கதை கதையாம்

ஒரு நிமிட கதை: பிரேஸ்லெட்

Sun, 23/07/2017 - 08:38
ஒரு நிமிட கதை: பிரேஸ்லெட்

2

வரவர ஞாபகமறதி அதிகமாகிக்கொண்டே போகிறது. இரவில் இரண்டாவது காட்சி சினிமாவுக்கு செல்வதே தவறு. அதுவும் டூ வீலரில் பெட்ரோல் இருக்கிறதா இல்லையா என்று கவனிக்காமல் செல்வது அதைவிட பெரிய தவறு என்று மனதுக்குள் புலம்பிக்கொண்டே டூவீலரை உருட்டிக்கொண்டு சென்றேன். இரவு 2 மணி ஆகிவிட்டதால் என்னைத் தவிர யாரும் இல்லை. மனதுக்குள் ஒருவித அச்சம். இன்னும் ஒரு தெருவைத் தாண்டிவிட்டால் வீடு வந்துவிடும்.

அந்த நேரத்தில் குறுக்கு சந்தில் இருந்து ஓடிவந்த ஒருவன் முரட்டுத்தனமாக என் மீது மோதினான். வண்டியோடு சேர்த்து நானும் கீழே விழுந்தேன். ஒரு நிமிடத்தில் சுதாரித்து எழுந்த நான், என் கையைப் பார்த்தேன். ஐயோ என் பிரேஸ்லெட்!

சில அடிதூரம் ஓடிவிட்ட அவனை என் பலம் முழுவதையும் திரட்டி ஓடிப்போய் பிடித்து நான்கு அடி கொடுக்கவும் பிரேஸ்லெட்டைக் கொடுத்துவிட்டு ஓடிவிட்டான்.

இந்த விஷயத்தை முதலில் மனைவியிடம் கூறவேண்டும் என்று நினைத்து அவளை எழுப்ப, நான் பேசும் முன்பு அவளே பேசத் தொடங்கினாள்.

“என்னங்க உங்களுக்கு வரவர ஞாபகமறதி அதிகமாயிட்டே போகுது. காலையில பிரேஸ்லெட்ட வீட்டிலேயே விட்டுட்டு போயிட்டீங்க” என்றாள்.

மேஜை மீதிருந்த பிரேஸ் லெட் என்னைப் பார்த்து சிரித்தது.

http://tamil.thehindu.com/

Categories: merge-rss

பெண் ஆசையால் நடந்த கொடூரம் ! | சூலூர் சுப்பாராவ் கொலை சம்பவம் |

Sat, 22/07/2017 - 10:03
பெண் ஆசையால் நடந்த கொடூரம் ! | சூலூர் சுப்பாராவ் கொலை சம்பவம் |

பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தால் திவான் பகதூர் பட்டம் பெற்ற லட்சுமிநரசிம்ம அய்யரின் பேரன் சூலூர் சுப்பாராவ் பண திமிரு, பெண் ஆசையால் போட்டோகிராபர் குருசாமி பிள்ளையை கொன்றான். ரத்தினா பாய் மேல் ஆசைப்பட்ட சுப்பாராவ் அவருடைய அண்ணன் கையால் கொல்லப்பட்டான்.

Categories: merge-rss

தாராளம்

Sat, 22/07/2017 - 08:43
தாராளம்

‘‘என்ன செல்லம்மா... வீட்டுல இருந்து எண்ெணயை எடுத்துப் போறியா?’’ - தன் வீட்டு வேலைக்காரப் பெண்மணி கையில் ஒரு பாட்டில் நிறைய எண்ணெயை எடுத்துச் செல்வதைக் கண்ட சுந்தரம், சந்தேகத்தோடு கேட்டான்.அந்நேரம் அங்கே வந்த அவன் மனைவி விமலா, ‘‘அட... நான்தாங்க அதை அவளுக்குக் குடுத்தேன். அவ ஒண்ணும் தூக்கிட்டுப் போகலை!’’ என்றாள்.வேலைக்காரி நகர்ந்தாள்.
3.jpg
‘எப்படி நம் மனைவி இவ்வளவு தாராளப் பிரபு ஆனாள்’ என்று மலைத்த சுந்தரம், மனைவியிடம் கேட்டான்... ‘‘நீ சாதாரணமா எதையும் யாருக்கும் தூக்கிக் கொடுத்துட மாட்டியே... இன்னைக்கு என்ன ஆச்சு?’’‘‘டி.வியில சொன்னாங்க... திரும்பத் திரும்ப எண்ணெயைக் காய்ச்சி சமையலுக்குப் பயன்
படுத்தினா புற்றுநோய் வருமாம். அதனாலதான் நான் யூஸ் பண்ணுன பழைய எண்ணெயை எடுத்து வேலைக்காரிக்குக் குடுத்துட்டேன்!’’
சுந்தரத்தின் முகம் சுருங்கியது.

‘‘ஏன் விமலா! அவங்களும் நம்மளை மாதிரி மனுஷங்கதானே... அவங்களுக்கு பாதிப்பு வராதா’’ என்றவன், விறுவிறுவென்று வாசலுக்குச் சென்றான். வீட்டுக்குக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்த வேலைக்காரியின் கையிலிருந்த எண்ணெயைப் பிடுங்கி சாக்கடையில் ஊற்றியவன், நூறு ரூபாய் பணத்தை அவள் கையில் திணித்து, ‘‘போற வழியில ஏதாவது கடையில எண்ணெய் புதுசா வாங்கிக்கோ!’’ என்றான். எதுவும் புரியாமல் விழித்தபடி நின்றாள் வேலைக்காரி செல்லம்மாள்.

kungumam.co

Categories: merge-rss

ஷினுகாமி

Fri, 21/07/2017 - 07:32
ஷினுகாமி - சிறுகதை
 

சிறுகதை: லதாமகன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

``ஹிரோஷிமானி இக்கோ தெசுகா?’’ கொஞ்சல் ஜப்பானிய மொழியில் அந்தப் பெண் புன்னகைத்துக் கேட்டபோது புரியவில்லை.

``மன்னிக்கவும், ஜப்பானிய மொழி தெரியாது’’ என்றேன். ``ஹிரோஷிமா போறீங்களா?’’ நல்லதொரு நுனி நாக்கு ஆங்கிலம். சிகரெட் சாம்பலை அதற்காக வைக்கப்பட்டிருந்த நீண்ட தொட்டியில் முடிந்தவரை நளினமாகத்  தட்டிவிட்டு ‘`ஆம்’’ என்றேன். `‘தனியாகவா’’ ஜப்பானியப் பெண்கள் எல்லாவற்றிலும் ஆச்சர்யம் கொண்ட கீச்சுக்குரலை நுழைத்துவிடுகிறார்கள் என்று தோன்றியது. மீண்டும் `‘ஆம்’’ .

‘`ஏன் ஹிரோஷிமா?’’ 

p62a.jpg

 இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் சுற்றும் பாதைகளெல்லாம் இந்தக் கேள்வியைச் சந்தித்திருக்கிறேன். பெரும்பாலும் ஒரு விருந்தினன். வேடிக்கை பார்க்க வந்தவன். ஊர் சுற்ற வந்தவன். நம் ஊரில் எது இவனை ஈர்த்துக்கொண்டு வந்திருக்கும் என்றொரு ஆர்வம் அவர்களின் கேள்விகளில் இருக்கும். ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் ஒவ்வொரு பதிலுக்கும் ஓர் ஆச்சர்ய முகபாவனை. பெரும்பாலானவர்கள் நான் இங்கே வேலை செய்கிறேன் என்பதை அறிந்தபின் அடங்கிவிடுவார்கள். வேலை செய்கிறவன் இடைவெளிகளில் எங்கு வேண்டுமானாலும் போகலாம். நாடுவிட்டு நாடு கடந்து சுற்றுகிறவன் மீதுதான் கரிசனம். இதுவரை என் நாட்டில் நான் காணாத எதைத் தேடி வந்திருக்கிறான் என்னும் ஆச்சர்யம்.

“ஜப்பான் பயணம் என்று முடிவான கணத்தில் தோன்றிய உணர்வு. அங்கே ஒருநாள் அமர்ந்திருக்க வேண்டுமென்று.’’

“எங்கே?”

“அணுகுண்டு விழுந்த இடத்தில்.  உடலெல்லாம் எரிய பல ஆயிரம் பேர் ஒரே நேரத்தில் இறந்து போன இடத்தில்” என்றேன். கொஞ்சம் அதிகமாகச் சென்றுவிட்டோம் என்று தோன்றியது. அவளிடம் அப்போதும் அதே புன்னகை.

“ஏன்?”

“மரணம் என்னை வசீகரிக்கிறது.”

“கொலைகள். இல்லையா?’’

நேரடியான கேள்வி. உண்மையானதும்கூட. அதை மறைக்க முயற்சிசெய்தேன். நடுங்கி விழவிருந்த சிகரெட்டை லாவகமாக மறைப்பவன் போலத் தொட்டியில் அமிழ்த்தி அடுத்த சிகரெட்டை எடுத்துப்  பற்றவைத்துக்கொண்டேன்.

“ இருக்கலாம். உள்ளூர் சுடுகாட்டில், காசியில், எரியும் பிணங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறேன்.மரணம் வசீகீரமானதுதானே?” மெல்லப் பந்தை அவள் பக்கம் உருட்டிவிட்டேன். புன்னகை மாறாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள், இழுத்து மூச்சு விட்டாள்.

“இல்லை. மரணம்,  வெறும் சோம்பலான நாய்.கொலை, ஒரு வேட்டை நாய். சோம்பலில் எந்த வேடிக்கையும் இல்லை. வேட்டையில்தான் வேடிக்கை இருக்கிறது. வேட்டை நாய் சோம்பலாக இருக்கும்போது பார்த்திருக்கிறாயா? அது அழகுதான். ஆனால், உண்மையில்லை.”

பேச்சை மாற்றலாம் என்று தோன்றியது. நடு முதுகில் பூச்சி ஊரும் எண்ணம். தலையசைத்து அதைக் கலைத்தேன். “நீங்கள் தனியாகச் செல்கிறீர்களா?” என்றேன். “ஆம். ஆனால், அங்கே எனது நண்பர் இணைந்து கொள்வார். எனது பிறப்பிடம் அதன் அருகேதான். அங்கிருந்து வருவார்” என்றாள். தொடர்ந்து, “உங்களுக்கு பிரச்னை இல்லை யெனில், எங்களுடன் இணைந்து கொள்ளலாம்” எளிமையான வார்த்தைதான். ஆனாலும், ஏதோ ஒன்று இயல்பான வெளியூர் பயம் உள்ளே உருட்டியது.

 “ இல்லை. அங்கே தனியே அமரவேண்டுமென விரும்புகிறேன். அந்த இடத்தில்” சொல்லிவிட்டு அவள் முகத்தில் ஏமாற்றம் தெரிகிறதா என்று பார்த்தேன். எந்தச் சலனமும் இல்லை. “சரி. பரவாயில்லை. இந்த ட்ரெயினிலும் அடுத்த  நான்குமணி நேரம் தனியாகச் செல்வதாக எந்த வேண்டுதலும் இல்லாவிட்டால், என்னுடன் இணைந்துகொள்ளலாம். பயப்படாதீர்கள், தின்றுவிட மாட்டேன். ஜப்பானியர்களில் உங்கள் ஊரின் பிஸ்கட் கொள்ளையர்கள் இருக்க சாத்தியம் குறைவுதான்” என்றாள். இந்தியாவைப்பற்றி எங்கோ படித்திருக்கிறாள். குறிப்பாக ரயில்பயணத்தின் பிஸ்கட் கொள்ளையர்களைப் பற்றி. இவளிடம் எ ன் நாட்டுப்பெருமையை எதைச் சொல்லி உருவாக்குவேன் என்ற எண்ணம் ஓடியது. இரண்டாவது சிகரெட்டை அணைத்தேன். புகையறைவிட்டுக் கதவைத் தள்ளி அவளுக்கு வழிவிட்டேன்.புன்னகைத்தபடியே வெளியேறினாள்.தொடர்ந்து பின்னாலே வந்தேன். சிறுபிள்ளை போன்ற உடல். அதிகமும் பதினந்து வயதைத் தாண்டாதென மதிக்கலாம். ஆனால், இந்த ஊரில் குமரிகள் முதல் கிழவிகள் வரை இதே உருவம் என்பதால், சற்று இடறியது. என் இருக்கையைத் தாண்டி நடந்தாள்.

“என் இருக்கை இங்கே இருக்கிறது” குரல் பலவீனமாக ஒலித்தது. “பையை எடுத்துக்கொண்டு இங்கே வாருங்கள். ஜன்னலை ஒட்டி இடம் தருகிறேன்’’ என்றாள். நாங்கள் இருந்த பெட்டி, முன்பதிவு செய்யத் தேவையில்லாதது. யாரும் எங்கும் அமர்ந்துகொள்ளும்படியிலானது. பையை எடுத்துக்கொண்டு நாய்க்குட்டிபோல அவள் இருக்கையின் அருகில் சென்று அமர்ந்தேன். திடீரென ஞாபகம் வந்தது. “உங்கள் பெயர் சொல்லவில்லையே’’ என்றேன்.

“ஷினு. ஷினு காமி. உங்களுக்கு?” என்று கை நீட்டினாள். “நந்து’’ என்றேன். கைகொடுக்கும் முன்னதாகச் சட்டையில் துடைக்கும் உணர்வெழுந்ததைக் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டேன். அதற்கும் இந்தியாவை அவள் இழுக்கக்கூடும் என்று தோன்றியது.

“கிட்டத்தட்ட உங்கள் பெயரைப்போலவே எங்கள் ஊரில் ஒரு கடவுள் பெயர் உண்டு. சிவகாமி.”

“ஓ.”

p62b.jpg

”தெரிந்திருக்கும் என நினைத்தேன். எங்கள் ஊர் ரயில் திருட்டையெல்லாம் தெரிந்து வைத்திருக்கிறீர்கள்.”
பெரிதாகச் சிரித்தாள். “மனதைப் புண்படுத்தி விட்டேனா. மன்னிக்கவும். நிஜமாகவே சிவகாமி தெரியாது. ஆனால், இந்தியாவில் ஒரு பயணியாகச் சுற்றித் திரியவேண்டும் என நினைத்திருக்கிறேன். அதைப்பற்றிப் படிக்கும்போதுதான் ரயில் திருட்டு பற்றியும் படித்தேன். புண்படுத்தியிருந்தால் மன்னிக்கவும்.”

“புண்பட்டாலும் அது உண்மைதானே” சங்கடத்தை மறைத்துப் புன்னகைத்தேன்.

“மரணம்போல.”

“என்ன?”

“மரணத்தைப்போல. எல்லோரையும் புண்படுத்தும். எல்லோருக்கும் வரும். சாஸ்வதமான உண்மை. சரிதானே.”

“சரிதான்.”

சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டேன். ஊர்கள் ஜன்னலில் பின்னோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தன.  அதிவேகத் தொடர்வண்டிகள்மீது ஆரம்ப நாள்களில் இருந்த ஆச்சர்யம் குறைந்து மற்றுமொரு பயணம் என்ற அளவில் மாறியிருந்தது. ஆனாலும், மரங்களுக்குப் பதிலாக ஊர்களே வருவதும் மறைவதுமாக இருப்பது இன்னும் ஆச்சர்யமூட்டு வதாகவே இருந்தது. “உறங்கப்போகிறீர்களா?” அருகிலிருந்தவள் கேட்டாள். திரும்பி அமர்ந்தேன். “அப்படியெல்லாம் இல்லை. சும்மா வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நீங்கள் ஏன் ஹிரோஷிமா போகிறீர்கள்?” நானும் பேசத் தயார் என்பதைப்போல மெல்ல சொற்களை நீட்டினேன்.

 “புத்தாண்டு கொண்டாட்டம். ஒவ்வொரு புத்தாண்டும் ஊருக்குப்போய் ஊர் நண்பர்களுடன் கொண்டாடுவது வழக்கம். இப்போது அங்கே யாருமில்லை. எல்லோரும் டோக்கியோ வந்துவிட்டார்கள். அல்லது வெகு தொலைவில் ஏதாவது வேலையை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவன் மட்டும் அங்கே இருக்கிறான்.அவனை வரச்சொல்லியிருக்கிறேன், புத்தாண்டு நள்ளிரவுக்காக. இரவெல்லாம் ஆட்டம் போட்டுவிட்டு, புத்தாண்டு பகல் முழுவதும் உறங்குவோம்.  மீண்டும்  எழுந்து டோக்கியோவிற்குத் திரும்பி வரவேண்டும்.’’

சென்னையிலிருந்து திருச்சிக்கு வாராவாரம் துவைக்கவேண்டிய துணிகளுடன் போய்வந்துகொண்டிருந்த பழைய அறை நண்பன் ஞாபகம் வந்தது. அவள் பெட்டியில் அவளது ஆடைகள் ஒரு வார அழுக்குடன் சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. சிரிப்பு வந்தது.

“ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்?’’

“இல்லை. எங்கள் நாட்டிலும் இப்படித்தான். வாராவாரம் பெட்டிகட்டி ஊருக்குப்போகும் பழக்கம் உண்டு. ஊரில் குளத்தில் துவைப்பதற்காக ஆடைகள் சுருட்டிக் கொண்டுபோவோம். அது ஞாபகம் வந்தது.”
``நிச்சயமாக என் பெட்டியில் அழுக்குத் துணியில்லை. ஒரு நாய்க்குட்டி மட்டும் வைத்திருக்கிறேன். நேற்று இறந்தது.”

தூக்கிவாரிப்போட்டது.  இறந்த நாய்க்குட்டியை பெட்டியில் வைத்துக்கொண்டு சிரித்தபடிவரும் ஒரு பெண்.

அவள் வெடித்துச் சிரித்தாள். ``பதறாதீர்கள். அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. பெண்களின் வழக்கமான ஆடைகள்தான்” அவள் கண்ணடித்தாள். சிறிய கோடுபோன்ற கண்கள். தூண் சிற்பங்களில் இருக்கும் மூடிய கண்களைப்போல. டைல்ஸில் குறுக்கே ஓடும் கறுப்பு நாய்க்குட்டிபோன்ற கருவிழிகள். மஞ்சள்துணி போட்டு மூடிய, துணியை விடுவிப்பதற்காகப் பதறி ஓடும் கறுப்பு நாய்க்குட்டிகள்.

``ஆனால், உண்மையில் எனது குடியிருப்பில் மாடியில் ஒரு நாய்க்குட்டி இறந்துவிட்டது. அந்தப் பெண் இரவெல்லாம் அழுதுகொண்டே யிருந்தார். விளக்கு எரிந்துகொண்டேயிருந்தது. அவள் கணவர் சமாதானம் செய்ய முயற்சி செய்துகொண்டேயிருந்தார். என்னவோ திடீரென நினைவு வந்தது. அதைச் சொன்னேன். சிறிது நிமிடத்தில் முகமெல்லாம் வெளிறிவிட்டது பார்.”

உண்மையிலேயே உள்ளூர நடுங்கிக் கொண்டிருந்தேன். இன்னும் அதிவேக ரயிலிலில் ஆள் குறைவாக இருக்கும் பெட்டியில், கைப்பையில் இறந்த நாயை வைத்திருக்கும் பெண் என்பதாகவே அவள் சித்திரம் உள்ளே மின்னிக்கொண்டிருந்தது. அவளது ஒவ்வொரு தலையசைவுக்கும் ஒளி விடுபடப் பார்த்தேன். பிறகு, மீண்டும் மின்னலென வெட்டும் அந்தச் சித்திரம். இடையே அந்த டைல்ஸில் ஓடும் நாய்க்குட்டிகள். ஈரம் பொதிந்த திசுத்தாள்களைப் பையிலிருந்து எடுத்து முகத்தை அழுந்தத் துடைத்தேன். டைல்ஸில் ஓடும் நாய்க்குட்டிகளை. பெட்டியில் இருக்கும் நாய்க்குட்டிகளை. இதுவரை பார்த்த அத்தனை நாய்க்குட்டிகளையும் அழுந்தத் துடைத்து எடுத்தேன். அவள் எந்தச் சலனமும் இன்றி எதிர்ப்புற ஜன்னல்களுக்கு வெளியே ஓடும் மரங்களைப் பார்த்துக்கொண்டேவந்தாள். இடையில் புகைவண்டி நிலையம் ஏதோ ஒன்று வேகமாக கடந்து சென்றது. நடைமேடையிலிருந்து ஒரு நாய்க்குட்டி ஓடிவந்து ஓடும் ரயிலின் கண்ணாடியில் பளீரென அறைந்ததுபோல இருந்தது. முகத்தை மீண்டும் அழுந்தத் துடைத்தேன். அவள் இயல்பாகத் திரும்பினாள்.
“என்ன செய்யப்போகிறாய் குடித்தபின்?”

“என்ன?”

``இல்லை. அந்த இடத்தில் அமர்ந்து இரவில் குடிக்கவேண்டும். பிறகு என்ன செய்வதாக உத்தேசம்?”

“எதுவும் இல்லை. அவர்களில் யாராவது ஆவியாக வந்து காட்சி தந்தால், கொஞ்சம் பேசிக்கொண்டி ருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.”

அதே சிறிய விலக்கமான புன்னகை. வெடித்துச் சிரிப்பாள் என்று எதிர்பார்த்தேன். அல்லது சீண்டப்பட்டிருக்க வேண்டுமென்று. ஏதோ கதை கேட்பவள் பாவனையில், கைகளை மார்புக்குக் குறுக்காகக் கட்டிக்கொண்டாள். என்னை நோக்கிச் சாய்ந்து அமர்ந்தாள்.

“என்ன பேசப்போகிறாய்? அவர்களிடம் ஏதாவது கேட்க வேண்டுமா?”

“ஆம். மனிதர்களைப்பற்றி. அவர்களைக் கொல்வதாக முடிவெடுத்தவர்கள் பற்றி. அரசியல் காரணங்களுக்காக எங்கோ அமர்ந்து ஒரு பொத்தானை அழுத்தி அத்தனை பேரைக் கொன்ற ஒரு விரலைப்பற்றி.”
“ஒருவேளை நீ அங்கு இறந்திருந்தால், உன்னிடம் யாராவது வந்து இதே கேள்வியைக் கேட்டால், உன் பதில் என்ன?”

உண்மையில் இதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அவளைச் சீண்டுவதற்காக, தூண்டிவிட்டு வாயைப் பிடுங்குவதற்காக எண்ணி எடுத்த ஒவ்வொரு சொல்லையும் அவள் எளிதாகக் கடந்து சென்றாள்; அதைவிட கூரிய ஆயுதங்களை என்னை நோக்கி எறிந்துவிட்டு.

”தெரியவில்லை. பெரும்பாலும் ஏற்கெனவே எதோ ஒரு விதத்தில் பழிவாங்கிவிட்டேன். அல்லது இறந்தபிறகு இது ஒரு விஷயமாகத் தெரியவில்லை. இரண்டில் ஒன்றுதான் பதிலாக இருந்திருக்கும். உன் பதில் என்ன?”

“என்னிடம் பதில் இல்லை” வெடுக்கென சொன்னாள். கையில் வைத்து அழகு பார்த்த அழகிய பூந்தொட்டி விழுந்து நொறுங்கியதைப்போல என்னில் திடுக்கிடல் எழுந்தது. “என்னை மன்னித்துவிடு” என்றேன்.

அவள் என் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தாள். பதில் சொல்லாமல் மறுபுறம் முகந்திருப்பி மீண்டும் ஓடும் மரங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

இலகுத்தன்மை ஏதோ ஒன்று உடைந்ததுபோல் இருந்தது. இழுத்துப் பெருமூச்சுவிட்டு ஜன்னல் வழியே பார்த்துக்கொண்டு வந்தேன். மரங்கள். சூரிய மின்சாரத்திற்கென புறம்போக்கு நிலங்களில் அரசாங்கத்தால் பதிக்கப்பட்ட தகடுகள். பழைய ஜப்பானிய பாணியிலான ஓட்டுவீடுகள். கடந்துசெல்லும் ரயில் நிலையங்கள். அங்கே அந்த நிறுத்தத்தில் நிற்கப்போகும் புகைவண்டிகளுக்காகக் காத்திருப்பவர்கள். தள்ளுவண்டிகளில் அமரவைக்கப்பட்டு உறங்கிவிட்டிருந்த குழந்தைகள். அவள் உறங்கியிருக்கக்கூடும் என்று தோன்றியது. பின்கழுத்தில் உறுத்தத் திரும்பினேன்.கூர்மையாகப் பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.

``பெரியவர்கள் இறந்ததைவிட குழந்தைகள் தான் அதில் அதிகம். பேச முடியாத குழந்தைகள். உடல் எரிய,  நா வறண்டு, தண்ணீர் என வாய் திறந்து கேட்கத் தெரியாத குழந்தைகள். அவர்களிடம் பதில் கிடையாது. கேள்விகள் இருந்திருக்கலாம். யாருக்கும் தெரியாது. ஆனாலும், இறந்தார்கள். சிறிய பொத்தான். எங்கோ யாரோ அழுத்திய ஒரு பொத்தான். யாரோ யாரிடமோ சொல்லிய ஒரு வார்த்தை. மெல்ல ஊர்ந்து எழுந்து பறக்கிறவர்களிடம் வந்து சேர்ந்து, அவர்கள் திறந்த சிறிய கதவு. அங்கிருந்து விழுந்த ஓர் உலோகத்துண்டு. மொத்த பேரையும்  நா திறக்கவிடாமல் சாகடித்துவிட்டது. அத்தனை பேரையும் கொல்லவேண்டும்.

p62c.jpg

அதற்குக் காரணமான அத்தனை பேரையும் ஒருத்தர் விடாமல்...” அவள் ஜப்பானிய வாசம் வீசும் ஓர் ஆங்கில உச்சரிப்பில் தடதடவென பொரிந்தாள். குரல் தழுதழுத்ததுபோல் இருந்தது. ஆனால், கண்களில் கோபம் இருந்தது. எச்சில் விழுங்கி எதுவும் சொல்ல முடியாமல் விழித்தேன். ``இன்னொரு சிகரெட்?” அவளது பதிலுக்குக் காத்திராமல் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தேன். அவளைக் கடந்து போகவேண்டும். அவளை மீறிப் போக முடியாது. அவளும் அமர்ந்திருந்தாள். சில நொடிகளுக்குப் பிறகு, பெருமூச்சுவிட்டு கைப்பையிலிருந்து சிகரெட் பெட்டியையும்  நெருப்புக்குச்சியையும் எடுத்துக்கொண்டு எழுந்து வெளியேவந்து வழிவிட்டாள். நான் முன்னால் நடந்தேன். பின்கழுத்தில் அவள் பார்வை குறுகுறுத்து.

பெட்டியோடு இணைந்திருந்த புகையறைக்குள் நுழைந்தேன். ஒதுங்கி அவளுக்கு வழிவிட்டேன்.  நுழைந்து கதவை அடைத்தாள். “மன்னித்துவிடு. உன்னைக் காயப்படுத்தும் நோக்கமில்லை. தோன்றியது, சொன்னேன்” என்றாள்.

இலகுவானேன். சிகரெட்டைப் பற்றவைத்து அவளிடம் நீட்டினேன். பழைய உதட்டோரப் புன்னகையுடன் அதை வாங்கி தன் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்து என்னிடம் தந்தாள். நான் கொடுத்த சிகரெட்டை வாயில் பொருத்திக்கொண்டாள்.

“பிணங்கள் எரியும் ஊர் ஒன்று சொன்னாயே. காஜி. அதுவும் இப்படித்தானா? படித்ததில்லையே’’

“இல்லை. இப்படியில்லை. அது மதம் சார்ந்த ஒரு நம்பிக்கை. அங்கே இறந்தால், இறந்தவர்களை எரித்தால், கடவுளை அடைவதாக ஒரு நம்பிக்கை.”

“அதற்காக எரிப்பார்களா... உயிரோடா?” அவள் கண்களில் பதற்றத்துடன் கூடிய ஆச்சர்யம்.

“அய்யோ அப்படி இல்லை. இறந்தவர்களை; பிணங்களை. சிலர் வயதான காலத்தில் இறப்பதற்காக அங்கே போய்த் தங்கிக் காத்திருப்பார்கள். இறந்தபிறகு, யாராவது எரித்தால் நல்லது என்று. சில சமயங்களில் பாதி எரிந்த  பிணங்களை அந்த ஆற்றில் இழுத்து விட்டுவிடுவார்கள். அதைப்பற்றி நிறைய காணொளி இணையத்தில் கிடைக்கும்.’’

“ஆக எதுவுமே அரசியலோ கொலையோ இல்லை.”

“இல்லை.”

“நீ பார்த்த மற்ற சுடுகாடுகள்?”

``எதுவுமே கொலையல்ல. எல்லாமே மரணங்கள்.”

“நீ உயிர்களுக்காக அலையவில்லை. வெறும் நெருப்பிற்காக அலைகிறாய். இல்லையா?”

“ஆம்” காற்று நீக்கிய பலூன்போல உள்ளுக்குள் சுருங்கினேன். தலையைக் குனிந்துகொண்டேன். ஏனென்று தெரியாத ஒரு சங்கடம் அடிவயிற்றில் குமிழென எழுந்தது.

``அதுதான் கையிலேயே வைத்திருக்கிறாயே” மிகச் சாதாரணமாகக் கேட்டாள். திடுக்கிட்டேன். சிகரெட்டைச் சுண்டினேன். மிகச் சரியாக அதற்கான தொட்டியில் போய் விழுந்தது.

“நெருப்பு எல்லாபுறமும் இருப்பதுதான். அதைத் தேடும் உனது வேட்கையைப்போல. ஆனால், மரணம் என்று நீ சொல்லிக்கொள்வதில் ஒரு  நெருப்பு கிடைக்கிறது. அதைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறாய். உன் தனிமைப் பயத்தைப் போக்க, என்னுடன் இணைந்து கொண்டதுபோல.  இல்லையா...” சீண்டுவதற்கான வார்த்தைகளைப் பொறுக்கி அளிக்கிறாளா அல்லது அவள் சாதாரணமாகப் பேசுவதே சீண்டுகிறதா என்ற குழப்பம் வந்தது.

“மன்னிக்கவும். நீதான் என்னுடன் இணைந்துகொண்டாய் என நினைத்தேன் ‘‘ முதலில் அவள்தான் வந்து பேசினாள் என்பதை சுட்டிக்காட்ட விரும்பினேன். “ஹா ஹா. நான் சிகரெட்டுக்காக வரும்போது நீ தனியே அமர்ந்திருந்ததைக் கவனித்தேன். பதற்றமாக இருந்தாய். நாங்கள் ஆறு வயதிலிருந்து தனியே நகரத்து ரயில்களில் குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் போய் பழகியவர்கள். சந்திக்கும் முகத்தில் அவர்கள் தனியாக வந்தவரா, குடிபோதையில் இருக்கிறாரா, பதற்றத்தில் இருக்கிறாரா என்பதை எங்களால் உணர முடியும். நான் ஹிரோஷிமாவின் தெருக்களில் வளர்ந்தவள். சுற்றுலாப் பயணிகளின் முகக் குறிப்புகள் எனக்கு தலைப்பாடம்” என்றாள்.

“நான் சுற்றுலாப் பயணியல்ல.”

“வேலை செய்கிறாயா?”

“ஆம். டோக்கியோவில். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக.”

“ஆனால், ஹிரோஷிமா இதுதான் முதல்முறை.”

“ஆம். ஆனால்...”

“இதுவரை ஏன் வரவில்லை”

“நேரம் வாய்க்கவில்லை” என் குரல் உள்ளடங்கியதுபோல் எனக்கே ஒலித்தது “என் வேலை அப்படி.”p62e.jpg

``ஆனால், மற்ற இடங்களெல்லாம் சுற்றியிருக்கிறாய்.”

“கொஞ்சம். பெரும்பாலும் டோக்கியோ. சில நேரங்களில் அருகிருக்கும் சிறப்புத்தீவுகள்.”

“ஆனால், ஹிரோஷிமா இல்லை.”

“ஆம். ஆனால்…”

“நான் சொல்கிறேன். உனக்கு பயம். ஹிரோஷிமாமீது பயம். மரணத்தின்மீது பயம். இன்னும் சொல்லப்போனால் உன் ஊர்மீது பயம். அதற்கான சாக்கு ஜப்பான். ஹிரோஷிமா கொலைகள்மீது பயம். அதற்குச் சாக்கு வேலை. தனியாகப் போக முடிவெடுத்தாலும், இடம் நெருங்க நெருங்க அங்கே இறந்தவர்கள் நினைவுக்கு வந்து மீண்டும் பயம். அதற்குச் சாக்கு மரணம் வசீகரிக்கிறது. போய் அமர்ந்து குடிக்கப்போகிறாயா?”

ஆழத்தைப் பிளந்து பிளந்து நுழைந்துகொண்டேயிருந்தாள். தொண்டைக் கமறியது. இருமினால் அல்லது அசைந்தால் அழப்போகிறேன் என்று முடிவெடுத்துவிடக்கூடும்.

“ஊரில் என்ன பிரச்னை?ஏன் காசிக்குப் போனாய்?”

திடுமென அந்தப் புள்ளியையும் தொட்டாள். “சும்மாதான். அந்த நதிக்கரையில் கோயில் இருக்கிறது. அங்கே பெளர்ணமி அழகாக இருக்குமென்றதால், பார்க்கப் போனேன்.”

“பார்த்தாயா? பார்த்திருக்க மாட்டாயே?”

“ஆம். நதியில் ஒரு பிணத்தைப் பார்த்தேன். ஒரு குழந்தை. திறந்திருந்த கண்கள். நீர்ப்பரப்பின் மீது, ஈயாடிக்கொண்டிருந்தது. அதற்குமேல் அந்த ஊரில்  இருக்க முடியவில்லை. திரும்பிவிட்டேன் வந்த வேகத்திலேயே.”

“சரி. உண்மையைச் சொல். எதற்காக ஹிரோஷிமா போகிறாய்?”

“தற்கொலை செய்துகொள்ள” என்றேன். ஏன் அவளிடம் இதைத் திறந்தேன் எனத் தயக்கம் எழுந்தது. ஒருவேளை அதுவும் தெரியும் என்று சொல்லிவிடுவாள் என்று பயந்தேன்.

“ஏன்... ஏன் ஓடுகிறாய்?” என்றாள்.

“ஒரு பெண்.”

``ஆண்கள்’’ முணுமுணுத்தாள். மறுபுறம் திரும்பிக்கொண்டாள். “விலக விரும்பியவளைத் திரும்பிப்பார்க்க வைக்கவேண்டும். குற்ற உணர்ச்சியைத் தூண்டவேண்டும். அவ்வளவுதானே? அதற்காகத்தானே இந்த நாடகம்?”

“அப்படியில்லை. ஒருவேளை இது அவளுக்குத் தெரியாமலேகூட போகலாம் இல்லையா. இதில் என்ன குற்ற உணர்ச்சி? இது எனக்கு ஒரு தப்பித்தல்.”p62d1.jpg

``என் இனிய நண்பா...” அவள் வார்த்தையை இழுத்த வேகத்தில் கிண்டல் தொனியிருந்தது.

“நீ எங்கும் இறக்கப்போவதில்லை. இறக்க விரும்புகிறவனுக்கு நாடு, ஊர் வித்தியாசங்கள் தேவையில்லை. நீ அதைச் சொல்லிச்சொல்லி ஊதிப்பெருக்கிப்பிறகு, காற்றுபோன பலூனைப்போல தென்றலில் அசைந்தாடி இறங்கப்போகிறாய். எதுவும் நிகழப்போவதில்லை. ஏன் உன்னையே ஏமாற்றிக்கொள்கிறாய்.”

“நான்...வந்து…” எனக்கு வார்த்தைகள் குழறியது. அவள் சொல்வது உண்மைதான் என்று தோன்றியது.

“அங்கே அருகருகே அருமையான ஜப்பானிய பாணிக் கோயில்கள் இருக்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று உங்களூர் பெண் தெய்வம் சாயல் என்றும் இந்தியக் கலாசார பாணியென்றும் சொல்கிறார்கள். சுற்றிப்பார். சில புகைப்படங்கள் எடுத்துக்கொள். திரும்பிப்போ. வேலையைக் கவனி. எண்ணம்வரும்போதெல்லாம் ஒரு முறை இந்த நாளை நினைத்துக்கொள். புரிகிறதா” என்றாள். அவள் குரலில் உத்தரவிடும் தோரணைக்கு எந்தக் கணத்தில் மாறினாள் என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது. எந்தத் தருணத்தில் நான் அவளிடம் அடங்கியவனாக மாறினேன் என்றும்.

