கதை கதையாம்

ஒரு நிமிடக் கதை: நாணயம்

Tue, 28/03/2017 - 18:21
ஒரு நிமிடக் கதை: நாணயம்

 

onemin_2344012f.jpg
 
 
 

காலை நேர நெரிசலில் குமார் பஸ்ஸில் ஏறினான். தினமும் பைக்கில் அலு வலகம் சென்று வருபவன், அன்று வண்டியை சர்வீஸுக்கு விட்டதால் வேறு வழி இல்லாமல் பேருந்து பயணம். அன்று நல்ல முகூர்த்த நாள் வேறு. பேருந்தில் உட்காரக் கூட இடம் இல்லாமல் நின்று கொண்டே வந்தான்.

‘டிக்கெட், டிக்கெட்’ என்றபடி நடத்துநர் வந்தார். குமார் பத்து ரூபாய் தாளை கொடுத்து “முனிசிபல் ஆபீஸ் ஸ்டாப் கொடுங்க” என்றான் .

நடத்துநர் டிக்கெட்டையும் , மீதி சில்லறை யும் கொடுத்தவாறு கூட்டத்தில் முன்னே நகர்ந்து விட்டார். குமார் சில்லறையை எண்ணி பார்த்த போது, ஒரு பத்து ரூபாய் தாளும், இரண்டு ரூபாய் நாணயமும் இருந்தது.

நடத்துநர் பத்து ரூபாய் தாளை, இருபது ரூபாயாக எண்ணி, எட்டு ரூபாய் சீட்டுக்கு மீதம் பன்னிரண்டு ரூபாய் கொடுத்திருப் பார் என்று நினைத்தவன், நடத்துநரிடம் பாக்கியை கொடுத்துவிடலாமா என்று எண்ணினான்.

ஆனால் மறுகணமே, இன்று பஸ்ஸில் வந்ததும் லாபம்தான் என்று சில்லறையை பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொண்டான்.

அன்று மாலை வீடு திரும்பியவனை வாச லில் மலர்ச்சியுடன் வரவேற்றனர் மனைவி சுமதியும், ஏழு வயது மகள் தாரிகாவும்.

“என்னங்க உங்க மகள் பண்ண நல்ல காரியத்தை கேளுங்க” என்ற சுமதியிடம், தாரிகா “இரும்மா, நான் சொல்றேன்” என்று ஆரம்பித்தாள்.

“இன்னக்கு, எங்களுக்கு கிளாஸ்ல கணக்கு பரீட்சை பேப்பர் கொடுத்தாங்கப்பா. என் பேர்ல எனக்கு எழுபது மார்க்தான் வந்துச்சு. ஆனா மிஸ் பார்க்காமல் எண்பது மதிப்பெண் போட்டிருந்தாங்கப்பா. மிஸ்கிட்ட சொல்லி மாத்திட்டேன். அவங்க என்னை குட் கேர்ள்னு சொன்னாங்க” என்றாள்.

“மார்க் கூட வந்தா என்னம்மா? அதை எதுக்கு கேட்ட?” என்றான் குமார்.

“நம்ம பொருள் நமக்கு கெடச்சா போதும். குறுக்கு வழியில வாங்குறது நிலைக்காதுன்னு நீங்க முன்னாடி எனக்கு சொல்லி இருக்கீங்கப்பா” என்றாள் தாரிகா.

இதைக் கேட்டதும் சவுக்கடி பட்டது போல உணர்ந்தான் குமார்.

http://tamil.thehindu.com/opinion/blogs/ஒரு-நிமிடக்-கதை-நாணயம்/article7002805.ece?ref=relatedNews

Categories: merge-rss

சொந்தம்

Mon, 27/03/2017 - 15:55
சொந்தம்

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆரம்பித்த கருத்து வேறுபாடுகள் பெரும் விரிசலாக வளர்ந்து நின்றபோது சித்தார்த்தும், சியாமளாவும் மனம் இணங்கிப் பிரிந்து போவது என முடிவெடுத்தனர்.
11.jpg
ஆறு மாத இடைவெளியில் இருவருக்கும் விவாகரத்தை உறுதி செய்த நீதிபதியிடம், ‘‘மகள் சசி எனக்குத்தான் சொந்தம்’’ என சியாமளாவும், ‘‘எனக்குத்தான் சொந்தம்’’ என சித்தார்த்தும் வாதம் செய்தனர். ஒரு நிமிடம் யோசித்த நீதிபதி, ‘‘இதை உங்க மகளிடமே கேட்டுடுவோம். ஏன்னா அவ இப்போ மேஜர்!’’ என்று சசியை அழைத்தார்.

‘‘நீ அம்மாகூட இருக்கியா? இல்ல, அப்பாகூட இருக்கியாம்மா?’’ - கேட்டார் நீதிபதி.‘‘அவங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து இருந்தப்பதான் அவங்க எனக்கு அப்பாவும் அம்மாவும். நானும் அப்போதான் அவங்களுக்குச் சொந்தம். அவங்கதான் பிரிஞ்சிட்டாங்களே! அதனால இப்ப நான் யாருக்கும் சொந்தம் இல்ல. நான் ஒரு அனாதை. என்னை ஏதாவது ஆதரவற்றோர் இல்லத்துல சேர்த்து விடுங்க யுவர் ஆனர்!’’ என்று சசி சொல்ல, சித்தார்த்தும், சியாமளாவும் விக்கித்து நின்றனர்.

‘‘எங்களை மன்னிச்சிடுங்க யுவர் ஆனர்! தயவுசெஞ்சு எங்க விவாகரத்தை ரத்து பண்ணிடுங்க! எங்களுக்கு எங்க மகள்தான் முக்கியம். அவளுக்காக சேர்ந்து வாழறோம்!’’ என்று ஒரே குரலில் இருவரும் சொல்ல, நீதிபதி சிரித்த முகத்ேதாடு அந்த கேஸ் ஃபைலை மூடினார்.     

http://kungumam.co.in

Categories: merge-rss

புலி பதுங்குவது...

Sun, 26/03/2017 - 12:30
புலி பதுங்குவது...

எழுத்தாளர் முன்கோபி தன் வீட்டின் பக்கவாட்டு அறையிலிருந்து வாசலை மீண்டும் ஒரு முறை எட்டிப் பார்த்தார். அரை மணி முன்பு பார்த்த அந்த இரு குண்டர்களும் சிகரெட்டைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு இன்னமும் அங்கேயேதான் நின்று கொண்டிருந்தனர். வயிற்றைக் கலக்கியது எழுத்தாளருக்கு. காட்சி புரியாதவர்களுக்காக சின்ன அறிமுகம். எழுத்தாளர் முன்கோபி தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் புகழும் ஒரு வீரமான எழுத்தாளர்.
15.jpg
அறச்சீற்றம் கொண்டவர். சமூகக் கொடுமைகளைச் சாடுவதில் அவருக்கு நிகர் அவர்தான். ஆனால், அவர் யாரைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்கிறார் என்று படிப்பவர்களுக்கும் புரியாது, அவருக்கும் தெரியாது. சென்ற வாரம் பக்கத்துத் தெருவில் இருந்த ஒரு கந்து வட்டிக்காரனைப் பற்றிக் காரசாரமாக எழுதியிருந்தார். அதை ஒரு நகைச்சுவைக் கதையென ஒரு நாளிதழும் பிரசுரித்தது.

இன்று மதியம் முதல் அந்த இருவர் வீட்டு வாசலையே முற்றுகையிட்டதைப் போல நின்று கொண்டிருப்பது அந்த எழுத்தின் விளைவோ என்ற கவலை அவருக்குள் எழுந்தது. தாதா தன்னைத் தாக்கச் சொல்லி ஆளனுப்பியிருப்பாரோ? இல்லை,  போன மாதம் ஓர் அரசியல் தலைவரைப் பற்றி எழுதினோமே அதற்காக பழி வாங்கக் காத்திருக்கும் குண்டர், மன்னிக்கவும், தொண்டர்களோ? என்று யோசித்தார். அவரது பதற்றத்தில் அந்த அரசியல் கட்டுரையை யாருமே பிரசுரிக்கவில்லை என்பதைக்கூட மறந்தே போய் விட்டார்.

இப்போது அந்த ஆட்கள் வீட்டின் பக்கம் கையைக் காட்டி ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர். பயத்தில் வியர்த்து விட்டது அவருக்கு. நல்லவேளை மனைவியும் மகனும் வீட்டிலேயேதான் இருக்கிறார்கள். இல்லையென்றால் அவர்கள் வெளியிலிருந்து வரும் நேரம் அப்படியே அமுக்கி விட்டால்..? பய ரேகை ஓடியது.

அவரது தவிப்பையும் பயத்தையும் உணராத துணைவியார் காப்பி கொண்டு வந்தார். ‘‘என்னங்க...’’ என்று ஆரம்பித்தவரை அடக்கி வாயிற்புறம் கையைக் காட்டினார். ‘‘அவங்க தலைவரைப் பத்தி எழுதிட்டேன்னு என்னைப் பழி வாங்க வந்திருக்காங்க...’’ என்றார் கிசுகிசுப்பாக. அம்மாளுக்கும் கவலை கூடி விட்டது. ‘‘இப்ப என்னங்க செய்ய? நீங்க வீட்டுக்குள்ள இருக்கீங்கன்னு தெரிஞ்சா உள்ள நுழைஞ்சு உங்களைக் கத்தியால குத்தி கடத்திக்கிட்டுப் போயிருவாங்களோ?’’ பேயறைந்தாற் போல மாறியது முகம் முன்கோபிக்கு. ‘‘வாயை மூடு.

நீயே அவங்களுக்கு ஐடியா குடுக்குறியா?’’ ‘‘ஏங்க பேசாம போலீஸ்ல சொல்லிடலாமா? உயிராவது பிழைக்கும் இல்ல? இதுக்குத்தான் நான் அப்ப படிச்சுப் படிச்சு சொன்னேன். நீங்க எழுதி என்ன கிடைச்சது நமக்கு? இப்ப அநியாயமா சாகப்போறீங்களே? நான் என்ன செய்வேன்?’’ என்று ஒப்பாரி வைத்தார் துணைவியார். ‘‘ஏண்டி நானே பயத்துல இருக்கேன்.

நான் சாகப்போறேன்னே முடிவு செஞ்சுட்டியா? முடிஞ்சா இவங்களைத் துரத்த ஐடியா குடு. இல்லை வாயை மூடிக்கிட்டுப் போ! போலீஸ்ல சொன்னா இன்னமும் பிரச்சனைதான் வரும்!’’ அவருக்கு பயத்தில் காய்ச்சலே வரும் போல ஆகிவிட்டது. மனதில் பல சிந்தனைகள் ஓடின. ஓர் எழுத்தாளராக நான் சாதிக்க வேண்டியது நிறைய இருக்கிறதே? இன்னும் ஒரு சாகித்ய அகாடமி அவார்டு கூட வாங்கவில்லை;

எனது நாவல் எந்த சர்ச்சைக்கும் ஆட்படவில்லை; என்னை யாரும் பேசுவதற்கோ தலைமை தாங்கவோ கூட அழைப்பதில்லை. இப்படி எதையும் சாதிக்காமல் அல்பாயுளில் போவதுதான் என் தலையெழுத்தா? மனதில் கழிவிரக்கம் பொங்கியது. நான் ஏன் மற்ற சாதாரண எழுத்தாளர்களைப் போல சிறுகதை எழுதினோமா... நாவல் எழுதினோமா... என்று இல்லாமல் வீண் வம்பை விலைக்கு வாங்கினேன்?

யார் எப்படிப் போனால் எனக்கு என்ன? ஏதோ வித்தியாசமாக எழுதினால்தான் என்னைப் பற்றிப் பேசுவார்கள், சர்ச்சை செய்வார்கள் என்று நினைத்து பெரிய மனிதர்களைப் பற்றி எழுதியது தவறாகப் போய் விட்டது. பேசாமல் வாசலில் நிற்பவர்கள் காலில் போய் விழுந்து விடுவோமா? காலில் விழத்தான் வருகிறோம் என்று தெரியாமல் ஒரே குத்தாகக் குத்தி விட்டால் என்ன செய்ய?

இவள் வேறு போதாக்குறைக்கு ‘அவரைக் குத்தாதே கொல்லாதே’ என்று எடுத்துக் கொடுப்பாளோ? வேலை வெட்டிக்குப் போகாமல் வீட்டில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுகிறேன் என்று சொல்லிக்கொண்டிருப்பாள். இப்போது அதற்குப் பழிவாங்கி விடுவாளோ? சே! என்ன வாழ்க்கை இது? நான் பயப்படுகிறேன் என்று தெரிந்தால் என் வாசகர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்? பொது இடத்தில் பேசும் போது கூட நான் அனைவரையும் கண்டபடி பேசியிருக்கிறேன்.

அப்போது அதன் விபரீதம் புரியவில்லை. இப்போது வருத்தப்பட்டு என்ன பயன்? மனம் அதன் போக்கில் சிந்தித்தது. ஒரு நப்பாசையில் வாசலை மீண்டும் எட்டிப்பார்த்தார். அந்த இருவரும் வாசலில் வந்த பழக்காரரை ஏதோ விசாரித்துக்கொண்டிருந்தனர். அவரும் உள்ளே கை காட்டி பதில் சொன்னார்.

‘அட பாழாப்போகிறவனே! உங்கிட்ட நான் எத்தனை தடவை பழம் வாங்கியிருக்கேன். என்னைக் காட்டிக்குடுக்கிறியே... நியாயமாடா? பேரம் பேசுனதுக்குப் பழி வாங்குறியா?’ என்று மனதுள் அவனோடு சண்டை போட்டார். அந்த இருவரும் எங்கோ போனார்கள். நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார் எழுத்தாளர். ‘முடியுமா? இது சுதந்திர நாடாச்சே? எனக்குக் கருத்துச் சுதந்திரம் இருக்கே? தப்பு செஞ்சா தட்டிக் கேட்கத்தான் வேணும்!’

எண்ணம் மீண்டும் தடைப்பட்டது. காரணம், அந்த இருவரும் இப்போது ஆளுக்கொரு கப் டீயை கையில் வைத்து சீப்பியபடி மீண்டும் இவர்கள் வீட்டுப் பக்கமாகப் பார்த்தனர். பந்தாக எழுந்த பயத்தை சமாளித்தார் புரட்சிக்காரர். மனதில் புதுப்பயம் ஒன்று முளைத்தது. ‘ராத்திரியில வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சி  என்னைக் கொலை செய்யத் திட்டம் போட்டிருக்காங்களோ? அதனாலதான் நான் வெளியில வராம இருக்க வாசல்லயே காத்திருக்காங்களோ?’

நெஞ்சுக்குழி அடைத்தது. யாருக்காவது ஃபோன் செய்து வரச் சொல்லலாம் என்றால் அவர்கள் எத்தனை தூரம் உதவுவார்கள்? ஏதேனும் முக்கிய இலக்கிய கூட்டம் இருக்குமே? தமிழுக்கு செய்யும் பணியை விட எதுவும் முக்கியமில்லை என்று சொல்வார்களே? அக்கம் பக்கத்தில் இருப்பவர்களைக் கூப்பிடலாம் என்றால் அவர்கள் எது நடந்தாலும் கேட்க மாட்டார்கள். என்ன இருந்தாலும் இது பெரு நகரம் இல்லையா?

துணைவியார் கையில் ஒரு பொட்டலத்தோடு வந்தாள். ‘‘என்னங்க நான் கையில மொளகாப்பொடி வெச்சிருக்கேன். அதை அவங்க மூஞ்சி மேல போட்டா அவங்களால எதுவும் செய்ய முடியாது. அப்ப நாம அவங்க கையைக் காலைக் கட்டிப் போட்டுடலாம். என்ன சொல்றீங்க?’ சினிமாத்தனமான ஐடியாவாக இருந்தாலும் கூட அதைத்தான் செய்தாக வேண்டும் போல இருந்தது.

அந்த நேரத்தில் இருவரில் மஞ்சள் சட்டை போட்ட ஒருவர் வீட்டு வாசலுக்கு வந்து மணியடித்தார். நெஞ்சு அடைத்து கண்கள் இருண்டன எழுத்தாளருக்கு. துணைவியாரோ செய்வதறியாது நின்றார். இங்கே நடப்பது எதுவும் தெரியாத மகன் வந்து வாசற்கதவைத் திறந்தான். காலம் அப்படியே நின்று விட்டதாகத் தோன்றியது அவருக்கு.

‘‘அப்பா! பக்கத்து வீட்டு மாடிப்போர்ஷனைப் பார்க்க வந்தாங்களாம். ஓனர் வரவேயில்லையாம். அதான் நம்ம கிட்ட சாவி இருக்கான்னு கேக்க வந்திருக்காங்க!’’ என்றான். தாய் ஏன் இப்படி வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு  சிரிக்கிறாள் என்றும், கோபக்காரத் தந்தை எதனால் மயங்கி விழுந்தார் என்றும் பாவம் அந்த மகனுக்கு இன்று வரை தெரியாது! நீங்களும் சொல்லிவிடாதீர்கள். 

http://kungumam.co.in

Categories: merge-rss

போட்டோ

Sat, 25/03/2017 - 20:57
 
 
போட்டோ

 

பேங்கிற்கு எடுத்துச் செல்ல எனது பென்ஷன் ஆர்டர் புத்தகம் தேவைப்பட்டது. அறைக்குள் வந்து பீரோவைத் திறந்தேன். பள்ளி, கல்லூரிச் சான்றிதழ்கள் போன்ற முக்கியமானவற்றின் ‘பேக்’கில் வைத்திருந்தேன். அந்தப் புத்தகத்தை எடுக்கப் போகும்போது எனது பார்வையில் பட்டது ஒரு கார்டு சைஸ் போட்டோ. எடுத்துப் பார்த்தேன். நினைவு பின்னோக்கிச் சென்றது.
15.jpg
நான் வேலை பார்த்த அலுவலகத்தில் அறிமுகமாகி, நல்ல பழக்கமானாள், லதா. ஒரு நாள் அவளிடம் ஆசையாகக் கேட்டேன், ‘‘ஸ்டூடியோவுக்குப் போய் நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து ஒரு போட்டோ எடுத்துக்குவோமா?’’அந்தக் காலத்தில் இப்போது போல சர்வசாதாரணமாக போட்டோ எடுத்துக் கொள்ள செல்போனோ... செல்ஃபியோ கிடையாது. அவசரமாய் மறுத்தாள், ‘‘ஐயையோ! சேர்ந்தெல்லாம் எடுத்துக்க வேண்டாம். போட்டோ வேற யாரு கையிலேயாவது கிடைச்சா அவ்வளவுதான்!’’

‘‘உன்னோட சேர்ந்து போட்டோ எடுத்துக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு லதா...’’ ‘‘எனக்கு வேற இடத்திலே கல்யாணமாகி... அப்புறம் எப்படியோ பார்க்கக்கூடாதவங்க கைல அது சிக்கிட்டா என் வாழ்க்கை பிரச்னையாயிடும்...’’ ‘‘யாரு கண்ணுலேயும் படாம பத்திரமா வெச்சுக்குவேன். என்னை நம்பு...’’ நிறைய உறுதிமொழிகளைக் கொடுத்து கெஞ்சி சம்மதிக்க வைத்தேன். ‘‘பேங்குக்குக் கிளம்பாம யாரோட போட்டோவைப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கீங்க?’’ அறைக்குள் கேட்டுக்கொண்டே வந்தவளிடம் சொன்னேன். ‘‘நம்ம போட்டோவைத்தான்!’’  

http://kungumam.co.in

Categories: merge-rss

அந்தரச் செடி - சிறுகதை

Sat, 25/03/2017 - 07:09
அந்தரச் செடி - சிறுகதை

விஷால் ராஜா - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

லுவலகம் முடிந்து பைக்கில் வீடு திரும்பியபோது, எதிர்வீட்டு வாசலில் சிலர் கூட்டமாக நின்றிருப்பதைக் கவனித்தேன். அந்த இடத்தில் இரைச்சலோடுகூடிய பதற்றமான அசைவுகள் தெரிந்தன. எனக்கு முதலில் அக்கறைகாட்டத் தோன்றவில்லை. கூட்டத்தை விலக்கிச் சென்ற ஒருவர், கடப்பாரையால் கதவை உடைத்துத் திறக்க முயல்வதைக் கண்டதும்தான் எனக்கும் தீவிரம் உறைத்தது. பைக்கை நிறுத்திவிட்டு அங்கே சென்றேன். வாசல் தூணையொட்டி பிரமைதட்ட நின்றிருந்தார் வீட்டுக்காரர். குழப்பத்திலும் பயத்திலும் எதையோ பற்றிக்கொள்ளத் தேடுவதுபோல் அவர் கண்கள் அகல விரிந்திருந்தன. அத்தனை பெரிய ஆகிருதி கையறுநிலையில் நிற்பதைப்  பார்க்கவே கூசியது. நிர்க்கதி மிகுந்து பரிதாபமாகக் காட்சியளித்தார். அவர் எனக்கு அறிமுகமான நாள், அனிச்சையாக மனதில் தோன்றி விலகியது. முரட்டுத் தோரணம்கொண்டிருந்த அன்றைய மனிதர், இவரோடு எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத அந்நியர் என நினைத்துக்கொண்டேன்.

ன்றைக்கு முன்னிரவு, வாசற்கதவு மூர்க்கத்தோடு ஓங்கித் தட்டப்படும் சத்தம் கேட்கையில், நான் சமையற்கட்டில் நின்று தண்ணீர் அருந்திக்கொண்டிருந்தேன். கூடத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த தொலைக்காட்சி ஒலிகளை மீறி அந்தச் சத்தம் பயமுறுத்தியது. நான் தயக்கத்தோடு நடந்து கூடத்துக்கு வந்தேன். கதவுக்கு மறுபுறம் மிரட்டிக்கொண்டிருந்த குரல், எனக்கு அறிமுகமானதாக இல்லை.

70p1.jpg

“யாருடா அது... யாருடா?”

கதவை, ஆத்திரத்துடன் அறைந்துகொண்டே இருந்தது. ஏதோ கலவரச் சூழல்போல.

“யாரு அது... வெளியே வாங்கடா!”

கதவுக்கு அருகில் நின்றிருந்தபோதும் தாழ்ப்பாளைத் திறக்க எனக்குத் தைரியம் இல்லை. மனதில், யோசனையைத் திரட்ட முடியாத நடுக்கம். யார் என்றோ, என்ன எதிர்பார்ப்பது என்றோ புரியவில்லை. மூட்டமான கற்பனைகள், கலக்கத்தை ஏற்படுத்தின. சட்டென வெளியே சத்தம் அடங்கி அமைதி உருவாக, நான் அச்சத்தினூடே நிதானமடைய முயன்றேன். சிறிய இடைவெளியை அடுத்து, நினைத்திராத ஒரு தருணத்தில் மறுபடியும் வலுவோடு கதவு தட்டப்பட, பயத்தின் கூர்மையில் என் உடல் விறைத்துக்கொண்டது. அதிர்ந்து நின்றிருந்தேன். உடனே வாசலுக்கு வெளியே கால்கள் விலகி நடக்கும் ஓசை கேட்டது.

கைப்பிடியை விடாமல் கதவை ஓரத்தில் மட்டும் திறந்து வெளியே பார்த்தேன். என் வீட்டையொட்டி அடுத்த பாகத்தில் இருந்த முத்து அண்ணன் வீட்டின் கதவைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

“யாருடா அது... கேக்குறேன்ல வெளியே வாங்கடா!”

அவருடைய சட்டை, மூடுதுணிபோல் தொளதொளத்தது. லுங்கி கட்டியிருந்தார். வெளிச்சம் அடங்கி இருள் சூழ்ந்திருந்த நேரம் அது. தாழ்வாரத்து விளக்கின் மஞ்சள் ஒளியில் அவரது நிழல் பூதாகாரமாகத் தெரிந்தது.

`அலைபேசியில் கூப்பிடலாம்!' என நான் எண்ணிக்கொண்டிருக்கும்போதே, முத்து அண்ணன் வீடு திறக்கப்பட்டது. காய்கறி வெட்டும் கத்தியைக் கையில் பிடித்தவாறு கதவைத் திறந்து பாய்ந்தார் முத்து அண்ணன். கதவை ஓங்கித் தட்டப்பட்ட சத்தத்தையும் மிரட்டிய குரலையும் கேட்டு, அவரும் குழம்பியிருக்க வேண்டும். அவர் முகம் தென்படவும் எனக்கும் தைரியம் வந்துவிட்டது. கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தேன்.

கத்தியைப் பார்த்ததும், பின்வாங்கியவரின் தொனியில் சிறு மாற்றம் உருவானது. ஆனால், சடுதியில் குரலில் கோபத்தை மீட்டு, “என்ன... என்ன... கத்திய நீட்டுற? இதுக்கெல்லாம் நான் பயப்பட மாட்டேன். சொல்லுங்க, யாரு ஸ்நாப் எடுத்தது? குடும்பம் நடக்கிற இடத்துல என்ன நினைச்சுட்டிருக்கீங்க, யாரு ஸ்நாப் எடுத்தது?” என்று கத்தினார்.

முத்து அண்ணனுக்கு அவரை ஏற்கெனவே தெரியும்போல. கத்தியை இறக்கிவிட்டு எரிச்சலோடு, “ரௌடி மாதிரி கதவை உடைச்சா, கத்தியோடுதான் வருவாங்க” என்றார்.

``முதல்ல உங்களுக்கு என்ன வேணும், என்ன பிரச்னை, யாரைத் தேடுறீங்க?”

நான் மெதுவாக முன்னேறி, முத்து அண்ணன் பக்கம் துணைக்கு நின்றுகொண்டேன். அதற்குள் சத்தம் கேட்டு மாடியிலிருந்து வீட்டு உரிமையாளரும் கீழே இறங்கிவந்துவிட்டார். “யாரு ஸ்நாப் எடுத்தது? டீசன்சி இல்லாம பொறுக்கித்தனம் பண்ணிட்டி ருக்கீங்க. நான் போலீஸுக்குப் போகப்போறேன்.”

அவர் பேச்சில் எழும்பிய சாராய நெடி, என் மூக்கில் தொற்றியது. அதற்கு மேல் என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை.

“என்னங்க ஸ்நாப்? நீங்க பாட்டுக்கு வந்து கதவைத் தட்டி, உடைச்சுட்டு என்னென்னவோ பேசுறீங்க.”

எங்கள் வீட்டு உரிமையாளரும் சமாதானத்துக்கு வந்தார்.

“சார், முதல்ல என்ன பிரச்னைன்னு சொல்லுங்க. அதை விட்டுட்டு நீங்க பாட்டுக்குக் கத்திட்டிருக்காதீங்க.”

“என் பொண்ணு வாசல்ல நின்னுட்டிருக்கிறப்ப, இங்கேயிருந்து போட்டோ எடுத்திருக்காங்க சார். குடும்பம் இருக்கிற இடத்துல என்ன இது அசிங்கம்? பேச்சுலர் பசங்கன்னா, இப்படித்தான் பொறுக்கித் தனம் பண்ணுவாங்களா? நான் போலீஸ்கிட்ட போறேன். மரியாதையா ஸ்நாப்பைக் காமிச்சு டெலிட் பண்ணுங்க.”

வீட்டு உரிமையாளர், என்னையும் முத்து அண்ணனையும் மாறி மாறிப் பார்த்தார். முத்து அண்ணன் “இங்கே இருந்தா?” என்று சந்தேகமாகக் கேட்க, எனக்கு சட்டென ஞாபகம் வந்தது. எதிர்வீட்டை ஒரு தரம் திரும்பிப் பார்த்தேன். தனித்திருக்கும் செடிபோல் ஓர் இளம் பெண்ணின் நிழல் உருவம் தெரிந்தது.

“நான்தான் போட்டோ எடுத்தேன். ஆனா, எந்தப் பொண்ணையும் எடுக்கலை.”

பயப்படாமல் வலுவோடு பேச வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால், உள்ளே தயக்கம் பற்றிக்கொண்டது. எல்லோரும் என்னைக் குற்றவாளிபோல் பார்ப்பதாகச் சிந்தனை ஓட, அவசர அவசரமாகப் பதிலை ஒப்பிப்பது போல், “நான் என்னைத்தாங்க போட்டோ எடுத்தேன்... செல்ஃபி” எனக் கூறி கால்சட்டைப் பையிலிருந்து அலைபேசியை எடுத்து நீட்டினேன். சிறிது நேரத்துக்கு முன்பு வெளிவாசலில் நின்று நான் எடுத்துக்கொண்ட செல்ஃபியை செல்பேசியில் காண்பிக்கவும் முத்து அண்ணன், “இதைப் பிடி” என்று கத்தியை என்னிடம் கொடுத்துவிட்டு செல்பேசியை அவர் வாங்கிக்கொண்டார்.

மாலை வானத்தில் சூரியன் மறைந்து, நெருப்பு வரிகள்போல் வெளிச்சத்தின் கடைசிக் கீறல்கள் மட்டும் எஞ்சியிருக்க, அதன் அழகில் லயித்து அதையே பின்னணியாகக்கொண்டு என்னைப் படம் எடுத்திருந்தேன். முத்து அண்ணன் அந்தப் படத்தை எதிர்வீட்டுக்காரரின் முகத்துக்குப் பக்கத்தில் கொண்டுபோய், “இதுபோய் ஒரு விஷயம்னு இப்படி ஊரைக் கூட்டிட்டீங்களே. இங்கே பாருங்க அவன் அவனைத்தான் போட்டோ எடுத்திருக்கான். செல்ஃபி” என்று சொல்லி, ஏளனமாக உதட்டைச் சுளித்தார். உண்மை தெரிந்தும் எதிர்த்த வீட்டுக்காரரால் சொடுக்கில் கோபத்தைக் கைவிட முடியவில்லை. திணறினார். செல்பேசியைத் தன் கையில் வாங்கிப் பார்த்தார்.

“தம்பி நல்ல பையன். இப்பதான் புதுசா இந்த ஊருக்கு வந்திருக்கான். அப்படியெல்லாம் போட்டோ எடுத்திருக்க மாட்டான். உள்ளே அவன் பெர்சனல் போட்டோஸ்தான் இருக்கும்” என முத்து அண்ணன் எனக்காகப் பரிந்து பேசினார்.

நான் அவரை மறித்து, “அவருக்கு நம்பிக்கை இல்லைன்னா எல்லா போட்டோக்களையும் பார்க்கட்டும்” என்று கூறி, அவருக்கு அருகில் சென்று தொடுதிரையில் கை வைத்து, ஒன்றிரண்டு புகைப்படங்களைத் தள்ளிக் காண்பித்தேன். சாராய வாடை, அவஸ்தையாக இருந்தது. அதை முகத்தில் வெளிக்காட்டாமல் இருக்க மிகவும் சிரமப்பட்டேன்.

`பரவாயில்லை... பரவாயில்லை' என, அவர் உடல்மொழி வேறுபட்ட தன்மைக்கு வந்து “ஸாரி” என்று அலைபேசியை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்தார். போதையின் கடுத்த நெடியோடு வார்த்தைகள் வெளிப்பட்டன.

“அது வந்து... நம்ம பொண்ணு ரொம்ப நல்ல டைப். மத்தவங்க மாதிரி இல்லை. அதான் பட்டுனு பயந்து நம்மகிட்ட சொல்லிட்டா. பொம்பளப்புள்ள, நாமளும் கவனமாப் பார்த்துக்கணும்ல. நீங்க தப்பா எடுத்துக்காதீங்க.ஸாரி” - தன் கனத்த கைகளால் என் வலது மணிக்கட்டை அழுத்திவிட்டுத் திரும்பினார்.

முத்து அண்ணனிடமும் எங்கள் வீட்டு உரிமையாளரிடமும் கையைத் தூக்கிக் காண்பித்து, “ஸாரி சார்... ஸாரி” என்றவாறு லுங்கியை இறக்கி விட்டு வெளியேறினார். மன்னிப்புக் கேட்கும் போதுகூட அவரிடம் அலட்டல் குறையவில்லை.

குறுகலான சாலையைக் கடந்து அவர் எதிர்புறம் சென்றதும் நான், “என்னங்க... அவர் இப்படிப் பண்ணிட்டார்? நான் ரொம்பப் பயந்துட்டேன்” என்றேன்.

முத்து அண்ணன் கத்தியை என் வசமிருந்து வாங்கிச் சுழற்றியபடி, “சரியான கிறுக்கனா இருப்பான்போல” என்றார்.

70p2.jpg

“ஆமாங்க... நீங்க ஒண்ணும் தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. அவன் குடும்பமே அப்படித்தான். பொண்டாட்டி, அவனை விட்டுட்டுப் போயிட்டா. என்னவோ பொண்ணு ரொம்ப ஒழுக்கம் மாதிரி நம்மகிட்டயே கதை விடுறான். ஸ்கூல்தான் படிக்கிறா. அதுக்குள்ளயே அவ கதையைப் பார்த்து ஊரே சிரிக்குது” - வீட்டு உரிமையாளர் அசட்டையாகச் சொல்லி, விளக்கைச் சுற்றி வட்ட மிட்ட சிறுபூச்சிகளைக் காற்றில் விரட்டியபடியே படியேறி மாடிக்குச் சென்றார்.

டப்பாரை மோதி கதவின் மேல்புற மரத்தோல், அடிப்பட்ட முனையில் விரிசலுற்று நாராகப் பிய்ந்து வந்துகொண்டிருந்தது. கடப்பாரையால் கதவை இடித்துக் கொண்டிருந்தவர், பக்கத்து மனையில் கட்டட வேலைசெய்யும் மேஸ்திரி. அவரது கருத்த உடலில் ஆங்காங்கே சிமென்ட் ஒட்டி வெள்ளை பூத்திருந்தது. ஆக்ரோஷத்தோடு அவர் கதவை உடைக்க, வீட்டுக்காரர் அர்த்தம் கூடாமல் கதவையே வெறித்துக்கொண்டிருந்தார். பிறகு திடீரென துணுக்குற்று, கதவை நோக்கி நடந்தார்.

“சார், மேல பட்டுறப்போகுது. தள்ளிவாங்க” என்று குழுமி இருந்தவர்களில் இருவர், அவரைப் பிடித்து இழுத்தனர். அவர் திமிறியபடி கடப்பாரையை வாங்கப் போனார்.

“இருங்க சார், ஒண்ணும் ஆகாது.”

அவரைக் கையோடு பின்னால் தள்ளி எனக்குப் பக்கத்தில் நிறுத்தினார்கள். பரிவாக ஏதாவது அவரிடம் சொல்ல வேண்டும்போல் இருந்தது. அன்று என் வீட்டு வாசலில் வந்து கலாட்டா செய்து, பின் சமாதானமான பிறகு, சாலையில், கடைகளில் என எங்கு பார்த்தாலும் தவறாமல் அவர் எனக்கு வணக்கம் வைப்பார். எப்போதாவது சிரித்தபடி, `நல்லா இருக்கீங்களா?’ என்றும் கேட்பது உண்டு. என் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் கேட்டவாக்கிலேயே தன் வேலைக்கும் திரும்பி விடுவார்.

என்னால் அப்போதைய சூழலை யூகிக்க முடியவில்லை. பலவீனமாக அவரிடம் “ஒண்ணும் தப்பா நடக்காது” என்றேன். ஆனால், மீட்டுத் திருத்த முடியாதபடி, `என்னவோ தவறாக நடந்திருக்கிறது' என மனதில் பட்டது.

தாழ் தெறித்துக் கதவு பிளந்தபோது அந்தரத்தில் அசைவற்று நிலைத்துவிட்ட செடிகள்போல் நடுக்கூடத்தில் இரண்டு கால்கள் தரைக்கு மேல் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன.

நாங்கள் ஒருவரையொருவர் பார்வையில் எதிர்கொண்டது தற்செயலாகவே நடந்தது. அவள் வாசலில் நின்று யாருடனோ செல்பேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். உணவகத்தில் காலை உணவு சாப்பிட்டுவிட்டு வீட்டுக்கு வந்திருந்த நான் வெளிக்கதவைச் சாத்தும்போது யதேச்சையாக அவளைப் பார்த்தேன். சில நாள்களுக்கு முன்பு புகைப்படத்தால் நிகழ்ந்த குழப்பம் மனதில் எழ, `சிநேகமாகப் புன்னகைத்து விலகலாம்' எனத் தோன்றியது. ஆனால், அவளது கண்களோ என்னை அழுத்தமாக ஊடுருவித் துளைக்க முயன்றன. எனக்கு அது தொடக்கத்தில் வித்தியாசமாக இருந்தது. அருகில் வேறு யாரேனும் இருக்கிறார்களா என மெள்ள நோட்டமிட்டேன்.

வெயில் தன் உஷ்ணக்கரங்களால் ஒவ்வொன்றையும் தொட்டு எரித்துக் கொண்டிருந்த முன்மதிய வேளை - இடைப்பட்டுக் கிடந்த குறுகல் சாலை ஆள் நடமாட்டமற்று சலனமே இல்லாமல் இருந்தது. சுற்றிலும் மனிதர்கள் அல்ல. அவள் என்னைத்தான் சீண்டும்விதமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். நான் அவளுடைய பார்வைக்கு எந்த அர்த்தமும் கொடுக்காமல் இருக்க முயன்றேன். எனினும், மனம் அந்தப் பார்வையைப் புரிந்துகொண்டது. என்னால் அதற்குப் பதில் சொல்லாமல் இருக்க இயலவில்லை. நானும் அதேபோல் அவளை நோக்கினேன்.

மெல்லிய உதட்டு முனை அசைவுகளால் அவள் தன் செல்பேசியில் ரகசியங்களாக உரையாடிக் கொண்டிருந்தாள். அதே நேரம் என் மீதிருந்தும் அவள் கண்களை விலக்கவில்லை. அது அழைப்பு என்றே மனம் சொல்லியது. குறுகுறுப்பு மேலிட, நான் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். கனவில் உச்சம்கொள்வது மாதிரி நிர்தாட்சண்யத்திலும் அழகு உச்சம்கொள்கிறது போலும். எதன் மீதும் மதிப்பு இல்லாததால் உண்டான கர்வம் அவளில் ஈர்ப்பாகத் திரண்டிருந்தது. ஒரு கையால் அவள் காதோரத்து முடியை நீவியபடி இருந்தாள். உறுத்தாத வெள்ளை நிறம். எனக்கு சட்டென உள்ளுக்குள் அச்சம் சுரக்கத் தொடங்கியது. தூண்டிலிட்டு இரையை முழுங்கக் கவ்வும் அந்தப் பார்வையைத் தாண்டி, அந்த முகத்தில் இன்னமும் முதிராத சிறுமியின் சாயல் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.

“அப்புறம் என்ன... போன் பேசி முடிச்சதும் அவ கிளம்பி உள்ளே போயிட்டா” என நான் முத்து அண்ணனிடம் நிகழ்ந்ததைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். “ம்... என்ஜாய்!” அவர் கிண்டல் செய்கிற மாதிரி சிரிக்க, நான் “ஏங்க... சின்னப் பொண்ணுங்க அது” என்று நெளிந்தேன். அவளை அப்படிப் பார்த்ததே எனக்குள் அவமான உணர்வாக இருந்தது.

மறுதினம் முத்து அண்ணன் பரபரப்போடு வந்து, என்னை அரசுப் பள்ளி மைதானத்துக்கு தன் பைக்கில் கூட்டிச் சென்றார்.

 “அவளைத்தானே சின்னப் பொண்ணுனு சொன்னே. என்கூட டக்குனு வா.”

ஆற்று மணல் கொட்டி, சமீபத்தில்தான் மைதானத்தைச் சமன்செய்திருந்தார்கள். இருளின் அடர்த்திக் கூடிக்கொண்டேயிருக்க, தெருவிளக்கின் வெளிச்சம் படர்ந்து மணல் பரப்பு மினுங்கிக் கொண்டிருந்தது. மைதானத்தில் சிறுவர்கள் கராத்தே பயிற்சி செய்துகொண்டிருந்தார்கள். முத்து அண்ணன் விரல் நீட்டிய மறுமுனையில் கைவிடப்பட்ட பழைய பள்ளிக் கட்டடம் துண்டாகத் தனித்துக்கிடந்தது. ஓட்டுக் கூரையின் மரச் சட்டங்கள் இற்று உடைந்து, செங்கற்கள் பெயர்ந்து விழுந்த சிதைவின் ஊடே காய்ந்த செடிகள் புதராக மண்டியிருப்பதை, அந்த வழியே செல்லும்போது அடிக்கடி பார்த்திருக்கிறேன்.

“அங்கே என்னங்க?” என்று முத்து அண்ணனைக் கேட்டேன்.

“பார்த்துட்டே இரு” என, அருகில் இருந்த மளிகைக் கடைக்கு சிகரெட் வாங்கச் சென்றார் முத்து அண்ணன். அவர் திரும்பி வந்தபோது பள்ளிக் கட்டடத்தின் முன்னால் மனித நிழல்கள் சரிந்து நீள்வதைக் கண்டேன்.

“அவதான்... அவதான்...” திரைப்படத்தில் முக்கியக் காட்சியை விவரிப்பதுபோல் சிகரெட் புகையை ஊதியவாறு முத்து அண்ணன் ஆர்வத்துடன் கூறினார். அங்கு அவளும் இன்னொரு பையனும் இடிபாடுகளிலிருந்து வெளியேறி வந்தார்கள். தொலைவில் அடையாளம் தெரியவில்லை. பின்னர் நிழல்களாக அசைந்து வெளிச்சத்துக்கு வந்தபோதுதான் முகங்கள் தெரிந்தன.

70p3.jpg

“என்னங்க இது?” என்றேன் நான் அதிர்ச்சியோடு.

“ஷாக்கைக் குறை. அதான் அன்னிக்கே ஹவுஸ் ஓனர் சொன்னார்ல...”

“ஏங்க, சின்னப் பொண்ணுங்க அது. ப்ளஸ் ஒன் இல்லை ப்ளஸ் டூதான் படிக்கும்.”

