாக நிறை­வேற்­றப்­பட வேண்டும். 

2) இவை கடு­மை­யான நிபந்­த­னை­களின் கீழ் நிறை­வேற்­றப்­ப­டு­வதை, ஐ.நா. மனித உரி­மைகள் உயர் ஸ்தானி­கரின் அலு­வ­லகம் ஒன்று இலங்­கையில் நிறு­வப்­பட்டு, மேற்­பார்வை செய்­யப்­பட வேண்டும். 

3) இலங்கை அர­சாங்கம் மேற்­சொன்ன விட­யங்­களை தகுந்த பொறி­மு­றை­களின் மூலம் நிறை­வேற்றத் தவ­றினால், பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­க­ளுக்கு அந்தத் தீர்­மா­னத்தின் கீழ் கிடைக்க வேண்­டிய அனைத்து பெறு­பே­று­களும் கிடைக்கும் வண்­ண­மாக, சர்­வ­தேச பொறி­மு­றை­களை ஐ.நா. மனித உரிமைகள் பேரவை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்ற மூன்று விட­யங்­களை அந்தத் தீர்­மானம் உள்­ள­டக்­கி­யி­ருந்­த­தாகத் தெரி­விக்­கப்­பட்­டுள்­ளது. 

இந்த மூன்று விட­யங்­க­ளுமே, இலங்கை அர­சாங்கம் ஐ.நா. பிரே­ர­ணையை நிறை­வேற்­ற­ுவ­தற்­கு­ரிய நட­வ­டிக்­கை­களை மேற்­கொள்­ளாமல் காலத்தைக் கடத்தும் நோக்­கத்­துடன் இழுத்­த­டித்துச் செயற்­ப­டு­கின்ற பொறுப்­பற்ற தன்­மை­யுடன் தொடர்­பு­பட்­டி­ருக்­கின்­றன. 

பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­க­ளுக்கு நீதி வழங்கும் வகையில் அவர்­க­ளு­டைய பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காணு­கின்ற முறையில் எடுக்­கப்­ப­டு­கின்ற நட­வ­டிக்­கைகள் என்­பது ஐநாவின் பிரே­ர­ணையை நிறை­வேற்­று­வ­தற்­கு­ரிய நட­வ­டிக்­கை­க­ளாகும். இந்த நட­வ­டிக்­கை­களை உரிய முறையில் எடுக்­காமல் அர­சாங்கம் காலம் கடத்­து­கின்ற கார­ணத்­தி­னா­லேயே, பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் காணி­களைத் திருப்பித் தரு­மாறு கோரியும், வலிந்து காணாமல் ஆக்­கப்­பட்­ட­வர்­க­ளுக்குப் பொறுப்பு கூறு­மாறு கோரியும், தமிழ் அர­சியல் கைதி­களை விடு­தலை செய்ய வேண்டும் எனக் கோரியும் பல்­வேறு போராட்­டங்­களை நடத்திக் கொண்­டி­ருக்­கின்­றார்கள். போராட்டம் நடத்­து­ப­வர்கள் அர­சாங்­கத்­திற்குக் கால அவ­காசம் கொடுக்க வேண்டாம். வேறு வழி­களில் அர­சாங்­கத்­திற்கு அழுத்­தத்தைக் கொடுத்து அதனை;ச் செயற்­படச் செய்­யுங்கள் என்று கோரு­கின்­றார்கள். 

ஆனால் அவர்­களால் தெரிவு செய்­யப்­பட்ட பிர­தி­நி­தி­க­ளா­கிய தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் பாராளு­மன்ற உறுப்­பி­னர்­களும் மாகாண சபை உறுப்­பி­னர்­களும் இணைந்து ஐ.நா. பிரே­ர­ணையில் கூறப்­பட்­டுள்ள அத்­தனை விட­யங்­க­ளையும் அர­சாங்கம் நிறை­வேற்ற வேண்டும் என்று வலி­யு­றுத்தி தீர்­மானம் மேற்­கொண்­டி­ருக்­கின்­றார்கள். 2015 ஆம் ஆண்டில் ஐ.நா. மனித உரி­மைகள் பேர­வையில் நிறை­வேற்­றப்­பட்ட தீர்­மா­னத்தை நிறை­வேற்ற வேண்டும் என்று 2017 ஆம் ஆண்டு பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­களின் பிர­தி­நி­திகள் கூடி தீர்­மானம் நிறை­வேற்­றி­யி­ருக்­கின்­றார்கள். 

இரண்டு வரு­டங்­க­ளுக்கு முன்னர் ஒப்­புக்­கொண்ட விட­யத்தைச் செய்ய வேண்டும் எனக் கூறு­வ­தையும், அதனை நிறை­வேற்­று­கின்ற பொறுப்பை ஐ.நா. ஏற்று நடத்த வேண்டும் இல்­லையேல் ஐ.நா. அதனைப் பொறுப்­பேற்க வேண்டும் என்று நிலை­களில் ஏற்­பட்­டிக்­கின்ற தீவி­ரத்தைப் பார்த்து, சாதா­ர­ண­மாகக் குழந்­தைகள் கூட கூறு­வார்கள். இதற்கு தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் பிர­திநி­திகள் ஒன்று கூடி பல மணித்­தி­யா­லங்கள் விவாதம் நடத்­தி­யி­ருக்க வேண்­டுமா என்ற கேள்வி எழு­கின்­றது. 

தாம­திக்­கப்­ப­டு­கின்ற நீதி மறுக்­கப்­பட்­ட­தற்கு சம­னாகும் என்­பது தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் தலை­வர்­க­ளுக்குத் தெரி­யா­தி­ருக்க முடி­யாது. அதனால், பாதிக்­கப்­பட்ட மக்­க­ளு­டைய பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு காண்­பதில் இனி­மேலும் காலம் தாழ்த்­து­வது என்­பது ஏற்­றுக்­கொள்ளக் கூடிய விட­ய­மல்ல என்­பதை அவர்­க­ளு­டைய உள் மனங்கள் நிச்­ச­ய­மாக இடித்­துக்­ கூறும் என்­பதில் சந்­தே­க­மி­ருக்­காது. 

மொத்­தத்தில் தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்பின் வவு­னியா கூட்­டத்தில் மேற்­கொள்­ளப்­பட்ட தீர்­மானம் என்­பது நிலை­மை­களை சீர்­தூக்கிச் சிந்­திப்­ப­வர்­க­ளுக்கு, உள்­ளொன்றை வைத்துப் புற­மொன்றைக் கூறி­ய­தையே வெளிப்­ப­டுத்­தி­யி­ருக்­கின்­றது என்­பது தெரிய வரும். 

கால அவ­காசம் பற்றி வவு­னியா கூட்­டத்தில் தீர்­மா­னிக்­கப்­ப­ட­வில்லை. கால அவ­காசம் கேட்­பது அர­சாங்­கத்தைப் பொறுத்­தது. அதனை வழங்­கு­வது அமெ­ரிக்கா உள்­ளிட்ட சர்­வ­தேச நாடு­களைப் பொறுத்­தது. எனவே, கால அவ­காசம் என்ற விட­யத்­திற்கும் தமிழ்த்­தே­சிய கூட்­ட­மைப்­புக்கும் சம்­பந்­தமே இல்­லாத விடயம் என்று வவு­னியா கூட்­டத்தின் பின்னர் தலை­வர்கள் முழங்­கு­கின்­றார்கள். அறிக்­கை­களும் வரு­கின்­றன. 

எனவே பாதிக்­கப்­பட்ட மக்கள் தலை­வர்கள் மீது நம்­பிக்கை இழந்து தாங்­க­ளா­கவே போராடிக் கொண்­டி­ருக்­கின்­றார்கள். பிரச்­சி­னை­க­ளுக்குத் தீர்வு கண்டு அமை­தி­யான முறையில் மறு­வாழ்வு வாழ வேண்டும் என்­பதே அவர்­க­ளு­டைய நோக்­கமும் தேவையும் ஆகும்.

இந்த நிலையில் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் ஒரு திசையிலும், அவர்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட அரசியல் தலைவர்கள் வேறு ஒரு திசையிலும் பயணம் செய்யத் தொடங்கியிருப்பதையே இப்போதைய இந்த நிலைமைகள் பிரதிபலிக்கின்றன.  

 

செல்­வ­ரட்னம் சிறி­தரன்

http://content.epaper.virakesari.lk/newspaper/Daily/arasiyal-theepori/2017-03-18#page-1

Categories: merge-rss

வடகொரியா: ஒரு கொலையின் கதை

Thu, 16/03/2017 - 17:52

வடகொரியா: ஒரு கொலையின் கதை
 

article_1489654209-new3.jpg- தெ. ஞாலசீர்த்தி மீநிலங்கோ

கதைகள் பலவிதம். 

சொன்ன கதைகள், சொல்லாத கதைகள், சொல்ல விரும்பாத கதைகள், பழைய கதைகள், புதிய கதைகள், மறைக்கப்பட்ட கதைகள், கட்டுக்கதைகள் எனக் கதைகளின் தன்மை, அதன் விடயம் சார்ந்தும் சொல்லப்படும் அல்லது சொல்லாது மறைக்கப்படும் காரணங்களுக்காக வேறுபடுகிறது.   

சமூகத்தில் கதைகள் ஒரு வலுவான செய்தி காவும் ஊடகமாக நீண்டகாலமாக நிலைத்துள்ளது. குறிப்பாக ஊடகங்கள் பல செய்திகளைக் கதைகளின் வடிவில் தருவதன் ஊடு, அச்செய்தி சார்ந்து ஓர் உணர்வு நிலையை உருவாக்குகின்றன.   

article_1489654294-new2.jpg

அது ஏற்படுத்தும் தாக்கம் பெரியது. இதனால் கதைகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட செய்திகள் மக்களிடையே ஊடுருவுவது அதிகம். இவ்வழியில் குறிப்பாக பொய்ச் செய்திகளைக் கதைகளின் ஊடாகக் கட்டமைப்பதன் மூலம், அவை உண்மை போலச் சொல்லப்படுவதோடு, அக்கதையில் உள்ளார்ந்து இருக்கின்ற உணர்வுநிலையைத் தட்டியெழுப்பும் பண்பு, அக்கதையை உண்மையென இலகுவில் பொதுப்புத்தி மனநிலையில் விதைக்கிறது.   

சிலவாரங்களுக்கு முன், வடகொரிய ஜனாதிபதி கிம் ஜொங் உன்னின் சகோதரர் கிம் ஜொங் நம், வடகொரிய உளவாளிகளால் மலேசியாவில் கொலைசெய்யப்பட்டார் என்ற கதை மேற்கத்தைய ஊடகங்களால் எமக்குச் சொல்லப்பட்டது.   

அக்கதை இன்றுவரை உண்மையென நம்பப்படுவதோடு, வடகொரியா பற்றிக் கட்டியெழுப்பப்பட்டுள்ள பிம்பம், அக்கதை உண்மையாகத்தான் இருக்கும் என்ற பொதுப்புத்தி மனநிலையை உருவாக்குவதன் ஊடு, அச்செய்தியை மெய்யாக்கியது.   

இந்நிலையில், இரண்டு கதைகள் தொடர்பில் சில தகவல்களைச் சொல்வது தகும். முதலாவது வடகொரியா பற்றிக் கட்டியெழுப்பப்பட்டுள்ள கதைகள்; அது பற்றி ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ள பிம்பம் பற்றிய ஒரு மீள்பார்வை.  

 இரண்டாவது, கடந்த சில வாரங்களாக கிம் ஜொங் நம்மின் மரணம் தொடர்பில் சொல்லப்படுகின்ற கதையின் தகவல்களைச் சரிபார்க்கும் சில வினாக்கள்.   

1965 ஆம் ஆண்டு வடகொரியாவுக்கு விஜயம் செய்த சேகுவேரா, “புரட்சிகர கியூபா, முன்னுதாரணமாகக் கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு நாடாகும்;அதோேபால், மக்கள் மையப்படுத்தப்பட்ட கொள்கைகளின் வழி, மக்கள் நல அரசாக வடகொரியா திகழ்கிறது” எனத் தனது அனுபங்கள் குறித்து ஊடகங்களுக்குத் தெரிவித்தார்.   

இன்று வடகொரியா பற்றி எழுப்பப்பட்டுள்ள பிம்பம் என்ன? உலகின் மிகவும் மோசமான சர்வாதிகார நாடு; மக்கள் பசியாலும் பட்டினியாலும் வாடுகிறார்கள்; அணுஆயுதம் மூலம் உலக அமைதிக்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கிறது. இவை காலம்காலமாய் விதைத்து அறுவடை செய்யப்பட்ட கதைகளாகும்.   

இப்பின்னணியில் வடகொரியாவை மீண்டும் உலகின் கவனம் பெறவைத்த, அண்மையில் நடந்த கொலையின் கதையை நோக்குதல் வேண்டும்.

வடகொரிய உளவாளிகளால் தடைசெய்யப்பட்ட ‘VX’ எனப்படும் இரசாயன ஆயுதத்தினால் கிம் ஜொங் நம் கொல்லப்பட்டதாகச் சொல்கிற மேற்குலக ஊடகங்கள், 1993 ஆம் ஆண்டு நடைமுறைக்கு வந்த இரசாயன ஆயுதப்பாவனைத் தடுப்பு உடன்படிக்கையில் அமெரிக்கா கைச்சாத்திடவில்லை என்பதைச் சொல்லவில்லை.  

இக்கொலையை விசாரணை செய்யும் மலேசியப் பொலிஸார், இக்கொலையில் வடகொரியா தொடர்புபட்டுள்ளது என்று இன்றுவரை சொல்லவில்லை.

வடகொரியா, கிம் ஜொங் நம் மாரடைப்பால் இறந்ததாகவும் அவர் நீண்டகாலமான இதயப்பிரச்சினைகளைக் கொண்டிருந்ததாகவும் சொல்லியது. அவரது உடல் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட உடற்கூற்றியல் பரிசோதனையின் முடிவில், மலேசிய அதிகாரிகள் அவர் மாரடைப்பால் இறந்தார் என அறிவித்தனர்.

பின்னர் முதலாவது உடற்கூற்றியல் பரிசோதனை சரியாக மேற்கொள்ளப்படவில்லை எனச் சொல்லி, இரண்டாவது முறை பரிசோதனை மேற்கொண்டு, மரணத்தில் ‘VX’ தொடர்புபட்டிருப்பதாக அறிவித்தனர்.   

கிம் ஜொங் நம், மரணமடைந்த மறுநாள், தென்கொரிய அரசுதான் முதன் முதலில், இது வடகொரியாவினால் திட்டமிடப்பட்ட சதி என்றும் இதில் ‘VX’ என்கிற இரசாயனப் பொருள் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதாகத் தெரிவித்தது.  