ரயில் நிலையத்தில் நாங்கள் இறங்கியபோது அதிகக் கூட்டமில்லை. மெல்ல குதிகால்களை உயர்த்தி விரல்களில் நின்றபடி நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். பெட்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு விறுவிறுவென இறங்கிப்போனாள். சக்கரங்கள் பொருத்தப்பட்ட அந்தப் பெட்டி சிவப்பு நிற நாய்க்குட்டி அவள் பின்னால் துள்ளி ஓடுவது போல் தோன்றியது.

இந்தச் சம்பவம் நடந்து ஒன்றரை வருடங்கள் இருக்கும். சமீபத்தில் ஜப்பானிய மொழி கற்பதற்காக சிறப்பு வகுப்பில் இணைந்திருக்கிறேன். எழுத்துகளைத் தாண்டி வார்த்தைகள் வரை வந்திருக்கிறேன். ஷினு என்ற வார்த்தைக்கு மரணம் என்று அர்த்தம் என்றபோதுதான் இந்த நிகழ்வும் மொத்தமாக நினைவுக்கு வந்தது. வீட்டிற்கு வந்து காமி என்பதற்கான அர்த்தங்களைத் தேடினேன். கமி,காமி, பல எழுத்து வகைகள். மாற்றி மாற்றித் தேடி இறுதியாகத் தேடியதை அடைந்தேன். காமி என்றால் கடவுள். ஷினு காமி என்றால் மரணத்தின் கடவுள்.

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

அட்வைஸ்

Wed, 19/07/2017 - 09:24
அட்வைஸ்

 

நாத்தனார் சித்ரா தனது புருஷனிடம் காரணமில்லாமல் கோபித்துக்கொண்டு, அடிக்கடி அண்ணன் வீட்டுக்கு வந்து மாதக்கணக்கில் தங்குவது, அண்ணி அம்பிகாவிற்கு எரிச்சலைத் தந்தது.நாத்தனாரிடம் நேரடியாகச் சொல்ல முடியாமல் அம்பிகா கையைப் பிசைந்துகொண்டிருந்தபோது, வேலைக்காரி வேலம்மா வந்தாள். ‘‘அட, இவ்ளோதானா? நான் பார்த்துக்கறேன்!’’ என்றவள் சித்ராவிடம் என்ன சொன்னாளோ தெரியவில்லை... அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் சித்ரா புகுந்த வீட்டுக்குப் புயலாகப் புறப்பட்டாள்.
11.jpg
அம்பிகாவிற்கு ஆச்சரியம். ‘‘வேலம்மா, சித்ராகிட்ட அப்படி என்ன சொன்னே?’’‘‘ ‘இப்படி புருஷனை விட்டு அடிக்கடி இங்கே வந்து மாசக்கணக்கா இருக்கிறியே, பொண்டாட்டி இல்லாத குறைக்கு, உன் புருஷன் அங்கே வேற யாரையாவது தேடிக்கிட்டா நீ என்ன பண்ணுவே? உன் பொழப்பு கஷ்டமாயிடுமே’னு சொன்னேன். அவளுக்கு ‘திக்’னு ஆகிடுடிச்சு. உடனே கிளம்பிப் போயிட்டா!’’ என்றாள் வேலம்மா.

அம்பிகா மலர்ச்சியுடன், ‘‘நீ பக்குவமா எடுத்துச் சொன்ன அட்வைஸை என் நாத்தனார் சரியா புரிஞ்சிக்கிட்டா!’’ என்றாள்.தலையாட்டிய வேலம்மா, ‘இப்ப நான் உங்க நாத்தனாருக்கு சொன்ன அட்வைஸை, இருபத்தைந்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி எனக்கும் யாராவது சொல்லியிருந்தா, நான் ஏன் இப்படி தனிமரமா கஷ்டப்படறேன்!’ என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கலங்கினாள்.

kungumam.co

Categories: merge-rss

சிபாரிசு

Tue, 18/07/2017 - 06:57
சிபாரிசு

 

‘‘போப்பா, என்னை ரொம்ப ஏமாத்திட்டியே!’’ என்றபடியே வந்தார் நீண்ட நாள் நண்பர் சண்முகம்.‘‘என்னப்பா... வரும்போதே குறை சொல்லிக்கிட்டு வர்றே..?’’ என்றார் ரமணி.‘‘என் உறவினர் பையன் ஒருத்தனை சேல்ஸ் எக்ஸிகியூட்டிவ் வேலைக்கு உன்கிட்ட அனுப்பினேன். பார்க்கலாம்னு சொல்லி அனுப்பிட்டியாமே. இதுதான் நீ எனக்குக் கொடுக்குற மரியாதையா?’’ - படபடத்தார் சண்முகம்.
12.jpg
‘‘நீ அனுப்பின பையன் எம்.ஏ படிச்சவன், அழகா டிப் டாப்பா இருக்கான், நாகரிகமா டிரஸ் பண்றான். அதெல்லாம் சரி... ஆனா, எனக்கு ஒத்து வர மாட்டானே!’’‘‘எப்படிச் சொல்றே?’’‘‘இன்டர்வியூவுக்கு வந்தவன் நெத்தியில விபூதி, குங்குமம் எதுவும் இல்ல. என் அறை முழுக்க இருந்த படங்களைக் காட்டி, ‘இங்குள்ள சாமி படங்களைப் பத்தி என்ன நினைக்கிறே?’னு கேட்டேன். ‘மாலை மாலையா போட்டு வச்சிருக்கீங்க...

சாமிக்குத்தான் வாசனை தெரியாதே’னு கிண்டல் பண்றான். நான் வச்சிருக்குறது பூஜை சாமான்கள் விற்பனை செய்யும் மார்க்கெட்டிங் கம்பெனி. சாமி கும்பிடுறதே வேஸ்ட்னு நினைக்கிற இவன், எப்படி பூஜைப் பொருட்களை விக்கிறதுல ஆர்வம் காட்டுவான். ஒரு விஷயத்தை நாம நம்பினாதானே அதை ஆஹா ஓஹோனு உயர்த்திச் சொல்லி விற்கவும் முடியும்?’’ரமணி சொன்னதில் இருந்த நியாயத்தைப் புரிந்துகொண்டு சாந்தமாக விடை பெற்றார்
சண்முகம்.

kungumam.co.

Categories: merge-rss

வயது பதிமூன்று

Mon, 17/07/2017 - 08:45
 
 
வயது பதிமூன்று

-வேதா கோபாலன்

பதிமூன்று வயது தாமினி கர்ப்பமா..? டாக்டர் ரேவதி அதிர்ந்து நிமிர்ந்தாள். தலை சுற்றியது போன்ற உணர்வில் அப்படியே ரிவால்விங்  நாற்காலியில் படிந்தாள். “தாமினி...’’ சட்டென்று தழுதழுத்த உணர்வு. இவளை ஜாக்கிரதையாகக் கையாள வேண்டும் என்பதற்குப் பல  காரணங்கள் இருந்தாலும் அனைத்தையும் பின்னுக்குத் தள்ளி நான்தான் முந்தி என்று ஒரு காரணம் நின்றது.
17.jpg
இது இவளின் பேஷன்ட் இல்லை. “இந்த ரெண்டு வாரம் நீ ஓ.பி பார்த்துடுடீ ரேவ்ஸ்...” என்று கன்னத்தைப் பிடித்துக் கெஞ்சிவிட்டு  டார்ஜிலிங்குக்கு புருஷன் திலீபனுடன் நாலாவது தேனிலவுக்கு ஓடினாளே அந்த அல்பனாவின் வழக்கமான பேஷன்ட் இவள். ஆதர்ச தம்பதி  அல்பனாவும் திலீபனும். அன்யோன்யத்தைக் கெடுப்பானேன்.

இந்தப்பெண் அல்பனாவின் செல்லம். சின்னச் சின்ன இருமல் சளி ஜலதோஷத்துக்கெல்லாம் ஓடி வந்துவிடுவாள் இந்தக் குழந்தை. இந்த  கிளினிக்கில் தாமினி ரொம்பவும் பிரபலம். அல்பனாவின் வீட்டுக்குக் கூட இவள் அடிக்கடி போக வர அந்தக் குடும்பத்துக்கு நெருங்கி  நட்பாகிவிட்டாள். அழகிய பெண் என்பதால் நர்ஸ்களின் கவனத்தைக் கவர்ந்திருக்கிறாள்.

எல்லோருக்கும் ஒரு ‘ஹாய்’ போடுவாள். எல்லோரும் அவளுக்கு ஒரு ‘ஹலோ’ போடுவார்கள். புது மனிதர்களிடமும் சரளமாய்ப் பேசும்  இந்தக் குழந்தை. இப்போது என்ன செய்யலாம்? முதலில் அவளின் அம்மாவைக்கூப்பிட்டுப் பேச வேண்டும். உண்மையில் பீரியட்ஸ் தப்பு  கிறது என்ற புகாருடன்தான் போன வாரம் வந்திருக்கிறாள். பதிமூன்று வயதில் அப்படி ஒன்றும் சீராக..

வரிசை தப்பாமல் கியூவில் வந்துவிடாது அந்தப் பொல்லாத பீரியட்ஸ் சில குழந்தைகளுக்கு. ஹீமோக்ளோபின் போதவில்லை என்று  தோன்றியது. எப்போ வயசுக்கு வந்தாள்? எத்தனை காலம் சரியாய் அடுத்தடுத்து வந்தது? அவளின் வழக்கமான இடைவெளி என்ன?  என்றெல்லாம் விசாரித்து உடலில் சத்துக்குறைபாடுதான் போலும் என்ற முடிவுக்கு அனேகமாக வந்துவிட்டாள்.

எனினும் விநோதமாய் இருந்தது. ஒரு பதிமூன்று வயதுப்பெண் என்றால் என்ன உருவம் உங்களின் கண்முன் வரும்? அதைவிட இவள் அதீத  வளர்ச்சி. அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியாவில்தான் இதுபோன்ற வளர்ச்சியைப் பொதுவாகப் பார்க்கலாம். இது சற்று அபூர்வ ரகம். உடலில்  வழக்கமாகவே ஒரு நிரந்தர மினுமினுப்பு உண்டு.

நேற்று அவளுக்குக் காலையில் எழுந்தவுடன் குமட்டல் உணர்வு இருந்தது என்று சொல்லிக்கொண்டு அவளின் அம்மா அழைத்து  வந்தபோதுதான் முதல் சந்தேகம் எழுந்தது டாக்டர் ரேவதிக்கு. சே, சே அப்படியெல்லாம் இருக்காது. பாவம். குழந்தை அவள் என்றுதான்  நினைத்தாள். இருந்தும் நாடித்துடிப்பில் வித்யாசம் தெரிந்தது. 15 பீட்கள் அதிகம் இருந்தது.

மெல்ல மெல்ல அந்தப் பெண்ணிடம் கேள்விகள் கேட்டு ஒவ்வொரு அறிகுறியையும் உறுதி செய்து கொண்டாள். நிச்சயம் அதுவேதான்.  பிறகுதான் மனசுக்குக் கசப்பான அந்த டெஸ்ட்டை இந்தக் குழந்தையிடம் பிரயோகித்தே ஆக வேண்டும் என்று முடிவுக்கு வந்தாள்.  உள்ளத்தில் ஏகப்பட்ட போராட்டம்.

அந்தப் பெண்ணின் தாயிடம் அனுமதி கேட்காமல் கர்ப்பத்தை உறுதி செய்யும் டெஸ்ட் செய்வது தவறு. எனினும் செய்தே ஆகவேண்டும்  என்று மனசின் மூலை ஒன்றில் இவளுக்கு கமாண்ட் கிடைத்துக்கொண்டே இருந்தது. சம்திங் ராங் என்று உள்ளம் கிடந்து அடித்துக்  கொண்டது. சின்னதாய் ஒரு ரிஸ்க் எடுத்தாள். தப்புதான், தப்பேதான். ஒவ்வொரு டாக்டர்கள் என்னென்னவோ தவறுகளும் தப்புகளும்  தெரிந்தும் தெரியாமலும் செய்கிறார்கள்.

இந்தப் பெண்ணின் தாயாரை டென்ஷன் என்ற குளத்தில் கழுத்தைப் பிடித்துத் தள்ள வேண்டாம் என்ற ஒரே காரணத்தால் அந்த முடிவுக்கு  வந்தாள். அவளிடம் சொல்லாமல் செய்ய வேண்டியதுதான். டெஸ்ட்டை ரகசியமாய் நிகழ்த்த வேண்டியதுதான். வேறு வழியில்லை. ஐயோ...  ரிசல்ட் பாசிட்டிவ் என்றல்லவா வந்துவிட்டது? வேறு வழியேயில்லாமல் அந்த அம்மாவிடம் சொல்லிவிட வேண்டியதுதான்.

அல்பனா வரட்டும் என்று காத்திருக்கலாமா? போன் அடித்தது, திங்க் அஃப் த ஏஞ்சல் அல்பனாஞ் “ஒரு வார்த்தைன்னா ஒரு வார்த்தை  பேசாதேடீ டாக்டர் ரேவ்ஸ், நானும் திலீப்பும் இன்னும் ஒரு வாரம் இங்கே இருந்துட்டுதான் வருவோம்.. இவன் என்னை அதீதமா லவ்ஸ்...  அது வரைக்கும் டியூட்டி...” அவள் பேசி முடிக்கும் வரைகூடப் பொறுமை காக்க முடியாதபடி வில்லத்தனமாக அந்த சிக்னல் கட் ஆகித்  தொலைந்தது.

இவள் என்னத்தைச் சொல்ல? ரேவதிக்கு பெரிதாய் பிரச்னை இல்லை. கணவர் மணிபாலன் புரிதல் அதிகம் கொண்டவர். இன்னும் ஒருவாரம்  அல்பனாவின் டியூட்டியை இவள் சேர்த்துப் பார்ப்பது பற்றி ஏதும் முனகும் ரகமில்லை. கணவரின் பெயரில் உள்ள மணி, குழந்தைகளின்  குணத்தில் இருந்தன. ஆமாம், இரண்டும் மணிமணியாய் அட்ஜஸ்ட் செய்துகொள்ளும்தான்.

மற்றபடி இயல்பாய் முடிய வேண்டிய லீவ் வேகன்ஸி இப்போது முள் தொப்பியாய் அழுத்தியது. அவள் இருந்தால் அவள் பாடு என்று  விட்டுவிடலாம். இப்போது இவளின் தூக்கம் அல்லவா தொலைகிறது... எங்கேயோ ஏமாந்திருக்கிறது இந்தப்பெண். விதம் விதமாய்ஞ் ரகம்  ரகமாய்... டிசைன் டிசைனாய்க் கேட்டுப் பார்த்தாள். தனக்கு அப்படி ஏதும் நிகழவே இல்லை என்று அந்தப் பெண் கற்பூரம் அடிக்காத  குறையாய் சத்தியம் செய்தது.

செய்வதறியாத நிலையில் தாமினி என்ற அந்தக் கவர்ச்சி கரமான சிறுமியின் அம்மாவைக் கூப்பிட்டு மெல்ல மெல்லச் சொல்ல  ஆரம்பித்தபோதுஞ் கோபப்படுவாள் என்றும் ஆத்திரப்படுவாள் என்றும் எதிர்பார்த்து மனோதத்துவ ரீதியாக ஒரு கவுன்சலிங்கின்  மென்மையுடன் மெல்ல மெல்லச் சொல்ல ஆரம்பித்தும்... அப்படி ஒரு ருத்ர தாண்டவத்தை... ஹிஸ்டரிகல் விளைவை  எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

‘‘என்னடீ படிச்சுட்டு வந்திருக்கீங்க? கொளுத்திடுவேன் ஆஸ்பத்திரியைஞ் கொன்னுடுவேன்ஞ் கேஸ் போட்டுடுவேன்... போலி டாக்டரா நீயி?”  இவை வெறும் சுக்லாம்பரதரம்தான். அடுக்கிவிட்டாள் அடுக்கி. ரேவதி எத்தனையோ ரகமான பேஷன்ட்களையும் ரியாக்‌ஷன்களையும்  சந்தித்துக் கொட்டை போட்டவள்தான். எனினும் இந்த ருத்ரதாண்டவத்தை அவளுமே எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

கடைசியாக அந்த வாக்கியத்தை அவள் சொல்ல வேண்டியிருந்தது. ‘‘மன்னிச்சுக்குங்க, என் கண்டுபிடிப்பு தப்பாயிருக்கலாம். நீங்க இவளின்  பீரியட்ஸ் பிரச்னைக்கும் வாந்தி மயக்கத்துக்கும் வேறு டாக்டரிடம் போங்க...” இது கொடுமை. அத்தனை ஃபீசையும் இவள்  பாக்கெட்டிலிருந்து திருப்பிக் கொடுக்கச் சொன்னார் சீஃப்.

சே. தேவையா? நாலு நாள் மன உளைச்சலுடன் மனம் ஒன்றாமல் தொழிலைத் தொடர்ந்தபோது ஐந்தாம் நாள் வந்தாள் அதே தாமினி தன்  அம்மாவுடன். இவளுக்கு நடுங்கியது. ஆனால், அந்தப் பெண்மணி ‘‘சனியன், இது எங்கயோ போய் வயித்தில் வாங்கி வந்திருக்கு.  இன்னொரு டாக்டரும் சொல்லிட்டாங்க. கட்டையால் அடிச்சுப் பார்த்தேன்.

தபாரு இந்தக் கையில் சூடு கூட வெச்சுட்டேன். சனியன் சொல்ல மாட்டேங்குது...” என்றாள். இப்படியெல்லாம் திட்டாதே என்று  சொல்லக்கூட பயமாய் இருந்தது. அந்தப் பெண் வேறு எதுவுமே பேசவில்லை. ‘‘டாக்டர் அல்பனா வேணும்...” என்பதையே திரும்பத்  திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால்ஞ் அல்பனா வந்தவுடன் “டாக்டர், என் அம்மாவின் டார்ச்சர் தாங்க முடியலை.

என்னை உங்க வீட்டுக்குக் கூட்டிப் போங்க டாக்டர்...” என்று அல்பனாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். ஆனாலும் அந்த அல்பனா  இந்தப் பெண்ணுக்குச் சற்று அதிக இடம் கொடுத்துவிட்டாளே என்று லேசான எரிச்சல் எழுந்தது. எனினும் தனக்கென்ன? தாயைப் பார்த்து,  “நான் இவங்க வீட்டுக்குப் போறேன்.

நீ வேணாம் போ. மேலும் நான்ஞ்” என்று அந்தப் பெண் ஏதோ சொல்லத் துவங்கியபோது அவளின் தாய் அவளை அடித்த அடிக்கு  இன்னொரு பெண்ணாய் இருந்தால் பிணமாகியிருக்கும். “நான் இவங்க வீட்டில்தான் இனி இருப்பேன். திலீபன் அங்கிளுடன்தான்  இருப்பேன்!” என்று அந்தப் பெண் வாக்கியத்தை முடித்தாள்.

www.kungumam.co

Categories: merge-rss

ஒரு நண்பன் - சிறுகதை

Sun, 16/07/2017 - 16:09
ஒரு நண்பன் - சிறுகதை
 

நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு... அசோகமித்திரன், ஓவியங்கள்: அனில் கே.எஸ்.

 

 

ரிகோபால் என்னை எச்சரித்தான்: ''இதோ பார், நீ ரொம்ப 'ரெட்’ ஆகுற. போலீஸ் பிடிச்சா என்ன ஆகும் தெரியாது!''

அவன் சொன்னதில் தவறு கிடையாது. ஆனால் இவன் யார், எப்போது பார்த்தாலும் என்னை இதைச் செய்யாதே அதைச் செய்யாதே என்று சொல்வது? விவிலியத்தில் கெய்ன், கர்த்தரிடம் சொல்வான்: 'நான் என்ன, என் சகோதரனைக் காவல் காப்பவனா?’ இதை அவன் சகோதரன் ஏபல்லைக் கொன்ற பிறகு சொல்கிறான். என்ன நெஞ்சழுத்தம்!

ஹரிகோபால், இந்த மாதிரி என் விஷயங்களில் தலையிடுவது இது முதல்முறை அல்ல. நான் இன்ஸ்பெக்டர் செண்பகராமனுடன் சினிமாவுக்குப் போனது, அவர் ஒரு மாடி வீட்டுக்குப் போனபோது நான் அவருடன் இருந்தது எல்லாம் எப்படியோ தெரிந்துகொண்டு, 'இதோ பார், நீ அந்தப் போலீஸ்காரனுடன் சுத்தினே, உனக்கும் சீக்கு வந்து அவன் மாதிரி ஆஸ்பத்திரில சாவே' என்று சொன்னான்.

செண்பகராமன், என் மீது எவ்வளவு அன்பு கொண் டிருந்தார் என்று அவனுக்கு எப்படித் தெரியும்? எப்படிப் புரியவைப்பது? அவர் அந்த மாடி வீட்டுப் பெண்ணிடம் கொண் டிருந்த அன்பும், அவள் அவர்மீது கொண்டிருந்த அன்பும் அவனுக்கு என்ன தெரியும்? இப்போது ஹோமி ஃபிரம்ரோஸுடன் நான் ஒருமுறை பேசியதை எப்படியெல்லாம் விமர்சிக்கிறான்?

எனக்கு முதல் நாளிலிருந்தே ஹோமி பற்றி வியப்பு. நான், இன்டர்மீடியேட் முதல் வருடம். அவன், இரண்டாம் வருடம். என் உயரம்தான் இருப்பான். முகத்தில் லட்சிய வேகம் பளிச்சென்று தெரியும். அவனை நான் எந்த அசட்டுத்தனமான சூழ்நிலையிலும் பார்க்கவில்லை. அவனாக என்னிடம் பேச வந்தபோது, ஹரிகோபால் குறுக்கிடுகிறான்!

p76.jpg

இந்தியா, சுதந்திரம் அடைந்துவிடும் என்று தெரிந்துவிட்டது. ஆனால், மிகவும் கொண்டாடிவிட முடியாது. நாடெல்லாம் கலவரம். சாவுகள் ஆயிரக்கணக்கில். கொள்ளை, தீயிடுதல், பெண்களை நிர்மூலமாக்குதல். எங்கள் ஊரில் ஓரளவுக்குத்தான். ஆனால், வட இந்தியாவில், பஞ்சாபில், வங்காளத்தில், டெல்லியில் சொல்லி முடியாது. இதில் காந்தி வேறு உண்ணாவிரதம் இருக்கிறார்.

எங்கள் ஊரில் வெளியூர் செய்திப் பத்திரிகைகளுக்குத் தடை. ஆனால் வானொலியைத் தடைசெய்ய முடியாதே? எங்கள் நிஜாம் அரசின் ரேடியோவைக் கேட்கக் கூடாதா? யார் என்ன சொன்னாலும் நிஜாம் ரேடியோவில் 'ஃபர்மாயிஷ்’ ஒலிபரப்பு மிகவும் நன்றாக இருக்கும். நூர்ஜஹான், சுரைய்யா, ஜோரா பேகம் பாட்டுகளாக ஒலிபரப்பும். எனக்கு அந்தப் பாடகர்களைப் பிடிக்கும். எங்கள் வீட்டில் ரேடியோ கிடையாது. ஆனால், பக்கத்தில் காஸிம் வீட்டில் நான்கு தெருக்களுக்குக் கேட்கும்படி ரேடியோ வைப்பார்கள். எனக்கு ஒரு சந்தேகம். அவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வதை யாரும் கேட்கக் கூடாது என்றுதான் ரேடியோவை உரக்கவைக்கிறார்களோ?

சுதந்திரம் வந்துவிட்டது, எங்களுக்குத் தவிர. ஹோமி, இப்போது இன்னும் பரபரப்பானான். எவ்வளவு கூர்மையான புத்தி? எங்கள் கல்லூரியில் மிகச் சிறப்பாகப் பேசக்கூடிய நான்கைந்து பேர்களில் அவன்தான் முதல் இடம். எங்கள் கல்லூரியில் நல்ல பேராசிரியர்கள், ஆங்கிலத் துக்கும் ஐரோப்பிய வரலாற்றுப் பாடங்களுக்கும்தான். இந்தக் காரணத்தினால் நிறைய விவாதங்கள், நிழல் பாராளுமன்றம், நிழல்

p76a.jpgஐ.நா. சபை என வருடத்தில் ஐந்தாறு பெரிய நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும். நானும் பங்குபெறுவேன். என்றாலும், ஹோமி அளவுக்கு நான் பங்காற்ற முடியாது. அவன் எப்படி இவ்வளவு பொதுவுடைமை நூல்களைப் படித்தான் என்று நான் வியப்பேன். எனக்கு காந்தி, அகிம்சை, சத்தியாகிரகம் இதற்கு மேல் ஒன்றும் தெரியாது.

அன்று ஹரிகோபால் கல்லூரிக்கு வரவில்லை. நான் ஹோமியிடம், ''நீ படிக்கும் புத்தகங்களில் ஏதாவது எனக்குப் படிக்கக் கொடுப்பாயா? இரண்டே நாட்களில் படித்துவிட்டுத் தருகிறேன்'' என்றேன்.

'உனக்குப் புரியாதே...' என்றான்.

'நான் படிப்பேன்' என்றேன்.

அவன் புன்முறுவல் செய்தான். அவனுக்குக் களையான முகம். அதில், அன்றுதான் முதல் முறை அவன் சிரித்து நான் பார்த்தேன். அவன் தணிந்த குரலில், 'அவற்றை இங்கு கொண்டுவர முடியாது' என்றான்.

என் முகம் வாடிவிட்டது. 'நீ இதற்கெல்லாம் அழுதுவிடுகிறாயே... இன்னும் எவ்வளவு போராட்டங்களைச் சந்திக்க வேண்டிவரும், தெரியுமா?' என்று கேட்டான்.

நாங்கள் எங்கள் வகுப்புகளுக்குப் போய்விட்டோம்.

றுநாள் மாலை பஸ் ஸ்டாப்பில் அவன் என்னைத் தனியாக அழைத்து, 'என் வீட்டுக்கு வருகிறாயா?' என்று கேட்டான்.

'ராணி கஞ்ச்தானே?'

'உனக்கு எப்படித் தெரியும்?'

'எனக்குத் தெரியும்.'

'நாளை காலை வருகிறாயா? இது ரொம்ப ரகசியம்.'

'நான் யாருக்கும் தெரியாமல் படிக்கிறேன்.'

இதைச் சொல்லித் திரும்பிப் பார்த்தேன். ஹரிகோபால் எங்களையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஹோமி ஃபிரம்ரோஸ் வீட்டுக்கு நேர் வழி, ஆக்ஸ்போர்டு தெரு வழியாகச் சென்று ஜேம்ஸ் தெருவில் திரும்பி நேராக ராணி கஞ்ச் அடைவது. நான் அன்று செகண்ட் பஜார் வழியாகச் சென்றேன். அது மிகவும் குறுகலான கடைத் தெரு. அது செகண்ட் பஜார் என்றால், எது முதல் பஜார்? தெரியாது. எனக்கு மட்டும் இல்லை, நான் விசாரித்த யாருக்குமே தெரியவில்லை.

அது ஒரு பழைய மாடிக் கட்டடம். எப்போதோ பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளிச் சுவருக்கு நீல நிறம் அடித்திருந்தார்கள். அது மிகவும் மங்கிப்போயிருந்தது. கீழே ஏதோ மோட்டார் உதிரிப் பாகங்கள் கடை. அதை ஒன்பது, ஒன்பதரை மணிக்குத்தான் திறப்பார்கள். கட்டடத்தின் பக்கத்தில் ஒரு சிறு சந்து. அதன் வழியாகப் போனால், ஒரு சின்னக் கதவு. அங்கு மாடிப்படிகள் இருந்தன. காலையிலும் அங்கு இருட்டு. நான் தட்டுத்தடுமாறி மாடியை அடைந்தேன். கதவு மூடியிருந்தது. நான் மூன்று, நான்கு முறை ஹோமி பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டேன். வயதான அம்மாள் கதவைத் திறந்தாள்.

'ஹோமி ஃபிரம்ரோஸ் இருக்கிறானா?'

''நீ யார்?'

'ஹோமியோடு நிஜாம் காலேஜில் படிப்பவன்.'

'நீ சின்னப் பையனாக இருக்கிறாயே?'

'அவனுக்கு ஒரு வருஷம் ஜூனியர்.'

p76b.jpgஅந்த அம்மாள் உள்ளே போனாள். நான் கதவருகே நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

ஹோமி வந்தான். அவன் வெள்ளைச் சட்டை பைஜாமா அணிந்திருந்தான். என்னைப் பார்த்துவிட்டு உள்ளே போனான். தடிப் புத்தகம் ஒன்றைக் கொண்டுவந்தான்.

'பை ஏதாவது கொண்டுவந்திருக்கிறாயா?' என்று கேட்டான். அவன் மீண்டும் உள்ளே சென்று தடியானத் துணிப்பை ஒன்றைக் கொண்டுவந்தான். புத்தகத்தைப் பையில் போட்டு, தணிந்த குரலில், 'இதை யாரிடமும் காட்டாதே. உன் வீட்டில் யார் யார் இருக்கிறார்கள்?' என்றான்

'எனக்கு இரண்டு அக்கா. அப்புறம் தம்பி தங்கை...'

'ஒரு அக்கா பி.ஏ. மேத்ஸ்., சரியா?'

'ஆமாம். உனக்கு எப்படித் தெரியும்?'

'இதை யாரிடமும் காட்டாதே. திரும்பக் கொண்டுவரும்போதும் பையில் போட்டுக் கொண்டுவா.'

'உன் வீட்டில் யார் யார்?'

'அம்மா, அப்பா. அண்ணன் பம்பாயில் இருக்கிறான். அவன் எங்களோடு சண்டை.'

'அம்மா, நல்லவங்களாக இருக்கிறாளே?'

'அவன் 'வீட்டை விற்று பணம் கொடு’ என்கிறான். என் அப்பாவுக்கு பராலிசிஸ். இந்த வீடு மாதிரி எங்களுக்கு வேறே கிடைக்காது. சரி, நீ போ. புத்தகம் ஜாக்கிரதை. யாரிடமும் காட்டாதே.'

நான் அன்று கல்லூரிக்குப் போகவில்லை. ஹோமி கொடுத்த புத்தகத்தைப் படிக்க முயற்சிசெய்தேன். அவன்   சொன்னது சரி. அதன் நடை, சொற்கள் புரியவில்லை. சியாங் கே ஷேக்கைத் திட்டுவது தெரிந்தது.

நான் அடுத்த நாள் கல்லூரி போனபோது ஹரிகோபால் என்னை வெற்றிக் களிப்போடு பார்த்தான். 'நான் சொன்னேன்ல, உன் சிவப்பு நண்பனை போலீஸ் இழுத்துண்டுப் போயிட்டாங்க.'

'ஐயய்யோ!'

'இப்போ ஐயோ சொல்லி என்ன? அனந்தகிருஷ்ண ரெட்டி தெரியும்ல, அதான் மேட்ச்சல் ஜமீன்தார். அவன் மர்டர்லே இவனும் இருக்கான்.'

'இவனுக்கு அவனைத் தெரியவே தெரியாதே!'

'ஏன் தெரியணும்? இவன்தான் எல்லா ஜமீன்தாரையும் கொல்லணும்னு சொல்றானே...'

எனக்கு அழுகை அழுகையாக வந்தது. ஹோமி ஃபிரம்ரோஸ் கொலை செய்கிறவன் இல்லை. ஆனால், இதை யாரிடம் சொல்வது?

p76c.jpgநான் ஹோமி வீட்டுக்குப் போனேன். அவன் அம்மா என்னைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள். அப்புறம் ரகசியமாக 'நீ இங்கே வராதே. உன்னையும் போலீஸ் பிடிச்சுண்டுப் போயிடும்' என்றாள்.

நான் நேராக ஜேம்ஸ் ஸ்ட்ரீட் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போனேன். செண்பகராமன் உயிரோடு இருந்தபோது அங்கு நிறையப் போயிருக்கிறேன். அவர் கீழ் வேலைசெய்த ஒரு சப்-இன்ஸ்பெக்டரைப் பார்த்தேன்.

'ஏமி பாபு?' என்று கேட்டார்.

'என் நண்பனை போலீஸ் கொண்டுபோய்விட்டார்கள்.'

'பேரு ஏமி?'

நான் சொன்னேன்.

'இங்கே யாரும் அப்படி இல்லையே? அது ஹைடராபாட் போலீஸாக இருக்கும்.'

'உங்களுக்குத் தெரிந்தவங்க அங்கே இருக்காங்களா?'

'ஹைடராபாட் போலீஸ், நாங்க இருக்கவே கூடாதுங்கிறாங்க. நான் சொன்னா கேட்பாங்களா?'

நான் கல்லூரிக்குப் போனேன். ஆங்கில வகுப்பில் என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து 'பீம்! பீம்!’ என்று சத்தம் எழுப்பி என்னை வம்பில் மாட்டிவிடும் மஸ¨த்தின் அப்பா, ஒரு பெரிய அதிகாரி. நான் ஒருமுறை போலீஸ் தடியடியில் மாட்டிக்கொண்டபோது அந்த மனிதன்தான் தடியடி ஆர்டர் கொடுத்தார்.

நான் மஸூத்திடம் 'ஹோமி ஃபிரம்ரோஸை போலீஸ் கொண்டுபோயிடுத்தாம்' என்றேன்.

'யார்... அந்த கம்யூனிஸ்ட்தானே?'

'அது தெரியாது. அவன் என் தோஸ்த்.'

'நான் உன் தோஸ்த் இல்லையா?'

'நீயும் தோஸ்த்தான். அதனால்தான் உன் உதவியைக் கேட்கிறேன்.'

மஸ¨த் யோசித்தான். 'உனக்கு மஷீராபாத் ஜெயில் தெரியுமா?'

'தெரியும்.'

'உனக்கு எப்படித் தெரியும்?'

'அதன் பக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு தர்ஜிதான் எனக்கு பேன்ட் தைப்பார். அவர் என் அப்பாவுக்கு ரொம்பத் தெரியும்.'

மஸ¨த், அவன் நோட்டுப்புத்தகத்திலிருந்து ஒரு சிறு துண்டு கிழித்தான். அதில் உருதுவில் இரு சொற்கள் எழுதினான். 'இதைக் கொண்டுபோய்க் காண்பி. முடியுமானால் ஏற்பாடு செய்வார்கள்.'

நான் கல்லூரியிலிருந்து நேராக மஷீராபாத் போனேன். அது ஒரு கோட்டை. மிகப் பெரிய கதவில் ஒரு சிறு கதவு. அதுவே பெரிதாக இருக்கும். அங்கு இருந்த காவலாளியிடம் அந்தச் சிறு துண்டுக் காகிதத்தைக் கொடுத்தேன்.

அரை மணி கழித்து நீல நிற உடை அணிந்த ஒரு போலீஸ்காரன் என்னை உள்ளே அழைத்துப் போனான். அது மிகப் பெரிய சிறை. இருட்டில் ஓர் அறையில் ஹோமி கிடந்தான். நான் 'ஹோமி' என்று மெதுவாகக் கூப்பிட்டேன். அவன் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினான்.

'போ போ! இங்கே வராதே!' என்றான். அவனால் நிற்க முடியவில்லை. முகம், உடல் எல்லாம் காயம்.

'போ! வராதே இங்கே!' என்று மீண்டும் கத்தினான். நான் அழுதுகொண்டே திரும்பினேன். அவன் மெதுவாக 'உஸ்' என்றான். நான் திரும்பினேன்.

அவன் மிகவும் மெதுவாக, 'நான் கொடுத்ததை எங்கேயாவது புதைத்துவை' என்றான்.

நான் வீடு திரும்பி வீட்டுப் பப்பாளி மரத்தடியில் ஒரு பெரிய குழி தோண்டினேன்.

'என்னடா?' என்று அம்மா கேட்டாள்.