“நீ என்ன சும்மா சின்னப் பொண்ணு... ஸ்கூல் பொண்ணுனு சொல்லிட்டிருக்க. இன்டர்நெட்லாம் பார்க்கிறியா இல்லையா?”

நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவள் எங்களைக் கடந்து சென்றாள். அவளது கண்களில் பட்டுவிடக் கூடாது என நான் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டேன். அவளும் எங்களைக் கவனிக்கவில்லை. அவளோடு கூடவே சிறிது தூரம் நடந்து சென்ற அந்தப் பையன், அவள் தெருமுக்கில் அகன்று மறைந்ததும் அதே வழியில் திரும்பி வந்தான்.

“இரு. இவனை ஏதாவது பண்ணுவோம்”.

சிகரெட்டைக் கீழே போட்டு மிதித்து அணைத்துவிட்டு முத்து அண்ணன், “ஏ தம்பி... இங்கே வா” என்று அவனை அழைத்தார்.

அவன் அசிரத்தையாகப் பக்கத்தில் வந்தான். அவனிடம் தயக்கமோ, பயமோ இல்லாதது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

“என்னையா கூப்பிட்டீங்க?”

“உன்னைத்தான்டா. என்ன அந்தப் பொண்ணு பின்னாடியே போற... யார் நீ?”

முத்து அண்ணன் அதட்டியபோதும் அவன் அசரவில்லை.

“கூடப் படிக்கிற பொண்ணுண்ணா... சும்மா பேசிட்டுப் போனோம்.”

“என்னடா, கூடப் படிக்கிற பொண்ணு? உன் வீடு எங்கே இருக்கு? வீட்டுல வந்து சொல்லவா?”

முத்து அண்ணன் மேற்கொண்டு கேள்விகளாகக் கேட்க, அவன் திமிராகவே நின்றுகொண்டிருந்தான். பதில் பேசவில்லை. இறுக்கமான அவனது மௌனம் தெனாவெட்டாக இருந்தது.

“பதில் சொல்றா...” என முத்து அண்ணன் மீண்டும் வினவ, அவன் உதட்டுக்குள் என்னவோ முனகினான். எனக்கு அவன் மீது வெறுப்பு வந்தது. இருட்டுக்குள் அந்தப் பெண் ஒளிந்திருந்து என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதுபோல் எழுந்த இன்னொரு நினைப்பிலும் நான் தவித்துக்கொண்டிருந்தேன். அவமானத்தில் உடல் கூசியது.

`இன்டர்நெட்லாம் பார்க்கிறியா இல்லையா' என்று முத்து அண்ணன் கேட்டது கவனத்தில் வந்தது. இணையக்காட்சிகள் வெட்டி வெட்டி மாறும்போதே ஞாபகத்தில் வெவ்வேறு பள்ளிச் சீருடைகளும் தோன்றி நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. எதிரே அந்தப் பையனும் பள்ளிச் சீருடை அணிந்திருப்பதைப் பார்க்கவும் எனக்குக் கட்டுப்பாட்டை மீறி ஆத்திரம் உருவாகிவிட்டது. கோபத்துடன், “கேக்கிறாங்கள்ல... பதில் சொல்லாம நக்கலா நின்னிட்டிருக்கே” என்று அவனைக் கன்னத்தில் அறைந்தேன்.

வேறு யாரோ ஒருவரின் செய்கைபோல் அதை என்னாலேயே விலகி நின்றும் பார்க்க முடிந்தது ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

யாரும் அதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை  நான் உள்பட. பைக்கில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த முத்து அண்ணன் உடனே எழுந்து நேராக நின்று, என்னைப் பிடித்து பின்னால் இழுத்தார்.

“நீ போடா” என்று அவர் அவனிடம் சொல்ல, அவன் கன்னத்தில் கை வைத்தபடி என்னை முறைத்துக்கொண்டே நடந்தான்.

“யோவ் என்னய்யா நீ? நான் ஏதோ சும்மா விளையாட்டுக்குக் கூப்பிட்டு மிரட்டினா. டக்குனு அடிச்சுட்ட. சாதுவான ஆள் நீ, உனக்கு ஏன் இப்படி ஒரு கோவம்?”

“தெரியலை.”

எனக்கு வேறு என்ன விளக்கம் சொல்வது எனப் புரியவில்லை.

வளை மின்விசிறியில் இருந்து இறக்கித் தரையில் கிடத்தியபோது, பெரும் காற்றில் வீசி எறியப்பட்ட செடி எனத் துவண்டிருந்தாள். தொட்டியில் இருந்து வெளியே விழுந்த தங்கமீன்போல் அவள் கண்கள் வெறுமையில் குத்திட்டிருந்தன. அவளைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கழுத்தைச் சுற்றியிருந்த துப்பட்டாவைக் கழற்றிய மேஸ்திரியே, அவளது கண்ணிமைகளையும் தாழ்த்தி மூடினார். சுடிதாரையும் சரிசெய்தார்.

எல்லோருக்கும் தெரிந்த, ஆனால், யாரும் சொல்ல விரும்பாத ஓர் உண்மை அங்கே வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. யாரோ ஒருவரின் குரல், “வண்டியை எடுங்க, ஹாஸ்பிட்டலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போலாம்.” அவசரத்துக்கு எந்த வண்டியும் கிடைக்காமல்போக, நான் வேகமாகப் போய் என் பைக்கைக் கொண்டுவந்தேன். சிந்திக்கக் கூட அவகாசம் இல்லை. பைக்கில் பெட்ரோல் டேங்கையொட்டி முன்னால் நான் அமர்ந்து கொள்ள, அவளை என் முதுகின் மேல் சாய்த்து வைத்தார்கள்.

“வேகமா, நம்ம 24 மணி நேர ஆஸ்பத்திரிக்குப் போயிடுங்க.”

அவளுக்கு அடுத்து அவளது அப்பா பைக்கில் ஏறிக்கொண்டார். அவர் என்ன நிலையில் இருந்தார் என்பதையே கணிக்க முடியவில்லை. “நீங்க கூட போங்க” என்று மேஸ்திரி அழுத்திச் சொல்லும் வரை, அவர் வண்டியில்கூட ஏறாமல் சும்மாவே நின்றிருந்தார். ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை.

கிக்கரை உதைத்து வண்டியை ஓட்டத் தொடங்கினேன். ஒவ்வொரு கணமும் என்னில் நடுக்கம் கூடிக்கொண்டேயிருந்தது. அவள் உடல் மேலே படப்பட, காது மடல்களில் வெப்பம் ஏறி வியர்வை சுட்டது. வேகமாகவும் போக முடியவில்லை. எங்கேயாவது மோதி விபத்து ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற கலக்கம். மருத்துவமனையை அடையத் தாமதமாகி, அவளைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போய்விட்டால் என்ன ஆகும் என்ற பயம் மனதை அரித்தது. அந்தக் குற்றவுணர்ச்சியைக் கற்பனை செய்யக்கூட துணிவு வரவில்லை. நொடியில் அந்த எண்ணமே பொருளற்றதாகத் திரிந்தது. நான் யோசனைகளின் கறுப்புச் சுழலில் சிக்கித் துடித்துக்கொண்டிருந்தபோது, “தம்பி...” என்று அவளது அப்பாவின் கை பின்னாலிருந்து என் தோளைத் தொட்டது.
எதிர்பாராத அந்தத் தொடுகையின் அதிர்ச்சியில் நான் தடுமாறி, பின் சுதாரித்தேன். அவர் மீண்டும் “தம்பி...” என்று சொல்ல, நான் “சொல்லுங்க” என்றேன்.

“எழவெடுத்தவ... இவபாட்டுக்கு நாண்டுக்கிட்டுச் செத்துப்போயிட்டா. போலீஸ் வந்து கேஸானா...  என்னை அரெஸ்ட் பண்ணிடுவாங்களாப்பா?”

அந்தக் கேள்வியின் குரூரம், அடிவயிற்றைச் சுருக்கி நெஞ்சில் கரித்தது. ஒரு கணம் அவளது கண்கள் திறந்து மூட, தாட்சண்யமற்ற அந்தப் பார்வையைப் பனிக்கத்தி என முதுகில் உணர்ந்து உதறலோடு பைக்கை நிறுத்தினேன்!

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை: குறையொன்றுமில்லை

Thu, 23/03/2017 - 09:27
ஒரு நிமிடக் கதை: குறையொன்றுமில்லை

 

 
kurai_3146508f.jpg
 
 
 

டாக்டர் அழைக்க, உள்ளே நுழைந்த பகவதியம்மாவுக்கு 60 வயதுக்கு மேல் இருக்கும்.

“சொல்லுங்கம்மா..! இன்னைக்கு உங்களுக்கு என்ன பிரச்சினை ..?”

டாக்டரின் கிண்டல் புரிந்தாலும் பொருட் படுத்தாமல், “டாக்டர்..! எனக்கு ரெண்டு நாளாவே யூரின் சரியா போகலை. நிறமும் மஞ்சளா இருக்கு. மஞ்சள் காமாலையா இருக்குமோ..?” என்றார் பகவதியம்மா.

“இது வெயில் காலம்.. நிறைய தண்ணி குடிங்க.. உஷ்ணத்துக்கே யூரின் மஞ்சளாத்தான் போகும்..” என்று டாக்டர் சமாதானம் சொன்னாலும் கேட்க மாட்டார். டெஸ்ட் எடுக்கச் சொல்லி பார்த்து விட்டுத்தான் போவார்.

பகவதியம்மாவை ஆறு மாதமாகத்தான் டாக்டருக்கு பழக்கம். வாரத்துக்கு மூன்றுமுறையாவது மருத்துவமனைக்கு வந்துவிடுவார்.

“டாக்டர்..! எனக்கு அடிக்கடி தலைவலி வருது. மூளையில் ஏதாவது கட்டி இருக்குமோ. ஸ்கேன் பண்ணி பார்த்திடுங்க...” என்பார் ஒருநாள்.

“எனக்கு கையை தூக்கி வேலை செய்ய முடியலை. நெஞ்சு வேற வலிக்கிற மாதிரியே இருக்கு. டெஸ்ட் எடுத்திடுங்க.”

“எனக்கு சரியாவே ஜீரணம் ஆக மாட்டேங் குது. வயத்துல ஏதும் பிரச்னையோ. ஸ்கேன் எடுங்க” என்பார்.

பகவதியம்மாவின் மகன் அமெரிக்காவில் இருக்கிறார். இவர் இங்கே தனியே சொந்த வீடு, வசதி என்று நன்றாகத்தான் இருக்கிறார். இருந்தாலும், சின்னத் தலைவலி, சுளுக்கு, காயம் என்று அடிக்கடி டாக்டரைத் தேடி வருவது கொஞ்சம் அதிகமாகத்தான் பட்டது.

அன்றும் டாக்டரைப் பார்க்க மகனுடன் வந்தார். “அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருக் கான்” என்று அறிமுகப்படுத்தியவர், “இவ னோட நாலு இடத்துக்கு போக முடியலை. கால்வலி” என்றார்.

“எலும்பு தேய்மானமா இருக்கும்.. கால்சியம் மாத்திரை எழுதித் தர்றேன்.” என்று எழுத ஆரம்பித்தார்.

“பிரவீன். நான் வெளியே இருக்கேன்.. நீ மாத்திரை வாங்கிட்டு வா...” என்றபடி எழுந்து போக, “உங்க அம்மாவுக்கு கோளாறு உடம்பில இல்லை. மனசில தான். தினமும் ஒரு வியாதியை சொல்லிட்டு வர்றாங்க” என்றார் டாக்டர்.

அதற்கு பிரவீன், “இல்லை, டாக்டர்..! அவங்களுக்கு மனசுலேயும் ஒரு கோளா றும் கிடையாது. அவங்க இறந்த பிறகு தன் உடலை மருத்துவக் கல்லூரிக்கு தானம் கொடுக்கணும்னு உயில் எழுதி வச்சிருக்காங்க. தானம் கொடுப்பது எதுனா லும் குறையில்லாமல் இருக்கணும்னு நினைக்கிறாங்க. அதனால் தான் ரொம்ப ஜாக்கிரதையா தன் உடம்பை பார்த்துக்கிறாங்க...” என்றான்.

அவன் விளக்கத்தைக் கேட்டதும் மலைத்துப் போன டாக்டர், தன் நினைவுக்கு வர வெகுநேரமாயிற்று.

http://tamil.thehindu.com/opinion/blogs/ஒரு-நிமிடக்-கதை-குறையொன்றுமில்லை/article9597452.ece

Categories: merge-rss

10 செகண்ட் கதைகள் 12

Wed, 22/03/2017 - 08:32
10 செகண்ட் கதைகள்

ஓவியங்கள்: பிரேம் டாவின்ஸி

 

p60.jpg

பிஸி!

``மேனேஜர் ரொம்ப பிஸி. போன் பண்ணா எடுக்க மாட்டார். வாட்ஸ்அப்ல மெசேஜ் பண்ணுங்க. உடனே பதில் போடுவார்'' என்றான் ராகுல்.

- கே.சதீஷ்

p60a.jpg

ட்ரிப்

``இந்த சம்மர் லீவுக்கு, நல்ல ஒரு ரிசார்ட்டா பார்த்துத் தங்கணும்'' என மகன் சொன்னதும் திடுக்கிட்டார் அரசியல்வாதி.

- கோ.பகவான்

p60b.jpg

சமாளிப்பு

``படத்துல பெருசா கண் வெச்சுக்கிட்டு, நாக்கை நீட்டிக்கிட்டு வந்துச்சுல்ல... சத்தியமா அதாண்டா பேய்!'' என்றான், பேயைக் காட்டச் சொல்லி அழுத மகனிடம்.

- கோ.பகவான்

p60c.jpg

பாராட்டு

மகன் வரைந்த பெயின்டிங்கைப் பார்த்து வாய்விட்டுப் பாராட்டாத அப்பா, அதை அவன் ஃபேஸ்புக் புரொஃபைல் போட்டோவாகப் வைத்தபோது லைக் போட்டார்.

- பர்வீன் யூனுஸ்

p60d.jpg

பட்ஜெட்

``ரொம்ப லோ பட்ஜெட்ல ஒரு கதை சார்'' என டைரக்டர் சொன்னதும் ``அப்ப ஏன் நீங்களே தயாரிக்கக் கூடாது?'' எனக் கேட்டார் புரொடியூஸர்.

- கோ.பகவான்

p60e.jpg

நடிப்பு...

``500 டாஸ்மாக்கை மூடுவார்களாம்... ஒரு மிடாஸை மூட மாட்டார்களாம்.''

- கிணத்துக்கடவு ரவி

p60f.jpg

ஆதாரம்

``நவீன்கிற ஒருத்தரைக் காதலிக்கிறேன்'' என்றவளிடம், ``எங்கே, செல்ஃபி இருந்தா காட்டு'' என்றாள் அம்மா.

-சி.சாமிநாதன்

p60bi.jpg

 

அழைப்பு

``அங்கே தனியா இருந்து என்ன பண்ணப்போறீங்க? இங்கே வந்து குழந்தையைப் பார்த்துக்கோங்க'' என, கிராமத்து அம்மாவை அழைத்தான் நிகேத்.

- கிருஷ்ணகுமார்

p60i.jpg

பிரேக்கிங் நியூஸ்

`அம்மா பொம்மையை உடைச்சுட்டேன்...' என பிரேக்கிங் நியூஸ் கொடுத்தது குழந்தை.

- எஸ்.ராமன்

p60j.jpg

காதல்

``ஃபேஸ்புக் அக்கவுன்ட்டை குளோஸ் பண்ணிடு ஹேமா'' என மனைவிக்குக் கட்டளையிட்டான், அவளை முகநூல் மூலமாகக் காதலித்தவன்.

- பெ.பாண்டியன்

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை: நம்பிக்கை

Mon, 20/03/2017 - 08:17

ஒரு நிமிடக் கதை: நம்பிக்கை

 

கார் பழுதடைந்திருந்ததால், ஆட்டோவில் பயணித்தாள் சாவித்திரி. இது வரை எத்தனை கர்ப்பிணிப் பெண்களை இலவசமாக பிரசவத்திற்கு அழைத்து போயிருக்கிறாய்? ஆட்டோ டிரைவர் கோவிந்தனிடம் ஆவலோடு கேட்டாள்.
குறைஞ்சது இருபது பேராவது இருக்குமாம்.
உன்னோட மனைவி இந்த ஆட்டோவில் ஏறியிருக்காங்களா?  தினமும் ஒரு ரவுண்டு வருவா கர்ப்பிணி பெண்கள் அமர்ந்த ஆட்டோவில் உட்கார்ந்தாலாவது   ஒரு குழந்தை பிறக்காதாங்கற ஆதங்கம் தான் அதுக்கு காரணம். கோவிந்தனின் பதிலில் நம்பிக்கையும் ஏமாற்றமும் கலந்திருந்தது. அந்த பிரசவ ஆஸ்பத்திரியின் முன் ஆட்டோவை நிறுத்த சொல்லி தன் விஸிட்டிங் கார்டை அவனிடம் கொடுத்தாள்.
நீ செய்றது பெரிய தொண்டு உன் மனைவியின்  நம்பிக்கை வீண் போகாமலிருக்க நீயும்., அவளும் ஆஸ்பத்திரியில்  என்னை வந்து பாருங்கள். தேவையான வைத்தியங்களை இலவசமாக  செய்து உங்கள் மடியில் ஒரு குழந்தையை தவழ வைக்க வேண்டியது  என் பொறுப்பு நிபுணரான டாக்டர் சாவித்திரி கோவிந்தனுக்கு கடவுளாக தெரிந்தாள்.

http://www.dinamalar.com

Categories: merge-rss

முறிவு - சிறுகதை

Sat, 18/03/2017 - 06:18
முறிவு - சிறுகதை

எம்.கோபாலகிருஷ்ணன் - ஓவியங்கள்: கோ.ராமமூர்த்தி

 

66p1.jpg

“நான்தான் ஆஸ்பத்திரியில இருக்கும் போதே சொன்னேன்ல... `வீட்டுக்கு அழைச்சுட்டு வர்றதுக்கு முன்னாடியே பார்த்துக்க ஆள் ஏற்பாடு பண்ணிடலாம்’னு. இப்ப வந்து என்ன பண்றதுன்னு என்கிட்ட கேட்டா நான் என்ன சொல்றது? அதான் தங்கச்சிமார்க மூணுபேர் இருக்காங்கல. ஆள் மாத்தி ஆள் வந்து அவங்களே பார்த்துக்கட்டும். என்கிட்ட வந்து எதையும் கேக்காதீங்க. வேளாவேளைக்கு ஆக்கிவெக்கிறேன். வேற என்ன வேணாலும் சொல்லுங்க. செய்றேன். இதுமட்டும் என்கிட்ட கேக்காதீங்க. அவ்ளோதான்” - விஜயாவின் குரல் தணிவாக ஒலித்தது.
p66.jpg
உண்ணம்மாள் தலையைத் திருப்பி ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். இளங்கோ அடங்கிய குரலில் பேசுவதும், விஜயா பதில் சொல்வதுமாக அடுத்த அறையில் இருந்து கொஞ்ச நேரமாகச் சத்தம் கேட்கிறது. கூடத்துக்கும் அந்த அறைக்கும் நடுவில் ஒற்றைக்கல் சுவர். எத்தனை மெதுவாகப் பேசினாலும் கேட்கத்தான் செய்யும். காதில் விழ வேண்டும் என்றே விஜயா சத்தமாகப் பேசுவாள். கயிற்றுக்கட்டிலைப் போட்டு வாசலில் கிடந்தவரைக்கும் காதில் எதுவும் விழாது. இப்போது எல்லாவற்றையும் கேட்டுத் தொலைக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. எலும்பு ஒடிந்து கம்பிவைத்துக் கட்டிய இடது காலை வெறித்துப் பார்த்தாள். வீக்கம் தணியாததுபோலவே தெரிகிறது. அசைக்க முயலும்போது கனக்கிறது. இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இப்படி அடுத்தவர் தயவில் படுத்துக்கிடக்க வேண்டும்? நான்கு பேரைக் காவு வாங்கிய பாழாய்ப்போன அந்த விபத்து என்னையும் கொண்டுபோயிருக்கக் கூடாதா?

ஆஸ்பத்திரியில் கிடந்த வரைக்கும் சுற்றிலும் ஆள் கூட்டம். `எலெக்‌ஷன்ல நின்னா ஆத்தா எம்.எல்.ஏ ஆகிடலாம் போங்க’ என்று நர்ஸம்மா சொன்னபோது பெருமையாகத்தான் இருந்தது. அறுவைசிகிச்சை முடிந்து நான்காம் நாளில் வீட்டுக்குப் போகலாம் என்றார்கள். `உடற்பயிற்சி செய்தால் போதும். இங்கே இருக்கத் தேவையில்லை’ என்று சொன்னபோது பிடிவாதமாக மறுத்தாள்.

“வயசு எம்பது ஆச்சு. இத்தன நாளும் ஓடியாடி எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டேன். ஒருநாளும் எதுக்கும் யார் கையையும் எதிர்பாத்து நிக்கலை. இனியும் நிக்கமாட்டேன். என்னை வீட்டுக்கு அனுப்புறதுன்னா சீக்கிரமா நல்லா நடக்கவைங்க. இந்த பெட்டோட அப்பிடியே தூக்கிட்டுப்போய் கெடையில போடறதுன்னா நான் வர மாட்டேன்.”

மேலும் இரண்டு நாட்கள்தான் வைத்திருந் தார்கள். கட்டாயமாக வீட்டுக்கு அனுப்ப ஏற்பாடு செய்தபோது, அவளால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.

ஆம்புலன்ஸில் இருந்து இறக்கி, இந்தக் கட்டிலில் கொண்டுவந்து படுக்கவைத்த நொடி முதலாகவே தளர்ந்துபோனாள். கட்டிலுக்கு அருகில் ஒதுங்கிநிற்கும் வாக்கரைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் எரிச்சல் வந்தது. அதைப் பிடித்துக்கொண்டு நடக்கப் பழகியாயிற்று என்றாலும், சுத்தமாக அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. காலம் முடிந்துபோய் கட்டையில் போகிற சமயத்தில், இப்படி கால் ஒடிந்துகிடக்க வேண்டுமா?

பூண்டியில் இருந்து காலையிலேயே வந்துவிடுகிறேன் என்று சொன்ன இரண்டாவது மகள் சாந்தாவை இன்னும் காணவில்லை. நேற்று முழுக்க இருந்துவிட்டு காலையில்தான் புறப்பட்டுப் போயிருக்கிறாள் மூத்தவள் சுலோச்சனா. இவள் வந்த பிறகுதான் கக்கூஸுக்குப் போக வேண்டும். இளங்கோ துணைக்கு வருகிறேன் என்றுதான் சொன்னான். உண்ணம்மாள் கோபத்துடன் அவனைத் திட்டி விரட்டினாள். அதுதான் இப்போது அறைக்குள் பஞ்சாயத்து நடக்கிறது.


கதவைத் திறந்துகொண்டு இளங்கோ வெளியே வந்தபோது உண்ணம்மாள் அதட்டினாள்.

“அவகிட்ட எதுக்குடா போய் கெஞ்சிட்டு நிக்கிற? என் கெட்ட நேரம் அவ கையில சோறு வாங்கித் திங்கிற மாதிரி ஆகிடுச்சு. இவளுக மூணு பேர்ல ஒருத்தியாச்சும் பக்கத்துல இருந்தா, இப்படிக் கிடந்து சாக வேண்டாம் நான்.”

இளங்கோ லுங்கியை மடித்து இடுப்பில் இறுக்கியபடி அருகில் உட்கார்ந்தான்.

“அவ போக்குத்தான் உனக்குத் தெரியுமே. விடும்மா. தங்கச்சிக இங்க வந்து உக்காந்திருந்தா அவங்க பொழப்பைப் பார்க்க வேண்டாமா?”

இளங்கோவைப் பார்க்க பாவமாகத்தான் இருந்தது. அவன்தான் என்ன செய்ய முடியும்? இருபது நாட்களாக வேலைக்குப் போகாமல் சரியான அலைச்சல். ஆனாலும், விஜயா சொல்வதைத்தானே இவன் கேட்கிறான்.

“எல்லாரும் அவங்க அவங்க பொழப்பைப் பாருங்கப்பா. நான்தான் உங்க எல்லாத்துக்கும் இப்ப இடைஞ்சலா கிடக்கிறேன்.”

உண்ணம்மாளுக்கு முதுகு வலித்தது. சற்றே நிமிர்ந்தாற்போல் இருந்தால் பரவாயில்லை.

“இந்தத் தலவாணிய கொஞ்சம் சேர்த்துப் போடுறா.”

இளங்கோ இன்னொரு தலகாணியை முதுகை அணைத்தாற்போல வைத்தான்.

“சின்னவளை எங்கடா காணோம்.  ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்துட்டுப் போனவ. அதுக்கு அப்புறம் எட்டியே பார்க்கலை. என்னன்னு கேட்டியேடா?” - மல்லிகாவைத்தான் கேட்கிறாள்.
 
பல்லடத்தை அடுத்து பெத்தாம்பாளையத்தில் இருக்கிறாள். ஒரு நாள் அவள் வரவில்லை என்றாலும் உண்ணம்மாளுக்கு விசனம்.

“சொல்லிட்டுத்தான போனாம்மா. அவங்க கொழுந்தனார் சம்சாரத்துக்குச் சோறாக்கிப் போடுறாங்க. ரெண்டு நாளைக்கு வர முடியாது.”

“ஆமாம் சாமி... அவியஅவியளுக்கு சோலி இல்லாதியாப் போகுது. என்னைமாதிரி இப்படிக் கெடையிலையா கிடக்கிறாங்க.”
 
உண்ணம்மாள் சேலைத் தலைப்பை உதறி முகத்தைத் துடைத்தாள்.

இளங்கோ தலையைக் குனிந்தபடி மெதுவாகச் சொன்னான்... “அதுக்குத்தாம்மா சொல்றேன். செலவாகுதேன்னு யோசிக்காதே. இதுக்குன்னு ஆள் இருக்காங்க. இங்கேயே பக்கத்துல இருந்து பார்த்துக்குவாங்க…”

அவன் சொல்லி முடிப்பதற்கு முன்பே உண்ணம்மாள் ஆவேசத்துடன் கத்தினாள்.

“நீ ஒரு மயித்தையும் சொல்ல வேண்டாம் எந்திரிச்சுப் போடா. இதைத்தான் உன் பொண்டாட்டி ரூமுக்குள்ள ஓதிவுட்டாளா?”

பதில் பேச முடியாது தலையைக் குனிந்தபடியே கண்ணாடியைக் கழற்றினான் இளங்கோ. உண்ணம்மாளை இனி சமாதானப்படுத்த முடியாது. கத்தித் தீர்க்கட்டும் என்று அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“எல்லாத்துக்கும் ஆள் இருந்தா அவியளுக்கு நான் எல்லாத்தையும் காட்டிட்டுப் படுத்திருக் கணுமாடா? கருமம் புடிச்சவனே. ஏன்டா உன் புத்தி இப்படி நாசமாப்போகுது. அத்தனை காசு கிடக்குதா உன்கிட்ட. அப்படின்னா எதையாச்சும் வாங்கிட்டு வந்து ஊத்துடா. அக்கடான்னு போய்ச் சேர்ந்துடுறேன். பேசறாம்பாரு பேச்சு. ஆள்வெச்சுக் கழுவுறானாம். இதுக்குத்தான் நாலு புள்ளைகளைப் பெத்துப்போட்டனாடா நானு?”

66p2.jpg

கைகளை இறுகக் கட்டியபடியே அவள் முகத்தைப் பார்த்திருந்த இளங்கோ எழுந்தான்.

“சரிம்மா... நான் ஒண்ணும் சொல்லலை. நீ சத்தம்போடாத.”

உண்ணம்மாள் ஓய மாட்டாள் என்று அவனுக்குத் தெரியும். கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வந்தான். செல்போனைக் காதில் ஒட்டியபடி திண்ணையில் சாய்ந்திருந்த மேகலா அவசரமாக எழுந்து நின்றாள். அவளைக் கண்டுகொள்ளாமல் கடந்து தெருவில் நின்றான். கனரக வாகனங்கள் செல்ல முடியாத குறுகிய வீதி. சின்னத்தம்பி கடை எதிரில் குட்டியானை நின்றது. எண்ணெய் டின்களை இறக்கிக் கொண்டி ருந்தார்கள். காமாட்சியம்மன் கோயிலிலிருந்து பாட்டுச் சத்தம் கேட்டது. பெட்டிக்கடை வாசலிலிருந்து கருப்பக்கா எட்டிப் பார்த்தாள்.

“என்ன இளங்கோ. ஆத்தா ரொம்பத்தான் சத்தம் போடுது. என்ன பண்டலாங்கிறா?”

இளங்கோ எதுவும் சொல்லாது கையை விரித்தான்.

“அவ பாட்டுக்கு வேஸ்ட் துணியைப் பிரிச்சிட்டு சிவனேன்னு கிடந்தா. பார்த்தா எம்பது வயசுக்காரியாட்டமா இருக்கா. யாராச்சும் கிட்டத்துல போக முடியுமா. இந்த வயசுலையும் நடுங்காத, கொள்ளாத நடந்துட்டிருந்தாளே. அந்தக் கோயில் விசேஷத்தைப் பேசின நாள்லேர்ந்தே ஏதாச்சும் நடந்துட்டேதான் இருந்தது. என்னத்தைச் சொல்றது போ. கடைசிக் காலத்துல இப்படி காலை உடைச்சுட்டு கெடையில கிடக் கோணுமின்னு அவ தலையில எழுதியிருக்கு.”

வெற்றிலைக் கட்டின் மேல் விரித்திருந்த வெள்ளைத் துணியின் மீது தண்ணீரைத் தெளித்தாள். தட்டுக்கூடை முழுக்க வெற்றிலை அடுக்குகள்.

இளங்கோ கசப்புடன் சிரித்தான்.

“இத்தனை வருஷமா பங்காளிகலாம் சேர்ந்து கோயிலுக்குப் போகவே இல்லைன்னுதான் ஏற்பாடு பண்ணிச்சு. இப்பிடி எல்லா குடும்பத்துக்குமே துக்கம் வந்துசேரும்னு யார் கண்டா பெரியாத்தா. அப்புறம் என்ன கோயில், என்ன சாமி, ஒண்ணுமே புரியலை.”

சங்கரம்பாளையம் அப்படி ஒன்றும் தொலைவில் இல்லை. இதோ இங்கிருக்கும் விஜயமங்கலத்தில் இருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் வடக்கில்தான். அங்கிருக்கும் அங்காளம்மன் கோயிலில் பல தலைமுறைக்கு முன்பாக, பங்காளிகள் வகையில் ஒவ்வொரு மாதமும் அமாவாசையும் பூசை இருந்துள்ளது. எப்போது தடைப்பட்டதோ தெரியவில்லை. வழிபாடு விட்டுப்போனது. இப்போது அந்த ஊரிலும் உறவுகள் யாருமில்லை. அதனால் போவதற்கான சந்தர்ப்பமும் அமையவில்லை. ஆனாலும், உண்ணம்மாள் அவ்வப்போது புலம்பிக்கொண்டே கிடப்பாள்.

“நேத்தெல்லாம் கண்ணையே மூட முடியல பார்த்துக்கோ. அத்துவானக் காட்டுல அவ அழுதுட்டே நிக்கிறா. பசிக்குதுன்னு அழுதாளா யாரும் வந்து பார்க்கலைன்னு அழுதாளா ஒண்ணும் தெரியலை எனக்கு. வவுறெல்லாம் ஒருமாதிரி பண்டுச்சு. இந்த மாசமாச்சும் கோயிலுக்குப் போய் பொங்கலைப் போட்டாத்தான் சரியாகும்.”

பங்காளிகளின் குடும்பங்களில் அக்கியானமாக அடுத்தடுத்து சம்பவங்கள் சிறிதும் பெரிதுமாக நடக்க, ஐப்பசி மாதத்தில் பொங்கல் போடுவதெனத் தீர்மானித்தார் பெரியாயி பாளையம் சண்முகம். பங்காளிகளில் வயதில் மூத்தவர் அவர்தான். உண்ணம்மாளுக்குச் சந்தோஷம் தாங்கவில்லை. வீட்டுக்கு வெள்ளையடிப்பதும், பரணில் கிடக்கும் பொங்கல் பானையை இறக்கி, புளிபோட்டு விளக்கிவைப்பதுமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். உள்ளூர் காமாட்சியம்மன் பொங்கலுக்குக்கூட அவள் இத்தனை பரபரத்ததில்லை. விஜயாவுக்கு எரிச்சல்.

“இத்தனை வருஷம் அந்தக் கோயில் எந்தத் திசையில இருக்குதுன்னே கண்டுக்காத கிழவி, இப்ப எதுக்கு இத்தனை ஆட்டம் போடுறா?”

குடும்ப சகிதமாக ஈரோடு பஸ்ஸில் ஏறி விஜயமங்கலத்துக்கு டிக்கெட் வாங்கிய பின்னும் உண்ணம்மாள் புலம்பினாள்.

“எத்தனையோ வருஷத்துக்கு அப்புறமா கோயிலுக்குப் போறோம். ஒரு வேன் வெச்சு எல்லாரையும் கூட்டிட்டுப் போகக் கூடாதா? நமக்கு எழுதிருக்கிறது அவ்ளோதான்.”

சின்னத்தம்பி குடும்பம் காரில் வருகிறது. காலனியில் இருந்து ஒத்தைத்தறிக்காரரின் சொந்தங்களும் வேன் வைத்துக்கொண்டு வருகிறார்கள். அவினாசி சித்தப்பா வகையறாவிலும் வேனில்தான் வருகிறார்கள். இளங்கோ கண்ணாடியைக் கழற்றித் துடைத்தபடி ஆற்றாமையுடன் வெளியே பார்த்தான். விஜயா ஓரக்கண்ணால் அவனை முறைப்பதை உணர்ந்தான்.

விஜயமங்கலத்தில் இருந்து சங்கராம் பாளையத்துக்கு மினி பஸ். கோயில் விசேஷம் என்பதால், அதிலும் ஆள் நிற்க முடியாத அளவுக்குக் கூட்டம். வியர்க்க விறுவிறுக்க வெள்ளைப் புடவையின் முந்தானையால் விசிறியபடியே கோயில் வாசலில் இறங்கிய பின்புதான் உண்ணம்மாளுக்கு முகத்தில் சிரிப்பு. சொந்தங்களைக் கண்டதும் சிரமங்களை மறந்துவிட்டு ஓடினாள்.

பெரிய ஆலமரத்துக்குக் கீழே சிமென்ட் பூச்சு உதிர்ந்துபோன பழந்திண்ணை. பொங்கலுக்கு அடுப்புக் கூட்டிய கற்கள் ஆங்காங்கே சிதறிக்கிடந்தன. வேனில் இருந்து சாமான்களை இறக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். வேம்பும் வில்வமுமாக நிழலிட்டிருக்க சின்னஞ்சிறியதாக அங்காளம்மன் கோயில். கோபுரப் பொம்மைகள் வண்ணம் இழந்து நின்றன. திட்டிவாசல்போல சின்னஞ்சிறிய நுழைவாயில். நெருஞ்சியும் தொட்டாற்சிணுங்கியுமாக அடர்ந்த மதிலோரத்தில் ஆடுகள் மேய்ந்திருந்தன. கல்பாவிய பாதையின் இருபுறங்களிலும் பூக்கள் செறிந்த ஆவாரம்புதர்கள். முகம் கழுவிய ஈரத்துடன் கோயிலுக்குள் கால்வைத்ததும் உண்ணம்மாளுக்கு தலை சுற்றியது. சுவரைப் பிடித்தபடியே தரையில் அமர்ந்து உள்ளே பார்த்தாள். பூசைக்கான ஏற்பாடுகள் தொடங்கியிருந்தன. மெல்லிய சிவப்புத் திரைக்குப் பின்னால் மங்கலாக அம்பாளின் உருவம். கண்ணீர் பெருக அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தாள் உண்ணம்மாள். தன்னை மறந்து அவள் உதடுகள் வேண்டுதல்களைப் பிதற்றின.

பூசை முடிந்து நெற்றி நிறைய விபூதியைப் பூசியவள், நெடுஞ்சாண்கிடையாக மண்ணில் விழுந்து வணங்கினாள். கண்ணீர் வழிய நின்றாள்.

“இருக்கிற வரைக்கும் உடம்புக்கு ஒண்ணும் வராம ஒருத்தருக்கும் உபத்திரவம் தராதபடி நீதாம்மா பார்த்துக்கணும்.”

கையேந்தி வேண்டிய பின் எதுவும் பேசாது வெளியே வந்தாள். பசிக்கவில்லை. மனம் குளிர்ந்திருந்தது. திண்ணையில் புடவையை விரித்துப் படுத்துவிட்டாள். குழந்தைகளின் உற்சாகக் கூச்சலும் பந்திப் பரிமாறும் சத்தங்களையும் கேட்டபடி கண்மூடிக் கிடந்தாள்.

இளங்கோ அருகில் வந்து தொட்டு எழுப்பியபோதுதான் தூங்கிப்போனதை உணர்ந்து கண்விழித்தாள்.

“எல்லாரும் கிளம்பியாச்சும்மா... சாப்பிடாமயே தூங்கிட்டே. ஒருவாய் சாப்பிடுறியா?”

கையசைத்து `வேண்டாம்’ என்றவள் திண்ணையில் அமர்ந்தபடி நோட்டமிட்டாள். அவிநாசிக்காரர்கள் புறப்பட்டுவிட்டார்கள். சின்னதம்பியின் வேனில் பாத்திரங்களை ஏற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“மினி பஸ் இப்ப வந்துரும். கிளம்பலாம். அதை விட்டா அப்புறமா ரெண்டு மணி நேரமாகிடுமாம். அதுலயே போயிட்டா தேவலை.”

வெற்றிலையைக் கிள்ளி வாயில் அதக்கியபடியே அருகில் வந்தாள் கருப்பக்கா. கோயில் வாசல் அருகில் நின்று கும்பிடு போட்டாள்.

“ஒவ்வொரு மாசமும் வந்துட்டுப்போற யோகத்தைக் குடு ஆத்தா.”

ஆலமரத்துக்கு அருகில் கூடியிருந்தவர்களை நோக்கி நடந்தாள்.

சின்னதம்பியின் குரல் அவளை நிறுத்தியது.

“பெரீம்மா... ரெண்டு பேருக்கும் வேன்ல இடம் கிடக்குது. ஏறிக்கங்க.”

இளங்கோ மடித்துக்கட்டிய வேட்டியுடன் வேனுக்கு அருகில் வந்தான்.

“சாமானமெல்லாம் கிடக்குது. உனக்கு இடஞ்சலா இருக்கப்போகுது தம்பி.”

உண்ணம்மாவின் வாய் சும்மா இருக்காது. ஊர்ப் போய்ச் சேர்வதற்குள் எதையாவது சொல்லிவைத்துவிடுவாள். பிறகு பொல்லாப்புதான்.

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல இளங்கோ. காத்தால வந்தவிங்க நாலுபேர் இப்படியே சோமனூருக்குப் போயிட்டாங்கல. அதான் இடம் கிடக்குது. வெயில்ல எதுக்கு அலையோணும். நான் கூட்டியாறேன். நீங்க பஸ்ல வாங்க.”

கருப்பக்கா உள்ளே போனதும் சின்னதம்பி கைத்தாங்கலாக உண்ணம்மாவை ஏற்றி உட்காரவைத்துக் கதவை அடைத்தான்.

வேன் புறப்பட்டுப்போனதும் விஜயா பெரூமூச்சுடன் அவன் காதில் சொன்னாள்... “நல்லவேளையா மனசு வந்து போயிருக்குது. இல்லைன்னா நம்மகூட வந்து உசுரை வாங்கியிருக்கும்.”

மினி பஸ்ஸைப் பிடித்து விஜயமங்கலம் போய், அங்கிருந்து திருப்பூருக்கு பஸ் பிடித்து வீடுபோய்ச் சேர்ந்த பின்னும் வேன் வந்து சேர்ந்திருக்கவில்லை.

இளங்கோ சின்னதம்பியை செல்போனில் அழைத்தபோது, விபத்து நடந்து கொஞ்ச நேரம் ஆகியிருந்தது.

பொடாரம்பாளையத்துக்கு அருகில் வரும்போது, அசுரவேகத்தில் எதிரில் வந்த மணல் லாரியில் மோதாமல் இருப்பதற்காக வேனைத் திருப்ப, புளியமரத்தில் மோதிக் கவிழ்ந்துவிட்டது. சின்னதம்பிக்கு தலையில் அடி. கொஞ்ச நேரம் மயங்கிக் கிடந்திருக்கிறான். பக்கத்து மில்லில் இருந்து ஆட்கள் வந்து ஒவ்வொருவராக வெளியே எடுத்திருக்கிறார்கள். உண்ணம்மாளுக்கு நினைவில்லை. வலது காலில் ரத்தக் காயம். 108 சைரனுடன் வந்தபோதுதான் சின்னதம்பி விழித்திருக்கிறான். தலையில் அடிபட்டுக் கிடந்த சிவன்மலை மாமாவைத்தான் முதலில் அனுப்பியிருக்கிறான். அடுத்துவந்த இன்னொரு ஆம்புலன்ஸில் உண்ணம்மாவை ஏற்றிய சமயத்தில்தான் இளங்கோவின் அழைப்பு.

சுருக்கமாகச் சொன்னான்.

“எல்லாரையும் குமரன் ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பிடுறேன். அங்க வந்துருண்ணா.”

நான்கு ஆம்புலன்ஸுகளும் அடுத்தடுத்து வந்து ரத்தக் காயங்களுடன் ஆட்களை இறக்கின. உறவுகள் மொத்தமும் மருத்துவமனை வளாகத்துக்குள் புலம்பி அழுதபடி நின்றன. உண்ணம்மாவுக்கு எலும்பு முறிவு. மறுபடியும் அதே ஆம்புலன்ஸில் கோயமுத்தூர் கங்கா மருத்துவமனை. வெகுநேரம் கழித்து கண்விழித்தவள் வலியுடன் அனத்தினாள்.