 மலேசிய அதிகாரிகள் உடற்கூற்றியல் பரிசோதனைகளின் விளைவாக ‘VX’ யின் பயன்பாட்டை அறிவிப்பதற்கு 10 நாட்களுக்கு முன், தென்கொரியாவுக்கு இது தெரிந்தது எவ்வாறு? இதனுடன் தொடர்புடைய இரண்டு பெண்களும் இச்சம்பவம் நிகழ்வதற்கு முன்னான குறித்த காலப்பகுதியில் பலதடவைகள் தென்கொரியாவுக்கு பயணம் செய்தது எதற்காக?

இக்கொலையுடன் தொடர்புபட்டவர் எனச் சந்தேகத்தின் பெயரில் மலேசியப் பொலிஸாரால் கைது செய்யப்பட்ட வடகொரியர் நிரபராதி என விடுவிக்கப்பட்டது எதைக் குறிக்கிறது.  

மலேசிய விமான நிலையத்தில் கிம் ஜொங் நம் மீது ‘VX’ இரசாயனப் பதார்த்தத்தை இரண்டு பெண்கள் தடவி, கிம் ஜொங் நம்மைக் கொலை செய்தார்கள் என்பதே இப்போது சொல்லப்படும் கதை.   

அதைத் தடவிய பெண்கள் கையில் கையுறை அணிந்திருக்கவில்லை. சொல்லப்படும் கதையின் படி, அவர்கள் ‘VX’ யைத் தங்கள் கைகளில் தடவிய பின்னர், கிம் ஜொங் நம்மின் மீது தடவிய பின்னர், தங்கள் கைகளைக் கழுவியுள்ளார்கள் என்றவாறு உள்ளது.  

 அவ்வாறெல்லால் இவ்வளவு வலுவுள்ள ஓர் இரசாயனத்தைப் பயன்படுத்தியவர்கள் நிச்சயம் சுகவீனமுற்றிருக்க வேண்டும். ஆனால், அவ்வாறு ஏதும் நிகழவில்லை. மாறாக இவ் இராசயனப் பொருள் சூழலில் உள்ள ஏனையோரையும் நிச்சயம் பாதிக்க வல்லது.   



இது விமான நிலையத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்குமாயின் நிச்சயம் சனநெரிசல் மிக்க விமான நிலையத்தில் ஏனையோரும் பாதிக்கப்பட்டிருப்பர். ஆனால், அவ்வாறெதுவும் நிகழவில்லை. சொல்லப்படுகின்ற கதையின் பின்னணியில் யார் இருக்கிறார்கள் என்பது கொஞ்சம் தெளிவாகியுள்ளது.  

article_1489654372-new4.jpg

வடகொரியா மீதான மேற்குலக விசமத்தனத்தை புரிந்து கொள்ள வரலாறு உதவும். கொரியாவின் வரலாறு கொரியக் குடாநாட்டின் கட்டுப்பாட்டுக்கான கேந்திர முக்கியத்துவத்துடனும் பசுபிக் பிராந்தியத்தின் மீதான ஆதிக்கத்துக்கான போட்டியுடனும் பின்ணிப் பிணைந்துள்ளது.  

வடமேற்கே சீனாவையும் வடகிழக்கே ரஷ்யாவையும் எல்லைகளாகக் கொண்ட கொரியாவின் கிழக்குப் பகுதி, ஜப்பானிடமிருந்து கொரிய ஜலசந்தியால் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இரண்டாம் உலகப் போர் முடிவடையும் வரை கொரியாவாகவிருந்த நாடு, பின்னர் வடக்குத் தெற்கு என இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது.   

1910 ஆம் ஆண்டு ஜப்பான், கொரியா மீது படையெடுத்து, ஜப்பானின் கொலனியாகக் கொரியாவை வைத்திருந்தது. 35 ஆண்டுகளுக்கு ஜப்பான் முதலாளிகளுக்கு மிகுந்த இலாபம் தரும் ஒரு கொலனியாக, கொரியா விளங்கியது.   

கொரிய ஆண்கள் அடிமைகளாகவும் பெண்கள் பாலியல் அடிமைகளாகவும் ஜப்பானுக்குக் கப்பலில் கொண்டு செல்லப்பட்டார்கள். ஜப்பானால் தனியாகக் கொரியாவைச் சூறையாடவியலாது.

எனவே, ஜப்பான் கொரியாவின் சொத்துடைய நிலவுடைமையாளர்கள், தொழிற்சாலை முதலாளிகளைத் துணைக்கழைத்துக் கொண்டது.   

இவர்கள்தான், பின்னர் தங்கள் ஆதரவை ஜப்பானுக்கு மறுத்து, அமெரிக்கா ஆக்கிரமிப்புக்கு வாய்ப்பாக்கி, பின்னர் உருவான தென்கொரிய அரசின் ஆட்சியதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினார்கள்.   

இரண்டாம் உலகப்போரில் அமெரிக்க, ஜப்பான் நேரடிப் போருக்கான உடனடிக் காரணியாக அமெரிக்காவின் பேர்ள் துறைமுகத்தின் மீதான ஜப்பானின் தாக்குதல் இருந்தபோதும், இவ்விரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான போர் தவிர்க்கவியலாதது என்ற நிலையை பசுபிக் பிராந்தியத்தின் பொருளாதாரக் கட்டுப்பாட்டுக்கான போட்டி ஏற்கெனவே உருவாக்கியிருந்தது.  

 பிலிப்பைன்ஸ், குவாம், ஹவாய், சமோவா ஆகிய நாடுகளில் முழுமையான கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டிருந்த அமெரிக்கா, தனது பொருட்களை எதுவித கட்டுப்பாடின்றி சீனாவுக்கு ஏற்றுமதி செய்வதற்கான திறந்த பாதையொன்றை வேண்டி நின்றது.   
அதற்கு வாய்ப்பான நாடாக கொரிய இருந்த, அதேவேளை வினைதிறன் மிக்க கடினமான வேலையாற்றும் மக்களாகிய கொரியர்களை பயனுள்ள மனிதவலுவாக அமெரிக்க அடையாளம் கண்டிருந்தது.   

இரண்டாம் உலகப்போர் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தபோது, ஜப்பானின் வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து அதன் கொலனிகளில் தங்களது ஆதிக்கத்தை நிறுவுவதற்கான ஏற்பாடுகளை அமெரிக்கா மேற்கொள்ளத் தொடங்கியது. 

 1943 இல் அமெரிக்கா தனது பக்கத்தில் போரிட்ட நேசநாடுகளின் கூட்டணியில் உள்ள பிரித்தானியா மற்றும் பிரான்ஸ் ஆகியவற்றிடம் கூட்டாகக் கொரியாவை கட்டுப்படுத்துவதற்கான வரைபொன்றை சமர்ப்பித்தது. ஆனால், பிரித்தானியாவும் பிரான்ஸும் இதை விரும்பவில்லை.   

அதேவேளை, ஜப்பானைத் தோற்கடிப்பது இலகுவானதல்ல என அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். பிராந்திய ஆதிக்கத்துக்காகவும் பரிசோதனைக்காகவும் அமெரிக்கா, ஜப்பான் மீது அணுகுண்டை ஏவும் என யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை.   

ஜப்பானுக்கு எதிரான யுத்தத்தில் பங்கெடுத்த சோவியத் படைகள் கொரியாவிலிருந்து, ஜப்பானியப் படைகளை வெளியேற்றத் தொடங்கியபோது, அச்சமடைந்த அமெரிக்க, தனது படைகளை கொரியாவில் இறக்கி, 38 ஆவது அட்சரக் கோட்டால் கொரிய இரண்டாகப் பிரிவுண்டது.   

இது கொரிய மக்களின் விருப்புடன் செய்யப்பட்டதல்ல; மாறாக கொரியாவின் மீதான அமெரிக்காவின் ஆவல் இதைச் சாத்தியமாக்கியது. வடக்கு கொரியா, சோவியத் யூனியனின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியாகவும் தெற்குக் கொரியா, அமெரிக்காவின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியுமானது.   

இரண்டாம் உலகப் போரைத் தொடர்ந்து, 1950 இல் தொடங்கி 1953 வரை நீடித்த கொரிய யுத்தம், இரண்டரை மில்லியன் கொரியர்களைக் காவுகொண்டது.

கொரிய யுத்தத்தின் பின்னரான பத்து ஆண்டுகளில் வடகொரியப் பொருளாதாரம் ஆண்டொன்றுக்கு 25 சதவீதம் என்றளவில் வளர்ந்தது. 1965 முதல் 1978 வரையான காலப்பகுதியில் வளர்ச்சி வீதம் ஆண்டொன்றுக்கு 14 சதவீதமாகவிருந்தது.   

இதே காலப்பகுதியில், அமெரிக்காவால் வழிநடத்தப்பட்ட தென்கொரியாவின் பொருளாதாரம் அதளபாதாளத்தில் இருந்தது. 1980 ஆம் ஆண்டளவில் வடகொரியாவின் தலைநகரான ‘பியென்யாங்’ ஆசியாவின் மிகவும் சிறந்த வினைத்திறனுள்ள நகராக அறியப்பட்டது.   

1960 களில் சோவியத் யூனியன், சீனா முகாம்களுக்கிடையிலான தத்துவார்த்த முரண்பாடு சோசலிச சித்தாந்தத்தைப் பின்பற்றும் நாடுகள் இவ்விரண்டில் ஏதாவதொரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளியது.  

சோவியத் முகாமின் தத்துவார்த்த முரண்களை இனங்கண்ட வடகொரியா, இம்முரண்பாட்டில் தன்னைச் சீனாவின் பக்கம் நிறுத்திக் கொண்டது.   

இதனால் கோபமடைந்த சோவியத் யூனியன், வடகொரியாவுடனான வர்த்தக உறவுகளைக் குறைத்துக் கொள்ளத் தொடங்கியது. இருந்தபோதும், தென்கொரியாவுடன் ஒப்பிடும் போது, ஒரு சமூகநல அரசாக வடகொரியா தனது மக்களுக்கான அடிப்படைத் தேவைகளை நிறைவுசெய்வதில் முன்னின்றது.   

1989 இல் சோவியத் யூனியனின் முடிவு, அமெரிக்கா மைய ஒரு மைய உலகின் தோற்றம் என்பன வடகொரியாவுக்கு வாய்ப்பாக அமையவில்லை. தனது வலுத் தேவைகளுக்கான அணுமின் உலைகளை நிறுவ முயன்ற வடகொரியா, தண்டிக்கப்பட்டது.   

இதைத் தொடர்ந்து வடகொரியாவைத் தாக்கியழிக்கப்போவதாகத் தொடர்ச்சியாக அமெரிக்கா மிரட்டியது. இதற்குப் பதிலடியாக வடகொரிய அணுஆயுதப் பரிசோதனையொன்றைச் செய்தது.   

அமெரிக்க மிரட்டலை அலட்சியப்படுத்தி, வடகொரியா மேற்கொண்ட அணு ஆயுதப் பரிசோதனையை ஐ.நா பாதுகாப்புச் சபை கண்டித்தும் வட கொரியா மீது பல்வேறு பொருளாதாரத் தடைகளை விதித்தும் தீர்மானம் நிறைவேற்றியுள்ளது.   

வடகொரியா அசைந்து கொடுக்கவில்லை. இன்னொரு பரிசோதனையை நடத்துகிற நோக்கம் இல்லை எனவும் அமெரிக்காவின் ஆயுத மிரட்டல் வலுப்படும் பட்சத்தில், பரிசோதனைகளைத் தொடருகின்ற உரிமையையும் வலியுறுத்தியது. பொருளாதாரத் தடைகள் வடகொரியாவை மோசமாகப் பாதித்துள்ளன. இவ்விடத்தில் சில விடயங்களை நினைவுறுத்தல் தகும்.   

உலகின் முதலாவது அணு ஆயுத வல்லரசு அமெரிக்கா. மக்களைக் கொன்றொழிப்பதற்காக அணு ஆயுதங்களை இதுவரை பயன்படுத்தியுள்ள ஒரே நாடும் அமெரிக்கா தான்.

அது மட்டுமன்றி, அணு உலைகளிலிருந்து பெறப்பட்ட கதிரியக்கம் கொண்ட உலோகங்கள் கொண்ட ஏவுகணைகளை ஈராக்கில் பயன்படுத்தியதும் அமெரிக்கா தான். 

 அதன் விளைவாகப் பத்தாயிரக் கணக்கானோர் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டனர். ஆயிரக் கணக்கான குழந்தைகள் புற்றுநோய் உட்படக் கடும் உபாதைக்குட்பட்டுள்ளார்கள்.   

கெடுபிடிக் காலத்தில் அணு ஆயுதக் குறைப்புப் பற்றிய உடன்படிக்கைகள் ஏற்பட்ட போதும், பழைய ஆயுதங்களின் இடத்தில் புதிய, பாரிய ஆயுதங்கள் வந்தனவே ஒழிய, அணு ஆயுத வலிமை குறைக்கப்படவில்லை.   

சோவியத் யூனியன் உடைந்த பின்பும் அமெரிக்கா தனது அணு ஆயுத வல்லமையை மேலும் அதிகப்படுத்தி வந்துள்ளது ஏன்? அது அமெரிக்காவின் பாதுகாப்புக்காகவா? 

நிச்சயமாக இல்லை. உலக நாடுகள் மீது போர் மிரட்டல் தொடுத்து, தான் எண்ணியதைச் சாதிக்கிற போக்கைக் கொண்ட அமெரிக்கா, பெரும் தொகையான ஆயுதங்களை வைத்திருப்பது பிற நாடுகளை மிரட்ட மட்டுமே. அமெரிக்காவின் ஆக்கிரமிப்புக் கரமான இஸ் ரேலிடம் அணு ஆயுதங்கள் நிறைய இருப்பதும் அதற்காகவே.   

தனக்கு உவப்பில்லாத ஆட்சிகளை அமெரிக்கா தொடர்ந்து கவிழ்த்து வந்துள்ளது. அது இராணுவச்சதி, கொலை, நாடுகடத்தல், இராணுவத் தலையீடு, மனிதாபிமானத் தலையீடு, பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான நடவடிக்கை எனப் பல்வேறு வடிவங்களை எடுத்துள்ளது.  

ஆனால், இன்றுவரை வடகொரியாவின் மீது ஒரு போரைத் தொடுப்பதற்கான துணிவு அமெரிக்காவுக்கு இல்லை. அதன் அர்த்தம் அமெரிக்காவின் விருப்பில்லை என்பதல்ல; வடகொரியாவிடம் உள்ள அணுஆயுதங்கள் இன்றுவரை அமெரிக்காவின் நேரடியான தலையீட்டிலிருந்து கொரியாவை தற்காத்து வந்துள்ளன. 

வடகொரிய ஜனாதிபதி கிம் ஜொங் உன்னின், சகோதரர் கிம் ஜொங் நம்மின் மரணம் அரசியல் நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என கொரியாவை நீண்டகாலமாக அவதானிக்கும் ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்.   

அமெரிக்காவின் புதிய ஜனாதிபதி ட்ரம்பின் நிர்வாகத்துக்கும் வடகொரிய அதிகாரிகளுக்கும் இடையிலான சந்திப்பொன்று வொஷிங்டனில் ஏற்பாடாகியிருந்த நிலையில், இச்சந்திப்பு நீண்டகாலமாகத் தொடரும் அமெரிக்க, வடகொரிய முரண்பாட்டைத் தணிக்கும் ஒன்றாகவிருக்கும் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது.   

இந்நிலையில் இம்மரணத்துக்கான பழியை வடகொரியாவின் மீது போடுவதன் மூலம் இச்சந்திப்பைத் தடுக்கும் முயற்சியாக இதை ஒரு சாரார் நோக்குகிறார்கள். இதற்காகத்தான், கிம் ஜொங் நம் வடகொரிய ஜனாதிபதி கிம் ஜொங் உன்னின் மீது கடுமையான விமர்சனங்களை வெளிப்படையாக முன்வைப்பவர் என்ற பிம்பம் கட்டியெழுப்பப்படுகிறது.   

அமெரிக்காவின் புதிய நிர்வாகத்துடனான சந்திப்புக்கான வாய்ப்புகள் உள்ள காலப்பகுதியில் இவ்வாறான கொலை, சந்திப்பை இயலாததாக்கும் என நன்கறிந்த வடகொரியா இவ்வாறானதொரு கொலையைச் செய்யுமா?  

அவ்வாறு கொலை செய்ய முடிவு செய்தாலும், அரசியலிருந்து ஒதுங்கியுள்ள சகோதரரை தடைசெய்யப்பட்ட இரசாயனப் பொருளைப் பயன்படுத்தி கண்காணிப்புக் கமெராக்கள் பொருத்தப்பட்டு கண்காணிப்புக்குள்ளாகும் ஓர் இடத்தில் அதுவும், வடகொரியாவுக்கு மிகவும் நட்பான நாடொன்றில் இக்கொலையை அரங்கேற்றியிருக்குமா?  

அவ்வாறு கொலை செய்ய வேண்டுமாயின் கிம் ஜொங் நம் அடிக்கடி தங்குகிற மலேசியத் தலைநகர் கோலாலம்பூரில் உள்ள வடகொரியத் தூதரக விடுதியில் அதை இலகுவில் செய்திருக்க முடியும்.   

வடகொரிய ஜனாதிபதி கிம் ஜொங் உன், தர்க்க ரீதியாகச் சிந்திக்கத் தெரியாத, அறிவற்ற பைத்தியக்காரன் என்ற பிம்பம் உருவாக்கப்பட்ட பின்னணியில், வடகொரியா பற்றிய இவ்வாறான பொய்யான கதைகள் கட்டமைக்கப்பட்டு உலாவருகின்றன.   

அதை நாமும் நம்புகிறோம் அல்லது நம்ப வைக்கப்படுகிறோம். இது கொலையின் கதையா அல்லது கதையின் கொலையா என்பதைக் காலம் தீர்மானிக்கும்.

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/193289/வடக-ர-ய-ஒர-க-ல-ய-ன-கத-#sthash.xs0Y97Qp.dpuf

 

Categories: merge-rss

ரத்தன தேரரும் பொலிஸ் அதிகாரங்களும்

Thu, 16/03/2017 - 05:42

ரத்தன தேரரும் பொலிஸ் அதிகாரங்களும்
 

article_1489562799-article_1479829797-auமாகாண சபைகளுக்கு பொலிஸ் மற்றும் காணி அதிகாரங்களை வழங்குவது தொடர்பாக மீண்டும் சிலர் கருத்துத் தெரிவிக்க ஆரம்பித்துள்ளனர்.   

ஜாதிக ஹெல உருமய கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் அத்துரெலியே ரத்தன தேரர் வெளியிட்ட ஒரு கருத்தை அடுத்தே இந்தக் கலந்துரையாடல் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது. 

“நான் எதிர்காலத்தில், எனது கட்சியான ஹெல உருமயவிலிருந்தும் நான் நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரிவு செய்யப்பட்ட கட்சியான, ஐக்கிய தேசியக் கட்சியிலிருந்தும் விலகி, நாடாளுமன்றத்தில் சுயாதீனமான உறுப்பினராகக் கடமையாற்றப் போகிறேன்” என்று அண்மையில் சில இடங்களில் கருத்து வெளியிட்டதனால் ரத்தன தேரர், சில வாரங்களாகச் சர்ச்சையில் சிக்கியிருக்கிறார்.  

அந்த நிலையிலேயே அவர் மாகாண சபைகளுக்குப் பொலிஸ் மற்றும் காணி அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட வேண்டும் எனக் கூறி, சிங்கள மக்கள் மத்தியில் மற்றொரு சர்ச்சையைக் கிளப்பியிருக்கிறார். 

ரத்தன தேரர், ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவினதும் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவினதும் நல்லாட்சி அரசாங்கத்தைப் பதவிக்குக் கொண்டு வர பெருமளவில் செயற்பட்டவர்.   

அதேவேளை, சில காலமாகத் தமிழ் மக்கள் விடயத்தில் பரிந்து பேசி வருகின்றார். ஹெல உருமயக் கட்சியின் உறுப்பினனாக இருந்தும், அரசாங்கம் நல்லிணக்கத்துக்காக மேற்கொண்ட எந்தவொரு நடவடிக்கையையும் அவர் விமர்சிக்கவில்லை.   

அந்த நிலையில், வட மாகாணத்துக்கு பொலிஸ் மற்றும் காணி அதிகாரங்களை வழங்க வேண்டும் எனக் கூறினாலும், அதற்குப் பின்னர், அவர் ஆட்கடத்தல் போன்ற சில குற்றச் செயல்களுக்காகப் பாதுகாப்புப் படை உறுப்பினர்கள் கைது செய்யப்படுவதை எதிர்த்துப் பேசி, தற்போதைய அரசாங்கத்தைப் பதவிக்கு கொண்டு வரப் பாடுபட்டவர்கள் மத்தியில் மற்றுமொரு சர்ச்சையிலும் சிக்கியிருக்கிறார்.  

இந்த நிலையில், கடந்த வார இறுதியில், அவர் மற்றொரு முக்கியமான கருத்தை வெளியிட்டு இருக்கிறார். யுத்த காலப் போர்க் குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்காமையினாலேயே அரசாங்கத்தின் மீது, சர்வதேச அழுத்தம் அதிகரித்துள்ளது என அவர் கூறியிருக்கிறார்.   

இதுவும் நிச்சயமாகச் சிங்கள மக்கள் மத்தியில் மற்றொரு பரபரப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.  

கடந்த மாதம் 24 ஆம் திகதி, கொழும்பில் நடைபெற்ற தமது தலைமையிலான ஸ்ரீ லங்கா தேசிய சபையின் முதலாவது மாநாட்டின் போதே, ரத்தன தேரர் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களுக்குப் பொலிஸ் மற்றும் காணி அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட வேண்டும் எனக் கூறியிருந்தார்.   

அவர் இந்தக் கருத்தை அங்கு வெளியிடும் போது, ஜனாதிபதி மைத்திரிபாலவும் அக்கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.  

இப்போது போர் முடிவடைந்துள்ளது. எனவே, இப்போது தமிழ் மக்களுக்குச் சிவில் நிர்வாக அதிகாரங்களுடன் பொலிஸ் படையொன்றை வழங்க முடியும். சிறு குற்றங்கள் மற்றும் திருட்டுச் சம்பவங்களைத் தடுப்பதற்காகவே அந்தப் பொலிஸார் அவசியப்படுவதனால், அவர்கள் ஆயுதம் தரித்து நிற்க வேண்டியதில்லை எனவும் அவர் கூறியிருக்கிறார்.

  உயர் பாதுகாப்பு வலயங்களில் காக்கிச் சீருடை அணிந்து, கடமையாற்றும் மத்திய அரசாங்கத்தின் பொலிஸாருக்குப் பதிலாக, ஆயுதங்கள் இல்லாமல் வெள்ளைச் சீருடை அணிந்த பொலிஸாரை நாம் கடமையில் ஈடுபடுத்த முடியும் எனவும் தேரர் கூறியிருக்கிறார்.  

உண்மையிலேயே மாகாண சபைகளுக்குப் பொலிஸ் மற்றும் காணி அதிகாரங்களைப் புதிதாக வழங்கத் தேவையில்லை. 1987 ஆம் ஆண்டு இலங்கை ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜயவர்தனவுக்கும் இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்திக்கும் இடையே கைச்சாத்திடப்பட்ட இலங்கை, இந்திய ஒப்பந்தத்தின் மூலம் அவை வழங்கப்பட்டுள்ளன.

ஒப்பந்தத்தை அடுத்து நிறைவேற்றப்பட்ட 13 ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தம் மூலமாகவும் மாகாண சபைச் சட்டத்தின் மூலமாகவுமே மாகாண சபைகளுக்கு அந்த அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன.   

ஆனால், அந்த அதிகாரங்கள் முறைப்படி ஜனாதிபதியினால் மாகாண சபைகளுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும். சட்டத்தில் உள்ள அந்த அதிகாரங்களை மாகாண சபைகள் அடைவதாக இருந்தால், அச்சட்டத்தின் நடைமுறைகளை விவரித்து, ஜனாதிபதி வர்த்தமானி அறிவித்தல் ஒன்றை வெளியிடவும் வேண்டும்.   

அதாவது, சட்டத்தினால் வழங்கப்பட்ட அதிகாரங்களை நடைமுறைப் படுத்துவதற்காக மாகாணப் பொலிஸ் பிரிவொன்றையும் காணி ஆணைக்குழுவொன்றையும் உருவாக்குவதற்கான வர்த்தமானியை ஜனாதிபதி வெளியிட வேண்டும். அந்த விவரங்கள் இல்லாமல் வழங்கப்பட்ட அதிகாரங்களை நடைமுறைப்படுத்த முடியாது.   

மாகாண சபைகள் உருவாக்கப்பட்டதன் பின்னர், பதவியில் இருந்த எந்தவொரு ஜனாதிபதியும் இந்த வர்த்தமானியை வெளியிட முன்வரவில்லை. அதுவே, தற்போதுள்ள ஒரே தடையாக இருக்கிறது. எனவே, ரத்தன தேரர் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவை, இந்த வர்த்தமானியை வெளியிடுமாறு தூண்ட முடியுமானால் பிரச்சினை அத்தோடு முடிவடைகிறது.  

இந்த வர்த்தமானியை வெளியிட முன்வராத ஜனாதிபதிகளில் இருவரைப் பற்றி முக்கியமாக குறிப்பிட வேண்டும். ஒருவர் ஜே.ஆர்.ஜயவர்தன; மற்றவர் சந்திரிகா குமாரதுங்க.   

இலங்கை, இந்திய ஒப்பந்தத்தைக் கைச்சாத்திட்டு 13 ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தையும் மாகாண சபைகள் சட்டத்தையும் நிறைவேற்றியவர் தான் ஜே.ஆர்.   

ஆனால், அவர் அச்சட்டங்களின்படி மாகாண சபைகளுக்குப் பொலிஸ் மற்றும் காணி அதிகாரங்களைப் பிரயோகிக்கக் கூடிய வகையில் இந்த வர்த்தமானியை வெளியிடவில்லை.  

இந்த வர்த்தமானியை வெளியிடாததற்குத் தமக்கு முன் பதவியில் இருந்த ஜனாதிபதிகளை திட்டித் தீர்த்தவர்தான் சந்திரிகா குமாரதுங்க. 1994 ஆம் ஆண்டு அவர் மேல் மாகாண சபையின் முதலமைச்சராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார். அப்போது, அவர் இந்த அதிகாரங்களைக் கேட்டு, அவற்றை அதுவரை முறையாக வழங்காதிருந்த ஜே.ஆர்.ஜயவர்தன, ரணசிங்க பிரேமதாச, டி.பி.விஜேதுங்க ஆகிய ஜனாதிபதிகளைக் குறை கூறினார்.   

பின்னர் அவரும் அதே வருடம், நவம்பர் மாதம் ஜனாதிபதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார். அதனை அடுத்து அவர் 11 வருடங்கள் ஜனாதிபதி பதவியை வகித்தாலும் இந்த வர்த்தமானியை வெளியிடவில்லை.  

மாகாண சபைகளுக்கான அதிகாரங்கள் விடயத்தில் சந்திரிகா, தமக்கு முன் இருந்த ஜனாதிபதிகளைக் குறை கூறியது மட்டுமல்லாது, இலங்கை, இந்திய ஒப்பந்தத்தையும் 13 ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தையும் ஆதரித்து உயிராபத்தையும் எதிர்நோக்கியவர்.   

அவரது கணவர் நடிகர் விஜய குமாரதுங்க, துப்பாக்கிச் சுட்டுக்கு இலக்காவதற்கு அவர்கள் மாகாண சபைகளுக்கு ஆதரவாகச் செயற்பட்டமையும் ஒரு காரணமாகும். ஆனால், அவரும் பதவிக்கு வந்ததன் பின்னர் மாறிவிட்டார்.  

தாம் நாடாளுமன்றத்தில் சுயாதீனமாகச் செயற்படப் போவதாக ரத்தன தேரர் கருத்து வெளியிட்டதனால் ஜாதிக்க ஹெல உருமய, ஏற்கெனவே அவருடன் முரண்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது.   

இக்கருத்து, வெளியிடப்பட்டமையை அடுத்து, அவர் அவ்வாறு சுயாதீனமாகச் செயற்பட முடியாது என்றும் அவ்வாறு சுயாதீனமாகச் செயற்படுவதாக இருந்தால் அவர் நாடாளுமன்றத்தில் இருந்து இராஜினாமாச் செய்ய வேண்டும் என்றும் அக்கட்சியின் தவிசாளர் ஓமல்பே சோபித்த தேரர் கூறியிருந்தார்.   

ரத்தன தேர் அதனை மறுத்து வருகிறார். இந்த நிலையில்தான், ரத்தன தேரர் ஹெல உருமயக் கட்சியை மேலும் சீண்டும் வகையில், மாகாண சபைகளுக்கு பொலிஸ் மற்றும் காணி அதிகாரங்களை வழங்க வேண்டும் என்கிறார். இது இந்த முறுகல் நிலையை மேலும் வளர்த்துவிடும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.  

ரத்தன தேரரின் தலைமையிலான ஸ்ரீ லங்கா தேசிய சபையானது கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலின் போது களமிறங்கிய ஓர் அமைப்பாகும்.

அக்காலத்திலும் அவ்வமைப்பு ஹெல உருமயவின் சில கருத்துகளுக்கு மாறான கருத்துகளை வெளியிட்டு வந்தது. அக்காலத்தில் ஹெல உருமய நிறைவேற்று ஜனாதிபதியின் அதிகாரங்களைக் குறைக்க வேண்டும் எனக் கூறியபோது, தேசிய சபை நிறைவேற்று ஜனாதிபதி முறையை ஒழிக்க வேண்டும் எனக் கூறியது.   

ஆயினும், அதனால் இரு சாராருக்கும் இடையே மோதல் நிலை உருவாகவில்லை. தற்போது மாகாணங்களுக்கு பொலிஸ் அதிகாரங்களை வழங்க வேண்டும் என்பதைப் போன்ற, ஹெல உருமய விரும்பாத கருத்துகளை முன்வைத்தவாறு ஸ்ரீ லங்கா தேசிய சபை மீண்டும் தலைதூக்குவதானது இரு சாராருக்கும் இடையே உறவு நிலையை மேலும் மோசமாக்கும்.  

எவ்வாறாயினும் ரத்தன தேர் கூறுவதைப் போல, மாகாண சபைகளுக்குப் பொலிஸ் அதிகாரங்களை வழங்குவது நடைமுறைச் சாத்தியமானது அல்ல; சிறு குற்றங்கள் மற்றும் திருட்டுப் போன்ற சம்பவங்களை அடக்க ஆயுதம் தேவையில்லை என அவர் கூறுகிறார்.  

ஆனால், தற்போது சிறு குற்றங்களுக்கும் பயங்கர ஆயுதங்கள் உபயோகிக்கப்படும் நிலையில் ஆயுதம் இல்லாத பொலிஸ் படை என்பது நடைமுறைச் சாத்தியமானதல்ல.

பொலிஸ் மற்றும் காணி அதிகாரங்களை வழங்கும்போது, தேசியப் பாதுகாப்பு மற்றும் ஒருமைப்பாடு பாதிக்காத வகையில் பல பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் போடப்பட்டு இருந்தாலும், தெற்கே சிங்கள மக்களில் பெரும்பாலானவர்கள் பொலிஸ் மற்றும் காணி அதிகாரங்களை வழங்குவதனால் தேசியப் பாதுகாப்பு மற்றும் ஒருமைப்பாடு பாதிக்கப்படும் என வாதிடுகிறார்கள்.   

ஆனால், விருப்பமின்றி இந்திய நெருக்குதலின் காரணமாகவே, அதிகாரங்களைப் பரவலாக்கிய ஜனாதிபதி ஜே.ஆர் கூடிய வரை மத்திய அரசாங்கத்துக்குச் சாதகமாகவே அதிகாரப் பரவலாக்கலை மேற்கொண்டார். 

உதாரணமாக, 2013 ஆம் ஆண்டு, உயர் நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பொன்றில் காணி அதிகாரங்கள் பரவலாக்கப்பட்ட போதிலும், காணிகளின் உரிமை மத்திய அரசாங்கத்திடமே இருக்கிறது எனக் கூறப்பட்டது.

முன்னாள் உயர் நீதிமன்ற நீதியரசர் சி.வி.விக்னேஸ்வரன் தலைமையில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு வட மாகாண சபையின் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய ஐந்து நாட்களிலேயே இந்தத் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.  

13 ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின் மூலம் மாகாண சபைகளுக்கு பொலிஸ் அதிகாரங்கள் பரவலாக்கப்பட்ட போதிலும், மூக்கணாங் கயிற்றை மத்திய அரசாங்கத்திடம் கொடுத்து விட்டே ஜே. ஆர் அதிகாரப் பரவலாக்கலை மேற்கொண்டிருக்கிறார்.   

பதின்மூன்றாவது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின்படி, பொலிஸ் மா அதிபரே பொலிஸூக்குப் பொறுப்பாக இருக்கிறார். பொலிஸ் என்றால் மாகாணப் பொலிஸ் பிரிவையும் உள்ளடக்கியதாகும் என அரசியலமைப்புக் கூறுகிறது.  

மாகாணப் பொலிஸ் பிரிவின் தலைவராக பிரதிப் பொலிஸ் மா அதிபர் ஒருவரே இருப்பார். தீர்மானங்களை எடுக்கும் அதிகாரமுள்ள பிரதிப் பொலிஸ் மா அதிபர் நிலையிலிருந்து உதவிப் பொலிஸ் அத்தியட்சகர் வரையிலான பதவிகளை வகிக்கும் அதிகாரிகள் மத்திய பொலிஸ் பிரிவிலிருந்தே நியமிக்கப்படுவர்.   

மாகாண பொலிஸ் பிரிவுக்குப் பொறுப்பான பிரதிப் பொலிஸ் மா அதிபரை நியமிக்கும்போது, சம்பந்தப்பட்ட மாகாண முதலமைச்சருடன் கலந்தாலோசித்தே பொலிஸ் மா அதிபர் அந்த நியமனத்தை வழங்க வேண்டும்.

  ஆனால், ஒரு மாகாணத்தில் அரசியல் நெருக்கடி நிலை உருவாகியிருப்பதாக ஜனாதிபதி கருதினால் அவர் அந்த மாகாணத்தில் அவசரகாலச் சட்டத்தைப் பிரகடனப்படுத்த முடியும்.   

அத்தோடு, சட்டம் ஒழுங்கு விடயத்தில் முதலமைச்சருக்குரிய அதிகாரங்களை ஜனாதிபதி கையகப்படுத்திக் கொள்ளவும் முடியும். எனவே, மாகாண முதலமைச்சரின் விருப்பப்படியே மாகாண பொலிஸ் பிரிவின் தலைவரை நியமிக்க வேண்டும் என்பதில் அர்த்தம் இல்லை.  

அதேவேளை, அவசரகாலச் சட்டம் பிறப்பிக்கப்பட்ட ஒரு மாகாணத்துக்குள் மத்திய அரசாங்கத்தின் பொலிஸ் பிரிவை அனுப்ப பொலிஸ் மா அதிபருக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது. அந்த வகையிலும் மாகாணப் பொலிஸூக்கு நெருக்கடி நிலைமையின் கீழ் எதனையும் செய்ய முடியாது. இவ்வாறுதான் பொலிஸ் அதிகாரங்கள் பரவலாக்கப்பட்டுள்ளது.   

அவ்வாறிருந்தும் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களுக்குப் பொலிஸ் அதிகாரங்களை வழங்குவதற்கு சிங்களத் தலைவர்களும் சிங்கள மக்களும் அஞ்சுகிறார்கள். சாதாரணமாக இருந்த அந்த அச்சத்தை வளர்த்த பெருமை சில தமிழ்த் தலைவர்களையே சாரும்.

உதாரணமாக, இணைந்த வடக்கு, கிழக்கு மாகாண சபைக்குப் பொலிஸ் படை வீரர்களைச் சேர்த்துக் கொள்வதற்காக 1990 ஆம் ஆண்டளவில் சிவில் தொண்டர் படை என்ற பெயரில் ஒரு படை உருவாக்கப்பட்டது.  அரசாங்கத்தின் வர்த்தமானி அறிவித்தல் ஒன்றின் கீழ் அந்தப் படை ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது, ஜனாதிபதி பிரேமதாச, இந்தியப் படை இலங்கையிலிருந்து வெளியேற வேண்டும் என உத்தரவிட்டார்.  

இந்தியப் படை வெளியேறும்போது, வடக்கு, கிழக்கு மாகாண சபையின் தலைவர்கள் குழப்பமடைந்து தாமும் இந்தியாவுக்குச் செல்ல நினைத்து, சிவில் தொண்டர் படையை கலைத்துவிட்டனர். அதற்கிடையே அப்படையில் இருந்த 41 முஸ்லிம் வீரர்களைச் சுட்டுக் கொன்றனர். இது போன்ற சம்பவங்கள் தெற்கே மக்களிடையே அச்சத்தை அதிகரித்திருக்கும்.

 இவ்வாறான சம்பவங்கள் இல்லாவிட்டாலும், சந்திரிகா வழங்காத பொலிஸ் அதிகாரங்களை மைத்திரிபாலவிடம் எதிர்ப்பார்க்க முடியாது.

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/193247/ரத-தன-த-ரர-ம-ப-ல-ஸ-அத-க-ரங-கள-ம-#sthash.4YeJn5LB.dpuf
Categories: merge-rss

2009 மேக்குப் பின்னரான அறவழிப் போராட்டங்கள் -  நிலாந்தன்

Wed, 15/03/2017 - 22:03

2009 மேக்குப் பின்னரான அறவழிப் போராட்டங்கள் -  நிலாந்தன்

Barack Obama

 

கடந்த மாதம் 19ஆம் திகதி. ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை யாழ்ப்பாணத்தில் வசிக்கும் ஒரு கலைச்செயற்பாட்டாளர் என்னைக் கைபேசியில் அழைத்தார். ‘இன்று நாங்கள் 23 பேர் கேப்பாபிலவிற்காக உண்ணாவிரதம் இருக்கப் போகின்றோம் என்று கூறினார். நாங்கள் பிலக்குடியிருப்புக்குப் போகவில்லை. ஒவ்வொருவரும் அவரவருடைய வசிப்பிடத்திலிருந்தபடியே இன்றைய உணவைத் தவிர்த்து பிலக்குடியிருப்பு மக்களுக்கு எங்களுடைய பங்களிப்பைச் செய்யப் போகின்றோம்’ என்று. அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் அல்லது படித்துப்பட்டம் பெற்று வெளியேறியவர்கள். அவர்களுக்குள் ஓர் ஆவிக்குரிய சபை பாஸ்ரரும், ஒரு முஸ்லிம் மாணவரும் அடங்குவர். அவர்கள் கேப்பாபிலவுக்குப் போகவில்லை தாங்கள் உண்ணாநோன்பிருப்பதை பிலக்குடியிருப்பு மக்களுக்குத் தெரியப்படுத்தவுமில்லை. தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்பதை மற்றவர்களுக்குத் தெரியப்படுத்தவுமில்லை. இன்றைக்கிந்த செல்ஃபி யுகத்தில் தங்களைப் பகிரங்கப்படுத்தாது அந்த 23 பேரும் பகல் முழுவதும் உண்ணாமலிருந்திருக்கிறார்கள்.

இதுவும் ஓர் அறப்போராட்ட வடிவம்தான். உணவை ஒறுப்பது மட்டுமல்ல விளம்பரத்தை ஒறுப்பதும் இதிலிருக்கிறது. இது ஓர் ஆத்மார்த்தமான பங்களிப்பு. இப்படிப்பட்ட பங்களிப்புக்கள் ஈழத்தமிழர்களுக்கும் புதியவை அல்ல. ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு முன்பிருந்தே அதைக் காண முடியும். குறிப்பாக ‘சிங்களம் மட்டும்’ சட்டத்தை ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்து ஒரு தொகுதி அரச ஊழியர்கள் தமது பதவி உயர்வுகளை ஓறுத்தார்கள். அரச ஊழியம் எனப்படுவதை ஒரு பெரிய பாக்கியமாகக் கருதிய ஒரு படித்த நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அவர்கள். ஆனால் சிங்களச் சோதினை எடுக்க மறுத்து அதனாலேயே பதவி உயர்வுகளையுமிழந்தார்கள். அது அந்நாட்களில் ஒரு பெரிய தியாகம். அதுவும் ஓர் அறப்போர் வடிவம்தான். மானசீகமான அறப்போர் அது. காலி முகத்திடலிலும் கச்சேரி வாசலிலும் சத்தியாக்கிரகிகள் செய்த அறப்போராட்டத்திற்கு அது எந்த விதத்திலும் குறைவானதல்ல.

இவ்வாறான தனித்தனியான மானசீகமான தியாகங்களின் உச்சமான திரட்சியை ஆயுதப் போராட்டத்தில் காண முடிந்தது. உணவைத் துறப்பது, பதவி உயர்வுகளைத் துறப்பது, சலுகைகளைத் துறப்பது என்று தொடங்கிய ஓர் அரசியலானது ஆயுதப் போராட்டத்தோடு சொத்துக்களைத் துறப்பது, படிப்பைத் துறப்பது, உறுப்புக்களைத் துறப்பது, பிள்ளைகளைத் துறப்பது, இளமைச் சுகத்தைத் துறப்பது முடிவில் உயிரைத் துறப்பது என்ற ஓருச்ச வடிவத்தைப் பெற்றது. அக்காலகட்டத்தில் போருக்குப் போன தங்களுடைய பிள்ளைகளுக்கு நீண்ட ஆயுளை வேண்டி தத்தமது வீடுகளில் ஒரு வேளை உணவை அல்லது இரு வேளை உணவை அல்லது முற்றிலுமாக சோற்றை ஒறுத்து விரதமிருந்த அன்னையரும் ஒரு விதத்தில் அறப்போராட்டத்தைச் செய்தவர்கள் தான். இப்பொழுதும் காணாமல் ஆக்கப்பட்ட தமது பிள்ளைகள் திரும்பி வருவார்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு உணவை ஒறுத்து உபவாசமிருக்கும் எல்லாத் தாய்மாரும் அறப்போராட்டத்தைச் செய்பவர்கள் தான்.

இப்பொழுது அந்த ஆயுதப் போராட்டத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னரான எட்டாண்டுகால அனுபவத்தின் பின்னணியில் மறுபடியும் ஓறுத்தல் பற்றியும், அர்ப்பணிப்புக்கள் பற்றியும் தியாகங்களைப் பற்றியும் உரையாட வேண்டிய ஓரிடத்துக்கு தமிழ் அரசியல் வந்து நிற்கிறது.

வவுனியாவில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கான போராட்டத்தின் முக்கியத்துவம் அது சாகும் வரை என்ற இலக்கை வைத்துத் தொடங்கப்பட்டது தான். அதனால்தான் அந்தப் போராட்டம் உடனடியாக ஊடகக் கவனிப்பைப் பெற்றது. வேக வேகமாக தன்னைச் சுற்றி ஒரு கொந்தளிப்பையும் உருவாக்கியது. அது உயிரைத்துறக்கத் தயாராகவிருந்த ஒரு போராட்டம் என்பதே அதற்குக் கிடைத்த உடனடிக்கவனிப்புக்குக் காரணம்.

வவுனியாப் போராட்டத்தால் அருட்டப்பட்டதே பிலக்குடியிருப்புப் போராட்டம். இது சாகும் வரையிலுமானது அல்ல. ஆனால் இங்கேயும் ஒறுத்தல் உண்டு. வீதியோரப் பள்ளத்தில் இரண்டு படை முகாம்களுக்கு இடையில் தற்காலக் கொட்டில்களில் அந்த மக்கள் தங்கியிருந்தார்கள். பனி, மழை, வெயில் மற்றும் இரவில் ஏற்படக் கூடிய அச்சுறுத்தல்கள் போன்றவற்றை எதிர்கொள்ள அவர்கள் தயாராக் காணப்பட்டார்கள். அகதிகளைப் போல தற்காலிகக் கொட்டில்களில் தங்குவதால் வரக்கூடிய எல்லா இடர்களையும் அவர்கள் எதிர் கொண்டார்கள். தமது பிள்ளைகளின் கல்வியும் அவர்கள் ஒறுக்கத் தயாராக இருந்த விடயங்களில் ஒன்றாகும். இப்படியாகத் தமது கோரிக்கைகளை வென்றெடுப்பதற்காக பிலக்குடியிருப்பு மக்கள் தமது அன்றாடச் சீவியத்தின் சுகங்களை ஒறுத்தார்கள்.

பிலக்குடியிருப்பில் கிடைத்த வெற்றிக்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. முதலாவது அந்த மக்கள் இழப்பதற்குத் தயாராகக் காணப்பட்டமை. விட்டுக்கொடுப்பின்றிக் காணப்பட்டமை. இரண்டாவது இது ஜெனீவாக் கூட்டத்தொடர் காலம் என்பதால் அரசாங்கம் தனது ஜனநாயகத்தின் விரிவை நிரூபிக்க வேண்டியிருந்தது. மூன்றாவது பிலக்குடியிருப்புக் காணிகளில் பெரும்பாலானவை வான் படையினரின் அத்தியாவசியப் பாவனைக்குள்ளிருக்கவில்லை என்பதை அங்கு முன்பு அனுமதிக்கப்பட்ட மக்கள் பிரதிநிதிகளும் அரச அலுவலர்களும் அவதானித்திருக்கிறார்கள். நாலாவது அங்கு காணிகள் விடுவிக்கப்பட்டாலும் அந்த மக்கள் வான் படைத்தளத்துக்கும், தரைப்படைத்தளத்துக்கும் இடையே சான்ற்விச்சாகத்தான் சீவிக்க வேண்டியிருக்கும். ஐந்தாவது போராடிய மக்களிடம் தமது காணிகளுக்குரிய உத்தியோகபூர்வ ஆவணங்கள் இருந்தன.

பரவிப்பாஞ்சானிலும் புதுக்குடியிருப்பிலும் தமது அத்தியாவசிய பாவனையில் இல்லாத நிலப்பரப்பை படைத்தரப்பு விட்டும் கொடுத்திருக்கிறது. அதோடு அங்கு விடுவிக்கப்பட்ட காணிகள் யாவும் தனியாருக்குச் சொந்தமானவை.

இவ்வாறு பிலக்குடியிருப்புக்கும் பரவிப்பாஞ்சானுக்கும் புதுக்குடியிருப்பிற்கும் பொருந்தி வரும் களயதார்த்தம் ஏனைய போராட்டங்களுக்கும் பொருந்தும் என்பதல்ல. உதாரணமாக வவுனியா போராட்டத்தின் முதற்கட்டத்தை அரசாங்கம் நுட்பமாகக் கையாண்டு முடித்து வைத்தது. தவிர ஏற்கனவே தமது உறவுகளைத் தொலைத்த முதிய உறவினர்கள் உண்ணாமலிருந்து உயிர் துறப்பதையோ அல்லது உண்ணாவிரதம் நீடிப்பதால் அவர்களுடைய உள்ளுறுப்புக்கள் நிரந்தரமாகப் பாதிக்கப்படுவதையோ அந்தப் போராட்டத்தோடு சம்பந்தப்பட்டவர்களும் அதற்கு ஆதரவானவர்களும் விரும்பவில்லை. ஆனால் இப்பொழுது இரண்டாவது கட்டமாக அப்போராட்டம் வேறு விதமாக முன்னெடுக்கப்படுகிறது. அதன் முதலாவது கட்டத்துக்குக் கிடைத்த அதேயளவு ஊடகக் கவனக்குவிப்பும் இப்பொழுது கிடைப்பதில்லை என்று ஓர் ஏற்பாட்டாளர் குறைபட்டுக் கொண்டார்.

காணாமலாக்கப்பட்டவர்களுக்கான நீதியும் காணிவிடுவிப்பும் ஒன்றல்ல. காணி கண் முன்னே கிடக்கிறது. இடையே முள்ளுக்கம்பி வேலி நிற்கிறது. ஆனால் காணாமலாக்கப்பட்டவர்கள் அப்படியல்ல. காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி கொடுப்பதென்றால் அவர்களைக் காணாமல் ஆக்கியவர்களுக்கு தண்டனை கொடுக்க வேண்டும். இது நடக்குமா? அல்லது குறைந்த பட்சம் நிலைமாறு கால நீதிப் பொறிகளுக்கூடாக அவர்களுக்கு இழப்பீடாவது வழங்கப்பட வேண்டும். அரசாங்கத்தின் திறைசேரி அதைத் தாங்குமா?

எனவே காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கான போராட்டத்தை அரசாங்கம் எப்படிக் கவனிக்கப் போகிறது என்பது இங்கு முக்கியமானது. நடந்து கொண்டிருக்கும் போராட்டங்களை அரசாங்கம் ஜெனீவாக் கூட்டத் தொடருக்குப் பின் எப்படிக் கையாளப்; போகிறது என்பதும் இங்கு முக்கியமானது. அதே சமயம் அரசாங்கத்தினதும் உலக சமூகத்தினதும் கவனங்களைத் தம்மை நோக்கி ஈர்க்கும் விதத்தில் தமிழ் மக்கள் எப்படித் தமது போராட்டத்தை புத்தாக்கம் செய்யப் போகிறார்கள் என்பது அதை விட முக்கியமானது.

போராடும் மக்கள் எதை ஒறுத்துப் போராடுகிறார்கள் என்பதை விடவும் எதை எப்படி ஒறுத்தால் அரசாங்கமும் உலக சமூகமும் அவர்களை உற்றுக் கவனிக்கும் என்று சிந்திப்பது இங்கு முக்கியமானது.

இந்த இடத்தில் ஓர் ஆகப்பிந்திய உதாரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டலாம். அண்மையில் தமிழ் நாட்டில் நிகழ்ந்த ஜல்லிக்கட்டு எழுச்சியின் விளைவுகளே அவை. ஜல்லிக்கட்டு மீட்பு என்பது பண்பாட்டுரிமைகளை மீட்பதற்கான ஒரு போராட்டம்தான். பண்பாட்டுரிமைகள் எனப்படுபவை ஒரு மக்கள் கூட்டத்தின் கூட்டுரிமைகள்தான். தமது கூட்டுரிமைகளுக்காக ஒரு மக்கள் கூட்டம் போராடினால் அது தேசியத்தன்மை மிக்கதே. இவ்வாறு தமது தேசிய அடையாளங்களுக்காகப் போராடிய தமிழக மக்கள் அதன் அடுத்த கட்டமாக கலப்புருவாக்க உலகமயமாதலுக்கு எதிராகவும் தமது போராட்டத்தை விஸ்தரித்தார்கள். உலகளாவிய கோப்பரேட் நிறுவனங்களின் தயாரிப்புக்களான குடிபானங்களைத் துறக்கும் ஒரு முடிவு எடுக்கப்பட்டது. தமிழக வணிகர் கழகங்கள் இந்த முடிவை எடுத்தன. இது இப்பொழுது தமிழகத்தைதைத் தாண்டி கேரளா கர்னாடாவுக்கும் பரவத் தொடங்கியிருக்கிறது. இது விடயத்தில் தமிழகம் ஒரு முன்மாதிரியாகவும் நொதியமாகவும் செயற்படுகிறது. இதுவும் ஓர் அறப்போராட்டந்தான்.

ஒரு சமூகம் கோப்பரேற் உற்பத்திகளை ஒறுத்து தனது சுய உற்பத்திகளை விரும்பி நுகர்வது என்பது இப்போதுள்ள உலகமயமாதல் சூழலில் ஓர் அறப்போர் வடிவம்தான். இந்த அறப்போர் எதிர்காலத்தில் எவ்வளவு தூரத்திற்கு நின்று பிடிக்கும் என்ற கேள்விகள் இருக்கலாம். ஆனால் தனது பண்பாட்டுரிமைகளுக்காகப் போராடத் தொடக்கிய தமிழகம் கோப்பரேற் உற்பத்திகளைத் துறக்க முடிவெடுத்ததும் ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்திற்கு எதிராகப் போராடுவதும் மகத்தான முன்மாதிரிகளே.

கடந்த ஆண்டுகளில் ஜெனீவாத் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்படும் காலச் சூழலில் தமிழகம் கொதித்தெழுந்து போராடியிருக்கிறது. இப்போராட்டங்களின் போது கோப்பரேற் உற்பத்திகளை விற்பனை செய்யும் உள்;ர் வணிக நிறுவனங்கள் தாக்கப்பட்டதுண்டு. அவ்வாறான தாக்குதல்கள் யாவும் சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்சிiனாயாகப் பார்க்கப்பட்டன. அவற்றுக்கு எதிராக காவல்துறை நடவடிக்கையும் எடுத்தது. ஆனால் அதே பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் உற்பத்திகளை புறக்கணிப்பது என்ற முடிவு எடுக்கப்பட்ட போது அதைச் சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்சினையாக அணுக முடியவில்லை. மெரினா எழுச்சியின் இறுதிக்கட்டத்தை தமிழக காவல்துறை மூர்க்கமாகக் கையாண்டதற்கு இதுவும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். ஆனாலும் இப்பொழுது தமிழகமும் உட்பட சில தென்னிந்திய மாநிலங்களில் கோபரேற் உற்பத்திகளான குடிபானங்களை புறக்கணிக்கப்படும் போது அதை நேரடியாகச் சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்சினையாக்க கையாள முடியவில்லை. இது தொடர்பில் ஆனந்தவிகடனில் எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு கட்டுரையை இங்கு சுட்டிக் காட்ட வேண்டும். கோப்பரேற் உற்பத்திகளைப் புறக்கணிக்கும் அறப்போர் எனப்படுவது உலகளாவிய அதிகார மூலங்களின் இதயத்தைத் தாக்கக்கூடியது. ஒரு கே.எவ்.சி கடையைத் தாக்குவதை விட இது வலிமையானது. இதுதான் அறப்போராட்டத்தின் சிறப்பும்.

ஈழத்திலும் அண்மைவாரங்களாக இது தான் அரங்கேறி வருகிறது. தமது அன்றாடச் சீவியத்தின் சுகங்களை இழக்கத்தயாரான ஒரு தொகுதி மக்கள் தமது நிலங்களை மீட்டிருக்கிறார்கள். இழப்புகளுக்கு ஏற்கனவே பழக்கப்பட்ட மக்கள் அதனாலேயே இழப்பதற்குத் தயாராக முன்னே வந்து போராடுகிறார்கள். வன்னிப்பெருநிலம் மறுபடியும் ஒரு தடவை சிலிர்த்துக் கொண்டு எழுகிறதா? ஆனால் இழப்பதற்கு நிறைய வைத்துக் கொண்டிருக்கும் மக்கள் பிரதிநிதிகளில் பெரும்பாhலானவர்கள் அந்தப் போராட்டங்களுக்குத் தலைமை தாங்க முடியாதிருக்கிறார்கள். மக்கள் பிரதிநிதிகள் ஓறுத்தலுக்குத் தயாரில்லை என்பதே இங்குள்ள பிரச்சினை. தமது வாகனங்களையும்இ ஆளணிகளையும் பதவிகளையும்இ குறிப்பாக எப்பொழுதும் தம்மை நிழல் போல பின் தொடரும் மெய்க்காவலர்களான காவல்துறையினரையும் இழக்கத்தயாரற்றிருந்த மக்கள் பிரதிநிதிகள் இப்பொழுது உசாரடைந்து விட்டார்கள்.

தமது தலைமைத்துவம் பறிபோகக்கூடும். தமது வாக்கு வங்கி சிறுக்கக் கூடும் என்ற அச்சம் அவர்களைத் தொற்றிக் கொண்டு விட்டது. அதனால் ஒரு பகுதியினர் போராட்டக்களங்களில் தொடர்ச்சியாகப் பிரசன்னமாகிறார்கள். இன்னொரு பகுதியினர் தாமே போராட்டங்களை ஒழுங்குபடுத்துகிறார்கள்.

இப்போராட்டங்கள் தொடர்பில் கூட்டமைப்பினர் நாடாளுமன்றத்தில் ஒரு மாத காலத்துள் இரண்டு ஒத்திவைப்புப் பிரேரணைகளைக் கொண்டு வந்ததிற்கு இதுவே காரணம். அது போலவே ஜெனீவாவில் அரசாங்கத்துக்குக் கால அவகாசம் வழங்கக்கூடாது என்று ஒரு தொகுதி மக்கள் பிரதிநிதிகள் கையெழுத்திட்டதிற்கும் இது ஒரு காரணம். அதுமட்டுமல்ல அக்கையெழுத்துக்கள் தொடர்பாகக் கட்சிக்குள் எழுந்த சர்ச்சைகளில் ஒரு பகுதி மக்கள் பிரதிநிதிகள் உரமாக நின்றதற்கும்இ இது ஒரு காரணம்.

இழப்பதற்குத் தயாரான சாதாரண சனங்கள் பசி, தூக்கம் பாராது பனி,  வெயில், மழை பாராது தமது நிலங்களை மீட்பதற்காகவும், காணாமல் ஆக்கப்பட்ட தமது உறவுகளுக்காகவும் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இழப்பதற்குத் தயாரற்ற மக்கள் பிரதிநிதிகளோ தமது வாக்கு வங்கியைத் தக்க வைப்பதற்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்களா?

http://www.nanilam.com/?p=11731

Categories: merge-rss

‘கால அவகாசம்’ வழங்கிய வவுனியா சந்திப்பு

Wed, 15/03/2017 - 09:02

‘கால அவகாசம்’ வழங்கிய வவுனியா சந்திப்பு
 

article_1489560285-article_1479829865-prதமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் மாகாண சபை உறுப்பினர்களுக்கிடையிலான சந்திப்பொன்று கடந்த சனிக்கிழமை (மார்ச் 11) வவுனியாவில் நடைபெற்றது.   

சுமார் எட்டு மணித்தியாலங்கள் நீண்ட இச்சந்திப்பின் இறுதியில் பொறுப்புக்கூறல், பொறிமுறைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக இலங்கைக்கு இன்னும் இரண்டு வருட ‘கால அவகாசம்’ வழங்குவது தொடர்பில் ஒரு வகையிலான இணக்கம் காணப்பட்டுள்ளது.  

‘காலஅவகாசம்’ வழங்குவது தொடர்பிலான உரையாடல்களில் ஆரம்பம் முதலே ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் தன்னை இணைத்துக் கொண்டிருக்கவில்லை.   

article_1489561988-01-new.jpg

வவுனியாச் சந்திப்பிலும் அந்தக் கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சிவசக்தி ஆனந்தனும் மாகாண சபை உறுப்பினர்களும் அதே நிலைப்பாட்டில் இருந்தனர். சந்திப்பில் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்களில் தங்களுக்கு உடன்பாடில்லை என்கிற விடயத்தை ஊடகக் குறிப்பிலும் இடம்பெறச் செய்திருக்கின்றார்கள்.   

ஆனால், காலஅவகாசம் வழங்குவது தொடர்பிலான உரையாடல்களில் ஆரம்பத்தில் எதிர்வினையாற்றிய பெரும்பாலான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் மாகாண சபை உறுப்பினர்களும் ‘காலஅவகாசம்’ என்கிற பதத்தினை நீக்கிவிட்டு, காலஅவகாசம் வழங்குவதற்கு இணங்கியிருக்கின்றார்கள்.  

வவுனியாச் சந்திப்பு இரண்டு விடயங்களுக்காக முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது. ‘முக்கிய தீர்மானமொன்றைத் தமிழ் மக்களினால் தெரிவு செய்யப்பட்ட பிரதிநிதிகளுக்கு இடையிலான, வாதப்பிரதி வாதங்களின் பின்னர் எடுத்திருக்கின்றோம்’ என்று நிரூபிப்பதற்காகவும் ‘கூட்டமைப்பின் முடிவுகளை எடுக்கின்ற பீடம் எப்போதுமே ஆளுமையோடு இருந்து வருகின்றது’ என்று நிரூபிப்பதற்காகவும் ஆகும்.  

ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையில் இலங்கையின் இணை அனுசரணையோடு 2015ஆம் ஆண்டு செப்டெம்பர் மாதம் நிறைவேற்றப்பட்ட 30/1 தீர்மானம் முழுமையாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்கிற விடயத்தில் தமிழ்த்தேசியப் பரப்புக்குள் எந்தவித முரண்பாடுகளும் இல்லை.

ஆனால், கடந்த 16 மாதங்களில் இலங்கை அதற்காக மேற்கொண்ட முயற்சிகள் தொடர்பில் பெரும் ஏமாற்றமான நிலையே இருக்கின்றது. அப்படியான நிலையில், மீண்டும் இலங்கைக்கு காலஅவகாசம் வழங்குவது தமிழ் மக்களின் நீதிக் கோரிக்கைகளைக் கலைந்து போகச் செய்துவிடும் என்கிற உணர்நிலை இருக்கின்றது. அதனை முழுமையாக நிராகரித்துவிடவும் முடியாது.  

ஆயினும், அரசியல் என்பது சந்தர்ப்பங்களைக் கையாள்வதும், தக்க வைப்பதும் என்கிற ரீதியில் சரியான நேரத்தில் சரியான முடிவுகளை எடுப்பதில்தான் வெற்றி தங்கியிருக்கின்றது.

அதன்போக்கில், இலங்கையைச் சர்வதேச தீர்மானம் ஒன்றினூடாகத் தொடர்ந்தும் பிடித்து வைத்திருப்பதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தாக வேண்டும்.

இலங்கை அரசு திமிறி ஓடினாலும் அது இணங்கிய விடயம் சார்ந்து சர்வதேச சதிராட்டத்துக்குள் சிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியம் மறுதலிக்க முடியாதது. அதன்போக்கிலேயே கூட்டமைப்பின் முடிவுகளை எடுக்கும் பீடத்தினால் ‘கால அவகாசம்’ பற்றிய விடயம் கையாளப்பட்டிருக்கிறது.

article_1489562017-6257-new.jpg 

பொறுப்புக் கூறலுக்காக இலங்கைக்கு கால அவகாசம் வழங்குவது தொடர்பில் பிரித்தானியா தீர்மானமொன்றை கொண்டு வரப்போகின்றது என்கிற விடயம் அறிவிக்கப்பட்டதும், கூட்டமைப்பின் பேச்சாளரும் சர்வதேச விவகாரங்களைக் கையாள்பவருமான எம்.ஏ.சுமந்திரன், அவசர அவசரமாக ஜெனீவா சென்றார்.   

அங்கு, பிரித்தானியத் தீர்மானம் தொடர்பில் அவர், 2015 செப்டெம்பர் நிறைவேற்றப்பட்ட 30/1 தீர்மானத்தின் எந்தச் சரத்தும் மாற்றப்படக் கூடாது என்பதோடு, கால அவகாசத்துக்கான வரையறை மற்றும் அதுசார் ஐக்கிய நாடுகளின் கண்காணிப்பு என்பன அவசியமானது என்றும் வலியுறுத்தினார்.   

எனினும், கூட்டமைப்பின் முடிவுகளை எடுக்கின்ற பீடம், எந்தவித கலந்தாய்வும் இன்றி கால அவகாசம் வழங்குவதற்கு இணங்கிவிட்டது என்கிற விடயம் மேல் மட்டத்துக்கு வந்தது. அதே தருணத்தில், தென்னிலங்கை சில சிவில் அமைப்புகளினாலும் இலங்கையின் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவதற்காக கண்காணிப்புடன் கூடிய கால அவகாசம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்கிற விடயம் சார்ந்து ஐக்கிய நாடுகளுக்கு ஒரு விண்ணப்பம் வைக்கப்பட்டது.   

அந்த விண்ணப்பத்தில் என்ன விடயம் எழுதப்பட்டிருக்கின்றது என்று தெரியாமலேயே பலரும் கையெழுத்திட்டு சிக்கிக் கொண்டு முழித்தார்கள். அந்த விடயம் பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்திய தருணத்திலேயே சுமந்திரன் ஜெனீவாவில் காலஅவகாசத்துக்கு இணக்கம் தெரிவித்துவிட்டு வந்திருந்தார்.  

ஏற்கெனவே, கால அவகாசத்துக்கு ஆதரவு வழங்கியவர்கள் தொடர்பில் பெரும் சர்ச்சையை தோற்றுவித்திருந்த நிலையில், அவசர அவசரமாகத் தம்மைச் சுற்றவாளிகள் என்று நிரூபிக்க வேண்டிய கடப்பாடு கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கும் ஏற்பட்டிருக்கலாம்.  

 அதன் தொடர்ச்சியே, கூட்டமைப்பின் 11 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைக் கால அவகாசத்துக்குத் தம்மால் இணங்க முடியாது என்று தெரிவித்து, ஐக்கிய நாடுகளுக்கும் இராஜதந்திர வட்டாரங்களுக்கும் கடிதம் எழுத வைத்திருக்கலாம். (11 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் என்கிற விடயத்திலேயே குழப்பம் நீடிக்கின்றது. சிலர் தாம் கைச்சாத்திடவில்லை என்றும் வாதிட்டார்கள். இறுதியில் எட்டுப்பேர் என்று சொல்லப்பட்டது.)  

16 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் உள்ள கூட்டமைப்பில் 11 உறுப்பினர்கள் கூட்டமைப்பின் உத்தியோகபூர்வ(!) தீர்மானத்துக்கு எதிராக இருக்கின்றார்கள் என்கிற விடயம், உட்கட்சி ஜனநாயகம் சார்ந்த விடயமாக மாறியது. அதனை, மாற்றுத் தரப்புகள் எடுத்துக் கையாள ஆரம்பித்ததும் சம்பந்தனும் சுமந்திரனும் ஆரம்பத்தில் சற்று அரசியல் யதார்த்தம் பேசிக் கையாள நினைத்தார்கள்.

ஆனால், அது, ஊடகங்களிலும் சிவில் சமூகத் தளத்திலும் கூட்டமைப்பின் முடிவுகளை எடுக்கின்ற பீடத்துக்கு எதிரான முக்கிய துரும்பாகக் கையாளப்பட ஆரம்பித்ததும் தங்களுடைய ஆளுமையை நிரூபிக்க வேண்டி வந்தது. அதன்போக்கிலேயே, வவுனியாச் சந்திப்பு நடத்தப்பட்டது. அதில் அவர்கள் வென்றும் இருக்கின்றார்கள்.  

சுமந்திரன், அடிக்கடி கூறி வருகின்ற விடயம், “லேபிள்கள் முக்கியமல்ல; உள்ளடக்கமே முக்கியம். அரசியல் தீர்வு விடயத்திலும் ‘சமஷ்டி’ என்கிற சொல் முக்கியமல்ல; அதன் உள்ளடக்கம், அதாவது அதிகாரப் பங்கீட்டின் அளவே முக்கியம்” என்று. இப்போதும், அவர் அதனையே செய்திருக்கின்றார். ‘காலஅவகாசம்’ என்கிற பதத்தினை நீக்கிவிட்டு, கால அவகாசத்துக்கு இணங்கச் செய்திருக்கின்றார்.  

ஆனால், வவுனியாச் சந்திப்புச் சார்ந்து இன்னமும் இருக்கின்ற விமர்சனம், கூட்டமைப்பின் முக்கிய தீர்மானமொன்றை எடுக்கின்ற போது, பங்காளிக் கட்சிகளின் அனைத்துத் தலைவர்களும் அழைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பது.

அந்தவகையில், ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப்பின் தலைமையை தவிர்த்திருப்பது ஏற்புடையதல்ல. அதற்காகவே, ஒருங்கிணைப்புக் கூட்டத்தைக் கூட்டாமல், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், மாகாண சபை உறுப்பினர்களுக்கிடையிலான கூட்டமாக அதுநடத்தி முடிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. இது, உண்மையிலேயே சுரேஷ் பிரேமச்சந்திரனை மேலும் மேலும் கோபப்படுத்தி அகற்றுவதற்கான போக்கிலானது.  

இப்போது இருக்கின்ற இன்னொரு கேள்வி, கால அவகாசம் வழங்குவதற்குத் தாம் இணங்கவில்லை என்று ஏற்கெனவே கடிதம் எழுதிய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், மக்களுக்கு என்ன பதில் சொல்லப் போகின்றார்கள் என்பதேயாகும். ஏனெனில், அவர்களின் நிலைப்பாடு இப்போது மாறியிருக்கின்றது. இங்கு நிலைப்பாட்டு மாற்றம் என்பது அவர்களின் ஆளுமை சார் விடயத்திலும் முக்கிய தாக்கம் செலுத்தும்.   

அது, கூட்டமைப்பின் முடிவுகளை எடுக்கின்ற பீடம் என்று தொடர்ச்சியாக சொல்லப்படும் சம்பந்தனுக்கும் சுமந்திரனுக்கும் முன்னால் இவர்களினால் நின்று பிடிக்க முடியவில்லை என்பது சார்ந்தது.

இது, கூட்டமைப்பின் எதிர்காலத்துக்கும் நல்லதல்ல. ஆளுமை சார் அரசியலே தமிழ்த் தேசியப்பரப்பு வேண்டி நிற்பது. அப்படியான நிலையில், பெரும்பாலான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் ஆளுமை தொடர்பில் மக்கள் கேள்வி எழுப்புவார்கள்.  

அரசியல் தலைமைகள் மீது மக்கள் என்றைக்குமே அதீத நம்பிக்கைகளை வெளிப்படுத்தியதில்லை. விமர்சனங்களோடு மட்டுமே அணுகி வந்திருக்கின்றார்கள்.   

அப்படிப்பட்ட நிலையில், மக்களுக்கும் அரசியல் தலைமைகளுக்கும் இடையிலான வெற்றிடத்தை நிரப்புவது தொடர்பிலான விடயமொன்று முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது. அந்த வெற்றிடத்தினை சிவில் சமூக அமைப்புகளினாலும் செயற்பாட்டாளர்களினாலும் நிரப்ப முடியும்.

ஆனால், கடந்த எட்டு ஆண்டுகளில் அந்த இடைவெளி அப்படியேதான் இருக்கின்றது. அண்மைய நாட்களில்தான் மாணவர்களும் ஊடகவியலாளர்களும் அதனை நிரப்ப முயற்சிக்கின்றார்கள்.  

article_1489562069-new.jpg

சிவில் சமூக அமைப்புகளினாலும் செயற்பாட்டாளர்களினாலும் அந்த இடைவெளியை ஏன் நிரப்ப முடிவில்லை என்கிற கேள்வி எழலாம்; பதில் இலகுவானது. இங்கு பெரும்பாலான சிவில் சமூக அமைப்புகளும் செயற்பாட்டாளர்களும் அரசியல்வாதிகள் போலலே செயற்பட எத்தனிக்கின்றார்கள்.

மக்களை அறிவூட்டுதல் என்கிற விடயத்தில் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டியவர்கள் அரசியல் யதார்த்தங்களைப் புறந்தள்ளி, மக்களினால் இலகுவாக எழுப்பக் கூடிய கேள்விகளுக்கே பதில் சொல்ல முடியாமல், அதி சிக்கலான அல்லது விளங்கிக் கொள்ள முடியாத வகையில் விடயங்களைக் கையாள்கின்றார்கள்.   

அத்தோடு, நேருக்கு நேரான மோதல் தன்மையொன்றைஅரசியல்வாதிகளோடு நடத்த எத்தனிக்கின்றார்கள். அப்போது, அவர்களும் அரசியல்வாதிகள் போலவே நடந்து கொள்கின்றார்கள்.

அண்மையில், யாழ். ஊடக அமையத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்த தமிழ் சிவில் சமூக அமையத்தின் பேச்சாளர் குமாரவடிவேல் குருபரனின் ஒரு மணித்தியாலம் நீண்ட பேச்சிலும் அதனையே உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.  

ஜெனீவா அரங்கு மீண்டும் திறந்திருக்கின்ற நிலையில், தமிழ்த் தேசியப் பரப்புக்குள்ளும் அதுசார் அரங்கேற்றங்கள் நிகழ்ந்து முடிந்திருக்கின்றன.

ஆனால், தனிப்பட்ட ரீதியில் சிலரினால் வெற்றிகள் பெற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றன என்ற நிலை தாண்டி, மக்களினை அறிவூட்டி விடயங்களை சாத்தியப்படுத்த முடியவில்லை என்கிற விடயம் தோல்வியின் பக்கத்திலேயே இருக்கின்றது.

அந்தத் தோல்விக்கு அரசியல் தலைமைகள் மாத்திரமல்ல, சிவில் சமூக அமைப்புகளும் செயற்பாட்டாளர்களும் ஊடகங்களும் முக்கிய கர்த்தாக்களாகும்.  

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/193246/-க-ல-அவக-சம-வழங-க-ய-வவ-ன-ய-சந-த-ப-ப-#sthash.eEpqnvN2.dpuf

 

 

Categories: merge-rss

அர்த்தம் பொதிந்ததும் ஆபத்துகள் நிறைந்ததுமான அழைப்பு

Tue, 14/03/2017 - 09:15
அர்த்தம் பொதிந்ததும் ஆபத்துகள் நிறைந்ததுமான அழைப்பு
 
 

article_1489477564-ranil-new.jpg- காரை துர்க்கா

இலங்கைத் தமிழர் 1983 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னர் தங்கள் மண்னை விட்டுப் பிறதேசம் செல்லத் தாமாக விரும்பவில்லை; எத்தனிக்கவில்லை.   

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகவே ஒரு சிலர் மேற்கத்தேய நாடுகளுக்கும் கப்பல்களிலும் அரபு நாடுகளிலும் வேலைவாய்ப்புப் பெற்றுச் சென்றுவந்தனர். அவர்கள் குடும்பத்துடன் அல்லது தமது குலத்துடன் இடம்பெயர்ந்திருக்கவில்லை.  

1983 ஆம் ஆண்டுக் காலப் பகுதியில் கனடாவில் வெறும் 150 இலங்கைத் தமிழர்கள் வாழ்ந்ததாகக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.   
1958, 1977 ஆம் ஆண்டுகளில் இலங்கையில் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராகப் பாரிய இனவன்முறைகள் நன்கு திட்டமிட்டு ஏவிவிடப்பட்டன. இவற்றில் மலையகம் மற்றும் தெற்கில் வாழ்ந்த தமிழ் மக்கள், பெரியளவில் பாதிக்கப்பட்டனர்.  

அவ்வேளையில், அவர்கள் தீவின் வடக்கு, கிழக்கு நோக்கியே படை எடுத்தனர். ஆனால், 1983 ஆம் ஆண்டு இனக்கலவரமும் அதனைத் தொடர்ந்து நீடித்த இனவன்முறைகளும் தாண்டவமாடியதன் காரணத்தால் பல ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் மக்கள், நாட்டை விட்டு, உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் நோக்கத்துடன் ஓட்டம் எடுத்தனர்.  

 அக்காலப் பகுதியில் பல பெற்றோர்கள் தங்கள் இளவயதுப் பிள்ளைகளைப் பாதுகாக்கப் பெரும் பாடுபட்டனர். அப்பாவிகளான தங்கள் பிள்ளைகளைத் தமது நாட்டினுடைய அரசாங்கத்தின் பாதுகாப்பு படைகளின் பிடியிலிருந்து பாதுகாக்கச் சிரமப்பட்டனர்.   

இரவும் பகலும் விழிகள் தூங்க மறுத்து, கண்ணை இமை பாதுகாப்பது போல காவல் காத்தனர். சிலர் வெற்றி அடையப் பலர் தோற்றனர். இவ்வாறு எத்தனை காலம் தான்(?) எனச் சலிப்படைந்தனர். ஆதலால், தங்களது அசையும் அசையாச் சொத்துகளை விற்றுப் பிள்ளைச் செல்வத்தை பாதுகாக்க முடிவு எடுத்தனர்.   

விளைவு கணிசமான தமிழ் இளைஞர்கள் தமது தாய் நாட்டில் வாழ்வது பாதுகாப்பு இல்லை என அந்நிய நாட்டில், தஞ்சம் புகுந்தனர்; அகதி அந்தஸ்து கோரினர். இது கசப்பானதும் மறக்கவும் மறுக்கவும் இயலாத கடந்த கால வரலாறாகும்.   

அந்த வகையில் தற்போது அவுஸ்திரேலியாவில் தஞ்சம் கோரித் தடுப்பு முகாம்களில் தமிழர்கள் பலர் அடைக்கப்பட்டுள்ளர்.    
இவர்களில் ஒரு பகுதியினர் தமது உயிரைப் பாதுகாக்கும் நோக்கத்துடன் தஞ்சம் புகுந்தோராவர். மற்றைய பகுதியினர் பொருளாதார வளம் ஈட்டச் சென்றவர்கள்.   

முதலாவது வகையினர் இந்த நாட்டில் தொடர்ந்தும் தாம் வாழ்ந்தால் தொலைந்தோம் என ஓடியவர்கள். இரண்டாவது பகுதியினர், கொடிய யுத்தத்தால் தமது பொருளாதாரத்தை தொலைத்தவர்கள்.   

ஆகவே, நாட்டை விட்டு வெளியேறிய அனைத்து தமிழருமே பெரும்பான்மையின அரசாங்கங்களின் தொடர்ச்சியான இனஒடுக்கல் நடவடிக்கையினால் வாழ்வை இழந்தவர்கள்.   

இலங்கை இனப்பிணக்குக்கு வயது சராசரியாக 70 ஆகிறது. ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் அரசியல் வாழ்வு சராசரியாக 40 வயதைக் கடந்து விட்டது. ஆகவே, இடம்பெயர்வுகள், புலம்பெயர்வுகள் எல்லாம் அவருக்கு அக்கு வேறு ஆணி வேறாக அறிந்த விடயம்.   

அவருக்கு இவை புதியவை அல்ல. ஆனால்,அவர் செல்லும் வௌிநாடுகளில் எல்லாம் இலங்கைத்தமிழர் இருந்துவிட்டால், இலங்கைக்கு வருமாறு அழைப்பு விடுக்கின்றார்.

இந்த இடத்தில் சில கேள்விகளை அவரிடத்தில் கேட்க வேண்டும். இங்கு எல்லாமே வழமைக்கு திரும்பி விட்டதா? உண்மையான விசுவாசமான நல்ல இணக்கம் இனங்களுக்கிடையில் இருக்கின்றதா?   

தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரை ஆயுத மோதல் வலுக்கட்டாயமாக முடிவுக்குக் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளதே தவிர சமாதானம் நாட்டில் ஏற்படவில்லை.    

சட்ட விரோதமாக இலங்கையை விட்டு வெளியேறி அவுஸ்திரேலியாவில் தடுப்பு முகாம்களில் இருக்கும் இலங்கையர்கள் எந்த விதமான அச்சமும் இன்றி நாட்டுக்கு திரும்ப முடியும். அவர்களை நாங்கள் (அரசாங்கம்) தண்டிக்க மாட்டோம். இவ்வாறு ரணில் விக்கிரமசிங்க கடந்த மாதம்  அவுஸ்திரேலியாவில் வைத்து தெரிவித்திருந்தார்.   

ஆனால், உள்நாட்டில், பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டம் மற்றும் பிற சட்டங்களால் இன்று வரை, சிறையில் உறையும் தமிழர் தொடர்பில் ஆக்க பூர்வமான நடவடிக்கைகளை ஏன் தொடர முடியவில்லை என்பது மன வேதனை அளிக்கும் விடயம் ஆகும்.  
உதாரணத்துக்கு, முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் கொக்கிளாய் என்ற பிரதேசத்திலிருந்து கடல் தொழில் சார் சமூகத்தைச் சேர்ந்த கந்தசாமி என்பவர் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு, வந்து தடுப்பு முகாமில் இருப்பதாக எடுத்துக் கொள்வோம்.   

அவர் தற்போது நாடு திரும்பவதாகக் கருதுவோம். அவ்விதம் நாடு திரும்பும் அவர் ஊரில் என்ன வேலை செய்வது? அவரின் ஜீவனோபாயம் என்ன? என்பது பெரிய பிரச்சினையாகும். 

ஏனெனில் கொக்கிளாய், கொக்குத்தொடுவாய் போன்ற கடல் பகுதிகளில் காலம் காலமாக தமிழ் மீனவர்களே கடல் அன்னை மடியில் வாழ்வு பெற்றவர்கள்.  

1983 ஆம் ஆண்டிலும் அதற்கு முன்னரும் இப்பகுதியில் 30 சிங்கள மீனவருக்கான தொழில் அனுமதி இருந்துள்ளது. ஆனால், தற்போது 300 க்கும் மேற்பட்ட சிங்கள மீனவர்கள் அடாத்தாகத் தொழில் செய்கின்றனர். மிக அண்மையில் கூட 11 வடபகுதி மன்னார் மீனவர்கள் என்ற போர்வையில் புத்தளத்தைச் சேர்ந்த மீனவருக்கு அரசாங்க அனுமதி வழங்கப்பட்டள்ளது.

அத்துடன் இவ்வாறு வருகை தந்தவர்கள் சட்டவிரோத முறையிலும் மீன் பிடிப்பில் ஈடுபட்டுள்ளனர். இவைகள் தொடர்பில் அரச அதிகாரிகளுக்கு முறையிட்ட போதிலும் யாவுமே செவிடன் காதில் ஊதிய சங்காகவே உள்ளது.  

  போர் நடைபெற்ற வேளையோ  இல்லாவிட்டால் போர் ஓய்வுபெற்ற காலமோ எப்பொழுதாயிருந்தால் என்ன இப்பகுதி தமிழ் மீனவர் வாழ்க்கை பெரும் போராட்டமாகவே உள்ளது. 

எங்கோ இருந்து வந்தவர்கள் கடல் செல்வத்தை அள்ளிக்கொண்டு போகும் நிலையில், அக்கடல் மாதா மடியில் பிறந்தவர்கள், வளர்ந்தவர்கள், அந்த அன்னையால் உயர்ந்தவர்கள் பலர் கடற்தொழிலேயே கைவிட்டுவிட்டுப் பிற தொழில்களை நாட வேண்டிய துர்பாக்கிய நிலையில் உள்ளனர். ஆகவே, இந்நிலையில் நாடு திரும்பி மீண்டும் நடுத்தெருவுக்கு வர யார் விரும்புவார்கள்.?   

இது ஒரு விடயம் அல்ல! வடக்கு, கிழக்கில் தமிழ் மக்களுக்கு சொந்தமான பல ஆயிரம் ஏக்கர் காணி நாட்டின் தேசிய பாதுகாப்பு என்ற முத்திரையின் கீழ் இன்னமும் படையினர் வசம் உள்ளது.   

முல்லைத்தீவு, கேப்பாப்புலவில் தமது காணியை விடுவிக்குமாறு கோரி மக்கள் நடத்தும் போராட்டம் ஒரு மாதத்தை எட்டும் நிலையில் உள்ளபோது, காணிகள் விடுவிக்கப்படும் என அரச தரப்பில் கூறப்பட்டுள்ளது.

ஒரு பகுதி விடுவிக்கப்பட்டுள்ளது. அங்கு கூட மக்களது கணிசமான சொத்துக்கள் மிக அண்மையில் அழிக்கப்பட்டதற்கான ஆதாரங்கள் உள்ளதாக மக்கள் ஆதங்கப்படுகின்றனர். கட்டாந்தரையாகவே காணிகள் காணப்படுகின்றன. 

அரசினால் புனர்வாழ்வு (?) அளிக்கப்பட்ட முன்னாள் போராளிகள் மீளவும் புலிகளாக உரு எடுக்கப் போகின்றார்கள் எனத் தெற்கில் மீண்டும் தங்களது அரசியலுக்காக புலி புராணம் பாட தொடங்கி உள்ளார்கள்.   

யுத்த காலங்களில் பலர் காணாமல் ஆக்கப்பட்டார்கள். பல தமிழ் மக்கள் தம் உறவுகளை அரசின் அறிவுறுத்தலுக்கு அமைய தாமாகவே படையினரிடம் விசாரனைக்காக கையளித்தார்கள். இப்போது அவர்களையும் காணவில்லை என கை விரிக்கின்றார்கள்.

இறுதியில் இவ்வாறானவர்களை கண்டுபிடிக்க அமைத்த அலுவலகம் கண்டு பிடிக்க வேண்டிய நிலையிலுள்ளமை பொறுப்பானவர்களின் பொறுப்பற்ற செயலாகத் தொடர்கின்றது சோகக் கதை.   

ஆகவே, இது விடயத்தில் நல்லாட்சி அரசு நீண்ட நாட்களுக்கு மெனள விரதம் அனுட்டிப்பது ஆரோக்கியமாதல்ல. இந்த அரசாங்கம் இவ்வாறான பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வைத் தரும் என தமிழ் மக்கள் நம்பினார்கள்; நம்ப வைக்கப்பட்டார்கள். 

ஆனால் நம்பிக்கைகள் யாவுமே கானல் நீராகும் வாய்ப்புகளே பிரசாசமாகத் தெரிகையில் எப்படி மீள நாட்டுக்குத் திரும்புவது? இனப்பிரச்சினை ஏற்பட ஏதுவான காரணிகள் எவ்வித மாறுதல்களும் இன்றி அப்படியே நீறு பூத்த நெருப்பாக உள்ளன.   

தற்போது எங்கு பார்த்தாலும் காணி விடுவிப்புப் போராட்டம், காணாமல் போனோரை கண்டறியும் போராட்டம்; அதாவது உயிர்களை மீட்டுத்தா எனப் போராட்டம், பட்டதாரிகள் வேலைகோரிப் போராட்டம், மருத்துவ மாணவர்கள் போராட்டம், மீனவர் போராட்டம் என எங்கும் பிரச்சினைகள் ஆட்டம் போடத் தொடங்கி உள்ளது.  

கடந்த காலங்களில் தமிழர் பிரச்சினையைத் தீர்க்கக் கைச்சாத்திடப்பட்ட பல உடன்படிக்கைகள், ஒப்பந்தங்கள் எல்லாமே காற்றில் பறந்ததைப் பார்த்தவர்கள் தமிழர்கள்.   

தமிழ் மக்கள் தாங்கள் கௌரவத்துடனும் மரியாதையுடனும் நிம்மதியாகவும் மற்றவர்கள் தொந்தரவு இன்றி நிரந்தரமாக வாழ்க்கையை வாழக் கூடிய நாடாக இலங்கையை எப்போது கருதுகின்றார்களோ அப்போது அவர்களாகவே வருவர். 

ஏனெனில் அம்மாவின் வீட்டுக்குப் (தாய் நாடு) போகப் பிள்ளைக்கு அழைப்பும் தேவையில்லை; அனுமதியும் தேவையில்லை. வெறும் அன்பு ஒன்றே போதும். ஏனெனில் சொர்க்கமே என்றாலும் அது நம்ம ஊரைப் (நாட்டை) போல வருமா? ஆகவே நாட்டைச் சொர்க்மாக மாற்ற வேண்டிய கடமையும் பொறுப்பும் ஆட்சியில் உள்ளோர்க்கு உண்டு.   

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/193209/அர-த-தம-ப-த-ந-தத-ம-ஆபத-த-கள-ந-ற-ந-தத-ம-ன-அழ-ப-ப-#sthash.nutiV45d.dpuf
Categories: merge-rss

இடைத் தேர்தல் நடக்குமா? இரட்டை இலை தப்புமா?

Mon, 13/03/2017 - 09:46

இடைத் தேர்தல் நடக்குமா? இரட்டை இலை தப்புமா?
 

article_1489388139-article_1480303869-kaமறைந்த முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் ஆர்.கே.நகர் சட்டமன்ற தொகுதிக்கு இடைத் தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. 

ஐந்தாண்டு காலச் சட்டமன்ற ஆயுளுக்குள் மூன்றாவது சட்டமன்ற உறுப்பினரைத் தேர்வு செய்யும் தொகுதியாக இந்தச் சட்டமன்றத் தொகுதி மாறியிருப்பது அரசியல் கட்சிகள் மத்தியில் “Anti- Sentiment” ஆக உருவாகியிருக்கிறது. 

அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்துக்குச் சாதகமான தொகுதி என்றாலும், இப்போது அ.தி.மு.கவுக்குள் உருவாகியுள்ள மூன்று அணிகள் அக்கட்சியை வலுவிழக்கச் செய்யும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. 

இத்தொகுதியில் தி.மு.க நான்கு முறை வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. ஆனால், அ.திமு.க ஆறு முறை வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. அ.தி.மு.க பலவீனப்பட்ட நேரங்களில் எல்லாம் ஆர்.கே.நகர் சட்டமன்றத் தொகுதியில் தி.மு.க வெற்றி பெற்றுள்ளது. 

உதாரணத்துக்கு 1989 அ.தி.மு.க “ஜானகி- ஜெயலலிதா” அணியாகப் பிளவு பட்டபோதும், 1996 இல் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளின் முகட்டில் இருந்ததாலும் அ.தி.மு.கவை இந்த தொகுதியில் தி.மு.க தோற்கடித்துள்ளது.  

அ.தி.மு.கவைப் பொறுத்தமட்டில் பிரபல நடிகர் ஐசரிவேலன் வெற்றி பெற்ற தொகுதி. அதன் பிறகு பெங்களூர் வழக்கில் தண்டனை பெற்ற ஜெயலலிதா பதவி விலகி, மீண்டும் போட்டியிட்ட போது, வெற்றி பெற்ற தொகுதி இந்த ஆர்.கே. நகர் தொகுதி. 

இவரை எதிர்த்து இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வேட்பாளர் சி.மகேந்திரன் போட்டியிட்டு 9,710 வாக்குகளை மட்டுமே பெற முடிந்தது. என்றாலும், “நேர்மையான தேர்தல் முறையைக் கையாண்ட” மகேந்திரனுக்குக் கிடைத்த வாக்குகளே பொற்காசுகள் போல் அப்போது கருதப்பட்டன.

ஆனால், அ.தி.மு.க அமைச்சர்கள் அனைத்து வகை தேர்தல் முறைகேடுகளையும் அதிகாரபலத்துடன் நடத்தி ஓர் இலட்சத்து 50 ஆயிரம் வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் மறைந்த முதல்வர் ஜெயலலிதாவை வெற்றி பெற வைத்தார்கள். இந்தத் தொகுதியில் அ.தி.மு.கவில் மட்டுமல்ல- எந்தக் கட்சி வேட்பாளரும் பெறாத வாக்கு வித்தியாசத்தை ஜெயலலிதா பெற்றார்.  

அப்படிப் பலமிகுந்த ஆர்.கே. நகர் சட்டமன்றத் தொகுதியில் இப்போது “இரட்டை சிலை” சின்னம் யாருக்கும் போகும் என்ற கேள்விக்குறி எழுந்துள்ளது. 

அ.தி.மு.கவில் முன்னாள் முதலமைச்சர் ஓ. பன்னீர்செல்வம் தனி அணியாகச் செயல்படுகிறார். டி.டி.வி.தினகரன் தலைமையிலான அ.தி.மு.க தான் ஒரிஜினல் அ.தி.மு.க என்று அவர்கள் தரப்பில் வாதிடப்படுகிறது. 

இன்றைய திகதியில் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள், பொதுக்குழு உறுப்பினர்கள் ஆகியோரின் எண்ணிக்கையை வைத்துப் பார்த்தால் அது உண்மையும் கூட. 

ஆனால், ஓ. பன்னீர்செல்வத்தைப் பொறுத்தவரை அ.தி.மு.க சட்ட விதிகளின்படி சசிகலா முறைப்படி தேர்வு செய்யப்படவில்லை என்றும், ஜெயலலிதா உயிருடன் இருக்கும் போது நியமித்த நிர்வாகிகள் மறுபடி பொதுச் செயலாளர், கட்சியின் அடிப்படை உறுப்பினர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் வரை பதவியில் இருப்பார்கள் என்றும் வாதிட்டு வருகிறது. 

இதன்படி பார்த்தால் இரு அணிகளுமே “இரட்டை இலை” சின்னத்துக்குப் போட்டி போட்டுக் கொண்டு தேர்தல் ஆணையத்திடம் கடிதம் அளிக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இதில் டி.டி.வி. தினகரன் சின்னம் கேட்டுக் கொடுக்கும் கடிதத்தை ஏற்றுக் கொள்ளப் போகிறதா அல்லது ஓ.பன்னீர் செல்வம் தரப்பில் உள்ள அவைத் தலைவர் “எங்களுக்கு இரட்டை இலை சின்னத்தைக் கொடுங்கள்” என்று கேட்கும் கடிதத்தை ஏற்றுக் கொள்ளப் போகிறதா என்று தேர்தல் ஆணையம்தான் இறுதி முடிவு எடுக்க வேண்டும். 

ஆர்.கே.நகர் இடைத் தேர்தல் வாக்குப் பதிவு 12.4.2017 அன்று நடக்கப் போகிறது. ஆனால், வேட்பு மனுவை வாபஸ் வாங்க மார்ச் 27 ஆம் திகதி  கடைசித் திகதி. ஆகவே, இன்னும் 17 நாட்களுக்குள் “சின்னம் கேட்டுக் கொடுக்கும்” இரு அணிகளின் கடிதத்தின் மீது முடிவு எடுக்கத் தேர்தல் ஆணையத்துக்குக் காலஅவகாசம் போதுமா? அல்லது “முதலில் இரட்டை இலை சின்னத்தை முடக்கி விடுவோம்.

பிறகு அது பற்றி விசாரித்துக் கொள்ளலாம்” என்று கூறிவிட்டு, இரு அணிகளுக்குமே போட்டியிடுவதற்குத் தனித் தனி சின்னங்களைக் கொடுக்குமா என்பது எல்லாம் வரப்போகும் நாட்களில் தமிழக பத்திரிக்கைகளுக்குத் தலைப்புச் செய்திகளாக அமையும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.  

அ.தி.மு.கவுக்குள் நடக்கும் “சின்னம்” தொடர்புடைய பனிப்போர் ஒரு புறமிருக்க, ஜெயலலிதாவின் அண்ணன் மகள் தீபா களத்தில் இறங்கினால் “ஓ.பி.எஸ்” மற்றும் “தினகரன் அணி” எப்படி சமாளிக்கும் என்ற கேள்வி எழுகிறது. 

ஓ.பி.எஸ்ஸுக்குத் தீபா அணியுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும் என்பது ஆசை. ஆனால், தீபா ஓ.பி.எஸ்ஸின் தலைமையை ஏற்று, இந்த அணியில் இணைய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். 

இதை அந்த அணியில் உள்ள முன்னாள் அமைச்சர் மாபா பாண்டியராஜன் தெளிவாகவே ஒரு பேட்டியில் கூறி விட்டார். 
அதேநேரத்தில் தீபாவைப் பொறுத்தமட்டில், சசிகலா மற்றும் தி.மு.க தவிர யார் ஆதரவு தந்தாலும் ஏற்றுக் கொள்வேன். 

ஆர்.கே.நகரில் போட்டியிடுவேன் என்று அறிவித்துள்ளார். அதன் சுருக்கம் என்னவென்றால் 

ஓ. பன்னீர்செல்வம் அணி தனக்கு இடைத் தேர்தலில் ஆதரவு தர வேண்டும் என்று தீபா எதிர்பார்க்கிறார். ஆகவே, தினகரன் அணியை எதிர்த்துப் போட்டியிடும் முடிவை தீபாவிடம் விடுவதா அல்லது தாமே முன்னின்று எதிர்த்துப் போட்டியிடுவதா என்பதை ஓ. பன்னீர்செல்வம் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

அனேகமாக ஓ.பன்னீர்செல்வம் தன் அணி சார்பில் வேட்பாளரை நிறுத்துவார் என்றே இதுவரை எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதேபோல் அடிமட்டத் தொண்டர்களின் ஆதரவு, தீபா அணிக்கும், ஓ. பன்னீர்செல்வம் அணிக்கும் திசைமாறி விட்ட நிலையில், ஆளுங்கட்சி, அதிகாரம் ஆகிய இரண்டை மட்டுமே நம்பி ஆர்.கே.நகர் சட்டமன்ற தேர்தலை சந்திக்கிறது தினகரன் அணி. 

ஆனால், பிரதான எதிர்கட்சியாக இருக்கும் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம், அதிகார துஷ்பிரயோகத்தை அனுமதிக்குமா, அதிகாரிகளும் முன்புபோல் துணிச்சலுடன் தினகரன் அணிக்குத் தேர்தல் உதவிகளைச் செய்வார்களா என்பது மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியாகவே இருக்கிறது. 

ஆகவே, அ.தி.மு.கவைப் பொறுத்தமட்டில் இன்றைக்கு எல்லா வகையிலும் பலவீனப்பட்டு நிற்கிறது. ஆனாலும் இடைத் தேர்தல் வெற்றியோ, தோல்வியோ அ.தி.மு.கவுக்குள் தோன்றியுள்ள “தீபா அணி”, “தினகரன் அணி”, “ஒ.பி.எஸ் அணி” ஆகிய மூன்று அணிகளுக்குள் எது செல்வாக்கு பெற்ற அணி என்பது ஆர்.கே. நகர் இடைத் தேர்தலுக்குப் பிறகு முடிவு ஆகிவிடும்.  

இந்தப் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள ஆர்.கே.நகர் சட்டமன்றத் தொகுதியில் ம.தி.மு.கவிற்கோ, பாட்டாளி மக்கள் கட்சிக்கோ பலம் இல்லை. அந்தப் பலம் உள்ள கட்சியாக இன்றைக்கு திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் மட்டுமே இருக்கிறது. 

அதனால்தான், வேட்பாளர்களிடம் முதலில் விருப்பு மனு வாங்கும் கட்சியாக இன்றைக்கு தி.மு.க திகழ்கிறது. தி.மு.கவின் சார்பில் நான்கு முறை இந்தத் தொகுதியில் வெற்றி பெற்றிருந்தாலும், 2016 சட்டமன்றத் தேர்தலில் முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதாவை எதிர்த்துப் போட்டியிட்ட தி.மு.க வேட்பாளர் சிம்லா முத்து சோழன் 40 ஆயிரம் வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் மட்டுமே தோல்வியுற்றார். 

அதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பு நடைபெற்ற இடைத் தேர்தலில் ஜெயலலிதா ஓர் இலட்சத்து 50 ஆயிரம் வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வென்றார். ஆனால், 2016 சட்டமன்ற தேர்தலில் 40 ஆயிரம் வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் மட்டுமே வெற்றி பெற்றார். 

ஜெயலலிதாவுக்கே ஆர்.கே.நகர் இவ்வளவுதான் வாக்குகளை கொடுத்தது என்பதால் இந்தமுறை சரியான வேட்பாளரை களத்தில் நிறுத்தி, வெற்றி பெற்றுவிட வேண்டும் என்ற முனைப்பில் தி.மு.க தீவிரமாக இருக்கிறது. அதுபோன்றதொரு வெற்றி கிடைத்தால் அடுத்து, வெற்றி பெறப்போகும் கட்சி தி.மு.க என்ற இமேஜ் அக்கட்சிக்கு இலாபமாக இருக்கும்.  

ஆனால், தேசியக் கட்சிகளின் நிலை எப்படியிருக்கப் போகிறது? காங்கிரஸைப் பொறுத்தமட்டில் தி.மு.கவுடன் கூட்டணியாக இருக்கிறது. ஆகவே, அந்தக் கட்சி நிறுத்தும் வேட்பாளரை ஆதரிப்பதற்கான சாத்தியக் கூறுகளே அதிகம். 

ஆனால், பாரதீய ஜனதாக் கட்சியைப் பொறுத்த மட்டில், அ.தி.மு.க அழிந்து விட்டது. தி.மு.க அழிந்து கொண்டிருக்கிறது என்று, பா.ஜ.க மத்திய அமைச்சர் பொன் ராதாகிருஷ்ணன் பேட்டி அளித்து, இரு திராவிடக் கட்சிகளுக்கும் மாற்று பா.ஜ.கதான் என்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்த முயற்சிக்கிறார். 

ஆகவே, ஆர்.கே. நகர் சட்டமன்றத் தேர்தலில் பா.ஜ.க, அ.தி.மு.க, தி.மு.கவுக்கு மாற்று என்ற ஆயுதத்தை கையிலெடுத்து, 1989 சட்டமன்றத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் தமிழகத்தில் வாங்கிய வாக்குகள் போல், ஆர்.கே. நகர் சட்டமன்றத் தொகுதியில் 20 சதவீத வாக்குகளை வாங்குமா என்ற கேள்வி பிறந்திருக்கிறது. 

கடந்த கால தேர்தல் முடிவுகள் திராவிட கட்சிகளில் ஒன்று பலவீனமாகும் போது இன்னொரு திராவிட கட்சி ஜெயிக்கும். ஆனால், தேசியக் கட்சிக்கு எப்போதும் இருப்பதை விட, கொஞ்சம் அதிக வாக்குகள் கிடைக்கும். 

அது மாதிரிச் சூழ்நிலை பா.ஜ.கவுக்கு, ஆர்.கே. நகர் தொகுதியில் கிடைத்தால்தான் “அ.தி.மு.கவுக்கும் தி.மு.கவுக்கும் மாற்று” என்று அவர்கள் தொடர்ந்து குரல் கொடுக்க முடியும்.  

ஆகவே, வருகின்ற வரவுசெலவுத் திட்டக் கூட்டத்தொடரில் முதலமைச்சர் எடப்பாடி பழனிச்சாமி, தலைமையிலான 
அ.தி.மு.க அரசாங்கத்துக்கு எந்த ஆபத்தும் ஏற்பட்டு விடவில்லையென்றால், ஆர்.கே. நகர் சட்டமன்ற இடைத் தேர்தல் தமிழக அரசியலில் பல சுவாரஸ்யமான முடிவுகளை அள்ளித்தரும் தேர்தலாக அமையும் என்பதே இப்போதைய எதிர்பார்ப்பு!

“இடைத் தேர்தல் நடக்குமா” “இரட்டை இலை” முடங்குமா என்பதெல்லாம் அடுத்து அரங்கேறப் போகும் காட்சிகளாக அமையும்.    

- See more at: http://www.tamilmirror.lk/193126/இட-த-த-ர-தல-நடக-க-ம-இரட-ட-இல-தப-ப-ம-#sthash.0Qyd84wt.dpuf
Categories: merge-rss