'ஒரு செடிக்காக...' என்றேன்.

அன்று இரவு ஹோமி கொடுத்த புத்தகத்தைப் புதைத்துவைத்தேன்.

ஹோமி, திரும்பி வரவே இல்லை. போலீஸ்காரர்கள் 'அவன் தப்பித்து ஓடிவிட்டான்’ என்றார்கள். அது இல்லை என்று எனக்குத் தெரியும். அவன் இரு கால்களையும் உடைத்துவிட்டிருந்தார்கள். அங்கே மஷீராபாத்திலேயே கொன்று புதைத்திருப்பார்கள். திடீரென்று எங்கள் அப்பா இறந்துவிட்டார். இரு மாதங்களில் நாங்கள் சென்னை வந்துவிட்டோம்.

து எல்லாம் நடந்து 65 ஆண்டுகள் சென்றுவிட்டன. ஹோமி ஃபிரம்ரோஸ் மஷீராபாத்தில் மண்ணோடு மண்ணாக மக்கிப்போயிருப்பான். அவன் கொடுத்த புத்தகம், பப்பாளி மரத்தடியில் மக்கிப்போயிருக்கும். நான் மக்கிப்போகக் காத்திருக்கிறேன்!

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

ஒவ்வொன்றாய்த் திருடுகிறாய்

Sat, 15/07/2017 - 09:24
ஒவ்வொன்றாய்த் திருடுகிறாய்
 

சிறுகதை: ஜி.ஆர்.சுரேந்தர்நாத், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு

 

பின்வரும் குறிப்புகளில் இருந்து, நான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன் என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொள்ளலாம்... 

எஃப்.எம் தொகுப்பாளினிக்கு மதியம் 12 மணி வெயிலில் போன் போட்டு, 'குளிருதே... குளிருதே... உடம்பெல்லாம் உதறுதே...’ என்ற பாடலை ஒலிபரப்பச் சொல்லி, என் நண்பன் அரவிந்துக்கு டெடிகேட் செய்வேன் (அப்போதுதான் அரவிந்த் மறுநாள்,

'நெஞ்செல்லாம் சிதறுதே... நீ வேணும்னு கதறுதே...’ என்ற பாடலை எனக்கு டெடிகேட் செய்வான்).

நீங்கள் நினைப்பது சரிதான். நான் படித்து முடித்துவிட்டு வீட்டில் சும்மா இருக்கிறேன்.

ஓர் ஆண், வேலை இல்லாமல் இருப்பது நம் ஊரில் ரொம்பக் கஷ்டம். வீட்டில் நம் நலன் கருதி செய்யச் சொல்லும் விஷயங்களை, நமக்கு நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலும் செய்தே ஆகவேண்டும். எனவே, இப்போது நான் என் அம்மா - அப்பாவுடன் ஜோசியர் முன்பு உட்கார்ந்திருக்கிறேன்.

எனது ஜாதகக் கட்டங்களை உற்று நோக்கிய ஜோசியர், என் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு 'ஒண்ணும் தேறாது’ என்பதுபோல் உதடுகளைப் பிதுக்கினார். பிறகு, ஜாதகத்தில் விரல் வைத்து மேற்கு நோக்கி நகர்த்திக்கொண்டே சென்றவர், டக்கெனத் திரும்பி மேற்குத் திசையைப் பார்த்தார். கைவிரல்களை விரித்து ஏதோ கணக்குப் போட்டுவிட்டு, எங்களை உற்றுப் பார்த்தார்.

'என்ன ஜோசியரே... பையனைப் பத்தி ஏதாச்சும் தெரியுதா?' என்றார் அப்பா.

p77a.jpg

'ம்... பையன் பி.இ படிச்சிருக்கான். சரியா?' என்றவுடன் என் அம்மா-அப்பா இருவரும் ஜோசியரைப் பிரமிப்புடன் பார்த்தார்கள்.

என் அப்பா, ஜோசியரின் கையை ஒருமுறை தொட்டுக் கும்பிட்டுக்கொண்டார். அம்மா என் காதில் கிசுகிசுப்பாக, 'நான் சொல்லல சரவணா... இவரு எல்லாத்தையும் புட்டுப் புட்டு வைப்பாரு!' என்றாள்.

நான் எரிச்சலுடன், ''அம்மா... தமிழ்நாட்டுல  தடுக்கி ஒரு பையன் மேல் விழுந்தா, அவன் பி.இ முடிச்சிருப்பான். இல்லை பி.இ படிச்சிட்டு இருப்பான். இல்லைன்னா... கூடிய சீக்கிரம்

பி.இ படிப்பான். இதைச் சொல்ல எதுக்கும்மா ஜோசியர்?' என்றேன் மெதுவாக.

ஜோசியரிடம், 'சார்... பையன் பி.இ முடிச்சு ரெண்டு வருஷம் ஆவுது. இன்னும் வேலையே கிடைக்கலை. சும்மா கம்ப்யூட்டர் க்ளாஸ் போய்ட்டு வந்துட்டிருக்கான். அதான் வேலை எப்ப கிடைக்கும்னு கேட்கிறதுக்காக வந்தோம்' என்றார் அப்பா.

'வேலையை விடுங்க... அதைவிட ஒரு பெரிய பிரச்னை இருக்கு.'

'என்ன பிரச்னை?'

'பையன் ஜாதகத்துல, இப்ப சுக்கிரன் தசா புத்தி நடந்துக்கிட்டிருக்கு. அதனால இப்ப கல்யாண யோகம்தான் உடனே தெரியுது.'

'அப்படியா?' - சந்தோஷத்துடன் கூறிய என்னை, அம்மாவும் அப்பாவும் முறைத்தனர்.

'இவர் ஜாதகப்படி, பொண்ணு இங்கே இருந்து மேற்கே 48 மைல் தூரம். அதாவது கேரளா பொண்ணு.'

'கரெக்ட்டா கேரளா பொண்ணுனு எப்படிச் சொல்றீங்க?'

'இங்கே இருந்து மேற்கே 48 மைல்னா தமிழ்நாடு தாண்டி, பாலக்காடு மாவட்டம் வருது. பையனுக்கு போன ஜென்மத்துல பாலக்காட்டுல ஏதோ லிங்க் இருக்கு' என்றார் ஜோசியர்.

இதைக் கேட்ட அப்பா வேகமாக, 'போன ஜென்மத்துல என்ன... இந்த ஜென்மத்துலயே லிங்க் இருக்கு. இவ...' என, என் அம்மாவை நோக்கி கையைக் காண்பித்து, 'குருவாயூரப்பனோட தீவிர பக்தை. இவ நிறைமாசமா இருக்கிறப்ப, குடும்பத்தோடு குருவாயூர் போனோம். அப்ப திடீர்னு பிரசவ வலி வந்து, பாலக்காடு மாதவியம்மா ஆஸ்பத்திரியிலதான் இவன் பிறந்தான்' எனக் கூற, ஜோதிடர் முகத்தில் 'நான் சொல்லல...’ என்பதுபோல் ஒரு மலர்ச்சி.

அப்பா, அம்மாவிடம் முணுமுணுப்பாக... 'நம்மூர்ல இவ்ளோ சாமி இருக்கிறப்ப கேரளா சாமியைக் கும்பிட்டல்ல... இப்பப் பாரு...' என்றார்.

'இவரு காதலால பெரிய பிரச்னை வெடிச்சு... அடிதடி, தகராறுல போய் முடியும்' என்றார் ஜோசியர் அதிரடியாக.

அம்மா, 'அதனால பையன் உயிருக்கு ஏதாச்சும் ஆபத்து...' என இழுத்தாள்.

அப்பா கோபமாக, 'நீ ஏன்டி இதுக்கு பையன் உயிரை இழுக்குற? அவன் பச்ச மண்ணு...' என என்னைப் பாசத்துடன் நோக்க, என் மனம் நெகிழ்ந்துவிட்டது.

ஜோசியர், 'சேச்சே... பையன் உயிருக்கு எல்லாம் ஒரு ஆபத்தும் இல்ல...' எனக் கூற, அப்பாவின் முகம் நிம்மதியானது. ஜோசியர் தொடர்ந்து 'பையனோட அப்பா உயிருக்குத்தான் ஆபத்து' எனக் கூற, 'ஆ..!' என அலறினார் அப்பா.

ஆட்டோவில் நாங்கள் அனைவரும் மௌனமாக வந்துகொண்டிருந்தோம். அம்மா ஜன்னல் பக்கம் திரும்பி, கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

'அம்மா... நீ ஏன் அழுவுற? நம்ம கேரளா பார்டர்ல இருக்கோம். ஊருல பாதி பொண்ணுங்க மலையாளப் பொண்ணுங்கதான். ஜோசியர் சும்மா குன்ஸா அடிச்சுவிடுறாரும்மா' என்றேன்.

'லவ் பண்ணாக்கூட பரவாயில்லை. அதனால உங்க அப்பா உயிருக்கு ஆபத்துனு சொல்றாங்களே...' என்ற அம்மாவை, அப்பா காதலுடன் பார்த்தார்.

தொடர்ந்து அம்மா, ''உங்க பேர்ல எடுத்திருக்கிற எல்.ஐ.சி பாலிசிக்கு, கடைசி ரெண்டு டியூ கட்டாமலே இருக்கு. முதல்ல நாளைக்கு அதைப் போயி கட்டுங்க. அப்புறம் 'பாலிசி செல்லாது’னு சொல்லிடப்போறான்' என்றபடி கண்ணீருடன் தாலியை எடுத்து, கண்களில் ஒற்றிக்கொள்ள, அப்பா 'அடிப்பாவி’ என்பதுபோல் பார்த்தார்.

மறுநாள் காலை. வேகமாக வீட்டுக்குள் நுழைந்த அம்மா, 'ஏங்க, உங்களுக்கு விஷயம் தெரியுமா?' என்றாள்.

'என்ன?' என்றார் அப்பா அசுவாரஸ்யமாக.

p77b.jpg

'எதிர்வீட்டுல புதுசா ஒரு மலையாளி வந்திருக்காங்க. அவங்களுக்கு நல்ல அழகா, தேவதை மாதிரி ஒரு பொண்ணு இருக்கு' என்றபோது என் அப்பாவின் முகத்தில் தெரிந்த அதிர்ச்சியைப் பார்த்தேன். 'காந்தியைச் சுட்டுட்டாங்க’ என்ற தகவல் கேட்டவுடன், நேருவின் முகம் இப்படித்தான் அதிர்ச்சி அடைந்திருக்கும்.

அப்போது எதிர்வீட்டுக்குள் இருந்து ஸ்பீக்கரில் செண்டை மேளம், கொம்பு ஊதும் வாத்திய ஒலி கேட்க... அப்பா முகத்தில் பீதியுடன், 'இது என்னடி சத்தம்... சாவு வீட்டுல சங்கு ஊதுற மாதிரி?' என்றார்.

'அது சங்கு இல்லைங்க. கொம்பு...' என்றாள் அம்மா.

அரை மணி நேரம் கழித்து காலிங் பெல் ஒலிக்க, அப்பா எழுந்துபோய் கதவைத் திறந்தார். வெளியே ஒல்லியாக, உயரமாக, வழுக்கைத் தலையுடன் ஒருவர் நின்றிருந்தார். அவர் அப்பா வைப் பார்த்து, 'நமஸ்காரம்.

எதிர் வீட்டுக்குப் புதுசா குடிவந்திருக்கோம். என் பேரு கிருஷ்ணன் நாயர்' என்றவுடன் அப்பாவின் முகம் இருண்டது.

கிருஷ்ணன் நாயர் வாசல் பக்கம் திரும்பி, 'உள்ளே வரூ...' என அழைக்க, அப்போதுதான் கவனித்தோம் படிகளுக்குக் கீழ், தெருவில் ஒரு பெண்மணி தலையில் லேசான நரைமுடியுடன், கேரள பாணி சந்தன நிறச் சேலை உடுத்தி நின்றிருப்பதை. அவர் அருகில் இருந்த இளம்பெண்ணை 'அருகில் ஓர் இளம்பெண்’ என மூன்றே வார்த்தைகளில் சொன்னால், அது அந்தப் பெண்ணின் அழகுக்கு இழைக்கப்படும் மகத்தான அநீதி.

கடவுள், தான் இத்தனை யுகங்களில் கற்ற அத்தனை படைப்புத்திறனையும் அவளது முகத்தில் காட்டியிருந்தார்.

சீஸ் மீது லேசாக சாஸை ஊற்றியதுபோல் பொன்னிற நெற்றியில் தீற்றலாகக் குங்குமம். மையிட்ட அ...க...ன்...ற விழிகள். அவளின் இடது கன்னமும் ஈர உதடுகளும் இணையும் புள்ளியில் ஒரு மச்சத்தை வைத்த கடவுள்தான் எவ்வளவு மகத்தான கலைஞன்!

லவ் அட் ஃபர்ஸ்ட் சைட். அனைத்துக் காதலிலும் காதலுக்குப் பிறகுதான் பிரச்னை வரும். ஆனால் என் காதலில், காதலுக்கு முன்பே ஜோசியர் செக் வைத்திருக்கிறார். எனக்கு ஜோதிடத்தில் நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால், அப்பா நம்புவதுதான் பிரச்னை.

படியேறி வந்த அவர்களை, 'இது என் மனைவி தேவிகா... இது என் பொண்ணு கார்த்திகா' என அறிமுகப்படுத்திவைத்தார் கிருஷ்ணன் நாயர்.

என் தங்கை பூஜா, 'வாங்க... உள்ள வாங்க...' என அவர்களை அழைக்க... அம்மா, பூஜாவை முறைத்தார். அவர்கள் உள்ளே நுழைந்தவுடன், நான், 'உட்காருங்க...' எனக் கூற, அப்பா என் காலில் ஓங்கி மிதித்தார்.

'நான் ரயில்வேஸ்ல வொர்க் பண்றேன். கோயம்புத்தூர்ல இருந்தேன். இப்ப இங்க மாத்திட்டாங்க' என்றார் அப்பாவை நோக்கி.

'நான் தாலுக்கா ஆபீஸ்ல சூப்பரின்டெண்டன்ட்டா இருக்கேன்.'

'சந்தோஷம். பையன் என்ன பண்றார்?' என்றார் என்னைப் பார்த்தபடி.

'பி.இ படிச்சிட்டு, ஜாபுக்கு ட்ரை பண்ணிட்டிருக்கான்.'

'என் பொண்ணு பி.இ ஃபைனல் இயர்' எனக் கூற, பூஜா 'தமிழ் நல்லா பேசுறீங்க?' என்றாள்.

'இருபத்தஞ்சு வருஷமா தமிழ்நாட்டுலதான் வேலை செய்றேன். அதனால எங்க வீட்டுல எல்லோருக்கும் தமிழ் அத்துப்படி. சொந்த ஊரு பாலக்காடு பக்கத்துல ஒரு கிராமம்' என்றார்.

உடனே நான் வேகமாக, 'சார்... நான் பிறந்ததுகூட பாலக்காடு மாதவியம்மா ஆஸ்பத்திரியிலதான்' என்றேன்.

'அப்படியா? என் பொண்ணும் அதே ஆஸ்பத்திரியிலதான் பிறந்தா. என்ன ஒற்றுமை பாருங்க... இவ கார்த்திகை நட்சத்திரத்துல பிறந்தா. அதனாலதான் 'கார்த்திகா’னு பேர் வெச்சோம்.'

'அய்யோ... நானும் கார்த்திகை நட்சத்திரத்துலதான் சார் பிறந்தேன்' என்றேன் உற்சாகமாக.

'நீங்க ரொம்ப நெருங்கிட்டீங்க' என, என் கையைப் பிடித்துக் குலுக்கிய கிருஷ்ணன் நாயர், 'எப்படி எல்லாம் பொருந்திவருது பாருங்க...' என அப்பாவிடம் சொல்ல, அவர் தலையில் கையை வைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார். கிருஷ்ணன் நாயர் மேலும் சில நிமிடங்கள் பேசிவிட்டுக் கிளம்பினார்.

அவர்கள் படி இறங்கிச் செல்ல... பூஜா, கார்த்திகாவைப் பார்த்தபடி, 'அம்மா... சேட்டத்தி சூப்பரா இருக்காங்கள்ல?' என்றாள்.

'ஆமாம். 'சேட்டத்தி’ன்னா?'

'மலையாளத்துல அண்ணியை

'சேட்டத்தி’னு சொல்வாங்க' என்ற பூஜாவை, அப்பா எரிப்பதுபோல் பார்த்தார்.

தமிழ் வருடப்பிறப்பு.

நாங்கள் குடும்பத்துடன் அருகில் உள்ள கோயிலுக்குச் சென்றபோது, அங்கே கிருஷ்ணன் நாயரும் குடும்பத்துடன் வந்திருந்தார். சந்நிதியில், எங்களுக்கு எதிர்வரிசையில் அவர்கள் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

கார்த்திகா, லட்சம் கார்த்திகை தீபங்களுக்கு முன்னால் உட்கார்ந்திருப்பதுபோல் பளிச்சென இருந்தாள். கேரளா வயசுப் பெண்கள் அணிந்திருக்கும் நீண்ட சந்தன நிறச் சட்டையும் பட்டுப்பாவாடையும் அணிந்துகொண்டு, கோயிலில் இருந்த திருமணம் ஆகாத பக்தர்களைக் கவிஞர்களாக்கிக்கொண்டிருந்தாள். நெற்றியில் சந்தனம், சந்தனத்துக்குக் கீழ் அவள் சற்று முன் வைத்த குங்குமம் சிந்தி... அவள் பொன்னிற மூக்கில் லேசாகத் தெளித்தாற்போல் சிதறி இருந்தது. என்னைப் பார்த்தவுடன் அவள் கண்களில் ஒரு தனி வெளிச்சம். 'ஹாய்...’ என்பதுபோல் அவள் கையை ஆட்ட, நானும் பதிலுக்குக் கையைத் தூக்கியபோது, அப்பா என் கையைப் பிடித்துக் கீழே இறக்கிவிட்டார். அர்ச்சகரிடம் பூ வாங்கிக்கொண்டு நாங்கள் நகர்ந்தோம்.

கிருஷ்ணன் நாயர் அப்பாவை நோக்கி வந்து, 'என்ன சார்...' எனப் பேச ஆரம்பிக்க, நாங்கள் சந்நிதியைச் சுற்றுவதற்காக முன்னால் நடந்தோம். எனக்கு முன்னால் சென்றுகொண்டிருந்த கார்த்திகா, அர்ச்சகர் கொடுத்த பூவை தலையில் வைத்தபடி நடக்க,         பூ நழுவி கீழே விழுந்தது. நான் 'ஹலோ... எக்ஸ்கியூஸ் மீ' என கார்த்திகாவை அழைத்தேன்.

'பூ கீழே விழுந்துருச்சு' என, நான் அந்தப் பூவை எடுத்து கார்த்திகாவிடம் நீட்டினேன்.

'தேங்க்ஸ்' என்றபடி பூவை வாங்கியபோது அவளின் விரல் என் விரல்களில் தீண்ட, எனக்குச் சிலிர்த்துப்போனது. அப்போது என் அருகில் வந்த அப்பா, கார்த்திகா என்னிடம் இருந்து பூவை வாங்குவதைக் கண்டு அதிர்ச்சியுடன், 'என்ன நடக்குது இங்கே?' என்றார்.

'ஒண்ணும் இல்லை அங்கிள். தலையில இருந்து பூ கீழே விழுந்துருச்சு. எடுத்துத் தந்தார்' என்றாள் கார்த்திகா.

'இவ்ளோ பெருசா வளர்ந்திருக்க... அறிவு இல்லை உனக்கு? வயசுப் பையன் தர்ற பூவை தலையில வெச்சுக்கலாமா? அதை இங்க தா...' என அந்தப் பூவை வாங்கிய அப்பா, அம்மாவிடம் 'இந்தா... இதை நீ வெச்சுக்க. உன் பூவைத் தா...' என அம்மா கையில் இருந்த பூவை வாங்கி, கார்த்திகாவின் கையில் கொடுத்தார். கார்த்திகா ஒன்றும் புரியாமல் பூவை தலையில் வைத்தபடி நகர்ந்தாள்.

p77c.jpgநாங்கள் சந்நிதியைவிட்டு வெளியே வந்தோம். எங்கள் பின்னாலேயே வந்த கிருஷ்ணன் நாயர், 'எங்களுக்கு இன்னைக்குக் கல்யாண நாள். அதுக்காக வந்தோம். நாளைக்கும் வரணும். உங்களுக்கு இன்னைக்கு வருஷப் பிறப்பு; எங்களுக்கு நாளைக்கு வருஷப் பிறப்பு. தமிழுக்கும் மலையாளத் துக்கும் நெருங்கிய கனெக்‌ஷன் இருக்கு' என்றார்.

'அதனால எல்லாம் தமிழனும் மலையாளியும் ஒண்ணாகிட முடியாதுங்க' என்றார் அப்பா.

'என்னங்க இப்படிச் சொல்றீங்க? நீங்கதான் மலையாளினா வெறுப்பா பேசுறீங்க. நம்ம டைரக்டர் பாரதிராஜா மகன், ஒரு மலையாளிப் பெண்ணைத்தானே கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாரு?' என்றார்.

இப்போது பூஜா, 'அவ்வளவு ஏன்... தமிழ் டைரக்டர் விஜய், மலையாளப் பொண்ணு அமலா பாலைத்தானே ரீஸன்ட்டா கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாரு' என்றாள்.

அம்மாவும் தன்னை மறந்து, 'அங்கே எல்லாம் ஏன் போறீங்க? நம்ம முக்கு வீடு முருகேசன் மகனே மலையாளப் பெண்ணைத்தானே கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டான்' எனக் கூற, பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு அம்மாவை ஆத்திரத்துடன் பார்த்த அப்பாவின் முகத்தில் தீவிர சிந்தனை.

நொடிப்பொழுதில் சடசடவென மழை பொழியத் தொடங்க, நான் வேகமாக அந்த குல்மொஹர் மரத்தடியில் ஒதுங்கினேன். சாலையை அலட்சியமாகப் பார்த்த எனக்கு, இன்ப அதிர்ச்சி. மழையில் நனைந்தபடி ஸ்கூட்டியில் வேகமாக அந்த மரத்தடியை நோக்கி வந்தாள் கார்த்திகா. அவள் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு மரத்தடிக்கு வந்து நின்ற பிறகுதான், என்னைக் கவனித்துவிட்டு ''ஹாய்!' என்றாள்.

அவள் கன்னங்களில் தங்கத் தகட்டில் விழுந்த வைரத் துகள்கள்போல் மழைத்துளிகள். ஜோசியரின் வார்த்தைகள், அவளின் அழகுக்கு முன்னால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தன் பலத்தை இழந்தன. இதுபோல் தனியாகப் பேசும் வாய்ப்பு அரிது. அவளை நன்கு இம்ப்ரஸ் பண்ணும் முடிவோடு பேச்சைத் தொடங்கினேன்.

'எனக்கு மலையாளின்னா ரொம்பப் பிடிக்கும்.'

'மலையாளியைப் பிடிக்குமா... மலையாளப் பொண்ணுங்களைப் பிடிக்குமா?' என அவள் கேட்க, நான் 'என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் 'மலையாளி’ன்னாலே மலையாளப் பொண்ணுங்கதான்' எனக் கூற, உலகின் மிக அழகான சிரிப்பை அவள் உதிர்த்தாள். அது சிரிப்பு அல்ல... சிம்பொனி.

'நீங்க பேசறப்ப, நடுநடுவுல 'அய்யே... ஓ... என்ட குருவாயூரப்பா...’ இந்த மாதிரி வார்த்தைங்களை போட்டுப் பேசுங்க. அப்பதான் ஒரு மலையாள எஃபெக்ட் கிடைக்கும்' என்றேன்.

'அய்யே... எந்தா இது?' என கார்த்திகா கூற, நான் ''ஆஹா... கவிதை... கவிதை!' என்றேன். மீண்டும் சிம்பொனி.

கையை நீட்டி மழை நீரை உள்ளங்கையில் பிடித்தபடி, 'அப்புறம், மலையாளப் பொண்ணு தவிர, வேற எந்த மாதிரி பொண்ணுங்களைப் பிடிக்கும்?' என்றாள் கார்த்திகா.

நான், 'இந்த மாதிரி மழை நீரை கையில பிடிச்சு விளையாடுற பொண்ணுங்களைப் பிடிக்கும்' என்றவுடன் சட்டெனக் கையைப் பின்னுக்கு இழுத்த கார்த்திகா, புன்னகையை மறைத்தபடி என்னை முறைத்தாள்.

'அப்புறம்... உதட்டுக்குள்ள சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டு முறைக்கிற பொண்ணுங்களையும் பிடிக்கும்.'

'ஏய்!' என அவள் வெட்கத்துடன் தலையைத் திருப்பிக்கொள்ள, நான் 'வெட்கத்தோடு முகத்தைத் திருப்பிக்கிற பெண்களைப் பிடிக்கும்' என்றேன்.

'ஸ்டாப் இட்!' என்ற கார்த்திகாவின் முகம் நிறைய சிரிப்பு.

'உங்களுக்கு ரொம்பத் தைரியம்' என்ற கார்த்திகா, கையை நீட்டிப் பார்த்துவிட்டு, 'மழை விட்டுருச்சு. நான் கிளம்புறேன்' என வண்டியில் ஏறினாள். அப்போது மரத்தில் இருந்து இரண்டு சிவப்பு பூக்கள், அவள் தலை மீது விழுந்து, அப்படியே அவள் கூந்தலில் தொற்றிக்கொண்டன.

'எனக்கு 'இன்னும் கொஞ்ச நேரம் மழை                          

பெஞ்சிருக்கலாம்’னு தோணுது' என்றேன்.

அவள் பதில் ஒன்றும் சொல்லாமல் சிரித்தபடி வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தாள். கிளம்பும்போது, 'எனக்கும் 'இன்னும் கொஞ்ச நேரம் மழை பெஞ்சிருக்கலாம்’னு தோணுது' என்றபடி சென்றாள்.

நான் உற்சாகத்துடன் அவள் சென்ற திசையைப் பார்த்தேன். கார்த்திகா தெருமுனையில் திரும்பும்போது தமிழ் சினிமாவில் எல்லா கதாநாயகிகளும் செய்யும் அந்தக் காரியத்தைச் செய்தாள். ஆம்! திரும்புவதற்கு முன்பு என்னை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தாள்.

மறுநாள் மாலையும் நன்கு மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. தம்மடித்துவிட்டு வரலாம் எனக்p77d.jpg குடையை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினேன். சற்று தூரம் சென்றதும் மனதில் சந்தோஷ மின்னல். கார்த்திகா, எனக்கு முன்னால் குடையுடன் சென்றுகொண்டிருந்தாள். சட்டென ஒரு முடிவெடுத்த நான், அருகில் இருந்த நாடார் கடைக்குச் சென்று, 'அண்ணாச்சி... இந்தக் குடையைக் கொஞ்சம் வெச்சுக்கங்க' எனக் கொடுத்துவிட்டு, மழையில் நனைந்தபடி நடந்தேன்.

அவளை நெருங்கியவுடன் 'ஹலோ' என்றேன். அவள் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

'நம்ம சந்திக்கிறப்ப எல்லாம் மழை பெய்யுது' என்றேன்.

'இல்ல... மழை பெய்யிறப்ப எல்லாம் நாம சந்திக்கிறோம். ஏன் நனையுறீங்க... உள்ள வாங்க?' என்றாள் சுற்றிலும் பார்த்தபடி. நான் குடைக்குள் நுழைந்தேன். மழைச்சாரல் முகத்தில் விழ, குடைக்குள் நெருக்கமாகத் தெரிந்த கார்த்திகாவை ரசித்தபடி, 'மழையில எங்கே?' என்றேன்.

'போன் ரீசார்ஜ் பண்ண. நீங்க எங்கே... தம்மடிக்கவா? அநாவசியமா பொய் சொல்லாதீங்க. நீங்க மொட்டைமாடியில தம்மடிக்கிறதைப் பார்த்திருக்கேன்' என்றபடி கார்த்திகா தன் கூந்தலை முன்னால் தூக்கிப் போட்டபோது, அவள் கூந்தல் நுனி ஈரம் என் கன்னத்தில் உரசிவிட்டுச் சென்றது.

'மழை பெய்யிறப்ப உங்களுக்கு என்னங்க தோணும்?' என்றேன்.

'ம்... மழை பெய்யிறப்ப 'டி.வி.டி-யில 'சிங்கம்’ படம் பார்ட் ஒண்ணும், பார்ட் டூ-வும் சேர்ந்த மாதிரி பார்க்கணும்’னு தோணும்' என்றவளின் முகத்தில் குறும்புச் சிரிப்பு.

'என்னது!' என அதிர்ந்த நான், சற்று சமாளித்துக்கொண்டு, 'ஓ.கே... வேற என்ன தோணும்?' என்றேன்.

'ம்... தெலுங்குல பாலகிருஷ்ணா நடிச்ச 'லயன்’ படம் பார்க்கலாம்னு தோணும்' என்றாள்.

'நீங்க சொல்றப்பவே காதுக்குள்ள யாரோ 'டேய்...’னு அலர்ற மாதிரி இருக்குங்க. நீங்க ரொம்ப வயலென்ட்டான ஆளா இருக்கீங்க. கொஞ்சம் சாஃப்ட்டா ரொமான்டிக்கா எதுவும் உங்களுக்குத் தோணாதா?'

'எனக்குத் தோண்றது இருக்கட்டும். உங்களுக்கு என்ன தோணும்?'

'எனக்கு...' என அவளை உற்று நோக்கிய நான், 'இந்த மாதிரி அழகான பெண்ணோடு ஒரே குடைக்குள் நடந்துபோறது பிடிக்கும்' என்றவுடன் அவள் சட்டென நின்றாள். சில விநாடிகள் உற்றுப் பார்த்தவள், 'உங்க கடை வந்துருச்சு' என, கண்களால் காட்டினாள்.

வேறு வழியின்றி நான் சிகரெட் கடையை நோக்கி நடந்தேன். 'ஒரு நிமிஷம்' எனப் பின்னால் இருந்து கார்த்திகாவின் குரல் கேட்க, திரும்பினேன். அவள் தன் முகத்தை, பயமுறுத்துவதுபோல் வைத்துக்கொண்டு, 'சட்டபூர்வமான எச்சரிக்கை: புகைப்பிடித்தல் புற்றுநோயை உருவாக்கும். புகைப்பழக்கம் உயிரைக் கொல்லும்' என அழகாகக் கூற, எனக்குக் கொஞ்சம்கூட பயமே வரவில்லை.

ஞாயிற்றுக்கிழமை. அம்மா துவைத்த துணிகளை எடுத்துக்கொண்டு வாசல் பக்கம் காயவைக்க செல்ல, அப்பா 'ஏய்... இன்னைக்கு துணியை எல்லாம் எதிர்வீட்டு வாசற்கொடியில காயப்போடுடி' என்றார்.

'ஏங்க?' என்ற அம்மா, சட்டென விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டு துணிகளை எதிர்வீட்டு வாசலில் காயப்போட்டாள். நான் அப்பாவிடம், 'கொஞ்சமாச்சும் மனசாட்சியோடு நடந்துக்கங்க. நம்ம காயப்போட்டா அவங்க எங்க துணியைக் காயப்போடுவாங்க?' என்றேன்.

'அதை அந்த நாயர் வந்து கேட்பான்ல? அப்ப வெச்சுக்கிறேன் கச்சேரியை' என்றார் அப்பா.

அப்பா எதிர்பார்த்தபடியே ஒரு மணி நேரம் கழித்து காலிங் பெல் அடித்தது. வெளியே இரண்டு வாளிகளில் துணிகளுடன் கார்த்திகாவும் கிருஷ்ணன் நாயரும் நின்றிருந்தனர். கிருஷ்ணன் நாயர் எதுவும் கேட்பதற்கு முன்பே அப்பா எடுத்தவுடனேயே எகிறி அடித்தார்.

'அப்படித்தான்யா உங்க வீட்டு வாசல்ல காயப்போடுவோம். இப்ப என்னய்யா வேணும் உனக்கு?' என்றார்.

நான் கிருஷ்ணன் நாயரை பரிதாபத்துடன் பார்த்தேன்.

'சார்... நான் அதைப் பத்தி ஒண்ணும் கேட்கவே இல்லை. அங்கே காலை வெயில் அடிக்கும்னு போட்டிருப்பீங்க. 'நாங்க வேணும்னா உங்க வீட்டு வாசல்ல துணியைக் காயப்போட்டுக்கலாமா?’னு கேட்க வந்தேன். அவ்வளவுதான்.'

'யோவ் நாயரே... நான் காயப்போட்டா,

நீ பதிலுக்கு எங்க வீட்டுல காயப்போடுவியா? இந்த வேலை எல்லாம் இங்கே வேணாம்' என்றார் அப்பா.

பதிலுக்கு கிருஷ்ணன் நாயர் கோபப்படுவார் என எதிர்பார்த்தோம். ஆனால் அவரோ, 'பரவாயில்லைங்க... நாங்க அப்புறம் காயப் போட்டுக்கிறோம். கார்த்திகா நீ வாம்மா' என நகர்ந்தார்.

இதை எதிர்பார்க்காத அப்பா, சண்டையை மேற்கொண்டு எப்படி வளர்ப்பது எனத் தெரியாமல், 'என்ன நான் பேசிக்கிட்டேயிருக்கேன். மரியாதை இல்லாம போய்கிட்டே இருக்க' என்றார்.

இதற்கும் கிருஷ்ணன் நாயர் கோபப்படாமல், 'சரி நிக்கிறேன். சொல்லுங்க' என்றார்.

அம்மாவிடம் அப்பா, 'என்னடி இவன்... எவ்ளோ அடாவடியா பேசினாலும் சண்டைக்கே வர மாட்டேங்கிறான்?' என்றவர், 'டேய்... கொஞ்சமாச்சும் சண்டை போடுடா' என முனகியபடி படிகளில் அவரை அடிப்பதுபோல் வேகமாக இறங்கினார்.

நான் அப்பாவின் தோள்களைப் பிடித்து நிறுத்தினேன். அப்போது கண்களில் நீர் ததும்ப கார்த்திகா, 'சார்... எங்க அப்பா ஏதாச்சும் தெரியாமல் பேசியிருந்தா மன்னிச்சுடுங்க' எனக் கூற, அப்பா அமைதியானார்.

அன்று மாலை. அர்ச்சனைக் கூடையுடன் கார்த்திகா கோயிலுக்குச் செல்வதைப் பார்த்துவிட்டு, நான் வேகமாக அவள் பின்னாலேயே சென்றேன். என்னைப் பார்த்த கார்த்திகாவிடம், 'உங்ககிட்ட கொஞ்சம் தனியா பேசணும். பார்க்ல போய்ப் பேசலாமா?' என்றேன்.

பார்க்கில் கார்த்திகா, 'உங்க அப்பாவுக்கு எங்களைக் கண்டாலே பிடிக்கலை. நீங்க ஏன் என் பின்னாடி வர்றீங்க?' என்றாள்.

'எங்க அப்பா பண்ணதுக்கு ஸாரி கேட்கத்தான் வந்தேன்.'

'நாங்க என்ன தப்பு பண்ணோம்? ஏன் தேவையே இல்லாம உங்க அப்பா எங்க மேல வெறுப்பைக் கொட்டுறார்? இந்த மாதிரி எங்களை யாரும் அசிங்கப்படுத்தினது இல்லை' என்ற கார்த்திகா, மேற்கொண்டு பேச முடியாமல் அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

'கார்த்திகா... என்னங்க நீங்க?' என நான் அவள் கைகளைப் பிடித்து ஆறுதலாக அழுத்த, அவள் அப்படியே என் தோளில் சாய்ந்து சத்தமாக அழுதாள்.

அதற்கு மேல் தாங்க முடியாத நான் அவள் தோளை அணைத்தபடி, 'கார்த்திகா...        ஐ லவ் யூ' என்றேன்.

ஒரு விநாடி முகம் மலர்ந்த கார்த்திகா சட்டென முகம் மாறி, 'இப்பவே உங்க அப்பாவுக்கு எங்களைக் கண்டா ஆக மாட்டேங்குது. இதுல லவ் வேற பண்ணா அவ்ளோதான்' என, என்னிடம் இருந்து நகர்ந்துகொண்டாள்.