“என்னவோ தப்பாகிடுச்சுடா இளங்கோ. தெய்வக்குத்தம். எல்லாரையும் இப்படி அமுக்கிடுச்சுப் பார்த்தியா. கால் வலி உசுரு போவுதுடா. என்னவாச்சும் பண்ணுடா.”

“அதான் டாக்டர் வந்து பாத்துட்டார்ல. காலையிலே ஆபரேஷன். வலி தெரியாம இருக்கிறதுக்கு ஊசி போடுவாங்க. சித்த பொறுத்துக்க.”

நீர்கோத்த கண்களுடன் இளங்கோவை உற்றுப் பார்த்தவள் கேட்டாள்... “எதுக்குடா அந்த வண்டியில போய் நான் ஏறுனேன்?”

அறுவைசிகிச்சை முடிந்து கண்விழித்தவள் வெகுநேரம் பேசவே இல்லை. எதையோ கேட்க நினைத்துத் தயங்கினாள். அடிக்கடி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். கண்ணீர் வழிந்து தலையணையை நனைத்தது.

“என்னத்த நினைச்சு இப்படி வெசனப்படுறே? கெட்ட நேரம் காலோட போச்சேன்னு நினைச்சுக்கோ” - சுலோச்சனா சொன்னபோது மூச்சை உறிஞ்சியபடி முதுகைத் திருப்பினாள்.

“அவியல்லாம் எப்படி இருக்காங்க?” - பயமும் தயக்கமுமாக இளங்கோவின் முகம் பார்த்தாள். இந்தக் கேள்வியை எதிர் பார்த்திருந்த இளங்கோ, அவசரமாகச் சொன்னான், “யாருக்கும் பெருசா ஒண்ணுமில்ல. எல்லாரும் நல்லாருக்காங்க.”

உண்ணம்மாள் கேள்வியுடன் முறு வலித் தாள். இளங்கோ அவள் பார்வையைத் தவிர்ப்பதை உணர்ந்தவளாகக் கைவிரித்து, மேலே உயர்த்தியவள் மீண்டும் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

66p3.jpg

வாசல் திண்ணையின் வலது மூலையிலிருந்து தாவிக் குதித்தது வெள்ளாடு. மூங்கிலில் கட்டியிருந்த மசால் தளையை எட்டிப் பிடித்தது. தலையைச் சற்றே உயர்த்தி வாய்க்குள் அதக்கியபடி தாவி ஓடியது. செருப்புகளை ஒதுக்கி ஓரமாகப் போட்டுவிட்டு இளங்கோ உட்கார்ந்ததும் மல்லிகா மெள்ளக் கேட்டாள், “ஆள் போட்டாச்சாண்ணா.”

டெட்டால் வாசனையுடன் வெள்ளைச் சேலையைக் கொடியில் உதறிப்போட்ட சுலோச்சனா திரும்பிப் பார்த்தாள். இளங்கோ ஜன்னல் வழியாக உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான். உண்ணம்மாள் கண் மூடிக் கிடந்தாள்.

“நாளைக்குத்தான ஒண்ணாம் தேதி. வந்துருவாங்க” - தணிந்த குரலில் சொன்னான்.

“அவிங்களும் நர்ஸ்தானே?” - புடவைத் தலைப்பில் ஈரக் கைகளைத் துடைத்தபடி அருகில் உட்கார்ந்தாள் சுலோச்சனா. முதல் பஸ்ஸைப் பிடித்து வந்திருந்தாள். அழுக்குக் கூடைக்குள் சுருட்டிக்கிடந்த உண்ணமாவின் புடவைகளையும் போர்வையையும் ஊறவைத்து அலசிப் போட்டுவிட்டாள். இரண்டு நாட்களாக மல்லிகா உடனிருந்து பார்த்துக்கொண்டதில், உண்ணம்மாளின் ஆங்காரம் சற்றே தணிந்திருந்தது.

“நர்ஸ் இல்லை. ஆனா அதுமாதிரிதான். இப்படி கெடையில விழுந்துட்டவங்களை வீட்டுல இருந்தே பார்க்கிறதுக்குன்னு இருக்காங்க. கூடவே இருப்பாங்க. நடக்கவெப்பாங்க. மருந்து குடுப்பாங்க. பாத்ரூம் போவெச்சு உடம்பு துடைச்சு, துணி மாத்திவிடுவாங்க. ஆஸ்பத்திரியில இருந்தா அங்க எப்படிப் பண்ணுவாங்களோ அதுமாரி எல்லாமே.”

மல்லிகா வளையலைப் புறங்கையில் ஏற்றியபடியே கேட்டாள்... “நம்ம வீட்டுலயேதான் இருப்பாங்களா?”

“ஆமாம் புள்ளே. இங்கதான் சாப்பாடு, படுக்கை எல்லாம். அம்மாகூடவேதான் இருப்பாங்க.”

“வர்றவங்க வயசானவிங்களா... வயசுப் புள்ளையா, எப்படிப் பொறுப்பா இருப்பாங்களா, யார் எவர்னு தெரியாம வீட்டுக்குள்ள எப்படி வெச்சுக்கிறது?”

இளங்கோ பெருமூச்சுவிட்டபடி நிமிர்ந்தான். கைகளை உயர்த்தி சடவு முறித்தான். ஆயிரம் முறை யோசித்துக் களைத்த விஷயங்கள். வெங்காயச் சருகுகள் நிறைந்த முறத்தை ஏந்திவந்து, ரோஜாத் தொட்டியில் கொட்டிய விஜயா ஒரு கணம் நின்றாள். திண்ணையில் இருந்த மூவரையும் சிரித்தபடியே பார்த்தாள்.

“மருதாணியும் கொய்யாப்பழமும் பறிச்சு வெச்சிருக்கேன். மறக்காம எடுத்துட்டுப் போங்க.”

“அதான் அப்பவே சொல்லிட்டல. எல்லாம் எடுத்துக்குவாங்க” - சலிப்புடன் சொன்னான் இளங்கோ.

“அண்ணன்கிட்ட உக்காந்தா உங்களுக்கு பொழுதுபோறதே தெரியாதே. லெமன் ஜுஸ் போட்டு எடுத்தாரேன் இருங்க.”

சிரித்தபடியே உள்ளே சென்றவளைப் பார்த்தபடியே கேட்டாள் மல்லிகா... “எல்லா வேலையையும் இழுத்துப்போட்டுட்டுச் செய்றாங்க அண்ணி. ஆனா, அம்மா சமாசாரத்துல மட்டும் ஒத்துவர மாட்டேங்கிறாங்க. இதுல மட்டும் அவங்களுக்கு என்ன சங்கடம்னே தெரியல. நீ பேசிப் பார்த்தியாண்ணா?”

இருவரையும் பார்த்துப் புன்னகைத்தான் இளங்கோ.

“அதெல்லாம் பேசியாச்சு. சரிவராது. அவ போக்குலதான் இருப்பா. விடுங்க” என்றவன் தொடர்ந்தான், ``மாசத்துக்குப் பத்தாயிரம் ரூபாய் சம்பளம்னு கேட்டாங்க. நான்தான் ஒம்பதாயிரம் ரூவாய்க்குப் பேசியிருக்கேன். மூணுவேளை சாப்பாடு போடணும். இதுபோக ஏற்பாடு பண்றவங்களுக்கு ஒம்பதாயிரம் தரணும்.”

“வீண் செலவுதாண்ணா. என்னதான் பணம் குடுத்தாலும் நம்ம அம்மாவை நாம பார்த்துக்கிற மாதிரி இருக்குமா? நாங்கதான் மூணுபேரு இருக்கோம். ஒருத்தர் மாத்தி ஒருத்தர் வந்து பார்த்துக்க மாட்டமா?” - மல்லிகா கண்களைத் துடைத்தபடியே கேட்டாள்.

“அதான்புள்ளே நானும் சொல்றேன். அண்ணன்தான் கேக்க மாட்டேங்கிறாங்க” - சாணளவு தலைமுடியைச் சுருட்டி முடிச்சிட்டாள் சுலோச்சனா.

இளங்கோ எழுந்து கைகளை உதறினான். எதிர்வீட்டு வாசலில் சைக்கிள்காரன் இளநீர் வெட்டிக்கொண்டிருந்தான். வெயில் பட்டு ஒளிர்ந்தன இளம்பச்சைக் காய்கள். கூரிய அரிவாள் ஒவ்வொரு வீச்சுக்கும் மின்னி அசைந்தது.

“அதெல்லாம் சரியா வராது புள்ளைங்களா. ஒரு நாள் மாதிரி இருக்காது. ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஏதாச்சும் வேலை வந்து நிக்கும். வர முடியாத சூழ்நிலை அமையும். அவளும் அவசர ஆத்தரத்துக்குக்கூட கிட்ட வர மாட்டா. எல்லாம் ஒண்ணா சேர்ந்து ஆத்தா விசனப்படுவா. சத்தம் போடுவா. எதுக்கு வீணா பிரச்னை? கடனோட கடனா இதையும் பார்த்துக்கலாம்.”

செருப்பைப் போட்டபடி பந்தலுக்கு வெளியே வந்தான். பந்தற்காலில் படர்ந்திருந்த மயில்மாணிக்கத்தின் சிவந்த பூக்களைச் சுண்டினான்.

“நாள் கிழமைன்னு வந்தா முடிஞ்சதைச் செய்யுங்க. அது போதும். அவ மனசு மாறி எதுனாச்சும் செஞ்சா பார்த்துக்கலாம்.”

ஆனால், விஜயா செய்வாள் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கு இருக்கவில்லை.

66p4.jpg

காம்புகள் ஒடிந்து கோக்கமுடியாத மொக்குகளை ஓரமாகக் குவித்தாள் விஜயா. மொக்குகளை நெருக்கிக் கோத்திருந்த மல்லிகைச் சரம் அவள் மடியில் கிடந்தது. கைகளில் ஏந்தி அழகு பார்த்தவள் நிறைவுடன் எழுந்தாள். முகம் துடைத்தபடி உள்ளே வந்த மேகலாவிடம் உற்சாகத்துடன் சொன்னாள்... “தல சீவிட்டல. இந்தா பூ வெச்சுக்க. ஊர்லேருந்து ஆயா கொண்டு வந்தது. நம்ம வீட்டுக் கொடியில பூத்தது.”

கட்டிலில் சாய்ந்திருந்த உண்ணம்மாள் தாளித்த பொரிகளுக்கிடையில் எண்ணெய் மினுக்கத்துடன் கிடந்த பூண்டை எடுத்து வாயில் போட்டாள். கட்டிலுக்கு அடுத்து நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த விஜயாவின் அப்பா மெதுவாகச் சொன்னார், “கெட்ட நேரத்துலேயும் நல்லநேரம் தான். கூட வந்த நாலு பேருக்கு ஆயுசு அவ்ளோதான். என்ன பண்றது? நீங்க அதையவே நெனச்சு விசனப்படாம தெகிரியமா இருந்தா போதும்.”

கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்த விஜயாவின் அம்மா அவர் சொல்வதற்கெல்லாம் தலையாட்டினாள்.

உண்ணம்மாள் தம்ளரை சேலைத் தலைப்பால் பற்றியபடி காபி தண்ணியை உறிஞ்சினாள். நாக்கைச் சுட்டிருக்க வேண்டும். உதடுகளைக் குவித்து ஊதிக்கொண்டாள்.

“அங்கலாப்புல சொல்றோம். `இப்படிக் கெடையில கிடக்கிறதுக்குப் பதிலா ஒரேயடியா போயிடுறது நல்லது’ன்னு.  ஆனா, அவ்ளோ சீக்கிரமா போறதுக்கு யாருக்குத்தான் மனசு வருது?”

டம்ளர்களைச் சேர்த்தெடுத்து சமையலறைக்குள் வந்த விஜயாவின் அம்மா குழாய் தண்ணீரைத் திருப்பினாள். தண்ணீர் சீறிக் கொட்டும் சத்தத்துக்கு நடுவே விஜயாவிடம் கிசுகிசுத்தாள்... “என்ன புள்ளே நீ. ஆள்வெச்சுத்தான் பார்த்துக் கணும்னு இப்படி அளும்புபண்றே? எனக்கு இப்படி ஆகிருந்தா நீ பார்க்க மாட்டியா?”

அரைபட்டிருந்த மாவை அள்ளி போசியில் போட்டவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். முழங்கை வரைக்கும் அரிசிமாவு சாந்துபோல வழிந்தது.

“யார்னாலும் பார்ப்பேன். எல்லாத்தையும் செய்வேன். ஆனா அவங்களுக்கு என்னால செய்ய முடியாது.”

திடமாக ஒலித்த அவளது குரலைக் கேட்டுப் பதறினாள் விஜயாவின் அம்மா.

“சரி... சத்தம்போடாதடீ. செய்யாட்டியும் பரவாயில்லை. அவங்க காதுபட இப்படிப் பேசாத. பாவம் செத்துப் பிழைச்சுருக்காங்க.”

மாவின் அளவு குறைந்ததும், குழவி சுற்றும் ஓசை கடகடத்தது. எவர்சில்வர் பாத்திரத்தின் விளிம்பில் விரலைவைத்து மாவை ஒன்றுசேர்த்து அள்ளி போசியில் வழித்தாள்.

“இல்லைன்னு சொன்னேனா? என்னால செய்ய முடியாதுன்னுதான் சொல்றேன்.”

ஆட்டாங்கல்லை நிறுத்தியதும் ஓசை நின்றது.

“நீ என்னவோ கடுசா சொல்ற. எல்லாரும் என்னையத்தான் திட்டுவாங்க... `பொண்ணை எப்பிடி வளர்த்துருக்கா பார்’னு?” - குரலைத் தணித்து அங்கலாய்ப்புடன் சொன்னாள். விஜயா சன்னமாகச் சிரித்தாள்.

“உன்னைய ஒருத்தரும் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டாங்கம்மா. அப்படிச் சொன்னா நான் பதில் சொல்லிக்குவேன்.”

“எதை மனசுல வெச்சுட்டு நீ இப்படிப் பண்றேன்னு புரியுது புள்ளே.”

விஜயா பதில் சொல்லவில்லை. குழவியை வெளியில் எடுத்துவைத்துக் கழுவினாள்.

“மேகலா பிறக்கிறதுக்கு முன்னாடி என்னவோ வாய்க்குவந்தபடி பேசுனாங்கதான். கல்யாணமாகி நாலஞ்சு வருஷமா குழந்தை பிறக்கலைங்கிற விசனத்துல திட்டினாங்கதான். அதையெல்லாம் இன்னுமா மனசுல வெச்சுக்கிறது? பெரியவங்க தானே...” - ஆற்றாமையுடன் அருகில் நின்று கேட்டபோது, நிமிர்ந்து கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்துவிட்டு நகர்ந்தாள் விஜயா.

இதற்கு மேல் அவளிடம் பேச முடியாது என்று எண்ணியவளாக விஜயாவின் அம்மா வெளியே வந்தாள். உண்ணம்மாள் அவள் முகத்தையே கூர்ந்துபார்த்தாள். தொலைக்காட்சி சத்தத்தில் உள்ளே பேசியது கேட்டிருக்காது என்று நினைத்தவளாகக் கைகளைத் துடைத்தபடியே மறுபடியும் கட்டிலில் உட்கார்ந்தாள். உண்ணம் மாளின் பார்வை இப்போதும் அவளிடமே நிலைத்திருந்தது.

எங்கேயாவது நட்சத்திரம் தென்படுகிறதா என்று அண்ணாந்து பார்த்திருந்த இளங்கோ கண்ணாடியைக் கழற்றினான். தண்ணீர் சொம்புடன் திண்ணைக்கு வந்த விஜயா நைட்டி அணிந்திருந்தாள். இளங்கோவின் யோசனை கூடிய முகத்தைக் கூர்ந்து பார்த்தவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்... “நாளைக்கு வந்துருவாங்களா?”

இளங்கோ பதில் சொல்லவில்லை. தென்னை யோலைகள் அசையாதிருந்தன. கருப்பக்கா வீட்டுக்குள் தொலைக்காட்சியின் சலனங்கள் தென்பட்டன. இந்தப் புழுக்கத்தில் உண்ணம்மாவால் தூங்கியிருக்க முடியாது என்று எண்ணியவன், அருகில் உட்கார்ந்த விஜயாவை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

“என்ன பதிலே வரலை?”
“எல்லாரும் உன்னையைத்தான் தப்பா பேசறாங்க புள்ளே.”

“அப்படியா?”

“கேட்கிறதுக்கு சங்கடமா இருக்கு. எல்லாத்தையும் இழுத்துப் போட்டுட்டுச் செய்யறவ இதுல மட்டும் ஏன் இவ்ளோ பிடிவாதமா இருக்கேன்னு திட்டுறாங்க.”

“ம்... திட்டுறாங்கதான். தெரியும்.”

“எனக்குப் புரியது. ஆனா, மத்தவியளுக்குத் தெரியாதுல.”

“மத்தவியளுக்கு எதுக்குத் தெரியணும்?”

காடாவிளக்குடன் பழவண்டி தெருமுனையில் திரும்பியது. வண்டி முழுக்கப் பழச் சீப்புகள். இத்தனை பழத்தை வைத்துக்கொண்டு இவன் என்ன செய்வான் என்று நினைத்தவனின் தோளைத் தட்டினாள் விஜயா.
 
“நாளைக்கு அவங்க யாராச்சும் வந்தா திருப்பி அனுப்பிருங்க. நானே பார்த்துக்கிறேன்.”

இளங்கோ பதில் சொல்லாது தலை குனிந்தான். முகத்தைத் துடைத்துவிட்டுக் கண்ணாடியை அணிந்தவன் ஜன்னல் வழியாக உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான். உண்ணம்மாள் தூங்கிவிட்டாளா?

கோலப்பொடியுடன் விஜயா கதவைத் திறந்தபோது விடிந்திருந்தது. காக்கைகள் தொடர்ந்து கரையும் ஓசை. சின்னதம்பி கடை வாசலில் பால் வண்டி நின்றது. நீலப்பெட்டிகளை அடுக்கும் சத்தம் கேட்கிறது.

அறைக்கதவைத் திறந்துகொண்டு கையில் செல்போனுடன் வெளியே வந்தான் இளங்கோ.

“இந்நேரத்துல யாருக்குடா போன் போடுற?” உண்ணம்மாள் தலையை உயர்த்திக் கேட்டாள்.

திண்ணைப் பேச்சு இவள் காதில் விழுந்திருக்குமோ? ஒரு கணம் தயங்கினான்.

“ `நர்ஸம்மாவை அனுப்புறேன்’னு சொன்னாங்க. அங்கதான் பேசலாம்னு…”

உண்ணம்மாள் முதுகை நிமிர்த்தினாள்.

“சித்த நிமித்தி உக்கார வைடா.”

தலையணைகளைச் சரித்து உட்கார வைத்ததும் புடவைத் தலைப்பை விசிறிப்போட்டாள். ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தபடியே உரக்கச் சொன்னாள்.

“யார்னாலும் சீக்கிரமா புறப்பட்டு வரச் சொல்லு. ஒருத்தர் தயவும் எனக்குத் தேவையில்லை. அப்படி ஒண்ணும் நான் ரோஷம் கெட்டுப் போகலை.”

வாசற்கோலம் கச்சிதமாக விழுந்த திருப்தியுடன் தலைநிமிர்த்தினாள் விஜயா!

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

அம்மா - சிறுகதை

Tue, 14/03/2017 - 08:38
அம்மா - சிறுகதை

வழக்கறிஞர் சுமதி, ஓவியங்கள்: ம.செ.,

 

p100f.jpg

 

னக்குக் கல்யாணம். மாப்பிள்ளை பிடித்திருக்கிறது. அப்பா எனக்காக ரொம்பப் பிரயத்தனப்பட்டு இந்த மாப்பிள்ளையைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தார். நல்ல படிப்பு - பெரிய வேலை, பெரிய படிப்பு - நல்ல வேலை என்ற வழக்கமான தேடல் தளங்களுக்குப் போகாமல், நான், என் ரசனை, என் எதிர்பார்ப்பு; அதுபோலவே மாப்பிள்ளை, அவர் ஆசைகள், கற்பனைகள் எல்லாவற்றையும் அலசித் தேடிப்பார்த்து எங்கள் இருவரையும் அறிமுகப்படுத்தினார். நாங்கள் தீவிரமாக நம்பும் விஷயங்கள், எந்தக் காரணத்தைக்கொண்டும் விட்டுக்கொடுக்க முடியாத எங்கள் விருப்பங்கள் மற்றும் எங்கள் லட்சியங்களை ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் பேசச் சொன்னார். நாங்கள் இருவரும் தேவைகளுக்கும் சந்தர்ப்பங்களுக்கும் ஏற்ப, வளைந்துகொடுக்கும் ஒரே அலைவரிசையில் இருந்தோம் என்பதை உணர்ந்து, அப்பாவிடம் சொன்னபோது கல்யாணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்தார்.

அப்பா, எதைச் செய்தாலும் திருத்தமாக இருக்கும். அவரை நினைக்கும்போது எனக்கு அவர் செய்த ஒவ்வொரு விஷயமும் ஞாபகம் வரும். எனக்கு ஐந்து அல்லது ஆறு வயது இருக்கும், தினமும் என்னை அவர் பக்கத்தில் ஒரு குட்டி நாற்காலியில் அமரவைத்து நியூஸ் பேப்பரைப் படித்துவிட்டு, அதை எனக்குக் கதை மாதிரி சொல்லிச் சொல்லிப் புரியவைப்பார். கடினமான தமிழ் - ஆங்கில வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தம் சொல்லிக்கொடுத்து அதை ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தில் எழுதவைப்பார்.

எம்.பி.ஏ., படித்துவிட்டு பெரிய நிறுவனம் ஒன்றில் பொது மேலாளராக அவர் இருந்ததால், மிக நாகரிகமாக உடை அணிவார். தலை வாரிக்கொள்வதில் இருந்து, ஷூ போடுவது வரை ரசனை, ரசனை. எல்லாமே அப்பாவுக்கு ரசித்துச் செய்ய வேண்டும். எப்போது ஹோட்டலுக்குப் போனாலும் நாகரிகம் மாறாது. அப்பா நடப்பது, உணவு ஆர்டர் கொடுப்பது, அதைச் சாப்பிடும்போது ஃபோர்க், கத்தி, ஸ்பூன் என்று அவர் லாகவமாக அதைப் பயன்படுத்துவது எல்லாமே கவிதையாக இருக்கும்.

p100e.jpg

எனக்கு அப்பா மேல் அப்படி ஒரு பிரமிப்பு. அவரால் மேல்நாட்டு சங்கீதத்தையும் பேச முடியும்; கர்னாடக சங்கீதத்தையும் ரசிக்க முடியும். இந்துஸ்தானிக் கலைஞர்களைப் பற்றியும் துல்லியமாகத் தெரிந்துவைத்திருந்தார். கதைகள் என்று வந்துவிட்டால் லா.ச.ரா., ஜெயகாந்தன், கல்கி, தி.ஜானகிராமன் என்று நிறுத்திக்கொள்ளாமல், சமகால எழுத்தாளர்களையும் வாசிப்பார். அதே மாதிரி ஆங்கிலத்தில் சகலரையும் வாசிப்பார். அப்பா... தமிழ், ஆங்கிலம், இந்தி, சம்ஸ்கிருதம், மலையாளம், கன்னடம் என்று எல்லா மொழிகளிலும் எழுத, படிக்க, பேசக் கற்றுவைத்திருந்தார். இப்படிப்பட்ட அப்பாவைப் பார்த்தால் எப்படி பிரமிப்பு இல்லாமல் இருக்கும்? அந்தப் பிரமிப்பினால்தான் நான் எப்போதும் அப்பா பின்னாடியே சுற்றி அலைந்தேன். அப்பாவின் கம்பீரமே தனி.

அம்மா ஒரு கேரக்டர். உழைப்பாளி. எல்லா வேலைகளையும் இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டு செய்வாள். ஆனால், அவளுக்கும் அப்பாவுக்கும் கொஞ்சம்கூட பொருந்தாது. அம்மா, நன்றாகச் சமைப்பாள். ஆனால், அப்பாவுக்குப் பிடித்தாற்போல் அதை அழகுபட எடுத்துவைத்துப் பரிமாறவெல்லாம் அவளுக்குத் தெரியாது. வாரத்துக்கு ஒருமுறை மார்க்கெட்டுக்குப் போய், இரண்டு பெரிய பை நிறையக் காய்கறிகளை வாங்கிக்கொண்டு மூச்சிரைக்கத் தூக்கியபடி வீட்டுக்குள் நுழைவாள். நடுக்கூடத்தில் அந்த மூட்டையைக் கொட்டி காய்கறிகளைப் பிரிப்பாள். அப்போது அவள் கண்களில் அப்படி ஒரு சந்தோஷம் மின்னும்.

p100d.jpg

என்னைப் பார்த்து, ''குடிக்கத் தண்ணீர் கொடேன்...'' என்று குழந்தை மாதிரி கட்டை விரலை உயர்த்திக் கேட்பாள். தண்ணீரைச் சொம்பு நிறைய எடுத்து அதை மடக் மடக்கென்று குடித்துவிட்டு, நடுக்கூடத்தில் ஃபேனை போட்டுக்கொண்டு அசதியில் படுப்பாள். பாதித் தண்ணீர், புடவை மேல் கொட்டியிருக்கும்.

அப்பாவுக்கு, அம்மாவின் இதுமாதிரியான நடவடிக்கைகள் சுத்தமாகப் பிடிக்காது. ''ஏன் இந்தத் தண்ணீரை நாசூக்காகக் குடிக்கத் தெரியவில்லை. காபி குடித்தாலும் இப்படித்தான். புத்தகம் - சொல்லவே வேண்டாம். சுத்தமாகப் படிப்பது கிடையாது. கோணல்மாணலாக நியூஸ் பேப்பரைப் பிரித்துப் படிப்பதோடு சரி. பாட்டுக்கும் அவளுக்கும் தொடர்பே இல்லை. ஐயோ! சினிமா பாட்டைக்கூட ரசிக்காத என்ன பிறவியோ?'' என்று அப்பா சலித்துக்கொள்வார்.

அம்மா, என்னிடம் ஆசையாகத்தான் இருப்பாள். ஆனால், சாப்பிடச் சொல்லிக் கட்டாயப்படுத்துவாள். பள்ளி நாட்களில் தலையில் பேன் விழுந்துவிட்டால், தலை வலிக்க வாருவாள். நான் முரண்டுபிடிப்பேன். எனக்கும் அவளுக்கும் சண்டை வந்துவிடும். நான் அழுதுகொண்டே அப்பாவிடம் போவேன். ''இல்ல... நிறைய பேன் இருக்கு - அதான்'' என்று அம்மா பயந்தபடியே சொல்வாள். அப்பா, அவளை முறைத்துவிட்டு எனக்கு ஏதோ சமாதானம் சொல்வார். 'அப்பாவுக்குத்தான் என் மேல் எத்தனை ஆசை’ என்று நான் நினைத்துக்கொள்வேன்.

நான், நான்காவது படிக்கும் வரை இதுபோல் நிறைய சம்பவங்கள். எல்லாவற்றிலும் அம்மாவும் அப்பாவும் தனித்தனித் தீவுகளாகவே இருந்தார்கள். ஆனால், அம்மா அப்பாவிடம் அளவுக்கு அதிகமான பயம்கொண்டிருந்தாள். அப்பா, அம்மாவை அடியோடு வெறுத்தார். அவர்களுக்குள் என்ன பிரச்னை என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. திடீரென்று, என்னுடைய நான்காம் கிளாஸ் லீவில் அப்பா என்னை அழைத்துக்கொண்டு தனியாக ஒரு வீட்டுக்கு வந்துவிட்டார். இதற்கு எல்லாம் என்ன காரணம் என்று எனக்குப் புரியவே இல்லை. அப்பாவிடம் கேட்க வேண்டும் என்ற துணிவு எனக்கு இப்போது வரை வந்ததே இல்லை. அப்பாவிடம் அதைப் பற்றி கேட்டால்கூட அப்பா வருத்தப்படுவாரோ என்று எனக்குள் ஓர் அச்சம் இருந்தது.

p100c.jpgஎன்னைப் பொறுத்தவரை அப்பா சொக்கத்தங்கம். எல்லாம் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்தார். படிப்பு, சாப்பாடு, பொழுதுபோக்கு எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டார். ஆனால், அம்மாவைப் பிரிந்து வந்தவுடன் எனக்குக் கடுமையான காய்ச்சல் ஏற்பட்டது. அப்போது அவர் அலுவலகத்துக்குப் போகாமல் என்கூடவே ஒரு வாரம் இருந்து பார்த்துக்கொண்டார். அப்பாவின் அன்பில் நான் கரைந்து போனேன். அம்மாவை நினைத்து ஏங்குவதும் எப்படியோ என்னிடம் மறைந்துபோனது.

கல்யாணம் முடிவாகி பத்திரிகை அச்சடிக்கும் சூழல் வந்தபோதுதான் நான் அம்மாவை நினைத்தேன். அப்படி நினைத்த நொடி, எனக்கே என் மேல் ஒரு வெறுப்பு வந்தது. 'ச்சே... இப்போதும் என்னை முன்னிறுத்தித்தானே அம்மாவை நினைக்கிறேன். நான் ஏன் இப்படி இருக்கிறேன்? உள்ளூரில் இருந்துகொண்டு நான் ஏன் அம்மாவைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கவே இல்லை? அம்மாவுக்கு அழகியல் உணர்ச்சியும் ரசனையும் இல்லாமல்போனது அவ்வளவு பெரிய குற்றமா?’

பள்ளிக்கூடத்துக்குப் புறப்படும்போது அம்மா எனக்கு முத்தம் கொடுப்பாள். அப்பா அதைப் பார்த்துக் கோபப்படுவார். ''குளிச்சியா? எதுக்கு அழுக்கா ஒரு முத்தம்? போற நேரத்துக்கு'' என்று அம்மாவை அழுத்தமாக, சன்னமான குரலில் கேட்பார். அம்மாவின் கண்கள் கலங்கிவிடும். ''எல்லாத்துக்கும் ஓர் அழுகை... ச்சே!'' என்று சொல்லிக்கொண்டே, தன் பேன்ட் பாக்கெட்டில் வைத்திருக்கும் கர்ச்சீப்பால் அம்மாவின் முத்தத்தைத் துடைப்பார். பிறகு, என்னை அழைத்துக்கொண்டு பள்ளிக்கூட வாசலில் விட்டுவிட்டு ஒரு முத்தத்தை தன் கைகளில் வைத்து என்னைப் பார்த்து அதை ஊதுவார். அவர் அப்படி ஸ்டைலாக ஊத, நான் காற்றில் மிதக்கும் அந்த முத்தத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு என் யூனிஃபார்ம் ஜோபிக்குள் போட்டுக்கொள்வேன். அந்தச் சம்பவம் ஏனோ இப்போது நினைவுக்கு வந்தது. அம்மாவை இத்தனை நேரம் ஏன் நினைத்துக்கொண்டேன் என்று தெரியவில்லை.

ன்று மாலை அப்பா கல்யாணப் பத்திரிகையைக் கொண்டுவந்தபோது எனக்கு மனசெல்லாம் கனத்துவிட்டது. அம்மா, அந்தப் பத்திரிகையில் இல்லை. நானும் அம்மாவும் பிரிந்து எத்தனையோ வருடங்கள் ஆகிவிட்டாலும், அம்மாவை இந்த நேரத்தில் மறக்கமுடியாமல் வலித்தது. அப்பாவிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று வாயெடுத்தும் துணிவு இல்லாமல் ஓரிருமுறை துடித்துப்போனேன்.

ன்று இரவு அப்பா தூங்கப்போன பின், என் சிறு வயதுப் புகைப்படங்களை எடுத்துவைத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அம்மா, ஒரு போட்டோவில்கூட இல்லை. பழைய நினைவுகள் என்னை என்னமோ செய்தன. அப்பா, உள்ளூரில் இருந்தால் நான் அவரோடுதான் தூங்குவேன். அவர் வேலை நிமித்தமாக வெளியூர் போனால், அம்மாவோடுதான் படுக்கை. அம்மா தூங்கும்«பாது கதை சொல்வாள். கட்டையாக இருக்கும் அவள் குரலில் கிசுகிசுப்பாக 'சித்திரக்குள்ளன்’ என்ற ஒருவனை சிருஷ்டித்து, பலப்பல கதைகள் சொல்வாள். அவன் வரும்போது எல்லாம் ஒரு பின்னணி இசை கொடுப்பாள். அவள் கதைகள் சொல்லித் தூங்கும்போது, சுகமாக இருக்கும். அப்பா, திரும்பி வந்தவுடன் சித்திரக்குள்ளன் கதை நின்றுவிடும். அம்மாவோடு தூங்க வேண்டும் என்று ஆசை இருந்தாலும், சொல்லமுடியாமல் இருந்துவிடுவேன். அப்பா வந்துவிட்டால், அம்மாவும் இறுகிப்போய் விடுவாள். பயம்... பயம்! அப்படி ஒரு பயம் அப்பாவிடத்தில். அம்மாவை அன்று இரவு முழுக்க நினைத்து அழுதேன்.

காலையில் என் முகத்தைப் பார்த்த அப்பா, ''ஏம்மா... உடம்பு சரியில்லையோ?'' என்றார். அவரிடம் தப்பித்துக்கொள்ள ''ஆமாம்பா. ரொம்ப வாந்தி எடுத்திட்டேன்'' என்றேன்.

p100b%281%29.jpg

அப்பா பதறிப்போய் 'ஃபுட் பாய்சன் ஆகியிருக்கும்; ஆனா, வேண்டாதது வெளிய வந்ததே நல்லது. வா... ஒரு நடை டாக்டரிடம் போகலாம்'' என்றார்.

''இல்லப்பா, இப்ப உள்ள ஒண்ணும் இல்லை. எனக்கு வேண்டியது மட்டும்தான் இருக்கு'' என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிட்டேன்.

ப்பா, எல்லோருக்கும் பத்திரிகை கொடுக்கத் தொடங்கினார். ஒரு வாரம் ஆகியிருக்கும். அன்று மதியம், வீட்டுக்கு ஒரு கூரியர் தபால் என் பெயருக்கு வந்தது. பெரிய பார்சல். விலாசம் கோணல்மாணலான எழுத்தில் தமிழில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்த பார்சலைப் பிரித்தபோது ஒரு கவர் அதே எழுத்தில் அதற்குள் இருந்தது. உள்ளே சின்னச் சின்னதாகப் பல கலர் பேப்பர்களில் சுற்றியிருந்த பெட்டிகள் இருந்தன. கவரைப் பிரித்து உள்ளே இருந்த கடிதத்தைப் படிக்கத் தொடங்கினேன்.

'அன்புள்ள சும்மி குட்டிக்கு,

அம்மா ஆசீர்வாதத்துடன் எழுதுவது. உனக்குக் கல்யாணம் என்று கேள்விப்பட்டேன். பக்கத்து வீட்டு புஷ்பாதான் சொன்னாள். பத்திரிகையையும் காட்டினாள். 'மாமி உங்க பொண்ணு சுமித்ராவுக்குக் கல்யாணம் போலயிருக்கு. பத்திரிகை வந்திருக்கு. என்ன அநியாயம் பாருங்க; உங்க பேரே இல்லாம அந்த மனுஷன் இப்படி ஒரு பத்திரிகையைப் போட்டுருக்கார்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே வந்து பத்திரிகையைக் காட்டினாள். அவ சொன்னத விடு. பத்திரிகை ரொம்ப அழகா இருக்கு. பையனும் நல்லா இருப்பான்னு நினைக்கிறேன். உனக்குப் புடிச்ச மாதிரியே பையனுக்கும் உன்னைப் புடிச்சிருக்கானு தெரிஞ்சுக்கோடா கண்ணு. உன் கல்யாணத்தைப் பார்க்கணும்னு ஆசை. நான் அங்கே வந்தா, உங்கப்பாவுக்கு ரொம்ப அவமானமாப்போயிரும். உனக்கும் சங்கடம். நான் வர மாட்டேன். என்னமோ உங்கிட்ட ஒரு வார்த்தை பேசணும், உனக்கு ஏதாவது குடுக்கணும்னு தோணித்து... அதான்.

அப்பா, என்னைப் பொண்ணு பார்க்க வந்தபோது நானும் ரொம்பக் குஷியாயிட்டேன். உங்க அப்பா மாதிரி படிச்ச, பதிவிசா இருக்கிறவரை எந்தப் பொண்ணுக்குத்தான் பிடிக்காது. உங்கப்பா, அவர் அம்மா சொல்லை மீறாதவர். அவர் அம்மா என்கிட்ட, 'அது தெரியுமா... இது தெரியுமா’னு எதுவுமே கேட்கலை. அவளுக்கு என்னவோ என்னை ரொம்பப் பிடிச்சுப்போச்சு. கல்யாணம் பண்ணப் பிறகுதான், அப்பா, அவர் அம்மா சொல்லை மீற முடியாம என்னைக் கல்யாணம் பண்ணியிருக்கார்னு புரிஞ்சது. ஆனா, நான் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே யோசிச்சிருக்கணும். என்னை மாதிரி பார்க்க ரொம்ப சுமாரா இருக்கிற ஒரு பொண்ணு, பெரிய வெளியுலக அறிவெல்லாம் இல்லாதவளை எப்படி உங்கப்பாவுக்குப் பிடிக்கும்னு. பொண்ணு பார்த்தபோது நான் சந்தோஷப்பட்ட மாதிரியே உங்க அப்பாவும் சந்தோஷப்பட என்கிட்ட ஒரு விஷயமும் இல்லைனு நான் யோசிக்கலையோ? அதனாலதான் எல்லாம் தப்பாயிடுச்சு.

அப்பாவுக்கு என்னோட இருக்கிறது ஓர் ஆயுள் தண்டனை மாதிரி ஆகிடுச்சு. அவர் அம்மா இருந்த வரைக்கும் என்னைப் பொறுத்துப் போனார். அப்போ உனக்கு இரண்டு வயசுகூட இருக்காது. பாட்டி செத்துப்போனாங்க. அதற்குப் பிறகு எனக்கும் அப்பாவுக்கும் நடுவுல பெரிய பள்ளம். நான் சாதாரணப் பொண்ணு. வேலை பண்ணுவேன். சத்தியமா இருப்பேன். மத்தபடி நீக்குப்போக்கெல்லாம் தெரியாது. ஆனால், அப்பாவுக்கு என்கூட இருக்கிறது நரகமா இருந்ததுபோல. அவருக்கு இருந்த ரசனை, ஞானம், அழகியல் உணர்ச்சி எல்லாம் எனக்கு இல்லையேனு உடைஞ்சுபோயிட்டார். உன்னை எடுத்துக் கட்டிண்டு ஆசைல காட்டுத்தனமா நான் கொஞ்சினாக்கூட, அவருக்குக் கோபம் வரும். உனக்கு நான் முத்தா குடுத்தாக்கூட, அவருக்குப் பிடிக்காது. ஏதோ இன்ஃபெக்ஷன் ஜெர்ம்ஸ்னு கத்துவார்.

கடைசியா ஒருநாள் உன்னைக் கூட்டிண்டு போயே போயிட்டார். இதோ இப்ப வரைக்கும் மாசாமாசம் என் சாப்பாட்டுக்குப் பணம் அனுப்புறார். எனக்கும் வேற கதி இல்லே. வக்கத்துப்போய் நானும் வாங்கிக்கிறேன். ஏனோ அதை நினைச்சா, துக்கமா இருக்கு. உங்கப்பா வேற ஒரு கல்யாணம் பண்ணியிருந்தாக்கூட எனக்கு சமாதானம் ஆகியிருக்கும். இப்படி இருந்ததுதான் எனக்குப் பெரிய தண்டனை. இதோ இப்பவரைக்கும் அவருக்குப் பிடிச்ச மாதிரி வாழறேனானு தெரியாது. இப்ப கொஞ்சம் புஸ்தகம் படிக்கிறேன்; பாட்டுக் கேட்கிறேன். அவர் நினைக்கிறது எனக்கு வரலை. ஆனால், எந்தவிதத்திலும் நான் அவர் வழிக்குப் போகாம ஒதுங்கியிருக்கேன். மனசுல இருந்ததை உன்கிட்ட சொல்லத் தோணித்து. இந்தப் பார்சலை உனக்கு அனுப்பணும்னு தோணித்து.

நான் சொல்ற மாதிரி ஒண்ணொண்ணாப் பிரியேன் - மொதல்ல அந்த நீலக் கலர் பேப்பர் சுத்தின டப்பாவைப் பத்திரமாப் பிரி. அதுக்குள்ளே இருக்கிறது என்ன தெரியுமா? உன் குட்டிக் குட்டிப் பல்லு. உன்னைப் பார்க்கணும்னு தோணும்போதெல்லாம் இந்தப் பல்லைத்தான் பார்த்துப்பேன். உன் நடுப்பல்லு விழுந்தவுடனே நீ ரொம்ப அழுத. நான் உன்னை அடிக்கடி 'ப்ரிட்ஜ் ப்ரிட்ஜ்’னு உன் ஓட்டைப்பல்லைப் பார்த்துக் கேலி பண்ணா, கோவிச்சுண்டு ரூம் ஓரத்துல போய் மொறைச்சுண்டு மூலையில நிந்துப்பே. உன் ரெட்டைப் பின்னலும், ஃப்ரில் வெச்ச சொக்காவும், ரிப்பனும் இப்பவும் அப்படியே மனசுல இருக்கு. ரொம்ப நேரம் நின்னுட்டு அப்படியே உட்கார்ந்து தலையச் சாய்ச்சுத் தூங்கிடுவ. உன்னைத் தூக்கிண்டு போய்ப் படுக்கவெச்சா, எழுந்ததும் 'ஏன் தூங்கவெச்சே?’னு கேட்டு மறுபடியும் அழுவ. அப்பா வருவதற்குள் உன்னைச் சமாதானம் செய்யப் போதும் போதும்னு ஆயிரும்.

p100a.jpg

அப்படியே அந்த ரோஸ் கலர் டப்பாவைப் பிரிச்சுப் பாரு. அதுதான் இப்ப நான் சொன்ன விஷயம் நடந்தபோது நீ போட்டிருந்த ஃப்ரில் வெச்ச சட்டை, ரிப்பன் எல்லாம். அப்புறம், அந்த மஞ்சள் கலர் பாக்கெட் ஒண்ணும் இருக்கும் பார்... அது தொடும்போதே மெத்துன்னு இருக்குல்ல; உள்ள பாரேன். நீ மொதமொதல்ல ஒரு பக்கமாத் திரும்பிப் படுத்தபோது உனக்கு வெச்ச குட்டித் தலைகாணி அது. உனக்கு அப்போ சுருட்டைச் சுருட்டையாத் தலைமுடி இருக்கும். கன்னமெல்லாம் உப்பி அந்தக் கூளித் தலைமுடியோட பக்கவாட்டுல திரும்பி கையை வாய்ல போட்டு சொத்து சொத்துன்னு சத்தம் போட்டுண்டுருப்பே. அழகா இருப்பே. சில சமயம் ஆசை தாங்காம உன் கன்னத்தைக் கொஞ்சமாக் கடிச்சிடுவேன். காட்டுக் கொஞ்சல்தான். ஆசை தாங்காமத்தான். லேசாத்தான் கடிப்பேன். ஆனா, நீ ஓன்னு அழுதுடுவே. அப்பா முறைப்பார். திட்டு விழும். அப்புறம் இரண்டு நாளுக்கு உன்கிட்ட வரவே விட மாட்டார். காவல்காரன் மாதிரி சுத்திச் சுத்தி வருவார்.

சரி, அதுல ஒரு பச்சைக் கவர் இருக்கே... அது ரொம்ப விசேஷம். அதைப் பிரியேன். அதுக்குள்ள ஒரு வெள்ளை வேட்டி இருக்கா. உம்! அது வேட்டி இல்லை. அப்பாவோட அங்கவஸ்திரம். அதுலதான் உனக்குக் குட்டிக் கிருஷ்ணர் வேஷம் போட்டு வேட்டி கட்டிவிட்டேன். அந்த வேட்டியில் உன் வாசனை, அப்பா வாசனை ரெண்டும் இப்பவும் இருக்கும். அதுகூட ஒரு முத்துமாலையும் ஒரு பவழ மாலையும் இருக்கா. அதுதான்டா எங்கிட்ட இருந்த ரெண்டே விலையுள்ள பொருள்கள். உனக்கு அழகா சிவப்பு, வெள்ளைனு மாறி மாறிப் புருவத்துல பொட்டுவெச்சு, நாமம் போட்டு அதுக்கு ஏத்தமாதிரி இந்த ரெண்டு மாலையும் போட்டுவிடுவேன்.

ஒரு குட்டிக் கொண்டையும் மயில் தோகையும் இருக்கா? அதுகூட நான் உனக்கு அப்ப வெச்சுவிட்டதுதான். அதுல இருக்க சின்னப் பவுடர் டப்பாவும் பஃப்பும் நீ பொறந்த உடனே வாங்கினது. அதுல உனக்குப் போட்டு மிச்சம் உள்ள பவுடர் கொஞ்சம் சேத்துவெச்சிருந்தேன். அதுல பவுடர் வாசனையோட உன் வாசனைதான்டா அதிகமா இருக்கும்.

குட்டிக் கண்ணு... வெள்ளைக் கலர் கவர் ஒண்ணு இருக்கா? அதுக்குள்ள ஒரு போட்டோ இருக்கும் பார்’. ஆர்வமாக எடுத்தேன். 'நீயும் நானும் இருக்கும் ஒரே போட்டோ இதுதான். இத உனக்கு அனுப்பலாமா... நானே வெச்சிக்கலாமானு ரொம்ப யோசிச்சேன். ஏன்னா, இதைத் தவிர வேறே எதுவுமே உன் உருவம்னு எங்கிட்ட இல்லை. அப்புறம் இதை உன்கிட்டேயே p100.jpgகுடுத்துடணும்னு தோணித்து. என் போட்டோவே உன்கிட்ட கிடையாதுல்ல? அதான் உன்னை நினைச்சிண்டாலே, எனக்குப் போதும்; போதும். இந்தப் போட்டோவைக்கூட அப்பாகிட்ட ரொம்ப கெஞ்சிக் கேட்டு எடுத்துண்டேன். உன் அழகான முகத்துக்குப் பக்கத்துல என்னைச் சேத்து வெச்சுப் பார்க்கவே அப்பாவுக்குப் பொறுக்கலே. எனக்கு அதைப் புரிஞ்சிக்க முடியுது. ஆனா, அன்னிக்கு யார்கிட்டயும் காட்ட மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணி அடம்புடிச்சு நான் எடுத்துண்ட போட்டோதான் அது. இதுவரைக்கும் யாருக்கும் காட்டினது இல்ல. நீதான் ஃபர்ஸ்ட். யார்கிட்டயும் காட்டிடாதே. ப்ளீஸ்.

என்கிட்ட இருந்த எல்லாத்தையும் கொடுத்திட்டேன். ஆனா, என்னைக் கொடுத்து உங்க அப்பாவைக் கஷ்டப்படுத் திட்டேன். அதை நினைச்சாத்தான் மனசுக்குப் பாரமா இருக்கு. அதற்குப் பலனை இப்பவே அனுபவிச்சிட்டேன்னு நெனைக்கும்போது, நிம்மதியாகவும் இருக்கு. சரி, இதெல்லாம் இப்போ எதுக்கு? பத்திரமா இரு. சந்தோஷமா இரு. சௌக்கியமா இருடா சும்மி குட்டி.’

அன்புடன்

அம்மா

ந்தப் பார்சலை நான் இறுக்கிக்கொண்டேன். சுயநலம் இல்லாத மனதைவிட எது பெரிய அழகியல், ரசனை, நாகரிகம் என்று உடைந்துபோய் அம்மாவின் அந்தப் படத்தின் மீது விழுந்து அழுது அரற்றினேன் -

''அம்மா  அம்மா காட்டுத்தனமாக் கட்டிக்கோமா - காட்டுத்தனமா என் கன்னத்தைக் கடிம்மா'' என்று கெஞ்சினேன்.

அம்மா என்றோ கொடுத்த முத்தம் கன்னத்தில்... ஈரமாக!

********

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

இது மிஷின் யுகம் - புதுமைபித்தன் சிறுகதை

Mon, 13/03/2017 - 07:45
இது மிஷின் யுகம் - புதுமைபித்தன் சிறுகதை

 

kadhai_jpeg_1592440h.jpg
 

நான் அன்று ஒரு முழ நீளம் பெயர்கொண்ட - ஹோட்டல்காரர்களுக்கும் நாடகக்காரர்களுக்குந்தான் வாயில் நுழையாத பெயர் வைக்க நன்றாகத் தெரியுமே - ஹோட்டலுக்குச் சென்றேன்.

உள்ளே எப்பொழுதும் போல் அமளி; கிளாஸ், ப்ளேட் மோதும் சப்தங்கள். 'அதைக் கொண்டுவா, இதைக் கொண்டுவா!' என்ற அதிகாரங்கள்; இடையிலே உல்லாச சம்பாஷணை; சிரிப்பு.

போய் உட்கார்ந்தேன்.

"ஸார், என்ன வேண்டும்?"

"என்ன இருக்கிறது?" என்று ஏதோ யோசனையில் கேட்டு விட்டேன்.

அவ்வளவுதான்! கடல்மடை திறந்ததுபோல் பக்ஷணப் பெயர்கள் செவித் தொளைகளைத் தகர்த்தன.

"சரி, சரி, ஒரு ப்ளேட் பூரி கிழங்கு!" அது அவன் பட்டியலில் இல்லாதது.

முகத்தில் ஏதாவது குறி தோன்ற வேண்டுமே! உள்ளே போகிறான்.

"ஒரு ஐஸ் வாட்டர்!"

"என்னப்பா, எவ்வளவு நேரம் காத்திருக்கிறது?"

"என்ன கிருஷ்ணா, அவர் எவ்வளவு நேரம் காத்திருக்கிறது?"

"இதோ வந்துவிட்டது, ஸார்!" என்று ஓர் அதிகாரக் குரல் கெஞ்சலில் முடிந்தது.

"காப்பி இரண்டு கப்!"

இவ்வளவுக்கும் இடையில் கிருஷ்ணன் ஒரு கையில் நான் கேட்டதும், மற்றதில் ஐஸ் வாட்டரும் எடுத்துவருகிறான்.

"ஸேவரி (கார பக்ஷண வகை) எதாகிலும் கொண்டா!"

"இதோ, ஸார்!"

"பில்!"

உடனே கையிலிருந்த பில் புஸ்தகத்தில் லேசாக எழுதி, மேஜையில் சிந்திய காப்பியில் ஒட்ட வைத்துவிட்டு, ஸேவரி எடுக்கப்போகிறான்.

"ஒரு கூல் டிரிங்க்!"

"ஐஸ்கிரீம்!"

பேசாமல் உள்ளே போகிறான். முகத்தில் ஒரே குறி.

அதற்குள் இன்னொரு கூட்டம் வருகிறது.

"ஹாட்டாக என்ன இருக்கிறது?"

"குஞ்சாலாடு, பாஸந்தி..."

"ஸேவரியில்?"

கொஞ்சமாவது கவலை வேண்டுமே! அதேபடி பட்டியல் ஒப்புவிக்கிறான். சிரிப்பா, பேச்சா? அதற்கு நேரம் எங்கே? அவன் மனிதனா, யந்திரமா?

"ஐஸ் வாட்டர்!"

"ஒரு கிரஷ்!"

"நாலு பிளேட் ஜாங்கிரி!"

கொஞ்சம் அதிகாரமான குரல்கள்தான். அவன் முகத்தில் அதே குறி, அதே நடை.

நான் உள்பக்கத்திற்குப் போகும் பாதையில் உட்கார்ந்திருந்தேன். என் மேஜையைக் கவனித்துக்கொண்டு உள்ளே போகிறான்.

மனதிற்குள் "ராம நீஸமாந மவரு" என்று கீர்த்தனம்! உள்ளத்தை விட்டு வெளியேயும் சற்று உலாவியது. அப்பா!

திரும்பி வருகிறான் கையில் பண்டங்களுடன். பரிமாறியாகிவிட்டது.

என்னிடம் வந்து பில் எழுதியாகிவிட்டது. எல்லாம் பழக்க வாசனை, யந்திரம் மாதிரி.

"ஸார், உங்கள் கைக்குட்டை கீழே விழுந்துவிட்டது, ஸார்!"

அவன் குனிகிறான் எடுக்க. நானே எடுத்துக்கொண்டேன்.

மனிதன் தான்!

"ஒரு ஐஸ்கிரீம்!"

திரும்பவும் மிஷினாகிவிட்டான்!

http://tamil.thehindu.com

Categories: merge-rss

காயா - ஷோபாசக்தி

Sun, 12/03/2017 - 06:40
காயா

ஷோபாசக்தி

 

ஒன்பது வயதுச் சிறுமியும் பாரிஸின் புறநகரான சார்ஸலின் ‘அனத்தலே பிரான்ஸ்’ பள்ளி மாணவியும் எனது உற்ற தோழன் திருச்செல்வத்தின் ஒரே மகளுமான செல்வி. காயா கொல்லப்பட்டதற்குச் சில நாட்களிற்கு முன்னதாக நடந்த ஒரு சம்பவமே ‘காயா’ என்ற இந்தக் கதையை நான் எழுதுவதற்குக் காரணமாகிறது.

முதலில் காயாவின் அப்பா திருச்செல்வத்தைக் குறித்துச் சொல்லிவிடுகிறேன். நானும் திருச்செல்வமும் ஒரே கிராமத்தில் ஒரே நாளில் ஒரே மாதத்தில் 1967-ம் வருடம் பிறந்தவர்கள். முதலாம் வகுப்பிலிருந்து பத்தாம் வகுப்புவரை ஒன்றாகவே படித்தவர்கள். பத்தாவது வகுப்பு இறுதிப் பரீட்சை எழுதியதன் பின்பாக நான் படிப்பைத் தொடரவில்லை. திருச்செல்வம் அதற்குப் பின்பு யாழ்ப்பாணம் சென்று படித்துப் பேரதனைப் பல்கலைக்கழத்திற்கும் தேர்வாகினான்.

பள்ளிக்காலங்களில் நானும் திருச்செல்வமும் அப்படியொரு கூட்டாளிகள். இரண்டுபேரும் எப்போதுமே சோடி போட்டுத்தான் திரிவோம். நாங்கள் இரண்டுபேருமே கிராமத்திற்குள்ளும் பள்ளிக்கூடத்திலும் பெரிய குழப்படிகாரர்களாகயிருந்தோம். ஆனால் நான் கொஞ்சம் பயந்தாங்கொள்ளிதான். திருச்செல்வம் முரடன். பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே ஓங்கி அடித்துவிடுவான். பல நிற ‘வயர்’களால் தானே பின்னிய பட்டியை இடுப்பில் எப்போதுமே கட்டியிருப்பான். என்னோடு யாராவது பையன்கள் சண்டை வலித்தால் அவர்களைத் திருச்செல்வம் ‘வயர்’ப் பட்டியால் அடித்து மூஞ்சி முதுகெல்லாம் பிய்த்துவிடுவான்.

அப்போது எங்களிற்கு பதின்மூன்று அல்லது பதினான்கு வயது இருக்கும். பள்ளிக்கூட மண்டபத்தில் போயிருந்து சேர்ந்து படிக்கப்போகிறோம் என வீடுகளில் சொல்லிவிட்டு இரவுகளில் கிளம்பிவிடுவோம். இருட்டின் போர்வைக்குள் கிராமத்தின் மணல்மேடுகளில் ஏறுவதும் வயல்வெளிகளிலே நடந்து திரிவதும் வாய்த்தால் யாருடைய தென்னைகளிலாவது ஏறிக் களவாக இளநீர் பறித்து அதைக் கல்லால் குத்தி உடைத்துத் திறக்கப்பண்ணிப் பருகுவதுமாகத் திரிந்துகொண்டிருந்தோம். இரவுகளில் இலக்கற்றுப் பேசியவாறு திரிவதில் அப்படியொரு விறுவிறுப்பு எங்களிற்கு.

எங்களது கிராம அபிவிருத்திச் சபையில் ஒரு சிறிய நூலகமிருந்தது. அந்த நூலகத்தில் நூலகராக திருச்செல்வத்தின் அக்கா இருந்தார். அந்த நூலகத்திற்கு நூற்களை தெரிவு செய்து வாங்கிய புண்ணியவான் யாரென்று தெரியவில்லை. ஜெயகாந்தன், நா. பார்த்தசாரதி, அகிலன், ஜி.நேசன் என்றெல்லாம் நான் அங்குதான் படிக்கத்தொடங்கினேன். ‘வால்காவிலிருந்து கங்கைவரை’ நூல் அப்போது என்னை வெகுவாக ஈர்த்ததற்கு அந்நூலில் வரும் மெலிதான பாலுறவுச் சித்திரிப்புகளே காரணமாகயிருந்தன.

அந்த நூலகத்தில் தமிழ்வாணன் எழுதிய சில பாலுறவு விளக்க நூல்களுமிருந்தன. ‘உடலுறவில் மனைவியை மகிழ்விப்பது எப்படி?’, ‘இல்லற இன்ப விளக்கம்’ போன்ற தலைப்புகளில் அந்த நூல்களிருந்தன. நூலகத்திற்கு வரும் சிலர் அந்தவகை நூல்களை இரவலாக எடுத்துப் போவதை ஓரக்கண்ணால் கவனித்திருக்கிறேன். ஒருநாள் திருச்செல்வத்தின் அக்காவின் மேசையிலேயே அப்படியான நூலொன்று விரித்தபடியிருப்பதை நான் பார்த்தேன். திருச்செல்வம் அந்தவகை நூல்களில் இரண்டை நூலகத்திலிருந்து திருடிக்கொண்டே வந்துவிட்டான். கடற்கரையில் தாழம்புதர்களிடையே உட்கார்ந்து நானும் திருச்செல்வமும் அந்த இரண்டு புத்தகங்களையும் அவசர அவசரமாகப் படித்து முடித்த பின்பாகத் திருச்செல்வம் மறுபடியும் அந்தப் புத்தகங்களை யாருக்கும் தெரியாமல் நூலக அலுமாரியில் வைத்துவிட்டான்.

கிராமத்திற்கு ஒதுக்கமாகக் கடற்கரையில் அன்னை வேளாங்கன்னி கோயில் உள்ளது. இரவு வேளையில் அந்தக் கோயில் மண்டபத்தில் நானும் திருச்செல்வமும் படுத்துக் கிடந்தபோதுதான் இருவரும் முதன்முதலாகச் சுய இன்பம் செய்வதில் ஈடுபட்டோம். முதல் தடவை விந்து வெளியேறிய அந்த அனுபவம் இப்போதும் அரளிப் பூ மணத்துடனும் ஈரப்பசையுடனும் என் நெஞ்சிலுள்ளது.

உண்மையில் அதுவொரு அச்சமூட்டும் கிறுகிறுப்பாகவே அப்போது இருந்தது. அடுத்த மூன்று நாட்களிற்கு விந்துவின் மணம் என் உடலிலிருந்தது. சிலநேரங்களில் வாந்தி வருவதுபோலவுமிருந்தது. அன்னை வேளாங்கன்னி கோயிலில் படுத்துக்கிடந்து சுய இன்பம் செய்ததால் கடவுள் என்னைத் தண்டிக்கிறாரோ என்றுகூடப் பயந்தேன். சில நாட்களிலேயே மெதுமெதுவாக அச்சம் தணிந்து போயிற்று. இரவுகள் வருவதே சுய இன்பம் செய்து திளைப்பதற்காகவே என ஆகிப் போயிற்று எனக்கு.

நான் இயக்கத்தின் பயிற்சி முகாமிலிருந்த காலங்களில் இரவுக் காவல் கடமையிலிருக்கும்போது சுய இன்பம் செய்வதுண்டு. இயக்கத்தில் சுய இன்பம் செய்யக்கூடாது என நானறியக் கட்டுப்பாடுகள் ஏதுமில்லை. அப்போது எங்களது இயக்கத்தில் இயக்க உறுப்பினர்கள் காதலிக்கவோ கல்யாணம் செய்யவோ தடையிருந்தது. தனிநாடு கிடைக்கும்வரை சுய இன்பத்தைத் தவிர வேறு என்னதான் வழி.

காவல் கடமையிலிருந்து சுய இன்பம் செய்யும்போது உச்சம் நிகழும் தருணத்தில் எதிரி நுழைந்துவிட்டால் உடனடியாக நான் துப்பாக்கியை எடுப்பேனா என்பது சந்தேகம்தான் என நான் அடிக்கடி எனக்குள் சொல்லிக்கொள்வதுண்டு. சுய இன்பத்தில் உச்சம் நிகழும் தருணம் அப்படியொரு மயக்க அனுபவத்தை எனக்குக் கொடுத்தது. அடி வயிற்றில் தீ கனன்று கடக்கும். உடல் அப்படியே காற்றாக மாறி மாயமாக அலையும். உச்சி மண்டையில் குளிர்ந்த அருவி உடைந்து கடகடவெனக் கொட்டும்.

எனது கிராமமும் அடங்கிய ஏரியாவிற்குப் பொறுப்பாளராக நான் இயக்கத்தால் நியமிக்கப்பட்டபோது எனக்கு இருபது வயது. திருச்செல்வம் பல்கலைக்கழகத்தில் முதல் வருடம் படித்துக்கொண்டிந்தவன் விடுமுறைக்கு கிராமத்திற்கு வந்திருந்தான். கிட்டத்தட்ட மூன்று வருடங்களிற்குப் பிறகு நான் அவனைச் சந்திக்கிறேன்.

திருச்செல்வம் ஆளே மாறிப்போயிருந்தான். நவீனரக உடைகள், காலிலே சப்பாத்துகள், கண்களிலே மெல்லிய சட்டகங்களாலான கண்ணாடியோடிருந்தான். சிங்களவர்கள் போல மீசையை  மழித்திருந்தான். வார்த்தைகளை அளந்து அளந்து நிதானமாகப் பேசினான். நான் ஒரு இரண்டு நிமிடங்கள் போராட்டத்தின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி அவனிடம் பேசினேன். புன்னகையுடன் கண்களைச் சுருக்கியவாறு கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். நான் புறப்படும்போது “வைச்சிரு” என நூறு ரூபாய் தாளொன்றை என் சட்டைப் பைக்குள் திணித்தான். எனக்கு அப்போது அது தேவையாக இருந்தது. அந்தப் பணத்தில் ‘மரணத்துள் வாழ்வோம்’ கவிதைத் தொகுப்பை வாங்கினேன்.

இப்போது எங்களது கிராம நூலகத்தில் திருச்செல்வத்தின் அக்காவிற்குப் பதிலாக மாயோள் என்ற விநோதமான பெயரைக்கொண்ட ஒரு வெளியூர் இளம்பெண் நூலகராகப் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் புளியங்கூடலிலிருந்து பஸ்ஸில் வேலைக்கு வந்துபோய்க்கொண்டிருந்தாள். ஒருநாள் காலையில் அந்தப் பெண் தனது தந்தையையும் அழைத்துக்கொண்டு நான் பொறுப்பாயிருந்த முகாமிற்கு வந்தாள்.

திருச்செல்வம் நூலகத்திற்கு அடிக்கடி போவானாம். அவனது கண்கள் விஷமத்தனமானவை என்றும் அவனுடைய பேச்சுகள் எப்போதுமே பாலியல் சீண்டலானவை என்றும் அந்தப் பெண் சொன்னாள். நேற்று நூலகத்தில் மாயோள் தனியாக இருந்தபோது அங்கே திருச்செல்வம் போயிருந்தானாம். அவள் நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தபோது புத்தக அலுமாரியில் ஏதோ தேடுவதாகப் பாவனை செய்துகொண்டிருந்த அவன் அவளை அருகே வருமாறு அழைத்தானாம். இந்தப் பெண் போகவில்லை. வெறித்தனமான பார்வையுடன் வேகமாக இந்தப் பெண்ணை நோக்கி திருச்செல்வம் வந்தபோது இவள் பயத்துடன் எழுந்து நிற்கவும் திருச்செல்வம் கெட்ட கெட்ட வார்த்தைகளால் இந்தப் பெண்ணைத் திட்டி மிரட்டிவிட்டுப் போனானாம்.

நான் அந்தப் பெண்ணின் கண்களைப் பார்த்தேன். அவளது கண்களில் அச்சமிருக்கவில்லை, ஆனால் கடும் சினமிருந்தது. அவளது முழு முகமும் கோபத்தால் கொப்பளித்துக்கொண்டிருந்தது. நான் திருச்செல்வத்தை விசாரித்துவிட்டு நடவடிக்கை எடுக்கிறேன் என மாயோளிடம் சொன்னேன். என்ன நடவடிக்கை என எனக்குத் தெரிய வேண்டும் என என்னை அச்சுறுத்தும் தொனியில் மாயோள் சொன்னாள். அவர்களை நான் போகலாம் எனச் சொன்னபோது அவளது தந்தை கவனிக்காத கணப்பொழுதில் மாயோள் எனது மேசையில் ஒரு துண்டுச்சீட்டை வைத்துவிட்டு என்னைப் பார்த்தாள்.

அவர்கள் போனதும் நான் அந்தத் துண்டுச் சீட்டை எடுத்துப் பார்த்தேன். அந்தச் சீட்டில் ஆங்கிலத்தில் ஒருவரி எழுதப்பட்டிருந்தது. அது என்னவென்று தெரியவில்லை. முகாம் பொடியன்களிலும் யாருக்கும் ஆங்கிலம் வாசிக்கத் தெரியாது. அந்தச் சீட்டை சட்டைப்பைக்குள் போட்டுக்கொண்டு மோட்டார் சைக்கிளில் திருச்செல்வம் வீட்டை நோக்கிப் போனேன்.

திருச்செல்வம் அவர்களது வீட்டுப் படலையருகே நின்றிருந்தான்.

“என்ன திரு படலையடியில நிக்கிறாய்?” என்று கேட்டேன்

“உன்ர மோட்ட சைக்கிள் சத்தம் கேட்டுது அதுதான் வந்தனான்” என்றான். அவனது குரலில் பதற்றமிருந்தது.

நான் வருவேன் என்று எதிர்பார்த்து நிற்கிறான்.

“திரு… இதை ஒருக்கா படிச்சு என்னெண்டு சொல்லு” என ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட துண்டுச் சீட்டை அவனிடம் கொடுத்தேன்.

மெதுவாக அந்தச் சீட்டை வாங்கிய திருச்செல்வம் சீட்டில் எழுதப்பட்டிருந்த வரியைப் படித்ததும், கண்கள் திடீரெனச் சிவந்துபோக அமைதியாக நின்றான். தனது மூக்கை வேகவேகமாக உறிஞ்சிக்கொண்டான்.

“என்ன மச்சான் உனக்கும் இங்கிலிஷ் தெரியாதா?” என்றேன்.
தெரியும் என்பதுபோல மெதுவாகத் தலையசைத்தான்

“அப்ப சொல்லு”

திருச்செல்வம் மறுபடியும் ஒருமுறை துண்டுச் சீட்டைப் பார்த்துவிட்டுச் சொன்னான்:

“அவன் எனது மார்பைப் பிடித்துக் கசக்கிவிட்டுப் போனான்”

அவனது தலை நிலத்தை நோக்கிக் குனிந்தபோது அதை வானத்தைப் பார்க்க வைக்குமாறு ஓங்கியொரு அறை கொடுத்தேன். திருச்செல்வம் தனது கன்னத்தைக் கையால் பொத்தியவாறு “ப்ளீஸ் மச்சான்” என முணுமுணுத்தான்.

நான் அவனை மோட்டார் சைக்கிளில் ஏற்றிக்கொண்டு முகாமிற்குப் போனேன்.

முகாமின் ஓர் அறை சிறையாக மாற்றப்பட்டிருந்தது. சிறைக்குள் ஏற்கனவே நான்கு திருடர்களைப் பிடித்து வைத்திருந்தோம். முகாமின் முற்றத்தில் திருச்செல்வத்தை நிற்க வைத்துவிட்டு அந்த நான்கு திருடர்களையும் முற்றத்திற்கு அழைத்துவருமாறு பொடியளிடம் சொன்னேன். திருடர்கள் வெடவெடுத்து நடுங்கியபடியே வரிசையாக வெளியே வந்தார்கள். முற்றத்திற்கு அழைத்தாலே பச்சைப் பனைமட்டை அடி என்பது அவர்களிற்குப் பழக்கமாயிருந்தது.

அந்தத் திருடர்களிடம் நான் திருச்செல்வத்தைக் காட்டிச் சொன்னேன்:

“இவர் என்ர கூட்டாளி திருச்செல்வம். என்னோடதான் படிச்சவர். நான் நாட்டுக்காக இயக்கத்துக்கு வர இவர் எஞ்சினியருக்குப் படிக்க யூனிவர்சிட்டிக்குப் போனவர். அங்க என்ன படிச்சாரெண்டா பொட்டையளின்ர பாச்சியப் பிடிக்கத்தான் படிச்சிருக்கிறார்…”

திருச்செல்வம் எனது முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றான். அவனுடைய மனதில் வன்மம் நுழைகிறாதாக்கும் என நினைத்துக்கொண்டேன். முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு திருடர்களைப் பார்த்து “ஆள் மாறி ஆள் இவன்ர கன்னத்தில அடிச்சுக்கொண்டே இருக்கவேணும். சத்தம் எனக்குக் கேட்டுக்கொண்டேயிருக்க வேணும்” என்றேன். திருடர்கள் தங்களது பலத்தையெல்லாம் திரட்டி திருச்செல்வத்தை அறையத் தொடங்கினார்கள்.

சற்றுநேரத்திலேயே திருச்செல்வத்தின் முகம் அழுகிய ஈரப்பலாக்காய் போல ஆகிவிட்டது. அவனை மோட்டார் சைக்கிளில் ஏற்றிக்கொண்டு நூலகத்திற்குப் போனேன். அங்கே மாயோளும் அவளது தந்தையுமிருந்தார்கள். திருச்செல்வத்தை மாயோளிடம் மன்னிப்புக் கேட்கச் சொன்னேன். திருச்செல்வம் என்ன சொல்வதெனத் தெரியாமல் தடுமாறினான். “இங்கிலிஸில மன்னிப்புக் கேள்..என்ர கூட்டாளி இங்கிலிஸ் பேசுறது எனக்குப் பெருமைதானே” என்றேன்.

திருச்செல்வத்தை மீண்டும் மோட்டார் சைக்கிளில் ஏற்றிக்கொண்டு போய் அவனது வீட்டுப் படலையடியில் இறக்கிவிட்டேன்.

நான் கிளம்பியபோது திருச்செல்வம் எனது தோளைத் தொட்டு “மச்சான் நான் செய்தது பெரிய பிழை” என்றான்.

2

நான் பிரான்சுக்கு வரும்போது திருச்செல்வத்தின் தொலைபேசி எண் எழுதியிருந்த துண்டுச்சீட்டு மட்டுமே என்னிடமிருந்தது. ரஷ்யாவில் இருந்து தரை வழியாகப் பல நாட்களாக, பல எல்லைகளைக் கடந்துவந்த பயணத்தில் நான் இலங்கையிலிருந்து எடுத்து வந்த பயணப் பையை என்னோடு எடுத்துவர எல்லை கடத்துபவர்கள் அனுமதிக்கவில்லை. மூன்று சோடி உடுப்புகளும் ஒரு ஆங்கில – தமிழ் லிப்கோ அகராதியும் வைத்திருந்த அந்தப் பையைத் தூக்கி அவர்கள் ஆற்றிற்குள் வீசி எறிந்துவிட்டுத்தான் என்னைச் சிறு ரப்பர் படகில் ஏற்றி ஆற்றைக் கடக்க வைத்தார்கள்.

ஓர் உறைபனி அதிகாலையில், பாரிஸின் இருளிற்குள் என்னைக் கடத்திக் கூட்டிவந்தவர்களின் கார் ஒரு பொதுத் தொலைபேசிக் கூண்டருகே என்னை இறக்கிவிட்டுச் சென்றது. பொதுத் தொலைபேசியில் அழைப்பதற்குச் சில ‘ப்ராங்’ நாணயக் குற்றிகளைத் தந்திருந்தார்கள். நான் திருச்செல்வத்தைத் தொலைபேசியில் அழைத்தேன். அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் திருச்செல்வம் கையில் ஒரு பெரிய குளிரங்கியோடு என்னைத் தேடி வந்துவிட்டான்.

“முதலில ஜக்கெட்டைப் போடு மச்சான்” எனக் குளிரங்கியை என்னிடம் தந்துவிட்டு என்னைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டான். நாங்கள் சந்தித்த அந்த நாள் எங்கள் இருவரது முப்பதாவது பிறந்தநாளாக இருந்தது. அவனது வீடு அன்றுமாலை எனக்கான வரவேற்புக் கொண்டாட்டமாகவும் இரட்டைப் பிறந்தநாள் விழாவாகவும் அமளிதுமளிப்பட்டது.

அப்போது பாரிஸில் தமிழர்களது வாழ்க்கை கொஞ்சம் சிக்கல்பிக்கலாயிருந்தது. செல்வம் அண்ணர் எழுதிய ‘எழுதித்தீராப் பக்கங்கள்’ பாரிஸ் வாழ்க்கை நினைவுச் சித்திர நூலிலுள்ள அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும் பிரச்சினைகள் இருக்கத்தான் செய்தன. ஒரு சிறிய அறைக்குள் நால்வர் அய்வராக இருந்துகொண்டு விசா, வேலைப் பிரச்சினைகளோடு போராடிக்கொண்டிருந்த காலமது.

ஆனால் திருச்செல்வத்திற்கு அவனது படிப்புக் கைகொடுத்திருந்தது. ஓரளவு நல்ல வேலையும் திருப்தியான சம்பளமும் அவனுக்குக் கிடைத்தன. ஓர் அழகிய சிறிய வீட்டில் தனியாகத்தான் இருந்தான். அவனுக்குப் பவானியுடன் கல்யாணம் ஆகும்வரை நான் அவனுடன்தான் இருந்தேன்.

என்மீதான நேசமும் அன்பும் அவனுக்கு அப்படியே மாறாமலிருந்தன. மிகப் பொறுப்புள்ள மனிதனாக மாறியிருந்தான். கொஞ்சம் பணம் சேர்க்கவேண்டும், அழகான மனைவியும் குழந்தைகளும் வேண்டும் என்பது மட்டுமே அவனது கனவுகளாகயிருந்தன. “இலக்கியம் படி திரு..” என்பேன். படித்தால் தூக்கம் வருகிறது என்பான். என்னுடைய கதைகளை மட்டும் படித்து படித்துக் கெக்கடமிட்டுச் சிரிப்பான். ஏனெனில் நான் பெரும்பாலும் என்னுடைய கதைகளில் என் கிராமத்து மனிதர்களைத்தான் சற்று மாறிச்சாறிப் பதிவு செய்கிறேன். என்னுடைய கதைகளில் வரும் அநேக பாத்திரங்களும் அநேக சம்பவங்களும் அவனுக்கும் தெரிந்தவையாகவே இருக்கும். அவன் கதையைப் படித்தபின்பு அந்த மனிதர்களைக் குறித்தும் சம்பவங்களைக் குறித்தும் நாங்களிருவரும் நனவிடை தோய்வோம்.

ஆனால் ஊரில் இருக்கும்போது, மாயோள் என்ற பெண்ணின் மார்பை அவன் பிடித்ததற்காக நான் அவனைத் தண்டித்தது குறித்து ஒருநாள் கூட நாங்கள் சாடைமாடையாகக் கூடப் பேசிக்கொண்டதில்லை.

அவனுக்கும் பவானிக்கும் திருமணமாகி எட்டு வருடங்கள்வரை குழந்தை இல்லை. திருகோணமலையில் ஒரு மந்திரவாதி குழந்தைப் பாக்கியம் பெற்றுக்கொடுக்கிறாராம் எனக் கேள்விப்பட்டு திருச்செல்வமும் பவானியும் இலங்கைக்குப் போய் வந்தார்கள். மந்திரவாதி பவானியைத் தனியாக அழைத்துச் சென்று தன்னிடம் தனியாக மூன்றுநாட்கள் பூஜையில் அமர வேண்டும் என்றும் பவானியினது அந்தரங்க உறுப்பிலிருந்து ‘குவியம்’ எடுத்துப் பூஜை செய்ய வேண்டும் என்றும் சொன்னாராம். பதறியடித்துக்கொண்டு வெளியே ஓடிவந்து பவானி இதைத் திருச்செல்வத்திடம் சொல்லவும் திருச்செல்வம் மந்திரவாதியை அடிக்கப்போய்விட்டானாம். மந்திரவாதி பேய்களை திருச்செல்வத்தின் மீது ஏவிவிடுவதாகவும் பவானியின் வயிற்றை நிரந்தரமாகவே திறக்காமல் பண்ணிவிடப்போவதாகவும் சொன்னாராம்.

இதை என்னிடம் திருச்செல்வம் சொன்னபோது அதை மையமாக வைத்து ‘குவியம்’ என்ற தலைப்பில் ஒரு சிறுகதையை எழுதினேன். பெயர்களை மாற்றியும் பிரான்ஸைக் கனடாவாக மாற்றியும் கதையை எழுதியிருந்தேன். அந்தக் கதையின்படி மனைவி குவியம் எடுக்கச் சம்மதித்துவிடுகிறாள். குழந்தையைத் தவிர அவளிற்கு வேறெதுவும் ஒரு பொருட்டேயல்ல. அந்தக் கதை எக்ஸிலிலோ அம்மாவிலோ பிரசுரமானது. அந்தக் கதையைப் படித்துவிட்டு திருச்செல்வம் பவானியைக் கூப்பிட்டு அந்தக் கதையைப் படிக்கச் சொன்னான்.

கடைசியில் அவனது நாற்பதாவது வயதில், பவானியின் வயிறு திறந்து காயா பிறந்தாள். அப்போது நான் பாரிஸ் நகர வாழ்க்கை பிடிக்காமல் நோர்வேக்குச் சென்றுவிட்டேன். நோர்வே வாழ்க்கையும் பிடிக்காமல் நான் திரும்பப் பாரிஸ் வந்தபோது காயாவுக்கு ஒன்பது வயதாகியிருந்தது. வாரத்தில் நான்கு நாட்களாவது மாலையில் நான் திருச்செல்வத்தின் வீட்டிற்குப் போவேன். கொஞ்சம் மதுவருந்திக்கொண்டும் பேசிக்கொண்டும் திருச்செல்வம் சமைப்பான். பவானி பத்து மணிக்குத்தான் வேலை முடிந்து வருவாள். பவானிக்கு எனக்கு ஒரு கல்யாணம் பண்ணிவைக்க வேண்டுமென்று ஆசை.

“வயசு போச்செண்டு நினைக்காதேயுங்கோ..ஊருக்குப் போய் ஒரு விதவைப் பிள்ளையை கல்யாணம் செய்துகொண்டு வாங்க..அதுகளுக்கும் உதவியாயிருக்கும்” என்று ஒருமுறை பவானி சொன்னபோது நான் புன்னகைத்தபடி சும்மாயிருந்தேன்.

“நீங்கள் எல்லாம் எழுதுற கதையிலதான் புரட்சி..” என்றாள் பவானி. நான் அதற்கும் புன்னகைத்தேன்.

குழந்தை காயா நல்ல கறுப்பு நிறம். உயரமாகவும் ஒல்லியாகவுமிருப்பாள். சுருள் சுருளாக முடி. முன்வாய்ப் பற்கள் இரண்டு சற்றே முன்தள்ளியிருக்கும். பற்களிற்கு க்ளிப் போட்டிருந்தாள். அவள் எப்போதும் திருச்செல்வத்தோடு ஒட்டிக்கொண்டேயிருப்பாள். திருச்செல்வத்தை அந்தப் பக்கம் இந்தப் பக்கம் நகரவிடமாட்டாள். தாய்க்காரி வேலையிலிருந்து திரும்பிவரும்வரை தூங்கவும்மாட்டாள். இளமையில் திருச்செல்வம் இருந்ததுபோலவே காயாவும் கொஞ்சம் துடியாட்டமாகவே இருந்தாள்.

அன்று நான் திருச்செல்வம் வீட்டுச் சமையலறை மேசை முன்னால் அமர்ந்திருந்தேன். என் முன்னால் ஒரு க்ளாஸ் விஸ்கி இருந்தது. திருச்செல்வம் கையில் விஸ்கிக் க்ளாஸோடு சட்டியில் பன்றி இறைச்சித் துண்டங்களைப் பொரித்துக்கொண்டிருந்தான். எனக்கு அன்று உடம்பு சரியில்லாததுபோல இருந்தது. உடல் அளவுக்கு அதிகமாகக் குளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. விஸ்கியை குடிக்கலாமா வேண்டாமா என நான் யோசித்துக்கொண்டிருக்கும்போது காயா “உங்களுக்கு பிரான்ஸே படிக்கத் தெரியுமா” என்ற கேள்வியோடு என்னிடம் வந்தாள். நான் ‘ஆம்’ என்றதும் எனக்கும் மேசைக்கும் நடுவாகத் தனது மெல்லிய உடலை நுழைத்துவந்து எனது மடியில் ஏறி உட்கார்ந்தவாறே கையிலிருந்த புத்தகத்தை விரித்து எனக்கு கதை வாசித்துக்காட்ட ஆரம்பித்துவிட்டாள். குட்டி இளவரசி குறித்த கதையது.

காயாவின் முதுகு என் மார்பில் சாய்ந்திருந்தது. அவளது பிடரியில் வழிந்த சுருட்டை முடி என் கழுத்தில் படர்ந்திருந்தது. அவள் தனது குச்சிக் கால்களை எனது தொடைகளின் இருபுறங்களிலும் போட்டபடி உடலையும் தலையையும் அசைத்து அசைத்து உரக்க ராகம் போட்டு வாசித்தபடியிருந்தாள்.

“Et elle pensait combien il etait étranger de se trouver à un certain moment sous le soleil…”

அப்போது எனது உடல் மேலும் குளிரத் தொடங்கியது. எனது கால்கள் மெல்ல நடுங்குவதை உணர்ந்தேன். வயிற்றின் அடியில் குறுகுறுக்கத் தொடங்கியது. கண்களைச் சடாரென மூடித்திறந்தேன். காயா எனது மடியில் ஆடியவாறு வாசிப்பில் லயித்திருந்தாள். எனக்கு என்ன நடக்கிறது என்றே புரியவில்லை. எனது உடல் மாறிக்கொண்டே வருவது தெரிகிறது.

“எனக்கு கால் நோகுது” எனச் சொல்லிக்கொண்டே சட்டெனக் காயாவின் இடுப்பில் கைகொடுத்து அவளைச் சடுதியில் தூக்கி என் மடியிலிருந்து கீழே இறக்கும்போது எனக்கு விந்து வெளியாவதை உணர்ந்தேன்.

நான் காயாவை அவசரமாகத் தூக்கி இறக்குவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த திருச்செல்வத்திடம் முகத்தைச் சுழித்துக்கொண்டே “காலில ஏதோ பிரச்சினை” என்றேன்.

“இந்தக் குளிருக்கு கால் குறண்டும்..விஸ்கியைக் குடி” என்றான் திருச்செல்வம்.

இப்போது காயா திருச்செல்வத்திற்கு அருகே போய் நின்று புத்தகத்தை வாசித்துக்கொண்டிருந்தாள். நான் அவளது பின்புறத்தைக் கடைக்கண்ணால் பார்த்தேன். அங்கே ஏதாவது ஈரம் பட்டிருக்கிறதா எனக் கவனித்தேன். எதையும் அனுமானிக்க முடியவில்லை.

அப்படியே குனிந்து எனது மடியைப் பார்த்தேன். ஒரு துளியாகக் காற்சட்டையில் ஈரம் துளிர்த்திருந்தது. எழுந்து தலையைக் குனிந்தவாறே குளியலறைக்குள் நுழைந்தேன். எனக்குத் தலையைச் சுற்றிக்கொண்டு வந்தது. உடம்பு முழுவதும் அந்தக் குளிரிலும் வியர்த்துக்கொட்டியது. காற்சட்டையை அவிழ்த்துப் பார்த்தேன். தொடையிடுக்கில் விந்து படிந்திருக்கிறது. உள்ளாடை நனைந்துபோயிருந்தது. தண்ணீரைத் திறந்து தொடையிடுக்கைக் கழுவினேன். மறுபடியும் காற்சட்டையை அணிந்துகொண்டு சமையலறை வாசற்படிக்குச் சென்று உடலைச் சுவரில் முடிந்தளவுக்கு மறைத்துக்கொண்டு தலையை மட்டும் உள்ளே நீட்டி எனக்கு உடம்பு சுகமில்லை என்று திருச்செல்வத்திடம் சொன்னேன்.

“சாப்பிட்டிட்டு போ” என்றான் திருச்செல்வம்.

“வேணாம்’ என்றுவிட்டு நான் வெளியேறினேன். காயா உரத்துக் கதை படித்துக்கொண்டிருந்தாள். நான் கதவைத் திறந்துகொண்டு தெருவுக்கு இறங்கி நடந்தபோது தூரத்தே பவானி நடந்து வருவது தெரிந்தது. சடாரெனத் திரும்பி எதிர்ப்புறமாக நடந்தேன். அப்படியே நடந்துகொண்டேயிருந்தேன்.

எனது மூளை வெட்டப்பட்ட ஆட்டு மூளைபோல உறைத்திருப்பதை உணர்ந்தேன். நான் சிறுமிகளைப் புணர்வதாக ஒரு போதும் நான் நினைத்துக்கூடப் பார்த்ததில்லை. சொல்லப்போனால் எனக்குள் காமம் இப்போது மங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. பெண் உடல் முன்புபோல இப்போது என்னை ஈர்ப்பது குறைவு. அந்தக் குறைபாடுதான் சிறுமிகள் மீதான காமமாக எனக்குத் தெரியாமலேயே என்னுள் புகுந்திருக்கிறதோ எனத் திடீரென என் மரத்துப்போன மூளை கேட்கப் படாரென என் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்துகொண்டேன்.

தலையைக் கவிழ்ந்து என் எச்சிலை என் மார்பில் பலமுறை உமிழ்ந்துகொண்டேன். என்னுடைய இளம் வயதில் எனக்கு வாரத்திற்கு மூன்று தடவைகளாவது தூக்கத்தில் விந்து வெளியாகும். முப்பத்தைந்து வயதைக் கடந்த பின்பு அது நடப்பதில்லை. என்னை ஆட்டிப் படைத்த காமம் என்னைக் கடந்துபோனதாகத்தான் நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். மகாத்மா காந்திக்கே எழுபது வயதில் தூக்கத்தில் விந்து வெளியேறியிருக்கும்போது நாற்பத்தொன்பது வயதில் நீ காமத்தைக் கடந்திருப்பதாக நினைத்திருப்பது அடிமுட்டாள்தனமானது என எனது மரத்துப்போன மூளை சொன்னது. அப்படியே நடந்துபோய் ஆற்றுக்குள் இறங்கி மூழ்கிவிடலாம் போலிருந்தது. மகள் காயா என் மனம் முழுவதும் துண்டு துண்டாகக் குட்டிக் குட்டி அரூபங்களாகவும் ஒலியாகவும் என்னை வதைக்கலானாள். அதன் பின்பு நான் திருச்செல்வத்தின் வீட்டிற்குப் போகவில்லை. இது நிகழ்ந்த ஆறாவது நாள் நான் காயாவைப் பிரேதமாகத்தான் பார்த்தேன்.

காலையில் பள்ளிக்கூடத்திற்கு நடந்து சென்றுகொண்டிருந்த காயாவை கட்டுப்பாட்டை இழந்து நடைபாதைக்கு ஏறிய கார் கொன்று போட்டுவிட்டு நிற்காமல் தப்பித்து ஓடியது. காயா வெண்ணிற நீண்ட அங்கியும் வெண்ணிறப் பட்டுக் கையுறைகளும் அணிவிக்கப்பட்டு தேவதைபோல மலர்ப்படுக்கையில் கிடத்தப்பட்டிருந்தாள். வெட்கத்தை விட்டுச் சொல்வதானால் அந்த வெண்ணிற உடையில் எனது விந்தின் வாசனை வருகிறதா என என் மரத்துப்போன மூளை அச்சத்துடன் தேடியது.

காயாவை அடக்கம் செய்ததன் பின்பாக நான் ஒவ்வொருநாள் மாலையும் திருச்செல்வம் வீட்டிற்குப் போனேன். திருச்செல்வம் தளர்ந்து போயிருந்தாலும் மூர்க்கம் கொண்டிருந்தான். காயாவைக் கொன்றவனை அடையாளம் தெரிந்தால் அவனைத் தனது கையாலேயே கொன்றுவிடப் போவதாகச் சொன்னான். திடீர் திடீரெனத் தேம்பி அழுதான். ஒருநாள் “அந்தத் திருகோணமலை மந்திரவாதி உண்மையில பேய்களை ஏவி விட்டிருப்பானா மச்சான்?’ எனக் குழந்தையைப் போல என்னிடம் கேட்டான். இன்னொருமுறை “மச்சான் நான் அந்த லைபிரரிப் பொட்டைக்குச் செய்த பாவம்தானோ இது” என்று அழுதான்.

அந்த நாட்களில் நான் உயிரோடு செத்துக்கொண்டிருந்தேன். என் ஆண்குறியை அறுத்துப்போடலாமா என்றுகூட யோசித்தேன். என் கையால் ஆண்குறியை அழுத்திக் கசக்கிப் பிசைந்து இப்போது இல்லாமல் அன்று மட்டும் ஏன் அப்படியானது என யோசித்தேன். எங்கோ ஓரிடத்தில் உன்னிடம் அப்போது காமம் ஒளிந்திருந்தது என என் மரத்துப்போன மூளை சொல்லியது. இல்லவே இல்லை என என் இருதயம் சொல்லிற்று. முப்பது வருடங்களிற்குப் பின்பாக நான் மீண்டும் என் மார்பில் சிலுவை குறி இட்டுக்கொண்டேன். கடற்கரை அன்னை வேளாங்கன்னியை நினைத்துக்கொண்டேன்.

காயா இறந்த இருபதாவது நாள் நான் திருச்செல்வம் வீட்டிற்குப் போயிருந்தேன். பவானி வேலைக்குச் சென்றிருந்தாள். திருச்செல்வம் இப்போது கொஞ்சம் தேறியிருப்பது போலயிருந்தது. சமையலறை மேசையில் இரண்டு க்ளாஸ்களை வைத்து விஸ்கியை ஊற்றினான். பின்பு காயாவுடைய ஓர் அழகிய நிழற்படத்தைக் கொண்டுவந்து என் முன்னே மேசையில் வைத்துவிட்டு ” இதை எடுத்துக்கொண்டு போ!” என்றான். பின்பு “காயாவைப் பற்றி எழுது மச்சான்” என்றான்.

காயாவின் 31 -வது நினைவு தினத்துக்கு நான் அஞ்சலிக் கவிதையொன்றை எழுதிக் காயாவின் அந்த நிழற்படத்துடன் பத்திரிகைகளில் வெளியிட வேண்டும் என்று திருச்செல்வம் என்னைக் கேட்டுக்கொண்ட அந்தத் தருணத்தில் நான் எதைப் பற்றியும் யோசியாது கடகடவென நடந்த அனைத்து உண்மைகளையும் ஒளிவு மறைவில்லாமல் அவன் முன்னே வைத்தேன். அப்போது எனக்கு வெட்கமே வரவில்லை. நான் விடுதலையாகிக்கொண்டிருக்கும் உணர்வே என்னோடிருந்தது.

நான் சொன்னவற்றை எங்கோ பார்த்தவாறு திருச்செல்வம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். பின்பு தனது தலையைக் கவிழ்ந்துகொண்டு ” நீ வேணுமெண்டு செய்யேலத்தானே” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னான்.

நான் அவனது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டேன்.

தனது கைகளை என்னிடமிருந்து விடுவித்துக்கொண்டவன் ” சிலவேளை காயா இப்ப உயிரோட இருந்தா நான் வேற மாதிரி யோசிச்சிருப்பன்” என்று முணுமுணுத்தான்.

பின்பு விஸ்கிக் கோப்பையை எடுத்து என்னிடம் தந்துவிட்டுத் தனது கோப்பையை உயர்த்தி “காயாவின் ஆன்ம சாந்திக்காக” என்றான்.

3

‘காயா’ என்ற மேற்கண்ட கதையை எழுதி முடிக்கும்வரை நான் திருச்செல்வத்தின் வீட்டிற்குப் போகவில்லை. காயாவின் இறுதிச் சடங்கு நிகழ்ந்த அன்று அவனை இடுகாட்டில் பார்த்ததுதான் கடைசி.

காயா இறந்த இருபதாம் நாள் மாலை நான் திருச்செல்வம் வீட்டு அழைப்பு மணியை அழுத்தினேன்.
கதவைத் திறந்தவன் “எங்க போனாய் இத்தின நாளா ?” எனக் கேட்டான்.

“கதை எழுதிக்கொண்டிருந்தன்” என்றேன்.

அவன் என்னை ஆழமாகப் பார்த்தான். “வா” என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே போனான்.
நானும் அவனும் எதிர் எதிராக அமர்ந்திருந்தோம். நான் எடுத்துச்சென்றிருந்த தாள்களை மேசையில் அவன் முன்னே ஒழுங்குபடுத்தி வைத்துவிட்டு ” நான் எழுதின கதை..நீ படிக்கவேணும் திரு” என்றேன்.

அவன் தலையைக் குனிந்துகொண்டே “நான் இப்ப படிக்கிற மனநிலையிலயா இருக்கிறன் மச்சான்” என்றான்.

“இது காயாவைப் பற்றிய கதை..நீ கண்டிப்பாகப் படிக்கவேணும்” என்றேன்.

சடாரெனத் தலை நிமிர்த்தியவன் மேசையில் இருந்த தாள்களை வாரியெடுத்துக் கண்கள் ஒளிரப் படிக்கத் தொடங்கினான்.

நான் அவனது கண்களைப் பார்த்தவாறே காத்திருக்கலானேன். அவன் எந்த இடத்தில் படிப்பதை நிறுத்துகிறானோ அந்த இடத்தில் ‘காயா’ என்ற இந்தக் கதை முடிவுறும்.

(காலம் – 50வது இதழில் வெளியாகியது)
 
Categories: merge-rss

குமர்ப்பிள்ளை - சிறுகதை

Sat, 11/03/2017 - 16:02
குமர்ப்பிள்ளை - சிறுகதை

அ.முத்துலிங்கம் - ஓவியங்கள்: கார்த்திகேயன் மேடி

 

68p1.jpg

கீழ்க்காணும் சம்பவத்தைப் படித்தவுடன் நீங்கள் நம்பினால் அது கற்பனை; நம்பாவிட்டால் அது உண்மை. நீங்கள்தான் முடிவுசெய்ய வேண்டும்.

வெளிநாட்டில் என் தொழிலை வளர்த்து, நான் நிறைய சம்பாதித்தேன். மனைவி போன பிறகு நான்கு பிள்ளைகளும் நான்கு நாடுகளில் தங்கிவிட்டார்கள். குளிர் கூடக்கூட பகல் குறையும் நாடு அது. என் பிறந்த ஊரில் மீதி வாழ்நாளைக் கழிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் எனக்கு. போர் முடிந்ததும் யாழ்ப்பாணத்துக்குப் போய், நான் பிறந்து வளர்ந்த வீட்டைத் திருத்தி எடுத்துத் தங்கினேன். இருபது வருடங்களுக்குப் பிறகு என் சொந்த ஊரைப் பார்க்கிறேன். உடையாத ஒரு வீட்டைக்கூடக் காண முடியவில்லை. கோயில்களின் நிலைதான் மோசம். பார்த்துப் பார்த்து, தேர்வுசெய்து குண்டு போட்டது போலிருந்தது. எல்லாமே தரைமட்டமாகிவிட்டன. என் அப்பா விட்டுப்போன சில காணிகளும் வீடுகளும் இருந்தன. ஒரு காணியை விற்று, அந்தக் காசில் எங்கள் ஊர் கோயிலைத் திருத்தி கும்பாபிஷேகம் செய்வித்தேன். ஊர் சனங்களுக்கு ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியைச் சொல்ல முடியாது.

அடுத்த ஊரில் இருந்தும் ஆட்கள் வந்து என்னைப் பார்த்தார்கள். அவர்களுடைய கோயிலும் இடிந்துவிட்டது. ஒரு வீட்டை விற்று அந்தக் கோயிலுக்கும் கும்பாபிஷேகம் செய்வித்தேன். இப்படித் தொடர்ந்து என் காணிகளையும் வீடுகளையும் விற்று, நான்கு கும்பாபிஷேகங்கள் நடத்தினேன். எனக்கு ஓர் உதவியாளர் இருந்தார். நாள் முழுக்க ஒரே வேலையை அலுப்பில்லாமல் செய்யக்கூடியவர். சண்முகம் என்று பெயர். அவர்தான் காரியதரிசி; அவர்தான் டிரைவர். ஒரு மனுஷி, தினமும் வந்து சமைத்துவிட்டுப் போவார். என் வாழ்வில் முன் ஒருபோதும் அனுபவித்திராத ஒருவித அமைதி நிலவியது. அப்படி நினைத்தேன். அடுத்த நாளே எல்லாம் மாறின.

வாசல் கேட்டில் ஒருவர் வந்து நின்று,

``ஐயா...’’ என்று அழைத்தார். சண்முகம் போய் ஏதோ பேசி, அவரை அனுப்பிவிட்டு வந்தார். அடுத்த நாளும் அதே நேரம் வந்தார். சண்முகம் அவரை உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை. மூன்றாவது நாள் கேட்டிலே நின்று, `‘ஐயா... என்னிடம் ஒரு குமர் இருக்கிறது’’ என்று கத்தினார். நான் கையைக் காட்ட சண்முகம் அவரை உள்ளே அழைத்து வந்தார். அவரின் மகளுடைய கல்யாணத்துக்குப் பண உதவி கேட்டு வந்திருக்கிறார் என நினைத்தேன்.

அவருக்கு வயது அறுபது இருக்கும். வேட்டி உடுத்தி மேல் சட்டை அணியாமல், துவைத்துத் துவைத்துப் பழுப்பேறிய ஒரு சால்வையை காந்திபோல போத்தியிருந்தார். அவர் கழுத்திலே பதக்கம்போல ஒரு திறப்பு தொங்கியது. நெற்றி நிறைய விபூதி. இன்றைக்கோ, நாளைக்கோ, முந்தாநாளோ செத்துப்போகத் திட்டமிட்டதுபோல எலும்பு தள்ளி மெலிந்துபோயிருந்தார். ஆனால், அவர் முகத்தில் ஜொலித்த சாந்தமும் அமைதியும் புன்னகையும் அபூர்வமாக இருந்தன.

கைகூப்பி, ``நமசிவாயம்’’ என்றார்.

நானும் சொன்னேன்.

``அமருங்கள்.’’

நெஞ்சை வலது கையால் தொட்டு, ‘`நெஞ்சம் உமக்கே இடமாக வைத்தேன்’’ என்று சொல்லியவாறு உட்கார்ந்தார்.

மறுபடியும், ‘`என்னிடம் ஒரு குமர் இருக்கிறது’’ என்றார்.

‘`மகளுக்கு மணம் பேசுகிறீர்களா?’’ என்றேன்.

`‘ஓ... அப்படி ஒன்றுமில்லை. கும்பாபிஷேகம் செய்வதற்குப் பழைய கோயில் ஒன்று உண்டு. மிகவும் விசேடமானது. ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சண்பகப்பெருமாள் என்கிற மன்னன் கட்டியது. போர்த்துக்கேயர் படையெடுப்பில் கோயிலை மறைத்து மூடிவிட்டார்கள். இந்தச் சரித்திரம், சிங்கள ராணுவம் உள்பட ஒருவருக்கும் தெரியாது. அதனால்தான் அவர்கள் குண்டுபோட்டு அழிக்கவில்லை. தானாகவே சிதிலமடைந்துகிடக்கிறது. நீங்கள் மனம்வைத்தால் கோயிலைப் புனருத்தாரணம் செய்யலாம். உங்களை நம்பி வந்திருக்கிறேன்’’ என்றார்.

`‘இதோ பாருங்கள்... சொத்து எல்லாவற்றையும் விற்று, நான்கு கும்பாபிஷேகங்கள் செய்து முடித்துவிட்டேன். இனிமேல் விற்பதற்கு ஒன்றுமே இல்லை. மன்னித்துவிடுங்கள்’’ என்றேன்.

``மன்னிப்பா... நீங்கள் எனக்கு நன்றி அல்லவா சொல்ல வேண்டும்’’ என்றார்.

பின்னர் சட்டென எழுந்து போய்விட்டார். அவருடன் என் நிம்மதியும் போனது. அன்று இரவு எனக்குத் தூக்கம் இல்லை. எப்படியும் அவருடைய கோரிக்கையை நிறைவேற்றிவிட வேண்டும் எனத் தோன்றியது.

ஒரு குமரைக் கரைசேர்க்கப் பாடுபடுவதுபோல, இவர் இதே சிந்தனையாக அலைந்தார் என்பது தெரிந்தது. நான் மறுப்பு தெரிவித்தபோதும் அவர் புன்னகை மாறவில்லை. `நீங்கள் எனக்கு நன்றி அல்லவா சொல்ல வேண்டும்’ என்றார். அவரை மறுபடியும் தொடர்புகொள்ள வேண்டும் என நினைத்தபடியே அன்றைய இரவைக் கழித்தேன்.

அடுத்த நாள் காலை சண்முகம் ஓடிவந்து, கதவுக் குமிழைப் பிடித்துக்கொண்டு மூச்சுவாங்க நின்றார்.

``என்ன?’’

`‘நேற்று வந்தவர் மறுபடியும் வந்திருக்கிறார்.’’

எனக்கு மகிழ்ச்சி. நான் அவரைத் தேடிப் போகத் தேவையில்லை.

``ஐயா... ஒரு வேண்டுகோள். நீங்கள் ஒருமுறை வந்து கோயிலைப் பாருங்கள். அதற்குப் பிறகு நீங்கள் என்ன முடிவெடுத்தாலும் எனக்கு சரி’’ என்றார்.

நான் உடனே புறப்பட்டேன்.

சண்முகம் காரை வெளியே எடுத்தபோது, ‘`மன்னிக்க வேண்டும் ஐயா. நான் காரிலே பயணிப்ப தில்லை. நடந்து வருகிறேன். நீங்கள் கோயிலுக்குப் போங்கள்’’ என்றார்.

நான் முதலில் அங்கே போய் என்ன செய்வது? நானும் அவருடன் நடப்பது என முடிவுசெய்தேன். போகும்போது உரையாடி அவருடைய சரித்திரத்தையாவது தெரிந்துகொள்ளலாம். நடக்கத் தொடங்கிய பிறகுதான் தெரிந்தது, கோயிலின் தூரம் ஆறு மைல் என்று.

`நாவுக்கரசன்’ என்பது அவராகவே வைத்துக்கொண்ட பெயர். அவருடைய இயற்பெயர் தட்சிணாமூர்த்தி. திருநாவுக்கரசர் மேல் அவருக்கிருந்த பக்தியால் அப்படிப் பெயர் சூட்டிக்கொண்டாராம். நாவுக்கரசர் என்றால் அவர் ஒருவர்தான். அதனால், தன் பெயரை `நாவுக்கரசன்' எனச் சற்று மாற்றிவைத்தார். அப்பருடைய தேவாரங்கள் 3,000 அவருக்குப் பாடம். பதிகங்களைத் தினமும் தான் பாடுவதாகச் சொல்லி, `சலம்பூவொடு தூபம் மறந்தறியேன் தமிழோடிசைப் பாடல் மறந்தறியேன்’ என்ற தேவாரத்தை, நடந்துகொண்டே இனிய குரலில் பாடினார்.

ஒரு மைல் தூரம் நடந்திருப்போம். எனக்கு இளைத்தது.

``கழுத்திலே என்ன திறப்பு?’’ என்று கேட்டேன்.

``அதுவா... மடத்தின் திறப்பு’’ என்றார்.

``மடத்திலே நிறைய பொருள்கள் இருக்குமா?’’

``வேறொன்றுமில்லை. மாடுகள் உள்ளே புகுந்து படுத்துவிடும்’’ என்றார்.

மிகப்பெரிய வாழைத்தோட்டத்துக்கு ஒருகாலத்தில் சொந்தக்காரராக இருந்தார். மனைவியும் வசதியான இடத்திலிருந்து அவருக்கு வாய்த்திருந்தார். வாழைத்தோட்ட லாபத்தில் இரண்டு லாரிகள் வாங்கினார். அவையும் லாபம் கொடுக்க, மேலும் மேலும் வாங்கி செல்வத்தைப் பெருக்கினார். ஒரு மகனும் பிறந்தான். பணம் சேரச் சேர மனைவி பித்துப்பிடித்தவள்போல ஆனாள். பணவெறியில் ஆடினாள். மகனும் வளர்ந்து அவனையும் பேராசை உலுக்கியது. அவர் வாழ்க்கையில் பெரும் விரிசல் விழ ஆரம்பித்தது. எத்தனை செல்வம் இருந்தால் என்ன, நிம்மதி இல்லாவிட்டால் வாழ்க்கை ஏது?

அவர்களுடைய பிரிவுக்கான முதல் காரணம் அவர் மனைவியின் முகத்தில் வாய் இருந்ததுதான்; இரண்டாவது காரணம், இந்தக் கோயில். இது பரம்பரையாக மனைவியின் குடும்பத்துக்குச் சொந்தமானது. கோயிலை நிர்மாணிக்க அவர் முடிவெடுத்தபோது, அவள் மறுத்து பத்ரகாளியாக மாறினாள். அவருடைய சொத்துகள் முழுவதையும் அவளுக்கும் மகனுக்கும் கொடுத்தார். கோயிலை தன் பெயருக்கு ஒரு கடுதாசியில் எழுதி வாங்கிக்கொண்டார். இப்போது கோயில் இருக்கிறது. அதைப் புனரமைக்கப் பொருள் இல்லை. அன்றிலிருந்து அவர் சபதம் எடுத்தார். காசை, கையால் தொடுவதில்லை. காரில் பயணம் செய்வதில்லை. கோயில் மடத்திலே தங்கியிருக்கிறார். காலையில் ஒரு தேநீர், இரவு கோயில் பிரசாதம் என்று கடவுள் தொண்டில் கழிக்கிறார்.

``ஐயா... கோயில் கும்பாபிஷேகத்தை மட்டும் நடத்திவிட்டால், நான் பிறந்ததற்கான பயன் கிட்டியதாக நினைப்பேன்’’ என்றார்.

68p2.jpg

மிகப் பழைமையான கோயில்தான். நாவுக்கரசன் சொன்ன சரித்திரத்தை நான் எங்கேயும் படித்ததில்லை. ஆனால், வில்லும் அம்பும் ஆயுதங்களாக வைத்திருந்த யாரோ ஓர் அரசன் ஒருகாலத்தில் தன் பெயர் நிலைத்துநிற்க வேண்டும் எனக் கோயிலைக் கட்டி எழுப்பியிருக்கிறான். வயதான பெரிய மாமரம் ஒன்று வாசலிலே பிஞ்சுகளுடன் நின்றது. தலவிருட்சமாக இருக்கலாம். நூறு, இருநூறு, ஐந்நூறு வருடங்களுக்கு முன் எப்படிக் காய்த்ததோ, அப்படியே இன்றும் காய்த்தது. கோயில் தனக்கு மேலே தானே விழுந்து இடிந்துகொண்டிருந்தது. என் கையைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு நாவுக்கரசன் அவசரமாக உள்ளே நுழைந்தார். கருவூலத்தைப் பார்வையிட்ட நான் திடுக்கிட்டுத் துள்ளி ஓர் அடி பின்நகர்ந்தேன். மீண்டும் கூர்ந்து பார்த்தேன். படங்களாகப் பார்த்திருக்கிறேன். முதன்முதல் நேரில் பார்க்கிறேன். ஸ்ரீசக்கரம்.அதுவும் மூன்று பரிணாமங்களில்.

எனக்குத் தெரிந்து ஸ்ரீசக்கரம் அமைந்த கோயில் நூறு மைல் சுற்றுவட்டாரத்தில் எங்கும் கிடையாது. மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது எனச் சொல்வார்கள். யந்திரங்களின் ராஜா என்றும் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். யந்திரத்தின் ஒவ்வொரு கோணத்திலும் தேவதைகள் வீற்றிருக்க, நடுவில் அம்பிகை எழுந்தருளியிருப்பதுதான் ஸ்ரீசக்கரத்தின் சிறப்பு என்பது நான் கேள்விப்பட்டது.

தொண்ணூறுகளில் அமெரிக்காவின் ஒரிகன் மாநிலத்தில் பதின்மூன்று மைல் நீளம், பதின்மூன்று மைல் அகலமான ஸ்ரீசக்கரத்தை வற்றிப்போன குளத்தின் கெட்டியான நிலத்தில் கண்டுபிடித்ததாக, செய்தித்தாள்களில் படித்தது நினைவுக்கு வந்தது. 9,000 அடி உயரத்தில் விமானம் பறந்தபோது, விமானி ஒருவர் தற்செயலாகக் கண்டாராம்.

என் கண்களை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. உடல் நடுக்கம் குறையும் வரைக்கும் கொஞ்சம் அமைதியாகக் காத்திருந்தேன். திரும்பி நாவுக்கரசனைப் பார்த்தேன். அவருக்கு யந்திரம் பற்றிய முழுப் பெருமையும் தெரியாது. என் மனதில் அந்தக் கணம் தீர்மானித்துவிட்டேன். எப்படியும் கோயில் கட்டுமானப் பணியைத் தொடங்கிவிடுவது என்று. அந்த நாளும் கணமும் இன்றும் மனதில் நிற்கின்றன. சித்திரை மாதம், சுவாதி நட்சத்திரம். அற்புதங்கள் நடக்கத் தொடங்கிய தருணம்.

வீட்டுக்கு வந்தேன். என் மனம் அலைபோல எழுந்து எழுந்து விழுந்தது. உடம்பில் இரண்டு மடங்கு பலம் கூடியது. மனம் பளிங்குபோல துலக்கமாயிருந்தது. ஒரு பெரிய ஓட்டப்பந்தயத்தில் பங்குபெறத் தயாராவதுபோல உடல் முறுக்கேறிப் பரபரத்தது.

ஒரு மின்னஞ்சல் வந்து அங்கே எனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தது. அதை வாசித்தபோது மின்னலடித்ததுபோல ஒரு நிமிடம் பேச்சு வரவில்லை. முன்னர், கோயில் கும்பாபிஷேகம் செய்தபோது ஒரு நண்பருக்கு உதவி கேட்டு எழுதியிருந்தேன். அவர் பதில் எழுதவே இல்லை.  இப்போது பத்து லட்சம் ரூபாய் அனுப்பியிருந்தார், பயன்படுத்தச் சொல்லி.

அது ஆரம்பம்தான். அடுத்த நாள் காலை ஒருவரை சண்முகம் அழைத்துவந்திருந்தார். கும்பாபிஷேகம் செய்தி ஏற்கெனவே பரவிவிட்டது. நான்காவது கோயில் திருப்பணியைச் செய்த இன்ஜினீயர். கடுமையான நோயினால் தாக்கப்பட்டு மருத்துவமனையில் நீண்டநாள் இருந்து பிழைத்தவர்.

``நான் கோயில் நிர்மாணத்தை இலவசமாக முடித்துத் தருவேன்’’ என்றார். எதிர்பாராத இடங்களில் இருந்தெல்லாம் உதவிகள் கிடைத்தன. என்னுடன் படித்த கட்டடக் கலைஞர் இலவசமாகத் திட்டம் வகுத்துத் தந்ததுடன் மேற்பார்வைசெய்யவும் சம்மதித்தார்.

ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் ஆறு மைல் தூரம் நடந்து, நாவுக்கரசன் என் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவார். தினம் அவரைப் பற்றிய ஒரு புது விஷயம் தெரியவந்து என்னை ஆச்சர்யப்படுத்தும். `சமையல்காரர்' எனச் சொல்ல மாட்டார்... `அடிசில்காரர்’ என்பார். `ஈசானிய மூலை, கன்னி மூலை' என்பார். எனக்கு ஒன்றுமே புரியாது. மக்கள் அவரிடம் நிறைய மரியாதை வைத்திருந்தனர். அவர் தேவாரம் இசைப்பதைக் கேட்க, ஒரு கும்பல் தினமும் வந்தது. `தலையே நீ வணங்காய்...’ எனத் தொடங்கும் பதிகத்தை மூச்சுவிடாமல் பாடுவார்.

``ஏன் அப்படிச் செய்கிறீர்கள்?’’ என்று கேட்டபோது, ``அதுவும் ஒரு மூச்சுப்பயிற்சிதான். ஆண்டவன் தந்த மூச்சை அவனுக்கே அர்ப்பணிக்கிறேன்’’ என்றார்.

`நெஞ்சம் உனக்கே இடமாக வைத்தேன்’ என்று நெஞ்சைத் தொட்டுக்கொண்டு அமர்வார். அவர் கண்களைப் பார்ப்பேன். உள்ளுக்கு ஏதோ எரிவதுபோல அவை சுடர்விடும். அன்றைய திட்டங்களைச் சொல்வார். கணக்குவழக்குகளைப் பார்ப்போம். தொற்றுவியாதிக் காரனைத் தொட்டாலும் தொடுவார்; காசைத் தொட மாட்டார். காரிலும் போக மாட்டார். நடந்தே செல்வார். சண்முகம், காரில் பணத்தைக் கொண்டுபோய் கொடுக்க வேண்டியவர்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டுத் திரும்புவார்.

நீண்ட மூங்கில் கம்புகளில் சாரம் கட்டி, ஆட்கள் பரபரவென வேலை செய்தனர். கோயில் திருப்பணியில் முழுக் கிராமமும் ஈடுபட்டு, ஒரு திருவிழாபோலவே எல்லாம் நடந்தன. தொண்டர்கள் திரண்டு வந்தனர். பக்கத்து ஊர்களில் செய்தி பரவி, கேட்கும் முன்னரே உதவிகள் கிடைத்தன. இரண்டு ஸ்தபதிகள் இந்தியாவில் இருந்து வரவழைக்கப்பட்டனர். ஒரு செல்வந்தர், அவர்களின் முழுச் செலவுகளையும் ஏற்றுக்கொண்டார்.

ஒருநாள் செய்தி வந்தது... `நாவுக்கரசன் உடல் நலமில்லாமல் மடத்தில் படுத்துக்கிடக்கிறார்’ என்று. உடனே மடத்துக்குச் சென்று பார்த்தேன். சுருண்டுபோய்க்கிடந்தார். கழுத்தில் திறப்பு தொங்கியது. எலும்பும் தோலும் போர்வையில் சுற்றிக் காணப்பட்டது. அதே ஒருநேரச் சாப்பாடுதான்.

``இது என்ன பிடிவாதம்; அம்பாளுக்காக உழைக்கிறீர். உண்பதனால் என்ன அபசாரம்?’’ என்றேன்.

வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு ‘ஆற்றேன், அடியேன்’ என உருண்டார். மருந்து எடுக்க மறுத்துவிட்டார்.

``24 மணி நேரத்தில் இப்படி வயதாகிவிட்டீரே?’’

‘`என் வாழ்நாளில் நான் இளமையாக இருக்கும் கணம் இதுதான். நாளை எனக்கு வயது ஒருநாள் மூப்பாகிவிடும்.’’

தன் இளமையை நிரூபிப்பதுபோல படுக்கையில் கிடந்தவர், சட்டென எழுந்து உட்கார்ந்து கணீரெனக் குரல் எடுத்துப் பாடினார்.

`நம் கடம்பனைப் பெற்றவள் பங்கினன்
தென் கடம்பைத் திருக்கரக் கோயிலான்
தன் கடன் அடியேனையும் தாங்குதல்
என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே.’


இரண்டு நாள்கள் கழித்து நாவுக்கரசன் மறுபடியும் பணிசெய்ய வந்துவிட்டார்.

கும்பாபிஷேகம் தேதி குறிக்கப்பட்டுவிட்டது. சுபவேளை காலை 6:50 – 7:25 எனப் பத்திரிகைகள் எழுதின. ரேடியோக்கள் தொண்டர்களைப் பேட்டி கண்டு ஒலிபரப்பியது. முப்பதாயிரம் பேர் வரை வருவார்கள் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அத்தனை பேருக்கும் அன்னதானம் செய்ய வேண்டும் எனத் தீர்மானித்து, அதற்கான ஏற்பாடுகளை நாவுக்கரசன் பார்த்தார். ஒருநாள் அவசரமாக ஓடிவந்தார்.

``ஐயா... கணக்கீடுகள் பிழைத்துவிட்டன.

நாற்பதாயிரம் அடியார்கள் வரக்கூடும். இருப்பில் இருக்கும் அரிசி போதாது’’ என்றார்.

கடைசி நேரம் என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் திகைத்துப்போய், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தவாறு நின்றோம்.

அப்போது இன்னோர் அதிசயம் நிகழ்ந்தது. இப்போது நினைத்தாலும் எனக்கு மயிர்கூச்செறிகிறது. ஒரு லாரி நிறைய அரிசி மூட்டைகள் வந்து இறங்கின. பேப்பரில் செய்தியைப் பார்த்துவிட்டு யாரோ அன்பர் கொழும்பிலிருந்து அனுப்பியிருந்தார். அவர் யார் என்பது ஒருவருக்கும் தெரியாது. இவை எல்லாம் எப்படி நடந்தன என்று, இப்போது நினைக்கும்போது என்னாலேயே நம்ப முடியாமல் இருக்கிறது.

கும்பாபிஷேகத்தை ஆகமவிதிகளின் பிரகாரம் நடத்த சாஸ்திர விற்பன்னர்களை அழைத்திருந்தோம். மேற்குப் பார்த்து அமைத்த யாகசாலைகளில் பூஜைகள் நடைபெற்றன. புனர்நிர்மாணம் தொடங்கும் முன்னரே மூலவிக்கிரகத்தில் உள்ள சக்தியைக் கும்பத்துக்கு மாற்றும் பூஜை நடைபெற்றிருந்தது. ``திருப்பணி முடிந்த பிறகு சக்தி மூலவிக்கிரகத்துக்குச் சென்றுவிடும். அதற்கான பூஜைகள் விரைவில் ஆரம்பமாகிவிடும்'' என்றார்கள்.

 முழுக் கிராமமும் ஒளி விளக்கில் ஜொலித்தது. எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் திருவிழாக் கோலம். அன்று நடுச்சாமம் வாசல் கேட்டில் நின்று யாரோ அலறும் சத்தம் கேட்டது. விளக்கைப் போட்டு நாவுக்கரசனை உள்ளே அழைத்து வந்தார் சண்முகம். அவர் முகம் இருண்டுபோய்க்கிடந்தது. ஏதோ பேசினார். ஆனால், அவர் எண்ணுவது வார்த்தைகளாக மாறவில்லை. வழக்கத்தில், ``ஐயா... ஐயா...’' என்று என்னை மரியாதையாக அழைப்பார். அன்று ஏதோ அந்நிய ஆளைப் பார்ப்பதுபோல கண்களை உருட்டி விழித்தார். சண்முகம் மூலையில் நடுங்கிக்கொண்டு நின்றார்.

‘`கும்பாபிஷேகத்தை நிறுத்து.’’

இத்தனை நாளும் நான் பார்த்துப் பழகிய நாவுக்கரசன் அல்ல; இது வேறு ஆள்.

ஆறு வயதுச் சிறுமியிடம் சொல்வதுபோல குரலை மாற்றி, `‘அமருங்கள்... பேசலாம்’’ என்றேன்.

`‘நாமார்க்கும் குடியல்லோம். நமனை அஞ்சோம்...’’ என்று இறுமாப்புடன் கூறியவாறே அமர்ந்தார்.

கையிலே வைத்திருந்த ஒரு மஞ்சள் நோட்டீஸை நீட்டினார். மங்கலான எழுத்துகள். எக்ஸ்ரேயைப் பார்ப்பதுபோல மேலே பிடித்து விளக்கு வெளிச்சத்தில் படித்தேன். தலைப்பு: `கும்பாபிஷேகம் விஞ்ஞாபனம்’ என இருந்தது. எந்தத் தேதி, எங்கே, என்ன நடக்கும் என்ற விவரங்களுடன் புதுப்பிக்கப்பட்ட கோயிலின் படம் மேலே அச்சடிக்கப்பட்டிருந்தது. கீழே இப்படி ஒரு வரி காணப்பட்டது. `பக்தர்கள் அனைவரும் திரண்டு வந்து அம்பாளின் அனுக்கிரகம் பெற்று ஏகுமாறு அன்புடன் அழைக்கப்படுகின்றனர்.

                இங்ஙனம்
            பார்வதியம்மாள் திருநீலகண்டன்.'

68p3.jpg

``யார் பார்வதியம்மாள்?’’ என்று மெதுவாகக் கேட்டேன்.

``பார்வதியம்மாள் இல்லை. பாதகத்தியம்மாள். என் மனைவி. அது என் மகன்.’’

நான் திகைத்துப்போய் ஒரு நிமிடம் பேச முடியாமல் நின்றேன்.

``அவளுக்கும் என் மகனுக்கும் இதில் சம்பந்தமே கிடையாது. அவள் எனக்கு எழுதித் தந்த கோயில் இது. அவர்கள் வரக் கூடாது. உடனே கும்பாபிஷேகத்தை நிறுத்து’’ என்றார்.

`‘கோயில் கும்பாபிஷேகம் ஊருக்குப் பொதுவானது. யாரும் வரலாம்; போகலாம். இது கடவுளின் இடம். அதைத் தடுக்க யாருக்கும் உரிமையில்லை.’’

`‘உரிமையில்லையா? அவள் எனக்கு எழுதித் தந்த கோயில். நான் எத்தனை பாடுபட்டேன். புகழ் எல்லாம் அவளுக்கா?’’

‘`புகழ் ஆருக்குப் போனால் என்ன... பலன் உங்களுக்குதானே?’’

அமர்ந்திருந்தவர் பட்டென எழுந்தார். தூணைப் பிளந்து நரசிம்ம அவதாரம் புறப்பட்டதுபோல இருந்தது.

``இத்தனை நாள்கள் கழித்தும் அவள் வன்மம் தீரவில்லை. என் நிம்மதியைக் கெடுக்க வந்துவிட்டாள். செட்டை முளைத்த புழு மறுபடியும் ஊராது.’’

``நீங்கள் அடிக்கடி சொல்வீர்களே அப்பர் தேவாரம், ‘நெஞ்சம் உமக்கே இடமாக வைத்தேன்’. அதன் அடுத்த அடியை நினையுங்கள். `வஞ்சம் இது ஒப்பது கண்டறியேன்.’ ஆண்டவன் சந்நிதியில் வஞ்சம் வேண்டாம். இத்தனை பாடுபட்டு இறுதிநிலைக்கு வந்துவிட்ட கும்பாபிஷேகத்தை வெற்றிகரமாகச் செய்து முடிப்போம்’’ என்றேன். வெளியே வரத் துடிக்கும் இதயத்தை அதட்டுவதுபோல தன் நெஞ்சிலே கையினால் ஓங்கிக் குத்தினார்.

‘`உடனே நிறுத்துவேன். நான் கோர்ட்டுக்குப் போவேன்.’’

இப்படிச் சொல்லியபடி அவசரமாக எழுந்து கேட்டை நோக்கி ஓடினார். சண்முகம் அவர் பின்னாலே ஓடி, கேட்டை மூடிவிட்டு வந்தார்.

அடுத்த நாள் அதிகாலை சண்முகம் செய்தியுடன் வந்தார். நாவுக்கரசன் கோர்ட்டுக்குப் போய் விட்டார்.

``எப்படிப் போனார்?’’ என்று கேட்டேன்.

``நடந்துதான்.’’

கும்பாபிஷேகம் கிரியைகள் தொடங்குவதற்கு ஒரு நாள்தான் இருந்தது. கோயில் அவர் பெயரில் இருந்தபடியால் `தடை உத்தரவு பெறுவதில் ஒன்றும் சிரமம் இருக்காது' என்றே தோன்றியது. விழாவுக்கு விசேட ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன. அடியார்கள், பக்தர்கள், நன்கொடையாளர்கள் எனக் கூட்டம் வரத் தொடங்கிவிட்டது. நீதியரசர் வருவதான செய்தி, கடைசி நேரத்தில் வந்தது. அவர் என்னுடைய தனிப்பட்ட அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு வருகிறார். நூற்றுக்கணக்கான தொண்டர்கள் இரவு பகலாக உழைத்தனர். ஒலிபெருக்கிகள், பக்திப் பாடல்களை முழங்கின. பல ஊர்களில் இருந்து சனங்கள் வண்டி பிடித்து வந்து குழுமியிருந்தனர். விடிந்தால் கும்பாபிஷேகம். கடைசி நேரத்தில் தடை உத்தரவு வந்தால், அதை எப்படி எதிர்கொள்வது? ஒன்றுமே புரியாமல் நான் திணறினேன்.

அன்று இரவு நான் கோயிலுக்குள் புகுந்தேன். இரவு போனது இதுதான் முதல் தடவை. எனக்குப் பிரார்த்தனை எப்படிச் செய்வது எனத் தெரியாது. நாவுக்கரசன்போல தேவாரப் பாடல்கள் மூவாயிரத்தையும் மனனம் செய்ததில்லை. உள்பிராகாரத்தில் அசையாமல் உட்கார்ந்திருந்தேன்.

``அன்னையே... நான் இங்கு வந்த முதல் நாள் நீ செய்த அற்புதத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டேன். தொடர்ந்து பல அற்புதங்கள் நிகழ்த்தினாய். இவை எல்லாம் செய்தது கோயிலை மறுபடியும் இழுத்து மூடவா? `பன்னிரண்டு வருடங்களுக்கு ஒருமுறை கும்பாபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்’ என சாஸ்திரம் சொல்கிறது. நீ ஐந்நூறு வருட காலம் இருட்டிலே கிடந்தாய். மீண்டும் இருட்டில் மூழ்குவதுதான் உன் நோக்கமா?

பணத்தைத் தொடுவதில்லை. காரில் பயணம் செய்வதில்லை. நாள் முழுக்க விரதம். மூச்சுவிடாமல் தேவாரம் பாடுவது. இதுதான் பக்தியா? ஆணவத்தை அடக்க முடியவில்லையே. சிறியன சிந்தியாதான் என்று அல்லவா அவரை நினைத்திருந்தேன். இத்தனை அற்புதங்கள் நிகழ்த்தினாய். இன்னும் ஒன்று செய். இந்தக் கும்பாபிஷேகம் நடக்க வேண்டும்.’’

அன்று இரவு முழுவதும் நான் தூங்கவில்லை. காலையில் என்ன செய்தி வரும்? இடைக்காலத் தடை உத்தரவு கிடைத்தால் எப்படி எதிர்கொள்வது? ஒவ்வொரு நிமிடமும் நரகமாக இருந்ததால், எல்லா நேரமும் ஒன்றுபோலவேபட்டது.
பொழுது விடிந்ததும் சண்முகம் ஓடிவந்தார். பாதி தூரம் வந்ததும் நின்றார். மீதியைக் கடக்க என் உத்தரவு தேவைப்பட்டதுபோல என் முகத்தைப் பார்த்தார்.

``என்ன?’' என்றேன்.

உற்று நோக்கியபோது, அவர் முகத்தில் காணப்பட்ட உணர்ச்சி சோகமா மகிழ்ச்சியா என்பது தெரியவில்லை. மேலும் ஓர் அடி முன்னே வைத்தார்.

``கோர்ட்டுக்குப் போகும் வழியில் நாவுக்கரசன் நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றார். அப்படியே பின்பக்கமாக விழுந்தார். உடனேயே உயிர் பிரிந்துவிட்டது.’’

இதுவா அற்புதம், இதையா நான் யாசித்தேன்? `எனக்கு ஒரு குமர் இருக்கிறது’ என்று தினமும் அலைந்த உன் பக்தனைக் கொன்றுவிட்டாயே!

``ஐயோ... நான் கொலைகாரன்’’ என்று சொல்லித் தலையில் அடித்துக்கொண்டேன். சண்முகம், ``ஆகும் நாளின்றி எதுவும் ஆகாது. காலம் வந்தது. அவர் போய்விட்டார். அவர் சாவுக்கும் உங்களுக்கும் சம்பந்தமே கிடையாது’’ என்றார்.

நாவுக்கரசன் இறந்தது சண்முகத்துக்கும் எனக்கும் மட்டுமே தெரியும். பார்வதியம்மாள் பத்து அங்குலம் சரிகை வைத்த மாதுளம்பழ கலர் பட்டுப்புடவை அணிந்திருந்தார். நான்கு வடம் சங்கிலி, வைர அட்டிகை, காசுமாலை, தங்க வளையல், முத்தாலான தோடு எனச் சகல அலங்காரங்களுக்கும் குறைவில்லை. பக்கத்திலே உட்கார்ந்திருந்த அவர் மகன் தர்ப்பை அணிந்து, தலைப்பாகை தரித்து, கையிலே கும்பத்தைப் பெற்றுக்கொண்டான். நானும் சண்முகமும் தூரத்தில் நின்று பார்த்தோம். கும்பாபிஷேகம் ஆரம்பித்துவிட்டது!

http://www.vikatan.com/anandavikatan

Categories: merge-rss

முதல் மனைவி

Tue, 07/03/2017 - 16:05
முதல் மனைவி - சுஜாதா
 

சுஜாதா

 

p91.jpg

 

ல்லூரியில் இருந்து திரும்பி வருவதற்குள் மழை பலமாகி, கடைசி பர்லாங்கில் ராஜலட்சுமி நனைந்துவிட்டாள். போதாக்குறைக்கு பஸ் ஒன்று உற்சாகமாக சகதியையும் சேற்று நீரையும் அவள் மேல் வாரி இறைத்துவிட, வீட்டு வாசலை அடையும்போது கோபம் மூக்கு நுனியில் துவங்கியிருந்தது. பால்காரன் வரவில்லை. மேனகா சாவியை எடுத்துக்கொண்டு சென்றுவிட்டாள். பூட்டின வீட்டுக்குள் டெலிபோன் பிடிவாதமாக ஒலித்துக்கொண்டு இருந்தது. கோபம் இப்போது அவள் பார்வையை மறைத்தது. கைகளை இறுக்க அழுத்திக்கொண்டதால், ரத்தம் செத்து மணிக்கட்டு வெளுப்பாகி இருந்தது.

 ராஜலட்சுமி, கோபத்தைக் குறை. கோபத்தைக் குறைத்தால்தான் பிளட் பிரஷர் விலகும். பால் வராவிட்டால் என்ன? மேனகா கொஞ்சம் லேட் பண்ணால் என்ன? டெலிபோன் ஒலித்தால் என்ன?

மேனகா சற்றே பயத்துடன் சைக்கிளில் இருந்து இறங்கினாள்.

அவள் பேன்ட்டும் பட்டனில் அலட்சியமாக இருந்த சட்டையும் ராஜலட்சுமியின் கோபத்தை இன்னும் அதிகரித்தன.

''எப்பம்மா வந்தே?''

''போன் அடிக்கிறது... கதவைத் திற'' என அதட்டினாள்.

மேனகா, ''ஈஸி மம்மி!''

''சரி போடீ... கதவைத் திற முதல்ல... அப்புறம் பெரியவாளுக்கு உபதேசம் பண்ணு.''

''லுக் அட் திஸ்! நான் என்ன உபதேசம் பண்ணேன்?''

கதவைத் திறந்து, போனை நோக்கி ஓடி அதை எடுப்பதற்கு முன் போன் அடிப்பது நின்றுபோனது.

''சே...'' என்று சோபாவில் விழுந்தாள்.

''ரிலாக்ஸ் மம்மி! முதல்ல ஈரப் புடைவையை மாத்தலாமா?'' என்றாள்.

அத்தனை கோபத் திலும் மேனுவின் அழகான சடையின் கருநாகம் போன்ற வளர்த்தி பயமுறுத்தியது. கல்யாணம் பண்ண வேண்டும். நல்ல கணவனாகப் பார்த்து... என் கணவனைப் போல் இல்லாமல்.

போன் மறுபடி ஒலிக்க, மேனு எடுத்தாள்.

''..............?''

''ராங் நம்பர்'' என்றாள்.

எதிர் போன் மறுபடி ஏதோ கேட்க, மேனகா ''ஆமாம்... நம்பர் கரெக்ட்தான். உங்களுக்கு யார் வேணும்?''

''.............''

p91a.jpg''மிஸஸ் ராமச்சந்திரன்னு யாரும் இல்லை இங்கே.''

''இரு'' என்று அவளிடம் இருந்து ராஜ லட்சுமி போனைப் பிடுங்கிக்கொள்ள...

''யாரும்மா மிஸஸ் ராமச்சந்திரன்?''

ராஜலட்சுமி போனை எடுக்கும்போது அவள் கரம் நடுங்கியது.

''ராமச்சந்திரன்கறது உங்கப்பா பேரு.

ஹலோ... யாரு?''

''மிஸஸ் ஏ.வி.ராமச்சந்திரன் வீடுங்களா அது? நம்பர் கொடுத்தாங்க'' என்று கேட்டது. நடுத்தர வயதுப் பெண் குரல்.

''ஆமாம், நீங்க யாரு..?''

''நான் எம்.ஆர். ஆஸ்பிட்டல்லேருந்து மேட்ரன் பேசறேன்.''’

''என்ன விஷயம்?''

''உங்க ஹஸ்பண்ட் இங்கே அட்மிட் ஆகி, போன ஒரு வாரமா நினைவு இல்லாமப் படுத்திருக்காரு. அட்மிஷன் ரிஜிஸ்தர்ல அட்ரஸும் போன் நம்பரும் இருக்குது. சார்ஜஸ் யாரும் ஏதும் கட்டலே... அதுக்குத்தான்...''

''அவருக்கு என்ன?''

''த்ராம்பாஸிஸ். நினைவு இல்லாமக் கிடக்கிறார். கேட் ஸ்கேன் எடுக்கறதுக்கு எழுதியிருக்காரு டாக்டர். ஆனா, யாரும் பணம் கொடுக்காததனால...''

ராஜலட்சுமியையே மேனகா உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்க...

''அட்ரஸ் சொல்லுங்க.''

''எம்.ஆர். ஆஸ்பத்திரி தெரியாதா... பூந்தமல்லி ஹைரோடுல ஈகா தியேட்டர் தாண்டினவுடனே திரும்பினீங்கன்னா...''

''ரூம் நம்பர் சொல்லுங்க.''

''பதினாலுல படுத்திருக்கார். வரீங்களா? கேஷா கொண்டுவந்தா நல்லது.''

''எத்தனை கொடுக்க வேண்டி இருக்கும்?''

''ஆயிரத்து எழுநூத்துச் சொச்சம் பாக்கி.''

''சரி... வரேன்'' என்றாள் ராஜலட்சுமி.

''யாரும்மா?''

''உங்கப்பாடீ.''

''என்னவாம்?''

''ஆஸ்பத்திரியில பேச்சு மூச்சில்லாமப் படுத்திருக்காராம்.''

''அதனால?''

''பணம் பாக்கியிருக்காம்... டிஸ்சார்ஜ் வாங்கிட்டு...''

''என்னம்மா பேத்தறே? அவன் யாரு... அவனைப் போய் நீ என்ன பார்க்கறது?''

''அவன்லாம் பேசாதேம்மா... என்ன இருந் தாலும் உன் அப்பா அவர்.''

''நோ மம்மி, நோ... அந்தாளு உன்னைவிட்டு எத்தனை வருஷம் ஆச்சு?''

அப்போது மேனு மூன்று வயதுக் குழந்தை.

''அவன் மூஞ்சிகூடத் தெரியாதும்மா. உன்னைத் தனியா விட்டுட்டு... யாரவ... அவ பேர் என்னவோ சொன்னியே... யாரு அவ?''

''புனிதவல்லி.''

ராஜலட்சுமி ஈரப் புடைவையை மாற்றிக் கொண்டு, தலையை அவசரமாக வாரிக் கொண்டு, பர்ஸில் இருக்கும் பணத்தை எண்ணி செக் புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டாள்.

''என்னம்மா, நான் சொல்லச் சொல்ல காது கேக்கலையா?''

''என்ன?''

''அங்கே போகப்போறியா?''

''ஆமாம். நீயும் வரே!''

''நோ வே! இந்த ஜென்மத்தில் நடக்காது.''

''மேனு, அப்புறம் விதண்டாவாதம் பண்ண லாம். இப்போ என்கூட வந்தே ஆகணும். நீ வேணும்னா பாக்க வர வேண்டாம்.''

''மம்மி, உனக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கா?''

பவுடர் போட்டுக்கொண்டு நெற்றிப் பொட்டை விஸ்தாரம் பண்ணிக்கொண்டு, ''பாரு, உன் அப்பா இல்லை, என் கணவன் இல்லேன்னாலும் ஒரு ஸ்ட்ரேஞ்சர்னு வெச்சுக்கலாமே...''

''மம்மி, யூ ஆர் அன்பிலீவபிள்! பாரத நாரி! என்ன, இப்படி ஒரு மதர் இண்டியா வேஷம் - பதினஞ்சு வருஷமா எட்டிப் பார்க்காத பன்னாடைக்கு.''

''அதுக்கு முன்னாடி பதினஞ்சு வருஷம் பழகியிருக்கேனே!''

''இது பைத்தியக்காரத்தனம். நான் பரத்துக்கு போன் பண்ணிச் சொல்லப் போறேன்.''

''எல்லாம் அப்புறம் வெச்சுக்கலாம். வரப் போறியா, நான் தனியா போகணுமா?''

ட்டோவில் போகும்போது மழை விடாமல் அவள் கால் ஓரத்துப் புடைவையை நனைத்தது. சின்ன பள்ளங்களில் எல்லாம் துள்ளித் துள்ளி அந்த ஆட்டோ செல்ல, மழை இரைச்சலின் இடையே மேனு புலம்பிக்கொண்டே வந்தாள்.

''இந்த மாதிரியும் ஒரு ஆள்... இந்த மாதிரியும் ஒரு மனைவி.''

p91b.jpg

''பேசாம வா முதல்ல. அவரைப் போய்ப் பார்க்கலாம் என்ன ஸ்திதின்னு.''

''அந்தாளு போயாச்சு. காலி கிளாஸ்.''

எதற்காக அவரைப் பார்க்கப்போகிறேன். என்னைப் பாடுபடுத்தியதற்குப் பகவான் கொடுத்த தண்டனையைக் கண்கூடாக - ஊர்ஜிதமாகப் பார்ப்பதற்கா... இல்லை, இன்னா செய்தாரை நாணவைப்பதற்கா... ஏன்தான் இப்படிப் படபடப்பாகப் பதினைந்து வருஷம் காணாத கணவனை நோக்கிச் செல்கிறேன்?

'இந்த லெட்டர் யாரு எழுதியிருக்கா..?’

'படிச்சுப் பாத்தியே... கடைசியில என்ன எழுதியிருக்கு - புனிதவல்லின்னுதானே?’

'யாரு இந்தப் புனிதவல்லி?’

'யாராயிருந்தா உனக்கென்ன..?’

'ஃப்ரெண்டா?’

'இப்போதைக்கு அப்படித்தான்.’

'அப்புறம்?’

'கல்யாணம் பண்ணிக்க சான்ஸ் இருக்கு.’

'இப்படிக் கூசாம நேரா ஆணி அடிச்சாப்ல தாலி கட்டின பொண்டாட்டிகிட்ட சொல்றியே பிராமணா... இது நியாயமா? நான் என்ன குறைவெச்சேன் உங்களுக்கு?’

'ஒரு குறையும் இல்லை ராஜி.’

'பின்னே எதுக்கு இவ?’

'அதுவந்து ஒருவிதமான தேவை ஆயிடுத்து ராஜி. உனக்குச் சொன்னா புரியாது. உனக்கு எந்தவிதமான குறையும் இல்லாம...’

'உங்கப்பாவுக்குத் தந்தி கொடுத்து வரவழையுங்கோ.’

'வரவழைச்சா போச்சு. எனக்குப் பயமில்லை.’

'எனக்குப் புகலிடம் இல்லை... தைரியம் இல்லை... படிப்பு இல்லை... சாமர்த்தியம் இல்லை... ஒரு வேலை பாக்கத் தெம்பு இல்லேங்கறதாலதானே இப்படி அழிச்சாட்டியமா...’

'பீ ரீசனபிள். இதனால எந்தவிதத்துல நீ பாதிக்கப்படறே? உன்னண்ட குறை இருக்கணும்னு கட்டாயம் இல்லை. பல பேர் ரெண்டு பொண்டாட்டி கல்யாணம் பண்ணிண்டு சந்தோஷமா இருக்கா, தெரியுமோல்லியோ? பெருமாளே... சீதேவி பூதேவினு...’

'எனக்குச் சந்தோஷம் கிடையாது இதுல.’

'இப்போ யாரு கல்யாணம் பண்ணப் போறதா சொன்னா? ஒரு பேச்சுக்குத்தானே சொன்னேன். அசடு... போ, மூஞ்சி அலம்பிண்டு பிள்ளையார் கோயிலுக்குப் போயிட்டு வா...’

'தயவுபண்ணி எனக்குத் துரோகம் பண்ணிடாதீங்கோ. எனக்கு அப்பா, அம்மா யாரும் இல்லை. அண்ணா வீட்டுல எனக்கு வாழ்வு இல்லை. ஒண்டியா என்னால எதும் யாரையும் எதிர்க்க முடியாது. ப்ளீஸ்! என்னைக் கைவிட்டுடாதீங்கோ.’

'சே, அப்படி நடக்காது. எழுந்திரு. காலை விடு முதல்ல!’

மேனகா ரிசப்ஷனில் இருப்பதாகச் சொன்னாள். ''எனக்கு யாரையும் பார்க்க வேண்டாம். சரியா அரை மணிதான் காத்திருப்பேன்'' என்றாள்.

''எங்கேயும் போயிடாதே செல்லம். ப்ளீஸ், இன்னிக்கு மட்டும் அம்மாவுக்கு ஒத்தாசையா இரும்மா.''

''அழாத போ.''

14-ம் எண் அறையை மெள்ள அடைந்தாள் ராஜலட்சுமி. வெண்மை சக்கரத் திரை லேசாக ஃபேன் காற்றில் அசைந்துகொண்டு இருக்க, ட்ரிப் கொடுத்து மார்பு வரை போர்த்தி அந்த ஆசாமி படுத்திருந்தான். வாயில் குழாய் செருகியிருந்தது. அறையில் வேறு யாரும் இல்லை. ராஜலட்சுமி படுக்கையின் கால்மாட்டை அணுகினாள். கண்ணீர் இயல்பாக வடிந்தது. ராமச்சந்திரனின் முகத்தில் ஒரு வாரத்துக்கு உண்டான தாடி இருந்தது. ஊசிக்காகப் பொத்தல் பண்ண பல இடங்களில் கரு ரத்தமாக இருந்தது. வாய் திறந்திருந்தது. மூச்சு மட்டும் கேட்டுக்கொண்டு இருக்க, கண்கள் மூடி இருந்தன.

'இந்த முகமா... இந்த முகமா... இதுவா நான் பிரிந்த கணவன்?’

'நீ சிவப்பா... நான் சிவப்பா... சொல்லு?’

'நீங்கதான். இதிலென்ன சந்தேகம்.’

'சின்ன வயசில் கடுக்கன் போட்டுண்டு காது தொள்ளைக் காதா போயிருக்கும் வைர கனம் தாங்காம. எங்கப்பா பாபநாசம் மைனர் பேரு ஆயிரம் வேலி நிலம் ஒழிச்சே கட்டினார்.’

''வந்துட்டீங்களா?'' என்று குரல் கேட்கத் திரும்பினாள். ஒரு நர்ஸ் விரைவாக உள்ளே வந்தாள். அவள் கர்ப்பமாக இருந்தாள்.

''இவர்தான்... இவர்தான்...''

''அவங்க சம்சாரமா நீங்க?''

''ஆமாம்மா...''

''ராஜலட்சுமி உங்க பேரு.''

நர்ஸ் சார்ட்டை எடுத்துக் கையை எடுத்து நாடி பிடித்து கடிகாரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

''இப்போ இவருக்கு எப்படி இருக்கு?''

''டாக்டர் சொல்வாரு. ஆமா, ஒரு வாரமா இந்த மாதிரி போட்டுட்டுப் போயிட்டீங்கன்னா எப்படிங்க யாருன்னு தெரியும்? கேட் ஸ்கேன் எடுக்கணும்னு நியூரோ என்.எஸ். அனத்தறாரு.''

''இவருக்கு எப்படி இருக்கு?''

''அதான் பாக்கறீங்களே. பெட்சோர் வராமப் பாத்துக்கிட்டு இருக்கோம். அவ்ளோதான்.''

''பேசறாரா?''

''மாரைச் சொறிஞ்சா எப்பவாவது முழிச்சுப் பாரு. அந்தம்மா யாரு... முதல்ல வந்தாங்களே?''

பதில் சொல்லவில்லை.

''பேசாம டிஸ்சார்ஜ் வாங்கிட்டு வீட்டுக்கு எடுத்துட்டுப் போயிருங்க. இங்கே ஒரு நாளைக்கு இருநூத்தம்பது ஆகுதில்லே!''

''ராமு சார்'' என்று வலுக்கட்டாயமாக ராமச்சந்திரனை ஆட்டினாள் நர்ஸ்... திடுக்கிட்டு விழித்துக்கொண்டு பார்த்தான்.

''நான் வந்திருக்கேன்'' என்றாள்.

''தலையணை மாத்திரலாமா?''

கண்கள் கலங்கியிருந்தன. எலும்பாக இருந்த கையைப் பிடித்தாள்.

''ராஜி வந்திருக்கேன்'' என்றாள்.

கண்கள் அவளை அடையாளம் தேடினவா, கண்டுகொண்டனவா, கண்டுகொண்ட பின் துக்கப்பட்டனவா... ஏதும் தெரியாமல் மறுபடி கண் மூடிக்கொண்டான்.

''பேசுவாரா?''

''இல்லீங்க. பேச்சு, மூமென்ட் ஏதும் இல்லை. லம்பார் பங்க்சர் எடுத்தப்ப கட்டி கட்டியா ரத்தம்.''

''ஆகாரம்..?''

''எல்லாம் டியூப் வழியாதான். என்.எஸ். வந்தா கேட்டுருங்க. டிஸ்சார்ஜ் பண்ணிட்டு, வீட்டுக்கு எடுத்துட்டு ஒரு நைட் நர்ஸைப் போட்டு வெச்சுக்கறதுதான் நல்லது.''

''அவங்க யாரும் வரலையா..?''

''யாரு? வந்து அட்மிட் பண்ணதோட சரி. ஒரு சிவத்த ஆளு அந்தம்மாகூட வந்திருந்தாரு. என்னவோ அவங்களுக்குள்ளேயே பேசிக்கிட்டாங்க. 'அவளை வரச் சொல்லி ஒப்படைச்சுரு’னு திருப்பித் திருப்பி வாதாடிக்கிட்டு இருந்தாங்க. அவங்ககிட்ட கொஞ்சம் கடுமையாகூட இருக்க வேண்டியிருந்தது... பேரு என்னவோ சொன்னாங்களே? ராமு ராமுன்னு

கூப்பிட்டுக்கிட்டே இருந்தாங்க.''

''புனிதவல்லி.''

''ரெண்டு

சம்சாரமா? ராமு சார்... பெரிய ஆளு நீங்க'' என்று ராமச்சந்திரனின் கன்னத்தை லேசாக நர்ஸ் தட்ட... அதற்கேற்ப தலை ஆடியது.

''நீங்க மூத்தவங்களா?''

''ஆமாம்.''

''எத்தனை நாளா இப்படி?''

ராஜலட்சுமி சட்டென்று முகத்தை மூடி விசும்பி விசும்பி அழுதாள். ''என்.எஸ். வர்ற நேரம். அழுவாதீங்க. கோவிப்பாரு.''

கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு ''கீழே என் பெண் மேனகானு பேரு... வரச் சொல்றீங்களா?''

''வார்டு பாய்கிட்ட தகவல் சொல்லி அனுப்பறேன். டிஸ்சார்ஜ் வாங்கிட்டுப் போயிருங்க... செலவு குறையும். எனக்கு என்னவோ அதிக நம்பிக்கையா தெரியலீங்க. நெறைய ரெஸ்ட் எடுத்தா செலப்ப சரியாகும். பிரெட் எதாவது வேணுமா, சொல்லுங்க.''

''இதுதானா எங்கப்பா?''

திடுக்கிட்டுத் திரும்ப, மேனகா நின்று கொண்டு இருந்தாள்.

''இதானா அந்தாளு?''

''சத்தம் போடாதீங்கம்மா... மற்ற ரூம்கள்ல பேஷண்டுங்க இருக்காங்க இல்லை? பாப்பா, நீ இவரு மகளா?''

''அப்டின்னு சொல்லித்தான் தெரியும். மம்மி, பாத்தாச்சில்ல. போக வேண்டியதுதானே? அப்புறம் ஆட்டோ, பஸ் எதும் கெடைக்காது.''

''இரு மேனு. டாக்டர் வரப்போறாராம். அவரைப் பாத்து...''

''அவரைப் பாத்து..?''

''என்ன விஷயம்னு கேக்கணும். யாராவது பொறுப்பேத்துக்கணும்ல?''

''மம்மி, இதில் நாம தலையைக் கொடுக்கறது நல்லதில்லை. நான் கீழே ஆபீஸ்ல விசாரிச்சேன். முதல் மூணு நாளைக்கு பேமென்ட் பண்ணி இருக்கா. அதுக்கப்புறம் யாரும் வரலை. பாக்கி மட்டும் ஆயிரத்தெழுநூறு ரூபா இருக்கு. அதைக் கொடுத்தாத்தான் டிஸ்சார்ஜ் பண்ணுவா.''

''பணம் பெரிசில்லை மேனு...''

''அந்தப் பொம்பளை வந்திருந்தாங்களா அம்மா?''

''சொன்னேனே... முத நாள் மட்டும் வந்து ரெண்டு பேத்துக்குள்ள ஏதோ வாக்குவாதம் பண்ணிக்கிட்டாங்க. அதுக்கப்புறம் யாரும் வரலை.''

''அவங்க அட்ரஸ் இருக்குமா?'' என்று மேனகா கேட்டாள்.

''ரிஜிஸ்தர்ல இல்லை.''

''ரிஜிஸ்தர்ல நம்ம அட்ரஸ், போன் நம்பர்லாம் கரெக்டா அவா யாரோ கொடுத்திருக்காம்மா.. ரொம்ப க்ளவரா பண்ணியிருக்கா. எனக்கு அந்தப் புனிதவல்லி எங்கே தங்கறானு தெரிஞ்சாகணும்.''

''மயிலாப்பூர்ல எங்கயோ... அதுக்கென்ன இப்போ?''

''அதுக்கென்னன்னா? இந்தாளை டிஸ்சார்ஜ் பண்ணிக் குண்டுக்கட்டா அவ வீட்டு வாசல்ல கொண்டுவெச்சுட்டு வர வேண்டாமாம்மா.''

''என்ன மேனு?''

''ஆமாம்மா. சரியா கேட்டுக்கோ. இவனை வீட்டுக்குகீட்டுக்கு அழைச்சுண்டு வர்றதா ஏதாவது யோசனை இருந்தா கைவிட்டுரு முதல்ல. இப்படித் திருட்டுத்தனமா நம்ம விலாசத்தைக் கொடுத்துட்டு அவா பொறுப்புல இருந்து கழட்டிக்க முடியாது. திஸ் இஸ் ஜஸ்ட் நாட் ஆன்.''

''மேனு, இந்தச் சமயத்துல இதெல்லாம் பத்தி ஆர்க்யூ பண்ண வேண்டாம்னு தோண்றது.''

''பேச்சே கிடையாது சிஸ்டர்... இந்தாளு எங்கம்மாவை எப்படி ட்ரீட் பண்ணியிருக்கார் தெரியுமா... என் அண்ணா பரத் சொல்லி இருக்கான். அப்போ நான் கைக் குழந்தை. மழையில நிஜமாவே தமிழ் சினிமாவுல வர்ற மாதிரி வாசல்ல தள்ளிக் கதவைச் சாத்தி இருக்காரு. ஒரு மெடிக்கல் ஷாப்புல ராத்திரி மழை நிக்கற வரைக்கும் காத்திருந்தோம். ராத்திரி சாப்பாடே இல்லை. இவங்க அண்ணா வீட்டுக்குப் போய்க் கதவைத் தட்டியிருக்காங்க. அவங்க சம்சாரம் பால்கனியில இருந்தே திருப்பி அனுப்பியிருக்காங்க. இதெல்லாம் இமாஜின் பண்ணிப் பார்க்க முடியாது உங்களால. வாங்க மம்மி, போகலாம்.''

''அப்படியா... ராமு சார், அப்பேர்ப்பட்ட ஆளா நீ?'' என்று படுத்திருந்தவன் கன்னத்தை நர்ஸ் தட்டுவதற்கேற்ப, தலை மறுபடி ஆடியது.

''எந்த நியாயத்தின் பேர்ல இவரை நாங்க உள்ளே சேர்த்துக்க முடியும். சொல்லுங்க.''

''நர்ஸ், இப்போ இந்தாளு இதுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லக்கூடிய நிலையில் இலை. ஒரு மூட்டை மாதிரிதான் ஃப்ளாட்ஃபாரத்தில் விட்டாலும் படுத்திருப்பார். அப்படியே இருப்பார்.''

''காது கேக்குமா?'' - மேனகா சார்ட்டைப் பார்த்தாள். கத்தையாகக் காகிதங்களில் பத்து நாள் சரித்திரம் எழுதியிருந்தது. ஸெரிப்ரல் த்ராம்பாஸிஸ்... எம்பாலிஸம் என்றெல்லாம் எழுதியிருந்தது.

''இல்லை கேக்காது!'' - நர்ஸ் திடீரென்று மௌனமாகி சைகை மூலம் பெரிய டாக்டர் வருவதைக் காட்டினாள்.

பெரிய டாக்டருக்கு அதிகம் வயசாகவில்லை. முப்பத்தைந்து இருக்கலாம்போல. வெள்ளை கோட்டின் பையருகே 'ஜி.ஆர்.கோபிநாத்’ என்று எழுதியிருந்தது. ''ஹலோ! அட்லாஸ்ட் ஸம் ஒன்... என்னம்மா... எல்லாரும் இந்தாளை த்ராட்ல வுட்டுட்டுப் போயிட்டீங்க?''

''இவங்க முதல் சம்சாரம் டாக்டர்.''

''யாராயிருந்தாலும் தினப்படி யாராவது பொறுப்பேத்துக்கணும். அண்டர்ஸ்டாண்ட்? நீங்க டாட்டரா?''

மேனகா தலையசைத்தாள்.

''லுக் யங் லேடி. யுர் ஃபாதர் இஸ் ரியலி ஸிக். கன்ட்ரோல் பண்ணாத டயாப்படீஸ். ஹைப்பர் டென்ஷன், ஆர்ட்டிரியல் திக்கனிங் த்ராம்பாஸிஸ் ஆகி பிளட் க்ளாட் ஆகியிருக்கு. அஃபேஸியா இருக்கு. எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு பக்கமே பாரலைஸ் ஆகியிருக்கு. நிறைய க்ளாட்ஸ் இருக்கும்போல. அதைக் கரைக்கத்தான் தொடர்ந்து மருந்து கொடுத்துக்கிட்டு இருக்கமே... ஒரு ஸி.டி. ஸ்கேன் எடுக்கணும். எந்த அளவுக்கு டேமேஜ்னு தெரியணும்... யாரு பொறுப்புனு பார்த்தா, அட்மிட் பண்ணவங்க ஆளையே காணுங்கறாங்க... ரொம்ப விநோதம்!''

''நான் சொல்றேன் டாக்டர்.''

''மேனு சும்மாரு, டாக்டர்! இவர் உயிருக்கு ஆபத்தா?''

''அப்படி இல்லை. பெட் சோர் இல்லாமப் பாத்துக்கிட்டு வேளா வேளைக்கு ஃபீட் பண்ணா, பத்து நாளில் சில ஃபேகல்ட்டிஸ் எல்லாம் திரும்பப் பெற சான்ஸ் இருக்கு. எழுந்து நடக்க முடியாட்டாலும் ரைட்ஹாண்ட் கன்ட்ரோல் வரும்னு நம்பிக்கை இருக்கு.''

''டாக்டர், திஸ் பாஸ்டர்ட் ட்ரீட்டெட் மை மதர் லைக் ஷிட்'' என்று ஆரம்பித்த மேனகாவைத் திரும்பி நிதானமாகப் பார்த்து, ''லுக் இந்தாளு என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு பேஷன்ட். இவர் பர்சனல் லைஃப்ல எப்படி இருந்தார்னு எனக்கு அக்கறை இல்லை. கொலைகாரனா இருந்து பெயில்ல வந்திருந்தாலும் இதே ட்ரீட்மென்ட்தான் கொடுப்பேன். எனக்கு இவர் ஒரு பல்ஸ், ஒரு மூச்சு, ஒரு எக்ஸ்ரே, ஒரு ஸ்கேன் இமேஜ், ஒரு சின்ட்ரோம்... அவ்வளவுதான்.''

''அந்த ஸ்கேன் என்னவோ சொன்னீங்களே... அது எடுக்க எத்தனை பணமாகும்?''

''ஆபீஸ்ல கேளுங்கோ, சொல்லுவா. நாளைக்கு எடுத்துரலாம். இவரை இன்னும் பத்து நாளாவது வெச்சுக்கிட்டா நினைவு வர சான்ஸ் இருக்கு. இப்பவே நிறைய இம்ப்ரூவ்மென்ட், மாரைப் பிறாண்டினா முழிச்சுப்பாரு. பாருங்க!''

டாக்டர், ''ராமசந்திரன் வேக்-அப் ராமச்சந்திரன். வேக்-அப்... யாரு வந்திருக்கா பாருங்க, வேக்-அப்'' என மூர்க்கத்தனமாக அசைத்தார்.

''பத்து நாள் கழிச்சு அவரால பேச முடியுமா?'' என்றாள் மேனகா.

''பேச்சு வர்றதுக்குக் கொஞ்ச நாள் ஆகலாம்.''

''சொல்றதைப் புரிஞ்சுப்பாரா?'' ராமச்சந்திரன் கண் விழித்து விழிகள் உருண்டன.

''இப்பவே அரசல்புரசலா புரியும். என்ன ராமச்சந்திரன், இது யாரு, சொல்லுங்கோ... உங்க டாட்டர்.''

''அவர் பதினஞ்சு வருஷமா பாத்ததில்லை டாக்டர்.''

''அப்படியா... எங்கேயாவது அமெரிக்காவுல இருந்தாளா?''

''இல்லை. அசோக் நகர்ல'' என்றாள் மேனகா.

இப்போது மேனகாவை உற்றுப் பார்த்த டாக்டர், ''ஸாரி, பர்சனல் ட்ராஜடிபோல இருக்கு. சரியானப்புறம் இந்தாளை உலுக்கிரலாம். கவலைப்படாதீங்க'' என்றார்.

நர்ஸ் அவர் போனதும், ''இண்டியாலயே இவர்தாங்க பெரிய நியூரோ சர்ஜன். என்ன யங்கா இருக்கா பாருங்க.'' மேனகா அதைக் கவனிக்காமல் ''மம்மி, போலாமா?''

''இல்லை... ராத்திரி நான் இங்கேயே இருக்கேன். நீ போய் எனக்கு மாற்றுப் புடைவையும் டாய்லெட் செட்டும் கொண்டுவந்துரு. கார்த்தால காலேஜுக்கு போன் பண்ணிச் சொல்லிடு. நாலு நாளைக்கு வர மாட்டானு.''

அவள் சொல்வதில் கவனம் இல்லாமல் மேனகா தன் தாயையே ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்து ''திஸ் லேடி இஸ் அன்பிலீவபிள்'' என்றாள்.

''சிஸ்டர், இந்தாள் சூட்டுத்தழும்பு இருக்குது எங்கம்மா புஜத்துல.''

''மேனு, ஜாஸ்தி பேசாம போறியா இப்போ?''

மேனகா, படுத்திருந்த ராமச்சந்திரனைப் பார்த்து ''பாருய்யா பாரதப் பண்பாடு... சட் யுர் ஆக் டிஸ்கஸ்டிங்!'' விருட்டென்று புறப்பட்டுச் சென்றாள்.

போனதும் நர்ஸ் ''இந்த வயசுல புரியாதுங்க'' என்று தன் வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டாள்.

தினம் காலை மேனகா ஆட்டோவில் அவிஷ்கார் ரெஸ்டாரென்ட்டில் இருந்து அம்மாவுக்குச் சாப்பாடும் மாற்று உடையும் கொண்டு கொடுத்துவிட்டுத்தான் காலேஜ் போவாள். மாலை திரும்ப வந்ததும் காபி, டிபன் வாங்கிக் கொடுப்பாள். தாய்க்கும் மகளுக்கும் அதிகம் பேச்சே இல்லை. ராஜலட்சுமிதான் ''இன்னிக்கு முழிச்சு முழுசா என்னைப் பார்த்தார்'' என்பாள். ''அடையாளம் தெரிஞ்சாப்ல இருந்தது. கண்ணுல தண்ணி வந்தது!''

''மருந்தோட ரியாக்ஷனா இருக்கும் மம்மி, உன்னை ஒண்ணு கேக்கணும்.''

''என்ன?''

''இவர் நிஜமா பிழைச்சு எழுந்து நட மாடறார்னு வெச்சுக்கோ... என்ன செய்யறதா உத்தேசம்?''

''என்ன செய்யறதுன்னா?''

''எங்கே தங்கப்போறார் எங்க அன்பான அப்பா? பரத்துக்கு எழுதினேன். அவனும் நம்பவே இல்லை''.

''நம்மகூடத்தான்.''

''நோ வே! நான் ஹாஸ்டல் போயிருவேன். ஐ ஜஸ்ட் கான்ட் ஸ்டாண்ட் திஸ் ரோக்.''

''அதெல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம். முதல்ல பிழைச்சு எழுந்திருக்கட்டும்.''

''அந்தப் புனிதவல்லிகிட்டே இருந்து தகவல் உண்டா?''

''இல்லை. அவா கைகழுவிட்டானு தோண்றது.''

''சக்கையா உறிஞ்சுட்டு, இந்தாளை கொட்டை துப்பறாப்ல துப்பிட்டா. அதைப் பொறுக்கி வெச்சுண்டு இருக்கே மம்மி. நீ என்ன நிரூபிக்க விரும்பறே?''

''ஒண்ணும் இல்லை. மேனு, ஒண்ணுமே நிரூபிக்க நான் விரும்பலை.''

''இவர் உன்னைப் படுத்தினது எல்லாம் மறந்துபோச்சா?''

''இல்லை.''

''பின்னே எதுக்காக?''

''எதோ ஒரு அநாதைக்குச் செய்யறதா. ஒரு மனிதாபிமானமா வெச்சுக்கலாமே. அதோட பழைய பந்தம்னு ஒண்ணு. அது என்னவோ எங்க தலைமுறைல அழியாத பந்தம்னு தோன்றது.''

''இன்க்ரெடிபிள் லேடி'' என்று அவள் அருகில் வந்து கன்னத்தோடு ஒட்டித் தேய்த்து விட்டுச் சென்றாள் மேனகா.

டாக்டர் கோபிநாத் எதிர்பார்த்தபடி எட்டாம் நாள் ராமச்சந்திரனுக்கு முழு நினைவு வந்து வலது கையை அசைக்க முடிந்தது. கண்களில் அடையாளம் தெரிந்தது.

''என்னைத் தெரியறதா?'' என்றாள் ராஜலட்சுமி.

கண்களில் நீர் வடியத் தலையை ஆட்டினான்.

''பேச மாட்டாரோ?''

''பேச்சு வர்றதுக்கு இன்னும் மூணு, நாலு நாள் ஆகும்.''

அப்போதுதான் உள்ளே வந்த மேனகாவைப் பார்த்து டாக்டர் புன்னகைத்து, ''மேனகா, நான் சொன்ன வாக்கைக் காப்பாத்திட்டேன். உங்க அப்பாவுக்கு முழு நினைவு வந்துடுத்து. என்ன என்னவோ கேக்கணும்னியே. என்ன வேண்ணா கேட்டுக்க. தி மான் இஸ் ல்யுஸிட் நௌ.''

''சிஸ்டர் இன்னிக்கு வார்டு பாயை ஷேவ் பண்ணிவிடச் சொல்லுங்க.''

மேனகா தன் தகப்பனைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்தாள்.

''பேசறாரா?''

''இல்லை, புரிஞ்சுக்கறார். இவ யாரு தெரியறதா?'' கலங்கிய கண்கள் அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்து அடையாளம் தேடின.

''இவ மேனகா! அப்போ மூணு வயசு. உங்க பொண்ணு மேனகா... மேனகா.''

ராமச்சந்திரனின் கண்கள் தன் மகளை மெதுவாக மெதுவாக நிரடின.

மேனகா படுக்கை அருகே வந்து மிக அருகில் நின்றாள்.

''சொன்னியாம்மா? எட்டு நாளா நீ இவருக்கு மூத்திரம், பீ வாரினதையெல்லாம் சொன்னியாம்மா? உன்னை நடுத் தெருவில் துரத்திவிட்டதுக்கு எப்படி எங்களை எல்லாம் வளர்த்தே? சொன்னியாம்மா, எப்படி ஆளாக்கினே, எப்படி நீ வேலைக்குப் போய்ச் சேர்ந்து,

எங்களைப் படிக்கவெச்சே... சொல்லும்மா! உறைக்கட்டும் சொல்லு.''

''மேனு, அதெல்லாம் வேண்டாம்.''

ராமச்சந்திரனின் கை மெதுவாக அசைந்து உயர்ந்து, மேனகாவின் கையில் வைத்திருந்த நோட்டுப் புத்தகத்தைக் காட்டியது.

''என்ன சொல்றார்?''

''நோட்டு வேணுங்கறார்.''

''பேப்பர் வேணுங்கறார்போல இருக்கு.''

''ஏதாவது எழுதணுமா?''

ராமச்சந்திரன் தலையை அசைக்க, மேனகாவிடம் இருந்து பேனாவையும் காகிதத்தையும் வாங்கி அவன் மடியில் ராஜலட்சுமி வைத்தாள். ராமச்சந்திரனின் விரல் இடுக்கில் பேனா வைக்க, அவன் மெள்ள எழுதினான்...

'புனிதவல்லி எங்கே?’

http://www.vikatan.com/anandavikatan

Categories: merge-rss

ஒரு அப்பா, ஒரு பிள்ளை, ஒரு மீனு கதை!

Sun, 05/03/2017 - 17:19
இணைய களம்: ஒரு அப்பா, ஒரு பிள்ளை, ஒரு மீனு கதை!
 
 
cb_naydu_3139640h.jpg
 

இரவில் பாய் விரித்துப் படுத்தவுடன், “அப்பா மீனு கதெ...” என்று ஆரம்பிப்பான் சந்துரு. பிறகு எங்கள் உரையாடல் இப்படிப்போகும்.

“ஒரு ஊர்ல ஒரு பெரிய்ய்ய்ய்ய்ய காடு இருந்துச்சாம்.”

“உம்..”

“அந்த காட்டுல ஒரு பெரிய்ய்ய்ய்ய்ய கொளம் இருந்துச்சாம்.”

“உம்..”

“அந்தக் கொளத்துல என்ன இருந்துச்சி?”

“மீனு.”

“என்ன கலர் மீனு?”

“வெள்ளை, ஒயிட்டு, கருப்பு, ஆரஞ்சு, புளு.”

“அப்ப அந்தக் கொளத்துக்கு யாரு வந்தா?”

“ஆனை.”

“யானை என்ன செஞ்சுது?”

(துதிக்கை போல கையை உயர்த்தியபடி) “தண்ணி குச்சுது.”

“அப்ப அது வாய்க்குள்ள என்ன போச்சு?”

“மீனு.”

“உடனே யானை என்ன செஞ்சுது?”

“மீனை கடிச்…” என்றபடி என் கையைக் கடிப்பான்.

“ஆ... வலிக்குது.”

சிரிப்பான்.

“கடிபட்ட மீனு தண்ணியில குதிச்சி என்ன பண்ணுச்சி?”

பதில் சொல்ல முடியாமல், கையாலும் கண்ணாலும் எதோ சொல்ல முயற்சி பண்ணுவான். அவன் சொல்வதைப் புரிந்துகொண்டு, “ஆங்... கரெக்ட்டு. அதோட ஃப்ரென்ட்ஸை எல்லாம் கூட்டிக்கிட்டு வந்து யானைக்கு கீச்சலம் காட்டுச்சி” என்றபடி அவனுக்குக் கிச்சுக்கிச்சு பண்ணுவேன்.

மறுபடியும் சிரிப்பு.

“உடனே யானை கொளத்தைவுட்டு எப்படி ஓடுச்சி?”

“குடுகுடுகுடுகுடுன்னு.”

கொஞ்ச நேரம் சிரித்துவிட்டு, மறுபடியும் “அப்பா கதெ” என்பான்.

“ஒரு ஊர்ல ஒரு பெரிய்ய்ய்ய்ய்ய காடு இருந்துச்சாம்.”

“உம்..”

“அந்தக் காட்டுல ஒரு பெரிய்ய்ய்ய்ய்ய கொளம் இருந்துச்சாம்.”

இப்படியே கொட்டாவியுடன் ஏழெட்டு முறை கதை சொல்வேன். முதவாட்டி கேட்பது போலவே முகத்தை வைத்துக்கொண்டிருக்கும் அவனிடம், ஒரே ஒரு மாற்றம்தான் இருக்கும். முதலில் இடப்பக்கம் இருப்பான், அடுத்த கதைக்கு வலப்பக்கம், திடீரென தலைமாட்டில், பிறகு கால் மாட்டில், பிறகு என் மீது படுத்திருப்பான். சில நேரம் கதை சொல்லியபடியே தூங்கிவிட்ட என்னை, “அப்பா கதெ” என்று உலுப்புவான். ரகளையைப் பொறுக்க முடியாமல், அவன் அம்மா வருவாள். “இப்பத் தூங்கல” என்று ஒரே அதட்டுதான். பேட்டரி கழற்றிய பொம்மைபோலச் சட்டென்று ஆஃப் ஆகிவிடுவான் சந்துரு. நடிப்பு அல்ல, உண்மையிலேயே தூங்கிவிடுகிறான். இதென்ன மாயம்!

http://tamil.thehindu.com/opinion/blogs/இணைய-களம்-ஒரு-அப்பா-ஒரு-பிள்ளை-ஒரு-மீனு-கதை/article9568764.ece

Categories: merge-rss

10 செகண்ட் கதைகள் 11

Sun, 05/03/2017 - 07:35
10 செகண்ட் கதைகள்

ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

92p1.jpg

தூக்குடா

`எத்தனை பேரை நாம தூக்கியிருப்போம்... இப்போ நம்மையேவா?' - மனசாட்சிகள்  முணுமுணுத்தன.

- பிரகாஷ்.T.A.C

92p2.jpg

கடைசி ஆசை

கடைசி ஆசையைக் கேட்டதற்கு, ``சீக்கிரம் தூக்குல போட்டுடுங்க'' என்றான் மரணதண்டனைக் கைதி.

- கோ.பகவான்

92p3.jpg

மரியாதை

மிக மிக மரியாதையாக நடத்தப்பட்டார் அப்பா, சொத்து அவரிடம் இருந்தவரை.

- பெ.பாண்டியன்

92p4.jpg

பயம்

பக்கத்து இருக்கை பயணி பிஸ்கட் நீட்டியதும் திடுக்கிட்டான், மயக்க பிஸ்கட் வைத்திருந்தவன்.

- சி.சாமிநாதன்

92p5.jpg

ஞாபகம்

வீட்டுக்கு வந்தும் குத்தாட்டம் போட்டார், கூவத்தூரிலிருந்து வந்த எம்.எல்.ஏ.

- சி.சாமிநாதன்

92p6.jpg

தலைமுறை

நியூஸ் பேப்பரோடு அப்பா வெளியே வந்ததும்,  பாத்ரூமுக்குள்ளே சென்றான் மகன் செல்போனோடு.

- கிருஷ்ணகுமார்

92p7.jpg

பிடிவாதம்

டிவி-யைப் பார்த்துப் பார்த்து, ``எனக்கு சைரன் வெச்ச கார் பொம்மைதான் வேணும்'' என அடம்பிடித்தது குழந்தை.

- கோ.பகவான்

92p8.jpg

மீம்ஸ்

வீட்டில் மறந்தும்கூட சிரித்துப் பேசாத நவீன், ஃபேஸ்புக்கில் ஆயிரம் லைக்ஸ் வாங்கும் மீம்ஸ் ஸ்பெஷலிஸ்ட்.

- கே.சதீஷ்

92p9.jpg

தியானம்

மனைவி தியானம் செய்கிறாள்; பயமாய் இருக்கிறது.

- ப.மணிகண்ட பிரபு

92p10.jpg

விசாரிப்பு

சாவு வீட்டில் நலம் விசாரித்துக்கொண்டார்கள், நண்பர்கள்.

- பெ.பாண்டியன்

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

குருபீடம் - சிறுகதை

Sat, 04/03/2017 - 10:11
குருபீடம் - சிறுகதை

ஜா.தீபா - ஓவியங்கள்: ரமணன்

 

பேருந்து கிளம்பிவிட்டது. சென்னை எல்லையைத் தாண்டியதும் நடத்துநர் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியின் முன்பாக வந்து நின்றார். பேருந்தின் உட்புறம் அமைதியானது. சிவகாமியின் இருக்கை, தொலைக்காட்சிப் பெட்டிக்குக் கீழே முதல் வரிசையில் அமைந்திருந்தது. பெண்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட இருக்கை அது. திரையில் நீலம், பச்சை என வண்ணங்கள் மாறி மாறித் தெரியத் தொடங்கின. பிறகு, தெளிவான சித்திரங்களோடு திரைப்படம் ஆரம்பமானது. அது திரையரங்கில் அப்போது ஓடிக்கொண்டிருந்த பரபரப்பான ஒரு திரைப்படம். சிவகாமிக்கு நீளமான கொட்டாவி வந்தது.

p66a.jpg

தலைக்கு மேல் அலறப்போகும் வசனங்களை மீறித் தூங்குவதற்கு, அவசியம் பயிற்சி இருக்க வேண்டும். அது சிவகாமிக்குக் கொஞ்சமும் வசப்பட்டிருக்கவில்லை. காற்று இன்னும் கொஞ்சம் உள்ளே வரவேண்டி ஜன்னலை முழுதாகத் திறந்துவைத்தாள் சிவகாமி.

`ஆயிரம்தான் இருந்தாலும் நான் ஆம்பள. போலீஸாவே இருந்தாலும் நீங்க பொம்பள. முதல்ல பொம்பளயா நடந்துக்கங்க...’ என்று கதாநாயகன், நாயகி முன்பாகக் கையை வீசி வீராவேசமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது பக்கத்து ஸீட்டில் அமர்ந்திருந்த பெண் சிவகாமி மீது சரிந்தாள். அவளுக்கு நாற்பது வயது இருக்கும். இந்த அலறலிலும் அவளால் தூங்க முடிவது சிவகாமிக்கு ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்தியது. `ஆழத் தூங்குவது, நடுக்கடலின் அடிமட்டத்தில் கிடப்பதுபோன்றதான நிலை’ என்று ஏதோ ஒரு புத்தகத்தில் சிவகாமி படித்திருந்தாள். அது அநேகமாக ஒரு மனோவியல் புத்தகமாக இருக்கக்கூடும் என்றே, அவளால் தீர்மானத்துக்கு வர முடிந்தது. சமீபகாலமாக மனோவியல் சார்ந்த புத்தகங்களே அவளை வசீகரிக்கின்றன. `ஒரு மனம், ஆயிரம் புத்தகங்களுக்குச் சமானம். ஒரு புத்தகம் எப்படி ஆயிரம் பேர் மனங்கள் பற்றி ஆராய முடியும்?’ என சிவகாமி நினைத்துப்பார்த்திருக்கிறாள். ஆனாலும், அந்தப் புத்தகங்கள் அவளுக்குப் போதை அளித்தன. தூக்கம் அறவே வராத இரவுகளில் அவற்றைப் படிக்கிறபோது, அவள் தன்னுடைய மனதோடு மட்டுமே உரையாடினாள் எனச் சொல்லிவிட முடியாது. அவை பல மனங்களைத் தன்னோடு சேர்த்துக்கொண்ட இரவுகளாக அமைந்திருந்தன. இப்போது, இந்தப் பேருந்தில் எத்தனை பேர் கடலுக்கு அடியில் கிடக்கிறார்கள் என எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும் என்று சிவகாமிக்குத் தோன்றியது பக்கத்து இருக்கைப் பெண்ணின் கைப்பையில் இருந்த அலைபேசி ஒலித்தது. சிவகாமி சன்னல் பக்கமாகத் திரும்பிக்கொண்டாள். நிலா கூடவே ஓடி வந்துகொண்டிருந்தது. தலைக்கு மேலே ஆர்ப்பாட்டமான வசனக் கூச்சல்கள், அதற்கும் மேலே அமைதியான நிலா என சிவகாமிக்குத் தோன்றியது. இதுபோன்று தொடர்பில்லாத எண்ண ஓட்டம் அமைவதுதான், பயணத்தின் தனித்துவம் என நினைத்துக்கொண்டாள்.

பக்கத்தில் உள்ள பெண்ணின் அலைபேசி மறுபடியும் அழைத்தது. அகாலவேளையில் ஒருவர் மீண்டும் மீண்டும் அழைப்பதற்கு ஏதேனும் முக்கியக் காரணம் இருக்க வேண்டும் என்ற புத்தியின் அறிவுறுத்தலால், சிவகாமி அந்தப் பெண்ணைத் தொட்டு எழுப்பினாள். தூக்கத்திலிருந்து முயற்சித்து பிறகு சட்டென அவளின் கண்கள் விழித்துக்கொண்டன. பதற்றத்துடன் சிவகாமியைப் பார்த்தாள்.

“போன் அடிக்குதுங்க.”

“என்னது?” என்றபடி வாயின் ஒருபக்க ஓரத்தைத் தன்னிச்சையாகப் புறங்கை விரல்களால் துடைத்துக்கொண்டாள்.

“உங்க போன்தான். ரொம்ப நேரமா அடிச்சிட்டேயிருக்கு.”

“ஓ... தேங்க்ஸ்” என்றாள் அவள். தூக்கம் முற்றிலுமாகக் கலைந்துபோயிருந்தது.

அலைபேசியை எடுக்க பைக்குள் துழாவினாள். அதற்குள் அது திரும்பவும் அழைப்புப் பாடலைப் பாடத் தொடங்கியிருந்தது.

அலைபேசியின் திரையைப் பார்த்துவிட்டு, “என் வீட்டுக்காரர்” என்று சிவகாமியிடம் சொல்லிவிட்டு வாயை அலைபேசியோடு அணைத்து, மறு கையினால் காதைப் பொத்திக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினாள். இதற்குள் படத்தில் கதாநாயகிக்குக் காதல் வந்திருந்தது. அவள் ஆடிப் பாட ஆரம்பித்திருந்தாள்.

எப்படியாவது தூக்கத்தை வரவழைத்தாக வேண்டிய முயற்சியை சிவகாமி தொடங்கியிருந்தாள். கால்களை இருக்கைக்கு மேலாக மடித்துவைத்து, இருக்கையோடு சாய்ந்துகொண்டாள்; சரிந்துபார்த்தாள்.

“சரி... சரி...” என்பதை மட்டும் திரும்பத் திரும்ப அந்தப் பெண் அலைபேசியில் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பது கேட்டது.

அவள் பேசி முடித்துவிட்டு இவள் பக்கம் திரும்பினாள்.

“என் வீட்டுக்காரர். ரொம்ப நேரமா கூப்பிட்டிருக்கார். நான் போன் எடுக்கலைன்னதும் பயந்துட்டார். நல்லவேளை நீங்க எழுப்பினீங்க.”

“எப்படி இந்தச் சத்தத்துல தூங்குறீங்க?’’ என்று வார்த்தையாகவும், மீதியைச் சைகையாலும் கேட்டாள்.

“பழகிருச்சுங்க. என் வீட்டுக்காரர் நடுராத்திரி வரைக்கும் டிவி பார்ப்பார். `சத்தமா வெச்சுக் கேட்டாத்தான் கேட்ட மாதிரி இருக்கும்’பார். நாங்களும் சத்தத்துக்குத் தூங்கப் பழகிட்டோம்” என்று சிரித்தாள்.

சிவகாமியும் சிரித்தாள்.

“கல்யாணமாகிடுச்சா?” என்று சிவகாமியிடம் கேட்டாள்.

“அடுத்த மாசம் கல்யாணம். பத்திரிகை குடுக்கிறதுக்குத்தான் ஊருக்குப் போயிட்டிருக்கேன்.”

“இப்பல்லாம் யாரும் நேர்ல போய் பத்திரிகை குடுக்கிறதில்லையே. வாட்ஸ்அப்ல அனுப்பிடுறாங்க. நீங்க நேர்ல போறீங்களே!”

“என்னோட ஸ்கூல் வாத்தியார் ஒருத்தருக்குப் பத்திரிகை குடுக்கிறதுக்காகப் போறேன்.”

அவள் வியந்துபோவாள் என்பதை சிவகாமி யூகித்திருந்தாள். அதைப் பொய்யாக்காத அந்தப் பெண், தன்னுடைய அடுத்த கேள்விக்குள் வரும் முன்பு மீண்டும் அவளுடைய அலைபேசி அழைத்தது.
 
“திரும்பவும் அவர்தான். பேசிட்டு வர்றேன்” என்றாள்.

ந்தாம் வகுப்பு எடுத்த ஆசிரியருக்குத் திருமணப் பத்திரிகை கொடுக்க இவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்யப்போகிறேன் என்று சொன்னபோது, எல்லோருமே விசித்திரமாகத்தான் சிவகாமியைப் பார்த்தார்கள். வேலைபார்க்கும் நிறுவனத்திலும் விடுப்பு அனுமதி கேட்கும்போது, இந்தக் காரணத்தைத்தான் எழுதியிருந்தாள்.

வேறு ஏதாவது காரணம் சொல்லி விடுப்பு கேட்டிருக்கலாம்தான். ஆனால், எதற்காக மறைக்க வேண்டும்? திருமணத்துக்கு ஆசிரியரை அழைப்பது என்பது ஒன்றும் அசாதாரண செயலில்லையே! ‘அதுக்காக, கல்யாணத்தை வெச்சுட்டு இவ்வளவு தூரம் பயணம் போகணுமா?’ என மாப்பிள்ளை வீட்டில் அழுத்தம்கொடுத்தே கேட்டார்கள். சிவகாமி வீட்டிலும் எதிர்ப்பு கிளம்பியது. ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு விதமான சமாதானங்களைச் சொல்லிவிட்டே கிளம்பியிருந்தாள்.

சிவகாமி ஐந்தாம் வகுப்பு படித்தபோது, அவளுடைய அப்பாவுக்கு சென்னைக்குப் பணிமாறுதல் வந்தது. அந்த ஆண்டோடு ஊரைவிட்டு வந்ததுதான். மீண்டும் இருபது வருடங்கள் கழித்து, இப்போதுதான் சிவகாமி அங்கு போகிறாள். இடங்கள் மாறிப்போயிருக்கும். ஒருவேளை மாறன் வாத்தியார்கூட மாற்றலாகி வேறு ஊருக்குப் போயிருக்கலாம்; விசாரிக்கலாம் என்றால், அந்த ஊரில் யாருடைய தொடர்பும் கிடைக்கவில்லை.

இப்போதும் மாறன் வாத்தியாரின் முகம் நன்றாக நினைவிருக்கிறது. ஐந்து அடிதான் இருந்திருப்பார் என யூகிக்க முடிகிறது. யாரையும் சீக்கிரத்தில் கோபித்துக்கொள்ள மாட்டார். அப்படியே கோபம் வந்தால்கூட காது நுனியில் ஒரு கிள்ளு கிள்ளுவார். மாணவிகள் என்றால், மண்டையில் வலிக்காமல் ஒரு குட்டு. அவரிடம் அடிவாங்கியிருக்கிறோமா என்று சிவகாமி பலமுறை நினைத்துப்பார்த்தாள். இல்லை என்றுதான் உறுதியானது.

மாறன் வாத்தியார் ஆங்கில வகுப்பு எடுப்பது மிக அருமையாக இருக்கும். தினமும் ஒரு வார்த்தையைக் கரும்பலையில் எழுதி, அதை எந்தவிதத்தில் பேச்சில் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதைப் புரியும்படி சொல்லிக்கொடுப்பார். கூண்டில் அடைபட்ட பறவைகள் பேசிக்கொள்வதுபோல, அன்றைய தினம் வகுப்பு முழுவதும் அந்த வார்த்தையைத்தான் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்.

பிரிந்தே கிடப்பது கிராமத்துப் பள்ளியும் ஆங்கிலமும் என்பது தெளிவான ஒரு கல்வெட்டாகப் பதிந்திருந்த காலம் அது. இதை மாற்றவே அவர் முயற்சி எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். ஆங்கிலப் பாடப்புத்தகத்தை ஒவ்வொருவராக எழுந்து சத்தமாக வாசிக்க வேண்டும். வாசிப்பது தவறாக இருந்தால் பொறுமையாகத் திருத்துவார். எல்லோருக்குள்ளும் அப்போது இதுவே தன்னம்பிக்கையாக வளர்ந்திருந்ததை, சிவகாமி பின்னாட்களில் பலமுறை நினைத்துப் பார்த்திருக்கிறாள்.

நகரத்தில் ஒரு பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பு ஆங்கிலவழிக் கல்வியில் சேர்ந்தபோது, ஆங்கிலத்தைக் கண்டு மிரளாமல் இருந்ததற்கு மாறன் வாத்தியாரின் ஆங்கிலப் பயிற்சியும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கிறது. இன்று வேலைபார்க்கும் பன்னாட்டு நிறுவனத்தில், சிவகாமி முங்குநீச்சல் போட்டு எழுந்துவர இந்த ஆங்கிலம்தான் உதவுகிறது.

மாறன் வாத்தியாருக்கு எப்படியும் அறுபது வயது கடந்திருக்கும். ஓய்வுபெற்றிருப்பார். மகன் அல்லது மகள்களோடு வெளிநாடு எங்கேயாவது சென்றிருந்தால், ஒருவேளை இறந்தேபோயிருந்தால்? அவரைப் பார்ப்பதற்கான கடைசிக்கட்ட முயற்சி எடுத்தோம் என்ற எண்ணமே போதுமானதாக இருக்குமா என சிவகாமி நினைத்துக்கொண்டாள். கீறல் வலிபோல கண்களில் வழிந்த நீர், காற்றின் வேகம் பட்டுத் தெறித்தது.

பக்கத்து ஸீட் பெண்மணி சிவகாமியிடம் ‘குட்நைட்’ சொல்லிவிட்டுத் தூங்கத் தொடங்கினாள். சிவகாமி மீண்டும் நிலாவைப் பின்தொடர்ந்தாள்.

திகாலை நகரத்துக்குள் நுழைந்தது பேருந்து. சிவகாமி, ஏற்கெனவே ஆன்லைன் மூலம் அங்குள்ள ஒரு விடுதியில் அறையைப் பதிவுசெய்திருந்தாள். விடுதியில், அந்தக் காலையிலேயே சாம்பிராணி வாசனை வந்தது. விடுதி மேலாளர், சபரிமலைக்கு மாலை போட்டிருந்தார். அடையாள அட்டையைக் கேட்டார். ``இது பாதுகாப்பான விடுதி. எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் தங்கலாம்'’ என்று, எந்தக் கேள்வியும் கேட்காமலேயே சிவகாமியிடம் கூறினார். சிவகாமி, தான் போகவேண்டிய கிராமத்தின் பெயரைச் சொல்லி, அங்கு போக கார் ஏற்பாடு செய்துதரும்படி கேட்டாள்.
 
“தனியாத்தான் போறீங்களா?” என்றார் மேலாளர்.

சிவகாமி `ஆமாம்’ எனத் தலையசைத்தாள்.

“கவலைப்படாதீங்க. டீசன்ட்டான டிரைவரை அனுப்புறேன். ஒரு பிரச்னையும் இருக்காது” என்றார்.

சிவகாமி சிரிக்க நினைத்துத் தவிர்த்துவிட்டாள்.

“எட்டு மணிக்கு டிபன் சாப்பிட்டுரலாம். எட்டரைக்கு வண்டி சொல்லிடுறேன். அது வேணுமா, இது வேணுமான்னு கேட்டு யாரும் உங்க ரூம் பக்கம் வர மாட்டாங்க. எதுவும் வேணும்னா இந்த நம்பருக்கு போன் செஞ்சா போதும். கவலைப்படாம ரெஸ்ட் எடுங்க” என்றார்.

லிஃப்ட்டில் நுழையும் முன்பு, `லிஃப்ட் நல்லா வேலைசெய்யும் கவலைப்படாதீங்க’ என்று சொல்லிவிடுவாரோ என நினைத்து, அவர் பக்கம் சிவகாமி திரும்பிப் பார்த்தாள். அவர் குனிந்து ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தார்.

தன் முகம் அந்த அளவுக்குக் கவலைக்கிடமாக இருக்கிறதா என்று, லிஃப்ட்டில் இருந்த கண்ணாடியில் சிவகாமி ஒருமுறை நன்றாகப் பார்த்தாள். இல்லை என்று நினைக்க இயலவில்லை.

சொன்னபடி எட்டரை மணிக்கு கார் வந்துவிட்டது.

ஏறி உட்கார்ந்ததும் ஓட்டுநர் பாடலை ஓடவிட்டார். ஓட்டுநருக்கு நாற்பது வயது இருக்கும். எண்பதுகளில் வந்த காதல் பாடல்களின் தொகுப்பாக இருந்தது அவரது பாடல் ரசனை.

முதல் பாடலே சிவகாமி மிகவும் விரும்பும் ஒரு பாட்டு. தன்னையும் அறியாமல் சிவகாமி மெள்ள முணுமுணுக்கத் தொடங்கி நிறுத்திக்கொண்டாள்.

சட்டென, “பாட்டெல்லாம் வேண்டாங்க” என்றாள்.

“வேறதானும் புதுப் பாட்டு போடட்டுமா?”

“வேண்டாம்” என்றாள் உறுதியாக.

ஓட்டுநர் முன்பக்கக் கண்ணாடி வழியே சிவகாமியின் முகத்தைப் படிக்க முயன்றார்.

சிவகாமி கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

ர் வந்துவிட்டது.

சென்னையின் புறநகர்ப் பகுதி ஒன்றினுள் நுழைந்ததுபோல இருந்தது. சிவகாமி, தான் படித்த பள்ளியின் பெயரைச் சொல்லி விசாரிக்குமாறு ஓட்டுநரிடம் சொன்னாள். அவர் இறங்கிப்போய் விசாரித்துவிட்டு வந்தார்.

p66b.jpg

கார் செல்லும்போதே ஒவ்வோர் இடமாக சிவகாமிக்கு நினைவு வந்தது. இதற்குப் பிறகு வலதுபக்கம் திரும்ப வேண்டும் என நினைத்தாள். காரும் அதேபோல் திரும்பியது.

பள்ளிக்கூட வாசல் வந்தது. வண்ணங்களை இழந்து நின்றது இன்னும் பழசாய்ப்போன அவளின் பள்ளிக்கூடம்.

சிவகாமி படிக்கும்போதே தலைமை ஆசியருக்கு எனத் தனி அறை கிடையாது. கால மாற்றத்தால் இப்போது ஓர் ஓலைக்குடிசையின் வாசலில் `தலைமை ஆசிரியர்’ என்று ஒரு கரும்பலகையில் எழுதிவைத்திருந்தார்கள்.

இப்போது அந்தப் பள்ளிக்குப் பெண் ஒருவர், தலைமை ஆசிரியையாக இருந்தார். தான் அந்தப் பள்ளியின் பழைய மாணவி என்று சிவகாமி சொல்ல, அவர் மகிழ்ந்து பேசினார். அவள் படித்த வகுப்பறைகளைக் காட்டுவதற்காக தலைமை ஆசிரியை எழுந்தார். `வேண்டாம்' என அவசரமாக மறுத்துவிட்டு, மாறன் வாத்தியார் பற்றி விசாரித்தாள் சிவகாமி.

தலைமை ஆசிரியை சொன்ன தகவல்கள் சிவகாமிக்குத் திருப்தியாக இருந்தன.

மாறன் வாத்தியாரின் வீட்டைக் காண்பிக்கச் சொல்லி, ஒரு மாணவனை சிவகாமியுடன் அனுப்பினார். அந்த மாணவன் காரில் ஏறும் முன் மற்ற மாணவர்கள் தான் செல்வதைக் கவனிக்கிறார்களா என்பதைப் பார்த்துவிட்டே ஏறினான்.

இரண்டு தெரு தள்ளி கிழக்குத் தெருவில் மாறன் வாத்தியார் வீடு இருந்தது. உடன் வந்த மாணவன் இறங்கி வீட்டைக் காட்டிவிட்டு, “தேங்க்ஸ்க்கா” என்றான்.

“நான்தான்டா உனக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லணும்” என்றாள் சிவகாமி.

பையன் வெட்கப்பட்டுச் சிரித்தபடி பள்ளியை நோக்கி ஓடினான்.

வாத்தியாரின் வீட்டு வாசலில், அவர் பெயரையும் செய்த தொழிலையும் சொல்லும் பலகை ஒன்று காணப்பட்டது. முகப்புக் கூரையில் ‘அன்னை பவனம் 1980’ எனக் கிளிப்பச்சை நிறத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. செருப்பை எங்கே கழற்றுவது என சிவகாமி யோசிக்கும் நேரத்துக்குள்ளாகவே ஒரு பெண்மணி உள்ளே இருந்து எட்டிப்பார்த்தாள். அவரின் மனைவியாக இருக்கும்.

“மாறன் சார்..?”

“இருக்காங்க. உள்ள வாங்க. நீங்க யாருன்னு பிடிபடலையே?” என்று கேட்கும்போதே சிவகாமியை எடை போட்டாள்.

சிவகாமி உள்நுழையும்போதே சொன்னாள், “நான் சார்கிட்ட படிச்சேன்.”

“ஓ! அப்படிச் சொல்லு. இங்கே இரு” என்று தங்க நிறத்தில் பூப்போட்ட சிவப்பு நிற குஷன் நாற்காலி ஒன்றைத் தன் பக்கமாக இழுத்துப் போட்டாள். மற்றொரு பிளாஸ்டிக் நாற்காலி ஒன்றை சிவகாமியின் பக்கம் தள்ளிவைத்தாள்.

உள்ளே இருந்து மாறன் வாத்தியார் வந்தார். நினைத்தது சரிதான் ஐந்து அடிதான் இருந்தார். தோளில் குற்றாலத்துண்டு தொங்கியது. அதை எடுத்துச் சிவப்பு நிற குஷன் நாற்காலியின் முதுகில் போட்டார். உட்கார்ந்ததும் சிவகாமியை அவர் பார்த்த பார்வையில் யோசனையும் கூர்மையும் தெரிந்தன.
 
“வணக்கம் சார். நான் உங்கக்கிட்ட படிச்சேன். என் பேர் சிவகாமி.”

வாத்தியார் சிவகாமியின் தேர்ந்த தோற்றத்தை அளந்தபடி இருந்தார்.

கத்தரிக்கப்பட்டு தோளில் தொங்கிய முடி, திருத்தப்பட்ட புருவம், மெல்லிய ஒப்பனை, சென்ட் வாசம், வெள்ளை நிறச் சுடிதார் உடையில் நகரச் சாயலோடு இருந்தாள் சிவகாமி. நடுநடுவே கொஞ்சம் பெருமையோடு தன் மனைவியையும் பார்த்துக்கொண்டார்.

“நீங்களும் உட்காருங்களேன்” என்றாள் சிவகாமி, வாத்தியாரின் மனைவியைப் பார்த்து.

“இருக்கட்டும்” - இழுத்தபடி அவள் தயக்கமாக அவரைப் பார்த்தாள்.

“எனக்கு அடுத்த மாசம் கல்யாணம். பத்திரிகை கொடுக்கணும்” என்றதும் வாத்தியாரும் அவரது மனைவியும் ஆச்சர்யப்பட்டனர்.

“சந்தோஷம்... சந்தோஷம். என்னம்மா இதுக்கு இவ்வளவு தூரம் வரணுமா?” என்றார் பத்திரிகையைப் பிரித்து படித்தபடி. அவர் முகத்தில் அளவில்லா பெருமை பரந்து விரிந்தது.

“உங்களுக்குக் கொடுத்தே ஆகவேண்டிய கடமை இருக்கு சார்” என்றாள் அவள்.

உள்ளே இருந்து ‘ஆச்சி’ என்று குரல் கேட்டது.

“இங்கே வாம்மா” என்று அங்கு பார்த்துக் குரல்கொடுத்துவிட்டு, “என் பேத்தி... மூணு வயசாகுது. பக்கத்துத் தெருவுலதான் என் மகன் வீடு. ஆனா, இங்கேதான் எப்பவும் இருப்பா” என்றார் வாத்தியாரின் மனைவி. சொல்லும்போது அவரின் முகத்தில் அப்படி ஓர் ஆனந்தப் பெருமை.

சிவகாமி அப்பாவின் பெயர், வீடு இருந்த இடம், படித்த வருடம் எல்லாவற்றையும் வாத்தியார் விசாரித்தார். சிவகாமி நிதானமாக இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொன்னாள்.

அவர் யோசனையோடு தரையையே கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் பார்த்த இடத்தில் சங்கு ஒன்று பதிக்கப்பட்டிருந்தது கீறலாகத் தெரிந்தது.

“உனக்கு, இருபத்தஞ்சு வயசு இருக்குமா?” என்று கேட்டாள் வாத்தியாரின் மனைவி.

`‘முப்பது.’’

“இவ்வளவு நாள் கல்யாணம் பண்ணிக்காம இருந்திருக்கியே? பார்க்க லட்சணமா இருக்க. எங்க மகளுக்கு இருபது வயசுலேயே கல்யாணத்தை முடிச்சுட்டோம்” என்றாள்.

“கல்யாணம்னாலே பயமா இருந்தது அதான்.” என்றாள் சிவகாமி.

“அது என்ன அப்படி?’’

“நீ போய், குடிக்க கலர் எடுத்துட்டு வா” என்றார் வாத்தியார் வேகமாக.

சுவாரஸ்யப் பேச்சை அறுபடவிட மனமில்லாமல், உள்ளே போகாமலும் நிற்க முடியாமலும் சில நொடிகள் தவித்துப்போனாள் அவரின் மனைவி.

“எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். நீங்க இங்கேயே இருங்க” என்றாள் சிவகாமி. ‘அதான் சரி’ என்பதுபோல் நின்றுவிட்டாள் வாத்தியாரின் மனைவி.

“என்னத்துக்குக் கல்யாணம் மேல பயம்?” என்று தொடர்ந்தாள்

“பயம்னு சொல்ல முடியாது. வெறுப்பு.”

“இப்ப சரியாகிருச்சா?” என்றாள் குசும்பான சிரிப்போடு.

“சரியாகிடும்னு நினைக்கிறேன். டாக்டரும் அப்படித்தான் சொன்னாங்க.

அவர்கள் புரியாமல் பார்க்க, “கல்யாணத்துல ஈடுபாடே இல்லாம இருக்கிறேன்னு எங்க வீட்டுல உள்ளவங்க மனநல டாக்டர் ஒருத்தரைப் பார்க்கக் கூட்டிட்டுப் போனாங்க. அவர்தான் சாரை நேர்ல போய்ப் பார்க்கக் சொன்னார்.”

வாத்தியாரின் மனைவி புருவம் உயர்த்தினாள்.

“சார், நல்லா இங்கிலீஷ் எடுப்பார். அதை நான் மறக்கவே இல்லை. அதோடு வேற ஒரு விஷயமும் செய்துட்டார். அதையும் மறக்க முடியலை” - சிவகாமிக்குக் குரல் அடைத்தது.
 
தரையில் நீட்டியிருந்த தன் காலை இழுத்துக்கொண்டார் வாத்தியார். முதுகு முன் வளைந்தது. லேசாக வாயைத் திறந்தே வைத்திருந்தார் மூச்சுக்காகவேண்டி.

“உங்களுக்கு மறந்திருக்காது. மறந்திருச்சுன்னும் சொல்லிராதீங்க சார். ஒருநாள் சாயங்காலம் எல்லா பிள்ளைங்களும் போன பின்னாடி என்னை மட்டும் இருக்கச் சொன்னீங்க. அன்னிக்கு நீங்க எங்கிட்ட நடந்துக்கிட்டது தப்புன்னு அப்பவே தெரியும். ஆனா, `யார்கிட்டயும் சொல்லக்கூடாது'ன்னு சொன்னீங்க. இதுவரைக்கும் நான் யார்கிட்டயும்  சொல்லலை. டாக்டர் கிட்டதான் முதல்ல சொன்னேன். அவர்தான் உங்களைப் பார்த்துட்டு வரச் சொன்னார்.”

அவள் வந்தபோது இருந்ததுபோல் இல்லை. இப்போது வேறு மாதிரி தெரிந்தாள்.

`‘சார், அன்னிக்கு என்ன நடக்கப்போகுதுன்னு எனக்குத் தெரியாது. ஆனா, ஏற்கெனவே திட்டமிட்டிருந்த உங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும். இல்லையா?

...இப்ப உங்களுக்கு என் முகம் நினைவுக்கு வருதா சார்?

நல்லா படிச்சிருக்கேன். நல்ல வேலையில இருக்கேன். ஆனாலும் அழிக்க முடியாத காயமா அது பதிஞ்சுபோச்சு. கல்யாணப் பேச்சு வந்தாலே, பயம், வெறுப்பு, எரிச்சல்னு அது அலைக்கழிச்சது எனக்குத்தான் தெரியும். கல்யாணம் செஞ்சுக்கச் சொல்லி எங்க வீட்டுல எல்லாரும் சொல்லிட்டே இருந்தாங்க. `முடியாது’ன்னு எவ்வளவோ சொல்லிப்பார்த்தேன். அவங்க கேட்கவே இல்லை. ஒருநாள் எனக்கும் எங்க அப்பாவுக்கும் பெரிய சண்டையே வந்தது. சாதாரணச் சண்டை இல்லை. ஆம்பளைங்கிறதால அவரை அடிக்கவே போயிட்டேன். அன்னிக்கு பஸ்ல போகும்போது திரும்பத் திரும்ப உங்க முகம் கண் முன்னாடி வந்துட்டே இருந்தது. சட்டுன்னு பஸ்ஸிலிருந்து குதிச்சுட்டேன். நல்ல அடி. நான் யாருன்னு கண்டுபிடிச்சு எங்க வீட்டுக்குத் தகவல் தெரியவரும் போது ரெண்டு நாள் போயிருந்தது. அந்த ரெண்டு நாளும் சுயநினைவே இல்லாம யாரோட துணையும் இல்லாம ஆஸ்பத்திரியில் இருந்திருக்கேன். அதுக்கு அப்புறமும் ஒரு மாசம் ஆஸ்பத்திரியிலதான் இருந்தேன். இதோ இப்ப வரைக்கும் என்னால வேகமா நடக்க முடியாது.

தூக்கமே வராம கஷ்டப்பட்டு உடம்பு உருக்குலைஞ்சுப்போய், அதுக்கு நீங்க மருந்து மாத்திரை எடுத்த அனுபவம் இருக்கா சார்?

இருட்டைப் பார்த்தாலே பயம் வந்து, அப்புறம் வெளிச்சம் இருந்தாத்தான் சுவாசிக்கவே முடியும்கிற நிலைமை வந்தா, மருந்து கொடுத்து சரிபண்ணுவாங்க. ஆனா, அந்த மருந்தைச் சாப்பிட்டா உடம்புக்குள்ள என்ன நடக்கும்னு உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?

உங்களைப் பற்றி எப்ப நினைச்சாலும் தானாவே கண்ணீர் வரும். அதை அடக்க முடியாம போற அவமானம் எப்படிப்பட்டது தெரியுமா? தப்பே செய்யாத நான் இப்ப வரைக்கும் தொடர்ந்து தண்டனையில் இருக்கேனே சார். நீங்க நல்லாயிருக்கீங்களா?” என்று கேட்டுவிட்டு சிவகாமி, வாத்தியாரையே பார்த்தாள்.

அவர் நாற்காலியின் ஒரு மூலைக்குள் பொதிந்துபோனதுபோல இருந்தார்.

வீட்டின் உள்ளே இருந்து கொலுசுச்சத்தம் மெலிதாகக் கேட்டது.

வாத்தியாரின் மனைவி எப்போது தரையில் உட்கார்ந்தாள் என்பதை சிவகாமி யோசித்துப்பார்த்தாள்.

உள்ளே இருந்து குழந்தை கையில் சிறிய தட்டுடன் வந்து பாட்டியின் மடியில் உட்கார்ந்தது. சிவகாமியையே பார்த்தது. ஒரு கையால் கண்களை மூடிக்கொண்டு விரல்களின் இடைவெளி வழியே சிவகாமியைப் பார்த்து வெட்கத்தோடு புன்னகைத்தது.

“இவங்கதான் உங்க பேத்தியா? பள்ளிக்கூடத்துல சேர்த்தாச்சா?” என்று கேட்டாள் சிவகாமி.

இருவருமே பதில் சொல்லவில்லை!

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை: பார்வைகள்

Tue, 28/02/2017 - 20:19
ஒரு நிமிடக் கதை: பார்வைகள்

 

 
one_3138500f.jpg
 
 

வீட்டுக்குள் ஏறி வந்த கணவன் முகுந்தனின் முகத்தைப் பார்த்ததுமே ஜோசியர் என்ன சொல்லியிருப்பார் என்று கல்யாணிக்குப் புரிந்தது. அவரே சொல்லட்டும் என்று பேசாமல் இருந்தாள்.

‘‘கல்யாணி! நம்ம காவ்யா ஜாதகமும் பையனோட ஜாதகமும் நல்லா பொருந்தியிருக்காம். ஒரு மாசத்துக்குள்ளே கல்யாணம் நடத்திடலாம்னு ஜோசியர் சொன்னார். ஆனால், எனக்கென்னவோ இன்னும் ரெண்டு மாசம் கழிச்சு செய்யலாம்னு தோணுது. நம்ம ரோஷினிக்குச் செய்ததைவிட அம்பது சவரன் நகை அதிகம் போட்டு, ரெண்டு லட்சம் ரொக்கம் கொடுத்து, பெரிய கல்யாண மண்டபம் எடுத்து காவ்யாவை நல்லமாதிரி கல்யாணம் செஞ்சு கொடுக்கணும்னு தீர்மானிச்சிருக்கேன். அதுக்கு பணம் ஏற்பாடு பண்ண ரெண்டு மாசம் வேணும்’’ என்று சொல்லிவிட்டு, மனைவி கல்யாணியின் முகத்தைப் பார்த்தார் முகுந்தன்.

கல்யாணியின் முகத்தில் எந்த சலனமும் இல்லை.

‘‘என்ன கல்யாணி, பதிலே காணோம்?’’

‘‘நாமளா எதுக்கு காவ்யாவுக்கு அதிகம் கொடுக்கணும். மாப்பிள்ளை வீட்ல எதுவும் கேட்கலியே. நம்ம ரோஷினிக்கு செஞ்ச மாதிரியே செஞ்சா போதும்.’’

‘‘என்ன இப்படி சொல்றே? உன் அக்காவும் மாமாவும் விபத்துல பலியானதுலர்ந்து, நாமதான் காவ்யாவை வளர்க்குறோம். சொந்த அப்பா அம்மா இல்லையேங்கிற மனக்குறை அவளுக்கு வரக்கூடாது. நாம பெத்தவங்களா நின்னு அவளுக்கு நிறைவா கல்யாணம் செஞ்சு கொடுத்தா அவ மனசு எவ்ளோ சந்தோஷப்படும்! காவ்யா நம்ம சொந்தப் பொண்ணு இல்லேங்கிறதுனாலதானே இப்படி பேசுறே?’’ - சற்று கோபமாய்க் கேட்டார் முகுந்தன்.

‘‘காவ்யாவை என் சொந்தப் பொண்ணா நினைச்சதாலதாங்க அப்படி சொல்றேன். இங்கே பாருங்க. இந்த உலகத்துல ஏதாவது குறை யோட பிறக்கிறவங்க மேல எத்தனை நாளைக்குத்தான் பரிதாபப்பட்டுக் கிட்டே இருப்பீங்க. அப்படி பரிதாபப்பட்டுட்டே இருந்தா அவங்களும் வாழ்க்கையில மேல ஏறி வராம அங்கேயேதான் நிப்பாங்க. இப்போ காவ்யாவுக்கு ரோஷினியைவிட அதிகமா செஞ்சோம்னா, பெத்தவங்க இல்லாத என் மேல பரிதாபப்பட்டுதான் அதிக பணத்தைக் கொடுத்து தள்ளிவிடறாங்கங்கிற நினைப்பு வரும். நம்ம ரோஷினிக்கு செஞ்சதையே காவ்யாவுக்கு செஞ்சாத்தான் அவளை நம்ம சொந்தப் பொண்ணா பார்க்கறோம்ங்கிற நம்பிக்கை அவளுக்கு வரும். நான் அவளை சொந்தப் பொண்ணாப் பார்க்கறேன். நீங்க ஏதோ சுமையை இறக்கி வைக்கணும்ங்கிற மாதிரி பேசறீங்க.’’

கல்யாணி சொல்லி முடிக்க, ‘‘ஓஹோ, இப்படி ஒரு கோணம் இருக்கிறது எனக்குப் புரியலயே! அப்ப, நீ சொன்ன மாதிரி அடுத்த மாசமே காவ்யாவுக்கு கல்யாணத்தை நடத்தி முடிச்சுடலாம்!’’ மனநிறைவாய்ச் சொன்னார் முகுந்தன்.

http://tamil.thehindu.com/opinion/blogs/ஒரு-நிமிடக்-கதை-பார்வைகள்/article9563272.ece

Categories: merge-rss

10 செகண்ட் கதைகள் 10

Sun, 26/02/2017 - 17:28
10 செகண்ட் கதைகள்

ஓவியங்கள்: செந்தில்

 

டெக்னாலஜி... டெக்னாலஜி!

p62_1.jpg

`கண்டேன் சீதையை...’ என்ற ஹனுமனிடம், `வாட்ஸ்அப்ல பிக்சர் அனுப்பறதுக்கு என்ன?' என அலுத்துக்கொண்டார் ராமர்!

 - பர்வீன் யூனுஸ்

ஆட்டம்... அதிரடி!

p62_2.jpg

தனக்காக அமைக்கப்படும் கடுமையான ஃபீல்டிங்கைப் பார்த்து மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டான், அடுத்த பாலில் ரன்அவுட் ஆக பெட்டிங் புக்கிகளிடம் அட்வான்ஸ் வாங்கியிருந்த அந்த அதிரடி பேட்ஸ்மேன்! 

- தினேஷ் சரவணன்

திருடன்

p62_3.jpg

``சார்... சார்... அடிக்காதீங்க. செத்துடப்போறான்’’ என பொதுமக்களிடம் இருந்து காப்பாற்றி, கூட்டிப்போய் திருடனிடம் மாமூல் வாங்கினார் போலீஸ்!

- பெ.பாண்டியன்

ஏட்டு சுரக்காய்

p62_4.jpg

``ஏம்பா... நம்ம மாட்டுக்கொட்டகைக்குப் போட ஆயிரம் கீத்து வேணும்... நீ ஐந்நூறு வாங்கிட்டு வந்திருக்கே?” என்று அப்பா சொன்னதும் தலைகுனிந்தான் சிவில் இன்ஜினீயர் குணா!

- தங்க.நாகேந்திரன்

பிழைப்பு

p62_5.jpg

``ஸ்கூல், காலேஜ்னு எதுக்கும் போகாம ஊர் சுத்திக்கிட்டு இருந்தான். ஒரு காலேஜ் ஆரம்பிச்சுக் கொடுத்தோம். வசூல் பண்ணிக்கிட்டு ஒழுங்கா இருக்கான்’’ என்றார் அரசியல்வாதி, மகனைப் பற்றி தன் நண்பரிடம்!

 - கி.ரவிக்குமார்

துர்நாற்றம்

p62_6.jpg

``யோவ்... பக்கத்துலயே பொது கட்டணக் கழிப்பிடம் இருக்குல... அங்க போகாம இங்க வந்து அடிக்கிறியே...’’ என ஒருவர் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க, ``சரிதான் போய்யா... அதுக்குள்ள மனுஷன் நுழைவானா?’’ என்றார் வந்தவர்!

- சாய்ராம்

துணிச்சல்காரன்

p62_7.jpg

நான்காவது மாடி தீப்பற்றி எரிந்தது. வேடிக்கை பார்த்த மக்களில் ஒருவன் மட்டும் துணிச்சலாக ஏறி, விதவிதமாகப் படம் எடுத்து வாட்ஸ்அப்பில் அனுப்பினான்!

- திருச்சி ப.முத்துக்குமார்

பலூன்

p62_8.jpg

திருவிழாவில் தொலைந்துபோன சிறுவனின் கையில் பத்திரமாக இருந்தது பலூன்!

- விகடபாரதி

விழா... வழங்குவோர்...

p62_9.jpg

ஊர்த் திருவிழா பார்த்து முடித்ததும், தாத்தாவிடம் கேட்டனர் குழந்தைகள்... ``சூப்பர் தாத்தா... இதை எப்போ மறுபடியும் டி.வி-யில காட்டுவாங்க?’’

- கி.ரவிக்குமார்

ருசி

p62_10.jpg

``நியூயார்க்ல இட்லி, சாம்பார்லாம் கிடைக்குதும்மா’’ என்றான், சென்னையில் இருந்தவரை பர்கர் சாப்பிட்ட மகன்!

- விகடபாரதி

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

யாக்கை

Sat, 25/02/2017 - 08:37
யாக்கை

சிறுகதை: பாஸ்கர் சக்தி ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

குமார் ரொம்ப உற்சாகமான ஆள். எப்போதும் எதற்காவது சிரித்துக்கொண்டே இருக்கிறவன். அவன் சிரிக்க வேண்டுமெனில், பெரிய நகைச்சுவைகள் தேவை இல்லை. 'ஆபீஸ் வாசல்ல பாத்தியா குமார்... ஒருத்தன் ரௌடி மாதிரி நிக்கிறான். முதுகுல ஏதோ பொருளைச் சொருகிவெச்சிருக்கான்’ என்றால்கூட சிரித்தபடியே, 'ஆமாமா... நானும் பாத்தேன். யாரைப் போட வந்திருக்கான்னு தெரியலியே’ என்பான். அந்த அளவுக்கு கேனத்தனமான ஹ்யூமர்சென்ஸ். 

அன்றும் உற்சாகமாகத்தான் இருந்தான். ஒரு வாரப் பத்திரிகையில் உதவி ஆசிரியர். சக உதவி ஆசிரியர்களில் பலருக்கு இருக்கும் டென்ஷனை, இவன் முகத்தில் பார்க்கவே முடியாது. அன்று இன்னும் ரொம்ப உற்சாகமாக இருந்தான். காரணம், காலையில் ஆபீஸுக்கு பைக்கில் வரும்போது, எதிர்ப்புறம் பைக்கில் ஒருவனின் முதுகில் கை வைத்தபடி சென்ற ஒரு தேவதை, இவனைப் பார்த்து தெள்ளத் தெளிவாகச் சிரித்தாள். ஒரு விநாடி இவன் பைக்கின் பேலன்ஸைத் தவறவிட்டு, அடுத்து வந்த யு டர்னில் வெகுவேகமாகத் திரும்பி, அந்தப் பெண்ணை சுமந்து செல்லும் பைக்கைத் தொடர்ந்தான். சென்னையின் சபிக்கத்தக்க டிராஃபிக் அவன் பொறுமையைச் சோதிக்க, பல கார்களையும் பஸ்களையும் கடந்து அவளை நெருங்கிச் செல்லும்போது, அவள் மறுபடியும் இவனைப் பார்த்து ஒரு புன்னகையைச் சிந்த, இவன் நாடி நரம்புகள் தடதடத்தன. விடாமல் தொடர்ந்தான்.

வள்ளுவர் கோட்டம் அருகே வந்த குப்பை லாரியின் சதியால் அவள் சென்ற பைக்கைத் தவறவிட்டு, ஆபீஸுக்குத் தாமதமாக வந்து ஸீட்டில் உட்கார்ந்தான். ஒருமணி நேரம் தாமதம். எனவே அரை நாள் லீவாகக் கணக்கிடப்படும். ஆனால், அதற்காகச் சிரிக்காமல் இருக்க முடியுமா? அந்தப் பெண்தான் தன்னைப் பார்த்து எவ்வளவு அழகாகச் சிரித்தாள்! நேருக்குநேர் கண்கள் பார்த்து ஓர் ஓவியப் புன்னகை! எத்தனை மாதச் சம்பளமும் அதற்கு ஈடாகாதே? இந்த மாதிரியான அங்கீகாரத்துக்குத்தானே ஆணாகப் பிறந்த பாவிகள் எல்லாரும் அல்லாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

காலையில் தன்னைப் பார்த்து புன்னகைத்த அந்தப் பெண்ணை மறுபடியும் பார்க்க நேர்ந்தால், காதலைச் சொல்லிவிட வேண்டும். வாய்ப்பு இல்லையென்றால், அவள் கைகளைப் பற்றி நன்றியாவது சொல்ல வேண்டும். இப்படி ஒரு சிரிப்பைச் சிரித்து 30 ஆண்டு கால வாழ்க்கையை அர்த்தப்படுத்தியதற்காக!

குமார், இப்படி வெட்டியாக யோசித்து நினைவுச் சுகத்தில் திளைத்துக்கொண்டிருந்தபோது, போன் அடித்தது. எடுத்தான்.

''அலைகடல் பத்திரிகை ஆபீஸுங்களா?''

''ஆமா, உங்களுக்கு யாரு வேணும்?'

''சப் எடிட்டர் குமார்?''

''நாந்தான்... சொல்லுங்க!''

''அய்யா, என் பேர் தங்கராஜ். நான் உங்களுக்கு ஒரு பேட்டி குடுக்கணும். எம் போட்டோ உங்க புஸ்தகத்துல வரணும். உங்க நம்பரை சோமு குடுத்தாப்ல...''

''எந்த சோமு?'

''விநாயகா ஃபைனான்ஸ் சோமு...''

குமாருக்கு சோமு யாரெனச் சுத்தமாகத் தெரியவில்லை. செய்தி சேகரிக்கச் செல்லும்போது, யார் கேட்டாலும் மொபைல் நம்பரைக் கொடுத்துவிடுவது குமாரின் வியாதி. அதனால் விளைகிற சங்கடம் இது.

''சரி... நம்பர் யார் வேணா குடுத்திருக்கட்டும். உங்க பேட்டி பத்திரிகையில வரணும்னா, நீங்க ஏதாவது பண்ணி இருக்கணுமே... எந்த பேசிஸ்ல உங்களை நான் பேட்டி எடுக்கறது?'

''நான் சிலை எல்லாம் செய்வேன் சார்!''

''சிற்பிங்களா... ஸ்தபதியா?''

''இல்லைங்க... ஸ்தபதி எல்லாம் பெரிய வார்த்தை. என்னை நான் அப்படிச் சொல்லிக்க மாட்டேன். ஆனா, எல்லா சிலைகளையும் சரியான அங்கலட்சணங்களோடு செய்வேன். நல்லா படம் வரைவேன். எல்லாமே சுயமா கத்துக்கிட்டேன். என் பேட்டியை நீங்க போட்டிங்கன்னா, என்னைப் பத்தி யாருக்காவது தெரியும். ஏதாச்சும் சான்ஸ் கிடைக்கும். ரொம்பக் கஷ்டத்தில இருக்கேன்.'' இதுவரை சிரித்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்த குமாரின் முகம் மாறியது.

''சார்... நீங்க உங்களை விளம்பரப்படுத்திக் கிறதுக்கு எல்லாம் நாங்க பத்திரிகை நடத்தலை... புரியுதா? அதுமாதிரி பண்ண முடியாது. போனை வைங்க.''

''ஏன் சார்? இந்த வாரம் விதவிதமா பூட்டை உடைக்கிற ஒரு திருடன்கிட்ட பேட்டி எடுத்திருக்கீங்க. அவன் எப்படி எல்லாம் திறமையா பூட்டை உடைப்பேன்னு உங்ககிட்ட பெருமையா சொல்லி இருக்கான். போட்டோவோட அதைப் போட்டிருக்கீங்க. நான் ஒரு கலைஞன். என்கிட்ட பேட்டி எடுக்க முடியாதா?'' - அந்த நபர் குரலில் ஓர் ஆற்றாமை தெரிந்தது. ஆனாலும், குமாருக்கு கடுப்பாகிவிட்டது.

p144a.jpg

''ஏங்க... அந்தத் திருடன் போலீஸ் குவார்ட்டர்ஸுக்குள்ள வீடு வீடா உடைச்சுத்  திருடியிருக்கான். அது சென்சேஷன். அதனால அவன் பேட்டியைப் போட்டோம். புரியுதுங்களா?''

''அப்ப என் பேட்டி வரணும்னா, நானும் திருடணுமா?'' என்றதும் குமார் பொறுமை இழந்தான்.

''சார்... உங்களுக்குச் சொல்லிப் புரியவைக்க முடியாது. போனை வைங்க. எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு.''

''திருடனைப் பேட்டி எடுக்கிற... கலைஞனை இன்சல்ட் பண்ற. என்னா ஜர்னலிஸ்ட் நீ? இந்த நாடு வெளங்குமா? நீ எல்லாம் ஒரு

சப் எடிட்டரா? மடப்பயலே.''

''இதுக்கு மேல பேசினா, நல்லா இருக்காது. போனை வைங்க.''

போனை கட் செய்த குமாரின் முகத்தில் சுத்தமாகச் சிரிப்பு இல்லை. 'சரியான லூஸா இருக்கான்’ என எரிச்சலுடன் எழுந்து போனான். ஒருமணி நேரத்தில் அந்த ஆளை மறந்துவிட்டான்.

அடுத்த நாள், ரிசப்ஷனில் ஒரு பெண் அவனுக்காகக் காத்திருப்பதாகத் தகவல் வந்தது. ரிசப்ஷனுக்குக் கீழே இறங்கும்போதே அவளைப் பார்த்துவிட்டான். நேற்று பைக்கில் சென்றவள். இவனைப் பார்த்துச் சிரித்தவள்!

குமாரின் கை-கால்கள் எல்லாம் ஜிவ் என்னும் உணர்வு பரவ, உடல் லேசானது. நாக்கு லேசாக உலர, தன் உடம்பு முழுவதும் பரபரப்பான ஒரு சூடு பரவியது. காய்ச்சல் போல... ஆனால் காய்ச்சல் இல்லை. இங்லீஷில் 'எக்ஸைட்டட்’ என சுலபமாகச் சொல்லிவிடுகிறார்கள். தமிழில் நிறைய வார்த்தைகள் தேவைப்படுகின்றன என ஒரு சப் எடிட்டர் யோசனை மனதுக்குள் ஓட, அவளை நெருங்கினான். அவள் இவனைப் பார்த்ததும் எழுந்தாள். அவள் மட்டுமா எழுந்தாள்?! அவளுடன் கொஞ்சம் இசையும், கொஞ்சம் சுகந்தமும், கொஞ்சம் வெப்பமும் எழுந்தன.

''ஹலோ சார்!''

''ஹலோ... நீங்க..?''

''என் பேர் பாவை.''

பாவைதான். பழைய கறுப்பு வெள்ளைப் படங்களில் வரும் தேவிகாவைப்போல, மதுபாலாவைப் போல இருக்கிறாள். என்ன கொஞ்சம் பழைய பெயராக இருக்கிறது. குமார், பாவையை இப்போது நன்றாக உற்றுக் கவனித்தான். பாவைக்கு வயது 30 இருக்கலாம். எளிமையான காட்டன் சேலை. கழுத்தில் ஒரு பாசிமாலை. சாதாரண செருப்பு எனத் தள்ளுபடியாகவும், கண்களும் முகமும் சிரித்த சிரிப்பில் அள்ளும்படியாகவும் இருந்தாள்.

''நல்ல பேருங்க...''

''என் அப்பா வெச்சது.''

''சூப்பருங்க... இப்பல்லாம் யாரு இந்த மாதிரி பேர் வைக்கிறாங்க'' - பாவை சிரித்தாள்.

''ஆக்ச்சுவலா நான் உங்களை ஏற்கெனவே பார்த்திருக்கேன்.''

''நேத்து பைக்ல பார்த்தீங்க; சிரிச்சீங்க.''

''கரெக்ட்... ஆனா, அதுக்கு முன்னாடியே ஒருநாள் ஒரு மீட்டிங்ல உங்களைப் பார்த்தேன். பட், அப்ப நீங்க என்னைப் பார்க்கலை.''

குமார் மனதில் அதற்குள் ஒரு கதைச் சுருக்கம் தோன்றிவிட்டது. பாவை, குமாரை எங்கோ பார்த்திருக்கிறாள். கண்டதும் காதல். இப்போது விசாரித்து வந்துவிட்டாள். கூட்டிப்போய் காதலைச் சொல்லப்போகிறாள்.

இவன் இப்படி நினைக்கும்போதே பாவை கேட்டாள்... ''டீ சாப்பிடலாமா?''

குமார் மனதுக்குள் கன்றுக்குட்டிகள் ஓடின.

''வாங்க போகலாம்.''

டீ குடிக்கும்போது பாவையின் சொற்களுக்காகக் காத்திருந்தான் குமார். பாவை சொன்னாள்... ''அன்னைக்கு ஃபங்க்‌ஷன்ல நீங்க யாரையோ பேட்டி எடுத்துக்கிட்டு இருந்தீங்க... அப்ப சோமுதான் உங்களைக் காமிச்சாரு.''

''எந்த சோமு?''

''விநாயகா ஃபைனான்ஸ் சோமு.''

குமாரின் மனதுக்குள் ஒரு குரல் ஒலித்தது. யார் இந்த விநாயகா ஃபைனான்ஸ் சோமு? இந்தப் பேரை எங்கே கேட்டோம்? நேற்று வந்த போன். அந்தக் கிறுக்குப் பயல்... சிற்பி!

பாவை புன்னகையுடன் பேசினாள், ''நேத்து அப்பா பேசினாராம். நீங்க பேட்டி எல்லாம் எடுக்க முடியாதுனு சொன்னீங்களாம். அதான், 'நேர்லயே

நீ போய் சாரைப் பார்த்துக் கேளும்மா’னு அப்பா சொன்னார். அதான்...''

குமார் மனதுக்குள் ஓர் அணு உலை வெடித்து புல் பூண்டுகள் பொசுங்கின.

30 ஆண்டுகள் கழித்து முதன்முதலாக தன்னைப் பார்த்து ஒருத்தி சிரித்தாள் என்கிற பெருமிதம், அவள் ஒரு காரியம் வேண்டித்தான் சிரித்திருக்கிறாள் என உணர்ந்ததும் நொடியில் ஆவியானது. முகம் சுருங்கினான்.

குமாரின் முகம் மாறியதை பாவை படித்துவிட்டாள். கெஞ்சலான குரலில் பேசினாள் ''ஸாரி சார். நீங்க எரிச்சலாவீங்கனு தெரிஞ்சுதான் வந்தேன். இதை ஒரு உதவியா நினைச்சு செய்ங்க. நீங்க பேட்டி போடறது ரெண்டாவது. முதல்ல வந்து என் அப்பாவைப் பாருங்க சார். அவர்கிட்ட பேசுங்க... ப்ளீஸ்!''

'இதுக்கெல்லாம் வேற ஆளைப் பாரு’ என சொல்ல எத்தனித்து தலைநிமிர்ந்த குமார், பாவையின் கண்களைப் பார்த்தான். தேவிகாவும் மதுபாலாவும் கண்களில் நீர் கோக்க பார்வையால் இறைஞ்சும்போது கதாநாயகனால் என்ன செய்ய முடியும்?

''வர்றேங்க.''  

p144b%281%29.jpgதிருவல்லிக்கேணியின் சல்லடை சந்துகளின் வழியாக நடந்துபோய், 'இங்கே சிறுநீர் கழித்தால் செருப்படி கிடைக்கும்’ என்ற ஒரு சுவரைக் கடந்து, ஒரு சின்ன கேட்டைத் திறந்து சந்துக்குள்ளே போனதும் அந்த வீடு இருந்தது. திருவல்லிக்கேணி கிராமமாக இருந்தபோது உருவான வீடாக இருக்க வேண்டும். ஹாலின் மேல்புறம் திறந்திருந்தது. அந்த வெளிச்சத்தின் கீழ் தங்கராஜ் உட்கார்ந்திருந்தார். 55 வயது இருக்கலாம். பாவையுடன் குமார் உள்ளே நுழைந்ததும், எழுந்து நின்று கை கூப்பி வணங்கினார். மூக்குப்பொடியும் வெற்றிலையும் கலந்த ஒரு வாசம் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தது.

குமார் அவர் எதிரே அமரவும் பாவை உள்ளே போய்விட்டாள். குமார் தனது பத்திரிகைப் பார்வையால் அந்த வீட்டை அளந்தான். அவரது மனைவியின் படம் மாலை போட்டு மாட்டி இருந்தது. அந்த வீட்டின் வறுமையை உடனடியாக அவனால் உணர முடிந்தது. சுருட்டி வைக்கப்பட்ட கிழிந்த பாயும் மண்ணெண்ணெய் ஸ்டவ்வின் வாசமும், அறையின் மூலையிலேயே வைக்கப்பட்டிருந்த சொற்ப பாத்திரங்களும் எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டன. குமாரின் பார்வையைப் பற்றி அலட்டிக்கொள்ளாமல் தங்கராஜ் பேச ஆரம்பித்தார்.

''நேத்து கோவமாப் பேசிட்டேன். மனசில வெச்சுக்கிடாம வந்திருக்கே. சந்தோஷம். எல்லாம் ஒரு ஆத்தாமையில பேசறதுதான். பாரிஸ்ல என்னை மாதிரி ஒருத்தன் இருந்தா, அவன் கோடீஸ்வரன். ஆனா, நான் திருவல்லிக்கேணியில இருக்கேன். பாரதியாரையே அலையவிட்ட ஊர்ல இது'' - குமார் அவரைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

''சாருநிவேதிதா மாதிரி பேசறீங்க. என்ன படிச்சிருக்கீங்க?''

''அப்ப ப்ளஸ் டூ கிடையாது. பி.யூ.சி-னு சொல்வாங்க. அதுவரைக்கும் படிச்சேன். படிப்பில புத்தி போகலை. வீட்டுல சண்டை போட்டுட்டு ஓடிப்போய் ஊர் ஊரா அலைஞ்சேன். நல்லா படம் வரைவேன். சிலதெல்லாம் பிறவியிலேயே வருமில்லையா? பானை செய்யுற ஒரு ஆள்கிட்ட கொஞ்ச நாள் இருந்தேன். அந்தாளு கோயில் திருவிழாவுக்கு ரூபம் எல்லாம் செய்வாரு. அவர்கிட்ட கொஞ்ச நாளு, அப்புறம் ஆந்திராவில் ஒரு ஆள்கிட்ட கொஞ்ச நாள்னு இருந்து கத்துக்கிட்டதுதான் இந்தத் தொழில். முறைப்படி படிக்கலை. ஆனா, எப்படியோ எல்லாத்தையும் கத்துக்கிட்டேன். ஆல்பம் பாக்கிறியா?''

ஓர் அலமாரியைத் திறந்து ஆல்பத்தை எடுத்து வந்தார். ஆயிரக்கணக்கான தடவை புரட்டிப் புரட்டி ஆல்பம் நொந்துபோய் இருந்தது. அதன் பக்கங்களை குமார் புரட்டினான். அவன் கண்கள் பிரகாசித்தன.

எல்லாம் மங்கிய புகைப்படங்கள். ஆனால், அவற்றில் இருந்த சிலைகள் அனைத்தும் அவ்வளவு திருத்தமாக இருந்தன. இந்த மனிதனா இவற்றை வடித்தான் என்கிற சந்தேகம் தோன்றும் அளவுக்கு அழகாக இருந்தன.

''இந்தச் சிலை எல்லாம் எங்கே?''

''இது எல்லாமே நான் ஒரு ஏஜென்ட்டுக்கு செஞ்சுக்கொடுத்தது. ரொம்ப சொற்பமாத்தான் காசு தருவான். நான் எல்லாரையும் நம்பிருவேன். அதனால இழந்தது நிறைய. ஏமாந்ததுக்கு அளவே இல்லை'' - பாவை உள்ளே வந்தாள். கையில் இருந்த தூக்கில் இருந்து காபி ஊற்றிக்கொடுத்தாள்.

''கடையில வாங்கினேன். இனிப்பு போதுமா?''

குமார் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான். 30 வயது ஆகியும் அவளுக்குத் திருமணம் ஆகாதது ஏன் எனப் புரிந்தது.

'இங்க வாப்பா’ என தங்கராஜ் அவனை இன்னோர் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அந்த அறையின் மூலையில் இருந்த பழைய மரப் பெட்டியைத் திறந்தார். உள்ளே 10, 20 சிலைகள் கிடந்தன. ஒரு அடி, அரை அடி உயரமுள்ள பல்வேறு சிலைகள்.

''இது எல்லாமே நான் பண்ணதுதான். மண்ணுல பண்ணுவேன். அப்புறம் பித்தளையில, ஐம்பொன்ல எல்லாத்திலயும் பண்ணுவேன். அச்சு பண்ணி ஊத்தி பிளாஸ்டர் ஆஃப் பாரிஸ்ல பண்ண புத்தர் இது. பாருங்க.''

தங்கராஜ் ஒரு புத்தரின் சிலையை எடுத்து நீட்ட, குமார் அதைப் பார்த்து அசந்துபோனான். அவன் இதுவரை கண் மூடிய புத்தர் சிலையைத்தான் அதிகம் பார்த்திருக்கிறான். இந்தப் புத்தர் கண்களைத் திறந்திருந்தார். மென்மையாக இமைகளை விலக்கியும் விலகாமலும் கருணை வழியும் கண்கள். கண்களை மூடியிருக்கும் புத்தரின் சிலையில் காணும் அதே சாந்தமும், தியானத்தில் லயித்த அழகிய புன்னகையும் அற்புதம். தங்கராஜை வியப்புடன் பார்த்தான் குமார். அவர் இவனது பிரமிப்பைக் கண்டுகொள்ளாமல் மற்றொரு சிறிய சிலையை எடுத்து, தனது வேஷ்டியில் துடைத்து அவனிடம் நீட்டினார்.

p144c.jpg

''இந்த அம்மனைப் பாருங்க... ஃபைபர்ல பண்ணது. பன்னிரண்டு வருஷங்கள் ஆச்சு.''

குமார், அதை கையில் வாங்கினான். மிகவும் லேசாக இருந்தது. மீனாட்சி அம்மன். ஒரு அடி உயரம்தான் இருக்கும். கையில் இருக்கும் கிளியும் டாலடிக்க, மின்னும் மூக்குத்தியுடன், அழகிய பச்சை நிறத்தில்... அந்தச் சிலையில் தென்பட்ட உயிர்ப்பு, குமாரைப் பிரமிக்கவைத்தது.

''என்ன சார் சொல்றீங்க... இது ஃபைபர்ல பண்ணதா?!''

''ஆமா தம்பி... அச்சு பண்ணி மோல்டு எடுத்துப் பண்ணது. ஃபைபர். பொதுவா மோல்டு எடுத்துப் பண்ணா, அது அவ்வளவு சிறப்பா இருக்காதுனு சொல்வாங்க. ஆனா நான் பண்ணது, செதுக்கினது மாதிரி இருக்கும். அதுதான் நம்ம தனித்திறமை. நீங்க பெங்களூரு போயிருக்கீங்களா?'

''போயிருக்கேன்.''

''அங்க தும்கூர் போற ரூட்ல ஒரு தீம் பார்க் இருக்கு... தெரியுமா?''

''தெரியாதுங்க.''

''அந்த தீம் பார்க்ல நிறைய அனிமல்ஸ் வெச்சிருக்காங்க. ஒவ்வொண்ணும் 20 அடி,

30 அடி உயரம். எல்லாமே நான் செஞ்சது. ஃபைபர்ல பண்ணது. போட்டோ பாருங்க.''

மற்றோர் ஆல்பத்தை எடுத்துக் காட்டினார். அதில் டைனோசர், யானை, திமிங்கலம் ஆகியவை பிரமாண்டமாக உயிர்பெற்றிருந்தன.  

''இதுக்கெல்லாம் நான் காசே வாங்கலை. 'குழந்தைகளுக்காக பண்ணிக்கொடுங்க’னு கேட்டாங்க. 'சரி’னு பண்ணிக்கொடுத்தேன்.''

''சார்... நீங்க உங்க தொழில்ல திறமையானவர்தான். அதுல இப்ப எனக்கு சந்தேகம் இல்லை.''

''தொழில் இல்லை தம்பி... கலை. நான் கலைஞன். இன்னமும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். தொழிலா நினைச்சுப் பண்ணியிருந்தா, நிறையக் காசு சேர்த்திருப்பேனே.''

''சரிங்க... இப்ப நான் என்ன செய்யணும்?'

அவர் பெருமூச்சுவிட்டார். போனில் பேசியபோது தென்படாத ஒரு தயக்கம், இப்போது அவர் முகத்தில் இருந்தது. பாவைதான் பேசினாள்.

''சார்... சில வருஷங்களாவே அப்பா வேலையில்லாம சும்மா இருக்கார். நைட்ல தூங்க மாட்டேங்கிறாரு. சமயத்தில தனியா உக்காந்துக்கிட்டு அவராவே பேசிக்கிட்டு இருக்காரு. ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு. அதான் ஒரு பேட்டி எடுத்துப் போட்டீங்கன்னா, ஏதாச்சும் வேலை வரும்னு...''

குமார், தங்கராஜைப் பார்த்தான். உடனே அவசரமான குரலில் பாவை பேசினாள்.

''இது நான் சொன்ன ஐடியாதான். நேத்து நான் கம்ப்பெல் பண்ணதாலதான் போன்ல உங்ககிட்ட பேசினாரு. இப்பப் பாருங்க... பேசாம நிக்கிறதை...''

தங்கராஜ் லேசான குரலில் பேசினார். ''இவ சொல்றா. ஆனா, எனக்கு கொஞ்சம் கூச்சமாத்தான் இருக்கு. நேத்துக்கூட போன்ல ஒரு வேகத்தில பேசினேனே தவிர, என் சுபாவம் அது கிடையாது. பேட்டி எல்லாம் வேணாம். விட்டுத்தள்ளுங்க கழுதையை.''

குமார், பாவையைப் பார்த்தான். அவள் கண்களில் இருந்த சோகமும் கெஞ்சலும் குமாரை உருக்கின. தங்கராஜைப் பார்த்து தீர்மானமான குரலில் சொன்னான்

''நான் உங்களைப் பேட்டி எடுக்கிறேன் சார்!''

பேட்டி எடுத்துக்கொண்டு எடிட்டரிடம் போனான் குமார். வாங்கிப் பார்த்தார்.

''இதை எதுக்கு நாம போடணும்?''

''நல்லா சிலை செய்றார் சார். கஷ்டப்படுறார்.''

''தொழில் நல்லாத் தெரிஞ்சவன்... சிரமப்படுறவன் லட்சம் பேர் இருக்கான் நம்ம ஊர்ல. எல்லாரையும் நாம பேட்டி எடுக்க முடியுமா?''

''நீங்க படிச்சுப் பாருங்க சார். படிச்சுட்டு டிஸைட் பண்ணுங்க.''

அவர் படிக்கத் தொடங்கினார். குமார் பிரமாதமாக எழுதுவான். தங்கராஜ் அவரே பேசுவதுபோல் அந்தப் பேட்டியை எழுதியிருந்தான். எடிட்டர் படித்துவிட்டுப் புன்னகைத்தார்.

''இதை நான் போடுறேன், இந்த ஆளுக்காக இல்லை; உன் அருமையான ரைட்டிங்குக்காக.''

அடுத்த வாரமே பேட்டி பிரசுரமானது. அச்சாகி வந்த புத்தகத்தை எடுத்துக்ªகாண்டு குமார் போனான். தங்கராஜ் புத்தகத்தை வாங்கியதும் கண்களில் நீர் கசிய, அதை மறுபடி மறுபடி படிக்கத் தொடங்கினார். குமார், பாவையைத் தேடினான். வீட்டுக்குப் பின்னால் இருந்த அடிபம்ப்பில் தண்ணீர் அடித்துக்கொண்டிருந்தாள். குமார், அவளிடம் கண்களில் காதலை வெளிப்படுத்தியவாறு பேசிக்கொண்டிருந்தான். அவள் தண்ணீர் அடித்தபடி புன்னகையுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். சூட்சுமமானவள். அவளுக்கு குமாரின் காதல் புரிந்துவிட்டது.

அடுத்த ஓரிரு தினங்களில் மறுபடியும் அந்த வீட்டுக்குப் போனான். அப்போது தங்கராஜ் வீட்டில் இல்லை. ஸ்வீட் வாங்கிக்கொண்டு போயிருந்தான்.

''ஜஸ்ட் இந்தப் பக்கம் வந்தேன். உங்களைப் பார்த்துட்டுப் போலாம்னு தோணுச்சு'' என்றவனைப் பார்த்து பாவை சிரித்தாள்.

''சார்... உங்ககிட்ட ஓப்பனா பேசலாமா?''

''தாராளமா.''

''நீங்க என்னைப் பார்க்கத்தானே வந்தீங்க?'' - குமார் உடல் லேசாகச் சிலிர்த்தது. சொல்லிவிட வேண்டியதுதான்.

''ஆமா பாவை. உங்களைப் பார்க்கத்தான் வந்தேன்.''

''என்னை லவ் பண்றீங்களா?''

குமாருக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. கண்களில் மையல் வழிய, ''ஆமா பாவை. நீங்க பைக்ல என்னைப் பார்த்து சிரிச்சீங்க இல்லையா... அதுல இருந்து என் மைண்ட் ஃபுல்லா நீங்கதான்...' - பாவை சிரித்தாள்.

''இந்த வீடு, நிலைமை எல்லாத்தையும் பார்த்த பிறகுமா?''

''இதெல்லாம் ஒரு மேட்டரே இல்லை பாவை.''

''இன்னொரு மேட்டர் இருக்கு.''

''என்ன மேட்டர்?''

பாவையின் குரலில் லேசான தயக்கம் தெரிந்தாலும், இதைச் சொல்லியே ஆக வேண்டும் என்பதுபோல் மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

''எனக்கு வயசு 31. அப்பாவுக்கு வருமானம்னு ஒண்ணு வந்து கிட்டத்தட்ட நாலைஞ்சு வருஷங்கள் ஆகிருச்சு. எனக்கு கல்யாணம் ஆகலையே தவிர, ஒருத்தர்கூடத்தான் நான் இருக்கேன். அவர்தான் இந்தக் குடும்பத்தை சப்போர்ட் பண்றாரு.''

குமாரின் உடல் எங்கும் லேசான பதற்றம் பரவியது.

''என்ன சொல்றீங்க?''

''விநாயகா ஃபைனான்ஸ் சோமுனு சொன்னேனே... அவர்தான். வட்டிக்குப் பணம் கொடுக்கிறவர். அவருக்குக் கல்யாணம் ஆகி ப்ளஸ் டூ படிக்கிற பசங்க இருக்காங்க. அதனால கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியாதுனு சொல்லிட்டாரு. எனக்கும் வேற வழி இல்லாம இப்படி இருக்கேன். ஆக்ச்சுவலா இந்த மேட்டர் அப்பாவுக்கும் ஓரளவு தெரியும்'' - குமார் அதிர்ந்தான்.

''அவருக்கும் தெரியுமா?''

''ம்... நீங்க என்கிட்ட 'ஐ லவ் யூ’னு என்னத்தையாவது சொல்றதுக்கு முன்னாடியே இதைச் சொல்லிடணும்னு நினைச்சேன். அதான் சொன்னேன். ஸாரி...'' -குமாருக்கு உள்ளுக்குள் தோல்வியும் அழுகையும் பீறிட்டன.

''நான் கிளம்பறேன்'' எனத் தடுமாற்றத்துடன் சொன்னவனின், முகத்தை அவள் கவனித்தாள்.

''ஏன் இவ்வளவு அப்செட் ஆகணும்? ஜஸ்ட் மூணு தடவைதானே பாத்திருக்கோம்.''

குமார் அவள் கண்களைப் பார்க்காமல் சொன்னான், ''அது அப்படித்தான்... ப்ச்! வர்றேன்' - திரும்பிப் பார்க்காமல் வந்துவிட்டான் குமார்.

அடுத்த வாரம் தேர்தல் அறிவிக்கப்பட, அதன் பின் பத்திரிகை வேலைகளில் மும்முரமாகி மெள்ள அவர்களை மறந்துவிட்டான். சில மாதங்களுக்குப் பின்னர் கர்நாடகாவுக்கு ஒரு வேலையாகச் சென்றபோது தும்கூர் செல்லும் பாதையில் அந்த தீம் பார்க்கைப் பார்த்தான். தங்கராஜ் நினைவு வந்தது. தீம் பார்க்குக்கு உள்ளே போனான்.

முகப்பில் இவன் போட்டோவில் பார்த்த சுறா மீனும் யானையும் டைனோசரும் உயரமாக நின்றிருந்தன. என்ன ஒரு நேர்த்தி. அதைத் தொட்டுப்பார்த்தான். கல்லில் செதுக்கியதுபோல சின்னச் சின்ன நெளிவுகளும் நுட்பங்களும் தங்கராஜின் திறமையை, அர்ப்பணிப்பைச் சொல்லின. ஒரு பெண்ணின் சிலையையும் தங்கராஜ் வடித்திருந்தார். அதன் வடிவும் வனப்பும் உயிர்ப்பும் இவனுக்கு பாவையை நினைவுபடுத்தின. ஊருக்குப் போனதும் அவர்களைப் பார்க்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது.

சென்னை திரும்பியதும் காலையிலேயே பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான். வீட்டை அடைந்து உள்ளே நுழைந்தான். வீடு அமைதியாக இருந்தது. குரல்கொடுத்தான். தங்கராஜ் பின்னால் இருந்து வந்தார்.

''வாங்க தம்பி வாங்க... உக்காருங்க'' இவன் அமர்ந்தான்.

''நல்லா இருக்கீங்களா?''

''இருக்கேன் தம்பி...''

''பாவை இல்லீங்களா?''

''அவ இப்ப இங்க இல்லை'' என்றவர் குரலில் சின்னத் தடுமாற்றம். பிறகு சொன்னார்.

''சோமுனு தெரிஞ்சவர் ஒருத்தர்...'' எனத் தயங்கினார்.

''தெரியும் சார். சொல்லுங்க...''

''அவர் ஒய்ஃப் திடீர்னு செத்துப்போச்சு. அடுத்த மாசத்துல இருந்து இவளை அவர் கூட்டிக்கிட்டுப் போய்ட்டார். அவருக்கு பெரிய பசங்கள்லாம் இருக்கு. அதனால தனி வீடு எடுத்துவெச்சிருக்கார்...' - தங்கராஜின் குரலில் கூச்சமும் குற்றஉணர்வும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன. குமார் மறுபடியும் ஏதோ ஓர் இழப்பை உணர்ந்தான்.

''அந்தாளு ஒய்ஃப் எப்படிச் செத்தாங்க?''

''சூஸைட்னு சொல்லிக்கிறாங்க...'

சிறிதுநேரம் கனத்த மௌனம் நிலவியது. அவர் பேச்சை மாற்றினார்.

''ரொம்ப நன்றி தம்பி. எனக்கு உங்களால மறுபடியும் வேலை வந்திருச்சு.''

''அப்படியா..? பரவால்லையே... சிலை செய்யிறதுக்குக் கூப்பிட்டாங்களா?''

''இல்லை... இது வேறமாதிரி வொர்க்கு. இதைப் பாருங்க.''

பின்புறம் கூட்டிப்போனார். அங்கே சின்னச் சின்னதாக மனித உறுப்புகள் சிதறிக் கிடந்தன. இதயம், நுரையீரல், மூளை, கை, கால்...

''இதெல்லாம் நான் செஞ்சது. மாணவர்களுக்குச் சொல்லித்தர்றதுக்காக ஒரு கம்பெனி இதைத் தயார் பண்ணுது. எல்லாம் ரியல் சைஸ். இதைப் பாருங்க... எல்லாமே கரெக்ட்டா ஃபிக்ஸ் பண்ற மாதிரி பண்ணிருக்கேன்.''

அவர் கட கடவென இதயம், நுரையீரல், கல்லீரல் என எல்லாவற்றையும் எடுத்துப் பொருத்தினார்.

p144d.jpg''பாத்தீங்களா? மனுஷனோட மார்புக்கூடு. இது மூளை. பசங்களுக்கு இதைவெச்சு சொல்லித்தர்றது ரொம்ப ஈஸி. என் வேலை அவங்களுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சுப்போச்சு. மாசாமாசம் இனிமேல் காசு பிரச்னை இல்லை. மெள்ள மெள்ள கடனை எல்லாம் அடைக்கணும்.''

குமார் அவரை வியப்புடன் பார்த்தான்.

''என்ன பாக்குறீங்க?''

''இல்லை... நீங்க செஞ்ச புத்தர், மீனாட்சி அம்மன்... அந்த தீம் பார்க் யானை, டைனோசர்லாம்...''

''எனக்கும் அது மாதிரி செய்யத்தான் ஆசை. என்ன பண்றது தம்பி? வாழ்க்கைதான் நம்மளைப் பிச்சுப்போட்டுருச்சே. மூளை, இதயம், குடல், குந்தாணினு அக்கக்கா பிரிச்சுப்போட்டுருச்சே? என்ன பண்றது..?''

அவர், தான் இணைத்த உடல் உறுப்புகளை தனித்தனியாகப் பிரிக்கத் தொடங்கினார்!

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss