கதை கதையாம்

ஒரு நிமிடக் கதை யாரோ

8 hours 49 min ago
ஒரு நிமிடக் கதை யாரோ  

 

அந்தப் பெண்... அழகான பெண்... உள்ளே வந்தமர்ந்தாள். ‘‘சொல்லும்மா. என்ன ப்ராப்ளம்?’’ டாக்டர் கேட்டார். ‘‘நான் எங்கே  போனாலும்... எங்கே வந்தாலும்... எங்கே நின்னாலும்... யாரோ பின்தொடர்ந்து வர்ற மாதிரி இருக்கு டாக்டர். யாரோ என் பின்னாடி  இருக்காங்க!’’ - அனிச்சையாகத் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டாள்.

‘‘இது ஒருவித இல்யூஷனோட ஆரம்பக் கட்டம். சரி பண்ணிடலாம். மருந்தெல்லாம் வேண்டாம்’’ என்றவர், சிறிது நேரம் கவுன்சலிங்  கொடுத்துவிட்டு, ‘‘அடுத்த வாரம் வாம்மா!’’ என்றார். அவள் வெளியில் சென்றாள். அடுத்த நோயாளியாக இன்னொருத்தி உள்ளே வந்தாள்.

2.jpg

‘‘டாக்டர்...’’ ‘‘சொல்லும்மா’’ ‘‘நான் எங்கே போனாலும், எங்கே வந்தாலும், எங்கே நின்னாலும்...’’ ‘‘என்னம்மா அதே மாதிரி பேசுறே...’’
அவள் அதை காதில் வாங்கவே இல்லை. ‘‘யாரோ எனக்கு முன்னாடி போற மாதிரி இருக்கு டாக்டர்... யாரோ முன்னாடி...’’ - டாக்டருக்குப்  பின்னே ஒரு உருவத்தை பயத்தோடு சுட்டிக் காட்டினாள் அவள்.

டோக்கன் தரும் பெண் செல்போனை எடுத்தாள். ‘‘சொன்னபடி பண்ணிட்டே இல்ல? பெண்டாட்டியைக் கூட கவனிக்காம எப்ப பார்த்தாலும்  கிளினிக்லயே கிடக்கற என் புருஷனை இப்படித்தான் குழப்பி விடணும். அடுத்த வாரம் வேற ரெண்டு பொண்ணுங்களை வேற ப்ளானோட  அனுப்பறேன். செத்தான் சேகரு!’’

kungumam.co.

Categories: merge-rss

அதிர்ஷ்டம்

Thu, 21/09/2017 - 12:26
அதிர்ஷ்டம்

 

‘‘புது காராம் புது கார். சனியன். இது வந்த நேரமே சரியில்லை. வாங்கி ஒரு வாரம்தான் ஆச்சு. இதை வாங்கின நேரம், உங்க தம்பி  இறந்துட்டார். நீங்க சீட்டு கட்டின பத்து லட்ச ரூபாய் பணத்தோட அந்தக் கம்பெனிக்காரன் ஓடிட்டான். முதல்ல இதை வித்துத்  தொலையுங்க!” - மனைவியின் பிடுங்கல் தாங்காமல் காரை அடி மாட்டு விலைக்கு விற்றுவிட்டு வந்தான் கணேசன்.

ஒரு வாரம் போயிருக்கும். ஞாயிற்றுக்கிழமை திடீரென காலிங்பெல் அடிக்க, கதவைத் திறந்தான். காரை வாங்கிய மணிசர்மா நின்றிருந்தார்.  ‘காரைத் திருப்பிக் கொடுக்க வர்றாரா? இவர் வீட்டில் என்ன நடந்ததோ’ - மனதில் கிலி கண்டு நின்றான் கணேசன்.

3.jpg

‘‘என்ன சார் அசந்து போய் நிற்கறீங்க? ரொம்ப அதிர்ஷ்டமான கார் சார் இது. இதை வாங்கிய மூணே நாள்ல என் மகனுக்கு திடீர்னு  பிரமோஷன் கிடைச்சது. எனக்கு வேற ஷேர் மார்க்கெட்ல எக்கச்சக்க லாபம். ஆனா, உங்க காரை ரொம்ப அடிமாட்டு விலைக்கு  வாங்கிட்டேன். எங்க வீட்டுக்கு வந்த மஹாலக்ஷ்மி! அதனால அதுக்குரிய நியாயமான விலையை வாங்கிக்கங்க!’’ என்று ஒரு கவரை  நீட்டினார் அவர். கணேசனும் அவன் மனைவியும் அசந்து போய் நின்றார்கள்!       

kungumam.co.

Categories: merge-rss

ஏமாற்றம்

Wed, 20/09/2017 - 07:42
ஏமாற்றம்

 

தன் காதலி மல்லிகாவின் அப்பாவுக்கு தன் நண்பனை விட்டே போன் போடச் சொன்னான் சீனு. ‘‘உங்க பொண்ணு ஒரு பையனோட  கேவலமா ஊர் சுத்துறா!’’ என்று சொல்லச் சொன்னவன், இவர்கள் வெளியிடங்களில் எடுத்துக்கொண்ட போட்டோக்களையும் வாட்ஸ்அப்பில்  அனுப்பிவிட்டான்.

12.jpg

‘‘எந்த அப்பனுக்கும் கோவம் வரும். நிச்சயமா வேற மாப்பிள்ளை பார்த்து கட்டி வச்சிடுவார்!’’ - சீனு சொல்லிச் சிரித்தான். ‘‘டேய்,  மல்லிகாவைப் பிடிச்சுதானே காதலிச்சே? அப்புறம் ஏன்டா இப்படி கழட்டி விடறே?’’ - நண்பன் கேட்டான். ‘‘காதலிக்கப் பிடிச்சுதுடா.  கல்யாணம்னா அது பணக்காரப் பொண்ணா இருக்க வேண்டாமா? இந்த அயிரை மீனை ஆத்துலயே விட்டுருவோம். கண்டிப்பா ஒரு  விலாங்கு மீன் மாட்டும்!’’ என்றான் வில்லத்தனமாக.

அன்று மாலை... சீனு தன் வீட்டுக்குள் நுழைய, மல்லிகாவும் அவள் பெற்றோரும் அங்கே சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதிர்ச்சியில்  உறைந்து நின்றான் சீனு. ‘‘டேய் சீனு, எனக்கு ரொம்பவும் வேண்டிய நண்பனுடைய பெண்ணைத்தான் நீ விரும்பி இருக்கே. நாங்க யாரோ  என்னமோனு பயந்துட்டோம். பரவாயில்லை. உன் விருப்பப்படியே மல்லிகாவை உனக்குக் கட்டி வைக்கிறோம். சம்மதம்தானே?’’ - அப்பா  கேட்டார். விக்கித்துப் போனவனின் தலை அவனை அறியாமல் ஆடியது!

 

kungumam.co

Categories: merge-rss

பயணங்களின் முடிவில்!

Tue, 19/09/2017 - 10:10
 
பயணங்களின் முடிவில்!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
E_1505460532.jpeg
 

சுமிக்கு, சோர்வாக இருந்தது. நாள் முழுவதும் ஓயாத வேலை; பண்டிகை தினம் என்பதால், சோளிகளும், சுடிதார்களும் வந்தபடி இருந்தன. ஒரு பக்கம் மகிழ்ச்சி தான் என்றாலும், தோள்பட்டையும், கையும் தேய்ந்துவிட்டது போன்று வலித்தன.
உதவிப் பெண் கூட சொன்னாள்... 'அக்கா... டிசைனர் சோளி, பிரைடல் சோளி ரெண்டுக்கும் உங்க கையால கட்டிங் செய்தா தான், பர்பெக்ட்டா இருக்கு...' என்று!
உண்மை தான்; நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன், குருட்டு தைரியத்தில், 'சுமி ஸ்டிச்சஸ்' என்று ஆரம்பித்தது, இன்று பெயர் விளங்கும் கடையாக வளர்ந்து வருவதில் பெருமை தான். மகன் மழலையாக மடியில் இருக்க, கணவன் மறைந்தபோது, மனம் முழுவதும், இருள் ஆக்கிரமித்திருந்தது. மூதாட்டியான தாயும், மகனும் அவளின் கைப்பிடித்து நின்ற போது, அவள் தன் தையல் கலையைத் தான் நம்ப வேண்டி வந்தது.
இரவு, பகல் பாராமல், தையல் மிஷினுடன் விரல், மனம், முதுகு என்று ஒப்புக் கொடுத்ததற்கு, காலம் இப்போது பலனைக் காட்ட ஆரம்பித்துள்ளது.
கல்லூரி பெண்கள், டிசைனர் ரவிக்கைகள் தைக்கவும், கல்யாணப் பெண்கள், சோளிகளுக்கு எம்பிராய்டரி செய்யவும் தேடி வரத் துவங்கியுள்ளனர். மெல்ல கடையை மெயின் பஜார் பக்கம் மாற்றினால், இன்னும் வாடிக்கையாளர்கள் வரலாம்; இன்னொரு உதவியாளரைப் போட்டுக் கொள்ளலாம்; லைனிங் துணிகள், பால்ஸ், வண்ணக் கற்கள் என்று இங்கேயே வாங்கி வைத்தால், இன்னும் சுலபமாக இருக்கும். இந்த கனவுகள் நிறைவேற, நிறைய உழைக்க வேண்டும்.
இப்போது தான், கீழே தரையும், மேலே ஒரு கூரையும், மூன்று வேளை சாப்பாடும் உறுதிபட்டிருக்கிறது. வாடகையை முதல் தேதியே கொடுக்க முடிகிறது. அத்துடன், நூல், கத்திரி, மிஷன் சர்வீஸ், பாபின் என்று வாங்கி வைக்கிறாள். 40 ரூபாய் கொடுத்து, அம்மாவுக்கு மூட்டு வலி தைலம் வாங்க முடியாமல் இருந்த காலம் மாறி, அம்மாவைச் சுற்றி தைலப் பாட்டில்கள் உருள்கின்றன.
மெதுவாக மகளின் அருகில் வந்து, ''சுமி... ஏன் டல்லா இருக்கே... என் மீது கோபமா...'' என்றாள், அம்மா.
''சிட்டி எங்கம்மா?''
''விளையாடப் போயிருக்கான்...''
''உண்மைய சொல்லு...''
''கடைக்குப் போய்ட்டு, அப்படியே கிரிக்கெட் விளையாடிட்டு வரேன்னு சொன்னான்.''
''பணம் கேட்டானா?''
''ஆமா... இல்லலே...''
''தடுமாறாம சொல்லு; எவ்வளவு கேட்டான், எவ்வளவு கொடுத்தே?''
''என்ன சுமி... வக்கீல் மாதிரி குறுக்குக் கேள்வி கேட்குறே... நூறு ரூபா கேட்டான்; அவன் பிரெண்டுக்கு பொறந்த நாளாம்... பானிபூரி வாங்கித் தரணுமாம்; அவன், இவனுக்கு நிறைய உதவி செய்வானாம்; அதான் கொடுத்தேன்,'' என்றாள்.
''பிறந்த நாளுக்கு செய்யட்டும்மா... ஆனா, இதே மாதிரி ரெண்டு நாள் முன், ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட, நூறு ரூபா கேட்டான். போன வாரம், டி - ஷர்ட்ல ஜூனியர் சேகுவாரா படம் போடுறதுக்கு நானூறு ரூபா கேட்டான். இவ்வளவு ஆடம்பர செலவு நமக்கு சரியா வருமா... அதுவும் எட்டாவது படிக்கிற வயசுல...''
பெருமூச்சு விட்டு, ''தப்பு தான்; ஆனா, காலம் மாறிப் போச்சுங்கிறத நீ புரிஞ்சுக்கணும். தயிர் சாதம், மாவடுன்னு நீ படிச்சே; பழைய சாதம், வெங்காயம்ன்னு நான் படிச்சேன். இப்ப அப்படியா... லஞ்ச் பாக்ஸ் ஸ்பெஷல்ன்னு, 'டிவி'யில கிச்சன் ஷோ ஒடுது... தெருவுக்குத் தெரு, பத்து ஸ்நாக்ஸ் கடைகள்... கூட படிக்கிற பசங்க, விதவிதமா வாங்கி சாப்பிடுறாங்க... சிட்டிக்கு, மனசு ஏங்காதா சொல்லு,'' என்றாள், அம்மா.
''ஊர் எப்படி வேணா இருக்கட்டும்... நம்ம நிலைமை என்னான்னும், காசோட மதிப்பும் அவனுக்கு தெரிய வேணாமா... ஒவ்வொரு ரூபாய்க்குப் பின் இருக்கிற வியர்வை தெரியணும்... மந்திரத்துல விழாது மாங்காய்ன்னு புரியணும். கஷ்டம் தெரிஞ்சு வளர்ற குழந்தை தான், வாழ்க்கையில ஜெயிக்கும்,'' என்றதும், ''சரி... நான் போய் இட்லி வைக்கிறேன்; சிட்டி பசியோட வருவான்... பேசிக்கலாம்,'' என்று, பட்டும் படாமலும் எழுந்து போன அம்மாவை, கவலையுடன் பார்த்தாள், சுமி.
மனதில், 'சிட்டியை நாம் சரியாகக் கையாளவில்லயோ அல்லது குருட்டுப் பாசமா... பட்டாம் பூச்சி பருவம் அல்லவா இந்த வயது. பாம்பைத் தாண்டுகிற வேகம்; மழையில் ஆடுகிற ஆர்வம்; நண்பன், இசை, சினிமா, கிரிக்கெட், உணவு என்று இளமையின் துள்ளல் ஆரம்பமாகும் வயது. விளையாட்டுப் பிள்ளையாய் இருந்து, மெல்ல மெல்லத் தான் விவரம் புரியும். ஆனால், சிட்டிக்குள் அப்படி எந்தப் புரிதலும் இல்லயே... 'உழைப்பு உன் வேலை; கேட்கும்போதெல்லாம் பணம் கொடுப்பது உன் கடமை; வாங்கி, அனுபவிப்பதெல்லாம் என் உரிமை...' என்று தானே மிதக்கிறான்...
'நேரிடையாக சொல்லியாச்சு. மறைமுகமாக, கோபமாக, வருத்தமாக, கெஞ்சலாக, அதட்டலாக என்று, அத்தனை வழிமுறைகளில் முயன்று பார்த்தாச்சு. கேட்பதாகவே இல்லயே... சரியான விஷயங்கள, இந்த வயதில் விதைக்காவிட்டால், பின்னால் தவறான விஷயங்களைத் தானே அறுவடை செய்ய வேண்டி வரும்...' என்று பலவாறு புலம்பினாள்.
''அம்மா... ரெண்டு நாள்ல எனக்கு ஆயிரம் ரூபா வேணும்; இப்பவே சொல்லிட்டேன்... ரெடி செய்துடு,'' என்று கூறி, ''பாட்டி டிபன் ரெடியா...'' சூறைக்காற்று மோதியதைப் போல், அவள் முகத்தருகே குனிந்து கத்தி விட்டு, சமையலறைக்குள் விரைந்தான், சிட்டி.
''ஏய் சிட்டி... வா இங்கே...'' என்றாள் குரலை உயர்த்தி!
''என்ன...''
''எதுக்கு ஆயிரம் ரூபா...''
''ஸ்கூல்ல டூர் போறோம்.''
''எங்க, என்னிக்கு?''
''அடுத்த வாரம்... ஸ்கவுட், ரெட்க்ராஸ்; எஜுகேஷன் கம்பைன் டூர்... அப்படியே, ஏற்காடுக்கு போறோம்; பேர் கொடுத்தாச்சு...''
''நீ போக வேணாம்.''
''அதெல்லாம் முடியாது; நான் போகணும்... போவேன்.''
''என்கிட்ட பணம் இல்ல.''
''அது என் பிரச்னை இல்ல; எங்க வகுப்புல எல்லாரும் போறோம்...''
''சிட்டி... இன்னும் நம்ம குடும்ப நிலைமை சரியாகல; கொஞ்சம் நல்ல நிலைக்கு வரட்டும்... உன் ஆசை எல்லாம் நிறைவேத்திக்கலாம். இப்ப படிப்பை மட்டும் பார்.''
''ச்ச்சே... வீடா இது...'' என்று, தரையை உதைத்து, தலையை சிலுப்பினான், சிட்டி.
''டேய்... டிபன் சாப்டுடா,'' என்று ஓடி வந்த பாட்டியை அப்புறப்படுத்தி, அம்மாவை முறைத்து, வெளியே ஓடினான்.
''ஏன் சுமி இப்படி இருக்கே... சின்னக் குழந்தை அவன்... நூத்துக்கிழவி மாதிரியா அவன்கிட்ட பேசுவே... ஆயிரம் ரூபாய மிச்சப்படுத்தி, மாடமாளிகையா கட்டப் போறோம்,'' என்றாள் அம்மா.
''ப்ளீஸ்மா... அசட்டுச் செல்லம் கொடுத்து, அவனைக் கெடுக்காதே...''
அவள் வார்த்தைகளை காதில் போட்டுக் கொள்ளாமல், நகர்ந்தாள், அம்மா.
திருமணப் புடவைகளுக்கான எட்டு சோளிகள் வந்திருந்தன. பெரிய இடத்துப் பெண்; அரசியல் குடும்பம். நல்லபடியாக வேலை முடித்து கொடுத்தால், நிறைய தொடர்புகள் கிடைக்கும். ஆனால், வேலை சுலபமில்லை. எட்டும், எட்டு ரகமாக வேண்டும் என்று சொல்லியிருந்தனர்.
வெள்ளைக் காகிதத்தில் வரைந்து, லைனிங் துணி எடுத்து, கவனமாக வெட்டினாள். பின், பட்டுத் துணியை எடுத்து, கண்களும், மூளையும் ஒருங்கிணைய, கத்திரி கோலால் சீராக வெட்டி, தையல் மிஷன் முன் உட்கார்ந்தபோது, பக்கத்தில் வந்து நின்ற சிட்டி, ''அம்மா...'' என்றான் தழுதழுப்பான குரலில்!
''என்ன,'' என்றாள் நிமிராமல்.
''டூர் எப்படி இருந்ததுன்னு கேக்க மாட்டியா...''
''சொல்லு...''
''என்னை புது சிட்டியா மாத்திடுச்சும்மா இந்த டூர்...''
''புரியல...''
''டூர்ல, ஒரு ஆதரவற்றோர் இல்லத்துக்குப் போனோம்... அங்க நிறைய குழந்தைகளைப் பாத்தேன். என் வயசுப் பையன்கள், பெண்கள்... அவங்கள பாக்க ரொம்ப பாவமா இருந்துச்சு.
''அவங்களுக்கு நல்ல டிரஸ், நல்ல சாப்பாடு இல்ல; ஏன், படுத்து தூங்க பாய், தலகாணி கூட இல்ல. ஆனா, ரொம்ப நல்லா படிக்கிறாங்க. ஒரு பையன், கணக்குல சென்ட்டம் வாங்கியிருக்கான். என் மார்க் நினைவுக்கு வந்துச்சு. முப்பது, நாற்பது, அம்பதுன்னு... வெரி சாரிம்மா.''
அருகில் வந்து, அவள் முகத்தையே பார்த்தான் சிட்டி. அவன் கண்கள் ஈரத்தில் பளபளத்தன.
''டிரஸ், சாப்பாடெல்லாம் கூட விடும்மா... அவங்களுக்கு எல்லாம் உன்னை மாதிரி அன்பான அம்மா இல்ல. அதாம்மா எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருந்தது. அம்மாவோ, அப்பாவோ இருந்து, நம்மை மாதிரி வீடு, சாப்பாடு, தூக்கம், ஸ்கூல்ன்னு கிடைச்சிருந்தா, அவங்கள அடிச்சிக்க ஆளே இருக்காது இல்லம்மா...'' என்றவன், ''அவங்கள பாத்ததுல இருந்து உன்னைதாம்மா நினைச்சிட்டுருக்கேன்... ஒருநாள் கூட எனக்கு பசிக்க விட்டதில்ல; கதை சொல்லாம, முத்தம் கொடுக்காம, தலைவாரி விடாம இருந்தது இல்ல. துணிமணி வாங்கித் தராம இருந்தது இல்ல. இவ்வளவு அன்பு கெடைக்க, நான் எவ்வளவு லக்கியா இருக்கணும்...
''சாரிம்மா... இனிமே நான் நல்லா படிச்சு, நிறைய மார்க் வாங்குவேன். நல்ல வேலைக்கு போன பின், நீ அங்க இருக்கிற பிள்ளைகளுக்கும் அம்மாவா இருக்குற மாதிரி, அங்கேயே வீடு கட்டுறேன் சரியாம்மா...'' என்ற மகனை, கண்ணீருடன், வாரி அணைத்தாள், சுமி.

http://www.dinamalar.com

Categories: merge-rss

ஏ.டி.எம்

Mon, 18/09/2017 - 07:06
ஏ.டி.எம்

 

இருட்டு நேரம். பைபாஸ் ேராட்டின் ஒதுக்குப்புறத்திலிருந்தது அந்த ஏ.டி.எம். வாசலில் வாட்ச்மேன் உடையில் நின்றிருந்த ஆதி, நண்பன்  மூர்த்தி அங்கு வந்ததும் உற்சாகமானான்.

25.jpg

‘‘சீக்கிரம் வேலையை ஆரம்பிச்சுடு. யாராவது வந்தா ஏ.டி.எம் ரிப்பேர்னு திருப்பி அனுப்பிடறேன்!’’ என்று பரபரத்தான். உள்ளே நுழைந்த  மூர்த்தி கர்சீப்பை முகத்தில் கட்டிக் கொண்டான். ரகசிய கேமராவிற்கு முதுகைக் காட்டியபடி வேலையை ஆரம்பித்தான். அடுத்த ஒரு மணி  நேரத்தில் விஷயம் தெரிந்து விசாரணைக்கு வந்திருந்த இன்ஸ்பெக்டர் மதியழகன் குழம்பினார். ‘காலையில இருந்து வேற யாருமே இங்கே  வரல. சாட்சி இல்ல. ரகசிய கேமராவில் முகம் பதியலை. எப்படி திருட்டைக் கண்டுபிடிக்கலாம்!’ என்று யோசனையுடன் சுற்றி வந்தவரின்  கண்ணில் பட்டது அது. எடுத்துப்பார்த்தவரின் முகம் பிரகாசமானது.

சற்று நேரத்தில் மூர்த்தியின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினார் மதியழகன். முதலில் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தவன், பின்னர் குற்றத்தை  ஒப்புக்கொண்டான். ‘‘எப்படி சார் கண்டுபிடிச்சிங்க?’’ என்று அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளாமல் அவன் கேட்க, தன் பாக்கெட்டிலிருந்த சீட்டைக்  காட்டினார் மதியழகன். ‘‘சே... கர்சீப்பை எடுக்கும்போது கார் நம்பர் பதிஞ்ச டோல்கேட் ரசீது விழுந்ததை கவனிக்கலையே!’’ என்று  தலையைத் தொங்கப்போட்டான் மூர்த்தி.

kungumam.co

Categories: merge-rss

பொழுதுபோக்கு

Sun, 17/09/2017 - 09:23
 
பொழுதுபோக்கு
 
 

 

Kungumam magazine, Kungumam weekly magazine, Tamil Magazine  Kungumam, Tamil magazine, Tamil weekly magazine, Weekly magazine

            இனி பாகற்காயை உணவில் அதிகம் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். தாமச, ராட்சஸ குணங்களைத் தூண்டும் உறைப்பு, புளிப்பு, உப்பு போன்றவற்றை உணவில் குறைக்க வேண்டும். ஞானிகள் எல்லோரும் இந்திரியங்களை அடக்கி ஆளச் சொல்கிறார்கள். எனவே, இறுதி நிலையான பேரின்பத்தை அடைவதற்கு மனதை...

& இதற்கு மேல் ஹரியால் சபதங்களை மேற்கொள்ள முடியவில்லை.

மனதுள் துக்கம் பரவியது. தான் சிக்கியிருப்பது எப்பேர்பட்ட பொறி. விஷயம் வெளியே தெரிந்துவிட்டால் மானம், மரியாதை எல்லாம் கடந்தகால விஷயங்களாகிவிடும். பயத்தினாலும் கவலையாலும் அவனது உடல் லேசாகக் கொதித்தது.

அதைவிட அதிகமாக மனம் கொதிப்பதை யாருக்கும் தெரியாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். ஏனென்றால், உள்ளக் காய்ச்சல் தனக்கு மருந்தாகக் கேட்டது சஞ்சனாவை.

சஞ்சனாவை ஹரி சந்தித்தது மிகவும் தற்செயலானது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். ஒருவன் ஹரியை திருமண வரவேற்புக்கு அழைத்திருந்தான். அவன் சற்று தூரத்து நண்பன். அதனால் நிகழ்ச்சிக்குப் போக வேண்டாம் என்று ஹரி முதலிலேயே முடிவு செய்திருந்தான். அதனால் அதை மறந்தும் போயிருந்தான். அந்தக் குறிப்பிட்ட நாளில் பல இடையூறுகள் நிகழ்ந்த வண்ணம் இருந்தன. அலுவலகத்தில் அசாத்திய வேலை; எதிர்பாராத பிரச்னைகள்; வழக்கத்தைவிட அதிகமாக போக்குவரத்து நெரிசல்கள். மழை வேறு வரும் போலிருந்தது.

களைப்பு அதிகமாக இருந்ததால் அப்படியே தூங்க முடிவு செய்தபோது காற்று சிறிது பலமாக அடித்து, ஜன்னலோரம் இருந்து அழைப்பிதழை இவன் பார்க்கிற மாதிரி தள்ளிவிட்டது.
கொட்டக் காத்திருந்த மழை, அசதியையும் மீறி ஒரு கணத்தில் எப்படி தன் மனம் மாறியது என்று அவனுக்குப் புரியவே இல்லை. வரவேற்புக்குச் சென்ற பத்தாவது நிமிடம் அவளைப் பார்த்துவிட்டான். பேச்சு மூச்சின்றி திணறிப் போனான். அந்தக்கூட்டம், மேளச்சத்தம், ஆர்கெஸ்ட்ரா, விருந்தினர்களின் பேச்சொலி, இரைச்சல்... இவற்றையும் மீறி அவளது சிரிப்புச்சத்தத்தை இவனால் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடிந்தது. எத்தனையோ பேர் மறைத்தாலும், அவள் எங்கெங்கோ சென்றாலும், அவனால் அந்த அழகு பொக்கேயை பார்க்க முடிந்தது.

ஒரு பெண் என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். சற்று அலட்சியமான அழகு, பிரமிக்க வைக்கிற கவர்ச்சி, அவளது உள்ளங்கை, விரல்களும்கூட என்னமாக இருக்கிறது!

நண்பன் ஒருவனிடம் கேட்டான்... ''யாருடா அது?’’

‘‘டேய், இன்னும் நீ திருந்தலியா?’’

‘‘ஹி... ஹி...’’

‘‘அவ பேரு சஞ்சனா...’’

ஆசையுடன் பெயரை உச்சரித்தான். நண்பன், ‘‘டேய், இன்னொரு விஷயம். உன்னோட எதிர் ஃப்ளாட் காலியாத்தான இருக்கு?’’ என்றான்.

‘‘இப்ப இல்ல. நேத்துதான் ஒருத்தன்கிட்ட அட்வான்ஸ் வாங்கினேன்...’’ என்றான் ஹரி.

‘‘அப்படியா? ஓ.கே, பரவாயில்ல. இந்த சஞ்சனாதான் அவளுக்கு ஒரு வீடு பாருங்கன்னு கேட்டிருந்தா...’’

‘‘டேய், நிஜமாவா சொல்ற... அந்த நாயை அடிச்சுத் துரத்திடறேன். சஞ்சனாவுக்கே கொடுக்கறேன். கூப்பிடுடா, அவளை...’’

‘‘.....................’’

‘‘அட்வான்ஸ்கூட வேணாம்டா. வாடகைகூட அவளால முடிஞ்சதைத் தந்தாப் போதும். இல்ல, அது கூட...’’

‘‘அப்ப முடிச்சிரலாம்ங்கற...’’

‘‘யெஸ்!’’

‘‘அப்படீன்னா, நீ பேச வேண்டியது நரேஷ் கூட. சஞ்சனாவோட புருஷன்!’’

இப்படியாக சஞ்சனா இவனது எதிர்வீட்டிற்கு வந்து ஒரு மாதமாகிறது.

இவன் தன் வீட்டிலிருந்து ஜன்னல் வழியாகவும், வராந்தாவில் நின்றும் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பான். அவள் பால் வாங்குவதை, பூ வாங்குவதை, கோலமிடுவதை, காய்கறி வாங்குவதை, குப்பை கொட்டுவதை... சனியனே, ஏன்டி இவ்வளவு அழகா இருக்கற?

அவளுக்கு கல்யாணமாகிவிட்டது என்று தெரிந்த இரண்டு மூன்று நாள் சில முயற்சிகள் செய்து மனதை அடக்க முயன்றான். அது திமிறி எழுந்து, இவனைத் துரத்தி அடித்து பெருந்தோல்வியை அளித்தது. அவளிடம் பரிபூரண சரணாகதி அடைய வற்புறுத்தி, அவளது காலடியில் அவனைக் கிடத்தின. அந்தக் கணத்தில், ‘மனசுக்குத் திருமணம் எப்படி சாத்தியம்? உடலை வேண்டுமானால் கல்யாணம் கட்டுப்படுத்தலாம்’ என்பதுபோன்ற தத்துவங்களை ஹரி உருவாக்கினான்.

எனவே, கவலைப்பட ஏதுமில்லை. அப்புறம் சஞ்சனா நரேஷின் மனைவி என்பதே போய், தன் மனதுக்குப் பிடித்தவளின் அருகில் நடமாடும் ஒரு உருவம் அல்லது ஒரு ஜீவி & இந்த நரேஷ் என்றாகிவிட்டது. பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும்போதும் அவளது அழகும் கவர்ச்சியும் அதிகமாகிக்கொண்டே இருந்தது. அவளைப் பார்க்கவில்லை என்றால் பைத்தியம் பிடித்து விடும் போலிருந்தது. ஒரு தடவை அவளை மாதிரியே ஒருத்தி டூவீலரில் ரோட்டை க்ராஸ் செய்கையில், அவள்தானோ என்று சந்தேகப்பட்டு, அவளது பின்னாலேயே சென்று, அவளைத் தேடி... தன் நடவடிக்கைகளைப் பார்க்கையில் அவனுக்கே சிரிப்பாக இருந்தது.

ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு தினுசான அழகு. அவள், அவளது அலட்சியம், வீட்டு உரிமையாளர் என்ற பழக்கத்தில் இவனிடம் அவள் உதிர்க்கும் சம்பிரதாய வார்த்தைகள். அந்த சாதாரண வார்த்தைகளுக்குக்கூட, அவன் ஆழ்ந்த பொருள்தேடி, அதன் அர்த்தங்களை அவனுக்கு வசதியாக மனதுள் துழாவி, கண்டுபிடித்து மகிழ்ந்தான்.

‘‘மழை வர்ற மாதிரி இருக்கே...’’ (ஏன் இவள் சம்பந்தமே இல்லாமல் பேச வேண்டும்? ஏதாவது என்னிடம் பேச வேண்டும் என்ற விருப்பம் அவளிடம் இருக்கிறது)

‘‘சார், நூறு ரூபாய்க்கு சேஞ்ச் இருக்குமா?’’ (இவ்வளவு பேர் இருக்கும்போது, என்னிடம் ஏன் கேட்க வேண்டும்?)

‘‘குட் மார்னிங்!’’ (சொல்வதற்கென்றே வெளியே வந்திருக்கிறாள்)

இப்படி சேகரித்த வார்த்தைகளுடன் ஹரி சந்தோஷமாக அலைந்தான். வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் அவளை ‘தற்செயலாக’ சந்தித்தான். பார்த்தால் சிரிக்கிறாள். இனி அடுத்து எப்படி முன்னேறுவது?

‘‘நானும் பாத்துக்கிட்டே இருக்கேன்... அவளை ஸைட் அடிக்கறீங்க போல இருக்கு...’’ என்றாள் காயத்ரி, ஹரியின் மனைவி... ‘‘நினைவிருக்கட்டும். அடுத்தவன் பொண்டாட்டியைப் பாக்கறது பாவம். நரகத்துல ஹெவி பனிஷ்மென்ட் காத்திட்டிருக்கு...’’

மனைவிக்கும் தன் உள்ளம் தெரிந்து விட்டதே என்று ஹரிக்கு வெட்கமாக இருந்தது. இவளுக்குப் போய் துரோகம் செய்வதா... ஹரி இரண்டு நாட்கள் திருந்தியிருந்தான். ‘இந்தப் பாவச்செயலை ஒரு போதும் செய்யத் துணியமாட்டேன்.’

மூன்றாம் நாள் காலையில் வாக்கிங் போகும்போது, சஞ்சனா ஈரக்கூந்தல் & சில மலர்கள் & நெற்றியில் திருநீறு & சகிதம், ‘‘என்ன, வாக்கிங்கா?’’ என்றாள்.
 
 
அழைப்பிதழ் கொடுத்த நண்பனுக்கு, தள்ளிவிட்ட காற்றுக்கு நன்றி சொல்லி ஹரி மீண்டும் காதலானான். இது தொடர்பாக என்ன தண்டனைகள் கிடைத்தாலும் பரவாயில்லை. எத்தனை தண்டனைகள் கிடைத்தாலும் பிரச்னையில்லை. அவன் மனதில் காமம் பொங்கி வழிந்தது. இரவானால் தூங்க முடியவில்லை.

இவளை அடையாமல் உலகில் எதை அடைந்து என்ன புண்ணியம்? ஞானமோ, முக்தியோ, சொர்க்கமோ... எல்லாமே அவளுக்குப் பிறகுதான். அல்லது அவளே ஞானம். அவளே சகலமும்.
ஒரு வாரம் அவள் ஊருக்குப் போய் விட்டாள். ஹரிக்கு எதுவுமே பிடிக்காது போய்விட்டது. அவள் வந்த பிறகுதான் அவனுள் மலர்ச்சி ஏற்பட்டது. தன்னிடமிருந்து டீன் ஏஜ் வெளிப்படுவது அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. அதேநேரம் அவனுள் இருந்த 39 வயசுக்கான முதிர்ச்சியுடன் ஒரு குரலும் கேட்கத்தான் செய்தது. ‘‘டேய், இது தப்புடா...’’

இது வெகு பலவீனமாக இருந்ததாலும், அவன் இதை கேட்காத தூரத்துக்குச் சென்று விட்டதாலும், கேட்க விருப்பம் இல்லாததாலும் அவனை அவனே காப்பாற்ற முடியாதவனாக மாறிக் கொண்டிருந்தான்.

இப்போது ஹரிக்கு சஞ்சனாவின் செல் நம்பர் தேவை. மனைவி வைத்திருக்கிறாளா என்று பரிசோதித்தான். இல்லை. செல் நம்பர் எப்படிக் கிடைக்கும்?

அன்று மாலை ஹரி ஒரு ஷாப்பிங் மாலில் ட்ராலி தள்ளிச் செல்லும்போது, ‘‘ஹலோ சார்...’’ கேட்டது.

சஞ்சனாவின் அருகில் காணப்படும் ஒரு உயிரி. ‘‘ஹரி சார். உங்க செல் தர முடியுமா? என் செல்லுல சார்ஜ் இல்ல. என் மிசஸுக்கு ஒரு போன் பண்ணணும்...’’

ஆசைப்பட்ட மாதிரியே அவளது செல்பேசி எண்கள் கிடைத்துவிட்டது. அதை நினைத்து அவனுக்கே வியப்பாக இருந்தது. எப்படி இதெல்லாம் நடக்கிறது!

இப்போது அந்த எண்களை அவனால் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பிக் கேட்டாலும் சொல்ல முடியும். பெரும் பொக்கிஷத்துக்கான கோட் வேர்ட் கிடைத்த திருப்தியில் மகிழ்ந்தான்.
அவளிடம் பேச வேண்டும். பேச என்ன இருக்கிறது? ‘‘ஹலோ, கருப்பசாமியா? இல்லியா..? என்ன சஞ்சனாவா... ஓ எதிர்வீட்டு சஞ்சனாவா? ஓ ஸாரிங்க... என் ஃப்ரண்ட் கருப்பசாமின்னு நினைச்சு தப்பா கூப்பிட்டுட்டேன்... சரி, சாப்பிட்டாச்சா... அப்புறம்’’ என்று தொடங்கலாமா?

ஒரு மிஸ்டுகால் கொடுத்துப் பார்க்கலாமா? துணிந்து ஒரு அழைப்பு விடுத்தான். சட்டென ஆஃப் செய்து விட்டான். மீண்டும் தைரியம் பெற்று அழைப்பு விடுத்தான். இப்போது அழைப்பு ஒரு முழு சுற்று போய் நின்றது. யாரும் ஏற்கவில்லை. இதற்குள் ஹரியின் உடல் நடுங்கி, வியர்த்து விட்டது.

முட்டாளே, என்ன காரியம் செய்தாய்?

அடுத்து என்ன நடக்கும்? அவனது கற்பனை அவனை மிரட்டியது.

நிச்சயம் அவள் கணவனிடம் சொல்லப்போகிறாள். அவன் நாலு பேரைக் கூட்டி வந்து அடிக்கப் போகிறான். அப்புறம் போலீஸ். ‘இளம்பெண்ணுக்கு செல்லில் மிஸ்டுகால் கொடுத்த வீட்டு உரிமையாளர் கைது’. ஊருக்குப் போயிருக்கும் மனைவி காயத்ரி இதைப் பார்த்து காறித்துப்பி டைவர்ஸ் நோட்டீஸ் அனுப்பப் போகிறாள். சஞ்சனா, ‘இவன் என்னைப் பாக்கற பார்வையே சரியில்லை...’ என்று நீதிமன்றத்தில் சொல்லப் போகிறாள். என் பையன் ஆகாஷ் என்னை எப்படி மதிப்பான்?

எனக்கு ஏன் புத்தி இப்படிப் போயிற்று? கடவுளே, இந்தப் பிரச்னையிலிருந்து என்னை எப்படியாவது காப்பாற்று. இனி நான் நல்லொழுக்கன்; புலனடக்கன்.

இப்போது நொந்தும் உணர்ந்தும் என்ன பயன்?

சஞ்சனா, என் கண்ணே! உன்னை நான் ஏன் பார்த்தேன்? நீ ஏன் என் அருகில் வந்தாய்? எனக்கு ஏன் உன் செல் நம்பர் கிடைத்தது? விதிதான் காரணமா?

டேய், இந்தத் துயரிலும் அவளை ‘கண்ணே!’ என்கிறாயா? நீ பெரிய மன்மதக்குஞ்சு. இத்தனை வயதில் உனக்கு ஒரு கள்ளக்காதல் தேவையா?

இனி தியானம் செய்து.. உடலைத் தொட்டுப் பார்த்தான். காய்ச்சல் வருகிற மாதிரி உணர்ந்தான். எங்காவது ஓடி விடவேண்டும். போலிருந்தது.

அப்போது ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தவன் திடுக்கிட்டான்.

சஞ்சனா, இவனது வீட்டை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தாள்.

‘‘என்னடா, இதுக்கு என்ன பேர் வச்சிருக்கே?’’ என்றான் கணேஷ்.

‘‘ம், சஞ்சனா...’’ என்றான் ஷர்வ்.

‘‘வர வர நீ உன்னோட வளர்ப்புப் பிராணிங்களோட ரொம்ப நேரம் செலவழிக்கிற... மாஸ்டருக்கு இதெல்லாம் பிடிக்காது...’’

‘‘ம், என்ன செய்யறது. ரேண்டமா பிக் பண்ணினேன். ஹரி&சஞ்சனா ஜோடி வந்துச்சு. இதுங்களை மீட் பண்ண வச்சு, பேச வச்சு, மனசை குழப்பி... இப்பதான் தனியா சந்திக்கப் போவுது. பாரேன், என்ன ஒரு ஜோடி... ரசிக்கலாம்! என்னப்பா இதுக ரொம்ப ஃப்ரீயா இருக்காம கல்யாணம், கற்பு, பாவம், புண்ணியம்னு அபத்தமாப் பேசீட்டு அலையுதுங்க...’’

‘‘உனக்கு என்னவோ ஜோடி சேத்து வச்சு, அதுக சந்தோஷப்படறதப் பாக்கறது ஒரு பொழுதுபோக்காப் போச்சு. கூடவே மத்த வேலையையும் கவனி. மாஸ்டருக்கு ரிப்போர்ட் அனுப்பணும்...’’
‘‘ஓ, அதுல எல்லாம் குறையே வைக்க மாட்டேன். நேத்திக்கு ரெண்டு ஏரியாவுக்கு மழை அனுப்பினேன். 88 பிராணிகளை அப்புறப்படுத்தினேன். 23 உயிர்கள் அனுப்பியிருக்கேன்...’’
இந்த ரீதியில் இவர்களின் பேச்சு போகிறது.

இவர்கள், பூமியிலிருந்து பல லட்சம் ஒளி ஆண்டுகள் தூரத்தில¢ உள்ள கய்லா கிரகத்தில் இருப்பவர்கள். பூமியில் ஹரி & சஞ்சனா வாழும் பகுதி ஷர்வ்வின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வருகிறது.
‘‘ஆக்சுவலி, நான் அப்படிப்பட்ட பொண்ணே இல்ல. ஆனா, என் மனசு எப்படி மாறிச்சுன்னே எனக்குத் தெரியல...’’ என்றவாறு ஹரியை நெருங்கினாள் சஞ்சனா!           
 ஷங்கர்பாபு

kungumam.co

Categories: merge-rss

எங்க ஊர்

Sat, 16/09/2017 - 06:39
எங்க ஊர்

-கலைச்செல்வி

ஊரின் மையத்திலிருந்தது அந்த வேம்பு. ஆலமரம் போல தழைத்து நிறைந்திருந்த அதன் படர்வான நிழலில் கிழக்கு நோக்கி ஒரு கருத்த பிள்ளையார் அமர்ந்திருந்தார். கூடவே ஒரு சூலமும். எண்ணெய் மினுங்கிய அவர் மேனியில் வேம்பின் இலையும் பூவும் உதிர்ந்து ஒரு மாதிரியாக புனிதம் குவிந்திருந்தது. ‘‘நம்பூர போட்டோ எடுத்து வெளிநாட்டு நீஸ் பேப்பர்ல்லாம் போடுவாங்களாம்...’’ தகவல் வந்ததையடுத்து பெண்கள் காலை வேலையை ஒதுக்கி விட்டு குளித்து முடித்திருந்தனர்.

சராசரியாக எல்லோருக்குமே மெல்லிய உடல்தான். அதனை இறுக கவ்விக் கிடந்தது மெல்லிய சின்தெடிக் ரவிக்கைகள். இளந்தாரி பெண்கள் சீவி முடிந்த கூந்தலில் கனகாம்பரப் பூ சூடியிருந்தனர். நடுத்தர வயது பெண்களுக்கு பூக்களின் மீது அத்தனை ஆர்வமில்லை. குட்டியும் குளுவாணிகளுமாக சந்தடியாக கிடந்தது அந்த வேம்படி. ‘‘உங்க ஊரைப் பத்தி சொல்லுங்களேன்...” என்றார் தாட்சர்.
13.jpg
முப்பத்தைந்து வயதிருக்கும் அந்த வெளிநாட்டுப் பெண்மணிக்கு. சமூகநல ஆர்வலராம். கிராமப்புற வாழ்க்கை முறையை அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தில் வந்துள்ளார்களாம். ‘‘இங்குட்டு பத்தும் அங்குட்டு எட்டுமா சஞ்சதுரமா ஊருங்க...” ‘‘சஞ்சதுரம்..?’’ மொழிபெயர்க்கும் பெண்மணிக்கு கொஞ்சம் முழி பிதுங்கித்தான் போனது. ஆரம்பமே இப்டியா... வார்த்தையைத் தேடியவருக்கு சதுரம் கிடைத்தது. ‘‘கிட்டத்தட்ட ஸ்கொயரா இருக்குங்கிறாங்க மேடம்...” என்றார் மொழிபெயர்த்து.

“பாப்புலேஷன்..?” ‘‘நாலு தெருவுங்க... தெருவுக்கு நுாறு பேத்துக்கு கொறையாது... இதில்லாம ஊருக்கு ஒதுக்கமா கொஞ்சம் குடி இருக்குதுங்க...” ஒதுக்கத்தை வெளிநாட்டு விருந்தாளிகளுக்கு புரிய வைப்பது கொஞ்சம் சிரமந்தான். நல்லவேளையாக அடுத்த விஷயத்துக்கு தாவி விட்டார் தாட்சருடன் வந்த மற்றொரு பெண்மணி. ‘‘இவங்களோட ஸ்டடீஸ் பத்தி சொல்லுங்களேன்...” என்றார். அவளை டெய்சி... டெய்சி என்று அழைத்தார் தாட்சர்.

‘‘தோ... அங்கன தெரியுது பாருங்களேன் மஞ்சக்கட்டடம்.. .அதான் பள்ளியொடம்...” ‘‘அந்த பில்டிங்தான் ஸ்கூலாம்... ஒரு விசிட் வந்து பாக்றீங்களா மேடம்..?” சளசளப்பாகப் பேசி தாட்சரின் மனதில் இடம் பிடித்து விட வேண்டும் என்ற ஆசையிருந்தது மொழிபெயர்ப்பாளிக்கு. இரண்டு மகள்களும் ஒரு மகனும் அவருக்குண்டு. கணவனும் மகனும் இருந்தும் இல்லாதது போலத்தான்.

மகள்களை வளர்க்கும் பொறுப்பு முழுக்கவும் தன்னையே சார்ந்தது என்பதால் என்ஜிஓ அமைப்புகளிடம் இம்மாதிரி வாய்ப்புகளுக்கு சொல்லி வைத்திருப்பார். வெளிநாட்டு விருந்தாளிகள் புறப்படும்போது, தான் வேற்று மதத்தைச் சேர்ந்தவளாக இருந்தாலும் இளமையில் சர்ச்சில் வளர்ந்ததையும், அந்த பாதிரியார் தனக்கு ஆங்கிலம் கற்க ஏற்பாடு செய்ததையும் கட்டாயம் சொல்லுவார், அது வந்திருப்பவர்களை நிச்சயம் கவர்ந்து விடும். கையை தாராளமாக்குவார்கள்.

‘‘ஓ... ஷ்யூர்...” என்றார் தாட்சர். அவருடன் டெய்சியும் கிரேசும் எழுந்துகொண்டனர். கிரேஸ் குறிப்பெடுக்க வந்த இளம்பெண். ஊர், ஊர்வலமாக பள்ளிக்கூடம் நோக்கி நடந்தது. சிறிய பள்ளி அது. ஐந்தாம் வகுப்பு வரை இங்குண்டாம். வெளி கேட் சரிந்துகிடந்தது. அதைத் தாண்டி உள்ளே குப்பையும் தூசியுமாக நீளமான மூன்று படிக்கட்டுகள். வராண்டாவை மரத்தூண்கள் தாங்கியிருந்தன. மனித மலம் நாற்றமாக காற்றில் பரவிக் கிடந்தது. வரிசையாக ஆறேழு வகுப்பறைகள். எல்லாமே மூடிக்கிடந்தன.

‘‘ஹாலிடே..?” ‘‘லீவா..?” தமிழில் கிராமத்தாரிடம் மொழிபெயர்த்தார் மொழிப்பெயர்ப்பாளி. ‘‘டீச்சர் யாருமில்லையா..?” ‘‘டீச்சருமில்ல... புள்ளீவளுமில்ல...” சொன்னவளுக்கு ஏழாவது படிக்கும் வயதிருக்கும். அவள் இடுப்பில் ஒரு பெண்குழந்தை இருந்தது. நகரமாக இருந்தால் அந்த இடுப்புக் குழந்தையை எல்கேஜிக்கு அனுப்பியிருப்பார்கள். நழுவி நழுவி வந்தவளை இடுப்பில் ஏற்றி ஏற்றி வைத்துக் கொண்டாள் அந்தச் சிறுமி.

‘‘டீச்சர்ஸ்... ஸ்டூடண்ட்ஸ் யாருமில்லையாம். அதான் லாக் ஆயிருக்கு...” டெய்சி அங்கிருக்கும் சிறுவர் சிறுமிகளைக் கைகாட்ட ‘‘இவங்கள்ளாம் வேலைக்கு போறாங்க...” என்றாள் ஒரு பெண். மயிரை தூக்கி கொண்டையிட்டிருந்தாள். துடைத்து வைத்தது போன்ற முகம். ‘‘உங்க எல்லாரையும் ஃபோட்டோ எடுத்துக்கலாமான்னு கேக்கறாங்க...” பெண்கள் உற்சாகமானார்கள். ‘‘எதுல போடுவீங்க..?” என்றார்கள் வெள்ளந்தியாக.

‘‘இங்கிலீஸ் புக்ல போடுவாங்களாம். மொதல்ல ஊர சுத்திப் பாப்போம். அப்றம் ஃபோட்டோ எடுத்துக்கலாம். ஓகேவா..?” என்றார் மொழி பெயர்ப்பாளி சிறுப்பிள்ளைக்கு சொல்வது போல. ‘‘தண்ணீயெல்லாம் எங்க..?” ‘‘ஊருக்குள்ளதா இருந்துச்சு. அப்றம் நாங்கள்ளாம் ஒண்ணு சேர்ந்து வெளிய வைங்கன்னு ஒரேமுட்டா நின்னுட்டோம். ஊர் முக்குலதான இருக்கு. அதுக்கு மேல தள்ள மாட்டோம்னு சொல்லீட்டாங்க...”

மொழிபெயர்த்துச் சொன்னதும் ஆச்சர்யமானது தாட்சர் குழு. சிறிய அம்மன் கோயில் ஒன்றிருந்தது. அதன் கிரில் கதவுகள் மூடப்பட்டு பூட்டு தொங்கியது. ‘‘தெறந்து வுட முடியுமா..?” என்றார் மொழிபெயர்ப்பாளி. ‘‘தெறக்கலாம்... சாவி மணியக்காரவுக வீட்ல இருக்கு. அந்தம்மா அவசர வேலன்னு மவ வீட்டுக்கு போயிருக்கு...” ‘‘வேற யாருமில்லையா அவங்க வீட்ல? சாவி வாங்கி குடுத்தீங்கன்னா உங்க ஊரு அம்மன் வெளிநாட்டு பேப்பர்ல வருமில்ல...” ஆசைகாட்டினார் மொழிபெயர்ப்பாளி.

‘‘ஆரும் இருக்க மாட்டாங்களே இந்நேரம்...” ஏமாற்றத்தோடு நகர்ந்தது குழு. இரண்டாவது தெருவிலிருந்த மைதானத்தின் ஓர் ஓரத்திலிருந்தது சிறு கட்டடம் ஒன்று. அருகில் நெருங்கிய போதுதான் பாவேந்தர் பாரதி படிப்பகம் என படிக்க முடிந்தது. புதர் மண்டிய படிகளையும் சீல் வைக்கப்பட்ட துருவேறிய பூட்டையும் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டார்கள். மடிந்து திரும்பியது தெரு.

தெருவின் மையத்திலிருந்த பெட்டிக்கடையில் தேன் மிட்டாய்கள், ஆட்டுக்குடல் வற்றல், வண்ணப் பாக்கெட்டுகளில் அடைக்கப்பட்ட உருளை சீவல்கள் என தின்பண்டங்கள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு பெரிய அட்டையில் சிறு சிறு பாக்கெட்டுகளாக ஊறுகாய்கள் பின் அடித்து நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. தெர்மோகோல் டப்பாவில் தண்ணீர் பாக்கெட்டுகள் சில்லிட்டுக் கிடந்தன.

‘‘ரேஷன் கடை எங்கருக்கு..?” என்றார் மொழிபெயர்ப்பாளி. ‘‘தோ... அந்த தெருவுல நடுசென்டர்ல இருக்கறது ரேசன் கடைதான். ஆனா, அத யாரும் தெறக்கறதில்ல. ஷ்டாக்கெல்லாம் ஒண்ணு கூட கெடையாது...” ‘‘ஏன்... நீங்க யாரும் ரேஷன் சாமான் வாங்கறதில்லையா..?”
‘‘அதுக்கு கார்டு வேணுமில்ல... எல்லாத்தையும் அடவு வச்சுட்டானுங்க. ஒருநா... ரெண்டு நாளா... தாசில்தாரு ஆபீசுக்கு நடையால்ல நடந்து பாத்தோம். ஒண்ணும் கதக்காவல.

அங்கிட்டு அலையற நேரத்தில வேற வேல பாத்தா வவுறு காயாம கெடக்கலாம் பாத்துக்க...” ‘‘யாரு அடகு வச்சா..?” ‘‘எல்லாம் வூட்டு ஆம்பளைங்கதான். வேலை வெட்டிக்கு போற சோலி கெடையாது அவனுங்களுக்கு. நாங்க கொண்டார்ற காச அடிச்சு புடுங்கீட்டு ஒயின் சாப்லயே வுளுந்து கெடந்தானுவே... குடல் வேவாம என்ன பண்ணும்..?” ‘‘அதான் ஒரு ஆம்பளையும் காண்லியா..? வேலைக்கு போயிருப்பாங்கன்னுல்ல நெனச்சேன்...” ‘‘போறானுங்க வேலைக்கு... எல்லாம் ஒரேடியா போய் சேந்தாச்சு...” ‘‘ஒரேடியான்னா... எதாவது ஆக்சிடெண்ட்டா..?” ‘‘பண்ண பாவத்துக்கு அடிபட்டு மக்கிப் போனாதான் தேவலையே... கொடலு வெந்து ஆசுத்திரி ஆசுத்திரியா அலஞ்சு இருக்கற நாலு காசையும் செலவழிக்க வச்சுட்டில்ல செத்தானுங்க...” ‘‘யாரு.. உங்க வீட்டுக்காரரா..?” ‘‘எல்லா வீட்டுக்காரனுங்களுந்தான்... பெரிய ஆம்பளையாளு ஒத்தன் கெடையாது இந்துார்ல.

தோ... அங்க நிக்றாளே பாப்பா... பத்து வருசத்துக்கு முன்னாடிதான் பொறந்துச்சு. அது இடுப்புல இருக்கறதையும் சேத்து நாலு புள்ளைங்க அவங்கூட்ல. அவங்கப்பன்தான் இந்தூருல இருக்க ஆம்பளையிலயே மூப்பு. நா பாத்து பொறந்த பய. முப்பத்தஞ்சிருக்கும். அதுக்கே மண்ணா சாஞ்சு கெடக்கான்.

இந்த புள்ளைய பாத்துக்க சொல்லீட்டு அவங்க ஆயி டவுன்ல ஒரு ஹோட்டல்ல பாத்திரம் களுவுற வேலைக்கு போவுது...” மொழிபெயர்ப்பை குறிப்பெடுத்துக் கொண்டே வந்த கிரேஸ் ஒரு நிமிடம் குறிப்பை நிறுத்தி... திணறி... பிறகு சுதாரித்துக் கொண்டாள். டெய்சியும் தாட்சரும் அதிர்ச்சியை கண்களில் பரிமாறிக் கொண்டனர்.

கிட்டத்தட்ட ஊரைச் சுற்றி வந்தாயிற்று. வேம்படி பிள்ளையார் கோயிலையொட்டிய தெருவில் அடிபம்பு ஒன்று தண்ணீர் வரும் அடையாளங்கள் ஏதுமின்றி துருவேறி இருந்தது. அதைச் சுற்றியிருந்த வட்டவடிவ கான்கிரீட் கட்டுமானம் சிதில மடைந்து கிடந்தது. எட்டும் பத்து மான வயதுள்ள சிறுவர்கள் அதனருகே உற்சாகமாக விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

‘‘அந்த பைப்படியாண்ட வெளாண்டுட்டு கெடக்கானுங்கள்ள... இவனுங்க நாளைக்கு தோ இந்த பொட்டப் புள்ளங்க கிட்டேர்ந்து காசு பணத்த உருவீட்டு டாஸ்மாக் கடைக்கு ஓடுவானுங்க... அந்த கேடு கெட்ட கடையிலயே வுழுந்து கெடக்கற இப்பத்திய எளந்தாரிங்க இன்னும் நாலஞ்சு வருசத்துல செத்துப் போவானுங்க... இருவது வயசிலயே இங்கருக்க குட்டிங்கள்ளாம் தாலியறுத்துடுங்க... கட்டங்கடசீல ஊரு மொத்தமும் பொட்டசனமா மாறப் போவுது பாத்துக்கங்க...” அத்தனை ஆவேசத்தையும் மொழிப்பெயர்ப்பில் கொண்டு வரவியலாது மொழிபெயர்ப்பாளி திணற... வெளிநாட்டு விருந்தாளிகளால் அதை உணர முடிந்தது.

www.kungumam.co

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிட கதை: ஐம்பதாயிரம்

Fri, 15/09/2017 - 07:19
ஒரு நிமிடக் கதை: ஐம்பதாயிரம்

 

 
15

ராதிகா தயங்கியபடி வந்து சகுந்தலாவிடம் சொல்கிறாள்... “அம்மா, நான் ரமேஷை கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு இருக்கேன்...!”

அதைக் கேட்டு சகுந்தலா கொஞ்சம் கோபமடைந்தாலும், தன் பொறுப்பை உணர்ந்து, “யாரடி அந்த ரமேஷ்?” என்று கொஞ்சம் அக்கறையுடன் கேட்கிறாள்.

“அவர் எனக்கு அஞ்சு வருஷம் பழக்கம்மா. ரொம்ப நல்லவர். நேர்மையானவர். அவருக்கு என்னை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. அவரை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா, வாழ்க்கை நல்லா இருக்கும்னு நம்பிக்கை இருக்கும்மா..’’ தீர்க்கமாய் சொன்னாள் ராதிகா.

சகுந்தலா எதுவும் பேசாமல் மவுனமாய் இருந்தாள். சற்று யோசித்த ராதிகா, ‘‘அம்மா! எனக்கு கல்யாணம் ஆகிட்டா, உங்களையும் அப்பாவையும் அம்போன்னு தவிக்கவிட்டுட்டுப் போய்டுவேன்னு மட்டும் நெனைக்காதீங்க. என்னைக்கும் உங்களுக்கு உதவியா இந்த வீட்ல இருப்பேன். இது சத்தியம்!”

இது சகுந்தலாவுக்கு சற்று தெம்பைக் கொடுத்தது. ‘‘சரி... இப்ப நான் என்ன செய்யணும்?’’ என்றாள்.

“பெருசா ஒண்ணுல்லம்மா, என் கல்யாண செலவுக்கு அப்பாகிட்ட பேசி ஐம்பதாயிரம் வாங்கிக் கொடுத்தா போதும்!”

“என்ன சொல்ற..? முழுசா ஐம்பதாயிரமா? ராதிகாவுக்கா? எந்த நம்பிக்கையில இதை கேட்கற சகுந்தலா?”

“என்னங்க பெரிய ஐம்பதாயிரம்..? அஞ்சு வருஷமா நம்மள அப்பா, அம்மான்னு கூப்பிட்டு நம்ம கூடவே வீட்டு வேலை செய்துட்டு இருக்கா. அவளை நம்பி ஐம்பதாயிரம் கடனா கொடுக்க முடியாதா..? மாசா மாசம் சம்பளத்துல கொஞ்சம், கொஞ்சமா கழிச்சுக்கிட்டா போச்சு!”

எதுவும் பேசாமல் ‘செக் புக்’கை எடுத்தார் சகுந்தலாவின் கணவர்.

http://tamil.thehindu.com

Categories: merge-rss

காட்டில் ஒரு மான்

Thu, 14/09/2017 - 07:46
காட்டில் ஒரு மான்
 

அம்பை

அந்த இரவுகளை மறப்பது கடினம். கதை கேட்ட இரவுகள். தங்கம் அத்தைதான் கதை சொல்வாள். காக்கா-நரி, முயல் ஆமை கதைகள் இல்லை. அவளே இட்டுக் கட்டியவை. கவிதைத்துண்டுகள் போல சில. முடிவில்லா பாட்டுக்கள் போல சில. ஆரம்பம், நடு, முடிவு என்றில்லாமல் பலவாறு விரியும் கதைகள். சில சமயம், இரவுகளில் பல தோற்றங்களை மனதில் உண்டாக்கி விடுவாள். அசுரர்கள், கடவுளர்கள் கூட அவள் கதைகளில் மாறி விடுவார்கள். மந்தரையைப்பற்றி உருக்கமாக சொல்வாள். சூர்ப்பனகை, தாடகை எல்லோரும் அரக்கிகளாக இல்லாமல் உணர்ச்சிகளும், உத்வேகங்களும் கொண்டவர்களாக உருமாறுவார்கள். காப்பியங்களின் பக்கங்களில் ஒட்டிக்கொண்டவர்களை வெளியே கொண்டுவருவாள். சிறகொடிந்த பறவைகளை வருடும் இதத்தோடு அவர்களை வரைவாள் வார்த்தைகளில். இரவு நேரமா, அந்த பழைய வீட்டுக்கூடமா, கூடப்படுத்த சித்தி மாமா குழந்தைகளின் நெருக்கமா என்னவென்று தெரியவில்லை. அந்த கதைகள் வண்டின் ரீங்காரமாய் மனதில் ஒரு மூலையில் ஒலியுடன் சுழன்றவாறிருக்கின்றன.

deer_surprise தங்கம் அத்தை அந்த பழைய தூண்களும் நடுக்கூடமும் உள்ள வீட்டில் பல பிம்பங்களில் தெரிகிறாள். பெரிய மரக்கதவின் மேல் சாய்ந்தவாறு. அகல் விளக்கை புடவை தலைப்பால் மறைத்தபடி ஏந்தி வந்து புறையில் வைத்தபடி. தன் கணவன் ஏகாம்பரத்துக்குச் சோறிட்டவாறு. கிணற்றுச் சுவரில் ஒரு காலை வைத்து கயிற்றை இழுத்துக் கொண்டு. செடிகளுக்கு உரமிட்டவாறு.

தங்கம் அத்தை அழகுக் கறுப்பு. நீவி விட்டாற்போல் ஒரு சுருக்கமும் இல்லாத முகம்., முடியில் நிறைய வெள்ளி. அத்தை வீட்டில் காலால் அழுத்தி இயக்கும் அந்தக் கால ஹார்மோனியம் உண்டு. அத்தைதான் வாசிப்பாள். தேவாரப்பாடல்களிலிருந்து வதனமே சந்திரபிம்பமோ, வண்ணான் வந்தானே வரை மெல்லப்பாடியவாறு வாசிப்பாள். கறுப்பு அலகுகள் போல நீள விரல்கள் ஹார்மோனியக்கட்டைகளின் மேல் கறுத்தப்பட்டாம்பூச்சிகள் மாதிரிப் பறக்கும்.

தங்கம் அத்தையைச்சுற்றி ஒரு மர்ம ஓடு இருந்தது. மற்றவர்கள் அவளைப்பார்க்கும் கனிவிலும், அவளைத் தடவித் தருவதிலும், ஈரம் கசியும் கண்களிலும் அனுதாபம் இருந்தது. ஏகாம்பர மாமாவுக்கு இன்னொரு மனைவியும் இருந்தாள். அத்தையை அவர் பூ மாதிரி அணுகுவார். அவர் அத்தையை டா போட்டு விளித்து யாரும் கேட்டதில்லை. தங்கம்மா என்று கூப்பிடுவார். அப்படியும் அத்தை ஒரு புகைத்திரைக்குப்பின் தூர நிற்பவள் போல் தென்பட்டாள். முத்து மாமாவின் பெண் வள்ளிதான் இந்த மர்மத்தை உடைத்தாள். அவள் கண்டுபிடித்தது புரிந்தும் புரியாமலும் இருந்தது. வள்ளியின் அம்மாவின் கூற்றுப்படி அத்தை பூக்கவே இல்லையாம்.

'அப்படான்னா ? ' என்று எங்களில் பலர் கேட்டோம்.

வள்ளி தாவணி போட்டவள். 'அப்படான்னா அவங்க பெரியவளே ஆகலை ' என்றாள்.

'முடியெல்லாம் நெறய வெளுத்திருக்கே ? '

'அது வேற '

அதன்பின் அத்தையின் உடம்பை உற்றுக் கவனித்தோம். 'பூக்காத ' உடம்பு எப்படி இருக்கும் என்று ஆராய்ந்தோம். அவள் உடம்பு எவ்வகையில் பூரணமடையவில்லை என்று தெரியவில்லை. ஈரத்துணியுடன் அத்தை குளித்துவிட்டு வரும்போது அவள் எல்லோரையும் போலத்தான் தெரிந்தாள். முடிச்சிட்ட சிவப்பு ரவிக்கையும், பச்சைப் புடவையும், முடிந்த தலையுமாய் அவள் நிற்கும்போது அவள் தோற்றம் வித்தியாசமாய்த் தெரியவில்லை. பறவையின் உடைந்த சிறகு போல, அது வெளிப்படையாக தெரியாத பொக்கையா என்று புரியவில்லை.

ஒரு மாலை பட்டுபோன பெரிய மரத்தைத் தோட்டத்தில் வெட்டினார்கள். கோடாலியின் கடைசி வெட்டில் அது சரசரவென்று இலைகளின் ஒலியோடு மளுக்கென்று சாய்ந்தது. குறுக்கே வெட்டியபோது உள்ளே வெறும் ஓட்டை. வள்ளி இடுப்பில் இடித்து, 'அதுதான் பொக்கை ' என்றாள். பிளவுபட்டு, தன்னை முழுவதுமாய் வெளிப்படுத்திக்கொண்டு, உள்ளே ஒன்றுமில்லாமல் வான் நோக்கிக் கிடந்த மரத்துடன் அத்தையின் மினுக்கும் கரிய மேனியை ஒப்பிடமுடியவில்லை.

எந்த ரகசியத்தை அந்த மேனி ஒளித்திருந்தது ? அவள் உடம்பு எவ்வகையில் வித்தியாசப்பட்டது ? வெய்யில் காலத்தில் அத்தை, மத்தியான வேளைகளில் ரவிக்கையை கழற்றிவிட்டு, சாமான்கள் வைக்கும் அறையில் படுப்பாள். அவளருகில் போய்ப்படுத்து, ரவிக்கையின் இறுக்கத்தினின்றும் விடுபட்ட மார்பில் தலையை வைத்து ஒண்டிக்கொள்ளும் போது அவள் மென்மையாக அணைத்துக்கொள்வாள். மார்பு, இடை, கரங்களில் பத்திரப்பட்டுப் போகும்போது எது பொக்கை என்று புரியவில்லை. மிதமான சூட்டுடம்பு அவளுடையது. ரசங்கள் ஊறும் உடம்புடையவளாகப்பட்டாள். சாறு கனியும் பழத்தைப்போல் ஒரு ஜீவ ஊற்று ஓடியது அவள் உடம்பில். அதன் உயிர்ப்பிக்கும் துளிகள் எங்கள் மேனியில் பலமுறை சொட்டியது. தொடலில், வருடலில், எண்ணை தேய்க்கும் போது படும் அழுத்தத்தில், அவள் உடம்பிலிருந்து கரை புரண்டு வரும் ஆற்றைப்போல் உயிர் வேகம் தாக்கியது. அவள் கைபட்டால் தான் மாட்டுக்குப் பால் சுரந்தது. அவள் நட்ட விதைகள் முளைவிட்டன. அவளுடைய கை ராசியானது என்பாள் அம்மா. தங்கச்சி பிறந்தபோது அத்தை வந்திருந்தாள். 'அக்கா, என் பக்கத்தில இருக்கா. என்னைத் தொட்டுக்கிட்டே இரு. அப்பத்தான் எனக்கு வலி தெரியாது ' என்று அம்மா முனகினாள், அறையை விட்டு நாங்கள் வெளியேற்றப்பட்டபோது. கதவருகே வந்து திரும்பிப் பார்த்த்போது தங்கமத்தை அம்மாவின் உப்பிய வயிற்றை மெல்ல வருடியபடி இருந்தாள்.

'ஒன்றும் ஆகாது, பயப்படாதே ' என்று மெல்லக் கூறினாள்.

'அடியக்கா, ஒனக்கொரு... ' என்று முடிக்காமல் விம்மினாள் அம்மா.

'எனக்கென்ன ? ராசாத்தியாட்டம். என் வீடெல்லாம் புள்ளைங்க ' என்றாள் அத்தை. ஏகாம்பர மாமாவின் இளைய மனைவிக்கு ஏழு குழந்தைகள்.

'இப்படி ஒடம்பு திறக்காம... ' என்று மேலும் விசும்பினாள் அம்மா.

'ஏன், என் ஒடம்புக்கு என்ன ? வேளாவேளைக்குப் பசிக்கலையா ? தூக்கமில்லையா ? எல்லா ஒடம்புக்கும் உள்ள சீரு இதுக்கும் இருக்கு. அடிபட்டா வலிக்குது. ரத்தம் கட்டுது. புண்ணு பழுத்தா சீ வடியுது. சோறு திண்ணா செரிக்குது. வேற என்ன வேணும் ? 'என்றாள் அத்தை.

அம்மா அவள் கையைப் பற்றி கன்னத்தில் வைத்துக்கொண்டாள்.

'ஒன் உடம்பைப் போட்டு ரணகளமாக்கி...: என்று அந்த கையை பற்றியவாறு அரற்றினாள்.

அத்தையின் உடம்பில் ஏறாத மருந்தில்லை என்று வள்ளியின் அம்மா வள்ளியிடம் சொல்லியிருந்தாள். ஊரில் எந்தப் புது வைத்தியன் வந்தாலும் அவன் குழைத்த மருந்து அத்தைக்கு உண்டு. இங்கிலீஸ் வைத்தியமும் அத்தைக்குச் செய்தார்களாம். சில சமயம் மருந்துகளைச் சாப்பிட்டுவிட்டு அத்தை அப்படி ஒரு தூக்கம் தூங்குவாளாம். வேப்பிலையும், உடுக்குமாய் சில மாதங்கள் பூசைகள் செய்தார்களாம். திடாரென்று பயந்தால் ஏதாவது நேரலாம் என்று ஒரு முன்னிரவு நேரம் அத்தை பின் பக்கம் போனபோது கரிய போர்வை போர்த்திய உருவம் ஒன்று அவள் மேல் பாய்ந்ததாம். வீரிட்ட அத்தை துணி துவைக்கும் கல்லில் தலை இடிக்க விழுந்து விட்டாளாம். அவள் நெற்றி முனையில் இன்னமும் அதன் வடு இருந்தது. அடுத்த வைத்தியன் வந்தபோது, 'என்னை விட்டுடுங்க. என்னை விட்டுடுங்க ' என்று கதறினாளாம் அத்தை. ஏகாம்பர மாமாவுக்கு வேறு பெண் பார்த்தபோது அத்தை அன்றிரவு அரளி விதைகளை அரைத்துக் குடித்துவிட்டாளாம். முறி மருந்து தந்து எப்படியோ பிழைக்கவைத்தார்களாம். 'உன் மனசு நோக எனக்கு எதுவும் வேண்டாம் ' என்று மாமா கண் கலங்கினாராம். அதன் பின் அத்தையே அவருக்கு ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தாள். அப்படித்தான் செங்கமலம் அந்த வீட்டுக்கு வந்தாள். எல்லாம் வள்ளி சேகரித்த தகவல்கள்.

அத்தை தன் கையை அம்மாவின் பிடியிலிருந்து விலக்காமல் இன்னொரு கையால் அம்மாவின் தலையை வருடினாள். 'வுடு, வுடு. எல்லாத்தையும் வுடு. புள்ளைபொறக்கற நேரத்தில ஏன் கதையை எடுக்கிற ? ' என்றாள். அன்றிரவுதான் தங்கச்சி பிறந்தாள். அதன் பின் ஊருக்கு ஒரு முறை போனபோதுதான் அத்தை அந்தக் கதையைச் சொன்னாள்.

மழைக்காலம். இரவு நேரம். கூடத்தின் ஒரு பக்கம் ஜமக்காளத்தை விரித்து, எண்ணைத்தலைப் பட்டு கரைபடிந்த தலையணை உரைகளோடு இருந்த சில தலையணைகளை போட்டாகி விட்டது. சில தலையணைகளுக்கு உரையில்லை. அழுத்தமான வண்ணங்கள் கூடிய கெட்டித்துணியில் பஞ்சு அடைத்திருந்தது. ஆங்காங்கே பஞ்சு முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவை நிதம் உபயோகத்திலிருக்கும் தலையணைகள் அல்ல. விருந்தினர் வந்தால், குழந்தைகளுக்குத் தர அவை. நாள் முழுவதும் விளையாடிவிட்டு, வயிறு முட்டச் சாப்பிட்டுவிட்டு படுத்தவுடன் உறங்கிவிடும் குழந்தைகளுக்கு முடிச்சுகள் உறைக்கவா போகிறது ?

சமையலறை அலம்பி விடும் ஓசை கேட்டது. சொம்பின் ணங்கென்ற சத்தமும், கதவின் கிரீச்சும், தென்னந் துடைப்பம் அதன் பின் வைக்கப்படும் சொத்தென்ற ஒலியும் கேட்டது. தகர டப்பா கிரீச்சிட்டது. கோலப்பொடி டப்பா. அடுப்பில் கோலம் ஏறும். அதன் பின் சமயலறைக் கதவை அடைத்துவிட்டுக் கூடத்தின் வழியாகத்தான் அத்தை வருவாள். யாரும் தூங்கவில்லை. காத்திருந்தனர்.

அத்தை அருகில் வந்ததும், சோமுதான் ஆரம்பித்தான்.

'அத்தே, கதை சொல்லேன்... அத்தே '

'தூங்கல நீங்க எல்லாம் ? '

நின்று பார்த்துவிட்டு, அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். காமாட்சியும் சோமுவும் மெல்ல ஊர்ந்து வந்து அவளின் இரு தொடைகளிலும் தலை வைத்துப்படுத்து அண்ணாந்து அவளைப் பார்த்தனர். மற்றவர்கள் தலையணைகளில் கைகளை ஊன்றிக் கொண்டனர்.

அத்தை களைத்திருந்தாள். நெற்றியில் வேர்வை மின்னியது. கண்களை மூடிக்கொண்டு யோசித்தாள்.

'அது ஒரு பெரிய காடு... ' என்று ஆரம்பித்தாள்.

'அந்தக் காட்டில எல்லா மிருகங்களும் சந்தோசமாய் இருந்தது. காட்டில பழ மரமெல்லாம் நெறய இருந்தது. ஒரு சின்ன ஆறு ஓடிச்சு ஒரு பக்கம். தாகம் எடுத்துச்சின்னா அங்க போயி எல்லாம் தண்ணி குடிக்கும். மிருகங்களுக்கு எல்லாம் என்னவெல்லாம் வேணுமோ எல்லாம் அந்த காட்டில சரியா இருந்தது. அந்தக் காட்டில வேடன் பயமில்லை. திடார்னுட்டு அம்பு குத்துமோ, உசிரு போகுமோன்னு பயமேயில்லாம திரிஞ்சிச்சுங்க அந்த மிருகங்க எல்லாம். எல்லா காடு மாதிரியும் அங்கயும் காட்டுத்தீ, வெளி மனுசங்க வந்து மரம் வெட்டறது, பழம் பறிக்கிறது, திடார்னு ஒரு ஆளு வந்து பட்சிங்கள சுடுறது, ஓடுற பன்னியை அடிக்கிறது அதெல்லாம் இல்லாம இல்ல. இருந்தாலும், அங்க இருந்த மிருகங்களுக்கும் பட்சிகளுக்கும் பழகிப்போன காடு அது. ஆந்தை எந்த மரத்தில உக்காரும், ராத்திரி சத்தமே இல்லாம காடு கிடக்கிறபோது எப்படி அது கத்தும், எந்த கல்லுமேல ஒக்காந்துகிட்டு தவளை திடான்னுட்டு களகளன்னு தண்ணி குடிக்கிற மாதிரி சத்தம் போடும், எந்த இடத்தில மயிலாடும் என்று எல்லாம் தெரிஞ்சு போன காடு.

இப்படி இருக்கிறப்போ ஒரு மான் கூட்டம் ஒரு நா தண்ணி குடிக்கப் போச்சுது. அதுல ஒரு மான் தண்ணி வழியா போனப்போ விலகிப் போயிடிச்சு. திடார்னு அது வேற காட்டில இருந்திச்சி. பாதையெல்லாம் இல்லாத காடு. மரங்கள்ல எல்லாம் அம்பு பாஞ்ச குறி இருந்தது. அந்தக் காட்டில ஒரு அருவி ஜோன்னு கொட்டிச்சு. யாருமே இல்லாத காடு மாதிரி விரிச்சோன்னுட்டு இருந்தது. மானுக்கு ஒடம்பு வெடவெடன்னு நடுங்கிச்சி. இங்கயும் அங்கயும் அது ஓடிச்சி. அந்த பழகின காடு மாதிரி இது இல்லயேன்னுட்டு அலறிட்டே துள்ளித் துள்ளிக் காடெல்லாம் திரிஞ்சிச்சு. ராத்திரியாச்சு. மானுக்கு பயம் தாங்கல. அருவிச் சத்தம் அதை பயமுறுத்திச்சு. தூரத்தில ஒரு வேடன் நெருப்பை மூட்டி அவன் அடிச்ச மிருகத்தை சுட்டுத் தின்னுட்டு இருந்தான். அந்த நெருப்புப்பொறி மான் கண்ணுக்குப் பட்டது. அது ஒளிஞ்சிக்கிட்டது. தனியாக் காட்டைச் சுத்திச் சுத்திவந்து களைச்சிப் போய் அது உக்காந்துகிட்டது.

இப்படி நெறய நாளு அது திரிஞ்சுது. ஒரு நா ராத்திரி பெளர்ணமி. நெலா வெளிச்சம் காட்டில அடிச்சது. அருவி நெலா வெளிச்சத்தை பூசிக்கிட்டு வேற மாதிரி ரூபத்தில இருந்திச்சு. பயமுறுத்தாத ரூபம். நெலா வெளிச்சம் மெத்து மெத்துன்னுட்டு எல்லாத்தையும் தொட்டுது. திடார்னு மந்திரக்கோல் பட்டமாதிரி அந்த மானுக்கு பயமெல்லாம் போயிடிச்சு. அந்தக் காடு அதுக்கு பிடிச்சுப் போயிடிச்சு. காட்டோட மூலை முடிக்கெல்லாம் அதுக்கு புரிஞ்சிப் போயிட்டது. வேறு காடாயிருந்தாலும் இந்தக் காட்டிலேயும் எல்லாம் இருந்துச்சு. அருவி இருந்துச்சு, மரம், செடி எல்லாம் இருந்தது. மொள்ள மொள்ள மிருகங்க பட்சிக எல்லாம் அது கண்ணுல பட்டுது. தேன் கூடு மரத்தில தொங்கறது தெரிஞ்சிது. நல்லா பச்சப்பசேலுன்னு புல்லு தெரிஞ்சிது. அந்த புதுக்காட்டோட ரகசியமெல்லாம் அந்த மானுக்கு புரிஞ்சிடிச்சு. அதுக்கப்பறமா, பயமில்லாம, அந்த மானு அந்த காடெல்லாம் சுத்திச்சு. பயமெல்லாம் போயி சாந்தமா போயிடிச்சு '

கதையை முடித்தாள் அத்தை. கூடத்தின் மற்ற பகுதிகள் இருண்டிருந்தன. இந்த பகுதியில் மட்டும்தான் வெளிச்சம். இருண்ட பகுதியை காடாய் கற்பனை செய்து, கதைக்கேட்ட குழந்தைகள் அந்தமானுடன் தோழமை பூண்டு முடிவில் சாந்தப்பட்டு போயினர். தலையணைகளை அணைத்து உறங்கிப் போயினர். நீளமும் மஞ்சளும் கறுப்பும் கலந்த முரட்டுத்துணி தலையணையில் சாய்ந்து, ஒற்றைக்கண்ணைத் திறந்து, உறக்கக் கலக்கத்தில் பார்த்தபோது, எங்கள் நடுவே, இரு கைகளையும் மார்பின் மேல் குறுக்காகப் போட்டு தன் தோள்களை அணைத்தவாறு, முட்டியின்மேல் சாய்ந்து கொண்டு தங்கமத்தை உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

http://azhiyasudargal.blogspot.de

Categories: merge-rss

கவனம்

Wed, 13/09/2017 - 06:19
கவனம்

 

வங்கியில் ரொம்பவே கூட்டம்... நெரிசல் குறையட்டும் என்று ஓரமாக நின்ற மைதிலியை நெருங்கினார் ஒரு டிப் டாப் ஆசாமி. ‘‘என் மூக்குக் கண்ணாடியை கார்ல விட்டுட்டு வந்துட்டேன்... கொஞ்சம் இந்த சலானை பூர்த்தி செய்து தர முடியுமா?’’ என பணிவாகக் கேட்டார்.

‘‘சாரி சார்! நான் பேங்க்ல பணம் கட்ட வந்திருக்கேன். இப்ப உங்களுக்காக செலான் எழுதிக்கிட்டிருந்தா என் கவனம் சிதறும். அதைப் பயன்படுத்தி யாராவது பணத்தை  அடிச்சிடலாம். மன்னிச்சிடுங்க... என்னால முடியாது!’’ - உறுதியான குரலில் மறுத்தாள். மறுநாள்... இன்டர்வியூ ஹால்...
3.jpg
தன்னுடைய முறை வந்தவுடன் உள்ளே நுழைந்த மைதிலி, வங்கியில் சந்தித்த அதே டிப் டாப் ஆசாமி இன்டர்வியூ குழுவில் இருப்பதைப் பார்த்து அதிர்ந்தாள். நிச்சயம் தனக்கு வேலை கிடைக்காது என வாசலை நோக்கித் திரும்பினாள். ‘‘அட, வாம்மா... உட்காரு!’’ என்று அழைத்த அந்த மனிதர் தொடர்ந்து பேசினார்.

‘‘நீ வந்திருக்குறது இந்தக் கம்பெனியோட கேஷியர் வேலைக்கு. இதுல கவனம் ரொம்ப முக்கியம். இந்த வேலைக்குத் தேவையான எல்லா தகுதியும் உன்கிட்ட இருக்கு. போய் அப்பாயின்ட்மென்ட் ஆர்டரை வாங்கிக்கோ!’’ நடப்பது ‘கனவா, நனவா’ என்று குழம்பினாள் மைதிலி.

kungumam.co.

Categories: merge-rss

முதலிரவு

Tue, 12/09/2017 - 05:42
முதலிரவு

 

 

கலா பால் சொம்பை ஸ்டூல் மீது வைத்துவிட்டு, கணவன் சிவாவின் காலில் விழப்போனாள். பதறித் தடுத்தான் சிவா! ‘‘வேண்டாம் கலா... எந்தத் தப்புமே செய்யாம நீ ஏன் என் கால்ல விழணும்?’’ கலாவுக்குப் புரியவில்லை!‘‘இனிமே எனக்கு எல்லாமே நீங்கதான். உங்க கால்ல விழறது தப்பில்லைனு எங்க அம்மா அப்பாதான் சொன்னாங்க!’’ - கலா சொல்ல, ‘‘சரி, உங்க அம்மா, அப்பா என்னவெல்லாம் சொல்லி அனுப்பினாங்க?’’ எனக் கேட்டான் சிவா.
11.jpg
‘‘உங்களை அட்ஜஸ்ட் பண்ணிப் போகணும்... பொறுமையா, விட்டுக் கொடுத்து நடந்துக்கணும்... அப்புறம்...’’ - தொடர்ந்த கலாவைத் தடுத்தான் சிவா. ‘‘என்கிட்ட உண்மையா இருக்கச் சொல்லலியா?’’ ‘‘சொன்னாங்க. எப்பவும் உங்ககிட்ட உண்மையச் சொல்லணும்னு...’’

‘‘உண்மையச் சொல்றதில்ல... உண்மையா இருக்கறது. புரியலையா? நீ எப்பவும் நீயா இருக்கணும் கலா. எனக்காக உனக்குப் பிடிச்சதை எல்லாம் நீ விட்டுக் கொடுத்தா, அப்புறம் அதையே என்கிட்டயும் எதிர்பார்ப்பே! அது நடக்காதப்ப ஏமாற்றம்தான் வரும். இந்த உலகத்துல பிறந்தது நம்ம வாழ்க்கையை யாருக்கும் தொல்லையில்லாம அனுபவிக்கத்தான். உன்னோட சந்தோஷத்துக்கு நான் சப்போர்ட் பண்ணுவேன். அதே மாதிரி எனக்கு நீயும். ஓகே..?’’ கலாவிற்கு ஒன்று புரிந்தது, சிவா அற்புதமானவன் என்று!

kungumam.co

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிட கதை: தடுமாற்றம்

Mon, 11/09/2017 - 20:04
ஒரு நிமிடக் கதை: தடுமாற்றம்

sundaram

சுந்தரம் அன்று காலையிலிருந்தே முடிக்கு டை அடித்து, சவரம் செய்துகொண்டு புத்துணர்ச்சி யோடு யாருக்காகவோ காத்திருந்தார்.

அவருக்கு தொந்தி இல்லாததால், டீ ஷர்ட்டை இன் செய்து, லேசாக சென்ட் அடித்துக்கொண்டார். முகத்துக்கு கிரீம் தடவி அதன் மேல் பவுடர் மணக்க பூசியிருந்தார். அடிக்கடி எழுந்து தன்னை கண்ணாடியில் பார்த்துக்கொண்டார். இருபது வருஷங்களுக்கு முன் ஆபீஸூக்கு பைக்கில் போகும்போது எப்படி இருந்தாரோ அப்படியே தன் தோற்றம் இருப்பதைப் பார்த்து திருப்திப் பட்டுக் கொண்டார். அவருக்கு அறுபத்தி ஐந்து வயசு ஆகிறது என்று சொன்னால் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள்!

அன்று காலையில் அவர் மனைவி சகுந்தலா பேரனுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று இளைய மகள் வீட்டுக்குப் போயிருந்தாள். இனி இரவு சாப் பாட்டுக்குப் பிறகுதான் அவள் வீடு திரும்புவாள்.

அவர்கள் வீட்டு வேலைக்காரி நிர்மலாவின் கணவன் வேறொருத்தியோடு ஓடிப் போய் விட்டான். கடந்த பத்து வருடங்களாக, நிர்மலா அந்த வீட்டில் நம்பிக்கைக்கு உரியவளாகவும், எல்லோரிடமும் பிரியத்தோடும் பழகி வந்தாள். அந்த வீட்டில் அவளையும் ஒருத்தியாகவே நினைத்து சகுந்தலாவும், அவர்களின் மூன்று பெண்களும் அவ ளிடம் பாசத்தோடு நடந்து கொண்டார்கள்.

நிர்மலாவுக்கு முப்பத்தைந்து வயசு என்று யாரும் சொல்ல முடியாது. நல்ல கட்டான உடல் வாகு. சுந்தரத்திடம் அவளுக்கு ரொம்ப மரியாதை! அதனால் அவள் அனுசரித்துப் போய் விடுவாள் என்று அவருக்கு ஒரு நம்பிக்கை! அதற்கான சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார்.

அவர் எதிர்பார்த்த சந்தர்ப்பம் அன்று வந்து விட்டது. நிர்மலா சிரித்துக் கொண்டே வேலைக்கு வந்தாள். ஒவ்வொரு அறையாக பெருக்கிச் சுத்தம் செய்து கொண்டே வந்தாள். சுந்தரம் ஹாலில் காத்திருந்தார். நிர்மலா படுக்கையறையை பெருக்கப் போனாள்.

சுந்தரம் மெதுவாக அவளைப் பின்தொடர்ந்து போனார். கீழே கிடந்த பக்கெட்டை கவனிக்காததால் தடுக்கி விழப் போனார். சத்தம் கேட்டுத் திரும்பிய நிர்மலா உடனே ஓடிவந்து அவரைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

“அப்பா! பார்த்து வரக்கூடாதா? இந்த அறையில எதை எடுக்க வந்தீங்க? என்கிட்ட சொல்லியிருந்தா நான் எடுத்து தர மாட்டேனா? என்னப்பா! வயசாகியும் இன்னும் நீங்க சின்னப் பிள்ளையாட்டமே நடந்துக்கிறீங்க? நாங்க எல்லாம் எதுக்கு இருக்கிறோம்?” என்று சுந்தரத்தின் கைகளை உரிமையோடு கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு சொல்ல, சுந்தரம் தலைகுனிந்தார்.

http://tamil.thehindu.com/

Categories: merge-rss

நாயகி

Mon, 11/09/2017 - 07:13
நாயகி - சிறுகதை
 
 

ஜான் சுந்தர் - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

டிப்பியை ஸ்டீபன் அண்ணன்  ஊட்டியிலிருந்து எடுத்து வந்திருந்தார். யாரோ ‘`நல்ல குட்டி, ஜெர்மன் ஷெப்பெர்டு க்ராஸ்’’ என்றார்கள். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

``சாதி  நாயும் நாட்டு நாயும் சேர்ந்து போட்ட குட்டிடா’’ ஸ்டீபண்ணன் விளக்கினார். ``ஊட்டில  பூன, நாயி, மாடு அல்லாத்துக்குமே முடி அதிகமாத்தான் இருக்கும் இல்ல டீபண்ணா’’ என்றான் இளங்கோ. அவனுக்கு `ஸ்’ வரவில்லை. வேறு சிலவும் வராது.

64p1.jpg

`பைஜாமா ஜிப்பா’வை `பைமாமா மிப்பா’ என்பான் `இங்க’ என்பதற்கு `இஞ்ச’ என்பான். `ம்ம்... சொட்டரோடவே பொறந்துட்டா குளுராதில்ல’’ டிப்பியின் நெற்றியைத் தடவிக் கொடுத்தேன். அது என் விரல்களை நக்கியது. அதன் மீசையரும்பு விரலில்படக் கூச்சமாக இருந்தது. ``புருபுரு  பண்ணுதுடா’’ என்றதும்  இளங்கோவும் டவுசரின் பின்புறம் கைகளைத் துடைத்துவிட்டு  ``இஞ்ச வா இஞ்ச வா’’ என்றவாறு கையை நீட்டினான். கறுத்த கோலிக்கண்கள் மின்ன அவனையும் நக்கியது டிப்பி. தேநீர்க்கடையில் புதுரொட்டி வந்து இறங்கும்போது வாங்கி, அதைப் பிட்டு உள்ளே பார்த்திருக்கிறீர்களா? அதுதான் டிப்பியின் நிறம். ஈரச்சந்தனம் காய்ந்து வெளுத்தாலும் அப்படித்தான் இருக்கும். ரொட்டியின் மேற்புறக்காவி சற்றே வளைந்து வெளுக்குமில்லையா? அதுதான் டிப்பியின் வயிற்றோரத்து நிறம். ஓடிவரும்போது வாழைப்பழத்தோல் காதுகள் இரண்டும் எழுந்தெழுந்து விழும். உயிரை விரித்து அணைத்துக் கொள்ளத் தூண்டும் அழகு.

வீட்டில் என்னை `டிக்கா’ என்று கூப்பிடுவார்கள். `கிருஷ்ணமூர்த்தி’ எனப்படும் நபர் `கிட்டு’வாகி `கிட்டான்’ ஆவதுபோல என் தாய்மாமன் அவரோடு `லிப்டன் டீ’ கம்பெனியில் பணிபுரிந்த வெள்ளைக்கார தோஸ்த்தின் நினைவாக வைத்த `டிக்ரூஸ்’ என்ற பெயர் `டிக்கு’வாகி `டிக்கான்’ என்றானது. `டிக்கானும்  டிப்பியும்’ என்றால் பொருந்திப்போகிறதா இல்லையா? எனவே, நான் அதை  டிப்பி  என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்க ஸ்டீபண்ணனோ `ட்டிப்பி’ என்றே விளித்தார். அதிலென்ன? நான் என் இஷ்டப்படி அழைத்தேன். மற்றவர்களையும் அப்படியே சொல்ல வைத்தேன்.
ஸ்டீபண்ணனின் அம்மா, அக்காஆஞ்சி, தங்கைகளான, லல்லி, பெமிலா, சுகுணா, அப்புறம் சின்னவள் சிட்டு வரையிலுமான எல்லோரும் `ட்டிப்பி’ என்று `T’ போட்டு அழைக்க   நான் எனது வலுவான முயற்சியில் இளங்கோ, ரமேஷ், குணான், வீதிக்காரர்கள், அதைத்தாண்டி  பள்ளித் தோழர்கள், மளிகைக்கடை அண்ணாச்சி, டீக்கடை ஆறுமுகண்ணன், உப்புக்காரத் தாத்தா, கடலைக்கார பாய் , இஸ்திரிக்காரக்கா, இட்லி, ஆப்பம் விற்று வரும் அண்டாக்காரக்கா எல்லோரையும் `D’ போட்டு டிப்பி என்றழைக்க வைத்தேன்.

அண்டாக்காரக்காவின் இட்லியை டிப்பிக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஆனாலும், அந்தக்காவுக்கு டிப்பியைப் பிடித்திருந்தது குறித்து ஆச்சர்யமாக இருந்தது. டிப்பியை ஸ்டீபண்ணன்தான் வளர்க்கிறார் என்றாலும், அது எங்களுடையதும்தான். ஒட்டுச்சுவர்கொண்ட நடுத்தர வர்க்கத்தினரிடம் மிகுந்து கிடக்கும் ‘ஒண்ணுக்கொண்ணு ஆதரவு’,  `நேந்து கலந்து போறது’, `உன்னவிட்டா ஆரிருக்கா?’  போன்ற வாக்கியங்கள், தடித்த காம்பவுண்டு சுவர்களுக்குக் கிட்டாது.

ஞாயிற்றுக்கிழமையானால் ஸ்டீபண்ணன் டிப்பியைக் குளிக்க வைப்பார். உதவிக்கு நானும் சுகுணாவும். துவைப்பதற்கான சோப்பை   நனைத்து நுரையைக் கிளப்பி அவர் தேய்க்க, நாங்கள் இருவரும் கீழே விழுகிற நுரையை அள்ளியள்ளி டிப்பியின் நெற்றி, முதுகு, தாடை, முன்னங்கால் மேலெல்லாம் ஒட்டவைத்து ரமணிக்கா வீட்டு வெள்ளை `புஸுபுஸு’ நாய் `ஷீலா’வின் தோற்றத்துக்கு மாற்றப் பார்ப்போம். அவ்வப்போது நாக்கை வெளியே தொங்கவிட்டு வாயைத் திறக்கும்  கணத்தில் டிப்பி பற்களைக்காட்டிச் சிரிப்பது போலிருக்கும். அசட்டுச் சிரிப்பு. அற்பருக்கும் ஞானிகள் வழங்கும் அதே சிரிப்பு. திறந்தே வைத்திருக்கும் வாயைத் திடுமென மூடும்போது கோபித்துக்கொள்வதுபோலவும் இருக்கும். எதிர்பாராத நேரத்தில் டிப்பி தனது மொத்த உடலையும் உதறும்.  நீரும் நுரையும் மூவர் மேலும் சிதறும். எளிய வாழ்வின் மகோன்னத அழகு பொங்கும் அந்தத் தருணத்தைப் பிடித்துவைத்துப் பார்த்தால் அரக்கு நிறத்தில் அரைக்கால் சட்டையணிந்த சிறுவன், கருநீலத்தில் வெள்ளை பூத்த பாவாடைச் சிறுமி, அவளது மடித்த சடை, அதை வெயில் கொஞ்சுவதால் கறுப்பிலிருந்து கசியும் ஓரச்செம்பட்டை, செம்மலர்ந்த ரிப்பன் பூக்கள், மௌனசாட்சியான துவைக்கிற கல், கல்லையே பிரதியெடுத்து நெஞ்சில் வைத்தாற்போல உழைப்பின் திரட்சியோடான வெற்றுமாரிளைஞன், பஞ்சும் பொன்னுமாயொரு கண்மின்னும் நாய்க்குட்டி, வெளி முழுக்கத் தெறிக்கும் நிறமிழந்த நீர்த்திசுக்கள், சோப்பு நுரை பூமியுருண்டைகள், அதிலோடும் ஏழு வண்ண நதி, இரண்டாய் பிளந்த தக்காளி தனது விதைகள் தெரியத் திறந்து மூடி திறந்து மூடி பறப்பதுபோல பறக்கும் பட்டாம்பூச்சி, இத்தனையும்  காட்சிப்படும்.

டிப்பியின் மேலுள்ள எனதன்பை அதற்குப் புரியவைக்க நான் திட்டம் வகுத்துச் செயல்புரிந்தேன். தன்னுடைய பழைய பெல்ட்டை அறுத்து டிப்பியின் கழுத்துப் பட்டையாக்கியிருந்தார் ஸ்டீபண்ணன். நான் என் தலைமுடியிலிருந்த தேங்காயெண்ணைப் பிசுக்கை உள்ளங்கையில் தேய்த்தெடுத்துக் காய்ந்த விரிசல்களுடன் இருந்த பட்டையின் மேற்பரப்பு பளபளத்து மின்னும்வரை தேய்த்தேன். பக்கிளைத் தாண்டித் தொங்கிக் கொண்டிருந்த பெல்ட் நுனிக்கு சுகுணாவின் ஜடையிலிருந்த `லப்பர் பேண்டை’ கழற்றிப் போட்டுக் கம்பீரத்தை கனகம்பீரமாக்கினேன். கறிக்குழம்பு நாள்களில் எலும்புகளைச் சேகரித்தேன். பந்தை வீசி, அதைக் கவ்விவரப் பழக்கினேன். பத்துப் பைசாக்களை டிப்பியின் வாலைப் பிடித்து ஆட்டும் வருக்கிகளாக மாற்றினேன். கையை டிப்பியின் வாய்க்குள் மணிக்கட்டுவரை விட்டு எடுத்தேன். இளங்கோ கண்களை விரிப்பான். `‘எஞ்செ நெஜமா கடிக்கலையா?’’

ஆள்காட்டி விரல்கொக்கியால் என் வாயோரத்தைக் காதுவரை இழுத்துக் கண்ணாடியில் பார்க்க முயன்றபோது தலையில் கொட்டு விழுந்தது. அம்மா! ``டிப்பிக்கு கடவாப்பல்லு மூணும் ஒண்ணா சேந்திருக்கும்மா! நமக்கெல்லாம் தனித்தனியா தான இருக்கு?’’ மல்லாந்தபடி டிப்பி என்னோடு விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது அதன் வாயின் மேலண்ணம் ஸ்டீபண்ணனின் வயிறு கணக்காக கட்டுக்கட்டாய் வரியோடித் தெரிந்தது. மைதானத்தில், மரமேறுவதில், மல்லுக்கட்டுவதில் ஆகும் என் காயங்களை நக்கி நக்கியே ஆற்றிவிடும் டிப்பி.

 ஸ்டீபண்ணன் மீது எனக்குப் பொறாமையாக இருந்தது. இன்றுவரை எனக்கு நாக்கை மடித்து சீழ்க்கையடிக்கத் தெரியவில்லை. ரமேஷ்கூட அடிக்கிறான்.  ஸ்டீபண்ணன் தனது சீழ்க்கை சப்தத்தில் டிப்பியை மயக்கி வைத்திருந்தார். பக்கத்தில் இருப்பவர் காது கிழிய `ஃபீல்ல்க்க்க்க்’கென ஸ்டீபண்ணன் சீழ்க்கையடித்தால், எங்கிருந்தாலும் புழுதியெழப் பறந்துவரும் டிப்பி. அர்ச்சுனனைப் பிடித்தபோதுதான் டிப்பி வீதியின் செல்ல நாயானது. பித்தளைப் பாத்திரங்களைத் திருடிக்கொண்டு ஓடிய அவனைக் கவ்விய அது ஸ்டீபண்ணன் வந்து ``விடுடீ பாப்பா’’ என்று சொல்லும்வரை விடவில்லை. ``ச்சே! அவன் சொல்றவரைக்கும் விடல பாருங்க, என்னா அறிவு’’ என்றார்கள். தவிர அர்ச்சுனின் கையைக் கவ்வியிருந்தபோது அவளது உறுமல் பயங்கரமாயிருந்தது. எனக்கு அவளருகில் போகவே பயமாயிருந்தது. மேலும் என்னைப் பார்த்தாளா என்பதிலும் குழப்பம். ``பட்டேல் ரோட்லருந்து இங்க வந்து திருடுற அளவுக்குப் பெரியாளாயிட்ட... ஏண்டா?’’ என்று மிரட்டிய கையோடு ஓங்கி அவனை அறைந்தார் போலீஸ்காரர்; பின்பு டிப்பியின் கழுத்தைத் தடவி ஒரு பாராட்டும். பட்டறைக்கார ராமண்ணன் ``டேஷனுக்கு வேணா கூட்டுப் போங் சார். கொலகாரனையெல்லாம் புடிச்சுக் கொதறி வெச்சுரும். பயங்கர அறிவு அதுக்கு’’ என்றார். டிப்பியின் படம் செய்தித்தாளில் வந்தது.

 வ.உ.சி மைதானத்தில் நாய்கள் கண்காட்சி. டிப்பியைக் கூட்டிக்கொண்டு அங்கே போகலாம் என்று ஸ்டீபண்ணன் சொல்ல, கிளம்பிவிட்டோம். ஹையோ! அங்கே எத்தனை வகை நாய்கள். ரமணியக்கா வீட்டிலிருந்ததுபோல வெள்ளை புஸுபுஸு நாய்கள் நிறைய இருந்தன. ரமணியக்கா வீட்டின் உள்ளேயே அந்த புஸுபுஸூ நாயைச் சங்கிலி போட்டுக் கட்டிவைத்து வளர்ப்பதால் கிட்டே போய்ப் பார்க்க முடிந்ததில்லை. அதற்கென்று தனியாக சோப்பு, பவுடரெல்லாம் உண்டாம். ஷீலா அவ்வப்போது சங்கிலியுரச ரோட்டுக்கு ஓடி வந்துவிடும். பின்னாலேயே ரமணியக்கா புருசனோ, மகனோ ஓடி வருவார்கள். ஷீலா, `பொமரேனியன்’ சாதி என்பதை  நாய்கள் கண்காட்சியில்தான் தெரிந்துகொண்டேன். அப்புறம் `லேப்ரடார்’ சாதி அழகுக்குட்டிகளையும் பார்த்தோம். சீமாட்டிகளின் கைப்பைகளைப் போலிருந்த பொடிக்குட்டி நாய்கள், சீமாட்டிகளைப் போலவே மிதப்பான பாவனையுடனான நாய்கள்,  உடலெங்கும் மை சிந்திவிட்டதுபோலிருந்த நாய்கள், சப்பை மூக்கன்கள், கிழட்டுத்தோலன்கள், மனிதத் தொடையிலிருந்து அரை கிலோ கறியைப் பிரித்தெடுக்கும் `காவல்வீரன் டாபர்மேன்’கள். `கொரவளச் சங்கயே கவ்விப்போடும்’ என்றார் `வெள்ளை வேட்டி’ தாத்தா. சில நாய்களுக்கு அவற்றின் எஜமானர்கள்போலவே முகமும் இருந்ததைப் பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டேன். சீனர் போலிருந்த ஒருவரது இரண்டு நாய்களுக்கும் கண்கள் இடுங்கி இருந்தது மட்டுமல்லாது, அவரைப் போலவே பின்புறத்தை ஆட்டி ஆட்டி நடந்தன.

64p2.jpg

``நெஜமாவே அவன் சைனாக்காரன்தான்டா... பல் டாக்டரு’’ என்றார் ஸ்டீபண்ணன்.  கறுத்துப் பெருத்த போலீஸ்காரரின் `புல்டாக்’ ஒன்று தனது ஒற்றைப் புருவத்தை மேலே உயர்த்தி முறைத்ததாகச் சுகுணா சொன்னாள். இருக்கும் என்றுதான் நானும் நினைத்தேன். கறுத்த முகத்தின்  இரண்டு புருவங்களின் மேலும் ஒவ்வொரு ஆரஞ்சு வண்ணப்புள்ளிகளைக்கொண்ட நாயைப் பார்த்தபோது ஏனோ பயமாயிருந்தது. முகம் முழுக்க முடியோடிருந்த  சடைநாய்க்குட்டிகளைப் பார்க்கப் பார்க்க ரொம்ப வேடிக்கையாக இருந்தது. சுகுணாவுக்கு ஒரே சிரிப்பு. குள்ளமான நாய்க்குட்டிகளையும் பார்த்தோம். தரையோடு ஒட்டிய நீளக்குள்ளம். உருண்டுவிடாமலிருக்க தடுப்புவைத்த மாதிரி குட்டிக் கால்கள், நீளக் காது. ``ச்சே... காசிருந்தா வாங்கலாம்... இல்ல பையா’’ என்றாள் சுகுணா. அந்தக் குட்டியின் சாதிப் பெயர் மட்டும் விளங்கவில்லை. இங்கிலீஷ் டீச்சர் ராஜேஸ்வரி `Does not’  என்று எழுதிவிட்டு அதை `டஷின்ட்’ என்று படிப்பார்கள். எனக்கு ஒரே குழப்பம். அந்த மாதிரிதான் ஏதோ சொன்னார்கள். நண்பர்களிடம் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல `குள்ள நாய்’ என்பது போதாதா?

ஒலிப்பெருக்கியில் ஓட்டப்பந்தயத்தில் கலந்து கொள்ளப்போகும்  நாய்களின் பெயர்களை உரிமையாளர்கள் பெயரோடு அறிவித்தார்கள். நான்கைந்து ஜோடிகளுக்குப் பிறகு ‘ஸ்டீபன் – ட்டிப்பி’  என்று அறிவித்தார்கள். `ட்டிப்பி’ என்று  சொன்னதும் காதுகளை விடைத்துப் பின்பு இயல்பானது டிப்பி. ஸ்டீபண்ணன் டிப்பிக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்த ஓடுபாதையின் எண்ணைக் கேட்டுவந்தார். நான்காம் நம்பர். போட்டிக்கு நின்றிருந்த நாய்களையும் உடனிருந்த பயிற்றுநர்களையும் பார்த்தாலே நெஞ்சு நடுங்கியது. டிப்பியைத் தவிர, எல்லாமே உயர் ரக சாதிநாய்கள் என்பது மட்டுமல்ல; டிப்பி மட்டும்தான் `பொம்பளப் புள்ள’. மற்ற எல்லோருமே `தடிப்பசங்க’ளாயிருந்தான்கள்.   கொடும் வெயில். சில நாய்களின் வாயிலிருந்து நீரொழுகியது. பயிற்றுநர்கள் அனைவரும்  பந்தயத்தில் கலந்துகொள்ளும் நாய்களுக்கு எதிர்த்திசையிலிருந்து அவற்றை அழைக்குமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டார்கள். ஸ்டீபண்ணன் என்னிடம் டிப்பியைப் பிடித்துக் கொள்ளச்சொல்லிவிட்டு எதிர்த்திசைக்குப் போய் நின்றார். எங்களுக்குப் பின்னால்  வேடிக்கை பார்க்க நின்றிருந்தவர்கள் எங்களை ``சொறி நாயையெல்லாம் எதுக்குடா தம்பி கூட்டிட்டு வர்றீங்க? போலீஸ் நாயிங்ககூட ரேஸ் விட்டு ஜெயிக்கவா?’’ என்று கிண்டல் செய்து சிரித்தார்கள். கொடியசைத்ததும் பயிற்றுநர்கள் தங்கள் நாய்களை அழைக்கும்படி கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டார்கள். நான் அரைமண்டியில் அமர்ந்து டிப்பியின் பின் பகுதியைப் பிடித்துக் கொண்டேன். அதன் காதருகில் சுகுணா ரகசியக் குரலில் ``எப்படியாச்சும் ஜெயிச்சுரு டிப்பி’’ என்றாள். மற்ற நாய்கள் எதிரிலிருந்த தங்களது எஜமானர்களையே பார்த்தபடி துள்ளலோடிருக்க, டிப்பியோ ஸ்டீபண்ணனைக் கவனித்ததாகவே தெரியவில்லை. பக்கத்து நாய்களையும் சுற்றியிருந்தவர்களையும் மிரள மிரள வேடிக்கை பார்த்தபடியிருந்தது. அதன் வாலை பின்னங்கால்களுக்கிடையே தழைத்து வைத்திருந்ததைப் பார்த்த எனக்குக் கவலையாக இருந்தது. மைதானத்தைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் எழுப்பிய சப்தத்தில் மிரண்டிருக்கிறதோ என்னவோ?

`ரெடி ரெடி’ என்றார்கள். `ப்ப்ப்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்’ரென்ற விசிலோடு சிவப்புத்துண்டை ஆட்டி சமிக்ஞையும் கொடுத்தாயிற்று. நாய்கள் திமுதிமுவென ஓட எழுந்த புழுதியிலும் மைதானத்து ஜனங்களின் `கமான்...கமான்... ரோஸி’ போன்ற கூச்சல்களிலும் ஒன்றுமே புரியவில்லை. சுகுணாதான் எகிறியெகிறிக் குதித்தவாறு ``ஏய்... ட்டிப்பி ஓடு...அட... ஓடு சனியனே’’ என்று அலறினாள். மறு முனையிலிருந்த ஸ்டீபண்ணன். ``ட்டிப்பி...ட்டிப்பி’’ என்று கத்தவும் செய்தார். கடைத்தெரு பைத்தியம்போல சாவகாசமாய் நடந்த  டிப்பி, ஓடுபாதையைவிட்டு விலகப்போன நொடியில் ஸ்டீபண்ணன் தயக்கத்தைத் துறந்து நடுவிரலையும் கட்டைவிரலையும் ஒன்றுசேர்த்து நாக்குக்கடியில் நுழைத்து மடக்கி `ஃபீல்ல்க்க்க்க்’கென சீழ்க்கையை அடித்தவுடன் டிப்பி அனிச்சையாக துள்ளித் தெறித்ததைப் பார்க்க வேண்டுமே... அது ஸ்டீபண்ணனை எப்போது அடைந்திருந்தது என்பதே தெரியவில்லை. நொடிகளில் இவையெல்லாம் நடந்து முடிந்திருக்க மைதானமே ஆர்ப்பரித்துக் கரங்களைத் தட்டியது. பலத்த கூச்சல்களுகிடையில் ‘ஸ்டீபன் – ட்டிப்பி... முதல் பரிசு ஸ்டீபன் – ட்டிப்பி’  என்ற அறிவிப்பைக் கேட்டதும் மாரியாத்தா வந்திறங்கியதுபோல் ``ஏய்....ஏய்...’’ எனத் தன்னை மறந்து வீறிட்டாள் சுகுணா. எனக்குச் சந்தோஷமும் அழுகையும் கலந்துவர என்ன செய்வதென்று புரியாமல் விழித்தேன். `டிக்கா- டிப்பி... முதல் பரிசு டிக்கா- டிப்பி’ என்று அறிவித்திருந்தால் ஆகாதா?  ஸ்டீபண்ணனின் ஒரு கை வெற்றிக்கோப்பையை ஏந்திப் பிடித்தபடியும் மறு கை டிப்பியின் தலையைத் தடவியபடியுமிருக்க நானும் சுகுணாவும் அருகில் அமர்ந்திருந்த டிப்பியின் படம் இன்னொரு முறையும் செய்தித்தாளில் வெளியானது. 

குரங்கு பெடல்போட்டு சைக்கிளோட்டிக் கீழே விழுந்தால், முழங்கையில் நமக்கு ஆகும் சிராய்ப்பின் மேல்த்தோல் இரண்டு மூன்று நாள் கழிந்தவுடன் கறுத்துத் தடித்து எழும்பும்தானே? அதை இன்னும் இரண்டு மூன்று நாள்களுக்கு அப்புறம் அரிப்புத் தாங்காமல் பிய்த்து எடுத்தால் இளஞ்சிவப்பில் இருக்குமே, அப்படி  ஒன்றிரண்டு காயங்கள் டிப்பியின் முதுகில்  கொத்துக்கொத்தாய் முடியில்லாமல் செந்தோலாய்த் தெரிந்தன.  எல்லாம் ஈரக்காயங்கள். டிப்பி சைக்கிளா ஓட்டுகிறது? அப்படியே போனாலும் முதுகில் எப்படி? இளங்கோதான் மல்லாக்க விழுவான். டிப்பிக்கெல்லாம் ஆனாலும், வயிற்றில்தானே ஆகும்? ஆஞ்சிக்காவிடம் டிப்பியின் புண் பற்றிச் சொன்னபோது ``ஆங் அது வண்டுக்கடிதான் வேப்பெண்ண வாங்கி ஊத்தி விடுங்கடா சரியாயிடும்’’ என்றாள். அதே மாதிரி வாங்கி `நல்லா சொதம்ப’ ஊற்றிவிட்ட நான்கைந்து நாள்களில் காய்ந்து, வழித்தடத்தில் புல் முளைத்த மாதிரியிருந்தது. அப்புறம் புண்ணிருந்த இடத்தையே காணோம்.  எப்போதாவது டிப்பி தன் வாலைத் தானே கடித்தபடி வெறிகொண்டு சுற்றினாலோ, எட்டாத முதுகுக்குத் தனது கோரைப்பல்லைக் காட்டி உறுமினாலோ ஆஞ்சிக்கா வேப்பமரத்தடி நிழலில் சணல் சாக்குப்பையை விரித்துப்போட்டு உட்கார்ந்து ``வாடி ட்டிப்பி.. வந்து படு’’ என்பாள். அவள் கையில் ஹார்லிக்ஸ் பாட்டிலின் தகர மூடியில் கொஞ்சம் மண்ணெண்ணை இருக்கும். டிப்பியும் நல்லபிள்ளையாக வந்து அவளது தொடையில் தலைவைத்துப் படுத்துக்கொள்ளும். பெண்கள் நம் தலைமுடிக்குள் கையை  நுழைத்து நகத்தால் நிரவி, விரலால் தேடி ஈரையோ, பேனையோ, ஒட்டுக்குஞ்சையோ நசுக்கியபடியே பேச்சுக் கொடுக்கும்போது, கண்கள் நிலைகுத்திக் கொள்ளுமே... அது என்னவகை போதை? போதைக்கு அடிமையாகிவிட்ட டிப்பியும் ஆஞ்சிக்காவின் மடியில் மல்லாந்து படுத்துக் கொண்டு கண்களை `டோரி’யாக்கிப் பல்லிளித்தபடி தியான நிலைக்குத் தயாராகும். ஆஞ்சிக்கா அதன் காது மடல்களைப் பிடித்து உட்பக்கம் வெளிவரும்படி விரிப்பாள். உள்ளே கும்பலாய், குடும்பமாய், தனித்தீனியில் தடித்துப்பெருத்ததாய்,  விதவிதமான அளவுகளில் ஒட்டுப் பொட்டுகளைப்போல மொய்த்துக் கிடக்கும் உண்ணிப்பூச்சிகள். அழுக்குப்பழுப்பும் அழுக்குப் பச்சையும் கலந்த நிறத்தில் தடிமனான தோலைக்கொண்ட உண்ணிகள், டிப்பியின் கால்விரல்களுக்கிடையில், காதுகளில், பிடறி முடியில், முதுகில், தாடையில், வயிற்றில் அங்கிங்கெனாதபடி உடலெங்கும் நிறைந்திருக்கும்.  அவைகளைப் பிய்த்தெடுத்து  தகர மூடி மண்ணெண்ணையில் ஊறவைத்துச் சேகரித்தால் மம்மானியமாய்ச் சேரும். உண்ணி கடித்த காயத்துக்கும் ஒரு பொட்டு மண்ணெண்ணையே மருந்து.  நாயுண்ணிகளை, இளங்கோ விதவிதமாய்க் கொல்வான். அடியாட்கள் மாதிரியான `ஆள்காட்டி’, ’கட்டை’ ஆகிய இரண்டு விரல்களால் அழுத்தி `புளிச்’சென்று ரத்தம் தெறிக்க நசுக்கிக்கொல்வது, கல்லில் வைத்து சுத்தியலால் நச்சுவது, காகிதக்கப்பல் செய்து நாயுண்ணிகளை அதிலேற்றி சாக்கடையில் மிதக்கவிட்டு  மூழ்கடிப்பது, எறும்பூறும் இடங்களில் அவைகளை மல்லாக்கப்போட்டு அவற்றை இழுத்துக்கொண்டு எறும்புகள் `ஊர்வலம்’ போவதைப் பார்ப்பது போன்ற கொடூரங்களில் அவன் நிபுணன்.  நான் நல்லவன். தகரமூடியை அப்படியே பற்றவைத்து எரிப்பதோடு சரி. வேறு நுட்பங்கள் தெரியாது.64p3.jpg

இந்த ஒரு `வாரமாவே’ நான் ’வெளாட’ போகவில்லை. காரணம், நான் இளங்கோவிடம் `பேசறதில்ல’ காரணம், அவன்மீது பயங்கர `கடுப்புல’ இருந்தேன். அவனுடைய `கோலிகுண்டுக’, `சிகுரேட்டு அட்ட’, `டீப்ட்டி அட்ட’, `டீச்சுக்கல்லு’, ’பெத்தவாட்ஸ் பொம்பரம்’, `மசே மசே லப்பர் பந்து’ போன்ற சேகரிப்புகள் எல்லாவற்றையும் எங்கு ஒளித்து வைத்திருப்பான் என்று எனக்குத் தெரியும். `அவங்க அவ்வா’ படுத்துக்கொள்கிற கட்டிலின் கீழே மண்பானையில் கொஞ்சமும் பிரிட்டானியா பிஸ்கெட் அட்டைப்பெட்டியில் கொஞ்சமுமாக ஒளித்து வைத்திருக்கிறான். `அத்தனக்கிம் சீமண்ணய ஊத்தி பத்த வெச்சறலாமா’ என்கிற அளவுக்குக் கோபம். இத்தனைக்கும் அவன் பார்த்ததைத்தான் சொன்னான் என்றாலும், நாகரிகமில்லாமல் இப்படியா பொட்டப்புள்ள முன்னாடி பேசுவாங்க? ச்சே! கருமம்... கொஞ்சம்கூட வெட்கமில்லாமல் அவளிடமே `ஏ சுகு.. ரோட்டுக்கு ஓடிப்போயி பாருப்பா, அண்ணாச்சியோட கருப்பு நாயி உங்க டிப்பிய புடிச்சு டொக்குப் போட்டுட்டுருக்கு’ என்று சொல்லிவிட்டான். `அய்யே... ச்சீ கருமம் போ பையா’ என்றவள் வீட்டுக்குள் ஓடிவிட்டாள். நான் இவனைப் பயங்கரமாக முறைத்துப் பார்க்கத் திரும்பினேன். அவன் அங்கு இல்லை. ஓடிவிட்டான். நானும் ஓடினேன் ரோட்டுக்கு.

குணானும்,ரமேஷும் என் பம்பரத்துக்குக் குத்து வைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, எங்களைத் தாண்டி இளங்கோ ‘`டேய் குணா இஞ்ச வா... இஞ்ச வா, அஞ்ச வந்து பாரு’’ என்று சொல்லியவாறே வெகு வேகமாக ஓடினான். அவனது இடக்கையில் பெத்தவாட்ஸும், வலக்கையில் சாட்டை நுனியுமிருக்க மறு நுனியில் மாட்டியிருந்த சோடாமூடித் தரையில் உரசும்போது ஒரு குரலிலும் தார்ரோட்டில் உரசும்போது இன்னொரு குரலிலும் அலறிக்கொண்டே போனது. சன்ன அலறல்.  என் பம்பரத்துக்கு இன்னும் நாலைந்து குத்துவைக்க வேண்டிய குணான் அப்படியே போட்டுவிட்டு ஓட, பின்னாலேயே ரமேஷும் ஓடினான். எனது பம்பரத்தை `தப்பிச்சடா ராஜா’ என்றபடி எடுத்துச் சாட்டையை ஓடியபடியே சுற்றி, ஓடியபடியே டவுசர் பாக்கெட்டில் வைத்தேன். அது `ச்சுஞ்சு’ மணியில் இடிக்கவும் ஓடியபடியே கையைவிட்டு இடம் மாற்றி வைத்தேன். ரோட்டோரம் கூட்டமாக இருந்தது. `அப்பிடியே நசுக்கிட்டுப் போயிட்டான் லாரிக்காரன்’ யார் யாரோ பேசிக் கொண்டார்கள். `ச்சேய்... கண்கொண்டு பாக்க முடியல, இதான் நான் எதையிம் வலத்தறது கெடயாது’ என்றார்கள். நான் கூட்டத்துக்குள் புகுந்தேன். `இப்பத்தான் குட்டி போட்டுச்சாம்’. கூட்டத்தின் கால்களுக்கிடையில் ரத்தச்சகதி தெரிய எனக்குத் தொண்டையெல்லாம் வறண்டு இருதயம் தொப்பு தொப்பென்று அடித்துக்கொள்கிற சப்தம் தலைக்குள்  கேட்கிறது.

`எப்பூமே இந்தப் பக்கம் வராதாம்’ பூத்துவாலையை உதிரக்குழம்பில் நனைத்துப்போட்டதுபோல் ஏதோ கிடக்க நான் வேகமாக வெளியே வந்துவிட்டேன்.

``அப்படி ஓரமா இழுத்துப் போட்டுரு ஸ்டீபா, ஏன்னா, வர்ற வண்டியெல்லாம் திரும்ப ஏறும்’’ கடலைக்கார பாய்தான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார். ஸ்டீபண்ணன் இங்குதான் இருக்கிறாரா? இதை எப்படித் தாங்குவார்? எனக்கு அழுகை வந்தது. மெல்ல விசும்பினேன். ஏதோ பெண் குரல் அலறும் சத்தம் கேட்டது. சுகுணாவா? வேறு மாதிரி இருக்கிறது. சுகுணா அழுது நான் கேட்டதில்லையே... இல்லை இல்லை கேட்டிருக்கிறேன். அவளுடைய அம்மா எதற்காகவோ வாசலில் வைத்து கருநொச்சிக்குச்சியால்  அடித்தபோது அழுதாளே... ``ஷீலூ... அய்யோ ஷீலுக்குட்டீ’’ அலறல் கூடுதலாகி வீறிட்டபோது ``விடுக்கா  என்ன பண்றது. அதோட நேரம் முடிஞ்சது, போயிருச்சு’’ என்றது ஸ்டீபண்ணன்தான். பரவாயில்லை, ஸ்டீபண்ணன் கவலைப்படாமல் இருக்கிறார்.

``அய்யோ இன்னும் கண்ணே தொறக்கலியே, அதுங்க என்ன பாவம் பண்ணுச்சு கடவுளே’’

 யாரது? ``யார்ரா அழுகுறாங்க’’  ரமேஷிடம் கேட்டேன். ``ம்ம்... டீ.விக்காரக்கா’’ என்றான் அவன். என்னது ரமணியக்கா அழுகிறதா? ஓஹோ, அடக்கடவுளே! அப்போ அது டிப்பியில்லையா? நான் கூட்டத்துக்குள் மறுபடி நுழைந்து நின்று கவனித்தேன். ரத்தத்துவாலைதான் கிடந்தது. சந்தனமில்லை.வெள்ளை. உண்ணிப்பாகப் பார்க்கவும் புரிந்தது. அது ரமணியக்காவின் வெள்ளை புஸுபுஸு நாய் `பொமரேனியன்’ ஷீலா. ஸ்டீபண்ணன் கூட்டத்திலிருந்து வெளியே வந்து விலகி நின்று சீழ்க்கையடித்தார்.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து ஓட்டமும் நடையுமாக டிப்பி வந்தது. மெல்லிய தளர்வோடான நடை. ஸ்டீபண்ணன் மண்டியிட்டமர்ந்தார். ``வாடா பாப்பா’’ டிப்பியை முத்தமிட்டார். குழந்தையைக் கொஞ்சுவதுபோல் கொஞ்சிக்கொண்டே இருந்தவர் அழத்துவங்கினார். ``பாவம்டா பாப்பா’’ என்பது கேட்டது. ``விடுங்க விடுங்க அவன் பேசட்டும் விடுங்க’’ கடலைக்கார பாய் யாரும் அவர்களுக்கிடையில் போக வேண்டாம் என்பதைத்தான் அப்படிச் சொன்னார் போலிருக்கிறது. எல்லோரும் தள்ளியிருந்தே பார்த்தார்கள். டிப்பியை ஷீலாவின் உடலருகே கூட்டிப்போனார். டிப்பி முகர்ந்துவிட்டு இவரைப் பார்த்து ஊதாங்குழல் அனத்தியது போல வினோதமாகக் காற்றை வெளியே விட்டது. ஸ்டீபண்ணன் கேவிய சப்தம் கேட்டு ரமணியக்கா திரும்பவும் அழ ஆரம்பித்தது. ரமணியக்கா வீட்டுக்குள் கொஞ்சம் பேர் போனார்கள். `சின்னப்பசங்கள்ளாம் வெளிய நில்லுங்களேண்டா’ என்றார் அண்ணாச்சி.  நால்வரும் நின்றோம்.

குணானும், ரமேஷும் `வெளாட்லாம் வாடா’ என்றதும் போனேன். எப்போது இளங்கோவை மன்னித்தேன்? எப்போது அவனும் விளையாட வந்தான்? நானும் கவனிக்கவில்லை. அவனும் மன்னிப்பைக் கேட்கவில்லை. ப்ச் பரவாயில்லை. என் பம்பரத்துக்கு இன்னும் ஐந்து குத்துகள் பாக்கி என்பதை குணான் மறக்கவில்லையா? அது மாதிரிதான் இதுவும். அரைக்கால் சட்டையின் இடது பையிலிருந்த கடலை உருண்டைகளை வெளியே எடுத்தேன்.  நான்கு. ஒன்றை வாய்க்குள் போட்டு உடனே வெளியே எடுத்து அதில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த காக்கி நூலைப் பிரித்து எடுத்துவிட்டு திரும்பவும் உள்ளே போட்டேன். கையிலிருந்ததில் ஒன்றை டவுசர் பைக்குள் அனுப்பி வேறு ஏதாவது நூல் இருந்தால் பிடித்துவரப் பணித்தேன். இன்னொன்று ரமேஷுக்கு. மீதமொன்றை குணானிடம் கொடுத்து இளங்கோவைக் காட்டி `அவனுக்குப் பாதி குடுத்துருடா’ என்றேன் பெரிய மனதோடு. ஆனாலும், இந்த இளங்கோ `அபீட்’ டை மெதுவாக எடுக்கிறானா? நான் அவசர அவசரமாக ‘தில்லான்’ எடுக்கும்போது என் பம்பரம் `தக்கடத்தை’யென குப்புறப்படுத்துக் கொண்டது. இந்த முறையும்  நான்தான் `மாட்டி’, என் பம்பரம்தான் `சக்கை’. அய்யோ! இந்த `கர’த்திலிருந்து அந்தக் `கரம்’வரை சாத்தி சாத்தி கட்டையையே சொறிக்கட்டையாக்கி விடுவான்கள். இளங்கோவின் `பெத்தவாட்ஸ்’ தேர் மாதிரி. அது சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறதா? நின்று கொண்டிருக்கிறதா? என்று சந்தேகப்படும் வகையில் `ச்சும்மா’ நின்று `ரொங்’கும். பெத்தவாட்ஸும் அப்படித்தான். `பெத்தவாட்ஸ்’ என்றால் என்ன அர்த்தம்? யாருக்குத் தெரியும்? ரமேஷ்தான் அப்படிச் சொன்னான். சராசரியைவிட பெருத்த அதைப் பார்க்கும்போது தோன்றிய பெயர் `பெத்தவாட்ஸ்’! அவ்வளவுதான். மும்முரமாய் விளையாடிக்கொண்டிருந்த நாங்கள்,  சுகுணாவின் `ஹை’ என்ற கூச்சலுக்குத் திரும்பினோம். ஸ்டீபண்ணன் கைகளில்  நெளியும் பால்ப்பைகள்போல  இரண்டு மூன்று குட்டிகள். சுகுணா அவற்றைத் துள்ளிப் பிடிக்க முயன்று கொண்டிருந்தாள். அவள் குதிக்கும்போதெல்லாம் அனிச்சையாகக் கைகளை உயர்த்திய ஸ்டீபண்ணனின் கவனமெல்லாம் டிப்பியின் மீதிருந்தது. `பொதுபொது’ வெள்ளைக் குட்டிகளைப் பார்த்தவுடன் இளங்கோ, `ணா ணா  எனக்கொண்ணு தாண்ணா’ என்று  இறைஞ்சினான். குட்டிகளைப் பார்த்தால் அப்படிக் கத்தியாவது வாங்கிவிடுவதுதான் நியாயம் என்று எனக்கும் தோன்றியது.

64p4.jpg

இடுப்பிலிருந்து இறங்கும் டவுசரை மேலே இழுத்துவிட்ட ரமேஷ் ``கண்ணு தொற ஹேய் கண்ணு தொற குட்டீ’’ என்றபடியே நடந்தான். அவைகளின் கண்களை மூடி ஊசி நூலால் தைத்து விட்ட மாதிரி பாவமாய் இருக்கிறது. அந்த இடத்தில் விரலால் நிரவி முடிச்சைத் தேடிப் பிடித்து உருவிவிட்டால், கண் முழித்துவிடும் போல் தோன்ற நான் எட்டித் தொடப் பார்த்தேன். இந்த  முறையும் அனிச்சை உயர்த்தல். ஸ்டீபண்ணன் வீட்டை நெருங்கியதும் டிப்பி கொஞ்சம் வேகமாக உள்ளே போனது. நான் இன்னும் டிப்பியின் குட்டிகளைப் பார்க்க வில்லை. ஐந்து குட்டிகளைப் போட்ட  டிப்பி அதிலொரு குட்டியைக் கடித்துத் தின்றுவிட்டது என்று சுகுணா சொன்னதிலிருந்து பயமாய் இருந்தது. அம்மாவிடம் கேட்டதற்கு ``அதுதான் அதுக்குப் பிரசவ மருந்து’’ என்றது எனக்கு சரியாகப் புரியவில்லை. பயம்தான் கூடுதலானது. அம்மா என்னைக் கடித்துத் தின்றிருந்தால்? அய்யோ... கடவுளே! டிப்பியைப் போலில்லாமல் நல்ல அம்மாவைக் கொடுத்தாயே! டிப்பியின் குட்டிகள், கறுப்பு கலந்த சாம்பல், செம்பழுப்பு, சந்தனம், கறுப்பும் சந்தனமும்  என்பதாக ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு நிறத்தில் இருந்தன. டிப்பி  அவைகளுக்கு நடுவில் போய்ப் படுத்துக் கொண்டது. ஸ்டீபண்ணன் தயங்கியபடியே ஷீலாவின் மூன்று குட்டிகளையும் அதன் அருகே விட்டார். டிப்பியின் குட்டிகள் அதன் மார்க்காம்புகளைத்  தேடி முண்டின. ஷீலாவின் குட்டிகள் சாக்குப்பையிலிருந்து திசைக்கொன்றாய் தரைக்குத் தவழ்ந்தன. ஸ்டீபண்ணன் அவைகளை எடுத்துத் திரும்பவும் டிப்பியின் வயிற்றுக்கருகே கொண்டு போனார். டிப்பி அரை வினாடிக்கும் குறைவாய் கோரைப்பல்லைக் காட்டி `ட்ட்ர்ர்ர்ர்’ என்றது. ரமேஷ் பயந்துவிட்டான். ``பாவம்டா பாப்பா’’ கெஞ்சினார் ஸ்டீபண்ணன். பின்னாலிருந்து ``ஏய்... என்னடி திமிரா? கொழுப்புதான உனக்கு? எங்க தள்ளு ஸ்டீபா’’ என்றபடி வந்த ஆஞ்சிக்கா ஷீலாவின் குட்டிகளை எடுத்து டிப்பியின் இரண்டு குட்டிகளுக்கிடையே நுழைக்கப் பார்த்தாள். ஆஞ்சிக்காவைப் பார்த்த டிப்பி இப்போதும் ஊதாங்குழல் அனத்துவது போல வினோத சப்தமெழுப்பி புருவங்களைச்  சேர்த்து நெற்றிக்குக் கூப்பியெழுப்பி, இமைகளைத் தாழ்த்தி, கண்களை இடுக்கி மின்ன வைத்து, பின்பு விரித்து விசித்திரமாக ஏதேதோ காட்டியது. ஆஞ்சிக்கா தன் தோரணையை விடாமல் ``ஆங்ங்ங்......ஊர்ல இவ மட்டுந்தான் புள்ள பெத்துருக்கா பாவம், அவங்கம்மா செத்துப்போல? நீ பாத்ததானே, அப்புறம் அறிவு வேண்டாம். எரும. தள்ளிப்படு, கொஞ்சம் குடிச்சுக்கட்டும்’’  என்றவாறு டிப்பியின் மார்புகளுக்கடியிலிருந்த மார்புகளையும் எடுத்து வெளியே விட்டாள். டிப்பியின் எட்டு மார்களும் தெரிந்தன. டிப்பி தலையை வளைத்து ஷீலாவின் குட்டிகளை மெல்ல முகர்ந்தது. திரும்பவும் ஆஞ்சிக்காவைப் பார்த்தது. அவள் மிரட்டும் பாவனையில் `ம்ம்ம்...’ என்று உறுமினாள். வெள்ளைக்குட்டியை முகர்ந்து மெல்ல நக்கிக் கொடுத்தது. சிட்டுவும் நானும் ஒரு சேர `ஹை’ என்றோம். வெள்ளைக்குட்டிகள் ஒவ்வொன்றாய் டிப்பியின் மாரை நோக்கி முண்டின. மெல்லக்கவ்வி உறிஞ்சின. டிப்பி உடலை லேசாகத் திருப்பிக் கொடுத்த மாதிரி இருந்தது. சுருங்கியிருந்த புருவங்களை விரித்த ஆஞ்சிக்கா, இத்துணூண்டு புன்னகைத்தவளாகக் குரலைத் தாழ்த்திக் கனிந்து, `‘நம்ம பாப்பா மாரிதானே இந்தப் பாப்பாவும்.... ஏண்டித் தங்கம், நல்ல புள்ளதான நீயி? அம்மா செல்லமில்ல’’ என்றபடி டிப்பியின் நெற்றியில் குனிந்து முத்தமிட்டாள். ஆஞ்சிக்காவின் முந்தி விலகி ஒரு பக்க முழு மார்பும் தெரிந்தது. நான் அவளது மார்புக்குக் கீழே அள்ளையில், வயிற்றில் வேறு மார்புகள் ஏதும் தெரிகின்றனவா என்று பார்க்கச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தேன்.

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

கழட்டின பேண்ட்டை மாட்டிட்டு வாங்க!

Sat, 09/09/2017 - 19:46
கழட்டின பேண்ட்டை மாட்டிட்டு வாங்க!

 

- சூர்யபுத்திரன்

அவள் பார்த்தால் சிரித்தால் அசந்தால் எல்லாமே அழகுதான்!  காலை நேரத்து வெயிலின் வெப்பம் கொஞ்சங்கூட உள்ளே நுழையாமல் குளிரூட்டப்பட்ட அந்த அறையே சொர்க்கம் போல இருந்தது சுந்தருக்கு. மங்கலான ஒளியில் மெத்தையில் அரைகுறை ஆடையில் சோம்பல் முறிப்பதுபோல் அவள் கைகளை உயரத் தூக்கி நெளிய... அவளை விழுங்குவது போல் பார்த்த அவன் சப்த நாடியிலும் இன்ப ஊற்று! இருக்காதா பின்னே? மெத்தையில் ஒரு மோகினி... மெழுகு பொம்மை போல... அவனுக்காகவே கொண்டு வரப்பட்ட குட்டியாம். கூட்டிக் கொடுப்பவள் சொன்ன கூடுதல் தகவல் இது.

அந்தக் குட்டியின் கிளுகிளுப்பில் சொக்கி, உருகி அவன் தன் ‘பேன்ட்டை’க் கழற்றி முட்டிவரை கீழே இறக்க... கைப்பேசி அபாயகரமாய் அலறியது. டிஸ்பிளேயில் வீட்டு எண். மனைவி பத்மாதான். பதற்றத்தோடு எடுத்தான். ‘‘ஏங்க... கழட்டின ‘பேன்ட்’டை அப்படியே மாட்டிட்டு... உடனே  புறப்பட்டு வாங்க...’’  தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது. அவனுக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. ஏதோ சிசிடிவியில் பார்த்ததுபோல் சொல்கிறாளே! ‘பேன்ட்’டை அவிழ்த்ததை எங்கிருந்து பார்த்திருப்பாள்? ‘பிரைவேட் டிடெக்டிவ்’ வைத்திருப்பாளோ! ச்சே... ச்சே... அப்படிப்பட்டவள் இல்லை.
9.jpg
சாதாரண கிராமத்துப் பெண்! வெறும் ‘ஹவுஸ் வைஃப்’. மீண்டும் மனைவியிடமிருந்து அலைபேசி அழைப்பு வருவதற்குள் வெளியேறிவிட வேண்டும். பலவாறாகக் குழம்பியவனை மெத்தையில் புரண்டபடி ஆராய்ந்தாள் அந்த அப்சரஸ். அவளுக்குள் எரிச்சல். ‘‘என்ன சார்... செல்ஃபோனை ஆஃப் பண்ணிட்டு வரக்கூடாதா... யார் சார் அது? வெண்ணெய் திரண்டு வரும்போது வெடிகுண்டு வச்சாப் போல...’’ எழுந்து அமர்ந்து சிடுசிடுத்தாலும் அந்தத் தொழிலுக்கே உரிய சிரிப்பையும் சிந்தினாள்.

சுந்தர் பதிலேதும் சொல்லவில்லை. ‘பேன்ட்’டை மேலே உயர்த்தி சரக்கென்று ‘ஸிப்’பை இழுத்து வேகவேகமாய் இடுப்பு பட்டனைப் போட்டான். அவன் இப்போது புறப்பட்டுவிடுவான் என்று புரிந்து கொண்ட அந்தப் பெண், ‘‘சார்... எங்களுக்குனு ஒரு தொழில் தர்மம் இருக்கு. கை நீட்டி காசு வாங்கிட்டா... மேட்டர் முடியாம அனுப்பமாட்டோம்...’’ செல்லமாகக் குழைந்தாள்.  ‘‘உன் தொழில் தர்மத்தைத் தூக்கி உடைப்புல போடு... அவசரம் புரியாம பேசிக்கிட்டு....’’ கத்தவேண்டும் போல் இருந்தது அவனுக்கு.

ஆனால், அடக்கிக்கொண்டு மெல்ல வார்த்தைகளை உதிர்த்தான். ‘‘உங்க தொழில் தர்மத்துக்கு ஒண்ணும் ஆகிடாது. நான் கொடுத்ததெல்லாம் கடனா வச்சுக்கறேன். நாளைக்கு வந்து தீர்த்துக்கறேன். போதுமா?’’ அதற்குமேல் அவன் அங்கு நிற்கவில்லை. நின்றால் ஆபத்து. மீண்டும் அலைபேசி அலறினால்?! வெளியே நின்றிருந்த பைக் காத்திருந்தது. பாய்ந்து சென்று அதை உசுப்பினான். மண்டைக்குள் பல கேள்விகள். என்னவாக இருக்கும்? பத்மாவின் குரலில் ஒரு பதற்றம் இருந்ததே... அது ஏன்? தொடர்பு ஏன் துண்டிக்கப்பட்டது?

அது தற்செயலாய் நடந்ததா? வேண்டுமென்றே வெறுப்பில் துண்டித்தாளா? அதெல்லாம் இருக்கட்டும். ‘ஏங்க... கழட்டின ‘பேன்ட்’டை அப்படியே மாட்டிக்கிட்டு...’ எப்படி? வண்டியை ஓரங்கட்டி அலைபேசியை அவசர அவசரமாய் உயிர்ப்பித்தான். ‘தற்போது எல்லா இணைப்புகளும் உபயோகத்தில் உள்ளன. சிறிது நேரம் காத்...’ பதிவு செய்யப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் குரல். அப்படியென்றால் ‘நெட்வொர்க்’ பிரச்னைதான். வண்டியை முடுக்கி விரட்டினான். சுந்தரின் முதுகில் இப்போது ஆறுதலாய் உரசிக் கொண்டிருந்தது அவனுடைய முதுகுப் பை மட்டுமே.

அதில் இரண்டு டென்னிஸ் மட்டைகள், நீச்சல் உடுப்புகள், ஒரு துவாலை, கைக்குட்டை... இத்யாதி. கம்பெனி விடுமுறை நாட்களில் இந்தப் பையை முதுகில் சுமந்து தவழ்ந்து வரும் குழந்தைக்கு ‘டா... டா’ காட்டிவிட்டு உலா போய்விடுவான். அவனைப் ெபாறுத்தவரை இந்த டென்னிஸ், நீச்சல் இதிலெல்லாம் கொஞ்சம்கூட ஆர்வம் இல்லை. விருப்பம் உள்ளது போல் நடிப்பான்! விடுமுறை நாட்களில் வெளியே சென்றுவர ஒரு சாக்கு தேவை. அதற்கு இந்த விளையாட்டும் ஹாபியும் போர்வைகள். அப்படி அரங்கேற்றி வந்தவன்தான் இப்போது தன்னைத்தானே எடை போட்டுப் பார்க்கிறான்.

தங்க விக்ரகம் மாதிரி மனைவி! அழகான குழந்தை! ஐடி கம்பெனியில் டீம் மேனேஜர்! கை நிறைய சம்பளம்! சமூக அந்தஸ்தோடு வாழும் தனக்குள் எப்படி இந்த சபலம்? இப்போதே பத்மாவின் முன்னே போய் நிற்க வேண்டும் என படபடத்தது அவன் மனம். பத்மா தன் புடவையை மெல்ல அவிழ்க்கிறாள். விரக்தியில் அவள் முகம் வெள்றிப்போய் இருக்கிறது. மின்விசிறியை நிறுத்துகிறாள். நாற்காலியின் மீதேறி சேலைத் தலைப்பை மின்விசிறியின் மண்டையில் கட்டி... அடுத்து கழுத்தில் ஒரு சுருக்கு...! ‘ஐயோ’வென அலறியபடி அவள் கால்கள் இரண்டையும் தூக்கிப் பிடிக்கிறான் சுந்தர்.

இறுகத் துடித்துக் கொண்டிருந்த சுருக்கில் சட்டென நெகிழ்வு. ‘‘வேண்டாம் பத்மா... நான் திருந்திட்டேன். என்னை மன்னிச்சுடு...’’ கதறியபடி மன்றாடுகிறான். ச்சே... என்ன கன்னாபின்னா கற்பனை... மனதில் விரிந்த காட்சியால் வீடு போய்ச் சேரும் வரை அவன் உடலெங்கும் நடுங்கியது. கூனிக் குறுகி வீட்டிற்குள் நுழைந்தவனிடம் பதற்றத்தோடு ஓடி வந்தாள் பத்மா. ‘‘என்னான்னே தெரியலீங்க... நம்ம பையனுக்கு திடீர்னு ஃபிட்ஸ் மாதிரி வந்திடுச்சு... பயந்துபோய் உங்களுக்கு போன் பண்ணேன். பாதியில கட் ஆயிடுச்சு... அதுக்கப்புறம் லைனே கெடைக்கல...’’ ‘‘சரி... அதெல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம். இப்ப உடனே ஆஸ்பிடல் போகலாம்...’’ பறந்தார்கள்.

குழந்தைக்கு பரிசோதனை... ஊசி... மருந்து... சிகிச்சை... எல்லாம் முடிந்து மருத்துவமனை நெடியிலிருந்து அவர்கள் வெளியே வந்து... இரவு சாப்பாட்டை ஹோட்டலில் முடித்துக் கொண்டு வீடு போய்ச் சேர வெகு நேரம் ஆகிவிட்டது. அதுவரை அவர்கள் வேறு எந்த தனிப்பட்ட விஷயத்தையும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. இவள் நாடகமாடுகிறாளோ? புலி பதுங்குகிறதோ? குழம்பினான். படுக்கையில் களைப்பாய்ப் படுத்திருந்த பத்மாவை பயத்தோடு பார்த்தான் சுந்தர். மூச்சை இழுத்துப் பிடித்து தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு கேட்டே விட்டான்.

‘‘பத்மா... என் செல்லமே... உன்கிட்ட கேட்கணும்னு நினைச்சுக்கிட்டே இருந்தேன். அது என்ன... ‘கழட்டின ‘பேன்ட்’டை அப்படியே மாட்டிக்கிட்டு’னு...’’ ‘‘அதுவா...’’ என்றவள் எழுந்து உட்கார்ந்தாள். ‘‘சொல்லு பத்மா...’’ எச்சிலை விழுங்கினான். ‘‘சனிக்கிழமைன்னா டென்னிஸ் போவீங்க... ஆனா இன்னிக்கு என்ன கிழமை? ஞாயிற்றுக்கிழமை. கண்டிப்பா நீச்சல்தான். நீங்க வீட்டை விட்டுக் கிளம்பும்போது சரியா மணி பத்து. அங்க போய்ச் சேர இருபது நிமிஷம் ஆகும். உடனே நீங்க உங்க ‘பேன்ட்’டை கழட்டிட்டு நீச்சல் உடைக்கு மாறுவீங்கன்னு எனக்குள்ளே ஒரு பட்சி சொல்லுச்சு..! என் கணக்கு... கணிப்பு.. கரெக்டா இருந்ததா?’’

ஏதும் அறியா குழந்தையைப் போல் கண்களை விரித்து அவனைப் பார்க்க... அது சுந்தரை என்னவோ செய்தது! எவ்வளவு வெள்ளந்தியாக... வெகுளியாக இருக்கிறாள்! என்ன ஒரு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை! இந்த நம்பிக்கைக்கா துரோகம் செய்கிேறன்!  கேவலம் ஒரு விலை மாது கூட தொழில் தர்மம் பேசுகிறாளே! நான் இல்லற தர்மத்தைக் காற்றில் பறக்கவிடலாமா? சட்டென்று பத்மாவை இழுத்து தன் மார்பில் கிடத்தி அந்தக் குறுகுறு கண்கள் கொண்ட கலங்கமற்ற முகத்தில் முத்தமிட்டு இறுகக் கட்டிக் கொண்டான் சுந்தர்.

www.kungumam.co

Categories: merge-rss

அனிதா தற்கொலையில் உள்ள அரசியல் பின்னணி

Sat, 09/09/2017 - 06:33
அனிதா தற்கொலையில் உள்ள அரசியல் பின்னணி

 

சில தினங்களுக்கு முன்பு மருத்துவர் ஆகும் கனவோடு இருந்த அரியலூரை சேர்ந்த அனிதா என்னும் மாணவி தன்னுடைய உயிரை மாய்த்துக்கொண்டார். இதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் ஆட்சி இருக்கைக்காக போட்டி போட்டு கொண்டு இருந்த தமிழ்நாட்டின் அரசியல் புள்ளிகள். இறுதியில் காற்றில் கலந்தது அனிதாவின் உயிரும், அவரது கனவும்.

Categories: merge-rss

பாடம்

Fri, 08/09/2017 - 07:01
 
பாடம்

 

‘‘எதிர் வீட்டுல இருக்கறவங்க நம்மகிட்ட தாயா புள்ளையா பழகுறாங்க. அவங்க மனசு வருத்தப்படுற மாதிரி நடந்துக்கலாமா?’’ - மனைவி கடுகடுத்தாள். ‘‘விஷயத்தைச் சொல்லு?’’ ‘‘அவங்க பையன் நாலு நாளைக்கு முன்னாடி உங்ககிட்ட சைக்கிள் இரவல் வாங்கிப் போனானாம். போன இடத்துல சாவியைத் தொலைச்சுட்டு பூட்டை உடைச்சி எடுத்துக்கிட்டு வந்தானாம். ‘புதுப் பூட்டு வாங்கி  சைக்கிளை சரி பண்ணிக் கொடுத்துட்டுப் போ’ன்னு கறாரா சொன்னீங்களாமே! வேலைக்குப் போகாத பையன்கிட்ட பணம் ஏது? வீட்ல காசு வாங்கி புதுப் பூட்டு போட்டிருக்கான். அவங்க அப்பா, அம்மா ரெண்டு பேருமே சொல்லி வருத்தப்பட்டாங்க...’’
18.jpg
‘‘அப்படியா? நான் போய் மன்னிப்புக் கேட்டு வர்றேன்’’ எனக் கிளம்பினேன். ‘‘வாங்க சார்’’ பத்மநாபன் வரவேற்றார். ‘‘நீங்க வருத்தப்பட்டீங்கன்னு காயத்ரி சொன்னா. வேலை வெட்டிக்குப் போகாம, அவனுக்கு நீங்க வாங்கிக் கொடுத்த சைக்கிளையும் உடைச்சு ஓரம் கட்டிட்டு, என் சைக்கிளை வந்து எடுத்துப் போனான். பொருளோட மதிப்பும், பணத்துக்குப் பின்னால இருக்கற உழைப்பும் புரியணும்னுதான் நான் கறாரா நடந்துக்கிட்டேன். இப்போ அவனுக்குப் புத்தி வந்து,  தன் சைக்கிளை சரி பண்ணி எடுத்துக்கிட்டுப் போய், வேலைக்கு முயற்சி செய்றான். இது பையனைச் சரி செய்ய எடுத்த முயற்சி. தப்புன்னா மன்னிச்சுக்கோங்க’’ என்றபடி எழுந்தேன். ‘‘சாரி சார்’’ என கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டார் அவர்.  

kungumam.co.

Categories: merge-rss

என்ர பிரின்டர்.. சொறி சொல்ல வைச்சிட்டுது.

Thu, 07/09/2017 - 21:19

மாட்டன்.. மாட்டன்.. பிரின்ட்.. அடிக்கமாட்டன்.. என்று அடம்பிடிக்கிறான்..

என்னடா இவனுக்கு பிரச்சனை. ஒருவேளை 8 வருசப் பழசாகிட்டான்..  எறிய வேண்டிய கேஸ் ஆகிட்டானோ.. மனசுக்குள் ஒரு எண்ணம்.

ச்சா.. இவ்வளவு காலம்.. எத்தனையோ வின்டோஸ்களை கண்டு கடந்தும் வேலை செய்யுறவனுக்கு என்னாச்சு....

பிடிச்சு பிடரியில் தட்டினன்.. 

அஃறிணையாயினும்.. அவன் செய்த சேவைக்கு.. அவனை பிடரியில் தட்டினது.. மனதுக்கு கொஞ்சம் கஸ்டமாகத்தான் இருந்தது.

திரும்ப திரும்ப.. பிழை உன்னிலை தான்.. பரிசோதித்துத் துலையடா.. என்ற கணக்கா அவனும்.. எரர் சம்கிக்கை காட்டுக் கொண்டே இருந்தான்..

சரிதான் என்ன தான் நடந்து என்று.. உள்ள திறந்து பார்த்தால்.. உள்ளுறுப்புகள் எல்லாம் நல்லாக் கிடக்கு..

என்ன கரைச்சல்..

எது என்றாலும்.. உடன பழுதாகாதே... இவ்வளவு நாளும்.. நல்லாத்தானே இருந்தான்...

சரியென்று.. தூக்கி சரிச்சுப் பார்த்தால்..

உள்ள காகிதம் போடும் பகுதியில் இருந்து ஒரு பேனை உருண்டு வெளிய வருகிறது..

அதை தூக்கிட்டு..

பிரின்ட் கொடுத்தால்.. கப்பியா அவன் பிரின்ட் போட்டான்.

பிரின்டரை பார்த்து.. ஒரு சொறி சொல்ல வேண்டியதாப் போச்சு. (அஃறிணை என்றாலும்)

(இதனால்.. தெரியவருவது என்ன என்றால்.. எந்த அஃறிணைப் பொருளும் திடீர் என்று பழுதாகிறது என்றால்.. அதற்கு அப்பொருள் மட்டும்.. 100% காரணமல்ல. எமது கவனக்குறைவும் தான். ) எனவே.. நாம் கவனமாக அவற்றை கவனித்தால்..  அவதானித்தால்.. அவையும் நமக்கு காலம் கடந்தும் சேவை செய்யலாம். 

 

 

இது உயர்திணைகளுக்கும் பொருந்தும். 

Categories: merge-rss

10 செகண்ட் கதைகள் 23

Thu, 07/09/2017 - 05:51
10 செகண்ட் கதைகள்

ஓவியங்கள்: செந்தில்

 

56p1.jpg

56p2.jpg

 

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

காளி - சிறுகதை

Tue, 05/09/2017 - 07:01
காளி - சிறுகதை
 
 

ச.விசயலட்சுமி - ஓவியங்கள்: செந்தில்

 

விடியக் காத்திருக்கும் வானத்தின் ஒளிக்கீற்றுகள், மெல்லிய நிழலைப் படரவைத்தபடி எட்டிப்பார்க்கக் காத்திருக்கின்றன. இந்தப் பிரதேசத்தின் அமைதியைக் கைவிடப்போகும் மக்களில் சிலர் ஆங்காங்கே நடந்துகொண்டிருந்தனர். கடற்கரை, கூடைகளோடும் மூன்று சக்கர வண்டி வைத்திருப்பவர்களோடும் கல்யாணக்கோலம் பூண்டிருந்தது. ஏமாந்தவர்களிடமிருந்து தனக்கான உணவை அபகரிக்கக் காத்திருந்தன காகங்கள். அவை விடாமல் துரத்திக் கொண்டிருக்கும் மீன் வண்டியோடு ஓட்டமாக நடைபோட்ட காளியின் இடுப்பிலிருந்த சூர்யாவின் கிடுக்கிப்பிடி மூச்சு முட்டச்செய்தது.

``அட சனியனே, ஏன்டா இப்படி என் உயிர எடுக்குற?’’ பட்டென அறைந்தாள். இன்னும் வேகமாக அவள் முடியைப் பிடித்து இழுத்த சூர்யாவை, ஒரு துணிமூட்டையை விட்டெறிவதுபோல பொதுக்கென பிளாட்ஃபாரத்துக்கு விட்டெறிந்தாள்.

``இந்தச் சனியனைப் பெத்ததுலயிருந்து இந்தப் பாடுபடுறேனே... என் தலையெழுத்து இப்படின்னு விதிச்சுட்டான்’’ எனச் சொல்லிக்கொண்டே ஆத்திரம் தீரும்வரை அடிக்கத் தொடங்கினாள். 

ஆவின் பால்பூத்துக்குப் பக்கத்தில் இருந்த நீலநிற பிளாஸ்டிக் கொட்டகையிலிருந்து ஓடிவந்த ஸ்டீபன், ``அக்கா, அடிக்காதக்கா. உனக்கென்ன பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கா? சொல்லிட்டே இருக்கேன்... நிறுத்த மாட்டியா?’’ என்றான்.

86p1.jpg

அவனது பேச்சைக் கேட்டதும் இன்னும் வெறி பிடித்தவளாக மாறிப்போன காளி, குழந்தையை யாறுமற்றுப் பராமரிக்க வேண்டியதன் ஆற்றாமையுடன் கூச்சலிட்டாள். ``உனக்கென்ன மசுரு, சொல்லிடுவ. இவனுக்கு செல்லம் குடுத்துக் கெடுக்கிறதே உனுக்கு பொழப்பாப் பூடுச்சு. த பாரு ஸ்டீபனு, காலங்காத்தால எழுந்தாதான் என் பொழப்பு ஓடும். இல்லைன்னா, இந்தப் பய `பசி’ன்னு உயிரெடுத்தா நான் என்ன எழவைக் கொடுக்க முடியும்? இங்கியே படுத்துக்கெடன்னு சொன்னாலும் பிரியாம, என் கூடவே எழுந்து மல்லு குடுக்குறான், கழுத்தை நெரிக்கிறான், தலைமுடியைப் புடிச்சு இழுத்துக் கடிக்கிறான். இப்படி வெறி பிடிச்சாப்புல கிடக்கிறதை வெச்சுக்கிட்டு, ஒரு வேலை பாக்க முடியலை’’  பொலபொலவென விடியத் தொடங்கிவிட்டதை உணர்ந்தவளின் பரபரப்பு இரட்டிப்பானது. 

`இவனை இப்படித் திட்டிக் கொண்டிருக்கிறோமே’ எனக் காளிக்குத் தோன்றியது. இருந்தாலும் வேலைக்குப் போக வேண்டியிருக்கிறது. அங்கே இவனைக் கூடவே அழைத்துப்போகலாம்தான். ஆனால் அங்கே இவனைப் பார்க்காமல் கவனிக்காமல் தான் இருப்பதை அவனால் தாங்க முடியாமல், அவளைத் தாக்கத் தொடங்கிவிடுவான். இதெல்லாம் அவளுக்குப் புரிந்தாலும், அவசரச் செலவுகள் அவளது பொறுமையை நிலைகுலையச் செய்துவிடுகின்றன. அவள் சூர்யாவை இப்படி உடம்பு நோகுமாறு அடித்தது, ஸ்டீபனுக்குக் கோபத்தை அதிகப்படுத்தியது.

``யக்கோ, காத்தாலேயே ஆரம்பிச்சிட்டியா? அவன் அப்படித்தான்னு தெரிஞ்சும் பேசிக் கிட்டிருக்க பாரு... எத்தன தபா சொன்னாலும் உன்னைத் திருத்த முடியாதுக்கா. அவன உங்கூட கூட்டிப்போவாத. இங்கேயே உட்டுட்டுப் போ. பச்சமண்ணைப் போட்டு இப்படி அடிக்கிற, கத்துற. எல்லாம் போதும் நிப்பாட்டிக்க’’ என லுங்கியைத் தூக்கிச் செருகிக்கொண்டு, அவனது கொட்டாய்க்குள் சென்றான். சாலைகளில் வாகனங்கள் முளைவிடத் தொடங்கிவிட்டன.

காளியையும் ஸ்டீபனையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான் சூர்யா. அங்கு இருந்த ரோட்டுக்குள் இறங்கினான். தடுமாறி விழுந்துவிடுவதுபோல வேகமாக நடந்தான். ஸ்டீபனிடம் பேசிவிட்டுப் பின்னால் திரும்பிய காளி, இவன் நடந்து போவதைப் பார்த்ததும் ஆத்திரம் பிடுங்கித்தள்ள, அவனை இழுத்துவந்து அருகில் இருந்த பிளாட்ஃபார அம்மன் கோயிலுக்கு முன்னால் கட்டிப்போட்டாள். ‘‘சூர்யா, நீ இங்கியே இரு. நான் வேலைக்குப் போயிட்டு வர்றேன். வரும்போது நாஷ்டா வாங்கியாறேன். இட்லி - வடகறி வாங்கியாறட்டா?’’ இவள் கத்திப் பேசுவதைப் பார்க்காமல் ரோட்டில் வரிசையாகப் போய்க்கொண்டிருந்த வண்டிகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் சூர்யா. 

அவனுக்கு எல்லாவற்றையும் புரியவைக்க முடியாது என்றாலும், தன் மகனுக்கு எல்லாம் புரியும் என்கிற ஓட்டத்தில் சொல்லி முடித்த திருப்தியோடு, எறா ஷெட் பக்கம் போனாள். அங்கு இருந்த பெட்டிகளில் ஹோட்டல்களுக்கு ஏற்ற மாதிரி எறாக்களை பார்சல் செய்து, ஐஸ் பெட்டிகளுக்குள் வைத்து அடுக்கத் தொடங்கினாள்.

86p5.jpg

சூர்யாவுக்கு, அம்மா தன்னை விட்டுவிட்டு வேலைக்குப் போனதோ, திட்டியதோ பொருட்டாக இல்லை. அவன் கையில் கிடைத்த பொருள்களைத் தட்டி விநோதமான ஒலியெழுப்பிக்கொண்டு விளையாடினான். அவன் சட்டை, பட்டன் இல்லாமல் ஆங்காங்கே கிழிந்திருந்தது. தலைமுடி ஒட்ட வெட்டப்பட்டு, ஆங்காங்கே சில தழும்புகளோடு இருந்தான். அவனுக்குப் பிடித்தது என எதையும் சொல்ல முடியவில்லை. எப்போதாவது காரணம் தெரியாமல் கத்திக்கொண்டிருந்தால், அக்கம் பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் சமாதானப் படுத்தினாலும் அடங்க மாட்டான். காளி ஓடிவந்து மடியில் போட்டுத் தடவிக்கொடுத்தால் தூங்கிவிடுவான். 

``இவனுக்கு அம்மா வாசனை மட்டும் நல்லா தெரியுது’’ எனச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் அன்னம்மா அக்கா, சூர்யாவுக்குப் பசிக்கும் என, தான் சாப்பிட வைத்திருக்கும் பொருளில் ஒரு பங்கை எடுத்துக் கொடுப்பாள். கூடையில் கொஞ்சம் கருவாட்டை வைத்துக்கொண்டு மார்க்கெட் ஓரத்தில் உட்கார்ந்திருப்பாள். காளியைப்போல அன்றாடம் வேலை பார்த்தாக வேண்டியதில்லை. நாள், கிழமைக் காலங்களில் பெரிதாக வியாபாரமிருக்காது எனக் கடை போட மாட்டாள். ஆடி மாதம் என்றால் விற்பனை அதிகம். முன்கூட்டியே சொல்லிவைத்து வாங்கிச் செல்வார்கள். அன்னம்மா, சூர்யாவைப் பார்த்துக்கொள்வது காளிக்குக் கொஞ்சம் ஆறுதலான விஷயம்.

நடிகர் சூர்யா படம் என்றால், காளிக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்பே ஆண்பிள்ளை என்றால் `சூர்யா’ எனப் பெயர் சூட்டப்போவதாகச்  சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். சூர்யா நடித்த பட போஸ்டர்களைக் கீழே விரித்துப் படுத்துக்கொள்வாள்.

`சூர்யாவைக் கோயிலுக்கு முன்னால் கட்டிப் போட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறோம். சீக்கிரம் போக வேண்டும்’ என்று நினைத்துக்கொண்டே இருந்தாள். காலையில் அனுப்ப வேண்டிய லோடு ஏற்றி, வண்டி கிளம்பியதும் ``அண்ணே, பையனுக்கு நாஷ்டா குடுத்துட்டு வந்திடுறேன்’’ என்று கிளம்பினாள். வடகறியோடு இட்லி வாங்கிக்கொண்டு, பம்பிங் ஸ்டேஷன் குழாயில் பாட்டிலில் தண்ணீர் பிடித்துக்கொண்டு கோயில் பக்கம் சென்றாள். 

கோயிலின் முன் இப்படியும் அப்படியுமாக வேகவேகமாக நடந்துகொண்டிருந்த சூர்யாவைப் பார்த்துப் பதறினாள். ``பிள்ளைக்கு வெறி வந்திருச்சுபோல. தாயி... காப்பாத்தும்மா’’ எனச் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவன் வேகமாக நடந்து சுவரில் பச்சக்கென மோதிக் கொண்டான். அலறத் தொடங்கிவிட்டவனின் தலையிலிருந்து சிவப்பாக வழிந்ததை உற்றுப்பார்த்துக்கொண்டே சாலையைக் கடக்க முயன்றாள்.

காலையில் வாங்கிய இட்லிப் பொட்டலத்தைப் பத்திரமாக வைத்திருந்த ஸ்டீபன், ``அக்கா, இந்த இட்லியைத் துன்னுக்கா. அவனுக்கு சரியாப்போவும். டென்ஷன் படாத’’ என்று அவளது தோளில் கை வைத்ததும், காத்திருந்தவள்போல உடைந்து அழத் தொடங்கினாள். 

``யக்கா இன்னாக்கா... நீ போயி இப்பிடி இருக்கலாமா? எம்மாந்தகிரியமா இருப்ப. இப்பிடி அழுவுறியே. மன்சு கஷ்டமாக் கீது’’ எனத் துடித்தான். 

``இவன் இப்பிடி ஒரு மண்ணும் தெரியாம இருக்கான். இவன எப்பிடி காப்பாத்தப்போறேன்னு தெரியலியே ஸ்டீபனு. அவன் இப்பிடி ரத்தமா கிடக்கிறதைப் பாக்கத் தெம்பில்லை. இன்னா பொயப்பு, வாய் தொறந்து கேக்கத் தெரியல. எதித்தாபோல செவுரு இருக்கிறது தெரியல. போய் மோதி மண்டையை உடைச்சுக்கிறான்; கைகால்  உடைச்சுக்கிறான். இவன் வேகமா நடக்குறான்னு பாத்த உடனயே அல்லு தூக்கிப்போட்டுச்சு. ஏதோ பண்ணிக்கப் போறான்னு நினைச்சேன். அடுத்த நிமிஷமே இப்பிடி உடைச்சுக்கினு கத்துறான். பன்னண்டு தையல் போட்டிருக்கு. இது ஆறங்காட்டியும் இவன்கூட மல்லு கிடக்கணுமே… இதுக்கு எவ்ளோ வலிக்கும். இவனைப்போல புள்ளைங்க எல்லாம் பள்ளிக்கூடத்துல சேந்துட்டுது. இவன சேக்க மாட்டேங்குறாங்க. கடைசித் தெரு நெட்டச்சி மகன், மூளை கலங்கினவனா இருந்தாலும் பள்ளிக் கூடத்துல சேத்துக்கிட்டாங்களாம். யாருக்கும் தொந்தரவு குடுக்கிறதில்ல. சொன்ன இடத்துல மணிக்கணக்கா உக்காந்துக்குனு இருக்கான். ஒரு எழுத்துகூட எழுத மாட்டானாம். வெறிக்கப் பார்த்துக்கினுருப்பானாம். இவன் அப்படி வேடிக்கை பார்த்துக்கினு இருக்க மாட்டான். திடீர்னு கைல கிடைச்சதைத் தூக்கிப் போட்டு அடிச்சிடுறான். அந்தப் பையனபோல எங்கியும் சேத்துக் கிட்டா நல்லாயிருக்கும். புள்ளைங்க கூட இருந்து நல்லது கெட்டது கத்துக்கும்’’ அழுகையை விட்டுவிட்டு, அவனுக்கு அடுத்து செய்ய வேண்டியது குறித்து யோசிக்கத் தொடங்கினாள்.

சூர்யா, தன் நெற்றியில் தையல் போடப்பட்டு முகம் வீங்கிக் கிடந்தான். அரசு மருத்துவமனையில் படுக்கைக்கு இடம் இல்லாமல் தரையில் பாய் விரித்துப் படுக்க வைத்திருந்தார்கள். அவ்வப்போது கேஸ் வருவதும், டிஸ்சார்ஜ் ஆகி வெளியேறுவதுமாகப் பரபரப்போடு இருந்த குழந்தைகள் பிரிவில், காலையில் பாலும் பிரட்டும் கொடுத்திருப்பார்கள். 

``இந்தப் பையன் நாஷ்டாவை வாயிலியே வாங்காம துப்புது. ஸ்டீபனு, ஒரு பன்னு வாங்கியாடா குடுத்துப் பாப்பம்’’ என்றாள். பாதி பன்னை டீயில் தொட்டு ஊட்டி, மாத்திரைகளை விழுங்கச் செய்தாள்.

சூர்யாவுக்கு ஆர்வம் அதிகமானால், இப்படித்தான் கண் மண் தெரியாமல் இடித்துக்கொள்வான்.  தலையெங்கும் ஆங்காங்கே வெட்டுக்காயங்கள். சூர்யா, கண் திறந்து பார்த்தான்; வாய் திறந்து பேச முயன்றான். ஆனால், அவன் குரல் வெளியே எழவில்லை. வாயிலிருந்து வழிந்த ஜொள் அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை போல, கைவைத்துத் துடைத்துக் கொண்டவன், கையை மீண்டும் மீண்டும் உதறினான். முகத்தைச் சுளிக்க முயன்றதும் வலி அதிகமானதில் அமைதியாகிச் சுவரை வெறித்துக்கொண்டிருந்தான்.

காளிக்குக் களைப்பு அழுத்தியது. ``பாவி மனுசன், நிம்மதியா போயிட்டியே’’ எனத் திட்டிக் கொண்டே பாயின் ஓரத்தில் பையனைப் படுக்கவைத்துவிட்டு அவனோடு படுத்துக்கொண்டாள்.

86p2.jpg

காளி வேலைபார்த்த எறா ஷெட்டில் புதிதாக வேலைக்குச் சேர்ந்தான் பாலா. 

புதுப்பேட்டையிலிருந்து வந்திருந்தான். வேலை நேரத்தில் சிரிக்கச் சிரிக்கப் பேசும் அழகு அவனைத் தவிர, யாருக்கும் வராது. அவன் ஷெட்டில் இருப்பதை, அங்கு இருக்கும் எல்லோர் முகங்களிலும் தெரியும் சந்தோஷத்தில் உணர்ந்துகொள்ள முடியும். கறுப்பாக இருந்தாலும் களையானவன். காளிக்கும் பாலாவுக்கும் எப்படிப் பற்றிக்கொண்டது எனத் தெரிய வில்லை. பாலாதான் ``கட்டிப்பமா காளி’’ என்று ஆரம்பித்தான். காளிக்கு ஆசையிருந்தாலும் தயக்கமும் பயமும் இருந்தன. பாலா, அப்பா அம்மாவோடு சொந்தக் குடிசையில் இருப்பவன். காளிக்கு என எவரும் இல்லை. இப்படியே ரோட்டோரம் படுப்பதும், அங்கே இருக்கும் அக்காக்களோடு வேலைக்குப் போவதும், சாப்பிடுவதுமாக இருப்பவள். 

அன்னம்மா அக்கா, ``பாலாவைக் கட்டிக்கிட்டா, நல்லா இருப்படி. சீக்கிரமா கட்டிக்க. இந்த பிளாட்ஃபாரத்துல இருந்தது போதும்’’ என்று பச்சைக்கொடி காட்டினாள். பாலா வீட்டில் கடும் எதிர்ப்பு. ``எதுவும் இல்லாத பிளாட்ஃபாரத்துக்குப் பட்டுக்குஞ்சமா? இதெல்லாம் சரிப்படாதுடா. போறதுன்னா ஒரேயடியாப் போயிடு. இந்தப் பக்கம் அப்பன் ஆத்தான்னு சொல்லிக்கிட்டு வந்துடாத’’ என இறுதியாகச் சொன்ன நாளில், வீட்டைவிட்டு வந்தவன். ஆற்றோரம் குடிசை ஒன்றை வாடகைக்குப் பிடித்துவிட்டு, காளியைப் பார்க்க வந்தான். 

அன்னம்மா அக்காவும் பாலாவும் சேர்ந்து கோயிலில் கல்யாணம் ஏற்பாடு செய்தார்கள். எறா ஷெட்டில் இருந்தவர்கள், அவர்கள் குடும்பக் கல்யாணம்போல கவனித்துக்கொண் டார்கள். காளியை ``இனி வேலைக்குப் போக வேணாம்’’ என்று நிறுத்தி விட்டான்.  குடிசைக்கு முன்னால் தடுப்புத் துணி கட்டி, லைட் போட்டு, ஸ்பீக்கரில் குத்துப் பாடலாகப் போட்டுக் களை கட்டினாலும், பாலாவின் அம்மாவும் அப்பாவும் வரவேயில்லை. அவர்கள் வராததைப் பற்றி சிலர் கேட்கவும் செய்தார்கள். ``பெத்தவங்களுக்குப் புடிக்கலைன்னு சொல்லியும் கட்டியிருக்கன்னா, இவகிட்ட அப்படி இன்னா கண்டுக்கினேன்னு தெரியலை’’ இப்படிக் கேட்டவர்களுக்கு, பிரத்யேகமாகப் பதில் சொல்லாமல், ``அப்படி ஏதும் இல்லாம இப்படி முடிவெடுப்பனா?’’ என்று பேசி நகர்ந்துவிடுவான். 

காளிமீதான அவனது கொள்ளைப் பிரியத்துக்கு அளவில்லை. அதற்குக் காரணம் கேட்டால், அவனுக்குத் தெரியாது. `காளி... காளி’ என சதா அவள் நினைப்பு. 

வேலை முடிந்ததும் ஆல்பர்ட் தியேட்டருக்குப் போவது, பீச்சுக்குப் போவது என அவளை அழைத்துக்கொண்டு சந்தோஷமாகக் கிளம்பிவிடுவான். அவனுடைய பெற்றோரைப் பார்க்க வேண்டும் எனக் காளி சொன்னபோது, பெரிதாக ஆர்வம் காட்டாத பாலாவை தொடர்ந்து நச்சரித்தாள். உண்மையில் அம்மா, அப்பா, குடும்பம் இவற்றின் மீது மிகுந்த விருப்பம் கொண்டவளாக இருந்தாள் காளி. `அவங்க அன்பு செலுத்தியிருந்தா, பாலா எதுக்கு `கட்டிக்கிறேன்’னு என்னாண்ட வந்திருக்கப்போவுது’ என சில சமயம் தோன்றும். `எதுவும் தெரியாம யோசிக்கக் கூடாது. நினைப்புதான் பொழப்பைக் கெடுக்கும்’ என  நினைவுகள் பல திசைகளில் போனாலும், அவர்களைப் பார்த்துவிடத் துடித்தாள். 

``காலையிலேயே போய் வந்திடலாம். ஷெட்டுக்குப் போணும். ஒரு கல்யாண பார்ட்டிக்கா வேண்டி எக்ஸ்ட்ரா லோடு வருதாம்’’ என அவளைத் துரிதப்படுத்தினான் பாலா. அவனது குடிசைக்கு முன் காளியை நிறுத்தி, ``இங்கயே நில்லு, பாக்கறேன்’’ என்று ``அம்மா... அம்மா...’’ என்றான். இதுவரை இவன் செத்தானா பிழைத்தானா எனத் தேடிப் பார்க்காத அம்மாமீது பீறிட்ட கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டான். அம்மா, அப்பா இருவரும் வெளியே வந்து பார்த்து, ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை.  அம்மா மட்டும் அந்தக் காலையிலும் வெற்றிலை போட்டிருந்தாள். பச்சக்கென துப்பினாள். அத்தனை கோபத்தோடு துப்பியவளை, பயத்தோடு பார்த்தாள் காளி. இவளுக்குப் பயம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாது. சொந்தம், பாசம் என்று வந்தால் கூடவே பயமும் வந்துடும்போல... சுதாரித்துக்கொண்டு ``அத்தை’’ என்றாள் . 

``அடியே சிறுக்கி... யாருக்கு யாரு அத்தை? நல்லா இருந்த குடும்பத்தைப் பிரிச்சுப்புட்டு அத்தையாம் அத்தை. அவளக் கூட்டிகினு நடடா... உலகத்துல இல்லாத அழகிய கூட்டியாந்துட்டான்.’’ எனக் காறி உமிழ்ந்தாள்.

86p3.jpg

பாலாவால் பொறுக்க முடியவில்லை. ``அம்மா, அவ மாசமா கீறா. அஞ்சு மாசம்மா. எங்களுக்கு உன்ன உட்டா யாரும்மா கீறா? பழைய கதையெல்லாம் மன்சுல வெச்சுக்காதம்மா... மன்னிச்சிடும்மா. நா உன்னக் கஷ்டப்படுத்திக்கினேன்னு தெரியுது. அவளை லவ் பண்டேன். இன்னாங்கிற...’’ பிள்ளை பேசப் பேச சமாதானமடையாமல், திட்டிய அம்மாவையும் அவளுக்குப் பணிந்ததுபோல் காலையிலேயே  மப்பிலிருந்த அப்பாவையும் மன்னிக்க முடியாதவன் ஆனான்.  

``இவன் குழந்தை நாசமா போவட்டும்’’ என அம்மா மண்ணை வாரித் தூற்றினாள்.  அம்மா சண்டைக்காரிதான் என்றாலும், பாலாவுக்கு எப்போதும் அன்பை மட்டுமே தந்தவள். `என் ராசா… என் மவராசன்… சக்கரவத்தி...’ இப்படிச் சொல்லிக் கூப்பிடுவதுதான் பிடிக்கும். அப்படியே மகனுக்குத் தேவையானதை `இல்லை’ எனச் சொல்லாமல் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்தவள். `எட்டாவதுக்கு மேல பள்ளிக்கூடம் போக மாட்டேன்’ என நின்றவனை அடித்த அன்றுதான் அம்மாவின் ஆத்திரத்தைப் பார்த்தான் பாலா. 

காளி பிளாட்ஃபாரத்தில் வளர்ந்தாலும், அம்மா-அப்பா இல்லாதபோதும் அங்கு இருப்பவர்களை `அண்ணே...’ `அக்கா...’ என அழைத்துக்கொண்டு, தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று இருப்பாள். யாருக்கும் பயப்படாத ரோஷக்காரி. அம்மாவைப்போலவே வீம்பு. அதனால்தான் `இவள் தைரியமான பொண்ணு’ என முடிவெடுத்தான். காளியின் முகம் களையாக இருக்கும். மட்டான கலர் என்றாலும், கன்னம் பூப்போல மெத்தென்று இருக்கும். அதைப் பார்க்க ஆசையாயிருக்கும். 

`வராமலேயே இருந்திருக்கலாம்’ என நினைத்தபடி இவளை வீட்டில் விட்டுவிட்டு, லோடு பின்னாலேயே கூட்டாளியோடு வண்டியின் பின்னால் உட்கார்ந்து சென்றவன், அத்தனை வருத்தத்தில் இருந்தான். எப்போதும் சந்தோஷமாக இருக்கும் இவனைத் தேற்ற முடியாமல் பேசிக்கொண்டே வந்த நண்பன், ஸ்பீட் பிரேக்கரைக் கடக்கும் சமயத்தில் குறுக்கே வந்த நாய்மீது மோதிவிடப்போகிறோம் என பிரேக்போட்டான். வண்டி ஓரத்தில் இருந்த முருங்கைமரத்தின் பின்னால் இருந்து வந்த வண்டியோடு நேருக்குநேர் மோத, வண்டி ஓட்டியவன் இடித்தவனைத் திட்டிவிட்டு பாலாவைப் பார்த்தான். கீழே விழுந்து  கிடந்த பாலா பின் மண்டையைத் தேய்த்தான். பாலாவுக்குத் தண்ணீர் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு, வீட்டில் விடுவதாகச் சொன்னவனிடம் அடம்பிடித்து, `லோடு பார்த்துட்டு வந்திடலாம்’ எனச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பியதும், குடோன் பூட்டி ஓனரிடம் சாவி கொடுத்தான். 

வீட்டுக்குச் சென்றவனுக்கு, சாப்பிடப் பிடிக்கவில்லை. நம்மைப் போல அவனுக்கும் மனக்கஷ்டம் எனச் சாப்பிடக் கூப்பிட்டுப் பார்த்தவள், அவன் வராததால் `தூங்கி எழுந்தா, மனசு லேசாகிடும். சொந்தபந்தம் இல்லாத நமக்கே இப்படி ஃபீலிங் இருக்கும்போது, இவனுக்கு இன்னும் அதிகமிருக்கும்’ என விட்டுவிட்டாள். 

அடுத்த நாள் எவ்வளவு கூப்பாடு போட்டும் எழாதவனை அவனின் நண்பர்களும் முதலாளியும் அள்ளிக் கொண்டு ஜி.ஹெச்சுக்குக் கூட்டிப் போனார்கள். காளிக்கு எதுவுமே புரியவில்லை...

காளி, சூர்யாவை அமைதிப்படுத்தித் தூங்கவைத்தாள். அவன் போக்கில் அங்கு இருக்கும் நோயாளிகளுடன் நடப்பது, குதிப்பது எனப் பெரும் சேட்டைகளை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந் தான். அவனுக்குக் கோபம் வந்து `உய்ய்’யென கத்த ஆரம்பித்தால், அந்த வார்டு முழுவதும் அவனைச் சமாதானப்படுத்தக் கூடிவிடும். அவன் அழ, காரணம் புரியாமல் திணறும் சமயங்களில், மற்ற குழந்தைக்கும் அம்மாவுக்குமான பேச்சும் சிரிப்பும் இவளுக்கு ஏக்கத்தை ஏற்படுத்தின. மனச்சோர்வு அதிகரித்துக்கொண்டேபோன இந்த நாள்களின் பிடியிலிருந்து மீண்டுவிட நினைத்து `டிஸ்சார்ஜ் செய்யச் சொல்வோமா’ என எழுந்த நினைப்பை, சில நொடிகளில் மாற்றிக்கொள்வாள். `அங்கே போலீஸ் ஸ்டேஷன் மரத்தடி நிழல்லதான் இவனை வெச்சுக்கணும். அதுக்கு இதுவே பரவாயில்லை. ரோட்டோரம் தூசி. கட்டுப்போட ஓபி-க்கு வரணும். இதுக்கு நிம்மதியா இங்கேயே பாத்துக்கலாம். முதலாளி பாவப்பட்டு வெச்சிருக்கிறதால முடியுது. இல்லாங்காட்டி பொயப்பு நாறிடும். இவனைப் பெத்ததுலேயிருந்து இப்படியே இருக்கேனே’ என, தனக்குள் பேசிக்கொண்டாள்.

86p4.jpg

இரவு கனவில் பாலா வந்தான். இவள் வயிற்றில் இருந்த ஐந்து மாதக் குழந்தையுடன் பேசினான். குழந்தையை எப்படி வளர்க்க வேண்டும் என்ற, அவனது ஆசைகளைக் கூறி, அவன் அம்மாவை நினைத்துக் கலங்கினான். கலங்கிய கண்கள் அவளைப்  பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே `அம்மா...’ என அலறிக் கொண்டே மறைந்தான். உடல் சில்லிட, திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.

சில மாதங்களுக்குள் அற்புதமான வாழ்க்கை ஒன்றைக் கொடுத்துப் பறித்துக் கொண்டதன் இயலாமை, அவளை அவ்வப்போது கலங்கவைத்தது. ருசி அறியாத காலத்தில், சுய பச்சாதாபம் தோன்றியதே இல்லை. ருசித்த வாழ்க்கை அவ்வப்போது ஞாபகத்துக்கு வந்து இடையூறு செய்தது. ``பாவம் பிள்ளை’’ என சூர்யாவின் வியர்வையைத் துடைத்துவிட்டாள். ``மத்த குழந்தையெல்லாம் வளந்திடும்.  எம்புள்ள எப்பவும் எனக்குக் குழந்தையா இருக்கும். யாரு, என்ன நினச்சா நமக்கு என்ன? நம்ம புள்ளய நாமே `சீ’ன்னு சொல்லிடக் கூடாது. அது எங்க போவும்? அவனுக்கு எல்லாமே நான்தான்’’ என்றபோது மனம் பாரம் குறைந்து லேசாவதை அவளால் உணர முடிந்தது. 

வராண்டாவுக்கு வந்தவள், நின்று இருந்த நர்ஸிடம் பையனைப் பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு, ஐ.சி.யூனிட் பக்கம் போனாள். அங்கு இரண்டாம் நம்பர் பெட்டை கண்ணாடி வழியே எட்டிப்பார்த்தாள். அதோ அந்த பெட்டில்தான் பாலா கொஞ்சநாள் படுத்துக்கிடந்து, இவளுக்கு எனப் பிரத்யேகமாக எந்த வார்த்தையும் சொல்லாமல் பிரிந்தான் .  பாலாவின் அம்மா ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்து வண்டை வண்டையாகப் பேசினாள். அவன் இறந்தபிறகு `இவளுக்கு உரிமையில்லை’ எனச் சொல்லி,  அவன் உடலைக் கொண்டு போய் தடபுடலாகச் செலவுசெய்து, போஸ்டர் ஒட்டி வழியனுப்பினாள். `அவன் செத்ததுக்கு காளிதான் காரணம்’ என, பார்ப்பவர்களிடம் எல்லாம் சொல்லித்தீர்த்தாள். ஒருநாள், பாலா வேலை செய்த எறா ஷெட்டில்தான் இவள் வேலை செய்கிறாள் என்பது தெரிந்து, ஷெட்டின் சுவர் எங்கும் துப்பிவிட்டுப் போனாள்.

பாலா குட்டியாகிக் கையில் தவழ்ந்து கொண்டிருந்தான். அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் குழைந்து மென்மையாக மாறிவிட்டதாக உடலும் மனசும் இருக்கும். உறவு என்று யாரையும் தெரியாமல், சுற்றியிருக்கும் சிலரை உறவுகளாக அழைக்கத் தொடங்கிய வாழ்வில் புதிதாக முளைத்திருக்கும் உறவு. `காலத்துக்கும் நீ தனியா இல்லை. உனக்கு ஒரு துணை இருக்கு’ என பாலா கொடுத்த உறவு. பிளாட்ஃபாரத்தில் பிழைக்கிற வாழ்க்கை, நெருப்பில் நிற்பதுபோல அன்றாடம் சமாளிக்க வேண்டிய வாழ்க்கை. பொம்பளைங்களை டீசன்ட்டா பார்க்கத் தெரியாதவர்களுக்கிடையில் இவ்வளவு அற்புதமான கனவாக நின்ற வாழ்க்கை. கண் கலங்கியது. 

டிஸ்சார்ஜ் ஆகி, இவளது பிளாட்ஃபாரத்துக்கு ஆட்டோவில் வந்து இறங்கினாள். ஸ்டீபன் அவனது கொட்டகையில் படுக்கவைக்கச் சொன்னான். ``இனிமே இவனை இங்க விட்டுட்டுப் போ. வெளிய வெயில்ல போட்டுட்டுப் போவாத. இந்த வெயில்லயே பையன் மூளை கலங்கிடும்’’ என உரிமையாகச் சொல்லிவிட்டு, கையில் வைத்திருந்த ரஸ்னா பாக்கெட்டைக் கொடுத்தான். சூர்யா, அந்த பாக்கெட்டைத் தொடும் போதெல்லாம் தலையை ஆட்டி ஆட்டிச் சிரித்தான்!

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

லவ்

Mon, 04/09/2017 - 07:03
லவ்

‘‘என்னடா, தரணி! நீ லதாவை ஒன் சைடா லவ் பண்றதா சொன்னே... ஆனா, எப்பவும் ஸ்கூல், படிப்புன்னே சுத்திட்டு இருக்கே? அவ பின்னாடியே சுத்தினாதானே சரியான சமயத்துல ‘ஐ லவ் யூ’ சொல்ல முடியும்?’’ - என் அட்வைஸைக் கேட்டு தரணி ஒன்றுமே சொல்லவில்லை. சிரித்துக்கொண்டான். 
3.jpg
நாங்கள் +2 முடித்தபோது தரணி நல்ல மார்க் எடுத்து பொறியியல் கல்லூரியில் சேர்ந்தான். அப்போது லதா அவள் வகுப்புத் தோழன் ஒருவனைக் காதலிப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேன். அதை தரணியிடம் சொன்னபோதும் சிரிப்புதான் பதில். கல்லூரி முடித்து கேம்பஸ் இன்டர்வியூ மூலம் பெரிய நிறுவனத்தில் நல்ல வேலையில் அமர்ந்தான் தரணி. சில மாதங்களிலேயே கல்யாணப் பத்திரிகையோடு வந்தான். கூடவே லதாவும். அவள்தான் மணப்பெண்ணாம். 

‘‘எப்படிடா?’’ - ரகசியமாய்க் கேட்டேன். ‘‘மச்சி, நீ சொன்ன மாதிரி ஸ்கூல்லயே நான் லதா பின்னாடி அலைஞ்சிருந்தா நிச்சயமா படிப்புல கோட்டை விட்டிருப்பேன். பொண்ணுங்களுக்கு படிக்கவும் செய்யணும், தெருத்தெருவா அவங்க பின்னாடியும் வரணும். ப்ராக்டிகலா ரெண்டும் ஒண்ணா செய்யறது சாத்தியமில்லை. அவளை லவ் பண்ண பையன் வாழ்க்கையைக் கோட்டை விட்டுடுவான்னு எனக்குத் தெரியும். அதான் விட்டுப் பிடிச்சேன்!’’ என்றான் தரணி. இது அல்லவா தெளிவு!  

‘‘என்னடா, தரணி! நீ லதாவை ஒன் சைடா லவ் பண்றதா சொன்னே... ஆனா, எப்பவும் ஸ்கூல், படிப்புன்னே சுத்திட்டு இருக்கே? அவ பின்னாடியே சுத்தினாதானே சரியான சமயத்துல ‘ஐ லவ் யூ’ சொல்ல முடியும்?’’ - என் அட்வைஸைக் கேட்டு தரணி ஒன்றுமே சொல்லவில்லை. சிரித்துக்கொண்டான். 
3.jpg
நாங்கள் +2 முடித்தபோது தரணி நல்ல மார்க் எடுத்து பொறியியல் கல்லூரியில் சேர்ந்தான். அப்போது லதா அவள் வகுப்புத் தோழன் ஒருவனைக் காதலிப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேன். அதை தரணியிடம் சொன்னபோதும் சிரிப்புதான் பதில். கல்லூரி முடித்து கேம்பஸ் இன்டர்வியூ மூலம் பெரிய நிறுவனத்தில் நல்ல வேலையில் அமர்ந்தான் தரணி. சில மாதங்களிலேயே கல்யாணப் பத்திரிகையோடு வந்தான். கூடவே லதாவும். அவள்தான் மணப்பெண்ணாம். 

‘‘எப்படிடா?’’ - ரகசியமாய்க் கேட்டேன். ‘‘மச்சி, நீ சொன்ன மாதிரி ஸ்கூல்லயே நான் லதா பின்னாடி அலைஞ்சிருந்தா நிச்சயமா படிப்புல கோட்டை விட்டிருப்பேன். பொண்ணுங்களுக்கு படிக்கவும் செய்யணும், தெருத்தெருவா அவங்க பின்னாடியும் வரணும். ப்ராக்டிகலா ரெண்டும் ஒண்ணா செய்யறது சாத்தியமில்லை. அவளை லவ் பண்ண பையன் வாழ்க்கையைக் கோட்டை விட்டுடுவான்னு எனக்குத் தெரியும். அதான் விட்டுப் பிடிச்சேன்!’’ என்றான் தரணி. இது அல்லவா தெளிவு!  

www.kungumam.co

Categories: merge-rss