'அய்யோ... உங்களைப் பிடிக்காம எல்லாம் இல்லைங்க, என்ன பிரச்னைன்னா...' என்ற நான் ஜோசியர் சொன்ன விவரத்தைச் சொல்லி முடித்தேன். சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்த கார்த்திகா சட்டென எழுந்தபடி, 'அப்படின்னா நிச்சயமா நான் உங்களை லவ் பண்ண முடியாது' என்றாள்.

'ஏங்க... என்னை உங்களுக்குப் பிடிக்கலையா?'

'உங்களை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. எனக்கும் ஜோசியத்துல எல்லாம் நம்பிக்கை கிடையாது. ஆனா, உங்க அப்பா நம்புறார். அதான் முக்கியமான விஷயம். 'காதலால தன் உயிருக்கு ஆபத்து’னு நம்புறவர் எப்படி நம்ம காதலை ஏத்துக்குவார்? அதுவும் இல்லாம... அவர் அப்படிப் பயப்படுறார்னு தெரிஞ்சும் நம்ம காதலிச்சா, அதைவிட பெரிய சுயநலம் வேற இல்லை. என்னை மன்னிச்சிடுங்க!'' என்ற கார்த்திகா, வேகமாக நடந்து சென்றாள்.

மேற்கொண்டு ஒன்றும் பேசாமல் கார்த்திகாவின் பின்னால் நடந்து வெளியே வந்த நான் அதிர்ந்தேன். அப்பா எதிர்கடையில் டீ குடித்தபடி எங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

வீட்டுக்கு வந்தவுடன் அப்பா முதலில் என் கன்னத்தில் ஓங்கி ஓர் அறைவிட்டுவிட்டுத்தான் பேச ஆரம்பித்தார்.

'என் உயிருக்கு ஆபத்துனு தெரிஞ்சும் எப்படிடா அவகூடப் பழக மனசு வருது?' என்றார்.

'நீங்க நினைக்கிற மாதிரி எதுவும் நடக்கலைப்பா' என்றேன்.

'அப்ப நீங்க லவ் பண்ணலையா?'

'ரெண்டு பேருக்கும் பிடிச்சுத்தான்பா இருக்கு. ஆனா, நான் என் லவ்வ அவகிட்ட சொன்னப்ப, கார்த்திகா என்ன சொன்னா தெரியுமா?' என்ற நான் கார்த்திகா சொன்ன விஷயத்தைக் கூற, அப்பா மிகவும் ஆச்சர்யத்துடன் எதிர்வீட்டைப் பார்த்தார்.

மூன்று வருடங்களுக்குப் பிறகு எனக்கு வேலை கிடைத்து, எங்கள் வீட்டாரின் சம்மதத்துடன் எனக்கும் கார்த்திகாவுக்கும் திருமணம் முடிந்து, ஒரு குழந்தையும் பிறந்துவிட்டது. என் அப்பாவும் தன் உயிருக்கு எந்தவித ஆபத்தும் இல்லாமல் பேரக்குழந்தையைக் கொஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறார்!

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

ஆலமரத் துயில் - சிறுகதை

Fri, 14/07/2017 - 06:17
ஆலமரத் துயில் - சிறுகதை
 
 

சிறுகதை: லஷ்மி சரவணகுமார், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

காயத்தை விடவும் பரந்து விரிந்த அல்லிகுண்டம் கண்மாய், இப்படி ஒட்டுமொத்தமாய் வறண்டு போகுமென ஊரில் ஒருவரும் நினைத்திருக்கவில்லை. கோடை, மனித உடலின் கடைசி துளிக் குருதியையும் வியர்வையாய்க் குடித்துக்கொண்டிருந்தாலும் இந்த ஒற்றைக் கண்மாயை நம்பி இருக்கும் பதின்மூன்று கிராமங்களின் வயல்களில், சம்சாரிகள் காய்ந்த பயிர்களை இன்னும் நம்பிக்கையோடு பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரேயொரு மழை பெய்தாலும் மிச்சம் மீதி இருக்கும் பயிர்கள் பிழைத்துக் கொள்ளும். ஆனால், இறங்கிவர மனமின்றி இயற்கை இறுக்கமாகவே தான் இருந்தது. சதுரகிரி மலையில் துவங்கி மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் இந்த அடிவார கிராமங்களெங்கும் குட்டை குட்டையாய் நாட்டுக் கருவ மரங்கள் மட்டுமே இப்பொழுது மிஞ்சியிருக்கும் நிலையில் பல வருடங்கள் தாக்குப் பிடித்த பனங்காடுகள்கூட காய்ந்து போய் விட்டன. வெக்கையில் நஞ்சேறிய பாம்புகள் நீரற்ற கண்மாயின் கடைசி ஈரத்தைத் தேடி வெறியோடு அலைய, சம்சாரிகள் ஆடு மாடுகளுக்குப் பசியாறப் புல் கிடைக்காமல் தவித்தார்கள். கோடை தாகத்தோடு சேர்த்து எரிச்சல், கோபம், தவிப்பு, துரோகமென எல்லா விபரீத உணர்வுகளையும் மனிதர் களிடத்தில் கொண்டுவந்துவிடுகிறது.

p40a.jpg

நிலம் விவசாயத்திற்கானதில்லை என்றாகிப்போன இந்தச் சில வருடங்களில் அக்கம்பக்கத்து கிராமத்து இளவட்டங்கள் எல்லாம் திருப்பூர் மில்களுக்குப் பஞ்சம் பிழைக்கச் சென்றுவிட்டார்கள். நெல்லுக்கஞ்சி ஐயாவின் குடும்பத்திலும் அதுதான் நிலமை. நாற்பது ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்பு பண்டிகை நாட்களில் மட்டுமே நெல்லுக்கஞ்சியைச் சாப்பிடும் ஊர்மக்கள் மற்ற நாள்களில் சாப்பிடுவதெல்லாம் குதிரைவாலியையும்  சோளத்தையும் தான். எல்லா நாளும் ஒருவேளை உணவு நெல்லுக்கஞ்சி இருக்க வேண்டும் என்று வாழ்ந்த குடும்பம் அது. அதனாலேயேதான் அந்தப் பட்டப் பெயர். ஒவ்வொரு பத்து வருடத்திலும் குடும்பச் சூழல் அவரது நிலத்தில் கொஞ்சத்தைக் காவு வாங்கியதில், இப்போது மிச்சமிருப்பதெல்லாம் மலையடி வாரத்தை ஒட்டிய நாலு ஏக்கர் வயல்தான். கடைசித் துண்டு காணி இருக்கும்வரை ஒரு விவசாயிக்குப் பயிர்களைத் தவிர, எதன் மீது காதல் வந்துவிடும். மண்ணில் தன் ஆயுளில் பாதியைச் செலவழித்த அந்த மனிதன் ஒவ்வொரு முறையும் தனது பால்யத்தில் உழுத செழிப்பான அந்தப் பூமி திரும்பக் கிடைக்குமென்கிற நம்பிக்கையில்தான் இருக்கிறார். வயல் முடிந்து மலைக்குச் செல்லும் பாதையில் இவரது நிலத்திற்குக் காவலாக இருப்பதுபோல் நிற்கும் ஆலமரம் மட்டும் பல கோடைகளின் வெக்கையை உள்வாங்கி இறுகிப் போய் நிற்கிறது. பரந்து விரிந்த அந்த மரத்தின் கீழ் அமர்ந்தபடி வெறுமனே தனது நிலத்தைப் பார்ப்பதுதான் இப்போது நெல்லுக்கஞ்சியின் வழக்கமான அலுவல்.

நாற்பது வயதைத் தாண்டிய அவரின் துணைவி மயிலுத்தாய் இத்தனை காலம் சொந்த நிலத்தில் மட்டுமே உழைத்து இப்பொழுது கூலிக்கு வேலைக்குப் போகிறாள். சதுரகிரி மலையின் அடிவாரத்திலிருந்து மலையில் இருக்கும் மகாலிங்கம் கோயிலில் சமைப்பதற்குத் தேவைப்படும் கியாஸ் சிலிண்டர்களைத் தூக்கிச் செல்லும் வேலை. சாதாரணமாக நடப்பதற்கே மூச்சு வாங்கும் அந்த மலைப்பாதையில் ஒடிசலான அந்தப் பெண் இருபது கிலோ சிலிண்டர்களைத் தூக்கியபடி மலையேறுவதைக் கண்டு, கல்லும் கண்ணீர் சிந்தும். பத்து கிலோ மீட்டர்கள் கரடுமுரடான அடர்ந்த வனப்பாதையில் சிலிண்டர் களோடு நடக்கும்போது உடலின் ஒவ்வொரு செல்லும் ஓய்வு கேட்டுத் துடிக்கும். நிலத்தில் விழும் வெயிலுக்கும் மலையின் மீது விழும் வெயிலுக்கும் வித்தியாசம் உண்டு. மலையேறும்போது உடலைத் துளைக்கும் வெயில் நரம்புகளைச் சுருட்டி இழுக்கக் கூடிய அளவிற்குத் தீவிரமானது. அத்தனை வலிகளைத் தாக்குப் பிடித்தால், ஒரு நடைக்கு 300 ரூபாய் கூலி. அதிலும் சிலர் இரண்டு நடைகள் போவதுண்டு. உழைத்தால் மட்டுமே பிழைக்க முடியுமென்கிற நெருக்கடி உள்ள மனிதனின் பசி எத்தனை மலைகளைத் தாண்டி வேண்டுமானாலும் நடக்கச் செய்யும்போல. சதையும், எலும்பும், நரம்பும் மட்டுமல்லாமல் வேறென்ன அவர்களின் சொத்து. ``இப்பிடிக் கஷ்டப்பட்டுத்தான் நாம கஞ்சி குடிக்கணுமா?” முதல் சில நாள்கள் நெல்லுக்கஞ்சி அலுத்துக் கொண்டார். ஆனாலும், வேலைக்குப் போக வேண்டாமென சொல்லக்கூடிய துணிச்சல் அவருக்கில்லை. எது இருக்கோ இல்லையோ ஒவ்வொரு வருசமும் ஊரிலிருக்கும் காளியம்மன் கோயில், கருப்பசாமி கோயில், அழகர்சாமி கோயிலென எல்லா சாமிகளுக்கும் திருவிழா நடத்திப் பூசை கட்ட சனம் தவறுவதில்லை. இந்த ஊரைச் சுற்றிலும் சரி, பக்கத்தில் இருந்த அத்தனை ஊர்களிலும் சரி எத்தனையோ சாமிகள் இருந்தன. ஆனால், எந்தச் சாமியும் மழை தரும் வழியைக் காணோம். இந்த வருஷம் முனகியபடியே ஊர் ஆட்கள் திருவிழாவிற்கான வேலையைப் பார்த்தார்கள். பெருசுகள் சிலர், ``மனுஷனுக்குக் கொற வெச்சாலும் சாமிக்கிக் கொற வெய்க்கக் கூடாதுரா. மனம்போல செய்வோம். மாரித்தாயி மழய குடுக்கட்டும்’’ என உற்சாகப்படுத்த நெல்லுக்கஞ்சி மட்டும், “அது ஒண்ணுதான்யா கொற நம்மளுக்கு. குடிக்கக் கூழு இல்ல. கொப்பளிக்கப் பன்னீர் கேக்குதாம்... நீங்களும் உங்க  திருவிழாவும்” எரிச்சலோடு கூட்டத்திலிருந்து விலகிப் போனார்.

பெரியவன் திருப்பூருக்கு வேலைக்குப் போன இடத்தில் புதுக்கோட்டைக்காரப் பெண் ஒருத்தியைத் திருமணம் செய்துகொண்டான் எனச் சில மாதங்களுக்கு முன்பு வந்த செய்தியோடு, அவன் அனுப்பிய கொஞ்சம் பணமும் வந்தது. பதறிப்போய் அவனுக்கு போன் செய்தார். “எத்தன காலத்துக்குத்தான் நான் குடும்பத்துக்கு உழச்சுக் கொட்டுவேன். என் வாழ்க்கையவும் பாக்கணும்ல… என்னால இவ்ளோதான் முடியும். பேசாம காடு கரைய வித்துட்டு இங்க வந்திருங்க. நான் உக்கார வெச்சு கஞ்சி ஊத்தறேன். ஆனா, இனிமே என்னால பத்து பைசா அனுப்ப முடியாது...” என சடவாய்ப் பேசினான். “எங்க தாத்தன் காலத்துல இருந்து எல்லாருக்கும் சோறு போட்ட நெலம்யா. எங்காலம் வரைக்குமாச்சும் இருக்கட்டும். நீ துட்டு அனுப்பிச் செரமப்பட வேணாம். நாங்க பாத்துக்கறோம்” கோபப்படக்கூட முடியாமல் இணைப்பைத் துண்டித்தவர், சடாரெனத் தன் மகன் யாரோ ஒருவனாகிப் போனதைப்போல் உணர்ந்தார். தனக்காக மட்டுமே சிந்திக்கத் துவங்கும் நொடியிலிருந்து மனிதன் உறவுகளற்ற தனியனாகிறான். மயிலுத்தாயிடம் சொல்லும் போதுகூட, “இந்தப் பய ஊர் உறவு எதுவும் வேணாம்னு சொல்றானே, எப்பிடித்தா நல்லது கெட்டதுக்கு அவனுக்கு நாலு பேர் நிப்பாங்க?” கவலையாகத்தான் வெளிப்படுத்தினார். “விடுங்க, நம்மளுக்குந்தான் சுத்தி சொந்தம் பந்தம்னு எல்லாம் இருக்கு, ஆனா, நம்ம வயித்துக்கு நாம தான உழைக்கிறோம். பசியெடுத்து சாகக் கெடந்தாலும் எள்ளுன்னு எடுத்துப் பாக்க நாதியில்ல, உமின்னு ஊதிப்பாக்க நாதியில்ல. அவனாச்சும் குடும்பம் குட்டின்னு சந்தோசமா இருக்கட்டும்” ஒரு வயதிற்குப்பிறகு, எல்லா இழப்புகளையும் இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவத்தோடு அந்தம்மா சொன்னது. மனிதன் தன் கவலைகளுக்காக வருத்தப்படுவதென்றால் ஓர் ஆயுசு போதுமா? ஐயாவும் அம்மாவும் அண்ணன்பொருட்டுக் கலங்கி இருப்பதைப் பார்த்து தெய்வானை தானும் வேலைக்குப் போவதாகச் சொன்னாள். ஏற்கெனவே மனைவியை வேலைக்கு அனுப்பிவிட்டோமே எனக் குற்றவுணர்ச்சியிலிருந்த நெல்லுக்கஞ்சிக்கு மகளும் வேலைக்குப் போகிறேனென்று சொன்னதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. “ஏந்தாயி இனி எங்காலத்துல உனக்கு எதுவும் செய்ய முடியாதுன்னு நெனைக்கிறியா? உன்னயவும் வேலைக்கு அனுப்பினா, ஊர்ல யாராச்சும் என்னய மதிப்பாங்களா? வருசத்துக்கு அறுவது கோட்ட நெல்லு அறுப்பு பாத்த குடும்பம் நம்ம குடும்பம்” மகளின் முகத்தைப் பார்க்க முடியாமல் கேட்டார். “சும்மா இருப்பா… வேலைக்குப் போறதுனால ஒண்ணும் கொறஞ்சு போயிராது. சோத்துக்கு நீயும் அம்மாவும் வழி பண்ணிருவீங்க சரி. நாளைக்கு எனக்கு ஒரு கல்யாணம் காட்சி செய்யணும்னா, யார்கிட்டப் போயி நிப்பீங்க? அதுக்காகவாச்சும் கொஞ்ச காலத்துக்கு வேலைக்குப் போறேன்” அவள் சொன்னதை ஏற்கவும் முடியாமல் மறுக்கவும் முடியாமல் வீட்டிலிருந்து வெளியேறிவிட்டார்.

பதினைந்து நாள்களுக்கு முன்பாகத்தான் தெய்வானை, சிங்கப்பூருக்கு வீட்டு வேலைக்கென கிளம்பினாள். பேரையூர் ஏஜென்ட் மூலமாகப் பேசி வீட்டுப் பத்திரத்தை அடமானத்தில் வைத்துதான் எல்லா செலவுகளையும் பார்த்தார்கள். ‘‘கண்காணாத ஊருல போயி பத்திரமா இருந்திருவியாத்தா…” அனுப்ப மனசில்லாமல் புருஷனும் பொண்டாட்டியும் மருக, “நா என்ன சின்னப்புள்ளையா? அதெல்லாம் பாத்துக்குவேன். என்ன ஒண்ணு, வீட்டு வேலைக்குப் போறேன்னு தெரிஞ்சா ஊர்ல ஒரு மாதிரியா நெனச்சுக்குவாங்க. யாரு கேட்டாலும் ஏதாச்சும் கடைல வேல பாக்கறேன்னு சொல்லிருப்பா…” தவிர்க்க வியலாமல் தான் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்ட நிலை குறித்தான கவலை அவளின் குரலில். பிள்ளைகள் இல்லாத வீடு சூன்யம். சேர்த்து வைத்துப் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்ய வேண்டிய வயதில், தங்களுக்காகத் திருமண வயது வந்துவிட்ட மகள் வேலைக்குப்போன துக்கம் இருவருக்கும். பேசினால் வெடித்து அழுதுவிடுவோமே என்கிற அச்சத்தில் தவிர்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். விமானம் ஏற்றிவிட்டு வந்த ஏஜென்ட், முதல் மூன்று மாத சம்பளம் அவளுக்குத் தாமதமாகத்தான் வரும் என்று சொன்னதில் முன்னைவிடவும் கவலை அதிகமானது. கடனை முழுதாக அடைக்கமுடியாவிட்டாலும் வட்டியை மட்டுமாவது கட்டலாமென தெம்பாய் இருந்தவருக்கு அதற்கும் வழியில்லை. இப்போதைக்கு பிள்ளை சந்தோசமாயிருந்தால் சரி என மனதைத் தேற்றிக்கொண்டார்.

கிராமப்பஞ்சாயத்தில் கூடி பஞ்சகால நடவடிக்கைகள் குறித்துப் பேசும்போது ஓரமாக நின்றுகொண்டிருந்த நெல்லுக்கஞ்சியும் இன்னும் சில பெரியவர்களும்,  ``என்னத்த பேசி என்னய்யா செய்றது? காஞ்சு கெடக்கற நெலத்துக்கு தண்ணி வேணுமே அதுக்கு என்ன வழி? போதாக்குறைக்கு வாங்குன காசு எப்ப கட்டுவன்னு பேங்க்காரன் கழுத்துல துண்ட போட்டுக் கேக்கிறான். ஊர் உலகத்துல எல்லாம் கோடி கோடியா வாங்கி ஏப்பம் விட்டுட்டு ஓடிர்றானுக. இவனுக நம்ம கிட்ட குடுத்த காலணா கடன வாங்கறதுக்கு படாதபாடுபடுத்துறான்க” என தவதாயப்பட்டார்கள். பஞ்சாயத்துக் கூட்டம் காரசாரமாக இருந்ததே ஒழிய, தீர்வை நோக்கி நகர்வதாய்த் தெரியவில்லை. “நாமளும் காகமா கத்திக் கிட்டுத்தான் இருக்கோம், அதிகாரியும் சரி அரசாங்கமும் சரி மதிக்கிறதா இல்ல. போன வெள்ளாமதான் ஒண்ணும் இல்லாம போச்சேன்னு கடன் வாங்குனோம், இந்த வெள்ளாமைல நாத்து நல்லா வளந்து வர்ற நேரத்துல தண்ணி இல்லாம கருகிப்போச்சு. இது அவங்களுக்கும் தெரியும். ஆனா, கடன தள்ளுபடி பண்ண மாட்றாய்ங்களே. சும்மா மனு குடுத்தெல்லாம் இந்தப் பிரச்னையை முடிக்க முடியாது. எல்லாரும் மொத்தமா கிளம்பி மெட்ராசுக்குப் போவோம். போராட்டம் பண்ணுவோம்… கலகம் பண்ணாத்தானய்யா விடிவு பொறக்கும்” பிரசிடென்ட் எல்லோருக்கும் பொதுவாய் சொன்னதைச் சிலர் ஏற்றுக் கொண்டார்கள்;சிலர் அங்கேயே ஆட்சேபித்தார்கள். ``ஏப்பா துட்டு வெச்சிருக்க ஆளுக போவீங்க… இல்லாதப்பட்ட ஆளுங்க என்ன செய்றது? இது சுத்தப்படாது” என ஒரு பெரியவர் சொல்ல,  ``வார விருப்பம் இருக்கவங்க வாங்க… இதுல கட்டாயம் ஒண்ணுமில்ல” என பிரசிடென்ட்டும் வேறு சிலரும் முடித்துக் கொண்டார்கள். நெல்லுக்கஞ்சி ஐயாவுக்கு இந்தக் கூட்டத்திலோ பேச்சிலோ பெரிதாக நம்பிக்கை இல்லை. பசித்தவர்களின் குரலையோ வலியையோ உணர்ந்த அரசாங்கம் கிடைக்கப்பெற்ற பாக்கியம் சுதந்திர இந்தியாவில் எந்த மாநிலத்துக்காரனுக்கு இருந்திருக்கிறது. சம்சாரி எல்லா ஊரிலும் எல்லோராலும் கைவிடப்பட்டவன் என்பதையே இத்தனை வருடங்களில், தான் கண்ட வாழ்க்கைப் பாடமாய் நினைக்கிறார். 

p40b.jpg

காடு கரையென எப்போதும் காலில் வயக்காட்டு மண்ணோடு புழங்கிய மனிதனுக்கு எந்த வேலையுமில்லாமல் வீட்டில் இருப்புக் கொள்ளவில்லை. மனம் போனபோக்கில் தினம் ஒரு  திசையிலிருக்கும் ஊர்களுக்குப் போய்வந்தார். எங்காவது நாலு மழை பெய்து பச்சை தழைத்திருக் கிறதா என்கிற ஆசை. பேரையூரிலிருந்து கல்லுப்பட்டிப் போகிற வழியில் தரிசாகிப்போன நிலத்தில் ஒன்றுக்கு மூன்றாக க்ரஷர்கள் வந்து விட்டிருந்தன. சாப்டூர் செல்லும் வழியில் பழையூர் கண்மாய் இன்னும் கொஞ்சம் தாக்குப் பிடித்திருந்ததில் ஆச்சர்யம். ஒன்றுமே இல்லாமல் போனாலும், மொத்த ஊருக்கும் சோறு போடக்கூடிய அளவிற்கு இப்போதும் புளியந்தோப்பு அடர்த்தியாய் இருந்தது. மற்ற பக்கங்களில் நிலமை மோசந்தான். அன்று விடிகாலமே நீச்சத் தண்ணியை மட்டும் குடித்துவிட்டுக் கிளம்பியவர் பெருங்காமநல்லூர் பக்கமாய்க் கிளம்பினார். அங்கிருந்து செக்கானூரணி செல்லும் வழியில் இருக்கும் கிராமங்களில் துவரையும் எள்ளும் போட்டிருப்பார்கள். துளி ஈரம் இல்லாதபோதும், பயிருக்குத் தாக்குப்பிடிக்கும் வளமான கரிசல் நிலம். ஆனால், அங்கும் சொல்லிக் கொள்ளும்படியாய் ஒன்றுமில்லை. சில ஊர்களில் மட்டுமே துவரை தாக்குப் பிடித்திருந்தது. ஒரு சம்சாரி இன்னொரு சம்சாரிக்கு உதவ முடியாத இந்த நாள்கள் சகிக்க வியலாதவை. பெரும்பாலான ஊர்களிலும் விதை நெல்லுக்குக்கூட வழியில்லாமல் கடன் வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். நிலம் எரிந்து பயிர்கள் கருகிப்போயிருந்தன. கடன் கொடுத்த எவனும் வாங்கியவனின் கஷ்டம் பார்ப்பதில்லை. தன் பணத்தைத் திரும்ப வாங்குவதற்கான உத்திகளை மட்டுமே யோசிக்கிறான்.

பிற்பகல் நேரமாக வீட்டிற்குத் திரும்பிய போது ஊர் மந்தையில் இரண்டு ஜீப்கள் நிற்பதைக் கவனித்தார். வங்கி ஆட்கள் வந்திருக்க வேண்டும். அவருக்கு இனம் புரியாத ஓர் அச்சமும் தயக்கமும் எழ, வந்த வழியிலேயே வேகமாகத் திரும்பி நடந்தார். காலில் அணிந்திருந்த தோல் செருப்புகள் ஈரமாகி நீராய் வழியும் அளவிற்கு வியர்த்துக் கொட்டியது. தேர்ந்த உடைகளோடு எதிரில் வந்த ஒருவன் ஓங்கி அவரின் காதில் ஓர் அறைவிட்டான்.  இத்தனை வருடத்தில் எந்தவொரு சண்டைக்கும் போயிராத அந்த மனிதன் தனது அறுபத்து மூன்றாவது வயதில் யாரோ முகம் தெரியாத ஒருவனிடம் அடிபட்டுவிட்டோமே என்கிற அவமான உணர்வில் கூனிக் குறுகிப் போனார். “ஏப்பு எங்க ஓட்றீரு… கை நீட்டி துட்டு வாங்கும் போது இனிச்சதுல்ல…  திரும்பக் கொடுக்கணும்னா மட்டும் வலிக்கிதோ…” அவரது கழுத்தை இறுகப் பிடித்து இழுத்தபடி மந்தைக்குத் தள்ளினான். மந்தையில் அதிகாரிகளின் குரல் சத்தமாகவும் பதிலுக்கு சம்சாரிகள் கெஞ்சுவதுமாக இருக்க, இவரை இழுத்துவந்த ஆள் விடாமல் அடித்தபடியே வந்தான். ``தாயலி தப்பிச்சா ஓட்ற… வா” அவர்கள் மந்தையை நெருங்கும் போதும், அடித்ததைக் கண்ட சம்சாரிகள் கொதித்துப்போய் கத்தினார்கள். ``யேய்.. மொதல்ல கைய எடுய்யா… உங்கிட்ட கடன் வாங்கிட்டா, அவர என்ன பிச்சக்காரன்னு நெனச்சிட்டியா..? கைய எடுய்யா...” ஆளாளுக்குக் கத்தியும்கூட அவன் பெரிதாய் அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. வங்கி அதிகாரிகளுடன் வந்த போலீஸ்காரர்கள் இரு பக்கமும் சமாதானப்படுத்த முயன்றார்கள்.

நெல்லுக்கஞ்சியை அடித்த அதிகாரி, ``யோவ் சும்மா வாய்ச்சவடாலுக்கு ஒன்னும் கொறச்சல் இல்ல... இங்க நிக்கிற அத்தன பேருந்தான் கடன் வாங்கி இருக்கீங்க. ஒருத்தனுக்கும் திருப்பிக் குடுக்க வக்கில்ல. அப்பறம் எதுக்கு வீராப்பு?” அந்தக் குரலுக்கு பதில் சொல்லும் துணிவற்றவர்களாய் எழுந்த கோபத்தையெல்லாம் முனகலாய் வெளிப்படுத்தியது அந்தக் கூட்டம். ஆறடிக்கும் பக்கமான நெல்லுக்கஞ்சி அத்தனை காலத்தில் தலைபோகும் கஷ்டத்தில் இருந்தபோதுகூட இத்தனை அவமானப்பட்டதில்லை. தன்னைச் சுற்றி இருந்த யாரையும் பார்க்கும் துணிவின்றி தலையைக் குனிந்தபடியே நின்றார்.

இரண்டு வார அவகாசத்திற்குள் பணத்தைக் கட்டாவிட்டால், நிலத்தையோ வீட்டையோ வங்கி எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்பதாக முடிவாகி, வங்கி ஆள்கள் கிளம்பும்போது அன்றைய தினத்தின் பகல் கருணையின்றி அந்த ஊரிலிருந்து விலகத் துவங்கி இருந்தது. நெல்லுக்கஞ்சிக்கு யார் யாரோ வந்து சமாதானம் சொன்னார்கள். அவர் மந்தையிலிருந்து நகர்வதாய் இல்லை. காலுக்குக் கீழிருந்த பூமியும் தலைக்கு மேலிருந்த ஆகாசமும் நாம் ஜீவித்திருக்கும் நாளிலேயே நம்மைவிட்டு அகன்று போகும்போது தோன்றும் கைவிடப்பட்ட உணர்வு அவரிடம். அழுது அரற்றி வலி தீர்த்துக் கொள்ள ஏங்கிய மனம் முதுமை காரணமாய் குமுறலை அடக்கிக்கொண்டிருந்தது. யார் யாரின் பசிக்கோ விதைத்த அவரின் கைகளும் கால்களும் கடும் பசியில் இப்போது சுருங்கிப் போயிருந்தன. வாழ்வின் தீர்க்க முடியாத புதிர் ஒன்றிற்குள் அகப்பட்டுவிட்ட குழப்பத்தில் நேரங்காலம் தெரியாமல் அதே இடத்தில் உட்கார்ந்திருந்தவரை வேலை முடிந்துவந்த மயிலுத்தாய்தான் நினைவுக்குக் கொண்டுவந்தாள். மந்தையில் நடந்ததை யாரும் அவளிடம் சொல்லி இருக்கவில்லை. சகலமும் கைவிடப்பட்ட வலியில் மந்தையின் வேப்பமரத்தில் சாய்ந்து கிடந்தவரைத் தட்டிக் கூப்பிட்டவள், ``காச்சுன கஞ்சி அப்பிடியே கெடக்கு, காலைல இருந்து எங்க போன நீயி..?” பதற்றத்தோடு கேட்டாள். ஒன்றுமே பேசாமல் எங்கோ பார்த்தபடி கிடந்தவரை, “இந்த மனுஷனுக்கு என்னாச்சு? ஏன் இப்பிடிப் பேயறஞ்ச மாதிரி கெடக்கே... இந்தா உங்கிட்டதான் பேசிட்டு இருக்கேன்…” எனப் பகலின் எரிச்சலும் மலையேறின அலுப்பிலும் அவள் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது ஊர் பேருந்து நிறுத்தத்தில் டீக்கடை வைத்திருந்த சுந்தரி அக்காதான் ஓடி வந்து கட்டிக்கொண்டாள். “மயிலு.. உன் புருஷன அடிச்சுப்புட்டாய்ங்கடி அந்த பேங்க்காரனுக… கொஞ்ச நஞ்ச அடின்னு இல்ல” எனக் கவலையும் கதறலுமாய் சொன்னதை முதலில் நம்பமுடியாமல் தான் நின்றாள். விடாப்பிடியாய் அவரை மந்தையிலிருந்து இழுத்துக்கொண்டுவந்து தெருவிளக்கில் நிறுத்திப் பார்க்கும்போதுதான் முதுகிலும் கழுத்திலும் தடித்த விரல்களின் தடங்களைப் பார்க்க முடிந்தது. இந்த மனிதன் எதற்காகக் கடன் வாங்கினான்? பொண்டாட்டி பிள்ளைக்கு நகை நட்டு எடுத்துப் போடவா? வீடு வாசல் வாங்கவா? சாராயம் குடிக்கவா? எதுவுமில்லை. கடந்தமுறை நடவு விளையும் முன்னயே கருகிப்போனது. நல்ல சம்சாரி எவனும் தன் நிலம் மலடாய்ப் போவதை விரும்ப மாட்டான். அதற்காக வாங்கிய கடன்தானே... பிறகு ஏன் அடித்தார்கள்? அவளுக்குள் எழுந்த எந்தக் கேள்விக்கும் அந்த இரவில் பதில் சொல்ல எவருமில்லை. ஊரே கேட்கும்படி கதறி அழுதவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல இன்னும் சிலர் அங்கு வந்தபோது, நெல்லுக்கஞ்சி மெதுவாக வீட்டை நோக்கி நடந்தார்.

ஊர்க்காரர்களின் முகத்தைப் பார்க்க சங்கடப்பட்டதாலேயே எங்கும் போகாமல் வீட்டிற்குள் முடங்கிக் கிடந்தார். தென்னரசுதான் காலையில் வந்து, ``அப்புச்சி எதுக்கு இப்டியே கெடக்க, மெட்ராசுக்குப் போன விவசாயிங்க எல்லாம் தீவிரமா போராடிட்டு இருக்காங்க, எப்படியும் நமக்கு இந்த வாட்டி ஒரு விடிவு வந்துரும்... எந்திரிச்சு வா...” என நம்பிக்கையாக அழைத்தான். அந்த நாளின் சூரிய வெளிச்சம் கலக்கமே இல்லாமல் எத்தனை தீவிரமாய் இருந்ததோ, அத்தனை தீவிரமாய் தங்களுக்கு ஒரு தீர்வு வந்துவிடுமென எல்லா சம்சாரிகளையும்போல் அவரும் நம்பினார். தென்னரசு வீட்டு டி.வி-யில் நிமிசத்துக்கு ஒருமுறை விவசாயிகளின் போராட்டத்தை தான் முக்கிய செய்தியாய் காட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். யார் யாரோ வந்து படமெடுத்தார்கள், யார் யாரோ அவர்களோடு சேர்ந்து படமெடுத்துக் கொண்டார்கள். எல்லா ஊர்ப்பக்கமிருந்தும் கூடியிருந்த விவசாயிகளின் முகத்தில் பசியின் ரேகைகளும் அதைத் தீர்த்துக்கொள்ள முடிந்த வரை தீவிரமாய் அவர்கள் போராடுவதும் தெரிந்தது. தங்களது இறுதி யுத்தமாய் கோவணத்தோடு முழக்கமிடும் அளவிற்கு அவர்கள் வந்திருக்கிறார்கள் என்பதைப் பார்த்தபோது அவர்களோடு கலந்து கொள்ளாமல்போனதில், சின்னதொரு குற்றவுணர்ச்சி வந்தது அவருக்கு. ``எலேய் தென்னரசு... கூடிய சீக்கிரம் ஒரு நல்ல வழி பொறக்கும்டா...” எனச் சந்தோசமாகச் சொல்லிக் கொண்டார். ஊரில் யார்தான் நம்பவில்லை. அடுத்த வெள்ளாமையிலாவது விவசாயம் பிழைத்துக்கொள்ளும் என்கிற சந்தோசத்தில் பருவமழை வந்தால் போதுமென ஒவ்வொருவரும் வேண்டாத சாமியில்லை.

தன்னைத் தொந்தரவு செய்யாதவரை மட்டுமே எந்தப் போராட்டத்தையும் நடத்த அனுமதிக்கும் அதிகாரிகள், போராட்டம் தேசிய அளவிலான செய்தியான மூன்றாவது நாளில், கருணையின்றி அடித்துத் துரத்தினார்கள். பொதுச்சொத்திற்கு சேதம் விளைவித்ததாகவும் வன்முறையில் ஈடுபட்டதாகவும் கொத்துக்கொத்தாக நிறைய விவசாயிகளைக் கோவணத்தோடு அள்ளிக் கொண்டுபோன காவல்துறை, அடைத்துவைத்த இடத்தையும் அடித்துத் துவைத்த செய்தியையும் எந்த டி.வி-யும் அவர்களுக்குக் காட்டியிருக்க வில்லை. நம்பிக்கை உடைந்துபோன துக்கத்தை யார்தான் யாரிடம்தான் பகிர்ந்து கொள்ள முடியும். நெல்லுக்கஞ்சி கடைசி முயற்சியாகத் தன் மகனிடம் கொஞ்சம் பணம் கேட்டுப் பார்க்கலாமாவென யோசித்தார். அவரின் மனைவிதான் விடாப் பிடியாய் மறுத்துவிட்டாள். வீட்டுப் பத்திரத்தையும் வைத்துக் கடன் வாங்க முடியாது. ஏதோவொன்று நிரந்தரமாகப் பறிபோய்விடுமோ என்னும் தவிப்பு வயிற்றில் நெருப்பாய் எரிந்து அடங்க மறுத்தது. யாரிடம் யார் கடன் கேட்பதென ஊரே தவித்துக் கொண்டிருந்தது. சிலர் வீட்டை விற்றார்கள், இன்னும் சிலர் ஆடுமாடுகளை விற்றார்கள். வங்கிக்காரர்கள் இன்னொரு முறை ஊருக்குள் வந்து காசு கேட்கும்போது யார்மீது வேண்டுமானாலும், கை நீளக்கூடுமென்கிற அச்சம் ஒவ்வொருவருக்கும் இருந்தது. வேறு யாரையும்விட நெல்லுக்கஞ்சிக்கு அதிகமாக இருந்தது. மயிலுத்தாயிக்கு மலையேறி மலையேறி உடம்பு நோவு கண்டதுதான் மிச்சம். இரவுகளில் அலுப்பின் வேதனையை முனகலாய் அரற்றினாள். இரண்டு நாட்களுக்கு முன் தூக்கத்தில் எழுந்து கொள்ளக்கூட முடியாத வேதனையில் படுக்கையிலேயே சிறுநீர் கழித்துவிட்டதைப் பார்த்தபோதுதான் அவள் உடல் எத்தனை சிதைந்து போயிருக்கிற தென புரிந்துகொண்டார். அந்த ராத்திரி முழுக்க அவர் அழுகுரல் சலனமற்றிருந்த ஊரின் மரங்களையும் கிளைகளையு மெல்லாம் அசைத்துப் பார்த்தது. அடுத்த நாள், ``பேசாம வீட்ல இருத்தா... சாப்பாட்டுக்கு நான் ஏதாச்சும் வழி பாக்கறேன், நீ வேலைக்குப் போகாத” எனக் கண்ணீரோடு சொன்னார். மயிலுத்தாயிக்கு உடனே ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. ஊர்ப்பக்கம் இப்போதைக்கு வேறு வேலையும் இல்லை. ``இருக்கட்டும். இன்னும் ஒரு நாலு நா போறேன். முடியலைன்னா பாத்துக்கலாம்” என சமாதானத்திற்குச் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பிவிட்டாள்.

கடன் வசூலிக்க ஆட்கள் வர, நாள்கள் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தன. நிலத்தைப் பார்த்து பத்து நாள்கள் பக்கமாய் ஆகிப்போனதை நினைத்துச் சங்கடம் கொண்டவர், வெயிலோடு வெயிலாக வயக்காட்டிற்குச்  செல்லும் பாதையில் இறங்கி நடந்தார். மாடுகள் சரியான தீவனமில்லாமல் மெலிந்துபோய் சுற்றிக் கொண்டிருந்தன. சிறுவர்கள் சிலர் கொடிக்கா மரத்திலிருந்து கொடிக்கா பறித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இவரைப் பார்த்த சிறுவன் ஒருவன், “அப்புச்சி கொடிக்கா திங்கறியா?” என உரிமையாய்க் கேட்டான்.  ``சும்மா ஒரு அஞ்சாறு குட்றா...” எனக் கேட்டவரின் துண்டில் இரண்டு கை நிறைய அள்ளிப் போட்டான். வெயிலுக்குக் கொடிக்காயின் துவர்ப்பு சேரச் சேர தண்ணீர் தாகம் எடுத்தது. மொட்டப்பாறையை ஒட்டிய குட்டையில் மிச்சம் மீதி தண்ணீர் இருந்தால், வாரிக் குடிக்கலாமென நினைத்தபடியே நடந்தார். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம்வரை பயிர்களே இல்லாமல், கொஞ்சமே கொஞ்சமான தென்னை மரங்களும் அவர் நிலத்திற்கு அப்பாலிருந்த ஆலமரமும் மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தன. கொடிக்காயை ஒரு அளவுக்கு மேல் தின்ன முடியாமல் துண்டில் முடிந்து கொண்டவர், குட்டையில் பாதம் அளவிற்கே இருந்த நீரில் கலங்கல் வராமல் அள்ளிக் குடித்தார். வயிற்றுக்கு ஆறுதலாய் இருந்தது.

மயிலுத்தாய் வீடு திரும்பியபோது, இரவுக்கான சாப்பாட்டை பேரையூர் முக்குக்கடையில் வாங்கி வந்திருந்தாள். இன்னும் மூன்று நாள்களில் பெளர்ணமி. மகாலிங்கம் கோயிலுக்கு வரும் கூட்டம் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. ஒரு நாளைக்கு சர்பத் கடை, தேங்கா கடை போட்டாலும் அஞ்சாயிரம் ஆறாயிரம் பார்த்துவிடலாம். போதாக்குறைக்கு கோயில் மடத்தில் சமைக்கப் போனால், கூடுதலாகக் கொஞ்சம் பணம் கிடைக்கும். மிச்சத்திற்குக் கழுத்திலிருக்கும் தாலியையும் வைத்தால், ஒரு தவணையைக் கட்டிவிட முடியும். வேலை  தந்த களைப்பையும் மீறி வந்தவளை ஆளற்ற இருண்ட வீடு எரிச்சலூட்டியது. ``வேல இல்லாட்டியும் இந்த மனுஷன் வீடு அண்ட மாட்டேங்கறானே...” எனப் புலம்பியபடியே மந்தைப் பக்கமாக விசாரிக்கப் போனாள். அன்றைய தினம் முழுக்கவே யாரும் அவரைப் பார்த்திருக்கவில்லை என்பது அவள் விசாரித்த எல்லோருக்குள்ளும் கலவரமான ஒரு சந்தேகத்தை வரவைத்திருக்க, அவர்களும் அவளோடு சேர்ந்து தேடினார்கள். காலையில் கொடிக்கா பறித்துக்கொண்டிருந்த சிறுவர்கள்தான், இறுதியாய் வயக்காட்டுப் பக்கமாய் அவர் போனதைப் பார்த்ததாகச் சொன்னார்கள்.

p40c.jpg

ஊர்க்காரர்கள் பேட்டரி லைட்டுகளோடு சைக்கிளிலும் பைக்குகளிலும் வயக்காட்டிற்கு விரைந்தபோது, தூரத்தில் காற்றே இல்லாத ஆலமரத்தில் சலனமின்றி ஏதோ ஒரு கனத்த வேர் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தனர். வெளிச்சம் மரத்தை நெருங்க நெருங்கத்தான் அந்த வேர் அத்தனை காலம் அந்த நிலத்தோடு வாழ்ந்த நெல்லுக்கஞ்சி என்பது தெரிந்தது. சரியாகச் சாப்பிடாமல் ஒட்டிப்போயிருந்த அவரது வயிற்றில் கோவணம் கூட இப்பொழுது இறுக்கம் இல்லாமல் போயிருக்க, மிச்சமிருந்த ஒற்றை வேட்டியில் தான் கொண்டிருந்த கடைசி நம்பிக்கையும் தொலைந்துபோன வலியில் அவரின் தலை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. உயிரையே வேரோடு பிடுங்கி எடுத்துவிட்ட வேதனையில் ஊரே கதறியழுதது.

தாதுப் பஞ்சகாலத்தில்கூட எந்தத் தனி மனிதனும் தற்கொலை செய்துகொள்ளாத ஊரது. கைவிடப்பட்ட அநாதைகளாய் தாங்கள் மாறிப்போனோம் என்னும் வேதனையில் அந்த ஊர் சனம் தங்களைப் போன்ற எல்லோருக்காகவும் கதறியழுதது. அக்கம்பக்கத்தில் கிடந்த கட்டைகளை வைத்து சின்னதாகப் பாடைகட்டி அவரைத் தூக்கி ஊரை நோக்கி நடந்தபோது மலைக்கு அப்பாலிருந்து லேசாக இடி இடித்தது. அவர்கள் ஊரை நெருங்கும் நேரத்திற்கெல்லாம் சின்ன சின்னதாய் தூறல்கள் விழுந்தன. இந்த மழை அவரை வழியனுப்பி வைக்கட்டுமென நெல்லுக்கஞ்சியின் வீட்டு வாசலில் கூடியிருந்தோரின் நம்பிக்கை எல்லாம் பொய்யாகும்படி அந்தத் தூறல் மழையாக வலுக்கும் முன்னரே நின்றுபோனது.

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

எதிர் பார்ப்பு  

Thu, 13/07/2017 - 19:12

                                                                                                               


அன்றைய காலைப்பொழுது அவளுக்கு அதிகாலை நான்கு மணிக்கே விடிந்து விட்டது இடியப்பம் அவிக்க நேரம் ஆகிவிட்டதே என அடுப்படியை வெளியாக்கி கொண்டிருக்கும் போது அதில் இருந்த விறகு கட்டைக்குள் பாம்பைக்கண்டவள் கொஞ்சம் அதிர்ந்து போனாள் . என்ன பாம்பு என பார்ப்போம் என விளக்கு எடுத்து வருவதற்குள் அந்த பாம்பு மாயமாய் மறைந்து விட்டது . அவள் மனதிற்குள் எப்பதான் நான் ஒரு வீடு ஒன்றைக்கட்டி நிரந்தரமாக குடி இருக்கிறதெண்டு தெரியலையே முருகா என மனதிற்குள் புறு புறுத்துக்கொண்டு பாம்பை தேடினாள் அவள் .  அவளின் அந்த ஓலைக்குடிசைக்குள்….. வெளியில் வந்து தேடிப்பார்த்த போது அது போன தடம் தெரியவே  மனதுக்கு நிம்மதியாக இருந்தாலும்  அப்படியே நிமிர்ந்து பார்த்தாள் அந்த கோவில் கோபுரத்தை  ஆண்டவா இன்றைய நாள் எல்லோருக்கும் நல்ல தா அமைய வேண்டும்   வேண்டிக்கொண்டு  தன் வேலையை ஆரம்பித்தாள் கோகிலா . 


கோகிலா  தான்  தன் குடும்பத்தை சுமக்கும் சுமை தாங்கி காரணம் யுத்தத்தால் இவளும் தன்  கணவனை இழந்தவள் ஒரு பெண் குழந்தை அவள் அம்மா என மூவரும் ஒரு ஓலை குடிசையில் வாழ்ந்து வந்தார்கள் கிழக்கில் மட்டக்கள்ப்பில் அதுவும் படுவான்கரையில் . கிழக்கில் சூரியன் உதிர்த்து வருவதால் கிழக்கை எழுவான்கரயெனவ்வும் ,மேற்கை படுவான்கரயெனவும்  அழைப்பார்கள் ,அந்த வகையில் படுவான்கரையென்பது  பச்சை பசேல் என காட்சியளிக்கும் ஓரு பிரதேசம் இங்கே கிராமங்களே அதிகம் அதில் அவளது ஊரும் கிராமம் அதன் பெயர் ……………………………………  இங்கே கல் வீடுகளை காண்பதென்பது  அரிதிலும் அரிது . எல்லாம் கட்டுப்பாடு அதுவும் அந்த பகுதி விடுதலைப்புலிகள் இருந்ததால் பொருட்கள்கொண்டு செல்ல தடை  அதனால் ஓலை குடில்களே அதிகம் . அந்த கிராமத்தில் (பல வருடங்களுக்கு முன்) 


இடியப்பம் அவிச்சு கடைகளுக்கும் கிராம மக்களுக்கும்  விற்கிறதே இவளது தொழில்  காரணம் அவள் கணவன் காடுகளுக்குள் சென்று கம்புகளை வெட்டி வந்து அதை வேறு ஊர்களுக்கு கொண்டு சென்றுதான் விற்க வேண்டும்  அப்படி கம்புகளை விற்க சென்ற நேரத்திலே காணாமல் போனார் அவர் . காணாமல் போனதும் அவள் தேடாத இடங்கள் இல்லை நேராத சாமி இல்லை  ஆனால் அவரோ அவளுக்கு இன்னமும் கிடைக்கவில்லையென்பது அவள் தெரிந்து அனுபவிக்கும் மரணவலி  இதை அனுபவிப்பவருகளுக்கே புரியும் இருக்கா இல்லையா  என்ற நினைப்பு  அவளும் தேடி சலித்து விட்ட நேரத்தில் குடும்பத்துடன்  இறந்து விடுவமா என மனதுக்குள் தோன்ற கோகிலா நல்ல மன தைரியம் உள்ளவள் என்பதால் இந்த உலகத்தில் பிறந்தவர்களெல்லாம் பிரச்சினைகளுக்கு சாவதென்றால் இந்த உலகில் ஒருத்தரும் இருக்க மாட்டார்களே என நினைத்து வாழ பழகி கொள்கிறாள் .அந்த கிராமத்தில் .


மகள் எழும்படி நேரம் போயிட்டு இருக்கு நீ என்ன இன்னும் படுக்கிற இழுத்துப்போர்த்துக்கொண்டு  பள்ளிக்கு நேரமாகிறது என்ற மகளை எழுப்பினாலும் கோகிலா அம்மாவோ  அதிகாலையிலே  அந்த இரும்பு உலக்கையையும் கொட்டைப்பாக்கையும் வைத்து  இடிக்கும் உரலோசை  செவல மாட்டில கட்டியிருக்கும் மணிசத்தம் போலவும் , அவள் அவித்த இடியப்பதிற்கு சம்மபல் போலவும் அந்த  ஓலைகுடிசையை  ஓங்காரமாக மிளிரச் செய்தது . மகள் எழும்பி வர சாம்பலை அள்ளிகொடுத்து பல்லை தீட்டி குளிச்சிட்டு வா மகள் அம்மாவுக்கு இன்று நேரம் போயிட்டுது கடைக்காரர்கள் வந்தால் அம்மாவுக்கு ஏசுவார்கள் என அவள் செல்ல மகளை கிணற்றடிக்கு குளிக்க அனுப்பிவிட்டு வேலையை முடித்துவிட வேண்டும் என்று மளமளவென இடியப்ப தட்டுகளை நிரப்பி  அடுப்பில் வைத்தாள் அதுதான் கடைசிதட்டும் கூட கடைக்காரர்கள் வர வாளிகளுக்குள் இடியப்பத்தை கொடுத்து அனுப்பி விட்டு மகள் குளித்து வர சட்டைகள்  போட்டு பவுடர் போட்டு தலைகட்டி  அவளுக்கு காலைசாப்பாடும் கொடுத்து விட்டு  அவள் அம்மாவுடன் அவளை பள்ளிக்கு அனுப்பிவிட்டு  ஒரு பெரு மூச்சு விட்டு  நித்திரை மூடும்  கண்களுடன் அமர்ந்தாள் கோகிலா.


கோகிலா கடைக்காரர் கொடுத்த காசை கணக்கு பார்த்ததில் இன்று ஒரு ஐநூறு வங்கியில்   போட்டால் முப்பதாயிரம்   ஆயிடும் ஒரு அறையாவது கட்டலாம் என்று  மேசன் சொன்னாரு  என்று யோசிச்சு கொண்டிருந்தாள் .அவள் அந்த தொழிலில் நாள் தோறும் உண்ணும் அளவிலே வருமானம் கிடைத்தாலும் அதிலே மிஞ்சம் பிடித்து ஒரு மாதிரிரியாக சேர்த்திருந்தாள் அவள் .அப்படியே அண்ணாந்து ஓல குடிசையில் ஓலைகளின் கோலங்கள் வானத்தில் தெரிய  வெயிலுக்கும் மழைக்கும் ஒதுங்க முடியாத வீடு  ,இந்த விஷ ஜந்துக்கள் வேறு , மகள் வேற பெரிதாகி வருகிராள் அவள் வயதுக்கு வந்தாலும் ஒரு வீட்டை கட்டிட  வேண்டும் என்ற நினைப்பும்  அவள் மனதில் ஓடியது .

நேரம் செல்ல அவள் அம்மா வர  என்ன அம்மா பள்ளில விட்டுட்டியா என்றாள் ஓம் அவள் உள்ள போயிட்டாள் சரி நீ   இங்க இரு நான் வங்கிக்கு போயிட்டு வாரன் என அவள் தன்ர வேலைகளை முடித்து விட்டு ரவுண் பக்கம் இருக்கும் வங்கிக்கு சென்றாள்  போய்  அவள் கணக்கில் உள்ள மொத்த பணத்தையும் எடுத்து வீட்டு வந்தாள்  வந்து  அமர்ந்திருந்தாள் அப்போது அவள் மகள்  பாடசாலையில் இருந்து  இடையே    வருவதை கண்டாள் என்ன மகள் நேரத்துடன் வார நீ  இல்லை அம்மா எனக்கு சத்தி எடுத்தது லேசாக காய்ச்சலும் காய்கிறது டீச்சர் வீட்டுக்கு   அனுப்பி விட்டார் என்றாள் அவள் நெத்தியிலே கை வைத்துப்பார்க்க சூடாகத்தான் இருக்கிறது வா வந்து உள்ள இரு என்று அவளுக்கு ஒரு போர்வையை எடுத்து மூடி பாயில்  படுக்க வைத்தாள் இரண்டு நாட்கலாகியும் காய்ச்சல் விட வில்லை அவள் தொழில் வேற செய்ய வில்லை மகளை கவனிப்பதில் குறியாக இருந்தாள் , தொலழிலை விட்டு


பல வைத்தியர்களிடம் காட்டியும் சோதிச்சு பார்த்தும் காய்ச்சல் விடுவதாக இல்லை  ஆனால் வைத்தியரை அணுக    800 ரூபா மருந்து க்கும்ேற காசு ஊசிக்கு வேற காசு என அவள் வைட்திருந்த காசு  மெது மெதுவாக கரையத்தொடங்கியது   கடசியில் 15000 ரூபா கையில் எஞ்சி நிற்க 
பின்னர் மட்டக்களப்பு ஆஸ்பத்திரிக்கு  கொண்டு சென்று  சோதித்து பார்த்த போது அது டெங்கு காய்ச்சல் என்று சொல்லி  அவளை ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்து விட்டார்கள் 10 நாட்கள் ஆஸ்பத்திரி  வாழ்க்கை அனுபவித்து மகளை சுகப்படுத்திக்கொண்டு    ஆட்டோவை பிடித்து ஊருக்கு கூட்டிக்கொண்டு வருகிறாள் வரும்போது அந்த கோவிலை கண்டவுடன் இவள் இறங்கி  நேர்த்தி வைத்திருப்பாள் போல வேண்டி வந்த கற்பூரத்தை கொழுத்திவிட்டு ஆண்டவனைப்பார்த்து நானும் உழைக்கிறன் ஒரு அறையைகூட கட்ட முடியலை  ஊரில் சும்மா இருந்து கொண்டு ராஜ கோபுரத்தில் வாழ்கிறாயே இறைவா  இவள் அம்மாவோ அவனை கும்பிடாத ஏழையைத்தானே அவர் சோதிக்கிற  என்று ஆட்டோவுக்குள் இருந்து கொண்டு புலம்பிக்கொண்டிருந்தாள்  கோகிலாவோ ஆண்டவா எனக்கும் வீடும் வேண்டாம் ஒன்றும் வேண்டாம் நோய் நொடி இல்லாத வாழ்வை கொடு எங்களுக்கு என்று கடவுளை வணங்கி விட்டு வீடு விரைகிறாள் 

இன்று  கிழக்குக்கு பல வீட்டு திட்டங்கள் வந்துள்ளது அது பொருத்து ஆகட்டும் பொருதமில்லாததாவவீடாகட்டும் இப்படியானவர்களுக்கு ஒரு வீடாவது கிடைக்க வேண்டும் என்பது எனது அவா அவர்களுக்காக இதில் பாகுபாடு இல்லாமல் வீடுகள் இல்லாதவர்களுக்கு அந்த வீடுகள் போய் சேர வேண்டும்    அரசியல் தலையீடுகள் இல்லாமலும்  கிடைக்க வேண்டும் என்பதும் எதிர் பார்ப்பு  

Categories: merge-rss

பயிற்சி

Wed, 12/07/2017 - 15:14
பயிற்சி

 

 

‘‘ஏண்டா ஆறுமுகம்... உன் மேல நம்ம முதலாளி நிறைய மரியாதை வச்சிருக்கார். அவர்கிட்ட உன் மகன் சோமுவுக்கு டிரைவர் வேலை கேட்டா நிச்சயம் தருவார். நல்ல வருமானம் கிடைக்கும். அதை விட்டுட்டு வேற ஒரு கம்பெனியில அவனை நைட் வாட்ச்மேன் வேலைக்கு விட்டிருக்கியே...
17.jpg
 இது நல்லாவா இருக்கு?’’ என்றார் நண்பர் சம்பத்.ஆறுமுகம் அர்த்தப் புன்னகை பூத்தார்.‘‘நம்ம கம்பெனி பஸ் எல்லாமே மதுரை, திருச்சி, கோவைன்னு நைட் சர்வீஸ்தான் ஓடுது. என் மகன் சோமு நல்லாத்தான் வண்டி ஓட்டுறான். ஆனா, ராத்திரி பயணத்துல வண்டி ஓட்ட நம்மை மாதிரி பயிற்சியும் பக்குவமும் தேவை.

ஒரு வருஷம் இந்த வாட்ச்மேன் வேலையைப் பார்த்தா என் மகனுக்கு ராத்திரி கண் விழிக்கிற பயிற்சி வந்துடும். அப்புறம் அவன் நம்ம கம்பெனிக்கு டிரைவரா வந்தா அவனுக்கும் பாதுகாப்பு, அவனை நம்பி பயணம் செய்யிற மக்களுக்கும் பாதுகாப்பு!’’ என்றார்
ஆறுமுகம்.

‘‘நம்ம கம்பெனியில சிறந்த டிரைவர் ஆறுமுகம்தான்னு நம்ம முதலாளி அடிக்கடி பாராட்டுவார். அது நூற்றுக்கு நூறு உண்மைதான்!’’ எனத் தோளில் தட்டி எழுந்து சென்றார் சம்பத்.

kungumam.co.

Categories: merge-rss

திட்டம்

Tue, 11/07/2017 - 11:23
திட்டம்

 

‘‘என்னது... பில்லு கட்ட பணமில்லையா? அப்போ ஒருநாள் ஓட்டல்ல வேலை செய்... என்ன வேலை தெரியும் உனக்கு?’’‘‘நல்லா பரோட்டா போடுவேன் சார். ஊர்ல நான் பரோட்டா மாஸ்டர்...’’ என்றான் கணேசன்.‘‘அப்போ உள்ளே போய் பரோட்டா போடு...’’ என்றார் முதலாளி.
கணேசன் உள்ளே போய் பரோட்டா போட ஆரம்பித்தான். ஒரு மணி நேரத்திலேயே ரிசல்ட் தெரிந்தது.
24.jpg
‘‘என்ன சார்... உங்க கடை பரோட்டா இன்னைக்கு வழக்கத்தைவிட சூப்பரா இருக்கு. ரொம்ப ஸாஃப்ட், செம டேஸ்ட்...’’ என்று வரிசையாக கஸ்டமர்கள் பாராட்டினார்கள். அங்கிருந்த மேனேஜர், ‘‘சார்... பரோட்டா போட்டுட்டு இருந்த மணி ஒரு வாரமா வர்றது இல்லை... இவனையே நம்ம கடையில வேலைக்கு வச்சுக்கலாமே!’’ என்றார். ‘ஒரு வாரம் முன்னால இதே ஓட்டல்ல வேலை கேட்டேன். இல்லைனு சொல்லிட்டீங்க. அதான் மாஸ்டர் வராத நேரமா பார்த்து வந்தேன்.

சாப்பிட்டுட்டு காசு இல்லாத மாதிரி நாடகம் ஆடி, என் திறமையை நிரூபிச்சு பரோட்டா மாஸ்டராவும் ஆகிட்டேன். என் திட்டம் பலிச்சுருச்சு!’ என மனதில் நினைத்தபடி சந்தோஷமாய் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தான் புது பரோட்டா மாஸ்டர் கணேசன்.       

http://kungumam.co.in

Categories: merge-rss

தட்சணை

Sun, 09/07/2017 - 10:23
தட்சணை
32.jpg

பலரும் முகம் சுளித்தனர்.‘‘ஏண்டி பங்கஜம், குருக்கள் நல்லா வசதியாத்தானே இருக்கார். அவர் ஒரே பையன் அமெரிக்காவுல செட்டில் ஆகியிருக்கான். மாசா மாசம் பணம் அனுப்பிடறான். அப்படி இருந்தும் அல்பமா தட்சணையை இப்படி அல்பமா வாய்விட்டுக் கேட்கறது நல்லாவா இருக்கு?’’ எனக் கேட்டாள் கல்யாணி.

‘‘அடிப் போடி, ‘காசேதான் கடவுளடா’ ஆசாமி அவரு. கோயில் நடை சாத்தற நேரம்... சீக்கிரம் பிராகாரம் சுத்திட்டு கிளம்பலாம்!’’ என்றாள் பங்கஜம்.
சுற்றிய பின் இருவரும் ஓரமாய் உட்கார்ந்தனர்.அப்பொழுது மூச்சிரைக்க ஒரு இளைஞன் கோயிலுக்குள் நுழைந்து, ‘‘சாமி...’’ என அந்த குருக்களை அணுகி, கொஞ்சம் தயங்கி நின்றான்.

கேட்டுக் கேட்டு வாங்கிய மொத்த தட்சணை பணத்தையும் அள்ளி அவனிடம் கொடுத்த குருக்கள், ‘‘கோபாலு! உனக்கு காலேஜ் ஃபீஸ் கட்டற அளவுக்கு போதுமான பணம் சேர்ந்துடுச்சு. ஆதரவற்ற உன்னை படிக்க வைக்கறதுதான் என் பூஜை!’’ என்றார் குருக்கள்.கல்யாணி, பங்கஜம் இருவர் மனதிலும் சற்று முன்பு தரிசனம் செய்த மூலவர் மறைந்து, ‘குருக்கள்’ பளிச்சென பதிந்தார்.              

kungumam.co

Categories: merge-rss

ஜான்சிராணியை பின்தொடரும் காதல்

Sat, 08/07/2017 - 19:50
ஜான்சிராணியை பின்தொடரும் காதல்

 

காந்திமதி காற்றில் சிக்கிய பலூன் போல் வெடவெடத்தாள். உள்ளங்கைகள் பிசுபிசுத்திருந்தன. பிடி கிடைக்காமல் அந்தரத்தில் தொங்கிய கால்களின் கனம் அவளைக் கீழ் நோக்கி இழுப்பது போலிருந்தது. ‘‘காந்தி பயமா இருந்தா கண்ண மூடிக்கோ. ரொம்ப பயமா இருந்தா வாயத் தொறந்து கத்திருடி. எல்லாரும் அப்படித்தான் சத்தம் போடுவாவோ!” என்றாள் அருகில் அமர்ந்திருந்த ராதா.
14.jpg
காந்திமதி கண்களை மூடிப் பார்த்தாள். தலை மட்டும் தனியாகச் சுழன்றது. உடனேயே கண்களை அகலத் திறந்து வைத்துக் கொண்டாள். ராட்சத ராட்டினத்தின் ஒவ்வொரு இருக்கையும் மெதுவாக நிரப்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. காந்திமதி அமர்ந்திருந்த இருக்கை உச்சிக்குச் சென்றது. அங்கிருந்து மொத்த பொருட்காட்சியும் சிறிதெனப்பட்டது. கீழ் நோக்குகையில் தன்னையும் மீறி குதித்துவிடுவோமோ என்கிற பயம் வந்து புரட்டியது.

‘‘காந்தி... நெல்லையப்பர் கோயில் உச்சி தெரியுது பாரேன்!” என்றாள் ராதா உற்சாகமாக. “வாய மூடுடி...’’ காந்திமதிக்கு வயிறு கனத்தது. சிறுநீர் முட்டியது. சும்மா இருந்தவளைப் பேசிப் பேசி ராட்டினத்தில் ஏற வைத்த ராதாவையும் நொடி நேரம் தனக்குள் ஏற்பட்ட நப்பாசையையும் கெட்ட வார்த்தை என்று நம்பிய ஒரு வசவால் திட்டிக் கொண்டாள்.

“முருகா... நல்லபடியா கீழே இறக்கி விடுப்பா. திருச்செந்தூர் வந்து உன்னப் பாக்கேன்...” கைகூப்பினாள் திருச்செந்தூர் இருப்பதாக நம்பிய ஒரு திசையை நோக்கி. ராட்டினம் மெதுவாகச் சுற்றத் தொடங்கி வேகமெடுக்க, காந்திமதியின் வயிறும் இழுக்கத் தொடங்கியது. ராதா ஏதேதோ சொல்லி சத்தம் போட்டாள்.

‘பாவி மேல வந்து சரியுதாளே’ என்று ராதாவைத் திட்டிக்கொண்டே கம்பியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டாள். தானும் கத்தலாம் என்றால் காற்றுப்பட்டு உதடுகள் காய்ந்து ஒட்டிக் கிடந்தன. இதற்கு மறுநாளிலிருந்துதான் தெருமுனையில் கண்ணாடி போட்ட அவன் தட்டுப்பட்டான். இருவரும் பள்ளிக்கூடத்திற்கு போகும்போதும் வரும்போதும் சைக்கிளில் உருண்டுகொண்டு பின்னாலேயே வந்தான். நின்றான். போனான்.

இரண்டு நாட்கள் கதை இப்படியே போனது. மூன்றாம் நாள் மாலை ரயில்வே ஸ்டேஷன் சாலையில் வைத்து காந்திமதியை பேர் சொல்லி அழைத்தான். ‘‘சொன்னேம்லா.... அவன் ஒன்னத்தான் பாக்கான்னு’’ என்றாள் ராதா காந்திமதியிடம் மெதுவாய். அவன் சைக்கிளை வேகமாக உருட்டியபடியே காந்திமதியை நெருங்கினான்.

‘‘இந்த லெட்டரை உன் பிரெண்ட் கிட்ட கொடுத்துரு...’’ என்று ராதாவிடம் கொடுத்தான். ஒரு நொடி காந்திமதியைப் பார்த்து கண்களால் ஏதோ சொல்ல வந்து முடியாமல் விசித்திர முழியோடு போனான். காந்திமதிக்கு படபடப்பாய் வந்தது. முதன்முதலாக அவளுக்கு வருகிற காதல் கடிதம். தெரிந்தால் கசாப்புதான். வீட்டில் அன்று எல்லாமே கோணலாகப் பட்டது.

அப்பா அடிக்கடி இவளது அறைக்குள் வந்து எதையோ தேடிவிட்டுப் போனார். அண்ணன்காரன் அவளுடைய பள்ளிக்கூடப் பையினை எடுத்து ஒருமாதிரிப் பார்த்து உதறிவிட்டு இடம் மாற்றி வைத்தான். எப்போதும் போல் இல்லாமல் கடந்து போகையிலெல்லாம் அம்மாவின் தலை தொங்கியிருந்தது. யாரும் எதுவும் பேசவு மில்லை. இரவு தூக்கத்திற்குப் பதில் துக்கம் வந்தது.

நல்லவேளையாக கடிதம் ராதாவிடமே இருந்தது.  மறுநாள் காலையில் பள்ளிக்கூடம் அழைத்துப்போக ராதா சீக்கிரமாகவே வந்துவிட்டாள். யாருமற்ற வகுப்பறையில் எச்சரிக்கையுடன் கடிதம் பிரிக்கப்பட்டது. ரகசியப் பேச்சுக்குத் தருவது போல குரலை மாற்றிக் கொண்டு ராதா வாசித்தாள்.

‘அன்புள்ள காந்திகுட்டிக்கி.... வாழ்க்கையில ஒரு பொண்ணக் கட்டினா அவ தைரியசாலியா ஜான்சிராணி மாதிரி இருக்கணும்னு நெனச்சேன். அப்படித்தான் நீ இருக்கே. உன்னை முதமுதலா பொருட்காட்சியிலதான் பாத்தேன். எல்லாரும் ஜெயின்ட்வீலுல பயத்துல உக்காந்துருந்தாங்க. நீ என்னா தைரியமா இருந்தே.

உன் பிரெண்ட் இருக்காளே பயந்தாங்குளி, அவ கத்துனா... அப்பவும் நீ அமைதியாத்தான் இருந்தே. உன்னை எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. உன் பதிலை சீக்கிரம் சொல்லு. இப்படிக்கு உனது வருங்கால கணவன் செந்தில் விஜய்’ ராதா கடிதத்தை படிக்கும்போதே கடுப்பானாள். முடித்ததும் ரொம்ப சிரித்தாள். ‘‘அவம் பேருக்குப் பக்கத்துல ஒரு தோசச் சட்டுவம் படம் போட்டுருக்காம்.

அத நீ ரோஜாப்பூனு நினைச்சுக்கிடுவியாம்...’’ என்று கடிதத்தைத் தட்டி இன்னும் பலமாய் சிரித்தாள். ‘‘நீ ஏம்ட்டி இப்படி சிரிக்கே. எனக்கு சிரிப்பே வரல...” என்றாள் காந்திமதி எரிச்சலுடன். “ஆமாமா... ஜான்சி ராணில்லாம் சிரிக்கக் கூடாதுல்லா!” என்றவள் கையை உருட்டி “ஜெயின்ட் வீலுல இருந்து எறங்குனதும் ஓடிப் போயி வாந்தி எடுத்தியே... அத அவன் பாக்கல பாத்தியா?” என்று கன்னத்தில் கை வைத்தாள்.

“எங்கப்பாவுக்கு தெரிஞ்சதுன்னா என்னைய ஸ்கூலுக்கே அனுப்ப மாட்டாரு. எங்கண்ணன் என்னையத் தொலைச்சிருவான்...” காந்திமதியின் குரல் அடைத்தது. மறுநாள் பள்ளிக்கூடத்தின் அருகே உள்ள கடையில் அவன் நின்று கொண்டிருந்ததை ராதாதான் முதலில் பார்த்து காந்திமதியிடம் சொன்னாள். அவன் இவர்களைப் பின்தொடரத் தொடங்கினான். சரியாக அவனுக்கும் இவர்களுக்குமிடையில் பத்தடி தூரமே இருந்தது.

அந்த இடைவெளியில் ஞானம் மிஸ் நடந்து வருவதை காந்திமதி தனக்கு முன்பாக விழுந்த நிழலின் வழி உணர்ந்து கொண்டாள். ஞானம் மிஸ் மட்டும் இதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டால் பிரேயர் ஹாலில் வைத்து மானத்தை வாங்கிவிடுவாள். காந்திமதிக்கு அவஸ்தையாக இருந்தது. ஸ்டேஷன் சாலை நெருங்கும்போது ராதாவே பேசுவதை தன்னிச்சையாக நிறுத்திக் கொண்டாள்.

ஏதோ நடக்கப்போகிறது என்று காந்திமதியின் உள்ளுணர்வு அழுத்தியது. சைக்கிள் மிகவேகமாக இவர்களை நோக்கி வந்தது. ‘நாசமாப் போவான்’ என்று நினைப்பதற்குள்ளாகவே அவன் சக்கரங்கள் மணலில் தெறிக்க வந்து நின்றான். சத்தத்தில் சாலையில் போய்க் கொண்டிருந்த ஓரிருவர் திரும்பிப் பார்த்தனர். ‘‘இந்தப் பாரு சும்மா உம் பின்னாடி சுத்த முடியாது.

நாளைக்கு பதில் வரணும். வரல்லே... அப்புறம் நான்...” என்று ஏதோ சொல்ல வந்து, “சொல்லிட்டேன்...” என்று நிறுத்தினான். சுற்று வழியில் வீட்டுக்குப் போகலாம் என்று மறுநாள் ராதாதான் யோசனையைச் சொன்னாள். வீடு போய்ச் சேர கூடுதலாய் கால்மணி நேரமாகும். பரவாயில்லை. அவனிடம் இருந்து தப்பித்தால் போதும் என்று காந்திமதிக்குப் பட்டது.

பஜாரைச் சுற்றி வரும்போது படபடப்போடவே இருந்தாள். சட்டென ராதா கையைப் பிடித்தாள். ‘‘ஏட்டி அவன் இங்கேயும் வந்துட்டான்!” காந்திமதியின் கால்கள் மரத்துக் கொண்டன. எதிரில் சைக்கிளில் வந்து கொண்டிருந்தான். சுற்றிலும் உள்ளவர்களில் தன் வீட்டிற்குத் தெரிந்தவர்கள் யாரேனும் இருப்பார்கள் என்று திடமாகப் பட்டது.

நெருங்கி வந்தவன் இரண்டு முறை திகிலூட்டும்படி சைக்கிள் மணியை அடித்தான். காந்திமதியால் அதற்கு மேல் முடியவில்லை. தலை சுற்றுவது போல இருந்தது. சாலையில் சரிந்து உட்கார்ந்து விட்டாள். சட்டென்று நான்கைந்து பேர் இவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். கூட்டம் சேருவதைப் பார்த்ததும் சைக்கிளில் வந்தவன் ஸ்தம்பித்தான்.

அப்படியே சைக்கிளோடு பின்னகர்ந்து காணாமல் போனான். ஒருவன் காந்திமதிக்கு பக்கத்து கடையில் இருந்து குடிக்கத் தண்ணீர் வாங்கித் தந்தான். கொஞ்சம் பரவாயில்லை போல இருந்தது. ராதா காந்திமதியை நடத்திக் கூட்டிச் சென்று கொண்டிருந்தாள். “கூட்டத்தைப் பார்த்ததும் அவன் ஓடியே போயிட்டான். இனி தெசப் பக்கம் வரமாட்டான். இவனுக்கெல்லாம் ஜான்சிராணி கேக்குது..?” என்ற ராதா தன்னிச்சையாகத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

தண்ணீர் வாங்கித் தந்தவன், ‘‘இனிமே போய்க்கிடுவீங்கல்லா?” என்றான். ராதா தலையசைத்தாள். மறுநாள் பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்து திரும்பும்போது மோட்டார் சைக்கிள் சத்தம் சம்பந்தமில்லாமல் கேட்பது போலத் தோன்ற, இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். அதில் அமர்ந்திருந்தவன் பளிச்செனத் தெரிந்தான். தலைமுடியை வேண்டுமென்றே கலைத்து விட்டிருப்பான் போல.

காந்திமதி யோசனையாகக் கேட்டாள், “இவன் நேத்து தண்ணீ வாங்கித் தந்தவன் தானே?” “அதே கொரங்குதான்!” அவன் ‘ஹலோ’ என்று அழைத்தான். ராதா திரும்பினாள். “உங்க பிரெண்ட் கூட பேசணும்...” என்றான். ‘‘என்னைய என்னன்னு நினைச்சிருக்கீங்க...” என்று சட்டென ராதா சொல்லப்போக, காந்திமதி ராதாவின் கைகளைப் பிடித்து இழுத்தபடி வேகமாக அங்கிருந்து நடந்து போனாள்.

“பாத்தியா காந்தி... ராத்திரியோடு ராத்திரியாப் போயி புதுத்துணில்லாம் வாங்கிப் போட்டுட்டு வந்திருக்கான். என்ன பேசணும்னு கேட்டுருவமா?” காந்திமதி ஓடாத குறைதான். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு கேட்டாள், “இவனை எப்படி சமாளிக்கப் போறோம்?” “இவன் என்ன? எலிகாப்டர்லலாம் கூட வருவானுக, அவனுவளயே சமாளிப்போம்... வாடி!” முக்குத் திரும்பியதும் ஒரு சந்தேகமாக திடீரென்று ராதா கேட்டாள், “இந்த ஊர்லயே நாமதான் அழகா இருக்கோமோட்டீ!” காந்திமதிக்கு சிரிப்பு வந்தது.

www.kungumam.co.

Categories: merge-rss

மரியபுஷ்பத்தின் சைக்கிள்கள்! - சிறுகதை

Sat, 08/07/2017 - 07:09
மரியபுஷ்பத்தின் சைக்கிள்கள்! - சிறுகதை

சிறுகதை: நரன், ஓவியங்கள்: செந்தில்

 

ழனி,  சிறு வயது முதலே பெரியாண்டவர்  சைக்கிள் கடையில் வேலை செய்தான். அவன்  கொஞ்சம்  கெந்திக் கெந்தி  நடப்பான். காலையில் முதலாளியின் வீட்டுக்குச் சென்று கடையின்  சாவியை வாங்கிவந்து கடையைத் திறப்பது முதல்  கடை முன் இருக்கும் மண்ணைச்  சுத்தம் செய்து நீர் தெளித்து, முந்தைய நாளில் குறை வேலையாகவிட்ட சைக்கிள்களை மீண்டும்  வெளியே எடுத்து வைப்பதுவரை எல்லாமே இவன்தான் செய்வான். காலை 8 மணிக்கு முன்பே, வேலை செய்வதற்கு ஏற்ப கடையைத் தயார்செய்துவிட வேண்டும். காலையில் பள்ளிக்குச் செல்லும் சில சைக்கிள்கள் காற்று நிரப்பிக்கொள்ள வரும். ஆண்களின் சைக்கிள் என்றால், அவர்களையே நிரப்பிக்கொள்ளச்  சொல்வான். பெண் பிள்ளைகளின் சைக்கிள்களுக்கு அவனே முன்வந்து காற்று நிரப்புவான். பதினோரு  வயதிலிருந்து வேலை செய்கிறான். வந்ததுமே பழைய டிரவுசரையும் பனியனையும் அணிந்துகொள்ள வேண்டும். அது அவனுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. காலை 8 மணிக்குமேல்தான் சாலைகளில் பெண் பிள்ளைகளின் நடமாட்டம் இருக்கும். இரவு கடை முடிய 10 மணி ஆகிவிடும். சாலை, பெண்கள் நடமாட்டம் இல்லாத இடமாக மாறிவிடும். எப்போதும் அவனை அதே அழுக்கு டிரவுசரோடும் பனியனோடும்தான் எல்லோரும் பார்த்திருக்கிறார்கள். பெண்பிள்ளைகள் கல்லூரிக்கோ, பள்ளிக்கோ செல்லும்போது, நல்ல உடைகள் உடுத்தி அவர்கள் தம்மைப் பார்க்க வேண்டும் என அவனுக்கு ஏக்கமாக இருக்கும். பழனிக்கு 27 வயது. வீட்டில் யாரும் அவன் திருமணத்தைப்பற்றிக் குறைப்பட்டுக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. காலில் குறைபாடு இருந்தாலும், வயதுக்குரிய அத்தனை விஷயங்களும் தேவையாகத்தான் இருக்கின்றன.

p67a.jpg

அன்று இரவு கடை மூட கொஞ்சநேரம்தான் இருக்கும். அப்போது மரிய புஷ்பம் தன் சைக்கிளுக்குக் காற்று நிரப்ப வந்தாள். அந்த சைக்கிள், முரட்டு ஆண்கள் ஓட்டும் படியான, அகலமான கேரியரும் குறுக்குக் கம்பி போட்டதுமான வலுவான சைக்கிள்.  அது அவளுக்குப் பொருத்த மற்றதுபோலத் தெரிந்தது. மரிய புஷ்பத்தை,  இந்தக் கடைக்கு வேலைக்கு வந்ததிலிருந்தே அவனுக்குத் தெரியும். அவள் அப்போது உயர் நிலைப்பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். வாரத்தின் இறுதிநாளில் பெரிதாக வேலை ஒன்றும் இருக்காது.அன்று பழனிக்கு சந்தோஷமாக இருக்கும். அன்று முழுக்க வெளுத்த லுங்கியும் கட்டம்போட்ட சட்டையும் போட முதலாளி அனுமதிப்பார். 

 பெண்கள் பிரத்யேகமாக ஓட்டும் அழகும் நளினமுமான வொயர் பிரேக் சைக்கிளின் மெலிந்த கேரியரில் கறுப்பு உறையும், ஓரங்களில் சிவப்பு நிறமும் விரவிய மொந்தையான விவிலியத்தைக் கவ்வ வைத்துக்கொண்டு காற்று நிரப்ப வாரம் தவறாமல் வந்துவிடுவாள். பழனியின்  வயதிருக்கும் அவளின் தம்பி விமல்சனும் உடன் வருவான். பழனிக்கு, அவனின் பெயர் பிடிக்கும். அவள் எப்போதாவது கடைக்கு வரும்போது அவனைக் கூப்பிட வேண்டுமென்றால், அந்தப் பெயரை உச்சரிப்பாள். `நமக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி பெயர் வைத்துவிட்டார்கள்?’ என்பதுபோல நினைப்பான். அவன் எல்லா ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலும் பெரும்பாலும் உடலை சரிபாதியாகத் திறப்பது மாதிரி இருக்கும் பொத்தான்கள் அணிந்த சட்டைகளை உடுத்த மாட்டான். சிறிது நேரம் தலையை மட்டும் காணாமல்போகச் செய்து தலை வழியாகச் செருகி, தலை வழியாக  உரித்து எடுக்கும் நிறமான கைவைத்த பனியன்களை அணிந்திருப்பான். மரிய புஷ்பத்தை `அக்கா’ என அழைப்பதைத் தவிர்ப்பான். ஆனால், மரிய புஷ்பம் அவனை `தம்பி’ என அழைத்து  ``காத்து பிடிக்கணும்’’ எனச் சொல்வாள். முதலாளி இருக்கும் வேளை தவிர, காற்று நிரப்ப எல்லோரிடமும் வாங்கும் பத்து பைசாவை மரிய புஷ்பத்திடம் வாங்க மாட்டான். ‘இருக்கட்டும்’ எனச் சொல்லிவிடுவான்.

சில நேரம் அந்தப் பிதுக்கு எண்ணெய் டப்பாவை எடுத்துவந்து செயின் பிரேக் இணைப்புகளுக்கு எண்ணெய் விடுவான். கேட்காமலேயே கட்டைவிரலால் பெல்லை அழுத்திப்பார்த்து அதன் ஒலியைப் பெருக்குவான். மரிய புஷ்பத்துக்கு இதெல்லாம் ரொம்பப் பிடிக்கும்.  எப்போதும்  சிரித்தமுகமாக இருப்பாள். இப்போதெல்லாம் அவள் முகத்தில் ஒளியே  இல்லை.

அவள் ஹாண்ட் பாரில் கால் முட்டி தட்டுவதாகச் சொல்லியிருக்க வேண்டும். ஒரு சித்திரை மாத அக்னி நட்சத்திர வெயில் காலத்தில் கடைக்கு வந்தவள், திடுமென வளர்ந்துவிட்ட பிள்ளைபோல் தெரிந்தாள். கடை முதலாளி, புதிய சைக்கிள் வாங்கிக்கொள்ளும்படி யோசனை சொன்னார்.

 மரிய  புஷ்பத்தின் அப்பாவும் அதையேதான் யோசித்துக்கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார். ஆண்கள் சைக்கிள்போல பெரிதாகக் குறுக்குக் கம்பி இல்லாது, முன் கம்பி வளைவாய் இருக்கும் கரும்பச்சை நிற  அட்லஸ் சைக்கிள். அவளின் அப்பா மறுப்பு ஏதும் சொல்லவில்லை. இன்னும் அவளைச் சிறுபிள்ளையாகப் பாவித்து `இவ்வளவு பெரிய சைக்கிளை எப்படி ஓட்டுவாள்?’ என்பதுபோல கவலைப்பட்டார்.

கடை முதலாளி சொன்னார், ``ஓட்டிப் பார்க்கச் சொல்லுங்க.’’ சைக்கிளை சந்தோஷமாக எடுத்து ஓட்டினாள் மரிய புஷ்பம். ஓட்டும்போது இன்னும் பெரிய பிள்ளையைப்போல தெரிந்தாள். கடை முதலாளியும் கல்லாவைவிட்டு அவளின் அப்பாவோடு சாலையில் வந்து பார்த்தார். பழனியும் கெந்திக் கெந்தி வந்து சாலையைப்  பார்த்தான். துளிப் பிசகு இல்லாமல் நன்றாக ஓட்டினாள். பந்தைய நடுவரைப்போல், முதலாளி சொன்னார், ``அபாரம்.’’ அதன்பிறகே, முழு திருப்தியுடன் மரிய புஷ்பத்தின் அப்பா வாங்கிக் கொடுத்தார். முதலாளி பழைய சைக்கிளைப் பெற்றுக்கொண்டு புதியதன் விலையில் நான்கில் ஒரு பாகம் விலையைக் குறைத்தார். இப்போதும் புதியது போலவே இருக்கும் அந்த சைக்கிளை, முதலாளி இன்னும் ஒரு மடங்கு லாபத்துக்கு விற்றுவிடுவார் என்பது பழனிக்குத் தெரியும். ஆனால், மரியத்தின் அப்பா, அதை ஒன்றும் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

p67b.jpg

முதலாளி, இரண்டு நாள்களில் வந்து புதிய சைக்கிளைப் பெற்றுக் கொள்ளச் சொன்னார். இரண்டு நாள் கழித்து ஒரு மாலை நேரத்தில், புதிய சைக்கிளை எடுப்பதற்காக மரியத்தின் அப்பா, தம்பி, மரியம் மூவரும் வந்திருந்தனர். ஏதோ வெளியூருக்குச் செல்பவர்களைப்போல் நல்ல துணி உடுத்தியிருந்தனர். முதலாளியிடம் மீதித்தொகையைக் கொடுத்துவிட்டு  சாவியை வாங்கினார்கள். அந்தச் சாவிக்குப் புதிய கீ செயின்  ஒன்றை இலவசமாகக் கோத்துக் கொடுக்கச் சொன்னார் முதலாளி. அந்தச் சலுகையை மரியம் பெரிதும் விரும்பினாள். கொத்திலிருந்து அவளே ஒன்றைத் தெரிவுசெய்து கொடுத்தாள். பழனி, தன் பங்காக சைக்கிளின் முன் பின் சக்கரங்களின் அச்சில் நான்கோ ஐந்தோ அடர்த்தியான நிறத்திலிருக்கும் பூவாக நினைக்கத் தோன்றும் குச்சிக் குச்சி பிளாஸ்டிக் நார்களின்  தொகுப்பைக் கோத்துவிட்டிருந்தான். சக்கரத்தைக் கவனிக்கும்போது அவள் அதையும் பார்த்துப் பூப்போல முகத்தை விரித்தாள். பழனிக்கு மனக்கிளர்ச்சியாக இருந்தது. கிளம்பும் போது மரியம், அவள் அப்பாவிடம் ஏதோ சொன்னாள். அவள் அப்பா, உடனே தன் சட்டைப் பையிலிருந்து  பத்து ரூபாயை எடுத்து  ``டீ செலவுக்கு  வெச்சுக் கோப்பா’’ என்று பழனியின் கையில் திணித்தார். அவனுக்குச் சங்கடமாகயிருந்தது. ஏதோ ஒன்று உடனே அணைந்துவிட்டதுபோல் உணர்ந்தான். அவர்கள் மூவரும் தேவாலயம் இருக்கும் திசை நோக்கிச் சென்றார்கள்.

 மரிய புஷ்பம், கல்லூரியில் சேர்ந்துவிட்டதை அறிந்தான். நெடுநாளுக்குப்பிறகு, ஒருநாள் மரிய புஷ்பம் அரை சேலை அணிந்த வேறொரு பெண்ணின் உதவியோடு சைக்கிளின் பின்பக்கத்தைக் கொஞ்சமும் தரையில்  தோயாதவாறு உயர்த்திப் பிடித்தபடி  கடைக்கு வந்தாள். இவன் உள்பக்கமாகத் திரும்பி வேறொரு சைக்கிளுக்கு  பஞ்சர் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தான். திரும்பிப் பார்க்கையில், கணேசன், மரியத்தின் சைக்கிளைக் குனிந்து கவனித்து, அவளின் பாவாடை சைக்கிள் செயினில்  கறுப்பு கிரீஸ் கரையோடு சிக்கியிருப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பஞ்சரை அப்படியே போட்டு விட்டு  வேகவேகமாக அங்கே போனான்.  தான் முனைந்து யோசனை சொல்ல நினைப்ப தற்குள்,  கணேசன்  செயினைப் பின்னகர்த்தி அந்தப் பாவாடையை மெள்ள  தொட்டு வெளியே எடுத்துக்கொண்டிருந்தான். கெரண்டைக்குமேல் சிறு அரும்பு முடிகளோடு  இரண்டு விரல்களுக்கு இடையே கால் தெரிந்தது. கணேசன், இவனிலும் ஒரு வயது இளையவன். வேலைக்குச் சேர்ந்து  ஆறு மாதங்கள்தான் ஆகின்றன. துறுதுறுவென இருப்பதாக, அவன்  இல்லாதபோது கடையின் மூத்த ஊழியரான ராசு அண்ணனிடம் சொல்லியிருக்கிறார் முதலாளி. அவனுக்குக் கொஞ்சநாள்களாக பீடி குடிக்கும் பழக்கம் இருப்பதும், செக்ஸ் புத்தகங்கள் வாசிக்கும் பழக்கம் இருப்பதும் பழனிக்குத் தெரியும். பழனிக்கு வேகவேகமாக ஏதோ அடித்துக்கொள்வதுபோல் இருந்தது. தானும் கையைக் கொண்டுபோனான். ``இல்லை... எடுத்துட்டேன். இன்னும் கொஞ்சம்தான்’’ என்று  கணேசன் சொன்னான். `எனக்குத் தெரியும். நீ உன் வேலையைப் பாரு’  என்று சொல்வதுபோல் இருந்தது பழனிக்கு.

அதே நேரம், பழனியை அழைத்து டீ குடித்த காலி டம்ளர்களைக் கொண்டுபோய் மாரியப்பன் கடையில் கொடுத்துவிட்டு வரச் சொன்னார் முதலாளி. வேறு வழியில்லாமல், அங்கு இருக்கும் காலி கண்ணாடி டம்ளர்களை  எடுத்து  வட்டவட்டமாகத் துளை இருக்கும் இரும்புக்கம்பி தூக்குக்குள் செருகி எடுத்துக்கொண்டு கெந்திக் கெந்திப் போனான். உடல், அவமானத்தால் ஒரு நிமிடத்துக்குள் வெடித்துக் கிழிந்துவிடுவதுபோல் இருந்தது. வளைவு திரும்பியதும் முதலாளியும் கணேசனும் டீ குடித்த கண்ணாடி டம்ளர்களைத் தேடி எடுத்து சுவரில் கோபமாக அறைந்தான். சுக்கல் சுக்கலாக உடைந்தன.

வெகுநேரம் கழித்து வந்தான். திரும்பி வந்தபோது கடையில் முதலாளி இல்லை. ராசு அண்ணனிடம் ``மேலுக்குச் சரியில்லை’’ என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பினான். அடுத்த நாள் கடைக்குப் போகவில்லை.  இரண்டாம் நாள் காலையிலேயே ராசு அண்ணன் வீட்டுக்குத் தேடி வந்தார். கணேசன், கல்லாவிலிருந்து ஐம்பது ரூபாயை எடுத்துவிட்டான் என்றும், முதலாளி கணக்கு முடித்து அனுப்பிவிட்டதாகவும், கணவன்  இல்லாத அவனின் அம்மா கடை வாசலில் வந்து அழுதபடி மன்னித்துச் சேர்த்துக்கொள்ளும்படி கேட்டபோதும், முதலாளி சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை என்றும் உடனே உன்னை வரச்சொல்லி முதலாளி சொன்னதாக ராசு அண்ணன் சொன்னதும் பழனியின் மனசுக்குள் சட்டென ஆயிரம் திரிநாவிட்ட எண்ணெய் விளக்குகள் எரிந்தன. கூச்சமாக இருப்பதுபோல உணரத்  தொடங்கினான். ``போங்க, கிளம்பி வர்றேன்’’ என்று சொன்னான். முதலாளி அன்று டீயோடு வடையும் கடைக் கணக்கில் வாங்கிக் கொடுத்தார். வேலை முடிந்து கிளம்பும்போது இந்த மாதத்திலிருந்து சம்பளத்தில் நூறு ரூபாய் உயர்த்திக் கொடுப்பதாகச் சொன்னார்.

 அதன் பிறகு, நெடுநாள்களாக மரிய புஷ்பத்தை அவன் சாலை களில் பார்க்கவில்லை. கடைக்கும் வருவதில்லை. உத்தேசமாக அவளின் வீடு இருக்கும் திசையை நோக்கிப் பல நாள்கள் யதார்த்த மாகக் கண்ணில் படுவாள் என்று நினைத்து, கடையில் இருப்பதி லேயே நல்ல சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு சுற்றியிருக்கிறான். அவள் கல்லூரி முடிந்து செல்லும் வழிகளில், ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில்  செல்லும் தேவாலய சாலைகளிலும் தேடினான். ஒரு பகல் பொழுதில் அந்தத் தேவாலயத்தைக் கடந்து செல்கையில் உள்ளே போய்ப் பார்க்க வேண்டும்போல் இருந்தது. திறந்து கிடந்த தேவாலயத்தில், தேவாலய அமைதி தவிர யாருமே இல்லை. கன்னி மேரி மட்டும் தன் சிறு மகனைக் கையில் சுமந்தபடி, உள்ளே நுழைபவர் களை இரக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். `இண்டாயிரம் வருடங்களாக  இந்தக் குழந்தையை இறக்கிவிடாமல் சுமந்துகொண்டே இருக்கிறாளே... பாவம், கை நோகாதா இந்த வெளிநாட்டுப் பெண்ணுக்கு?’ என்பதுபோல நினைத்துக் கொண் டான். சொரூபத்தின் முன்னால், சில பிரார்த்தனைகள் மெழுகுக் குச்சிகளில் சுடர் பந்தமாக எரிந்தன.  இரண்டாயிரம் வருடங்களாகக் கொண்டாடப்படும்  இந்தக் குழந்தையின் பிறந்த தினத்துக்கு இந்த வருடமாவது வரவேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டான். ஆலய மையத்தில் பாவமன்னிப்புக் கூண்டு இருந்தது. `கூண்டின் வெளிப்புறம் இருந்து பாதிரியாரிடம் ஒப்புக்கொடுக்க அந்தப் பூஞ்சையான பெண்  என்ன பாவம் செய்திருப்பாள்?’ என்று யோசிக்கத்  தொடங்கினான்.

ஒரு மூலையில், சிறு துண்டு கல்தூணின் மீது கல்லால் ஆன தீர்த்தத்தொட்டி இருந்தது. தீர்த்தத் தொட்டியில் ஞான முழுக்கிட்டு `இன்று முதல் உன்னை  `ஜானி’  என்று அழைப்பார்கள்’ என்று யாரோ சொல்வதுபோல் இருந்தது. பழனி திடுக்கிட்டு வெளியே வந்துவிட்டான்.

 பல மாதங்கள் கழிந்து, ஒருநாள் அவளின் தம்பியை தேநீர்க் கடை ஒன்றில் பார்த்துவிட்டான். மிக உயரமாக வளர்ந்திருந்தான். மீசை தாடியெல்லாம்கூட வளர்ந்திருந்தன.  அமைதியான முகத்தோடு, அவனிலும் சிறிய பையனைப்போல்  இருந்தான். இப்போது எந்தவிதமான பதற்றமும் இல்லாமல், கடைக்கு வெளியே நின்று ஒரு கையில் தேநீரும், மறுகையில் சிகரெட்டையும் வைத்து இரண்டு புகையையும் அருந்தியபடி இருந்தான். இவனுக்கு ஆர்வமும் கோபமுமாக அவனை நோக்கிக் கெந்திக் கெந்திப் போனான். யதார்த்தமாக இருக்க வேண்டும் என்பதுபோல போனதும் சத்தமாக  ``முத்து அண்ணே... ஒரு டீ’’ என்றான். கையில் சூடான கண்ணாடி டம்ளரைப் பிடித்துக்கொண்டு வேண்டுமென்றே அவன் பக்கத்தில் போய் நின்றான். அவன் கண்டுகொண்டதாகத் தெரியவில்லை. அவன் கையிலிருந்த நேரம், தேநீர், சிகரெட் எல்லாமே கரைந்துகொண்டே இருந்தன. `மரிய புஷ்பத்தை எங்கே என்று கேட்டுவிடலாமா?’ என நினைத்தான். இப்படி ஆரம்பித்தான்,  ``தம்பி... என்ன கடைப்பக்கம் ஆளயே காணோம்?’’ இவனின் தயக்கமும் மெலிந்ததுமான குரலும் அவனுக்குப் போய்ச் சேரவில்லை. அதற்குள் அவன் காசைக் கொடுத்துவிட்டுக் கிளம்பினான். அப்போதுதான் பார்த்தான், அவன் மோட்டார் சைக்கிள் வைத்திருப்பதை.

ஒருநாள் புழுக்கமான மதிய வெயிலில்  பஜார்சாலையில் சென்றுகொண்டிருக்கும்போது, `முன்னே செல்லும் சைக்கிளில் பின்னே அமர்ந்து செல்வது  மரிய புஷ்பமோ?’ என்பதுபோலத் தோன்றியது.

ஒற்றைக்காலால் பெடலை விரைந்து உந்தினான். சூம்பிய இடதுகால் இடதுபுறத்தில் வெறுமனே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. மரிய புஷ்பம்தான், யாரோ ஒருவனின் முதுகின் பின்னால் துருவேறிய  அகன்ற கேரியர் இருக்கும் சைக்கிளில் பின்னால், அமர்ந்து இடதுபுறம் இருக்கும் கடைவீதியை வெறித்துப் பார்த்தபடி சுரத்தே இல்லாமல் போய்க்கொண்டிருந்தாள். கழுத்தில் மஞ்சள் சரடு மட்டும் தொங்கியது. மெலிந்து ஒளி குன்றிய முகம். யதார்த்தமாகப் பின்னால் திருப்பிப் பார்த்தவள், பழனியைப் பார்த்துவிட்டாள். இறுக்கமான முகத்தைக் கொஞ்சம் தளர்த்தி, மிக மிகச் சிறியதாகப் புன்முறுவல் செய்தாள். பிறகு, மீண்டும் இடதுபக்கக் கடைவீதியைப் பார்க்கத் தொடங்கி விட்டாள். கொஞ்ச நேரம் பெடலை மிதிப்பதை நிறுத்திவைத்தான் பழனி. சைக்கிள்,  வேகத்தைக் குறைந்துத் தளர்ந்தது.
அதன் பிறகு, பல வருடங்கள் மரிய புஷ்பத்தின் நினைப்பே இல்லாமல் இருந்தான். அங்கொன்றும்  இங்கொன்றுமாக வீடுகள் முளைத்திருக்கும் ஊரின் வடக்குத் திசை வெளிப்புறப்பகுதியில் ஒருநாள் துஷ்டி வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பும் வழியில் கணேசனைப் பார்த்தான்.

p67c.jpg

``தனியாகக் கடை வைத்திருக்கிறேன்’’  என்று சொல்லி, கடைக்கு அழைத்தான். கடையில் வேலைக்குப் பையன் ஒருவன் இருந்தான். அவனை அனுப்பி டீ வாங்கி வரச் சொன்னான். ரிப்பேருக்கு ஏழெட்டு சைக்கிள்கள் நின்றுகொண்டிருந்தன. நெடுநேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள் .

இப்போதுதான் வளர்ந்துகொண்டிருக்கும் பகுதி என்பதால், இங்கே வேறு கடைகள் இல்லை. கருவேலம் முள்கள் நிறைந்த பகுதியாக இருப்பதால், தினமும் பத்து பஞ்சருக்குமேல் வரும். கணேசன் இப்போது முதலாளி  என்பதால், நல்ல வெளுத்த உடை அணிந்திருந்தான்.  `தனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படித் தாட்டியமில்லை? தன்னிலும் வயதில் இளையவன். சொந்தமாகக் கடை வைத்து எப்படிப் பிழைக்கிறான்?’ ஏக்கமாக இருந்தது பழனிக்கு.

கணேசன் ஒரு சைக்கிளைக் காட்டிக்  கேட்டான், ``இது யாரு சைக்கிள் தெரியுமா?’’ மறுத்து தலையாட்டினான்.  ``புஷ்பம் சைக்கிள்.’’ நெற்றியைச் சுருக்கி யார் என்பதுபோல பார்த்தான் பழனி. ``அதான்... ஒரு வேதக்கார பிள்ளை வருமே, எல்லா ஞாயித்துக்கிழமையும் காத்துப் பிடிக்க.’’ மரிய புஷ்பத்தைத்தான் சொல்கிறான் என்பது புரிந்துவிட்டது. ஆமாம்,  சந்தேகமில்லாமல் அதே சைக்கிள்தான். இந்த அகன்ற கேரியரில்தான் அன்று அவள் தன்னை இருத்தியிருந்தாள். அவனிலும் மூத்த பெண்ணை  ‘அக்கா’ என அழைக்காமல் பெயர் சொல்லி அழைத்தது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. என்றாலும், மரியத்தைப் பற்றி மேலும் அறிந்துகொள்வதில் ஆர்வமாக இருந்தான்.

பேச ஆரம்பித்த சிறிது நேரத்திலேயே இருக்கப்  பிடிக்காமல், சாக்கு சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பி விட்டான். வழி முழுவதும் யோசித்தபடியே வந்தான். காதல் திருமணம் செய்துகொண்டவளை வீடே ஒதுக்கியிருக்கிறது. அவள் திருமணம் செய்துகொண்டதும் ஒரு வேதக்கார பையனைத்தான் என்றாலும், மரியத்தின் அம்மா சாதி விசுவாசியாக இருந்தாள். அந்தப் பையனைப் பற்றிச் சொல்லும்போதெல்லாம் `மீன்காரியின் மகன்’ எனக் குறிப்பிட்டிருக்கிறாள். குடும்பமே கைவிட்டிருக்கிறது. திருமணமாகி நான்கு ஆண்டுகள்தான் வாழ்ந்திருக்கிறாள். அவளின் கணவன் காலையில் இந்த சைக்கிளில் வைத்து  உப்பு வியாபாரம் செய்யும் உப்பு வியாபாரியாகவும், மற்ற நேரங்களில் சைக்கிளில் அரிசி மூட்டை களைச் சுமந்து செல்லும் லோடுமேனாகவும் இருந்திருக்கிறான்.

ஒருமுறை லாரியில் லோடாக வந்திருந்த அரிசி மூட்டைகள் சரிந்ததில், கழுத்து ஒடிந்து மூன்று நாள்கள் அரசு மருத்துவ மனையில் அனுமதிக்கப் பட்டு இறந்துவிட்டான். அப்போதும் மரியத்தின் வீட்டிலிருந்து யாரும் உதவிக்கோ, வந்து பார்க்கவோ இல்லை. இப்போது அவள் வீட்டின் சிறு பகுதியில் வைத்து மளிகைப் பொருள்களையும் காய்கறி களையும் விற்றுக் கொண்டி ருக்கிறாள். அதன் பிறகு, கணேசன் சொன்னதுதான் பழனியை அங்கிருந்து உடனே கிளம்பத் தூண்டியது.``இரவில் அரவமில்லாமல் நிறைய ஆண்கள் அவள் வீட்டுக்கு வந்து போவதுண்டு. சமயங்களில் மதிய நேரங்களில் கடையைச் சாத்தி விட்டுக்கூட இருந்திருக்கிறாள். நானே நாலைந்து தடவைப் போயிருக்கிறேன்.’’ ‘ஒரு பொம்பள பிள்ளையை வெச்சுக் கிட்டு வேற என்ன பண்ண முடியும்? அந்த சைக்கிளைப்போல இவளும் துருப்பிடித்து விட்டாளா?’ என நினைத்துச் சலித்துக் கொண்டான். தேவையில்லாமல் அவள்மேல் ஒரு வெறுப்பு படிந்துவிட்டது.

அதன் பிறகு, இன்றுதான் இந்தக் கடைக்கு வருகிறாள். குனிந்து முன் டயரை அழுத்திப் பார்த்தான். காற்றுப் பிடிக்க அவசியமற்று நிறைந்திருந்தது. பின் டயரை அழுத்த முற்படும் போது மெதுவாகச் சொன்னாள், ``உன்கிட்ட பேசணும். டீக்கடையில நிக்குறேன் வா.’’ கிளம்பிவிட்டாள்.  பழனிக்கு மனசுக்குள் பரபரவென இருந்தது. உள்ளங்கை வியர்த்தது. விறுவிறுவென டீக்கடை இருக்கும் திசை நோக்கிக் கெந்தினான். ``என்னோடு வர்றியா... உன் கையில முன்னூறு ரூபா இருக்கா?’’ என்று மட்டும் கேட்டாள்.  கடைக்கு மீண்டும் திரும்பி வந்தவன், சம்பளத்தில் பிடித்துக்கொள்ளச் சொல்லி முதலாளியிடம் முன்னூறு ரூபாய் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு கைலியையும் சட்டையையும் அணிந்துகொண்டு, டீக்கடை இருக்கும் திசை நோக்கி மீண்டும் போனான். நெடுநாள் ஏக்கம் தீரவிருக்கும் நாளாக இந்த நாள் அமையும் என்பதை முப்பது நிமிடத்துக்கு முன்புவரைகூட  நினைத்துப்பார்க்கவில்லை. பதினைந்து வருடங்களாக மனசுக்குள் நினைத்துக் கொண்டிருந்த பெண். கணேசன் பலமுறை பொய் சொல்லியிருக்கிறான் என்றாலும், இந்த முறை சொன்னது உண்மைதான். வேகமாகச் சென்றான். மரியம்,தயாராக நின்று கொண்டிருந்தாள். ``பரவாயில்லை. நானே ஓட்டுறேன்’’ என்று அவளே சைக்கிளை  ஓட்டினாள். பழனி வேகமாகக் கெந்திக் கெந்தி ஓடித் தாவி அந்த அகல கேரியரில் அமர்ந்தான்.

அவனுக்கு சங்கோஜமாக இருந்தது. ஒரு பெண் தன்னை அமர்த்தி ஓட்டிச்செல்வதை எண்ணி தன் கால்களை நொந்துகொண்டான். எல்லா கடைகளையும் மூடிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஊரின் பெரிய ஸ்வீட் ஸ்டாலின் முன்னால், சைக்கிளை நிறுத்தினாள். உள்ளே போய் பூந்தியும் சேவும்  கால் கிலோ வாங்கிக்கொள்ளச் சொன்னாள். அவன் வீட்டிலிருக்கும் குழந்தைக்கு, மலிவுவிலையில் பிஸ்கட் பாக்கெட் ஒன்றையும் சேர்த்து வாங்கிக் கொண்டான். நேரம் ஆகிவிட்டது என்பதுபோல வேகமாக அழுத்தினாள்.  கமலம் பூக்கடையின் வாசலில் நின்றது சைக்கிள். ஏற்கெனவே சொல்லி வைத்திருப்பாள் போல, பெரிய மொந்தையான பூ  வாசமடிக்கும் காய்ந்த வாழைநாரால் முடைந்த பார்சல் ஒன்றை அளித்தார். பணத்தைக் கொடுத்துப் பெற்றுக் கொண்டாள்.  `இவ்வளவு பூவை வைத்து என்ன செய்வாள்?’ எனத் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டான்  பழனி. நகரின் இருள் படிந்திருந்த அரவமற்ற மேற்கு மூலைக்கு சைக்கிளை  விரைந்து அழுத்தினாள். பெட்ரோமாக்ஸ் வெளிச்சமிருக்கும் ஒரு பெட்டிக்கடையின் முன்னால் நின்றது. அங்கே ஊதுவத்தி, மெழுகுவத்தி, தீப்பெட்டி வாங்கிக் கொண்டாள் .

கடைக்காரரிடம் ஏதோ பேசினாள். அவர் உள்ளே இருந்து ஒரு மண்வெட்டி, ஒரு வாளி இன்னும் சில பொருள்களை எடுத்துக் கொடுத்தார். அதை வாங்கி பழனியிடம் கொடுத்தாள். அவனுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. சிறிது தூரத்தில் எதிரே முக்காடிட்ட சில பெண்கள் துண்டு துண்டாகத் தன் குடும்பத்துடன் நன்றாக உடுத்தி வந்துகொண்டி ருந்தார்கள். அவள் கிறிஸ்தவர்களைப் புதைக்கும் கல்லறை நோக்கி சைக்கிளைச் செலுத்தினாள். தூரத்தில் இருந்தே ஒவ்வொரு கல்லறை மேட்டிலும்  வெளிச்சமாக மெழுகுத் திரிகள் உருகிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. உள்ளே விறுவிறுவெனப் போனாள். பழனி அவளைத் தொடர்ந்தான். அவனுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. `நம்மைப் பயன்படுத்திக்கொண்டாள்’ என நினைத்தான். மணி பத்துக்குமேல் ஆகியிருக்கும். எல்லா கல்லறைகளின் மீதும் பூக்கள், பண்டங்கள் பரப்பப்பட்டிருந்தன. மெழுகுவத்திகள், ஊதுவத்திகள், புதிய சிலுவைகள் ஊன்றப்பட்டிருந்தன. அவள் வளைந்து வளைந்து போய் கொஞ்சம் மட்டும் உப்பலாக இருக்கும் ஒரு கல்லறையின் முன் நின்றாள். அதன்மீது பெயர் தெரியாத புல் போன்ற சிறு புதர்களும், சிறு முள்செடிகளும் வளர்ந்திருந்தன.  சிலுவை, பெயர்த்து எடுக்கப்பட்டு அருகில் கிடந்தது. கடைசியாக ஒரு பெரிய கல்லறையின் முன் நின்றிருந்த  நிறைய உறுப்பினர்கள்கொண்ட குடும்பம், அங்கிருந்து அகன்று சென்றது. எல்லா கல்லறைகளும் தனிமையில் விடப்பட்டிருந்தன. இவர்கள் இருவர் மட்டுமே எரியும் ஆயிரம் மெழுகுத் திரிகள் நடுவே, ஊதுவத்தியின் நறுமணப் புகையின் நடுவே, விதவிதமான லட்சம் பூக்களின் வாசத்தின் நடுவே... நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அந்த இடம் பிரமாண்டமான திருவிழா நடந்து முடிந்த இடம்போல் இருந்தது.

மரியம், பழனியிடம் உரிமையாக ``மேலே இருக்கும் புல்லையும் செடியையும் புடுங்கிப்போட்டு, மண்ண மேடேத்து வந்திடுறேன்’’ என்று  சொல்லிவிட்டு வாளியை எடுத்துக்கொண்டு நகர்ந்தாள். சிறிது நேரத்தில் வாளி நிரம்பத் தண்ணீருடன் வந்தாள். மேடேற்றி சிலுவையைக் கல்லறையின் தலையில் ஊன்றினார்கள். கொண்டுவந்திருந்த சுண்ணக்கல்லை நீரில் ஆத்தினாள். கொஞ்ச நேரம் கொதித்து அடங்கியது. ஈச்சமாரால் தொட்டுத் தொட்டுத் தடவிக்கொடுத்தாள். நேரம் நள்ளிரவை நெருங்கியிருக்கும். எல்லா கல்லறைகளின் மீதும் மெழுகுகள் அணைந்து அடங்கின. மரியம், குச்சியைக் கீச்சினாள். கல்லறையின் மீது வெண்மை யாக சுண்ணத்தின் ஈரம் தெரிந்தது. இரவுப் பூச்சிகளின் சத்தம் கேட்கத் தொங்கிவிட்டது. கல்லறையின் மடியில், மரியம் பண்டங்களைப் பரப்பிவைத்தாள். வாழைநார் மொந்தையைப் பிரித்து, நீளமான ரோஜாமாலையை நீட்டி சிலுவையின் தலைவழியே தொங்கவிட்டாள். மெழுகுவத்தியையும் ஊதுவத்தியையும் கொளுத்தினாள். ஏற்கெனவே கையில் வைத்திருந்த  அந்த நோட்டையும் பேனாவையும் மைக்கூட்டையும் கல்லறையின் வயிற்றில் வைத்தாள். முழங்காலிட்டு முக்காடிட்டாள். கண்களை மூடிக்கொண்டு இரண்டு நிமிடம் அப்படியே இருந்தாள். வேறு வழியில்லாமல் அவனும் கண்களை மெள்ள அணைத்துக்கொண்டான்.

மரியம் எழுந்து பூந்தியைக் கைகொள்ளுமளவு அள்ளிக்கொண்டாள். பழனியை நோக்கிக் கையை நீட்டினாள். அவன் வாங்கிக்கொள்ளும் முன் அவனை `ஆ காட்டு’ என்று சொல்லியபடியே கொஞ்சம் பூந்தியை வாயில் சிந்தினாள். `அவர் பேர் என்ன?’ என்று கேட்டான். `டேவிட்’ என்று சொன்னாள். ஏதாவது சொல்ல வேண்டுமென்பதற்காக ‘`ரொம்ப நல்ல பெயர்’’ என்று சொன்னான். ``ஏன்? நோட்டு, பேனால்லாம் வைக்கிறீங்க?’’. ‘`அவர் ரொம்ப நல்லா படிப்பாரு. ஒரே வகுப்பில்தான் படிச்சோம். அவங்க அப்பா   இறந்ததுக்கு அப்புறம் வசதி இல்லாம படிப்ப நிறுத்திட்டாங்க.  இவர் வேலைக்குப் போகணும்னு ஆகிடுச்சு. படிக்க ரொம்ப பிரயாசை கொண்ட மனுஷன். அதான், நான்தான் அவர விரும்பிக் கட்டிக் கிட்டேன். என் அம்மா பிரச்னை பண்ணமா இருந்திருந்தா, படிப்ப முடிச்சிட்டுதான் கல்யாணம் பண்ணிருப்பேன்’’ என்றாள்.
 மழை வரும் போலிருந்தது. கல்லறைத்  தோட்டத்திலிருந்து கிளம்பினார்கள். மரியம் வீட்டிற்கு வந்து சேரும்போது ஒரு மணிக்கு மேலாகி இருந்தது. வெளியே நூல் கம்பிபோல மழைபெய்யத்  துவங்கியது. குறைவாய் மஞ்சள் வெளிச்சத்தை  வழங்கும் ஒரே ஒரு குண்டு பல்ப் எரிந்துகொண்டிருந்தது. பழனியை வீட்டிற்குள் அழைத்தாள்.

p67d.jpg

வீட்டில் அநாவசியமாய்  எந்தச்  சாமான்களும் இல்லை.  ஆக்கப் பொங்க இரண்டு பாத்திரங்களும், மேற்படி ஓரிரு சில்வர் உருப்படிகளும்  மட்டும்தான். அங்கிருந்த அத்தனை பொருள்களின் மீதும் துயரம் படிந்திருப்பதை உணர முடிந்தது. விதிவிலக்காய் ஒரே ஒரு பொருள் அங்கிருந்தது. கலைநயத்தோடு வேலைப்பாடுகள் மிகுந்த மர மேசையொன்று.

அதை பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தவனிடம்   ``அது டேவிட்டோடது’’ என்றாள். அவள்  கல்லறைக்கு  எடுத்து வந்திருந்த நிறையப் பக்கங்கள் கொண்ட தடிமனான  நோட்டும், பேனாவும், காலி  மைக்கூடும்  அதன் மேலிருந்தது. மெல்ல நோட்டைத் திறந்து பார்த்தான். முழுக்க கறுப்பு மை எழுத்துகள். அகன்ற  கறுப்பு எறும்பு புற்றைப்போல முதல் பக்கத்திலிருந்து கடைசி பக்கம் வரை கொஞ்சமும் இடைவெளி  இல்லாமல் அவ்வளவு எழுத்துகள்.  ``அது அவர் எனக்கு எழுதுன ஒரே ஒரு காதல் கடிதம். கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷத்தப் போல முன்னூத்தி அறுபது பக்கம். ஒன்பது  வருஷம் முந்தி, விடாம ஒரு  மூணு நாளு மழை பெய்ஞ்சதுல்ல... அந்த மூணு நாளா அவர் உக்கார்ந்து எழுதினது.’’ 

பழனிக்கு நாவறட்சி போலிருந்தது.குடத்திற்குள்ளிருந்து தண்ணீர்  மொண்டு கொடுத்தாள். ``குழந்தை எங்கே?’’ என்று கேட்டான். வீட்டின் வலது மூலையைக் காட்டினாள். துணி குவியலுக்குள் ஒரு சிறு பொம்மைபோல உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. ``சளி மருந்து கொடுத்திருந்தேன். அதான், தூங்குறா. நாலு வயசாகுது’’ என்றாள்.

 கொஞ்சம்  நகர்ந்து போய் சேலைத் தலைப்பை விரித்துப் படுத்துக்கொண்டாள். ``வா’’ என்று சொல்லி முந்தானையை விலக்கினாள். பழனிக்கு நடுக்கமாயிருந்தது. ‘`வா தம்பி’’ என்றாள். ‘`தம்பி காத்துப் பிடிக்கணும்’’ அதே பதினைந்து வயது குரல். குரலில் வாஞ்சையும், அமைதியும்  இன்னும் அப்படியே இருந்தது. ``உச்’’ என்றபடியே ‘`அய்யோ... பழக்கத்துல வந்துருச்சி.  நீ வா’’ என்று அருகில் அழைத்தாள்.
 ‘`நான் கிளம்புறேன்’’ என்றான். ``எனக்குத் தெரியும். என்கிட்ட உனக்கு என்ன வேணும்னு. பரவாயில்ல... வா. ஏதும் நினைக்காத. கணேசன் சொல்லிருப்பானே, நான் யாருன்னு. நீயும் என்ன அப்படித்தான நினைச்ச.’’ ``அதெல்லாம் இல்ல’’ பழனி தடுமாறினான். ``நீ மட்டும் என்ன ஊரே  அப்படித்தான நினைக்குது. பொம்பள தனியா இருந்தா, அந்த மாதிரி தொழில் பண்ணுவான்னு... துணியையும் மானத்தையும் அவுத்துட்டுதான் வாழணும்னு முடிவு பண்ணிட்டா, நான் ஏன் கடை வெச்சிப் பொழைக்கிறேன்’’ வியர்க்க வியர்க்க சரிவாய் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

தயக்கதோடு மெலிந்த குரலில் ``கிளம்புறேன்’’ என்று சொன்னான். அக்கறையான குரலில் ‘`தங்கிட்டுக் காலைல போ’’ என்றாள். குழந்தை மூத்திரத்தைப்போல அவ்வளவு சிறிய மழை தான். உடனே நின்றுவிட்டது.

p67e.jpg

மரியம் அவளின் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டுப்போகச்சொல்லிக் காலையில் கடையில் வந்து எடுத்துக் கொள்கிறேன்  என்றாள். மறுக்காமல் எடுத்துக்கொண்டான். வீட்டிற்கு வரும் வழியெல்லாம் யோசித்தான். நாளை சைக்கிள் எடுக்க வரும்போது கேட்டுவிட வேண்டும், ‘கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா’ன்னு.

அடுத்த நாள் முழுக்க மரியம் வரவே இல்லை. அதன் மறுநாள் அவன் மரியத்தைத் தேடி வீட்டிற்குப் போனான். வீட்டை நேற்றே காலி  செய்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். பத்து நிமிடத்திற்குள் காலி செய்துவிடக்கூடிய வீடு தான் அது. கடைக்கு வந்தான். அந்த அகல கேரியர் சைக்கிளைப் பார்த்து ராசு அண்ணன் கேட்டார். ``யார் சைக்கிள் பழனி இது?’’ ``முன்னூறு ரூபாய்க்கு வாங்கினேன்’’ என்றான்.
பிதுக்கு எண்ணெய் டப்பாவை எடுத்துவந்து எல்லா இணைப்புக்கும் எண்ணெய் பிதுக்கி விட்டான். கேட்காமலேயே  பெல்லை அடித்துப் பார்த்து ஒலியைப் பெருக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

பிரபல ரவுடி 'குரங்கு குமார்': வளர்ச்சியும் & வீழ்ச்சியும் |

Fri, 07/07/2017 - 17:12
பிரபல ரவுடி 'குரங்கு குமார்': வளர்ச்சியும் & வீழ்ச்சியும் |

செங்கல்பட்டு நகரத்தை கலக்கிய குரங்கு குமாரின் கொலை சம்பவம்! யார் இந்த குரங்கு குமார்? அவருடைய குடும்ப பின்னணி, பிரபல ரவுடி ஆன கதை. இறுதியில் யாரால் கொல்லப்பட்டார்? எதற்காக கொல்லப்பட்டார் குமார்

Categories: merge-rss

அப்பா

Wed, 05/07/2017 - 19:44
அப்பா

 

‘‘பா.... மழ நின்னுடுச்சுப்பா... பட்டாசு வெடிக்க போகலாம். வாங்கப்பா...’’ கதிரவனின் கையைப் பிடித்து மழலை மொழியில் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள் ஐந்து வயது லிஜி. எதையும் கண்டுகொள்ளாத மாதிரி சிலையைப் போல நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான் கதிரவன். ‘‘வாங்கப்பா... நாளைக்கு தீவாளிப்பா. ஃப்ரண்ட்ஸ் எல்லாம் இப்பவே பட்டாசு வெடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க...’’ பக்கத்து தெருவுக்கு கேட்கிற மாதிரி கத்தினாள் லிஜி.
10.jpg
அப்போதும் கல்லைப் போல வெறுமனே அமர்ந்திருந்தான் கதிரவன். ‘‘அப்பாவால இப்ப வரமுடியாது செல்லம்... அம்மாவை கூட்டிட்டு போ’’ தொய்வான குரலில் கதிரவன் சொல்லச் சொல்ல அணுகுண்டின் வெடிச் சத்தம் காதைப் பிளந்தது. என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் வீட்டின் ஒரு மூலையில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டு கதறிக் கதறி அழுதாள் லிஜி. வெளியே பல குழந்தைகள் ஆரவாரமாக பட்டாசு களை  வெடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அந்த சத்தத்துக்கு நடுவிலும் லிஜியின் அழுகை தனியாக கதிரவனின் காதுக்குள் துயர கீதமாக ஒலித்தது. மகளின் அழுகுரல் கேட்டு சமையலறையில் இருந்த கீதா அவசர அவசரமாக வெளியே ஓடி வந்தாள். ‘‘என்னங்க... எப்படி அழுறா பாருங்க. பட்டாசு வெடிச்சா குறைஞ்சா போயிடுவீங்க? நீங்களும் உங்க ...’’ கோபமாக வெடித்துவிட்டு, ‘‘வாடி செல்லம்... நைட்டு மாமா வந்துடுவார்... அவர் கூட பட்டாசு வெடிக்கலாம்...’’ லிஜியை சமாதானப்படுத்தி சமையலறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

கதிரவனால் அமர்ந்திருக்க முடியவில்லை. யாருடனுமே பகிர்ந்து கொள்ளாத அந்த சம்பவம் அவன் இதயத்தைக் குதறியது. அது அங்கிருந்து வெளியே வரத் துடித்தது. ஒரு நாள் தன்னுடைய நிலையை மகள் புரிந்துகொள்வாள் என்று அந்த சம்பவத்தை ஒரு கடிதமாக தன்னுடைய நாட்குறிப்பில் எழுத ஆரம்பித்தான்.

அன்பு மகள் லிஜிக்கு - உன் ப்ரிய அப்பா எழுதிக் கொள்வது. முதலில் என்னை மன்னித்துவிடு மகளே... உன்னுடன் சேர்ந்து பட்டாசு வெடித்து தீபாவளியைக் கொண்டாட எனக்கும் ஆசைதான். இதைவிட பெரிய சந்தோஷம் என்னஇருக்கப்போகுது? ஆனால், என்னால் முடியவில்லை. அதற்காக மறுபடியும் உன்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

உன்னைப் போல நானும் குழந்தையாக இருந்தபோது தீபாவளி அடுத்த மாதம் வரப்போகிறது என்றால் நண்பர்கள் அனைவரும் அதற்கு முன்பே பல திட்டங்கள் தீட்டுவோம். என்ன மாதிரியான துணி எடுப்பது, எந்த மாதிரியான வெடிகளை வாங்குவது... எந்த படங்களை முதலில் பார்ப்பது... என எங்கள் பட்டியல் நீளும். தீபாவளி எப்போது வரும்... எப்போது வரும்... என்று ஒரு மாதத்துக்கு முன்பிருந்தே காத்திருப்போம்.

தீபாவளி அன்று யார் முதலில் பட்டாசை வெடிப்பது என்று எங்களுக்குள் போட்டியே நிலவும். அதனால் தீபாவளிக்கு முந்தைய இரவில் யாரும் தூங்கவே மாட்டோம். எப்போது விடியும் என காத்திருப்பதில் தூக்கம் மறந்தே போய்விடும். இரவு 12 மணிக்கு மேல் அடுத்த நாள் என்று கூட எங்களுக்கு அப்போது தெரியாது. கொஞ்சம் வெளிச்சம் வந்தால் மட்டுமே எங்களைப் பொறுத்த அளவில் அடுத்த நாள்.

எதிர்பாராத விதமாக எங்கிருந்தோ பட்டாசு வெடிக்கும். ‘வெடித்தது நான்தான்’ என யாரோ வைத்ததை எங்களுக்குள் சொல்லிக்கொள்வோம். பிறகு தேங்காய் மூடிக்கு அடியில் பட்டாசை கொளுத்தி அது சுக்கு நூறாக உடைந்து சிதறுவதை ரசிப்பது, கல்லுக்கு அடியில் அணுகுண்டை வைத்து அதை பெயர்த்து பறக்க விடுவது, வயதானவர்களை பயமுறுத்த அவர்களுக்குத் தெரியாமல் பட்டாசை வைத்துவிட்டு வருவது, என்னுடைய வெடிதான் அதிகமாக சத்தம் எழுப்பியது என்று பெருமை கொள்வது...

இப்படி தீபாவளியை அணு அணுவா ரசித்துக் கொண்டாடியிருக்கிறேன். சில நேரங்களில் நாய்களுக்கு பக்கத்தில் பட்டாசை வெடிக்கவிட்டு ஏதும் அறியாத ஜீவன்களை தொந்தரவும் செய்திருக்கிறேன். உண்மையில் நாங்கள் தீபாவளியைக் கொண்டாடிய மாதிரி இப்போது யாருமே கொண்டாடுவதில்லை. சிறு வயதில் நான் அதிகமாக சினிமா பார்ப்பேன். அதனால் போலீஸ் என்றால் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.

அப்போது எனக்கு ஆறு வயதிருக்கும். அப்பாவிடம் ‘தீபாவளிக்கு போலீஸ் யுனிஃபார்ம்தான் வேண்டும்’ என்று அடம்பிடித்தேன். நான் கேட்டு எதையும் அவர் மறுத்ததில்லை. தீபாவளிக்கு பத்து நாட்களுக்கு முன்பே போலீஸ் உடையை எனக்கு வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டார். அந்த உடையை அணிந்து நண்பர்களுக்குக் காட்ட வேண்டும் என விரும்பினேன். ஆனால், ‘தீபாவளி அன்றுதான் புது டிரஸ்ஸை போட  வேண்டும்’ என்று அப்பா சொல்லிவிட்டார்.

அவர் டீச்சராக இருந்தவர். ஆனால், கண்டிப்பானவர் அல்ல. அவர் வேலை செய்யும் பள்ளி என் வீட்டில் இருந்து  வெகுதொலைவில் இருந்தது. அதனால் வேலை முடிந்து அவர் வீடு திரும்ப இரவு ஆகிவிடும். அடுத்த நாள் நான் பள்ளிக்கு செல்லவில்லை. அப்பாவுக்குத் தெரியாமல் அம்மாவிடம் கெஞ்சி அழுது கூத்தாடி போலீஸ் உடையை அணிந்து கொண்டு கம்பீரமாக நண்பர்களின் முன்னால் நின்றேன்.

அந்த நாளை இன்றும் நான் மறக்கவில்லை. இதற்கு அடுத்த தீபாவளிதான் நான் கொண்டாடிய கடைசி தீபாவளி. என்னை மிகவும் நேசித்த என் தந்தையுடன் கொண்டாடிய கடைசி தீபாவளியும் அதுதான். நான் பட்டாசு வெடிக்கும்போது அப்பா எப்போதும் கூடவே இருப்பார். அவர் திரியைக் கிள்ளிக் கொடுத்தபின்தான் நான் வெடிப்பேன். அவர் ஒரு பட்டாசைக் கூட வெடித்ததில்லை.

நானும் ‘நீங்களும் வெடிங்கப்பா’ என்று சொன்னதில்லை. அன்றைக்கும் அப்படித்தான் நடந்தது. அப்பாவும் நானும் பட்டாசு வெடித்து மகிழ்ச்சியாக கொண்டாடியபடி இருந்தோம். அப்பா, திரியைக் கிள்ளிக் கொண்டே, ‘வயிறு வலிக்குது. நாம வீட்டுக்குப் போகலாம்’ என்றார். ‘நீ மட்டும் போப்பா... நான் வெடிச்சிட்டு வர்றேன்’ என்றேன்.

‘வாப்பா... என்னால முடியல. என்கூட இருப்பா...’ அழுகிற மாதிரி அப்பா சொன்னார். அவர் பேச்சைக் கேட்காமல் பட்டாசு வெடிப்பதிலேயே மும்முரமாக இருந்தேன். ‘பாத்து வெடிப்பா.. .தீ கைல பட்ற போகுது...’ சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குப் போயிட்டார். பட்டாசு எல்லாம் தீர்ந்து போன பிறகு வீட்டுக்குச் சென்றேன். அப்பாவை மருத்துவமனையில் சேர்த்திருப்பதாகச் சொல்லி பாட்டி அழுதார்.  மூன்று நாட்களுக்குப் பின் அவரது சடலம்தான் வீட்டுக்குத் திரும்பியது. அன்றிலிருந்து நான் பட்டாசு வெடிப்பதில்லை. இப்படிக்கு உன்  ப்ரிய அப்பா - கதிரவன்.

பொழுது புலர்ந்தது. வெடிச்சத்தம், இனிப்புடன் தீபாவளியை மக்கள் வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தனர். வீட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் மலைக்குச் செல்வதற்கு கதிரவன் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். இப்படித்தான் கடந்த முப்பது வருடமாக தீபாவளி அன்று காணாமல் போய்விடுவான். கீதா வீட்டுக்கு வந்த உறவினர்களைக் கவனிப்பதிலேயே மும்முரமாக இருந்தாள்.

மலைக்குக் கிளம்புமுன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் லிஜியின் முகத்தை இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டே நின்றான். தூக்கத்திலிருந்து கண் விழித்தாள். அவளுடைய சின்னஞ்சிறு விழிகளுக்குள் கதிரவன் தோன்றினான். படுக்கையிலிருந்த லிஜியை அப்படியே எடுத்து நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான். அந்த அரவணைப்பு அவனுக்குள் பல மாற்றங்களை நிகழ்த்தியது.

‘‘கீதா... லிஜியை குளிக்க வைச்சு, புது டிரஸ்ஸை போட்டு விடு...’’ சொல்லிவிட்டு அவசரமாக தன் அறைக்குள் புகுந்தான். புத்தம் புது ஆடையணிந்த லிஜியின்முன் பட்டாசு வெடிக்க கரிக்கட்டையுடன் வந்து நின்றான் கதிரவன். ஒவ்வொரு திரியாக அவன் கிள்ளிக் கொடுக்க... ஒவ்வொரு பட்டாசாக லிஜி குதூகலத்துடன் வெடித்தாள். அந்த சத்தத்தில் ஓர் ஆன்மா அமைதியடைந்தது. அது, கதிரவனின் அப்பா.
 

www.kungumam.co

Categories: merge-rss

வெண்டி மாப்பிள்ளை

Tue, 04/07/2017 - 19:22
வெண்டி மாப்பிள்ளை

சிறுகதை:எஸ்.செந்தில்குமார்ஓவியங்கள்: செந்தில்

 

வெண்டி பூச்சிமருந்தைக் குடித்து சாகக் கிடக்கிற விஷயம், பட்டறை வீதிக்குத் தெரிவதற்கு முன்பாக, செல்லையா ஆசாரிக்குத் தகவல் போய்ச் சேர்ந்திருந்தது. இத்தனைக்கும் வெண்டியை நேற்று இரவு ஞானம் சலூனில் பார்த்திருந்தார் செல்லையா. வெண்டியைப் பார்த்ததும், செல்லையாவுக்கு வெட்கம் வந்தது. நமுட்டுச் சிரிப்பு சிரித்துக்கொண்டார். வெண்டி மாப்பிள்ளை, தன் பெயருக்கு ஏற்றதுபோல கிராப்பு வெட்டி, சவரம்செய்து, கிருதாவை மேல் தூக்கிவைத்து...பார்ப்பதற்கு லட்சணமாக இருந்தான். வெண்டி, சலூன் கடையை விட்டுக் கீழே இறங்கிப்போனது இன்னும் அவர் கண்களில் இருந்தது.  

வெண்டி கடையைவிட்டுப் போனதும் 'செல்லம் அப்பச்சி... நீங்க உங்க மாப்ளயைப் பார்த்து வெட்கப்படுறதும், மாப்ள உங்களைப் பார்த்து வெட்கப்படுறதும்... போங்க அப்பச்சி. காலாகாலத்துல கல்யாணத்தை முடிச்சு சாப்பாட்டைப் போடுங்க' எனச் சவரக்கத்தியை டயர் தோலில் தடவிக்கொடுத்துக்கொண்டே சொன்னார் ஞானம். அதே ஞானம்தான் விடிந்தும் விடியாததுமாக வீடு தேடிவந்து, கதவைத் தட்டி, வெண்டி பூச்சிமருந்தைக் குடித்துவிட்டான் எனத் தகவல் சொன்னது.

'நிசந்தானா ஞானம்?' என அவரது காதுக்குப் பக்கத்தில் ஜாடையும் பேச்சுமாகக் கேட்டார் செல்லையா. ஞானத்துக்கு இரண்டு காதுகளும் கேட்காது. 'எதையோ கேட்டு, எதையோ சொல்லிக்கொண்டிருப்பான்’ என்ற பதற்றம் செல்லையாவுக்கு.

'உங்ககிட்டே நான் ஏன் அப்பச்சி பொய் பேசப்போறேன்? பெரியாஸ்பத்திரிக்குத் தூக்கிட்டுப்போறதா சொல்றாங்க. பயபுள்ள பூச்சிமருந்தைக் குடிச்சிருக்கான். வெண்டி அப்பச்சி சாகிறதுக்காகவா, நான் நேத்து கிராப்பு வெட்டி, சவரம்செஞ்சி அனுப்புனேன்?' எனப் புலம்பிக்கொண்டே கடையைத் திறக்கப் போனார் ஞானம். வீட்டில் யாரிடமும் எதுவும் சொல்லவில்லை செல்லையா. சட்டையைப் போட்டுக்கொண்டு தெருவுக்கு வந்தார்.

வெண்டியைத் தூக்கி வளர்த்தவர் செல்லையா ஆசாரிதான். பார்ப்பதற்கு 'வெள்ளைவெளேர்’ என இருந்ததால், செல்லையாதான் அவனுக்கு 'வெண்டி’ எனப் பட்டப்பெயர் வைத்தார். போனூர் ஆசாரிமார்களிடம் வெண்டி என்ற பட்டப்பெயர் பிரபல்யம். வெண்டிக்கு   'சண்முகம்’ எனப் பெயர் வைத்திருந்தார் அவனது அப்பா. செல்லையாவின் தங்கை சுப்பம்மா, தன் மகன் சண்முகத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு பெரியரேவூபட்டியில் இருந்து ஒருநாள் ராத்திரி போனூருக்கு வந்தாள். அப்போது சண்முகம் இரண்டு வயது முடிந்து, பால்குடி மறக்காமல் இருந்தான்.

p72a.jpg

'அவரு மலையாளத்துக்காரியைச் சேர்த்துக்கிட்டு, மூணாறுலயே இருக்காரு. ஊருக்கு வர மாட்டேங்கிறாரு. செலவுக்கு வாராவாரம் அனுப்புற பணத்தைக்கூட இப்போ அனுப்புறது இல்லைண்ணே. ரெண்டு தடவை கடுதாசி எழுதிக் குடுத்துவிட்டேன். பதிலே வரலை. நேரா ஒரு தடவை போயிட்டு வாங்க. கூட நானும் வர்றேன்' என செல்லையாவின் முன்பாக அழுதபடி நின்றாள் சுப்பம்மா.

முதலில் தான் மட்டும் மூணாறுக்குப் போய் விசாரித்துவிட்டு வருவதாக, காலைப் பேருந்தில் செல்லையா புறப்பட்டுச் சென்றார். சுப்பம்மாவின் புருஷன் மலையைவிட்டும் மலையாளத்துக்காரியை விட்டும் வருவதாக இல்லை. அந்தப் பெண் வயிற்றைத் தள்ளிக்கொண்டு, கண்ணாடித் தம்ளரில்   டீ கொண்டுவந்து தந்தாள்.

'மாப்ள... சுப்பம்மா யாருக்கு என்ன பாவம் செஞ்சா? கைப்புள்ளயை வெச்சுக்கிட்டு அவ என்னா செய்வா? மலையைவிட்டுக் கீழே வாங்க. ஊர்ல போய்ப் பிழைச்சுக்கிடலாம். இந்த ஊர் உங்களுக்கு வேணாம்' என்றார் செல்லையா.

'நான் ஊருக்கு வந்தா இந்தப் புள்ளயோட அண்ணன் - தம்பிங்க என்னை வெட்டிப் போட்டுருவானுங்க. நான் சாகணும்னு நீங்க நினைச்சா வர்றேன்' என்றார்.

அவருக்கு முன்பாக உமியோட்டு சட்டி புகைந்துகொண்டிருந்தது. ஓலைப் பெட்டியில் இருந்த கப்பங்கிழங்கை எடுத்து ஒரு வாய் சாப்பிட்டார். வெந்திருந்த கப்பங்கிழங்கு, பூவாக விரிந்துகிடந்தது. அதில் இருந்து வந்த அவித்த வாசத்தால், செல்லையாவுக்கு நாவில் எச்சில் ஊறியது. உள் அறையில் நின்றிருந்த பெண்ணையும் மாப்பிள்ளையையும் மாறி மாறிப் பார்த்தார். டீ தம்ளரைக் காட்டி அந்தப் பெண், 'அண்ணே... டீ சூடு ஆறிடப்போவுது குடிங்க' என்றாள். அவள் தமிழில் பேசியதைக் கேட்டதும், செல்லையாவுக்கு ஆச்சர்யம். மாப்பிள்ளையைப் பார்த்தார்.

'நம்ம அணைக்கரைப்பட்டிக்காரங்க பாவா. தோட்டத்து வேலைக்கு வந்து இங்கேயே குடியாளு ஆகிட்டாங்க. வெட்டருவாளும் கத்தியும் வெச்சுட்டுத்தான் சுத்திட்டு இருக்காங்க. அங்க வந்து சாகிறதுக்கு இங்கேயே இவகூட இருந்துட்டுப் போறேன்' என வெறுத்துப்போய் பேசினார். செல்லையாவுக்கு ஒன்றும் பேசத் தோன்றவில்லை. மலை இறங்கி வந்துவிட்டார். மூணாறில் அப்போது நீலக்குறிஞ்சி பூத்திருந்தது. பேருந்து மலைப்பாதையில் நகர்ந்து வந்தபோது, சற்றுத் தொலைவில் அந்தப் பூக்களைப் பார்த்தார். செல்லையா அப்போதுதான் குறிஞ்சிப் பூக்களைப் பார்க்கிறார். வளைந்த பாதையில் பேருந்து இறங்கிக்கொண்டிருந்தது.

ஊரின் வாசமோ, இல்லை பூத்திருந்த பூவின் வாசமோ, பேருந்து முழுக்க கம்மென இருந்தது. ஊர் வந்து சேர்கிறவரை அந்தப் பூக்களோடு, மலையாளத்துப் பெண்ணின் முகமும் மனதில் இருந்து மறையாமல் இருந்தது. போனூரில் விளக்குகள் எரியத் தொடங்கியதை, குனிந்து ஜன்னலின் வழியாகப் பார்த்தார். வீட்டுக்கு வந்ததும் சுப்பம்மாவுக்கு என்ன பதில் சொல்வது எனத் தெரியாமல் அழுதார். அவர் அழுவதைப் பார்த்து வீட்டுப் பெண்களும் அழுதனர். தொட்டிலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த வெண்டியைத் தூக்கி தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டார்.

வீட்டுக்கு வெண்டி வந்த யோகத்தில் செல்லையா ஆசாரிக்கு பட்டறையில் வேலைகள் தொடர்ந்து இருந்தன. செல்லையாவுக்கு பெண் குழந்தை பிறந்தது. அதில் இருந்து அவருக்கு வெண்டியின் மேல் பிரியம் ஜாஸ்தி ஆனது. தன் மகள் ஜமுனாவை அவனுக்குக் கல்யாணம் செய்து தரவேண்டும் என நினைத்தார்.

வெண்டி பூச்சிமருந்து குடித்ததை செல்லையாவால் நம்பவே முடியவில்லை. 'வேறு யாரோ மருந்தைக் குடித்துவிட்டு ஆஸ்பத்திரியில் இருப்பதை, செவிட்டுப்பயல் ஞானம் தவறுதலாக வெண்டி எனச் சொல்கிறான்’ என்று தவிதாயப்பட்டார். இருந்தபோதிலும் சேதியை ஊர்ஜிதப்படுத்திக்கொள்ள சுப்பம்மா வீட்டுக்கு நடந்தார். செல்லையாவால் தெருவில் நடக்க முடியவில்லை. கிறுகிறுப்பும் படபடப்புமாக வியர்த்துக்கொட்டத் தொடங்கியது. கழுதை மார்க்கெட்டைக் கடந்து அன்னகாமு காபி கடைப்பக்கமாக வந்தார். பட்டறைக்காரர்கள் யாரும் இல்லை. இந்நேரத்துக்கு எல்லாம் இரண்டு மூன்று பேராவது நின்று, காபி குடித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். இன்று பார்த்து கடையில் யாரும் இல்லை.

நேற்று ராத்திரிகூட வெண்டிப்பயலைப் பார்த்தேனே. என்னைப் பார்த்து புளிச்சச் சிரிப்பு சிரித்து, தலையைக் குனிந்தபடி ஞானம் கடையைவிட்டு இறங்கிப்போனானே. ராத்திரியோட ராத்திரியாக இப்படியா ஆகும்?   விஷயம் மட்டும் தப்பிதமாகப் போகட்டும், இந்த ஞானம் மங்கிலியை செவிட்டிலே அறையணும் என முனகிக்கொண்டார். செல்லையாவுக்கு மனம் அலைந்தது. தாங்க முடியவில்லை. தானாகவே கண்ணீர் வடியத் தொடங்கியது.

சண்முகம் போன வருஷம் காமாட்சியம்மன் கோயில் விசேஷத்துக்கு, பால் குடம் எடுத்தான். 10 நாட்கள் விரதம். கையில் காப்பு கட்டி       மஞ்சள் வேட்டி கட்டிக்கொண்டு தெருவுக்குள் வரும்போது, செல்லையாவுக்கு உடம்பு புல்லரித்துவிட்டது. செல்லையா வீட்டுக்குள்ளே பட்டறைபோட்டு வேலைசெய்கிறார். 'தண்டட்டி ஸ்பெஷலிஸ்ட்’. சண்முகம் தனக்கு வரும் வேலைகளுக்கு ஏதாவது தோது கேட்கவும் சாமான்கள் எடுக்கவும் வீட்டுக்கு வருவான். அவன் வருவது ஜமுனாவுக்கு உடனே தெரிந்துவிடும். மோரைக் கலக்கி உப்பு போட்டு ஆற்றிக்கொண்டு, மேஜைப் பெட்டியில் வைத்துவிட்டுப் போவாள். வெறுமனே வைத்துவிட்டுப் போகாமல், 'டொக்’ என்ற சத்தத்துடன் தம்ளரை வைப்பாள். அது அவனுக்கு, அவள் காட்டும் அடையாளம். அப்படி வைக்கும்போது, தம்ளரில் இருந்து நீர்மோர் அலம்பிச் சிந்த வேண்டுமே... ஒரு பொட்டுக்கூடச் சிந்தாது. தம்ளர் சத்தம் அவர்களுக்கு இடையே ஒரு பரிபாஷை. இதெல்லாம் செல்லையாவுக்குத் தெரியும். வேலையில் மும்முரமாக இருப்பவர்போல பாவலா காட்டிக்கொண்டு எதையாவது தேடுவார். ஜமுனாவை நினைத்தபோது அவருக்கு உயிர் போய்த் திரும்பியது. அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது?

சுப்பம்மா வீடு இருக்கும் தெருவுக்குள் நுழைந்ததும் அவர் வீட்டைப் பார்த்தார். வீடு பூட்டியிருந்தது. சுப்பம்மா காலையில் எட்டு மணிக்கு எல்லாம் ஏலக்காய் கடை வேலைக்குப் போய்விடுவாள். மதியம் ஒரு மணிக்குப் பிறகுதான் சாப்பாட்டுக்கு வருவாள். பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களிடம் கேட்டார் செல்லையா. அவர்களுக்கு எந்த விஷயமும் தெரியவில்லை.

p72b.jpg

'வெண்டி ரெண்டு மூணு நாளா வீட்டுக்கு வரலை நைனா. சுப்பம்மா மட்டும்தான் தனியா இருக்கு. ஆளை காணோம்னு தேடிக்கிட்டு இருந்துச்சு' எனப் புகார் சொன்னார்கள். சுப்பம்மா தன்னிடம் எதுவும் சொல்லவில்லையே என, பட்டறை வீதிக்கு வேகுவேகுவென நடந்தார் செல்லையா.  

பட்டறை வீதியில் கடைகள் திறந்திருக்க வில்லை. யாராவது இருக்கிறார்களா எனப் பார்த்தார். தெரு முக்கில் இருந்து நாய் ஒன்று ஓடி வந்தது. யாரிடம் கேட்பது? கண்களில் யாரும் தட்டுப்படாதது செல்லையாவுக்கு  நெஞ்சு நின்றுவிடும்போல் இருந்தது. வண்ணாத்தியும் அவளது கழுதையும் வழிமறித்து பாதையில் நின்றிருந்தனர்.

''வெண்டி விஷத்தைக் குடிச்சிட்டு ஆஸ்பத்திரியில இருக்கான்’னு சொல்றாங்க. நிசம்தானா?' என அவளிடம் கேட்டார்.

வண்ணாத்தி பொதிமூட்டையை கழுதையின் மீது ஏற்றிக்கொண்டு, 'வெண்டியை போலீஸ்ல பிடிச்சிட்டுப் போயிட்டதாப் பேசிக்கிட்டாங்க நைனா' எனப் புதிதாக ஒன்றைச் சொன்னாள்.

'ஆளாளுக்கு ஒண்ணு சொல்லுதே. யார் பேச்சை நம்புறது?' என நினைத்து செல்லையா தலையில் அடித்துக்கொண்டு சண்முகத்தின் பட்டறைக்கு முன்பு போய் நின்றார். அவனது பட்டறையின் கதவு இரண்டு பூட்டுகள் போட்டுப் பூட்டியிருந்தது. எதிரே இருந்த செட்டியார் வீட்டை ஒரு நோட்டம்விட்டார். வீட்டுக் கதவு சாத்தியிருந்தது. வீட்டுக்குள் யாரும் இல்லை.

பட்டறை வீதியில் இருந்து பாதி தூரம் வரை வந்துவிட்டார். சீனி ஆசாரி பட்டறையைப் பார்த்தார். ராத்திரி வேலைசெய்துவிட்டுக் கதவை 'பப்பரப்பா’ எனத் திறந்துபோட்டுத் தூங்குகிறவன் சீனி. அவனும் பெரிய பூட்டுப் போட்டு கதவைப் பூட்டியிருந்தான். தெரு முக்கு வரை போய்விட்டு வந்தார் செல்லையா. 'பெரியாஸ்பத்திரிக்குப் போவதா... இல்லை போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போவதா?’- குழப்பத்தில் நடுரோட்டில் நின்றார். கிழக்கு பக்கம் போலீஸ் ஸ்டேஷன்; மேற்கு பக்கம் பெரியாஸ்பத்திரி.

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு ஜமுனாவின் ஜாதகத்தையும் சண்முகத்தின் ஜாதகத்தையும் பொருத்தம் பார்க்க போ.தர்மத்துப்பட்டி ஜோசியரிடம் காட்டினார். அவர் நல்லவிதமாகத்தான் சொன்னார். ஏதாவது கோட்டம் இருந்தால் உடனே சொல்லிவிட்டு, பரிகாரம் பண்ண அழைத்துப் போய்விடுவார்.

வெண்டிக்கு ஏழு வயதில் ஒரு கண்டம் இருப்பதாக ஜோசியர் சோழி உருட்டி சொன்னது, இப்போது அவருக்கு ஞாபகம் வந்தது. ஏழு வயது கண்டத்தைத் தாண்டிவிட்டால், அப்புறம் 18 வயதில் ஒரு கண்டம். அதையும் தாண்டிவிட்டால் 98 வயசு வரை ஒன்றும் இல்லை எனச் சொல்லியிருந்தார். 'பரிகாரம் செய்துவிட்டால், அந்தக் கண்டமும்  காத்திலே சாம்பலா கரைஞ்சுப்போயிடும்’ என,  சுருளித்தீர்த்தத்துக்கு அழைத்துப்போனார். இப்போது வெண்டிக்கு 19 வயது ஆரம்பம்.              18 வயது முடிந்ததற்காக சங்கராபுரம் கருப்பசாமிக்கு போன வருஷம் பொங்கல் வைத்து சாமி கும்பிட்டுவிட்டு வந்தார்கள். அதோடு கஷ்டகாலம் தீர்ந்துவிட்டது என நினைத்தால், துரத்திவருகிறதே என செல்லையா நினைத்துக்கொண்டார்.

ஏழு வயது கண்டம் இது மாதிரிதான். பள்ளிக்கூடத்தில் விளையாடும்போது கீழே தவறி விழுந்துவிட்டான் வெண்டி. விழுந்தவனுக்கு பேச்சுமூச்சு இல்லை. பெரியாஸ்பத்திரிக்குத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடினார்கள். ரெண்டு நாட்கள் கழித்து கண் விழித்துப் பார்த்த பிறகுதான் செல்லையாவுக்கு மூச்சு வந்தது. விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்டு மூணாறில் இருந்து வெண்டியின் அப்பாவும் மலையாளத்துக்காரியும் அவர்களுக்குப் பிறந்த பிள்ளையும் வந்துவிட்டார்கள். மூன்று நாட்கள் வீட்டில் இருந்து விருந்து சாப்பிட்டுவிட்டு, ராத்திரி ஆட்டமும் பகல் ஆட்டமுமாக இரண்டு சினிமா படங்களைப் பார்த்துவிட்டு மலைக்குப் புறப்பட்டார்கள். போகும்போது சுப்பம்மாவிடம், 'நீ வேணா சண்முகத்தை அனுப்பி வை. என்கூட வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கட்டும்' எனச் சொன்னான் அவள் கணவன். அவள் விடுவதாக இல்லை.

p72c.jpg

'உன் பட்டறைக்கு ஆள் வேணும்னா, போனூர் மந்தையிலே வேற ஆளைக் கூட்டிட்டுப் போ. உனக்கும் உன் அவளுக்கும் சேவகம் செய்யத்தான் நான் புள்ளபெத்து வெச்சிருக்கேனா?' என ஆங்காரமாகக் கேட்டாள்.

சுப்பம்மாவின் ஆங்காரத்தில்தான் வெண்டி வேகவேகமாக வளர்ந்தான். வெண்டியைப்போல ஜமுனாவும் வளர்ந்தாள். ஜமுனா அந்தத் தெருவிலேயே உயரமான பெண். அவள் அம்மா அங்கம்மாவைப்போல நீளமான மூக்கு; நீளநீள விரல்கள். இரட்டை ஜடை போட்டுத் தலையில் பூ வைத்து நடந்துபோனால், அவ்வளவு அழகு.

மதுரைக்குப் போய்த் திரும்பும்போது இரண்டு பொட்டலங்கள் அல்வாவும், இரண்டு டப்பா தாழம்பூ குங்குமமும் வாங்கிவருவான் வெண்டி. செல்லையாவுக்குக் கடவாய்பற்களும், முன்பற்களும் விழுந்து பாதி பொக்கையாகிவிட்டது. மனுஷனுக்குப் பல் போன பிறகும், ருசி போகவில்லை. அல்வாவை அப்படியே 'குளுக், குளுக்’ என முழுங்குவார். முழுங்கிவிட்டு கண்களை மூடி சப்புக்கொட்டி, 'வெண்டி மாப்ள நீயும் என் மகளும் நூறு வருஷம் இருந்து, பிள்ளைகளோட சந்தோஷமா வாழணும்' என வாழ்த்துவார்.

வெண்டி சிரித்துக்கொண்டு ஒரு டப்பாவைக் கொடுத்துவிட்டு, 'தாழம்பூ குங்குமம்...' என ஜமுனாவிடம் நக்கலாகச் சொல்வான். அவளும் 'தெரியும்... தெரியும்...' எனப் பொய்யாகக் கோபம் காட்டுவாள். இன்னொரு டப்பா குங்குமத்தையும், இன்னொரு பொட்டலத்தை மஞ்சள் பையில் வைத்துக்கொண்டு பட்டறை பக்கமாக நடந்துபோவான். அவன் தெருவின் முக்கு திரும்புகிற வரை, ஜமுனா வாசலில் நின்று வேடிக்கை பார்ப்பாள்.

'வெண்டி மாப்ள வாங்கிவந்த குங்குமம்கூட இன்னமும் தீரலியே. மாடக்குழியில் டப்பா நிறைஞ்சு இருக்கே. அதுக்குள்ள பாவிப்பய இப்படிப் பண்ணிட்டானே. விஷத்தைக் குடிச்சு சாவுற அளவுக்கு என்ன வந்துச்சு? பூச்சிமருந்தைக் குடிச்சுட்டான்கிறாங்க... போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குக் கூப்பிட்டுப் போயிருக்கிறாங்கன்னும் சொல்றாங்க. எது நிசம்? இதெல்லாம் சுப்பம்மாவுக்குத் தெரியுமா? அவ ஆஸ்பத்திரியிலதான் இருக்காளா... இல்லை போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல இருக்காளா? ஆஸ்பத்திரியில வேற யார் யார் இருப்பாங்க, இல்லை போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல இருக்காங்களா? ஒண்ணும் தெரியலியே’ - மனசுக்குள் புலம்பியபடியே கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு நடந்தார் செல்லையா.    

வெண்டிமாப்பிள்ளையைப் பார்க்கும்போது செல்லையாவுக்கு வெட்கம் வந்துவிடும். பெண்பிள்ளையைப்போல வெட்கப்பட்டு ஒதுங்கி, முகம் திருப்பிக்கொள்வார். தான் தூக்கி வளர்த்த பிள்ளை என்றபோதிலும் அவருக்கு வெட்கம் வந்துவிடும். ஜமுனாவைப் பார்க்கும்போது அவரது மனதில் வெண்டியோடு அவள் நிற்பது தெரியும். ஜோடிப்பொருத்தத்தை மனதிலேயே கண்டு பூரித்துப்போய்விடுவார். தன் மகளுக்கும் வெண்டிமாப்பிள்ளைக்கும் கல்யாணம் நடந்துவிட்டால், நிம்மதியாக மயானம் போய்சேர்ந்துவிடலாம் என சவரம் செய்யும்போது ஞானத்திடம் புலம்புவார். ஞானமும் அவரைத் தேற்றி, 'பேரன் - பேத்திகளைப் பார்த்துட்டுத்தான் அப்பச்சி நீங்க போவீங்க. விஜயா லாட்ஜ்ல உளுந்தவடையும் காபியும் உங்க பேரனுக்கும் பேத்திக்கு வாங்கித் தருவீங்க' எனச் சமாதானப்படுத்துவார். இப்போது யார் தன்னைச் சமாதானப்படுத்துவது என ஏங்கினார். அந்த ஏக்கத்தோடு நடந்தார். முதலில் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போய் விசாரிப்பது என முடிவுசெய்தார்.

போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போய் நின்றபோது அவருக்கு வியர்த்துக்கொட்டியது. வியர்வையில் முதுகும் வயிறும் சட்டையோடு ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன. மூச்சு வாங்கியவர், சற்று நேரம் மரத்தின் கீழ் நின்றுகொண்டார். ஸ்டேஷனுக்குள் இருட்டாக இருந்தது. யார் எங்கு இருக்கிறார்கள் எனத் தெரியவில்லை. அசோகமரத்தில் இருந்த இலைகள் உதிர்ந்து தரையில் கிடந்தன. துருப்பிடித்த சைக்கிள்கள் கீழே விழப்போவதுபோல வரிசையாக நின்றிருந்தன. ஒரு மிருகத்தின் எலும்புக்கூடுபோல புல்லட் வண்டி நின்றிருந்தது. செல்லையா தனது முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைந்தார். இன்னமும் கூடுதலாக வியர்த்தது. அவர் அறியாமல் வேட்டி முழங்காலில் இருந்து பாதத்துக்கு இறங்கி, தரையைத் தொட்டது. உள்ளே நடக்க நடக்க ஓர் அறை, அந்த அறையில் இருந்து மற்றோர் அறை என ஏதோ குகைபோல நீண்டுகொண்டே சென்றது. அறையில் யாரும் இல்லை. இரண்டு அறைகளைத் தாண்டியதும் வெளிச்சம் தெரிந்தது. சற்றுத் தள்ளியிருந்த வராண்டாவில் ஜனங்கள் நின்றிருந்தனர்.

செல்லையா வராண்டாவை நோக்கி நடந்தார். நின்றிருந்த ஜனங்கள் அனைவரும் பட்டறைவீதிக்காரர்கள். செல்லையாவைப் பார்த்ததும் முகம் திருப்பிக்கொண்டனர்.

கூட்டத்தில் இருந்தவனிடம், 'வெண்டி எங்கப்பா?' எனக் கேட்டார் செல்லையா.

'உள்ளே விசாரிச்சிட்டு இருக்காங்க' எனச் சொன்னான். எதுக்கு விசாரிக்கிறார்கள். ஏன் இவ்வளவு ஜனங்கள் கும்பலாக கூடியிருக்கிறார்கள் என அவருக்குத் தெரியவில்லை. வீட்டோடு பட்டறைவைத்து வேலை செய்தால் பஜாரில் நடக்கிற விஷயம் எதுவும் காதுகளுக்கு வந்து சேராது. போன மாதம் நடந்த விஷயம் இப்போது காதுக்கு வருகிறது. சுப்பம்மாவாவது தன்னிடம் சொல்லியிருக்கலாம் என நினைத்தார்.

அங்கு நின்றிருந்தவர்கள் யாரும் எதுவும் அவரிடம் பேசிக்கொள்ளவில்லை. அனைவரும் பயந்துபோயிருந்தனர். கூட்டத்தில் இருந்து மூக்கப்பன் விலகி வந்தான். அவனைப் பார்த்ததும் செல்லையாவுக்குக் கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக இருந்தது. அவனிடம் விசாரிக்கலாம் என மறித்தார்.

'மூக்கப்பா... என்னடா பிரச்னை... என்ன விஷயம்?' எனக் கேட்டார்.

அவன் பதறியவனாக 'வாயைப் பொத்து’ என்பதுபோல ஜாடை காட்டிவிட்டு, அவரது கையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு நடந்தான். நடந்தவன் ஓர் இருட்டு அறைக்குள் நின்றான்.

'வெண்டியைத் திருட்டு கேஸ்ல பிடிச்சுட்டு வந்துட்டாங்க. வெண்டி எதுவும் வாங்கலை. நாங்க சங்கத்தில் இருந்து பேசி வெளியே கொண்டுவரணும்னு வந்து நிக்கிறோம். நீங்க சங்கத்திலே இருக்கிற ஆளுதானே. கூட்டத்துக்கு எதுவும் வர்றது இல்லையா?' எனக் கேட்டான். 'சங்கம்’, 'கூட்டம்’ என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் அவர் உடம்பு நடுங்கியது. வெண்டிமாப்பிள்ளையை ஒரு தடவை பார்க்க வேண்டும் என தவிப்பாக இருந்தது.

'நான் ஒரு தடவை வெண்டியைப் பார்த்துக்கிறேன். என்னை அவன் இருக்கிற இடத்துக்குக் கூட்டிட்டுப் போப்பா' எனக் கண்கள் கலங்கினார். மூக்கப்பன் அவரை இழுத்துக்கொண்டு பின்பக்கமாக நடந்தான்.

மூத்திரவாடையும் குப்பையுமாகக் கிடந்த மண்ரோட்டில் அவர்கள் நடந்தார்கள். பழைய காகிதங்களின் மேல் மூக்கப்பன் வேகுவேகுவென நடந்தான். அவனது வேகத்துக்கு செல்லையாவால் நடக்க முடியவில்லை. மூக்கப்பன் நின்ற இடத்தில் ஒரு பெரிய கருங்கல் ஒன்று கிடந்தது. அதன் மேல் ஏறி எட்டிப் பார்த்துவிட்டு, செல்லையாவை ஜாடையில் அழைத்தான். அவர் தனது வயதையும் மீறி தன்னை மறந்தவராக ஓடிவந்தார். தனது மாப்பிள்ளையைப் பார்க்கும் ஆவல்.  

செல்லையாவும் அந்தக் கருங்கல்லின் மீது ஏறி எட்டிப் பார்த்தார். எக்கி எக்கி பெருவிரலை ஊன்றி எட்டிப் பார்த்தார். ஒரே இருட்டு. வேறு எதுவும் தெரியவில்லை.

'மூக்கப்பா... ஒண்ணும் தெரியலையேடா' என்றார்.

'சத்தம் போடாதீங்க. மண்பானை ஒண்ணு தெரியுதா?'

'ஆமாம்.'

'அதுக்குப் பக்கத்திலே புத்தகம் அடுக்கி வெச்சிருக்கிற பீரோ தெரியுதா?'

'ஆமாம்.'

'அந்தப் புத்தக இடுக்கு வழியா பாருங்க. வெண்டி உட்கார்ந்திருக்கிறது தெரியும்.'

மூக்கப்பன் சொன்னதுபோல எட்டிப்பார்த்தார். ஓர் ஆள் உட்கார்ந்திருப்பது தெரிந்தது. நன்றாகப் பார்த்தார். அது சண்முகம் இல்லை. வேறு யாரோ. கால் வலி தாங்க முடியாமல், கல்லைவிட்டு கீழே இறங்கி, மூக்கப்பனிடம் வந்தார்.

'வெண்டிப்பயல் இல்லையேப்பா...'

'வெண்டிதான் கையைக் கட்டி தரையில் உட்கார்ந்திருக்கான். நீங்க நல்லா பார்க்கலையா?'

'ஒரு ஆள் தரையிலே உட்கார்ந்திருக்கிறது தெரிஞ்சது. ஆனா, சண்முகம் மாதிரி இல்லையே.'

'நீங்க எந்த வெண்டியைக் கேட்கிறீங்க நைனா?' என மூக்கப்பன் குழப்பத்துடன் கேட்டான்.

'என் தங்கச்சி மகன் சண்முகத்தைக் கேட்கிறேன் மூக்கப்பா...'

'இவன் காமு மகன் துரைராஜ். அவனையும் பட்டறைவீதியிலே வெண்டினுதான் கூப்பிடுவோம்.'

செல்லையா அந்தக் கருங்கல்லின் மீது உட்கார்ந்தார். தலையில் கை வைத்துக்கொண்டு மூக்கப்பனின் முகத்தைப் பார்த்தார். அவருக்கு வண்ணாத்தியின் முகமும், அவள் ஓட்டிச் சென்ற கழுதையின் முகமும் ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

'சண்முகத்தைப் பார்த்தியா மூக்கப்பா?' என அவனிடம் கேட்டார்.

'சண்முகத்தைப் பார்த்து ரெண்டு வாரம் ஆகுது. தியேட்டர்ல ரெண்டு ஐஸ் வாங்கிட்டுப் போனதைப் பார்த்தேன். எப்போனு ஞாபகத்திலே இல்லை. பட்டறைவீதியிலகூட முன்ன மாதிரி அவனைப் பார்க்க முடியலை. எப்போ வர்றான். எப்போ போறான்னு சொல்ல முடியலை. ஒண்ணு சொல்றேன். உங்க மனசிலேயே வெச்சுக்கங்க. அவன் பட்டறைக்கு எதிர்ல இருக்கிற செட்டியார் வீட்டுப் பொண்ணுக்கும் அவனுக்கும் பழக்கம்னு பேசிக்கிறாங்க' என்றவன், 'என்ன நைனா... வேற ஏதாவது விஷயமா?' எனக் கேட்டான்.

'வெண்டி, பூச்சிமருந்தைக் குடிச்சிட்டு ஆஸ்பத்திரியிலே இருக்கிறதா ஞானம் சொன்னான். பட்டறைவீதிக்கு வந்தா,  போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு இழுத்துப்போயிட்டதா வண்ணாத்தி சொன்னா. நான் எங்கே போய்த் தேடுவேன், யார்கிட்டே போய் கேட்பேன்? ஒத்தை பொம்பளைப் புள்ளையை அவனை நம்பி வளர்த்துவெச்சுருக்கேன். படுபாவி கண்கலங்கவைக்கிறான்' என அழுதார். அவருக்கு வாயில் இருந்து வார்த்தைகள் தெளிவாக வரவில்லை. பதற்றத்தில் அவரது விரல்கள் நடுங்கின.

'காமு மகனுக்கும் வெண்டினுதான் பேர் நைனா. பஜார்ல அஞ்சாறு பயல்களுக்கு வெண்டினு பட்டப் பேரு. சமயத்திலே யாருக்கு என்னன்னு தெரியாமப்போயிருது. நீங்க கவலைப்படாமப் போங்க. அவன் இங்கனக்குள்ளதான் சுத்திக்கிட்டு இருப்பான்' என்றான்.

'மூக்கப்பா அவன் பட்டறைக்கு எதிர்த்த வீட்டுப்புள்ளகூடச் சுத்திக்கிட்டு இருக்கிறது எனக்கும் தெரியும். ஒரு தடவை கண்டிச்சுவெச்சேன். திரும்பவும் பேச ஆரம்பிச்சுட்டானா. அவனைத் திருத்திக் கொண்டுவரணும்.'  

மூக்கப்பன் அவரைப் பார்த்து, 'அய்யோ அதை ஏன் கேட்கிறீங்க. தினமும் பாட்டும் கூத்துமா தெருவே நாறிப்போகுதாம். அந்தப் புள்ள அவனுக்குத் தோசை சுட்டுத் தருதாம். கோழிக்குழம்பு வெச்சுத் தருதாம். நான் எதைப் பார்த்தேன். நான் இருக்கிறது இந்தக் கடைசி; அவன் பட்டறை அந்தக் கடைசி. எல்லாம் பேச்சுவாக்குலயே வந்துட்டு இருக்கு. கேள்விப்பட்டதைச் சொல்றேன்' என்றான்.

செல்லையா எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினார். தான் எவ்வளவு சொல்லியும் தன் பேச்சைக் கேட்காமல் இருக்கிறான் என்ற வருத்தம் வெண்டியின் மேல் உண்டானது அவருக்கு. 18 வயது முடிந்துவிட்டது. எந்தக் கண்டமும் இல்லை. இனிமேற்பட்டு நிம்மதியாக இருக்கலாம் என இருந்தபோதுதான் அவனுக்கும் எதிர்த்த வீட்டுப்பிள்ளைக்கும் பழக்கம் ஏற்பட்டது.

சங்கராபுரம் கருப்பசாமி கோயிலுக்குப் போய்விட்டு வந்த மறுநாள், பெரிய கொறடு வாங்க வேண்டும் என வெண்டியின்  பட்டறைக்குப் போயிருந்தார் செல்லையா. பட்டறை திறந்திருந்தது. அவனைக் காணவில்லை. மதிய சாப்பாட்டு வேளை. பட்டறை வீதியில் யாரும் இல்லை. ஆலமரத்தின் இலைகள்கூட அசையாமல் இருந்தன. வெண்டிமாப்பிள்ளை எங்கேயாவது  சென்றிருப்பான் எனப் பட்டறை திண்ணையில் அமர்ந்தார். காத்திருந்தவருக்குப் பொறுமை இல்லை. வேலை அவசரம். பட்டறைக்குள் சென்று பெரியகொறடை எடுத்துக்கொண்டு வந்தார்.

பட்டறைக்கு எதிர்த்த வீட்டு செட்டியாரிடம் சொல்லிவிட்டுப் போய்விடலாம் எனத் திறந்திருந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்தார். வீட்டில் யாரும் இல்லை. திரும்பிப் போவதற்கும் மனம் இல்லை. பட்டறைக்காரனுக்குத் தெரியாமல் சாமான் எடுப்பது தவறு. அப்படியே, அவசரத்துக்கு எடுத்தாலும் யாரிடமாவது சொல்லிவிட்டு வர வேண்டும். எட்டிப் பார்த்தார் முன் அறையில் ஃபேன் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. உள் அறையில் சிணுங்கலும் முனகலுமாகச் சத்தம் கேட்டது. உள்ளே சென்றார். படுக்கையில் செட்டியாரின் மகளும் வெண்டியும் இருந்தார்கள். அவரது காலில் செருப்பு இல்லை. இருந்திருந்தால் அப்போதே கழற்றி அடித்திருப்பார். தன் கை வலிக்க வெண்டியை அடித்தார். வலி பொறுக்காதவன் அழுதபடி வீட்டைவிட்டு, வேட்டியைத் தூக்கிக்கட்டிக்கொண்டு பட்டறை வீதியைத் தாண்டி ஓடினான். அவனைத் துரத்திப் பிடிக்க முடியவில்லை. அதற்குப் பிறகு ஒருநாள் கண்ணில் பட்டபோது புத்திமதி சொன்னார்.

'இதுக்குத்தான் நீ மதுரையில் இருந்து ரெண்டு குங்குமம் டப்பாவும், ரெண்டு அல்வா பொட்டலமும் வாங்கிட்டு வந்தியா? உனக்கு ரெண்டு பொம்பளைங்க வேணுமா. உன் அப்பன் புத்திதான் உனக்குமாடா?’ என நாக்கைப் பிடுங்கிக்கொள்வதுபோல நடுரோட்டில் வைத்துத் திட்டினார். போகிறவர்களும் வருகிறவர்களும் விசாரித்தார்கள். அசிங்கமாக இருந்தது. அதற்குப் பிறகு அவனை ஆள்வைத்துக் கவனித்தார். சிறிது நாட்கள் அமைதியாக இருந்தான். சரி திருந்தி நல்லபடியாக இருக்கிறான். பட்டறை இருக்கிற இடத்தை மாற்றிவைத்துவிட்டால் பழக்கம் இருக்காது என, இடத்தை மாற்றுவதற்கு ஏற்பாடு செய்தார். அப்படி ஏற்பாடு செய்துகொண்டிருக்கும்போதுதான் இப்படி பூச்சிமருந்தைக் குடித்துத் தொலைத்திருக்கிறான்.

செல்லையா பெரியாஸ்பத்திரிக்குப் போய் சேர்ந்தபோது மதிய சாப்பாட்டு நேரம். ஆஸ்பத்திரியில் கூட்டம் இல்லை. எந்த வார்டில் படுத்திருக்கிறான் எனத் தெரியவில்லை. உண்மையிலேயே இறந்துபோயிருந்தால் ஜனங்கள் காக்கா கூட்டம்போல கூடியிருப்பார்கள் என நினைத்தவர், அங்கு நின்றிருந்த கம்பவுண்டரிடம் விசாரித்தார்.

'நகைப்பட்டறை வீதில இருந்து யாரையாவது இங்க வந்து சேர்த்திருக்காங்களா ஐயா?'

'ஒரு செவத்த பயளா. வெள்ளரிப்பழம் பழுத்த மாதிரி கலரு. இளந்தாரி வயசு. விஷம் குடிச்சிட்டு வந்தவன்தானே?'

'ஆமாப்பா... ஆமாம்.'

'நேரா போயி, இடது கை பக்கமாத் திரும்பி, அப்புறம் நேராப் போங்க. குளுக்கோஸ் ஏத்திப் படுக்கவெச்சுருக்கோம்' என்றார்.

'உசுரைக் காப்பாத்திட்டீங்களா?'

'காப்பாத்தியாச்சு... காப்பாத்தியாச்சு...'

p72d.jpgகம்பவுண்டர் சொல்லியபடி சென்றார். தூரத்தில் ஜனங்கள் கூட்டமாக நின்றிருப்பது தெரிந்தது. ஜனங்களை நோக்கி நடந்தார். பட்டறைவீதிக்காரர்கள் சிலர் நின்றிருந்தார்கள். செல்லையாவைப் பார்த்ததும் அங்குசம் கூட்டத்தில் இருந்து விலகி வந்தார். அங்குசமும் செல்லையாவும் ஒரு வயசுக்காரர்கள். ஒன்றாக பட்டறை வேலை பழகியவர்கள். அங்குசம், செல்லையாவைப் பார்த்தார்.

'வாப்பா... வா. நீகூட நடக்க முடியாம நடந்துவந்து என் மகனைப் பார்க்க வந்திருக்க. என் மூத்த மகன் இந்தப் பக்கம்கூட எட்டிப் பார்க்கலை. யாருக்கோ வந்த விதினு அவன் பொண்டாட்டி புள்ளைகளோட கறிச்சோறு தின்னுக்கிட்டு இருக்கான். 'வாடா’னு மூணு தடவை ஆள் விட்டுச் சொல்லிட்டேன். இன்னும் வரலை' என்றார்.

செல்லையாவுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. தலை கிறுகிறுப்பு கூடியது. அங்குசத்தின் மகனை எதுக்கு ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்திருக்கிறார்கள் எனக் கேட்டார்.

'அவன் பூச்சிமருந்தைக் குடிச்சிட்டான் செல்லையா' எனச் சொன்னார்.

'அப்போ வெண்டிமாப்ள மருந்தைக் குடிக்கலையா. சண்முகத்தை ஆஸ்பத்திரியில சேர்க்கலையா?' என அவராகப் பேசினார்.

'என் மகனுக்கும் வெண்டினுதான் பட்டப்பேரு. வெள்ளைவெளேர்னு இருக்கான்னு அப்படிப் பேரு. எனக்கு மொதத் தாக்கல் வந்தப்போ, உன் தங்கச்சி மகன்தான் பூச்சிமருந்தைக் குடிச்சிட்டான்னு நினைச்சேன். பிறகுதான் கணேசன் குடிச்சிட்டான்னு என் மகன் பெயரைச் சொன்னாங்க.'

'எதுக்குக் குடிச்சான்?'

'கந்துவட்டிக்கு பணம் வாங்கிட்டுத் திரும்பத் தரலை. சண்டை வந்துருச்சு. அசிங்கத்துக்குப் பயந்துட்டு இப்படிப் பண்ணிட்டான்.'

'போன மாசம் முத்துசாமி மகன் கந்துவட்டிக் காரனுக்குப் பயந்து திராவகத்தைச் குடிச்சிட்டு இன்னவரைக்கும் மதுரை ஆஸ்பத்திரியில இழுத்துட்டுக்கெடக்கான்.'

'அதை ஞாபகப்படுத்தாதே செல்லையா. எனக்கு ரெண்டும் ஆம்பளைப் புள்ளையா பொறந்திருக்குனு கடைசிக் காலத்துக்கு எதுவும் சேர்த்துவைக்கலை. மூத்தவன் அவன் பொண்டாட்டி பேச்சைக் கேட்டுட்டு வீட்டைவிட்டுப் போயிட்டான். ரெண்டாவது புள்ளையும் இப்படிப் பண்ணிட்டான். பொம்பளைப் புள்ளை ஒண்ணு இருந்தா, திட்டிக்கிட்டாவது சோத்தைப் போடுவா. என் கடைசிக் காலத்துக்கு யார்கிட்டே போய் நிப்பேன்' எனச் சொன்னவர் ஓவென அழுதார். அங்கு இருந்தவர்கள் அவரைச் சமாதானப்படுத்தினார்கள்.

அங்குசம் அழுவதைப் பார்க்க முடியாமல் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பினார் செல்லையா. வழியெல்லாம் வெண்டியைப் பற்றித்தான் நினைத்துக்கொண்டு வந்தார். அவருக்கு மூச்சுவாங்கியது.

'அடுத்த முகூர்த்தத்திலேயே என் மகளுக்கும் அவனுக்கும் கல்யாணம் செஞ்சுவெச்சாதான், எனக்கு நிம்மதி. அதுவரைக்கும் நான் சாப்பிடுறது செல்லாது’ என அவராகப் பேசிக்கொண்டு கிறுக்கனைப்போல தெருவில் நடந்தார்.

விஜயா ஹோட்டலைத் தாண்டும்போது சுப்பம்மா ஆங்காரமாக அழுதபடி வருவது தெரிந்தது. அவள் கோலத்தைப் பார்த்ததும் செல்லையாவுக்கு நெஞ்சு அடைத்தது.

செல்லையாவைப் பார்த்து, 'அப்பனைப்போல மகனும் இருக்கானே. வெண்டி எவளையோ இழுத்துட்டுப் போயி ரெண்டு நாளுக்கு முன்னாடி கல்யாணம் செஞ்சுக்கிட்டானாம்' என நடுரோட்டில் ஒப்பாரி வைத்தாள்.

செல்லையா அவள் பேசிய பேச்சை ஏற்கெனவே கேட்டவர்போல நடுரோட்டில் அமைதியாக நின்றார். அதற்குப் பிறகு அவருக்கு யார் பேசுவதும் காதில் கேட்காமல்போனது. செல்லையாவுக்கு போனூர் இளந்தாரிகள் 'செவிட்டு செல்லையா’ எனப் பட்டப்பெயர் வைத்தார்கள். ஆனால் என்றாவது ஒருநாள் ஞானத்திடம் செல்லையா சொல்வார், 'ஜமுனா அழுறது மட்டும் காதுல கேட்டுட்டே இருக்கு’ என்று. அப்போது அவர் சொல்வது ஞானம் காதில் விழுந்திருக்குமா எனத் தெரியாது. ஆனால், செல்லையா வடிக்கும் கண்ணீருக்கு என்ன அர்த்தம் எனத் தெரிந்திருக்கும். ஏனென்றால், ஞானத்துக்கு இரண்டு பெண்பிள்ளைகள்!

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

10 செகண்ட் கதைகள் 19

Sun, 02/07/2017 - 09:00
10 செகண்ட் கதைகள்

ஓவியங்கள்: செந்தில்

 

p76a.jpg

நெருக்கடி

நடந்துபோனால், அரைமணி நேரத்துக்குள் போய்விடும் அலுவலகத்துக்கு ஒரு மணி நேரம் ஊர்ந்தபடியே காரில் போனான் ராகுல்!

- கே.சதீஷ்

p76b.jpg

புரிதல்

``ஹாய் டாட்!’’ என்ற வாட்ஸ் அப் மெசேஜ் பார்த்து மகளுக்கு `டாப் அப்’ செய்தார் அப்பா!

- கி.ரவிக்குமார்

p76d.jpg

சுறுசுறுப்பு

“ஹோம் ஒர்க் எழுத முடியல...தூக்கம் வருதும்மா...” என்றவனிடம், மொபைலை நீட்டியதும் எழுந்து உட்கார்ந்தான்!

- சி.சாமிநாதன்

p76e.jpg

பிரார்த்தனை

படம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் பேயின் ஆசை நிறைவேற கடவுளை பிரார்த்தித்தது குழந்தை!

- பெ.பாண்டியன்

p76c.jpg

தனிமை

ஆயிரமாவது ஃப்ரெண்ட் ரெக்வெஸ்ட்டை அக்செப்ட் செய்துவிட்டு, ஃபீலிங் லோன்லி என்று ஸ்டேட்டஸ் போட்டான் தருண்!

- வி.சகிதாமுருகன்

p76f.jpg

அவசரம்

6 மணி, 6.30, 7, 8 மணி என வேலைக்குப் போகும்வரை அலாரம்களை அலறவிட்டபடியே இயங்கிக்கொண்டிருந்தான் ராகவன்!

- செல்வி

p76g.jpg

வெய்ட்டிங்

``காபி போட்டுட்டு வர்றேன். ஆல்பம் பாருங்க’’

"வேண்டாம். வை-ஃபை ஆன் பண்ணிட்டுப் போங்க!’’

- ரியாஸ்

p76h.jpg

உயிர்

``எங்க அப்பா செத்துருவார்னுதான் நினைச்சேன்... ஆனால் பொழைச்சுட்டாருடா’’ மருத்துவமனை வாசலில் சந்தோஷ செய்தி சொல்லிக்கொண்டிருந்தான் விக்னேஷ்!

- கே.மணிகண்டன்

p76k.jpg

மருத்துவம்

``ஒண்ணும் பிரச்னையில்லை... இது சாதாரண தலைவலிதான்’’ என மூன்று வேளைகளுக்கான மாத்திரை கொடுத்தார் மருந்துக்கடைக்காரர்!

- கே.மணிகண்டன்

p76m.jpg

பந்தி

பந்திக்குச் சாப்பாடு குறைவாக இருக்கிறதென்றதும், பிளாஸ்டிக் அரிசி பரிமாறப்படுவதாகப் புரளி கிளப்பினார் கேட்டரிங் மேனேஜர்!

- ராஜேஷ்

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss