கதை கதையாம்

உயிர் சோறு - சிறுகதை

Fri, 26/05/2017 - 09:35
உயிர் சோறு - சிறுகதை
 
 

சிறுகதை: கணேசகுமாரன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

ரவணனிடம் தலையசைத்து விடைபெற்று வீதியில் இறங்கினேன். நல்ல வெயில். இப்படிப் பெரு வெளிச்சமாய் மட்டும் வந்து நம் உடல் முழுவதும் தழுவும் வெயிலை நல்ல வெயில் என்றுதானே சொல்ல வேண்டும். ஆனால் சுள்ளென்று தோல் சுட்டு எரிக்கும் வெயிலுக்கும் நாம் நல்ல வெயில் என்றுதான் சொல்கிறோம். நல்ல என்ற சொல்லுக்குத் தரும் அழுத்தத்தில் அர்த்தமே மாறிப்போய்விடுகிறதுதானே.
வெயிலில் ஏது கெட்ட வெயில். கையில் விஜி கொடுத்தனுப்பிய நகைகள் அடங்கிய பை அப்படியே எந்த மாற்றமும் இன்றி இருந்தது. நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கை பற்றி சரவணனுக்குத் தெரியும். நகைகளை என்னிடமே வைத்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டான். பணம் தருகிறேன்; பின்பு உனக்கு வசதிப்பட்ட நாளில் திருப்பிக்கொடு என்று பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதுதான் போன் வந்து எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டது.

வீதி திரும்பியதும் எதிரில் ஒரு பெண்மணி வந்துகொண்டிருந்தார். பார்க்க இந்திராணி போலத்தான் இருந்தது. இந்திராணியைக் கடைசியாய் பார்க்கையில் இதே போன்று பச்சைப் புடவைதான் அணிந்திருந்ததாய் ஞாபகம். ஆனால் அது கிளிப்பச்சை நிறம். பத்து வருடங்களுக்கு மேல் இருக்கும். பத்து வருடங்களுக்கு முந்தைய இந்திராணியின் முகம்தான் இப்போது ஞாபகத்திலிருக்கிறது. பத்து வருடம் என்றதும்தான் கீர்த்தனா பிறந்ததற்குக்கூட இந்திராணி வரவில்லை என்ற ஞாபகம் வந்தது. இப்படித்தான் தரையில் தவறிவிழும் வாளிநீர் தன் போக்குக்குப் பல கோடுகளின் வழி வெவ்வேறு பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பது போல ஒவ்வொன்றாய் ஞாபகம் வந்துவிடுகிறது. ஒருவரின் மரணம் அவரைப் பற்றிய ஞாபகங்களை மட்டும்தானே கிளறிவிட முடியும். இனிமேல் இறந்துபோன நபருடன் நமக்குப் பேச என்ன இருக்கிறது என்பதுபோல் பழைய நினைவுகளை அசைபோட ஆரம்பித்து விடுகிறோம். பேருந்தில் ஏறினேன்.

p92a.jpg

விஜியிடம் இப்போதே போன் செய்து சொன்னால்தான் அவளும் ஸ்கூலுக்கு லீவ் சொல்லிக் கிளம்ப சரியாயிருக்கும். பஸ் பாம்பன் பாலத்தைத் தாண்டியது. நிறைய மீன்பிடிப் படகுகள் கடல் நீரில் தள்ளாடியபடி இருந்தன. பாலத்தின் ஓரத்தில் நின்றபடி பலரும் செல்ஃபி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். எதையும் ரசிக்கும் மனநிலை இப்போது இல்லை. இப்போது என்றில்லை. அதெல்லாம் வளரும் காலத்திலேயே இல்லாமல் போய்விட்டது. பேருந்தின் ஜன்னலோர இருக்கைக்கு ஆசைப்படாத மனம் வாய்த்தது சாபமின்றி வரமில்லை. ரிங் போய்க்கொண்டே இருந்தது. காலையில் பிள்ளைகளை பள்ளிக்கூடத்துக்கு அழைத்துச் செல்கையில் விஜியின் முகம் வாடித்தான் இருந்தது. என்னதான் சமாதானமாய் பேசினாலும் பெண்களுக்கு நகைகள் மீது உள்ள மோகம் எப்போதுமே மாறாது. அதை மோகம் என்றெல்லாம் குறைவாய்ச் சொல்லிவிட முடியாது. அதுதானே அவர்களுக்குப் பெரிய பாதுகாப்பாய் இருக்க முடியும். அது என்னமோ எனக்கு ஆரம்பத்திலிருந்து எதன் மீதும் பெரிதாய் விருப்பமற்றுப் போயிற்று. பிள்ளைகளுக்கும் விஜிக்கும் உயர்ந்த விலையில் ட்ரெஸ் எடுத்தாலும் எனக்கு மட்டும் சாதாரண விலையில் சாதாரணமான டிசைனில் ஒரு சட்டை. அவ்வளவுதான். விஜியிடமிருந்து போன் வந்தது. கட் செய்தேன். சில நொடிகள் நிதானித்து என்ன பேச வேண்டுமென மனதுக்குள் சின்னதாய் ஓர் ஒத்திகை. விஜிக்கு போன் செய்ய, இரண்டாவது ரிங்கிலேயே போன் எடுக்கப்பட்டது.

``என்னங்க... சரவணனைப் பார்த்தீங்களா?''

``ம். பார்த்தேன்.''

``ஏன்... சொணக்கமா பேசுறீங்க'' என்றாள். போன காரியம் நல்லபடியாய் முடிந்திருக்காதோ என்ற கவலையில்தான் அவள் கேட்டாள். முகம் மட்டுமல்ல, குரலும் பல சமயங்களில் எல்லாவற்றையும் காட்டிக்கொடுத்துவிடுகிறது.

``மதுரையில இந்திராணி எறந்துடுச்சாம். நல்லதம்பி போன் பண்ணிச் சொன்னாரு.''

``என்னங்க சொல்றீங்க. எப்போ?''

``நான் நேர்ல வந்து சொல்றேன். நீ ஸ்கூலுக்கு லீவ் சொல்லிட்டு பிள்ளைகளையும் அழைச்சிட்டு வந்திடு. நாளைக்குதான் எடுக்கிறாங்களாம்.'' போனை வைத்த பிறகு உள்ளுக்குள் புதிதாய் கேள்வி சுழன்று வந்தது. இந்திராணியை எப்போதும் அக்கா என்றுதானே அழைத்திருக்கிறேன். பஞ்சாயத்தில் நிறுத்தி பத்திரத்தில் கையெழுத்துப் போட்டால்தான் ஆயிற்று என்று ஆங்காரமாய் கத்தியபோதுகூட அக்கா என்ற உறவின் வாசனை கொஞ்சமாய் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்ததே. நான்கு பெண் குழந்தைகளுக்குப் பிறகு பிறந்தவன் என்பதில் என்மீது அம்மாவுக்கு அதிக பாசம். ஒருவேளை கொள்ளி போட ஒரு வாரிசு வந்துவிட்டது என்ற சந்தோசம்கூட இருக்கலாம். எனக்கு அடுத்து இரண்டுவருடம் கழித்துதான் முருகன் பிறந்தான். எங்கள் வழக்கத்தில் கொள்ளி வைப்பதில் தாய்க்குத் தலைமகன், தகப்பனுக்குக் கடைசி என்பார்கள். ஒருவேளை முருகன் பிறந்ததற்கு அப்பா வேண்டுமானால் அதிகமாய் சந்தோசப்பட்டிருக்கலாம்.

அக்காக்களுடன் வளர்ந்தவன் என்பதாலே அவர்கள் குடித்த மிச்சப்பால்தானே நாம் குடித்தது என்று வளரும்போதே எனக்கொரு எண்ணமிருந்தது. ஆனாலும் வளர வளர அந்த உறுத்தல் வேறு மாதிரி மாறிப்போயிற்று. எல்லாம் தாத்தா பண்ணிய வேலை. உயில் எழுதிவைத்து செத்துப்போன தாத்தாவை நான் பார்த்ததுகூட கிடையாது. `என் மகன் ஜெகந்நாதனுக்குப் பிறக்கும் மூத்த ஆண் வாரிசுக்கே இந்தச் சொத்து அனைத்தும் சொந்தமாகும். அவன் விரும்பினால் மட்டுமே பிறர் அந்தச் சொத்துகளை அனுபவிக்கலாம்.' எப்போதும் எனக்கொரு யோசனை வரும். தாத்தா யார் மீது பாசம்கொண்டு இப்படி ஓர் உயிலை எழுதி வைத்தார். தன் மகன் மீது என்றால் அப்பா பெயருக்கே எழுதியிருக்கலாம். இல்லை மருமகள்  மீது எழுதியிருக்கலாம். அது என்ன... இன்னும் பிறக்காத, பிறப்பானா என்று தெரியாத ஒரு பேரப்பிள்ளைக்கு சொத்தெல்லாம் எழுதி வைப்பது? அவர் இறந்தபோது அவர்கூட வராத அந்தச் சொத்து அவரின் மூத்த பேரனை என்னவெல்லாம் செய்தது, எங்கெல்லாம் கொண்டுசென்று நிறுத்தியது என்று அவருக்குத் தெரியுமா? பேருந்திலிருந்து இறங்கி ஸ்கூட்டர் நிறுத்தி வைத்திருந்த இடத்துக்குச் சென்றேன்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்ததுமே ஆரம்பித்து விட்டாள் விஜி. எப்போ, எப்படி, ஏன்... எந்தக் கேள்விக்கும் என்னிடம் பதில் இல்லை. நிஜமும் அதுதானே. மாமா போனில் பேசியது மனதுக்குள் கிடந்தது. ``உங்க அக்கா போயிட்டா மச்சான். கடைசிவரைக்கும் தம்பி வரும்னு வாசலையே பாத்துக்கிட்டிருந்தா... வைராக்கியமா இருந்துட்டீங்க. கூடப் பொறந்ததுக்கு செய்ற கடைசிக் கடமையை செஞ்சிட்டுப் போய்டுங்க. காலையில எடுக்குறோம்.'' வருத்தமோ, கவலையோ குரலில் இல்லை. கோபம் இருந்தது போல்தான் தெரிந்தது. இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால் எனக்கு இருந்ததன் பெயர் வைராக்கியமா... ஆறாத வடுதானே அப்படி ஒரு சொந்தம் இருப்பதையே மறக்கச் செய்தது.

கூடப் பிறந்திருந்தாலும் முருகனும் கல்யாணம் முடிக்கும்வரைக்கும் எந்தக் கேள்வியும் எழுப்பாமல்தான் இருந்தான். திருமணம் ஆகி தனிக்குடித்தனம் வைத்தபின்புகூட அப்பாவிடம் மல்லுக்கட்டிக்கொண்டு இருந்தானே தவிர ஒன்றுகூடி எனக்கு எதிராய் திரும்பியதெல்லாம் முருகனுக்குக் குழந்தைகள் பிறந்தபின்புதான். சொத்தினை வாரிசுகள் அனைவருக்கும் சமமாய் பிரிக்க வேண்டும் என்று எல்லோரும் ஒற்றைக்காலில் நின்றபோது அப்பாவும் அவர்களுடன் நின்றதுதான் என் எல்லாச் செயல்பாடுகளையும் முறித்துப் போட்டது. மன உளைச்சல் அதிகமாகி இரவெல்லாம் தூக்கம் தொலைத்து எழுந்து உட்கார்ந்து இருட்டையே வெறிக்கப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த தெல்லாம் அப்புறம்தான். எல்லோரையும் விட்டுத் தனித்துவந்து வாடகை வீட்டில் குடியேறிய பின்பும் மனத்தளர்வு குறையவில்லை. அம்மாவின் மடி மட்டும் வயது தாண்டியும் ஆறுதல் தந்துகொண்டிருந்தது.

p92b.jpg

கையில் காசு இருப்பதால் மட்டுமில்லை. மனதில் ஈரமும் இருந்ததால்தான் உதவி என்று வந்த சொந்தங்களுக்கெல்லாம் அள்ளி அள்ளித் தந்தது. ``மாரி இருக்கிறப்போ என்ன கவலை. என் பொண்ணு பொறந்ததிலேர்ந்து தலைக்குத் தண்ணி ஊத்துன வரைக்கும் எல்லாச் செலவையும் மாரிதானே பார்த்தது. அவளுக்குக் கல்யாணம்னா, அவன் எதுவும் செய்ய மாட்டானா என்ன?'' தூரத்துப் பெரியம்மா வகை வழி வந்த அக்கா அப்படிச் சொல்லியபோதெல்லாம் பெருமிதமாகத்தான் இருந்தது. மனிதர்கள் அப்படியில்லை என்பதெல்லாம் கையில் காசில்லாமல் கடனாளியாக நின்றபோதுதான் புரிந்தது. இருந்த வீடு, நிலமெல்லாம் நான்கு அக்காக்களுக்கும் தம்பிக்கும் பிரித்தது போக மிஞ்சியதே எனக்கு ஒதுங்கியது. பிறகு பல மனிதர்களுக்கும் நான் சந்தேகப் பொருளாகிப் போனேன். எப்போதும் எல்லோருக்கும் நல்லவராகவே இருப்பதென்பதெல்லாம் ஒரு கொடுப்பினை. அனைவருக்கும் வாய்க்காது. அவசர அவசரமாகத் தங்கள் பணத்தினை திருப்பிக் கேட்டபோதுதான் நானும் என் தகுதிக்கு மீறி நிறையக் கடன் வாங்கியிருக்கிறேன் என்பது உறைத்தது. எதற்குக் கடன் வாங்கினேன் என்று யோசித்தால், அது மேலும் மனச்சிக்கலையே உண்டாக்கியது. கடன் வாங்கித் தந்து இந்த உலகத்தில் நல்லவனாக வாழ வேண்டிய அவசியமென்ன இருக்கப் போகிறது? அவசரத்துக்குப் பணம் கேட்டவர்களுக்கு அதே அவசரத்தில் நான் வாங்கித் தந்த பணம்தான் வட்டிமேல் வட்டிபோட்டு என்னை எல்லாவிதத்திலும் தனிமைப்படுத்தியது. அப்பாவுக்கு முருகன்தான் இஷ்டம். நானும் வேலைக்குப் போய் சம்பாரித்தாலும் விஜியும் ஸ்கூலுக்குப் போய் வந்தாலும் இருவரின் சம்பளமும் வீட்டு வாடகைக்கும் கடனுக்கு வட்டிகட்டவுமே போதவில்லை. நான் வாழ்ந்து கெட்டவனில்லை. கெட்டு வாழ்பவனுமில்லை. தூக்கம் வராத இரவை மாத்திரைகளின் வழி மாற்றத் தொடங்கியபோதுதான் விஜி அந்த மாற்று யோசனையைச் சொன்னாள்.

நான் சுயமாக சம்பாரித்துதான் விஜிக்கு நகை செய்துபோட்டது. அதில் எனக்கு கூடுதல் திமிர்கூட உண்டு. ஏதாவது விசேஷ வீடுகளுக்கு கழுத்து கொள்ளாத நகையுடன் விஜி செல்லும்போதெல்லாம் அவளை பொறாமையுடன் பார்த்த கண்களைவிட என்னை எரிச்சலுடன் பார்த்த கண்கள்தான் அதிகம். இவ்வளவு கஷ்டத்திலும் குடும்பத்தைக் காப்பாத்துகிறானடா இவன் என்ற வெறுப்பு, மனித இயல்பின் ஒன்றுதானே. மூத்தவள் நிவேதா பிறந்தபோதுகூட இவ்வளவு கஷ்டமில்லை. இளையவள் கீர்த்தனா பிறந்தபின்புதான் எல்லாம் ஆரம்பம். எதைத் தின்றால் பித்தம் தெளியும் என்பதுபோல் பிள்ளைகளின் ஜாதகத்தினைக் கொண்டுசென்று காட்டிப் பரிகாரம் தேடினோம். தேடிய இடத்தில் வேறொன்று கிடைத்தது. எப்போதும் அப்படித்தானே. எல்லாவற்றையும் தேடிய இடத்திலே கிடைத்துவிட்டால் வாழ்க்கை சுவாரஸ்யமற்றுப் போய்விடும். என் ஜாதகம் பார்த்த ஜோஸியர் சொன்னதைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டாள் விஜி. `` மாரிமுத்துவாகிய உங்கள் ஜாதகத்தில் வெளிநாடு செல்லும் வாய்ப்பு உள்ளது''. எல்லா நகையும் கழட்டிக் கொடுத்து விற்றுவிட்டு வெளிநாடு செல்ல ஏற்பாடு செய்யுமாறு சொன்னாள். அவளைப் பொறுத்தவரை நான் வெளிநாடு செல்வது என்பது பணம் சம்பாரிக்க என்பதில்லை. ஏதாவது ஒரு வழியில் என்னை நான் மீட்டெடுக்கும் வழியாய் அவள் தேர்ந்தெடுத்ததுதான் காலையில் சரவணனைப் பார்க்கச் சொன்னது.

விரைந்துகொண்டிருந்த பஸ்ஸில் ஜன்னலோர சீட்டில் கீர்த்தனா அமர்ந்திருந்தாள். விஜியும் நிவேதாவும் அருகில் இருக்க, நான் அதே வரிசையில் எதிரே இரண்டு பேர் அமரும் சீட்டில் உட்கார்ந்திருந்தேன். வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பும்போது விஜி கேட்ட கேள்வியை ஜன்னலோர காற்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. `` வளர்ந்த காலத்துல உங்க அக்கா வீட்டு உப்பையும் சாப்பிட்டுதானே வளந்துருப்பீங்க. சொத்தைப் பிரிச்சி நம்மளை இப்படி ஆக்கினதுல உங்ககூடப் பொறந்த எல்லாருக்கும் பங்கிருக்கில்லியா... மத்தவங்ககூட பேசிக்கிட்டுதான இருக்கீங்க. அதென்ன அந்த அக்கா மேல மட்டும் அப்படி ஒரு வெறுப்பு?'' அத்தனை எளிதில் சொல்லித்தீர்ந்துவிட  முடிகிறதா அந்த வெறுப்பு? எல்லாம் அந்த உப்பைத் தின்றதால் வந்த வெறுப்புதானே. நான் அந்த உப்பைத் தின்றிருக்கக் கூடாது.

*
ப்போது மாரிமுத்துவுக்கு பதினோரு வயது. இரண்டாவது அக்காளான இந்திராணிக்கு கல்யாணம் ஆகியிருந்தது. குடும்பத்திலேயே நல்ல நிறம் என்றால் அது இந்திராணியும் மாரிமுத்துவும்தான்.

மற்றவர்களெல்லாம் மாநிறம். வறுமைப்பட்ட குடும்பம் என்றாலும் இந்திராணியின் அழகு, நல்லதம்பியை யோசிக்கவிடாமல் எந்தவித எதிர்பார்ப்புமின்றி தாலி கட்ட வைத்தது. பக்கத்து பக்கத்து ஊர்கள்தான். மாரிமுத்துவுக்கும் சந்தோசம். தன் ஊரிலிருந்து சைக்கிளிலேயே அக்கா வீட்டுக்குச் சென்றுவிடலாம். மாரிமுத்துவுக்கு எவ்வளவு சாப்பிட்டாலும் சாப்பிட்ட திருப்தியே இருக்காது. அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடத்திலே பசிக்கத் தொடங்கிவிடும். ஒருநாள் பள்ளிக்கூடத்துக்குச் சென்றவன் மதியம் சைக்கிள் மிதித்துக்கொண்டு இந்திராணி வீட்டுக்குச் சென்றான்.

``வாடா... ஸ்கூலுக்குப் போகலையா?''

``பள்ளிக்கூடத்திலேர்ந்துதான் வரேன். மதியானம் லீவு. வாத்தியாரு அம்மா செத்துட்டாங்க. மீன் கொழம்பா வெச்சிருக்க. வாசம் வருது. சோறு போடுக்கா. பசிக்குது.''

``ஒரு வேலை பண்றியா. உங்க மாமா தெற்குவாடியில புதுசா ஒரு போட்டு வாங்கிக் கட்டிட்டு இருக்காருல்ல. அங்கே போய் உங்க மாமாவுக்கு சாப்பாடு குடுத்துட்டு வந்துடு. வந்ததும் இங்க சாப்பிடலாம். அதான் சைக்கிள் இருக்குல்ல. ஒரு மிதி மிதிச்சா கா மணி நேரத்துல போயிட்டு வந்திடலாம். குடுத்துட்டு வந்துடுடா... சாப்பாடு எடுக்க வர்றவன் இன்னிக்கி போட்டடிக்கு வல்லியாம்.''

``ரொம்ப பசிக்குதுக்கா. சாப்புட்டுப் போறேன்.'' வயிற்றில் கைவைத்தபடியே முகம் சுளித்துப் பேசினான் மாரிமுத்து.

``செத்த நேரம் பல்ல கடிச்சிக்கப்பா. காலையிலையும் உங்க மாமா சாப்புடல. பசி தாங்க மாட்டார் மனுசன். அவருதான் மீனு வாங்கி அனுப்புனாரு. எதிர்பார்த்துட்டு இருப்பாரு. இல்லாட்டி நான்தான் பஸ்ல போய் குடுத்துட்டு வரணும். கொஞ்சம் போயிட்டு வா மாரி'' அக்கா பஸ்ஸில் போய் சாப்பாடு கொடுத்துவிட்டு வருவதற்குள் தன் வயிறு பொறுமையாய் இருக்காது என்பதை உணர்ந்தவன் ``சரி குடு'' என்றான் தலையாட்டி.

கடல் சார்ந்த கிராமங்கள். மீனவர்கள் அங்கங்கே வலையினை விரித்து வெயிலில் காயவைத்துக் கொண்டிருந் தார்கள். சில இடங்களில் விரிந்த வெயிலில் மீன்கள் கருவாடாகிக் கொண்டிருந்தன. எதிர்காற்றில் சைக்கிள் மிதித்துக்கொண்டி ருந்தான் மாரிமுத்து. பசியில் வயிறு ஏங்கிக் கிடந்தது. அழுந்த சைக்கிள் மிதிக்கையில் குடல் இழுத்தது. அவனைக் கடந்து சென்ற பஸ் இன்னும் அவன் வேகத்தை மட்டுப்படுத்தியது. தெற்குவாடிக்கும் குந்துகாலுக்கும் இடையில் ஒரு பாலம் உண்டு. கடலிலிருந்து கொஞ்சமாய் நீர் பிரிந்து ஏதோ போக்குவரத்து விதியை மீறி நுழையும் நாகம் போல் சென்றுகொண்டிருக்கும். அதன் மீது ஒரு பஸ் போகும் அளவுக்குப் பாலம் கட்டப்பட்டு இரண்டு பக்கமும் சிமென்ட்டால் திட்டொன்றும் அமைத்திருப்பார்கள். சாயங்காலங்களில் சிலர் அத்திட்டில் அமர்ந்து கடலினைப் பார்த்தவாறு கதை பேசுவார்கள். சைக்கிளை அதன் அருகில் நிறுத்தினான் மாரிமுத்து. ஹேண்டில் பாரில் மாட்டப்பட்டிருந்த கூடையைக் கழற்றினான். அவனின் ஒல்லியான கைகளுக்கு மிக பாரமாக இருந்தது சாப்பாட்டுக் கூடை. திட்டில் அமர்ந்து கூடையிலிருந்த கேரியரை வெளியே எடுத்தான். பசியோ, பயமோ கை நடுங்கிற்று. கேரியரைத் திறந்து கொஞ்சமாய் சாதம் எடுத்து வாயில் போட்டான். மெல்லத் துவங்கினான். கேரியரின் அடுத்த அடுக்கைத் திறக்க நான்கு பொரித்த மீன் துண்டுகள் சூரியனில் பளபளத்தன. இப்போது மாரிமுத்துவுக்கு பயம் போயிற்று. பசி வந்தால் பத்தும் பறந்து போகும் என்னும்போது பத்தில் ஒன்று பயமாகவும் இருக்கலாம்தானே. மாமா சாப்பிடும் தட்டை எடுத்து சிமென்ட் திட்டில் வைத்து, கை நிறைய சோற்றை அள்ளி தட்டில் கொட்டிப் பரப்பினான். இரண்டு கை அள்ளியதும் சோறு வைக்கப்பட்டிருந்த அடுக்கில் இருந்த குழி தெரியாதவாறு சமமாக்கினான்.  மீன் துண்டுகளில் ஒன்றை எடுத்து தட்டில் வைத்தான். குழம்பு எதுவும் ஊற்றிக்கொள்ளாமல் வெறும் சோற்றைப் பிசைந்து உருண்டையாக்கி சாப்பிடத் துவங்கினான். வயிறு அடங்கியதும் பாலத்தின் கீழ் தேங்கியிருந்த நீரில் தட்டைக் கழுவிவிட்டு கேரியரைப் பழையபடி அடுக்கிக் கூடையில் வைத்தபின் சைக்கிளை எடுத்தான். இப்போது எதிர்காற்று மாறியிருந்தது.

ஒரு வாரம் கழிந்த ஞாயிறு. அக்கா வீட்டு மீன்வறுவல் வாசம் மாரிமுத்துவின் உள்ளங்கையை விட்டு விலக மறுத்திருந்தது. அக்கா வீடு நோக்கி சைக்கிள் மிதித்தான். மாமா வீட்டில் இருந்தார். வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த மாரிமுத்துவின் மூக்கைத் தாக்கியது அக்காவின் கைமணத்தில் வீட்டில் எங்கும் பரவியிருந்த மீன் குழம்பின் வாசனை. ``அக்கா'' என்றபடி இந்திராணியைப் பார்த்த மாரிமுத்துவின் முகத்தில் சந்தேகம் தன்னை எழுதியது. அக்கா முகம் எப்போதும் இப்படி இருந்ததில்லையே... ஏன்? பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. அங்கிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தவன் வினோதமாய் ஒன்றைக் கவனித்தான். இந்திராணி ஒரே ஒரு சாப்பாட்டுத்தட்டை மட்டும் கழுவி எடுத்துக்கொண்டு ஹாலுக்கு வந்து வைத்தாள். தட்டின் முன்னால் மாமா அமர்வதைக் கவனித்துக்கொண்டி ருந்தவன் `` அக்கா எனக்கும் சோறு'' என்றான். குழம்புடன் அவனைக் கடந்தவள் நின்று திரும்பி அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள். மாமா சாப்பிடத் தொடங்கினார். ``அக்கா'' என்றான் மறுபடியும். அவனை நோக்கி வந்தவள் ``எந்திரிடா'' என்றாள். மாரிமுத்து எழுந்து நின்றான். அவனின் கையை இறுகப் பிடித்தவள் வேகமாக சமையற்கட்டுக்கு அழைத்துப் போனாள்.  ``போனவாரம் மாமாவுக்கு சாப்பாடு குடுத்துவிட்டேனே. என்ன பண்ணினே நீ'' அவளிடமிருந்து வெளிப்பட்ட ஒவ்வொரு சொல்லிலும் ஆத்திரம் மிகுந்திருந்தது.

``ரொம்பப் பசிச்சிதுக்கா. அதான் கொஞ்சம் எடுத்துச் சாப்புட்டேன்'' மாரிமுத்துவுக்கு அழுகை திமிறி வந்தது. இந்திராணியின் கை இறுக்கம் கூடிக்கொண்டே போக வலியில் திணறினான்.

``ஏன்... ஒருவேளை திங்காம பட்டினி கெடந்தா செத்துப்போய்டுவியோ. எதுவுமில்லாத வீட்ல இருந்து நான் பட்ட கஷ்டமெல்லாம் போதும்னுதான் ஆண்டவனா பாத்து இப்படி ஒரு வாழ்க்கையைக் குடுத்துருக்கான். அதுக்கு நீ ஒல வைக்கிறியாடா...''

``இல்லக்கா... தெரியாம கொஞ்சமா...'' மாரிமுத்துவிடமிருந்து வெட்டுப்பட்டு வெளிவந்து விழுந்த வார்த்தைகளில் கண்ணீர் சொட்டியது.

``என்னது... கொஞ்சமா. ராத்திரி ஒங்க மாமா வந்து சொல்றப்ப எனக்கு நாக்க பிடுங்கிட்டு சாகலாம்போல இருந்துச்சி. நீ தின்ன பாதியைத்  தின்னுட்டு மீதியைத் திங்க அவரு என்ன உங்கப்பனாட்டம் வக்கத்துப் போயா இருக்காரு. சாப்பாடு கம்மியாயிருந்துச்சி. மீனும் வழக்கமா வைக்கிற மாதிரி இல்ல. என்னாச்சி ஒனக்குன்னு கேட்டப்போ என் ஈரக்கொலையே நடுங்கிடுச்சி. அப்பகூட சந்தேகம் வரல. கேரியரை நீட்டுன உன் தம்பி கைல மீன் வாசனை வந்துச்சே. சாப்புட்டு வந்தானான்னு கேட்டப்பதான்டா உன் திருட்டு புத்தி தெரிஞ்சிச்சி. ஏன்டா... கூடப்பொறந்த அக்கா சோத்தையே திருடித் திங்கத் தோணுதே. வளந்து வந்தா நீ என்னன்ன பண்ணுவே.'' மாரிமுத்துவுக்கு இந்திராணி பேசியதில் பாதிப் புரியவே இல்லை. பசிக்கு சாப்பிட்டது இவ்வளவு பெரிய குற்றமா என்றுதான் குழம்பியது அவன் மனம்.

``எல்லாருக்கும்தான் பசிக்குது. அதுக்காக பொறுத்துதான் இருக்கணும். நம்ம வீட்ல நமக்கு வேளாவேளைக்கு சோறு கெடைச்சுச்சா... இல்லீல்ல. மூணு வேளைக்கு ரெண்டு வேளையும் ஒரு வேளையுமா கொறச்சித்தான்டா சாப்புட்டோம். நம்ம அப்பன் பாடுக்குப் போனாதான் காசு. அம்மா கூடைய எடுத்துக்கிட்டு மீனு வித்துட்டு வந்தாதான் காசு. இல்லாட்டி பட்டினி. ஒனக்கு பசிச்சா நீ இங்க வந்து தின்னுருக்கணும். குடுத்துவிட்ட சாப்பாட்டையும் தின்னுட்டு இங்கையும் வந்து கமுக்கமா தின்னுட்டுப் போனவந்தானே நீ. இன்னிக்கி ஒனக்கு சோறு கெடையாது. போ'' இந்திராணி பிடித்திருந்த கை இறுக்கம் மாறாமல் மாரிமுத்துவை இழுத்துக்கொண்டு ஹாலினைக் கடந்தாள். நிமிர்ந்து பார்க்காமல் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த மாமாவைப் பார்த்தான் மாரிமுத்து. சிறுகுடலைப் பெருங்குடல் தின்றுகொண்டிருக்க, வீட்டை விட்டு வெளியேறி சைக்கிளை எடுத்தான்.

*

மாட்டுத்தாவணியில் இறங்கி நல்லதம்பிக்கு போன் செய்து அட்ரஸ் விசாரித்தபடியே ஆட்டோவில் போனோம். சொத்து பிரித்தபிறகு மதுரையில் இடம் வாங்கி வீடு கட்டி செட்டில் ஆனதெல்லாம் செவி வழிச் செய்திகள்தான் எனக்கு. எக்கேடோ கெட்டுப் போகட்டும் என்று அந்தப் பஞ்சாயத்தின் முன்னால் மனதுக்குள் எல்லோருக்கும் சாபம் விட்டு விலகியவன்தான். எந்த நல்லது கெட்டதுக்கும் கலந்துகொள்ளாமல் எதையும் எவரிடமும் வெளிப்படுத்தாமலே வாழ்ந்தாயிற்று. எனக்காக விஜியும் தன் குடும்பத்தையும் என் குடும்பத்தையும் வெறுத்து விலகி வாழ்ந்தவள்தான். இப்போது சாவு என்றதும்தான் வந்து நிற்க வேண்டியிருக்கிறது. சாயங்கால வெயில் துக்கத்துடன் விடைபெற்றுக் கிளம்பியிருக்க, வீட்டின் வாசலில் ஷாமியானா பந்தல் போடப்பட்டிருந்தது. நிறைய ப்ளாஸ்டிக் நாற்காலிகளில் நிறைய மனிதர்கள். நீல நிற நாற்காலிகள் என்றால்கூட துக்கம் தெரியாது. இவை சாம்பல் நிறத்தில் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. யாராவது வந்து பிரித்துப்போட்டு அமர்ந்தால் அந்த துக்கம் சமாதானமாகிவிடும்போல.

வீட்டின் உள்ளே நுழைந்தேன். என்னைப் பார்த்ததும் யாரோ பெருங்குரலெடுத்து ``எலேய் மாரி... உன் அக்காளப் பாருடா'' என்று கதறத் தொடங்கினார்கள். யாரென்றுதான் தெரியவில்லை. யாரையுமே அடையாளம் தெரியவில்லை. குளிர் கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் படுத்துக் கிடந்தது அக்காதானாவென்றே தெரியவில்லை. பிணமாய் முகம் பார்க்க முடியாமல் வெளியில் வந்து நாற்காலியில் அமர்ந்தேன். கீர்த்தனா ஓடிவந்து மடிமீது ஏறி உட்கார்ந்தாள். மாமா என்னை நோக்கி வந்தார். யாரோ இன்னொரு நாற்காலி எடுத்துப் போட மாமா அதில் அமர்ந்தார். நிறைய சதையுடன் அடர் தாடியில் இருந்தார். லேசாக பிராந்தி வாடை வந்தது. குடித்திருக்கிறார். ஆறுதலாய் அவரின் கையைப் பற்றினேன். தோளில் போட்டிருந்த துண்டை எடுத்தவர் வாய்பொத்தி உடல் குலுங்க அழத் தொடங்கினார். என் ஒரு கை அவரின் இடது கையைத் தொட்டபடியிருக்க வலதுகையால் துண்டை அழுத்தியபடி அழுதவர் அப்படியே துண்டால் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டார். தொண்டையைச் செருமினார்.

``ரொம்ப நல்லது மச்சான். பழசு எல்லாத்தையும் ஞாபகம் வெச்சிருந்து பொணத்து மூஞ்சிலகூட முழிக்காம இருந்துடுவீங்களோன்னு கலங்கிக் கெடந்தேன். வந்துட்டீங்க.'' சாராய வாடையுடன் வார்த்தைகள் வந்தாலும் தெளிவான உச்சரிப்பு. நீளமாய் பெருமூச்சு விட்டார்.

``பட்டுத்தான் மச்சான் உங்க அக்கா செத்துருக்கா. எத்தனையோ ஆஸ்பத்திரி, டாக்டருங்க. பணம் இருந்து என்ன புண்ணியம். காப்பாத்த முடியல.'' தொடர்ந்து பேச முடியாமல் நிறுத்தி நிறுத்திப் பேசினார்.
``ஆனா மூணு நாளா நல்ல தெளிவு. சாகப்போறோம்னு அவளுக்கே தெரிஞ்சிருக்கு போல. நேத்துதான் உங்க பேரைச் சொல்லி பொலம்ப ஆரம்பிச்சா. என் தம்பி வயித்துல அடிச்ச பாவம்தான் இப்பிடி வயித்துல கட்டியா வந்து கெடக்குன்னு அழுகை. நேத்து ராத்திரி என்னைக் கூப்பிட்டுச் சொன்னா. என் தம்பிக்கு வைராக்கியம் அதிகம். நான் சாகுறவரைக்கும் வர மாட்டான். செத்தது தெரிஞ்சி வந்தான்னா அவன் கொண்டு வர்ற வாய்க்கரிசியை எனக்குப் போட வேணாம். நம்ம வீட்ல சமைச்ச சோறு கொஞ்சம் என் வாயில போடச் சொல்லுங்க. அப்பதான் என் கட்ட வேகும்னா. அதுதான் மச்சான் அவ கடைசி ஆச. கொஞ்சம் இருங்க. வர்றேன்.'' எழுந்து போனார்.

அந்தப் பெரிய வீடெங்கும் அழுகையும் கதறலும் பெண்களின் ஒப்பாரிச் சத்தமுமாய் நிரம்பத் தொடங்கின. இரவு மேலும் இருளாய் அவ்வீட்டில் பெருகியது. நிவேதாவும் கீர்த்தனாவும் சாப்பிட்டுவிட்டு வீட்டின் ஏதோ ஓர் அறையில் படுத்து உறங்க விஜி என்னை வந்து அழைத்தாள். நான் மறுத்துவிட்டு அந்த நாற்காலியிலே அமர்ந்திருந்தேன். டீ மட்டும் குடித்திருந்தேன். பசிக்கவில்லை. நடு ராத்திரி போல் மாமா வந்தார். சில பத்திரத்தாள்களை என்னிடம் நீட்டினார்.

'' உங்க அக்கா சுய நினைவோடு கையெழுத்துப் போட்டுக் குடுத்த பத்திரம் மச்சான். அவளுக்குன்னு இருந்த நெலம், வீடு எல்லாம் உங்க பேருக்கு எழுதியிருக்கா. நீங்க வந்தா குடுக்கச்சொன்னா. குடுத்துட்டேன்.'' எழுந்தார். விறுவிறுவென்று அடர் இருள் நிரம்பியிருந்த பாதையை நோக்கி நடந்தார். கையில் வைத்திருந்த பத்திரத்தாள்களுடனே நான் நாற்காலியில் சரிந்து அமர்ந்து கண்களை மூடினேன். விடிந்தது. வர வேண்டியவர்களெல்லாம் வந்துவிட்டார்கள். எந்த உறவையும் எனக்குத் தெரியவில்லை. வந்தவர்களெல்லாம் உள்ளே சென்று ஒருமுறை அழுதுவிட்டு வெளியே வந்து என்னைக் கட்டிப்பிடித்து அழுது போனார்கள். முதல்நாள் இரவு சாப்பிடாததும் சரியாக உறங்காததும் மிகவும் தளர்வாக்கியிருந்தது என்னை. பத்து மணி போல் பெண்கள் நிறையப் பேர் வீட்டிற்குள்ளிருந்து முக்காடிட்டபடி வெளியே வந்தார்கள். விஜியும் வந்தாள். அவள் இடுப்பில் ஒரு சில்வர் பாத்திரம் இருந்தது. வாய்க்கரிசி எடுத்துவரக் கிளம்பிவிட்டார்கள்.

``வாய்க்கரிசி போடுறவங்கல்லாம் போடலாம்'' சுடுகாட்டில் யாரோ கத்த, நான் பாக்கெட்டுக்குள் கைவிட்டு சில்லறைக் காசுக்கு துழாவிக் கொண்டிருக்கையில் மாமா என் கையில் எதையோ திணித்தார். சிறியதாய் டிபன் பாக்ஸ். புரியாமல் அவரை ஏறிட்டேன்.

p92c.jpg

``சாவு வூட்டுல சமைக்கக் கூடாது மச்சான். இது நேத்து உங்க அக்கா கடைசியா சாப்பிட்ட ரசம் சோறு. கொஞ்சம் எடுத்து அவ வாயில வெச்சி விட்டுடுங்க. அவ நெஞ்சு வேகட்டும். செஞ்சிடுங்க மச்சான்.'' கரகரத்த குரலில் மாமா சொல்ல நிற்காமல் வழிந்துகொண்டிருந்தது கண்ணீர். எனக்கு உள்ளுக்குள் உடைந்தது. பாறை கனம் கனக்கத் தொடங்கியது கையில் வைத்திருந்த டிபன் பாக்ஸ். படுக்கவைக்கப்பட்டிருந்த அக்காவின் உடம்பைச் சுற்றிலும் வறட்டிகள் அடுக்கி வைக்கோல் திணிக்கப்பட்டிருந்தது. நான் அருகில் போய் நின்றேன். அக்காவின் முகத்தையே பார்த்தேன். கையில் வைத்திருந்த பாக்ஸைப் பிரிக்க உள்ளே ரசம் ஊற்றி சாதம் பிசைந்து வைத்திருந்தார்கள். மற்றவர்கள் அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த அரிசியிலிருந்து ஒரு பிடி அள்ளி அக்காவின் வாயில் போட்டு நெஞ்சில் காசைத் தூக்கிப்போட்டு விலக, நான் அந்தக் காரியம் செய்தேன்.

இந்திராணியின் கண்கள் திறந்து என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதுபோல் தெரிந்தது.

நான் ரசம் சாதம் பிசைந்து சாப்பிடத் தொடங்கினேன். சுற்றியுள்ளவர்கள் வினோதமாய் என்னைப் பார்க்க கண்ணீர் வழிந்து, என் கையில் பட்டுத் தெறித்து சாதத்தில் விழுந்து சோற்றில் குறைந்த உப்பின் ருசியை சமன்படுத்தியது. யாரோ என் தோள் தொட்டார்கள். எதையும் கவனிக்காமல் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் இந்திராணியின் கண்களைப் பார்த்தவாறே முழுவதும் சாப்பிட்டு முடித்தேன். அந்த டிபன் பாக்ஸை வெகு கோபமாய் கை உயர்த்தி தூர எறிந்தேன். என் கண்ணீர் நின்றிருந்தது. மாமாவிடம் வந்து நின்று என் பேன்ட் பாக்கெட்டில் மடித்து வைத்திருந்த பத்திரத்தை எடுத்து நீட்டினேன்.  அழுதுகொண்டே முடியாது என்று தலையசைத்து மறுத்தவரின் கைகளில் பத்திரத்தாளைத் திணித்துவிட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் நடக்கத் தொடங்கினேன். நெஞ்சுக்கூடு வேக, திகுதிகுவென்று ஜோராய் எரிந்துகொண்டிருந்தது அக்காவின் பிணம்.

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

ஏழு பிள்ளை நல்ல தங்காள்

Wed, 24/05/2017 - 22:41

 6 people

அர்ச்சுனாபுரம் மற்றும் அந்த கிராமத்தைச் சுற்றியுள்ள பகுதியை ராமலிங்க சேதுபதி, இந்திராணி தம்பதியினர் ஆட்சி செய்து வந்தனர். இவர்களுக்கு நல்ல தம்பி, நல்லதங்காள் என இரண்டு குழந்தைகள். இவர்கள் தாய், தந்தையை இளம் வயதிலேயே இழந்தனர். இருந்த போதிலும், அந்தப் பகுதியை ஆட்சி செய்து வந்த நல்லதம்பி, தன் தங்கை நல்லதங்காளைச் சீராட்டி வளர்த்து தற்போதைய சிவகங்கை மாவட்டத்தில் உள்ள மானாமதுரையில் வாழ்ந்த ராஜ வம்சத்தைச் சேர்ந்த காசிராஜா என்பவருக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தார்.

திருமணம் ஆன இளம் வயதிலேயே நல்ல தங்காள் ஏழு குழந்தைகளுக்குத் தாய் ஆனாள். இதில் நான்கு ஆண் குழந்தைகள், மூன்று பெண் குழந்தைகள். இந்நிலையில், மானா மதுரையில் மழை பொய்த்ததால் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடியது.
தொடர்ந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழையே இல்லை. உண்ண உணவுஇன்றி மக்கள் பலரும் மாண்டனர். நல்ல தங்காள் குடும்பமும் அந்நிலைக்கு ஆளானது. அவள், அண்ணன் கொடுத்தனுப்பிய சீதனப் பொருட்களை ஒவ்வொன்றாக விற்றாள். ஒரு கட்டத்தில் வீட்டில் எதுவுமே இல்லை என்ற நிலை வந்தது. சாப்பாட்டிற்கும் வழியில்லாமல் போனது. மனம் உடைந்த நல்ல தங்காள் தன் ஏழு குழந்தைகளையும் அழைத்துக் கொண்டு தான் பிறந்த அர்ச்சுனாபுரம் கிராமத்துக்கு வந்தாள்

அப்போது அவளது அண்ணன் நல்லதம்பி வேட்டையாடக் காட்டுக்கு சென்று இருந்தார். அண்ணன் வரும்வரை அரண்மனையில் தங்கி இருக்கலாம் என்று எண்ணிய நல்ல தங்காள் அங்கு சென்றாள். பசியால் வந்த நல்ல தங்காளையும், அவள் குழந்தையையும் அண்ணி  ஆதரிக்காமல் ஓட்டை மண்பானையையும், பச்சை விறகையும், பயன்படுத்த முடியாத கோப்பையையும் கொடுத்து உணவாக்கி உண்ணச் சொன்னாள்.

பத்தினி தெய்வத்தன்மை படைத்த நல்ல தங்காள் பார்த்த உடனே பச்சை விறகு தீப்பற்றி எரிந்தது. உணவு சமைத்து தானும் பிள்ளைகளும் உண்டு அரைப்பசியை தடுத்தனர். ஆனால் நல்ல தம்பியின் மனைவி மூளியலங்காரியோ, பல நாட்கள் பட்டினி கிடந்த நல்லதங்காளையும், அவளது பிள்ளைகளையும் உண்ண உணவு கூட கொடுக்காமல் அரண்மனையை விட்டே துரத்தினாள்.அண்ணன் வருவான் என்று எதிர் பார்த்தாள். நாட்கள் சில கடந்தன. பசி வாட்டியது. பிள்ளைகள் வாடின. அண்ணன் தன் நிலையைப் பார்த்து துடிப்பான், அண்ணியின் இரக்கமற்ற தன்மையைக் கேட்டால் கொதிப்பான், எனவே தானும், குழந்தைகளும், மாய்வதே சிறப்பு என்று நினைத்தாள்.

மூளியலங்காரியின் கடும் சொற்களால் மனம் உடைந்த நல்லதங்காள் குழந்தைகளுடன் வந்த வழியே திரும்பினாள்.
"எந்த உதவியும் இல்லாமல் இப்படி பரிதாப நிலைக்கு ஆளாகிவிட்டேனே... இனி, யாரை நம்பி நான் வாழப்போகிறேன்? என் பிள்ளைகள் எப்படி வாழப்போகிறார்கள்?" என்று பலவாறு யோசித்தாள்.
அப்போது, அவளது குழந்தைகள், ‘அம்மா பசிக்குது... ஏதாவது வாங்கிக் கொடும்மா...’ என்று அழ ஆரம்பித்து விட்டனர். அவளது கையிலோ பணமோ அல்லது பொருளோ எதுவும் இல்லை.
குழந்தைகளின் பசியைப் போக்க வழி தெரியாமல் தவித்த அவளுக்கு அங்கிருந்த ஒரு பாழடைந்த கிணறு கண்ணில் பட்டது. நேராகக் குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு அங்கு சென்றாள்.
பசியால் துடித்து அழுத குழந்தைகளை ஒவ்வொன்றாகக் கிணற்றுக்குள் தூக்கிப் போட்டாள். ஏழு குழந்தைகளையும் கிணற்றில் தூக்கிப் போட்டு கொன்ற பிறகு, தானும் அதே கிணற்றுக்குள் விழுந்து தற்கொலை செய்து கொண்டாள்.
இதைக் கேள்விப்பட்ட அண்ணன் நல்லதம்பி தன் மனைவியை கொன்று விட்டு தானும் கத்தியால் குத்தி அதே கிணற்றில் வீழ்ந்து மாண்டான்.
சிவபெருமான் அருள் அண்ணன் - தங்கை பாசம் என்றால் இதுவல்லவா? என்று மெச்சிய சிவனும், பார்வதியும் அங்கே தோன்றினர். பத்தினியான நல்லதங்காள் தெய்வ பக்தி கொண்டவள். எனவே இறைவனும் இறைவியும் அங்கு தோன்றி அவர்களை உயிர்ப்பித்து மீண்டும் இப்புவியில் வாழ் என்றார்கள். ஆனால் மாண்டவரெல்லாம் மீண்டும் வந்தால் இப்புவியில் இடம் இருக்காது. அந்த தவறுக்கு நான் துணையாக இருக்க மாட்டேன். எங்களை உன் திருவடியில் சேர்ப்பாயாக என்று வேண்டினாள். அதற்குரிய காலம் விரைவில் வரும். அதுவரை இங்கே அம்பாளாக இருந்து இப்புவிமக்களுக்கு அருள் பாலிப்பாயாக என்று கூறி மறைந்தனர். அன்று முதல் இங்கே நல்ல தங்காள் தெய்வமாக காட்சியளிக்கிறாள். நல்ல தங்காளுக்கும், நல்லதம்பிக்கும் இரண்டு கோயில்கள் கட்டி வணங்குகின்றனர் மக்கள். குழந்தைகளும் சிலைவடிவம் பெற்றுள்ளனர். இவர்கள் வாழ்ந்த அரண்மனையின் எஞ்சிய இடிபாடுகள், தற்கொலை செய்துகொண்ட கிணறு போன்ற சரித்திரச் சான்றுகளை, வத்திராயிருப்பில் இன்றும் காணலாம். நல்லோர் தெய்வமாவர் என்ற ஆன்மிக தத்துவத்தின் அடிப்படையில் நல்லதங்காள், நல்லதம்பி தெய்வமாகவும் அவர்கள் வாழ்ந்த அரண்மனை கோயிலாகவும் போற்றப்படுகிறது. தன்னால் அண்ணனுக்கு சிரமம் ஏற்படக்கூடாது என தங்கையும், தங்கைக்கு கிடைக்காத வாழ்க்கை, தனக்கு தேவையில்லை என அண்ணனும் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டனர். திருமணத்திற்கு பிறகு அண்ணன், தங்கை பாசம் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதற்கு, ஈடில்லாத ஓர் உணர்வுப்பூர்வமான எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது நல்லதங்காள் கதை.

 

பின்குறிப்பு:

நல்லதங்காள் கோயில்

நல்லதங்காள் வாழ்ந்ததாகக் கருதப்படும் ஊர் விருதுநகர் மாவட்டத்தில் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் அருகே மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடிவாரத்தில்வத்திராயிருப்பு பக்கத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்த ஊரின் பெயர் அர்ச்சுனாபுரம். பச்சை ஆடை போர்த்திய வயல்வெளிகளுக்கு மத்தியில் அமைந்துள்ளது அர்ச்சுனாபுரம். அங்கே வயல்வெளிக்கு மத்தியிலேயே கோவில் கொண்டுள்ளாள் நல்லதங்காள்.
கோயில் அமைப்பு
நல்லதங்காள் கோவில் அமைப்பு மற்ற கோயில்களைப் போல் அல்லாமல் வித்தியாசமாகக் கட்டப்பட்டுள்ளது. கோவில் கருவறையில் நல்லதங்காள் சிலை கம்பீரமாக வடிவமைக்கப்பட்டு உள்ளது. ஏழு குழந்தைகளின் சிலை ஒரே கல்லில் செதுக்கப்பட்டு தனியே இன்னொரு சன்னதியில் வைக்கப்பட்டு இருக்கிறது. இந்தக் கோவிலுக்குச் சற்று தொலைவில் ஒரு பாழடைந்த கிணறு சிதைந்து போய்க் காணப்படுகிறது. நல்ல தங்காள் குழந்தைகளுடன் தற்கொலை செய்து கொண்டது இங்கேதான் என்று சொல்கிறார்கள்.
விழாக்கள்
இங்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆனி மாதம் பொங்கல் திருவிழா சிறப்பாக நடைபெறுகிறது. மேலும், ஒவ்வொரு ஆடி மாதமும் நடைபெறும் பொங்கல் விழாவில் நல்லதங்காளின் உறவினர் வழித் தோன்றல்களாக வந்தவர்கள், மானாமதுரையில் இருந்து இங்கு வந்து விழாவில் கலந்து கொள்கின்றனர். இந்தத் திருவிழா நான்கு நாட்கள் நடைபெறுகிறது. அத்துடன், மாதம்தோறும் பவுர்ணமி பூஜையும் சிறப்பாக நடக்கிறது.

 

நல்லதங்காளுக்கு அமைந்த ஒரே கோயில். வறுமையின் சின்னமாக நல்லதங்காள் இன்னும் கதைகளில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள்....

 நன்றி: முகப்புத்தகம் 

 

Categories: merge-rss

இலக்கிய வெறுப்பை சமாளிப்பது எப்படி?

Wed, 24/05/2017 - 09:29
இலக்கிய வெறுப்பை சமாளிப்பது எப்படி?

ஆர்.

அபிலாஷ்

நான் எழுத வந்து ஒன்பது வருடங்கள் ஆகின்றன. நான் கடைபிடிக்கும் ஒரு தற்காப்பு நடவடிக்கை இது: இலக்கியவாதிகள் அல்லது வாசகர்களுடன் மது அருந்த மாட்டேன். அல்லது நான்குக்கு மேல் இலக்கியவாதிகள் குழுமியிருக்கும் அறைக்குள் மாட்டிக் கொள்ள மாட்டேன். ஏனென்றால் இந்த இரு சந்தர்பங்களிலும் இலக்கியவாதிகளுக்கே பிரத்யேகமாக உள்ள வெறுப்பு ஒரு ஆவி போல் வெளியே வருவதை காண நேரிடும்.

 இது என்னுடைய தனிப்பட்ட நம்பிக்கை: நம் இலக்கியவாதிகளுக்குள் கண்மூடித்தன்மான வெறுப்பு பீறிடுகிறது. இந்த வெறுப்பை யார் மீது காட்டலாம் என அவகாசம் தேடிக் காத்திருப்பார்கள். பொதுவாக யாராவது சர்ச்சையில் மாட்டினால் அதற்கு சம்மந்தமில்லாதவர்கள் வந்து அவர் மீது இந்த வெறுப்பை தாராளமாய் கக்குவார்கள். மது சந்திப்புகளின் போது ஒரு கொள்கை ரீதியான கேள்வி கேட்கிறேன் எனும் போர்வையில் உங்களை காயப்படுத்தும் ஒரு கருத்தை சொல்வார்கள். இதை சொல்பவர்கள் உங்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவர்களாக இருப்பார்கள். மிகுந்த மரியாதை கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் உங்களை காயப்படுத்த எந்த காரணமும் இராது. ஆனாலும் ஒரு கண்மூடித்தனமாய் மூட்டமான கோபத்தை உங்கள் மீது அவர்கள் வைத்திருப்பார்கள். வாய்ப்பு கிடைத்தால் என்கவுண்டர் செய்வர்கள். என்கவுண்டருக்கு முன்பும் பின்பும் ஒரு பரிசுத்தமான புன்னகையை உதட்டில் தவழ விடுவார்கள். பல ஹாலிவுட் படங்களில் வரும் சைக்கோ கொலைகாரர்களைப் போல் இனிமையான குரலை கொண்டிருப்பார்கள். 

இலக்கிய வட்டாரத்தில் பலருக்கும் ஏற்படும் கசப்புக்கு, காயங்களுக்கு இந்த வெறுப்பே காரணம். யாருக்கும் யார் மீது தனிப்பட்ட கோபம் இல்லை; புகார்கள் இல்லை. ஆனால் வாய்ப்பு கிடைத்தால் டிராகுலாவாக தயங்க மாட்டார்கள். கடித்த பின்பும் உங்கள் மீது டிராகுலா முழுமையான காதலுடனே இருப்பார். உங்களுக்கு உதவி செய்ய முன்வருவார். ஆனால் இருட்டில் மீண்டும் தனியாக மாட்டினால் கடிக்க தவற மாட்டார். இந்த வன்மத்துக்கு தீர்வே இல்லை.

இதற்கு விதிவிலக்கு உண்டா?

1)   வெள்ளந்தியான எழுத்தாளர்கள், 2) எல்லாரிடமும் நட்பு கொள்வதில் இயல்பான ஊக்கம் கொண்டவர்கள், 3) லட்சியவாதிகள்.

4) தினமும் பக்கம்பக்கமாய் எழுதுகிறவர்களும் விதிவிலக்கு (நிறைய எழுதும் போது மனதில் உள்ள விஷம் தீர்ந்து விடும்). தமிழில் அதிகமாக சர்ச்சையில் மாட்டும் எழுத்தாளர்களிடம் இந்த வெறுப்பு உண்மையில் இல்லை. அவர்களை நம்பி நீங்கள் எந்த பாதாளத்திலும் கூட செல்லலாம். இத்தகையோரை இனம் காண ஒரு சுலப வழி உண்டு.

நீங்கள் ஏதாவது ஒரு சர்ச்சையில் மாட்டினால் அதில் சற்றும் சம்மந்தப்படாத சிலர் எங்கிருந்தோ எழுந்து வருவார்கள். உங்களை கடுமையாய் சாடி எழுதுவார்கள். அல்லது அப்படி உங்களை சாடும் படி பிறரை தூண்டுவார்கள். உங்கள் மீது கண்டனங்கள் எழும் போது அவர்கள் அப்படி மகிழ்ச்சி கொள்வார்கள். இத்தனைக்கும் உங்களுக்கும் அவர்களுக்கும் எந்த தனிப்பட்ட விரோதமும் இராது. வெளியே பார்த்தால் ஒதுங்கிப் போய் விடுவார்கள் நீங்களாக சென்று பேசினால் நட்பு பாராட்டுவார்கள். ஆனால் உங்களை காயப்படுத்த ஏதாவது ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால் மட்டும் பொந்தில் இருந்து எழுந்து வருவார்கள். 

இவர்களின் பிரச்சனை என்ன?

1)   பொதுவாக எழுத்தாளன் துக்கத்தாலும், எரிச்சலாலும், கசப்பாலும் பீடிக்கப்பட்டவன். இந்த எதிர் உணர்வுகள் தாம் படைப்பு சக்தியாக அவனுக்குள் மாற்றம் கொள்கின்றன. ஆனால் எழுதாத போது இந்த எதிர் உணர்வுகள் எழுத்தாளனை அரித்துத் தின்னத் துவங்கும். அப்போது யார் மீது பொறாமை கொள்கிறார்களோ அல்லது யார் சொல்லும் கருத்து தமக்கு எரிச்சல் ஏற்படுத்துகிறதோ அவர்கள் மீது அல்லது சும்மா எதிரில் மாட்டும் யாராவது ஒருவர் மீது கசப்பை கக்குவார்கள். Zodiac படத்தில் வரும் சீரியல் கொலைகாரன் சொல்வான்: “எனக்கு தலைவலி அதிகமாகும் போது கொலை செய்வேன். தலைவலி உடனே போய் விடும்.” இவர்கள் அந்த வகை.

2)   இவர்கள் ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு வெளியிட்டிருப்பார்கள். அதை இலக்கிய வட்டத்திலும் பலரும் படித்து விட்டு வேண்டுமென்றே தன்னை உதாசீனிப்பதாய் கற்பிதம் கொள்வார்கள். அந்த கற்பிதத்தை வலுவாக நம்புவார்கள். ஆக, தன் தொகுப்பு பற்றி பேசாதவர்கள் அனைவரையும் கடும் விரோதத்துடன் காண்பார்கள். அல்லது நீங்கள் அவரை பாராட்டியிருப்பீர்கள். ஆனால் அதை ஒரு விமர்சனமாய் எழுதி பதிவு செய்ய உங்களுக்கு அவகாசம் இருக்காது. உங்களை சாகடிக்க முடிவெடுப்பார்கள். இப்படி ஒரு அற்ப காரணம் தான் வெறுப்பின் பின்னிருக்கும். பத்திரிகை ஆசிரியராய் இருப்பவர்கள், விமர்சகர்கள் இது போன்ற வெறுப்பாளரிடம் சிக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்.

3)   கருத்து சொல்பவர்களை இவர்களுக்கு கண்டாலே அலர்ஜி. நீங்கள் உகாண்டாவின் அரசியல் பற்றி ஒரு பின்னூட்டமோ நிலைத்தகவலோ இட்டிருக்கலாம். ஆனால அதன் மூலம் உங்களை ஜென்மவிரோதியாய் கருதும் பலபேர் தோன்றி காத்திருப்பதை அறிய மாட்டீர்கள்.

4)   முகாம் அரசியல். நீங்க இன்ன முகாமை சேர்ந்தவர் என முத்திரை குத்தி விட்டால் உங்களுக்கு எங்கு அடி விழுந்தாலும் அதைக் கண்டு கைதட்ட பத்து பேர் தோன்றுவார்கள். பிறகு அவர்கள் கூட்டு சேர்ந்து நாலு ஊமைக்குத்து குத்துவார்கள். என்ன பிரச்சனை என்றே பல சமயம் அடிப்பவர்களுக்கு தெரிந்திராது. ”நீ என் நண்பனின் நண்பனின் எதிரின் நண்பனின் விரோதி, அதனால் சாவுடா” என்பதே இவர்களின் நிலைப்பாடாக இருக்கும்.

 

இந்த வெறுப்பை எப்படி எதிர்கொள்வது?

இன்று முகநூல் மூலம் இந்த வெறுப்பு பதிவாகிறது. ஒரு கருத்துப்போர் நடக்கிறது எனும் போர்வையில் தனிப்பட்ட வஞ்சமே வெளிப்படுகிறது. உங்கள் மீதான தாக்குதலுக்கு நீங்கள் பதிலளிக்கையில் நீங்களும் இந்த பாவனையில் பங்கு கொள்ள நேரிடும். முதல் படியாய், இது போன்ற பதிவுகளுக்கு பின்னூட்டங்களுக்கு பதில் கூறக் கூடாது. மாறாக, இவர்களை நேரில் கண்டோ போனில் அழைத்தோ பேசி விட வேண்டும். பதிவர்கள் இதை சற்றும் எதிர்பார்க்க மாட்டார்கள். நேரில் பேசும் போது அவர்களின் பொய் அம்பலம் ஆகி விடும். உங்கள் மீதான வெறுப்பு அவர்கள் குரலில் வெளிப்பட்டு விடும். மேலும் பொதுவெளியில் வைத்து உங்களை வறுத்தெடுக்கும் வாய்ப்பும் அவர்களுக்கு மறுக்கப்படும். இன்னொரு சிறந்த வழி உள்ளது. இவர்கள் வேலை பார்க்கும் அலுவலகம், இவர்களின் உயரதிகாரியை தெரிந்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அவர்களின் புகார் செய்யுங்கள். அல்லது நேராக இவர்களின் வீட்டுக்கு சென்று குடும்பத்தினரிடம் பேசுங்கள். இது கேட்க சிறுபிள்ளைத்தனமாய் தெரியலாம். ஆனா இலக்கிய வெறுப்பாளர்களின் வாலை ஒட்ட நறுக்க இம்மூன்றும் சிறந்த வழிகள். இவை நான் கண்டுபிடித்தவை அல்ல. சில இலக்கியவாதிகள் ஏற்கனவே பிரயோகித்து வெற்றி கண்டுள்ள மார்க்கங்கள் இவை. நான் முதல் வழியையே இப்போதெல்லாம் பயன்படுத்துகிறேன். ஏனென்றால் நம் மீது வெறுப்பை துப்புபவர்கள் நம் நண்பர்களே. நேரடியாய் நாம் விசாரிக்கும் போது அவர்களுக்கு லஜ்ஜையாய் இருக்கும். குறைந்தது, இவனைப் பற்றி திட்டி எழுதினால் போனைப் போட்டு காதைக் கடிப்பானே என தயங்குவார்கள். எழுத்தில் பதில் சொல்லவே கூடாது.

 

http://thiruttusavi.blogspot.co.uk/2017/05/blog-post_6.html?m=1

Categories: merge-rss

ருசி

Wed, 24/05/2017 - 07:36

 

 

தொழிலதிபர் செல்வராகவனின் மகன் சங்கரை ஸ்கூலிலிருந்து கடத்தியவன் கரகர குரலில் பேசினான். ‘‘பணத்தை ரெடி பண்ணு. போலீஸ் உன் வீட்ல இருக்காங்கனு தெரியும். போனை டிராக் பண்ணி, நேரத்தை வீணடிக்க வேண்டாம்னு சொல்லு. கொஞ்சம் இரு... உன் பையன் பேசுறான்!’’
22.jpg
சில நொடிகள் கடந்த பிறகு சங்கர் பேசினான். ‘‘அப்பா! இவங்க கேக்குற பணத்தைக் கொடுத்துடுங்க. நான் நல்லாயிருக்கேன். இவங்க ரொம்ப நல்லவங்க. பசிக்குதுன்னு சொன்னதும் எனக்கு ருசியான பிரியாணி வாங்கிக் கொடுத்தாங்க. பிரியாணி ருசி பிரமாதம்!’’ - அதோடு தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

ஹெட்போனில் இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த இன்ஸ்பெக்டர் கோகுலின் முகம் பிரகாசமானது. உடனே கிளம்பியவர், இரண்டு மணி நேரத்தில் பையன் சங்கரோடு வந்தார். நடந்ததை செல்வராகவனிடம் விளக்கினார் கோகுல். ‘‘உங்க பையன் பேசும்போது ‘ருசி - பிரியாணி’னு ரெண்டு வார்த்தைகளை அழுத்திச் சொன்னான். விசாரிச்சப்போ சிட்டியில அந்தப் பேர்ல பிரியாணி ஹோட்டல் ஒண்ணு இருந்தது.

அந்த ஹோட்டலுக்கு அக்கம் பக்கம் விசாரிச்சதுல சந்தேகப்படும்படி நாலு பேர் ஒரு வீட்ல தங்கியிருக்குறதைக் கண்டுபிடிச்சோம். அந்த வீட்டைச் சுத்தி வளைச்சு உங்க பையனை மீட்டுட்டோம். உங்க பையன் தைரியமானவன் மட்டுமில்ல, புத்திசாலியும் கூட!’’மகனை அப்படியே தழுவிக்கொண்டார் செல்வராகவன்.

http://kungumam.co.

Categories: merge-rss

குணா

Sat, 20/05/2017 - 10:12
குணா

 

“அந்த பொறுக்கிப் பசங்களோட சேர்றத எப்ப நிப்பாட்டுறியோ அன்னிக்கிதான்டா நாம ஒரு வேளையாவது சாப்ட முடியும். உங்கப்பன் குடிச்சே செத்தான். நீ பள்ளிக்கூடம் போவுறதயும் நிறுத்திட்டே. எங்கனயாவது வேலைக்கிப் போயி நாலு காசு கொண்டு வந்து குடுத்து பாப்பாவையாவது படிக்க வெச்சி கரை சேர்க்கலாம்னு பாத்தா... நீ தெனம் அந்த நாய்ங்க பின்னாடியே சுத்தறே.
7.jpg
ஏதாவது உருப்புடியாப் பண்றா...” காலையிலேயே குணாவின் அம்மா ஆரம்பித்து விட்டாள். கயிற்றுக் கட்டிலிலிருந்து பொறுமையாய் எழுந்து உட்கார யத்தனித்தபோது அவன் பின்னந்தலையில் நொங்கென்று ஒரு வெளிர் மஞ்சள் பிளாஸ்டிக் குடம் பட்டு உருண்டு ஓடியது. அவன் திரும்பவேயில்லை.

நிச்சயம் அவன் தங்கை வேணிதான். ஸ்கூல் கிளம்புவதற்கு முன் அவள் இந்தச் செய்கையை தினம் செய்துவிட்டுத்தான் கிளம்புவாள். ஆற்றிலிருந்து இருபது குடம் தண்ணீர் தூக்கி வந்து தொட்டியை நிரப்ப வேண்டும். அம்மா வீட்டு வேலை பார்க்கக் கிளம்பி விடுவாள். இருபது குடங்களில் ஐந்தாவது குடம் தூக்கித் தொட்டியை நிரப்புவதற்குள் பொறுக்கிகளில் எவனாவது ஒருவன் வந்து அழைப்பு விடுத்து விடுவான்.

குணா கச்சலாய் இருப்பான். நடக்கும்போது பாதங்கள் இரண்டையும் பரப்பிக்கொண்டே நடப்பான். அவனால் வேகமாக நடக்கவோ ஓடவோ முடியாது. மீறி ஓடினால் பெரிய சைஸ் தவளை ஓடுவது போல் இருக்கும். எனவே அவனை ‘தவக்களை’ என்று கிண்டலடித்து, எந்த விளையாட்டுக்கும் சேர்த்துக் கொள்ள மாட்டார்கள்.

மெல்ல மெல்ல அவன் புறக்கணிப்பிற்குப் பழகிப் போயிருந்தான். தூக்கம் வராத இரவுகளில் ஆற்றங்கரை மண்டபத்தில் அமர்ந்திருப்பான். சில நாட்கள் அப்படியே கண்ணயர்வதும் உண்டு. அதிகாலை மணியோசை தூரத்தில் ஒலிக்க ஆரம்பித்து நிதானமாய் அவன் அருகில் நெருங்கும்போது எழுந்து அமர்ந்துகொள்வான்.

பிரம்மாண்டமான கோயில் யானை ஐந்தைந்து படிகளாகத் தாண்டி ஆற்றில் இறங்கி பாதி மூழ்கும் தூரம்வரை போய் நிற்கும். தண்ணீரை தும்பிக்கையால் அள்ளிப் பீய்த்து அடித்துச் சுழற்றி விளையாடும். அரைமணிநேரம் குளிக்கும். யானையின் காதைப் பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டே அதன் உடலை பாகன் தேய்த்து விடுவார். அது குளித்தபின் அதன் நெற்றியில் பெரிய பட்டை வரைந்து அலங்கரிப்பார்.

புருவத்தைச் சுற்றி வண்ணப் புள்ளிகள் வெள்ளையும் சிகப்புமாய் வைப்பார். யானை தன் காதுகளையும் வாலையும் ஆட்டிக்கொண்டு ஒரு பெரிய குழந்தையைப் போல் ஒத்துழைப்பு கொடுக்கும். நாள் தவறாமல் இப்படித்தான் நடக்கும். ஆற்றங்கரையை ஒட்டியிருந்த காட்டுப் பகுதியில் ஒரு பெரிய அரசமரம் இருந்தது.

அதன் அருகே இருந்த பாழடைந்த மண்டபத்தின் உள்ளே தினமும் சீட்டுக் கச்சேரி நடக்கும். மூக்கைய்யன் என்பவன் போலீஸுக்கு முறையாக மாமூல் கொடுத்து விஷயங்களை முறையாக இயங்கச் செய்துகொண்டிருந்தான். இவனுக்கு இரண்டு மனைவிகள். பக்திமான். கோயிலுக்கு தினமும், இரண்டு மனைவிகளில் யாரேனும் ஒருவருடன் சென்று வருவான்.

உள்ளே பூசாரி திருநீறு கொடுத்தால் தலைகுனிந்து அதை வாங்கி நெற்றி நிறைய பூசிக்கொண்டு மூலவரை நோக்கி இரு கரங்களையும்  தலைக்கு மேல் கூப்பி அரைமணிநேரம் வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டு நிற்பான். வெளியே வந்து யானைக்குக் காசு, அரிசி, வெல்லம் எல்லாம் கொடுத்து அங்கும் தலைகுனிந்து நிற்பான். யானை புஸ்சென்று அவன் தலைமேல் தும்பிக்கையை வைத்து ஆசீர்வாதம் செய்யும்.

மூக்கைய்யனுக்கு நிலபுலங்களுக்குக் குறைவே இல்லை. ஊருக்கு வெளியே தஞ்சாவூர் - திருச்சி இணையும் நெடுஞ்சாலை ஓரமாக ஒரு மது விடுதி நடத்திக் கொண்டிருந்தான். அவனிடம் ஒரு சிகப்பு நிற புல்லட் இருந்தது. யானை வரும்முன் எப்படி மணியோசை கேட்குமோ அதே மாதிரி மூக்கைய்யன் வருவதற்கு முன் புல்லட் சத்தம் கேட்க ஆரம்பித்துவிடும்.

இந்த மூக்கையனிடம்தான் ஒருநாள் குணா தலைகுனித்து வணங்கி வேலை கேட்டான். யோசித்த மூக்கையன் ‘மதுவிடுதியில் சப்ளையர் வேலை செய்கிறாயா’ என்று கேட்டான். தன் அப்பா குடியால்தான் இறந்தார் என்றும், திரும்ப தானும் மது சம்பந்தப்பட்ட வேலைக்குப் போனால் அம்மா விடமாட்டாள் என்றும் குணா பதிலளித்தான்.

உடனே அவன் பின்னந்தலையில் அலட்சியமாய் ஒரு தட்டு தட்டினான் மூக்கைய்யன். “பார்ல வேல பாத்தா குடிப்பான்னு யாருடா சொன்னது? ஏன்டா இப்டி சாவடிக்கறீங்க? நானும்தான் பத்து வருஷமா பார் நடத்தறேன். ஒருநாள் குடிச்சிருப்பேனா..? வந்துட்டான் பேச...” “இல்லண்ணே, நீங்க சொல்றது புரியுது. ஆனா வேற வேலை ஏதாவது குடுங்கண்ணே...”

“சரி, அரச மரத்தடி சீட்டு கிளப் பாத்துக்கறியா..? எடுபிடி வேலை!” “சரிண்ணே. செய்யிறேன். அப்டியே வேற நல்ல வேலை ஏதாவது இருந்தா...” என்று முடிப்பதற்குள் கன்னத்தில் பொளேரென்று அறை விழுந்தது. “ஆறாவது கூட பாஸாவாத நாயி, ஒனக்கென்ன கலெக்டர் உத்தியோகமா தரமுடியும்..? சொன்ன வேலையைச் செய்..!”

குணா வேலை பார்க்க ஆரம்பித்து ஒன்றரை வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. தினமும் எல்லோருக்கும் சிகரெட், டீ, கள்ளச் சாராயம் எல்லாம் வாங்கி வரவேண்டும். கிடைக்கும் காசைக் கொண்டுபோய் வீட்டில் கொடுத்தும் அம்மாவிடம் வசவு. நண்பர்களின் புறக்கணிப்பு. ஒருநாள் அதிகாலை ஆற்றங்கரையில் அவன் அமர்ந்திருந்தபோது, யானை வந்து இறங்கியது. பாகன் குணாவை அழைத்தார்.

அவனைப் பற்றி விசாரித்தார். சகலத்தையும் சொன்னான். தான், இன்னும் இரண்டு மாதங்களில் கேரளா புறப்படுவதாகவும், திரும்பி வர ஆறுமாதங்கள் ஆகும் என்றும் சொன்னார். “நான் என்னண்ணே செய்யணும்?” “நான் வர்ற வரை யானையைப் பாத்துக்கணும். உன்னால முடியும். அதுக்கான கூறு உன் கண்ல இருக்கு.

அதேமாரி உன்னோட கால் பாதம் பரப்பிக்கிட்டு இருக்குல்ல... அதான் யானைக்குத் தோது. நா அத எப்பயோ கண்டுபிடிச்சுட்டேன். நா வந்தபிறகும் நீ பாகனா இருக்கணும்னா இருக்கலாம். சரியா..? பழகிக்கறியா..? ரெண்டு மாசத்துல நல்லா செட்டாயிரும். காலைல கோயில்லேந்து கொண்டாந்து குளிப்பாட்டணும்.

பொறவு வீதி வலம். இங்கேந்து போயி நாலு ராஜவீதி சுத்திட்டு பஸ் ஸ்டாண்டு வழியா கோயிலுக்குப் போயிரணும். தெருவு பூரா குடுக்குற காச நீ வெச்சிக்க. அரிசி, கரும்பு, வெல்லமெல்லாம் தருவாக சில வீட்ல. அதெல்லாம் ஒனக்குதான். சரியா..?” “பயமா இருக்குண்ணே...” “அதெல்லாம் பயப்படாத.

நா இருக்கன்ல்ல...” என்று சொல்லி யானையின் காதருகில் போய் ஏதோ முணுமுணுத்தார். யானை ஒற்றைக் காலைத் தூக்கிக்கொண்டு மீதி மூன்று கால்களால் ஒருமாதிரி அசைவு காட்டி, காதுகளை விசிறிக் கொண்டு ஈரம் வடியும் தன் சிறு கண்களால் குணாவை குறுகுறுவென்று பார்த்தது. இரண்டே மாதங்களில் குணாவை ஏற்றுக் கொண்டது. வேலையை விட்டு நிற்கப் போவதாக மூக்கைய்யனிடம் சொல்லி வைத்திருந்தானே தவிர என்ன செய்யப் போகிறான் என்று சொல்லவில்லை.

தினமும் யானையுடனேயே கிடந்தான். கொஞ்ச நாட்கள் வீட்டுப் பக்கம் கூடப் போகவில்லை. யானைக்கான சங்கேத மொழியைப் பாகனிடமிருந்து கற்றிருந்தான். பயிற்சியின்போது தினமும் கோயிலிலிருந்து யானையுடன் சேர்ந்து நடந்து வருவான். அதன் மேலே கழுத்தின் அருகில் இருக்கும் பெரிய கப்பாணிக் கயிற்றுக்குள் இருபுறமும் கால்களை விட்டுக்கொண்டு பாகன் அமர்ந்திருப்பார்.

அவர் விடைபெற்ற ஒரு நன்னாளில் குணா யானையின் மீது அமர்ந்து தன் தெருவுக்குள் வந்தான். கையிலிருந்த அங்குசத்தை காற்றில் சுழற்றி பின்னங்கழுத்தில் வைத்து இரு கைகளையும் அங்குசம் மேல் லாவகமாகத் தொங்கவிட்டுக் கொண்டான். சிறுவர்கள் அவன் பின்னால் ஓடிவந்தார்கள்.

தெருப் பெண்கள் அவனை ஆச்சரியமாய் அண்ணாந்து பார்த்தார்கள். ஆற்றங்கரை அருகே உள்ள சிறு பிள்ளையார் கோயில் அருகே வந்தவுடன் அன்று ஏதோ விசேஷம் என்பதால் கோயிலில் நின்றிருந்த சிலர் யானையைப் பார்த்தவுடன் பணிவுடன் வணங்கினார்கள். அந்தக் கூட்டத்தில் மூக்கைய்யனும் பக்தியோடு நின்றுகொண்டிருந்தான்.  

www.kungumam.co

Categories: merge-rss

மாங்குடி மைனர்

Fri, 19/05/2017 - 06:58
மாங்குடி மைனர் - சிறுகதை

சிறுகதை: பாக்கியம் சங்கர், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

`மாங்குடி மைனர் இறந்துவிட்டார்' என்றது பேட்டை வாழ் பெருமக்களுக்கு அத்தனை மகிழ்வானதொரு செய்தியாகத்தான் இருந்தது. முக்கியமாக மைனரின் மூன்று மனைவிகளுக்கும் நெஞ்சம் குளிர்ந்து, முகம் ஒருவிதப் பூரிப்படைந்திருந்தது. தனது எண்பத்திரெண்டு வயதில் இத்தனை ஆன்மாக்களை சந்தோஷமடையச்செய்த மாங்குடி மைனர், பிரம்பு நாற்காலியில் உட்கார்ந்தபடி முறுக்கிய மீசையில் ஜபர்தஸ்தாக காட்சியளித்்தார், அகன்று விரிந்த முகத்தில் பட்டையைப் போட்டு நடுவில் வட்டமாகப் பொட்டு வைத்திருந்தனர். டுப்பு டுப்பு என்று ஒய்யாரமாக வலம் வந்துகொண்டிருந்த மைனரின் புல்லட்டை பேரன்களும் பேத்திகளும் ஏறிக்கொண்டு ஓட்டுவதாகப் பாவனை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். பேட்டையில் பெரிய சாவு என்பதால், எந்த வீட்டிலும் உலை கொதிக்கவில்லை.

ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஒருமுறை ஒப்பாரி வைக்க ஒன்பது பேர் கொண்ட குழுவை மைனரின் மனைவிமார்கள் காசு கொடுத்து நியமித்திருந்தார்கள். ஆகவே அழ வேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஏதுமின்றி மூன்று மனைவிமார்களும் ஈ ஓட்டிக்கொண்டு முகத்தைப் பாவமாக வைத்துக் கொண்டார்கள். காலையிலிருந்து காபி மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருப்பதால், ஒப்பாரிப் பெண்களின் சுதி சுத்தப்படவில்லைதான். பக்கத்திலேயே சாவுச்சோறு தயாராகிக்கொண்டிருந்ததால், கொஞ்சம் பலத்தைக் கூட்டிக்கொண்டார்கள்.

p86a.jpg

மைனரின் தாவாங்கட்டையோடு சேர்த்து, மண்டையில் கட்டப்பட்டிருந்த முடிச்சு திடீரெனத் தளர்ந்ததில், மைனரின் வாய் தொங்கியபடி நுரைத்துக்கொண்டிருந்தது. வாய்க்குள் ஈ போய்விடக் கூடாதென்பதற்காக விசிறிக்கொண்டிருந்த மனைவிகளில் மூத்தவர், “வாயக் கட்டிப்போட்டிருந்தாலும்… அவுத்துப்போட்டுட்டு ஜொள்ளு உடுறான் பாரு கம்மினாட்டி” என்று முனகியபடியே வாயைச் சேர்த்துக் கட்டினார். மைனரின் இடது பக்கம் நின்றிருந்த மனைவிமார்களிள் கடைசியானவள், “வேட்டிய நல்லா இறுக்கிக் கட்டுக்கா… சண்டாளப்பாவி செத்துட்டான்னு இவனல்லாம் நம்பக் கூடாது” என்று சொல்ல மூவரும் கமுக்கமாகச் சிரித்துக்கொண்டு, மைனரின் வேட்டியை ஒருதடவை பார்த்துக்கொண்டார்கள். அப்போது, தாள வாத்தியங்களோடு மைனரின் குத்துச்சண்டை வாத்தியார் சதுர் சூரிய சார்ப்பட்டா பரம்பரையின் மூத்தவர் கித்தேரிமுத்துவும் சிஷ்யர்களும் ‘குத்துச்சண்டை குலவிளக்கே’ என்கிற வாசகத்தோடு ஒரு பேனரைப் பிடித்துக்கொண்டு, குத்துச்சண்டை க்ளவ்ஸையே மாலையாக எடுத்துக்கொண்டு வந்தார்கள். மைனரின் கால்மாட்டில் பேனரை வைத்துவிட்டு க்ளவ்ஸை மாலையாகப் போட்டார்கள். மைனர் நடுநாயகமாக வீற்றிருக்க, மூன்று மனைவிகளும் அழ முயன்ற முகங்களோடு போஸ்கொடுத்தனர். கித்தேரிமுத்துவின் குத்துச்சண்டை குழுவினர் புகைப்படத்துக்கு நின்றனர். பழக்கதோஷத்தில் ஸ்மைல் ப்ளீஸ் என்றான் புகைப்படக்காரன். எல்லோரும் சிரித்தனர். மைனர் மட்டும் முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

என்னதான் மாங்குடி மைனராக இருந்தாலும், பேட்டையில் மூத்த தலை என்பதால், கல்யாணச் சாவு என்று அறிவித்துவிட்டார்கள். “வாழ்ந்து ரசிச்ச உடம்புடா… குளிரக்குளிர அவனக் கொண்டாடிட்டு எரிக்கணும்டா…” என்று தேசிங்கு சொன்னார். வெற்றிலையை மடித்துப் போட்டுக்கொண்டார். மைனரின் எல்லா வேலைப்பாடுகளுக்கும் ஏவல் புரி பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர். தேசிங்கு சொன்னதைப் பேட்டைப் பெருசுகளும் ஆமோதித்தனர் “சரிய்யா அப்போ நைட்டு கானாக்கு ஜிகான கூப்டுல்லாம்… சீரியல் செட்டுக்கு தாஸாண்ட சொல்லிடலாம்… அப்றம் தார்ப்பாயி போடச் சொல்லிரு…” ஊர் தலைவர் தேசப்பன் அடுக்கிக்கொண்டே போனார். அப்போதுதான் கூட்டத்திலிருந்த ஒருவன் கேட்டான். “அப்போ பேண்டுக்கு கல்யாணிக்கிட்ட சொல்லிடலாம்ல… கல்யாணிக்கா டான்சுன்னா மைனரு தெம்பா இருப்பாப்போல…” என்று இளித்தான். இப்போது, நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த மைனரின் முகம் ஒரு சிறுபுன்னகை பூத்தது. “கல்யாணியவே சொல்லலாண்டா… மைனரோட பொண் டாட்டிங்க மூஞ்சத் தூக்கி வச்சிப்பாளுங்கோ… அதான் யோசிக்கிறேன்…” - தேசப்பன் கொஞ்சம் தயங்கினார். “நீ இன்னா தேசப்பா யோசிச்சிக்கினு இருக்க… கல்யாணி வந்து ஒரு குத்து குத்துனாதான்… மைனரு கட்ட வேகும்ப்பா… சொல்லிவுடு தேசப்பா…” வெற்றிலைக்குதப்பலைத் துப்பிக்கொண்ட தேசிங்கு, “அப்ப சரிய்யா… கல்யாணியாண்ட சொல்லிடலாம்… டேய் அப்படியே இருவது லிட்ரு சாராயம் சொல்லிவுட்ரு…” என்றபோதுதான் மாங்குடி மைனரின் முகம் காதலாகிக் கசிந்து, கல்யாணியின் வருகைக்கெனக் காத்திருந்தது.

காசிபுரத்தில் ஒரு துஷ்டி வீட்டில்தான் மாங்குடி மைனர் கல்யாணியை முதன்முதலாகப் பார்த்தார். தன் மூன்று மனைவிமார்களிடமும் இல்லாத ஏதோ ஒன்று… அல்லது தான் பார்த்த பெண்களில் இல்லாத ஒன்றை கல்யாணியிடம் பார்த்தார். தன் ஐம்பதாவது வயதில் இத்தனை மனக்கிலேசத்தை மைனர் அனுபவித்ததில்லை. சுருள்முடியோடும், அகன்று விரிந்த மார்போடும் சார்பட்டா பரம்பரையின் குத்துவீரரான மைனர் ஒரு பனித்துளியைப்போல உருகிக் கொண்டிருந்தார். மைனரின் முகம் போன போக்கைப் புரிந்துகொண்டார் தேசிங்கு. “இன்னா சண்முகவேலு… பேண்டுக்காரி மேல கண்ண வச்சிட்டப்போல… ம்…” என்று கண்ணடித்தார், மாங்குடி மைனரின் பெயரைச் சொல்லி கூப்பிடுவது தேசிங்கு மட்டும்தான். “சாராயத்த ஊத்துடா… வாயி நம நமங்குதுல்ல…” என்றவர், எதிரே உட்கார்ந்து கேனிலிருந்து சாராயத்தை ஊற்றிக்கொண்டிருக்கும் கல்யாணியை அடித்துவிடுவதைப்போல பார்த்தார். கல்யாணியும் இதைக் கவனித்தும் கவனிக்காதவாறு ஒரு கல்ப்பை அடித்துக்கொண்டு, தன் ஆட்காட்டி விரலால் இலை ஊறுகாயைச் சல்லிசாக வழித்து, நாக்கின் நடு மத்தியில் வைத்து ஓர் உறிஞ்சு உறிஞ்சினாள். மைனருக்கு மேனியெல்லாம் சிலிர்த்து இதயம் மேலும் கீழும் அடித்துக்கொண்டது.

திருநா ஷெனாயில் ‘ஆடி அடங்கும் வாழ்க்கையடா… ஆறடி நிலமே சொந்தமடா’ வாசித்துக் கொண்டிருந்தான். சட்டியை வார் பிடித்துக்கொண்டிருந்த பெருசு ‘டர்ர்ரம்ப்ம்… டர… டர… டர்ர்ர்ரம்ப்பம்…’ என்று ஒத்திகை பார்த்துக்கொண்டது. பேண்டையும் கொண்டைக்குச்சியால் ‘டம் டும் டம்’ என்று அடித்துச் சரிசெய்து கல்யாணியைப் பாவமாகப் பார்த்தது. பெருசுவின் கண்கள் போதைக்காக ஏங்கியதை கல்யாணி உணர்ந்துகொண்டாள். கேனிலிருந்து சாராயத்தை லோட்டாவில் ஊற்றிக் கொடுத்தாள். ஒரே மடக்கில் கல்ப்பாக ஏற்றிக்கொண்டு முராகோஸை ஜல் ஜல் என டைமிங் போட்டு கண்களை உருட்டிக் காட்டியது. சுதி ஏறிப்போன கல்யாணி எழுந்து நின்று நெட்டி முறித்தாள். சிலை வார்த்த மேனியெனச் செதுக்கியபடியிருந்தாள். புறாவின் கன்னக்கதுப்புகளில் படிந்திருக்கும் சாம்பல் நிறத்தை ஒத்திருந்தது அவள் மேனி. முந்தியை வாரிச்சுருட்டிச் சொருகிக்கொண்டாள். மைனரின் சகலமும் அவளின் முந்தியில் சொருகிக்கொண்டதாக அல்லாடிக் கொண்டிருந்தார். தன் வசத்தில் மைனர் இல்லையென்பதை அத்தனை போதையிலும் தேசிங்கு உணர்ந்து கொண்டார்.

ஊர்வலம் தொடங்கியது. பேட்டையில் கல்யாணியின் சாவு டான்ஸுக்கு ஈடு கொடுக்கும் பயல்கள் இனிதான் பிறக்க வேண்டும். ஆனாலும், பயல்கள் கல்யாணியோடு குத்துவதைக் கொண்டாடித் தீர்த்துக் கொள்வான்கள். ஊர்வலம் நெடுஞ்சாலைக்கு வந்தது. கல்யாணியின் அரங்கேற்றம் இதிலிருந்துதான் ஆரம்பமாகும். திருநா ஒரு லோட்டாவை லோடு பண்ணிக்கொடுக்க ஏற்றிக் கொண்டாள். “குத்துடா திருநா” கல்யாணி மதர்த்துப்போயிருந்தாள். உடல்தான் போதையில் சற்று தள்ளாடியபடி இருந்தது. அவளின் கண்கள் இந்த வாழ்வின் மீதான தனது நடனத்தை ஆடித்தீர்த்துவிட வேண்டும் என்கிற வேட்கையில் இருந்தது. ‘டர்னாக்… னாக்… னாக்… னாக்… னாக்கு… னாக்கு… டர்னாக்’ சட்டியைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்ட பெருசு அடியை வாசித்தது. திருநா ஷெனாயில் தோதாக இழுத்து இழுத்து தம் கட்டினான். ஊர்வலத்தில் ஆடிக்கொண்டிருந்த பயல்கள் எல்லாம் வழி விட, கல்யாணி களம் இறங்கினாள், ஊர்வலத்தின் நாயகன் என்கிற முறையில் பரமசிவம் முதலியார் பிணத்துக்கு ஒரு சலாம் வைத்தாள். ஒரு மயில்போல பாவம் பிடித்து ஆடத் தொடங்கினாள். அவள் முகம் குறு குறுவென்று மயில் பார்ப்பதைப் போலவே பாவனை கொண்டாள். மைனர் வேட்டியை இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டார். கல்யாணியின் வளைவு நெளிவுகளில் தன்னை சந்தனமாகக் கரைத்துப் பூசிக் கொள்ள வேண்டுமென நினைத்துக்கொண்டார். ஆட்டம் குத்தாக மாறியது.

மயிலென பாவம் கொண்டவள் இப்போது புலியெனச் சீற்றம் கொண்டாள். எதிரே ஆடிக்கொண்டிருந்தவன் லுங்கியை வாயில் கடித்துக்கொண்டு குத்தினான். மைனரும் கல்யாணியோடு ஒரு குத்தாவது குத்திவிட வேண்டும் என நேரம் பார்த்து நடந்துகொண்டிருந்தார். கல்யாணி ஒரு மாகாளியெனத் தன்னை வரித்துக்கொண்டாள். மிகுந்த ஆவேசம் கொண்டவளாக ஆடிக்கொண்டிருந்தாள். தன் ஸ்தனங்களை வாத்தியத்துக்கு ஏற்றவாறு இங்கும் அங்கும் குலுக்கிக் குலுக்கி ஆடியது மைனரைப் பித்துப்பிடிக்கவைத்தது. எதிரே குத்தியவனுக்கு தாவு தீர்ந்து ஆட்டத்தின் சுதி குறைந்தது. தனது தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டவனாக கல்யாணிக்கு ஒரு சலாம் வைத்தபடி ஒதுங்கிக்கொண்டான். சரியான சமயம் என்று நினைத்த தேசிங்கு மைனரை ஆட்டக்களத்தில் தள்ளி விட்டார். மைனரும் குத்துகிறேன் பேர்வழியில் ஏதோ ஆட, கல்யாணி மைனரின் தோளில் கை போட்டபடி தன் இடுப்பை மட்டும் தாளத்துக்கு ஏற்றாற்போல வளைத்து நெளித்து ஆடினாள். மைனருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இப்பிறவியின் பெரும்பயனை தான் அடைந்து விட்டதாக உணர்ந்தார். ஷெனாய் வாசித்துக்கொண்டிருந்த திருநா,  கல்யாணியை ஆச்சர்யமாக பார்த்தான். யாருடனும் அவள் இப்படி நடந்து அவன் பார்த்ததில்லை. தனது ஆட்டத்தால் எவனையும் சலாம் வைக்க வைத்துவிடும் இவள்… ஒரு நளினத்தோடு ஆடுவதை முதன்முதலாகப் பார்த்தபோது திருநாவுக்கு சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது.

p86b.jpg

சோமு செட்டியார் தகன மேடையில் எரிந்துகொண்டிருந்த இரவு. பரமசிவம் கல்லறையின் மேல் ஒரு விரிப்பைப் போட்டு கல்யாணி உட்கார்ந்திருந்தாள். மைனர் அவளின் மடியில் படுத்தபடி நிலவை ரசித்துக்கொண்டிருந்தார். பௌர்ணமியின் முந்தைய நாள் இரவு என்பதால், நிலவு பொன்னிறத்தில் கனிந்து களி கூர்ந்து இருந்தது. ஹரிச்சந்திரன் சமாதியில் திருநாவும் பெருசும் சரக்கடித்துக் கொண்டிருந்தனர். மைனர் மிதமான போதையிலிருந்தார். “நேத்து மார்க்கெட்ல வச்சு… மூணு பேரும் ரவுண்டு கட்டி அந்த மாரி கேள்வி கேட்டாளுங்கலாம்… தேசிங்கு சொன்னான்… உனக்கு வாயி இல்ல… நீ நாலு கேள்வி நறுக்குன்னு கேட்க வேண்டியதுதான…” சொக்கலால் பீடியைப் பற்றவைத்துக்கொண்டு ஓர்  இழுப்பு இழுத்துக்கொண்டார். “மைனரே நீ இன்னா ஆளுன்னு எனக்குத் தெரியாது… அவளுகளாண்ட நீங்க கேட்டதுதாண்டி கரெக்ட்டுன்னு சொல்லியிருப்ப… இங்க வந்து கத வுட்றியா… ஆங்…” கல்யாணி இப்படிக் கேட்டதும் மைனர் இருமியே சமாளித்தார்.

“பதில் சொல்லத் துப்பில்ல… இருமி சமாளிக்கிறான் பாரு…” செல்லமாகத் தொடையைக் கிள்ளி எடுத்தாள். மைனர் வலிப்பதுபோல துள்ளி எழுந்து கல்யாணியின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து அணைத்துக் கொண்டார். “அது என்னமோடி… மூணு பேரும் சக்களத்திங்கதான்… ஆனா பாரு செட் ஆயிட்டாளுங்கோ… இவுளுக்கு ஒண்ணுன்னா… அவ துடிக்கறதும்… அவுளுக்கு ஒண்ணுன்னா இவ துடிக்கறதும்னு ஒண்ணும் மண்ணுமா இருக்காளுங்கோ… உன்னதான் சேத்துக்க மாட்டிங்கறாளுங்கோ… அதான் ஒண்ணும் புரியல…” மைனர் யோசிப்பதைப்போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டார். “புரியாத மாறியே மூஞ்ச வச்சிக்காத… என்னதான் இருந்தாலும் அவளுங்க ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணு… ஒரே வகையறா… நான் அப்டியா… என்ன எப்டி சேப்பாளுங்கோ… மைனரே ஒண்ணு சொல்றேன் நல்லா புரிஞ்சுக்கோ… அவுளுங்களுக்கு நீ வச்சிக்கினு இருக்கறது பிரச்சன இல்ல… என்ன வச்சிக்கினு இருக்கறதுதான் பிரச்சன. அப்புறம் நீதான் என்ன வச்சிக்கினு இருக்கன்னு நெனக்கறாளுங்க... நான்தான் உன்ன வச்சிக்கினு இருக்கறனு போக்ச் சொல்லு… தாலி கட்டிக்கினு எத்தன பேர வேணா வச்சிக்கலாம்… எவனும் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டானுங்கோ… தனியா ஒருத்தி வாழ்ந்துடக் கூடாது…  த்தா... தனியா ஒருத்தி கவ்ரதயா வாழவே முடியாதுன்னா… நீங்க இன்னா ஆம்பளைங்கடா… உன் பொண்டாட்டிங்க பச்சையா கேக்கச் சொல்லவே வந்துச்சு…

மார்க்கெட்டாண்டயே வச்சு நாலு வாங்கு வாங்கியிருப்பேன்… உன் மூஞ்சிக்காகத்தான் உட்டேன்” மைனரின் முகம் பரவசத்துக்குள்ளாகி கல்யாணியை இறுக்கி முத்தினார். அடுத்த பரவசத்துக்குள் தாவ முயன்றபோது மைனரிடமிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டாள். விழிகளில் ஈரம் படிந்திருந்தது. மைனருக்கு ஏதும் விளங்கவில்லை. இத்தனை வருட பந்தத்தில் கல்யாணி அழுது மைனர் பார்த்ததில்லை.

“பேண்டுக்காரனுக்கு பொண்ணா பொறந்தது தப்பாய்யா… அப்பன்தான் எல்லாம்… பேண்டு வாத்தியத்த கேட்டே வளந்தவ… சின்ன வயசிலயே ஷெனாய வாசிக்க ஆரம்பிச்சன்… எங்கப்பனுக்கு ஒரே குஷி… என் வாரிசு பாத்தியாடான்னு பொங்குனான்… வயசாகிப்போயி… அப்பனால வாசிக்க முடில…

தாவு தீந்துட்சி… நான் வாசிக்க ஆரம்பிச்சேன்… லுங்கியத் தூக்கிக்கினு என் முன்னாடி வந்து குத்துவானுங்க… அப்பனால அதத் தாங்கிக்க முடியல… என்ன எப்படியாவது ஒருத்தன் கைல புட்சிக் குடுத்துறணும்னு… எவ்ளோ அலைஞ்சான்… சாவுல வாசிக்கற பொண்ணுன்னு எவனும் வர்ல… இதுலயே குட்க்குட்சிச் செத்தும் போயிட்டான்… எப்பயாவது அப்பன் ஞாபகம் வரும்… யாருமே இல்லன்னு தோணும்… அப்பதான் உன்னப் பாத்தேன்… உன் மூஞ்சில எங்கப்பனப் பாத்தன்”. மைனர் ஒரு குழந்தையைப்போல குலுங்கி குலுங்கி அழுதார். ஒரே குத்தில் ஒருவனை நாக்கவுட் செய்துவிடும் மைனர், இந்த மாதிரியான விஷயங்களில் பொசுங்கிவிடுவார். தனக்காக அழுதுகொண்டிருக்கும் ஒரு ஜீவனை அத்தனைக் காதலோடு அணைத்துக்கொண்டாள். இது போதும் என நினைத்துக்கொண்டாள். தன்னைக் காதலோடு அணைத்துக் கொள்ளும் மைனருக்கு தன் ஜென்மத்தைக் கரைத்தால் என்ன என்று தோன்றியது அவளுக்கு.

தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டவள் மைனரை மார்போடு இறுக்கிக்கொண்டாள். கல்யாணியின் மார்போடு புதைந்து விசும்பிக் கொண்டிருந்தவரிடம், “யோவ் மைனரு… அழாதய்யா… என்னமோ உன்னாண்ட சொல்லணும்னு தோணுச்சி… வுடு… வுடு…” என்றவள் மைனரின் தலையைக் கோதியபடியே அணைத்திருந்தாள். இப்போது கல்யாணிக்கு மைனர் தேவைப் பட்டார். முந்தியை விலக்கி இன்னமும் தோதாக மைனரின் முகத்தை அழுந்தச் செய்தாள். சமிக்ஞையின் சங்கேதம் புரிந்தவராக மைனர் குழந்தையாகிப்போனார். நடுநிசியில் நிலவு பிரகாசம் கொண்டிருந்தது. தனது நடனத்தைப் போல உக்கிரம்கொண்டவளாக மைனரைக் கீழே சரித்தாள். தகன மேடையில் எரிந்துகொண்டிருந்த கொள்ளி எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டது. தகதகவென ஒளிர்ந்த ஜுவாலையின் தீப்பொறியென வியர்வை தெறித்தது. வசமிழந்த மைனர், கல்யாணியை இறுகப் பற்றிக்கொண்டார். அவள் நெற்றியில் முத்தினார். ஜென்மம் ஈடேறிப்போனதாக இருந்தது கல்யாணிக்கு. எழுந்த கொள்ளி மீண்டும் தணலுக்குள் அடங்கியது. இருவரும் மல்லாந்து படுத்தபடி நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். “கல்லு… எனக்கொரு ஆச… செய்வியா” மைனரின் மார்போடு திரும்பியவள் என்ன என்பதுபோல் பார்த்தாள். “நான் செத்துப்போயிட்டா எனக்கோசரம் அந்த மயில் டான்ஸ் ஆடுவியா… கண்ண உருட்டி உருட்டி என்னமா அழகா இருப்ப தெரியுமா நீ…” மைனரும் கண்ணை உருட்டிக் காண்பித்தார்.

“யோவ் நல்லாத்தான்யா உருட்ற நீ…” வெட்கத்தில் சிரித்தார் மைனர். “நீ இருக்கும்போதே ஆடுறவ…

செத்தா ஆட மாட்டனா… என்ன உன்னாலதான் பாக்க முடியாது…”

“நீ ஆடுனா… நான் செத்தாலும் பாப்பன் கல்லு…”. “நீ பாத்தாலும் பாப்பய்யா… நீ இன்னா மாறி ஆளுன்னு எனக்குத் தெரியாது…” என்று கண்ணடித்தாள்.

சடு வழிந்து சிரித்த மைனர்தான், தலைக்கட்டோடு வாயில் வெற்றிலை திணிக்கப்பட்டு கல்யாணியின் மயில் நடனத்துக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.

பிரியாணியைப் பதம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் பஷீர். மைனருக்கு முன்னால் தார்ப்பாயை விரித்தார்கள். பந்தலை நட்டு சீரியல் விளக்குகளால் மைனர் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தார். ஜிகான் தலைமையில் கானா குழுவினரும் ஆஜராகி விட்டனர். இந்த இரவு முச்சூடும் தனது பாடல்களால் மைனரைக் குஷிப்படுத்திவிட வேண்டும் என ஜிகான் தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டான். தபேலா அண்ணன் டகாவை ‘பும் பும்’ என்று இழுத்துக்கொண்டார். பேட்டைத் தலைவர் தன் ஜமாக்களோடு மைனரின் லீலைகளைப் பேசியபடி சரக்கை இழுத்துக் கொண்டிருந்தார். தேசப்பன்தான் ஆரம்பித்தார், “இன்னா தேசிங்கு… கல்யாணியக் காணோம்…

ஹும்… என்னதான் இருந்தாலும் அவளும் பொம்பளதான… இத்தன வருஷமா அவ முந்தானையவே மோந்துக்கினு இருந்தாரு… போக்ச் சேந்துட்டாரு, ஊரே காறி மூஞ்சாலும்… மைனர அப்பிடித் தாங்கிப் புடிச்சவ… குடுத்து வச்ச மனுசன்தாண்டா மைனரு” மட்டை ஊறுகாயைத் தொட்டுக்கொண்டவர் தேசிங்குவிடம் நீட்டினார். ஒரு லோட்டாவைச் சாத்திவிட்டு ஊறுகாயை நக்கிக்கொண்ட தேசிங்கு, “கல்யாணி தெய்வம்ப்பா… கட்ஸிக் காலத்துல சீக்கு வந்து கெடந்தப்போ, மூணு பொண்டாட்டிகளும் கழுவித்தான் ஊத்துனாளுங்கோ… இவதான் மைனரை ஒரு கொழந்தயாட்டம் பாத்துக்குனா” என்று லோட்டாவை கேன் பையனிடம் நீட்டினார் தேசிங்கு. “ஏழு குறுக்கு நாலு நெடுக்கு நான்கலாக்கில்… வாகனம்… அந்த நான்கலாக்கு வாகனத்துல நீயும் நானும் போகணும்… போயித்தானே ஆகணும்…” ஜிகானின் பாடல் பொண்டு பொடிசிலிருந்து பெருசு வரைக்கும் உற்சாகத்தை வரவழைத்தது. அப்போதுதான் யாவரும் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்த கல்யாணி தனது பேண்ட் வாத்தியங்களோடு வந்திறங்கினாள்.

மைனரின் மூன்று மனைவிமார்களின் முகங்களும் அந்த இரவிலும் வியர்த்துக் கொட்டியது. கல்யாணி கையில் ஒரு மாலையோடு மைனர் அருகே வந்தாள். பக்கத்தில் திருநாவும் வந்தான். சில்லிட்டிருந்த மைனரின் உடல் ஏதோ முறுக்கேறியதைப்போல முகம் பரவச நிலையில் இருப்பதாகத் தோற்றம் கொண்டது. “எப்டி கல்லு மாதிரி வரா பாரு… கண்ணுல ஒரு கண்ணீரு இருக்கா… ஒரு கம்பல இருக்கா” மூத்த மனைவி முணுமுணுத்தாள். “கட்னவளுக்குத்தான் கட்ட வலிக்கும்… ஒட்னவளுக்கு ஒடம்பா வலிக்கும்… முண்ட” நடு மனைவி கடிந்துகொண்டாள். தேசிங்கு எழுந்து வந்து கல்யாணியோடு சேர்ந்து கொண்டார். கொண்டுவந்த மாலையை மைனருக்குப் போட்டாள். மூன்று மனைவிகளும் எரித்துவிடுவதைப்போலப் பார்த்தார்கள். அந்தப் பார்வையைத் தனக்கு ஆசீர்வாதமாக எடுத்துக் கொண்டாள்.

ஊரறிய, மைனரின் மனைவிகள் அறிய, அவருக்கு மாலையிடுவதில் பேருவகை கொண்டாள். மைனருக்குப் பிடித்த குதிரைப் படம் போட்ட பிராந்தி புட்டியைக் கீழும் மேலுமாக தட்டி மூடியைத் திறந்தாள். மைனருக்கு படைப்பதைப்போல வைத்துவிட்டு ஒரு துளியைத் தெளித்துவிட்டு ராவாக அடித்தாள். “வெண்ணிலா முற்றத்திலே வேணு கானம்… மேல் மாடி உச்சியிலே அவளும் நானும்” பாடிக்கொண்டிருந்தான் ஜிகான்.

சட்டியைக் கழுத்தில் மாட்டிக்கொண்டான் அயிலு. ஷெனாயில் ஒற்ற அடியை வாசிக்கத் தொடங்கினான் திருநா. ஜிகான் குழுவினர் புரிந்து கொண்டு அமைதி காத்தார்கள். பேட்டையே சூழ்ந்துகொள்ள, கல்யாணி முந்தியைச் சொருகினாள். மைனருக்கு வணக்கம் வைத்தாள். மயில்போல ஆடத்தொடங்கினாள். வளைவு நெளிவுகளில் கொஞ்சம் வயது தெரிந்தாலும்… மினுக்கு குறையவில்லை. எல்லா சுக துக்கங்களையும் தனது நடனத்தால் சமன் செய்துகொள்கிறாள். ஒற்றஅடி இப்போது குமுக்குக்கு மாறியது. தேசிங்கும் தன்னை மறந்து ஆடினான். தீப்பிழம்பென ஆடிக்கொண்டிருக்கும் நடனத்தின் ஒவ்வோர் அசைவிலும் மைனரின் காதல் ஒளிந்துகொண்டிருந்தது. மைனரின் முகம் கனிந்து களி கூர்ந்து ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. கல்யாணியின் இத்தனை தீவிரமான நடனத்தை பேட்டை முதன்முதலாகப் பார்க்கிறது. உச்சத்தில் நடனத்தை நிறுத்தியவள் மைனர் அருகே சென்று நெற்றியில் முத்தினாள். “என்னை மனுஷியா நடத்துன ஆம்பளைய்யா நீ… போயிட்டு வா…” என்று மைனரிடம் சொல்லிவிட்டு யாரையும் சட்டை செய்யாமல் திரும்ப நடந்தாள். மைனர் ஆசுவாசம் அடைந்தார்.

தூரத்தில் மைனர் எரிந்துகொண்டிருந்தார், பௌர்ணமியின் முந்தைய நாள் நிலவு அத்தனை ஒளிர்வோடு மின்னிக்கொண்டிருந்தது. பரமசிவம் கல்லறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள் கல்யாணி. மாயரூபமென மைனர் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து மடியில் கிடந்து, சிரித்து பின் மறைந்தார். இனி இந்த வாழ்வில் தான் பேசுவதற்கு மைனர் இல்லை என்று உணர்ந்த தருணம் பெருங்குரலெடுத்து கல்யாணி அழத் தொடங்கினாள்.

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

அனாதை

Tue, 16/05/2017 - 07:11
 
அனாதை

 

ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஏழு பேரைக் கொன்று, 200 பவுன் நகைகளைக் கொள்ளையடித்த மருதப்பன் மீதான வழக்கு இறுதிக் கட்டத்தை எட்டியிருந்தது. வழக்கின் நிலவரத்தைத் தெரிந்து கொள்ள பத்திரிகையாளர்களும் பொதுமக்களும் நீதிமன்றத்தில் குவிந்திருந்தனர். சரியாக பத்து மணிக்கு உள்ளே நுழைந்த நீதிபதி, இருதரப்பு நியாயங்களையும் கேட்டபிறகு பேச ஆரம்பித்தார். ‘‘மருதப்பனின் கைரேகையும், அவருடைய இருப்பிடத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட நகைகளும், மருதப்பன்தான் குற்றவாளி என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. மருதப்பன் ஆறுமாத கைக்குழந்தையின் உயிரைக்கூட விட்டு வைக்கவில்லை.
18.jpg
அந்த ஆறு மாத கைக்குழந்தை இவர் கொள்ளையடிப்பதை தடுக்கப்போவதில்லை. இது மிகவும் கொடூரமான செயல். மருதப்பனிடம் ஒரு கேள்வி. அந்தக் குழந்தையையாவது உயிரோடு விட்டிருக்கலாமே?’’ நீதிபதியை ஒருசில வினாடிகள் உற்றுப்பார்த்த மருதப்பன், உடைந்த குரலில் அழுதுகொண்டே பதில் சொல்ல ஆரம்பித்தான். ‘‘அந்தக் பிஞ்சுக் குழந்தையை...’’ அவனால் தொடர்ந்து பேச முடியவில்லை. இதயத்தை இரும்பாக்கிவிட்டு மறுபடியும் பேச ஆரம்பித்தான்.

‘‘அந்தக் குழந்தையை உயிரோடு விட்டிருந்தால், அது அனாதையாயிருக்கும். அந்த அனாதைக் குழந்தை இன்னொரு மருதப்பனாக மாற வாய்ப்பிருக்கிறது. அதனால்தான் அந்தக் குழந்தையைக் கொன்றுவிட்டேன்!’’ மருதப்பனின் பதிலால் நீதிமன்றமே நிசப்தமானது. பேனாவைப் பிடித்திருந்த நீதிபதியின் விரல்கள் தீர்ப்பை எழுத முடியாமல் நடுங்கின.     
 

kungumam.co

Categories: merge-rss

கடமை

Mon, 15/05/2017 - 20:55

 கடமை

 

‘‘டேய்... மாதவா! முதல்ல இந்தக் காபியைக் குடிடா. அப்பா வந்தபிறகு ஸ்கூல் ஃபீஸ் விஷயமா பேசிக்கலாம்...’’ வேண்டா வெறுப்பாக காபியை வாங்கிக் குடித்தான் மாதவன். அப்போது வெளி வாசலில் நுழைந்துகொண்டிருந்தார் அப்பா. ‘‘அப்பா வந்தாச்சு! ஸ்கூல் ஃபீஸ் பத்தி கேட்கணும்னு சொன்னியே... இனி உன் பாடு, உன் அப்பா பாடு...’’ என சொல்லிவிட்டு சமையலறைக்குச் சென்றாள் கலா. தயங்கியபடி அப்பாவிடம் பேச்சுக் கொடுத்தான் மாதவன்.
32.jpg
‘‘அப்பா! ஃபர்ஸ்ட் டேர்ம் ஸ்கூல் ஃபீஸ் இருபதாயிரம் ரூபா கட்டணும். ஒரு செக் தந்தா போதும்...’’ மாதவனை முறைத்தார் அப்பா. ‘‘என்னாலே ஸ்கூல் ஃபீஸ் எல்லாம் தரமுடியாது. அதெல்லாம் நீயே பாத்துக்க வேண்டியதுதான்...’’ கறாராகச் சொன்னார் அப்பா. ‘‘இப்படிச் சொன்னா எப்படிப்பா? உங்களுக்கு இதிலே பொறுப்பே இல்லாத மாதிரி பேசுறீங்க! நான் உங்ககிட்ட கேட்காம வேற யாருகிட்ட கேட்பேன்?’’

‘‘மாதவா... என்னோட கடமை உன்னைப் படிக்க வச்சு, வேலை வாங்கிக்கொடுத்து,  ஒரு நல்ல எடத்துல கல்யாணம் பண்ணி வச்சதோட முடிஞ்சிருச்சு. நீ புள்ளையை பெத்துக்கிட்டே... உம் புள்ளையை பெரிய கான்வென்ட்ல வேற சேர்த்திருக்கே! நீதான் உன் சம்பாத்தியத்தில்  ஃபீஸ் கட்டி  படிக்க வைக்கணும். அது உன்னோட கடமை...’’ உறுதியாகச் சொல்லி முடித்தார் கணேசன்.     

kungumam.co.

Categories: merge-rss

10 செகண்ட் கதைகள் 15

Sun, 14/05/2017 - 08:07
10 செகண்ட் கதைகள்

 

 

p102a.jpg

பயம்

திருடிய சிசிடிவி கேமராவை, தன் சொந்த வீட்டில் மாட்டினான் திருடன்.

- வேம்பார் மு.க.இப்ராஹிம்

p102b.jpg

விளக்கம்

'புரளின்னா என்ன?' என்று கேட்ட பேரனுக்கு, 'வாட்ஸ்அப் மெசேஜ்' என்றார் தாத்தா.

- வேம்பார் மு.க.இப்ராஹிம்

p102c.jpg

திட்டம்

கடும் பண நெருக்கடிக்கு ஆளான ஆளும் கட்சி ஆதரவு எம்.எல்.ஏ., `அரசுக்கு எதிராக அறிக்கை விடலாமா?' என்று யோசித்துக்கொண்டு இருந்தார்.

- ரா.ராஜேஷ்

p102d.jpg

ஷவர்

`எவ்வளவு பெரிய ஷவர்' என்றது, மழையில் நனைந்த குழந்தை.

- சங்கரி வெங்கட்

p102e.jpg

வேலை

`இங்கே, டாஸ்மாக்கை எல்லாம் அடிச்சு மூடுறாங்க, அங்கேயே வேலை தேடிக்கோ' என்று நண்பனுக்குத் தகவல் கொடுத்தான் பீகாரி.

- கி.ரவிக்குமார்

p102f.jpg

சொந்தம்

ஒரே அலுவலகத்தில் பணியாற்றிய திவ்யாவும் கீதாவும் தூரத்துச் சொந்தம் எனத் தெரிந்ததும், நட்பைத் துண்டித்துக்கொண்டார்கள்.

- கே.சதீஷ்

p102g.jpg

கடமை

சேஸிங் செய்து துரத்திப் பிடித்தது போலீஸ், கமிஷன் தராத மணல் லாரியை..!

- ராஜி ராம்

p102h.jpg

மாற்றம்

``இது நீலகண்டன் வீடுதானே?''

``இல்லைங்க. இப்ப இது மணிகண்டன் வீடு'' என்றார் வாடகைக்குக் குடியிருந்தவர்.

- பெ.பாண்டியன்

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

பரமேஸ்வரி அத்தையின் மகள் - சிறுகதை

Sat, 13/05/2017 - 06:11
பரமேஸ்வரி அத்தையின் மகள் - சிறுகதை

சிறுகதை: சுகா, ஓவியங்கள்: செந்தில்

 

ரமேஸ்வரி அத்தை சரியாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறாள்.  அசோக் நகரில் உள்ள புகழ்பெற்ற பள்ளியை அடுத்த வலது, பிறகு இடது வளைவில்  உள்ள  மெடிக்கல்  ஸ்டோர், பல் மருத்துவமனையைத் தாண்டி நான்காவது பில்டிங். அத்தை சொன்ன மாதிரியே செங்காமட்டை கலரில் பெயின்ட் அடித்திருந்த அப்பார்ட்மென்ட்டை லட்சுமணனால் எளிதாகக் கண்டுபிடிக்க  முடிந்தது. வாசலில், அடையாளத்துக்குச் சொல்லப்பட்டிருந்த மாநகராட்சியின் பச்சை வண்ணக் குப்பைத் தொட்டியும் இருந்தது. ‘`இந்த பில்டிங்தான்'’ என்றபடி ஆட்டோவை நிறுத்தி இறங்கினான். காம்பவுண்டையொட்டி அமைந்திருந்த செக்யூரிட்டி அறையில் உள்ள பதிவேட்டில் கையெழுத்திட வேண்டியிருந்தது.

`‘யார் வீட்டுக்கு வந்திருக்கீங்க?'’

p68a.jpg

`‘C3. வசந்தா பாலசுப்பிரமணியம் வீடு'' என்று பதிலுரைத்தபடி பதிவேட்டில் `உறவினர்' என எழுதிக் கையெழுத்திட்டான்.

அப்போது அவனை அறியாமல் சிரிப்பு வந்தது. திருநெல்வேலியில் இருக்கும்போது நேதாஜி போஸ் மார்க்கெட்டில் உள்ள நூலகத்துக்குச் சென்று அவனும் வசந்தாவும் பதிவேட்டில் கையெழுத்திடுவதை நினைத்துப் பார்த்தான். கையெழுத்து போடுவதற்காகவே அவனும் வசந்தாவும் நூலகத்துக்குச் செல்வார்கள். ‘லைப்ரரிக்குப் போறோம்’ என்றால், இருவர் வீட்டிலும் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டார்கள்.

லட்சுமணனைவிட வசந்தா ஆறு வயது பெரியவள். கனகராய முடுக்கு தெருவில் உள்ள ‘எட்டுக்குடி’ வளைவில் எதிரெதிர் வீட்டுக்காரர்கள். ``லட்சுமணன் கைப்பிள்ளையாக இருக்கும்போது அவனை ஒக்கலிலிருந்து இறக்காமல், பாவாடை சட்டை போட்டிருந்த வசந்தாதான் தூக்கிச் சுமந்தாள்'' என்பார்கள். ‘`கைப்பிள்ளன்னாலும் நல்லா தண்டியா இருப்பான். இவளுக்கும் ஏளெட்டு வயசுதாம்ளா இருக்கும். தூக்க முடியாம தூக்கிக்கிட்டுத்தான் ரேஷன் கடைக்கு, கோயிலுக்கு, ஆஸ்பத்திரிக்குன்னு அலைவா பாத்துக்கோ’' என்றும் சொல்வார்கள். லட்சுமணனை அவன் அம்மா குளிப்பாட்டித் துடைத்து முடித்ததும், பவுடர் போட்டுவிடுவது, கண் மை இடுவது, சட்டை போடுவது எல்லாமே வசந்தாதான். லட்சுமணனின் தாய் அருகில் நின்று பார்ப்பதோடு சரி.

அருணகிரியில் சினிமா பார்க்கப் போகும் போது லட்சுமணனின் அம்மா கேட்பாள், `‘நான் வேணா வெச்சுக்கிடுதேன்டி. வீட்லேருந்து நீதானே தூக்கிட்டு வாரே... கை வலிக்கும்லா!'’ என்றால், மூச்சு வாங்கியபடி தூக்க முடியாமல் தூக்கிக்கொண்டு வரும் வசந்தா, சம்மதிக்க மாட்டாள். ‘`அதெல்லாம் எனக்கொண்ணும் வலிக்கல. நீ முன்னால போ அத்த'’ என்பாள். லட்சுமணனும் வசந்தாவின் இடுப்பிலிருந்து இறங்குவேனா என்பான்.

பேச்சு வந்ததும், லட்சுமணன் சொன்ன முதல் மழலை வார்த்தை ‘க்க்கா’. பிறகு `சந்தக்கா'.

அதன் பிறகுதான் அம்மா, அப்பா, தாத்தா, ஆச்சி எல்லாம். வசந்தாக்காதான் அவன் வாயில் `சந்தக்கா' என வந்தது. அன்றிலிருந்து வசந்தாவை எட்டுக்குடி வளவு `சந்தக்கா' என்றே கேலியாக அழைத்தது.

லட்சுமணனை ‘லெச்சா’ என்று வசந்தாதான் முதலில் அழைத்தவள். அந்தப் பெயர் இன்று வரை நிலைத்துவிட்டது.

இப்போது, அவளது அப்பார்ட்மென்ட் வருகைப் பதிவேட்டில்கூட பெயர், முகவரி, வந்த நோக்கம், கைபேசி எண் எல்லாம் எழுதிக் கையெழுத்திடும்போது ‘லெச்சா’ என்றே கையெழுத்திட்டான் லட்சுமணன்.

முதுகுப்பை ஒன்றும், கைப்பை ஒன்றுமாக லிஃப்ட்டுக்குள் நுழையும்போது வசந்தா தன்னை எப்படி எதிர்கொள்ளப்போகிறாள் என்பதை நினைக்கும்போதே லட்சுமணனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.

பரமேஸ்வரி அத்தையிடம் முன்தினம் போனில் பேசும்போது, தான் வசந்தாவின் வீட்டுக்குச் செல்லவிருப்பதைச் சொல்ல வேண்டாம் எனக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். இப்போது செக்யூரிட்டியிடமும், `‘ஐயா... போன் பண்ணி, இன்னார் வர்றாங்கன்னு சொல்லிராதீங்க. பன்னண்டு வருஷம் கழிச்சுப் பார்க்கப்போறேன்'' என்று வேண்டுகோளாகக் கேட்டுக்கொண்டான்.

‘`நியாயமா, யார் வர்றாங்கன்னு நாங்க இன்ஃபார்ம் பண்ணணும். நீங்க போங்க தம்பி. உங்களைப் பார்க்கும்போதே நீங்க எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கீங்கன்னு தெரியுது'’ என்றார் செக்யூரிட்டி. அவரை ‘ஐயா’ என லட்சுமணன் அழைத்ததில் அவர் மகிழ்ந்திருந்தார்.

C3 வாசல் மரக்கதவில், சிறிய பிள்ளையாரைச் செதுக்கி சந்தனமும் குங்குமமும் வைக்கப் பட்டிருந்தன. மரக்கதவுக்கு முன், இரும்பு கிரில் கம்பிக் கதவும் இருந்தது. `இத்தனை பாதுகாப்பு தேவைப்படுகிறதுபோல' என நினைத்துக் கொண்டான் லட்சுமணன். கைப்பையைக் கீழே வைத்துவிட்டு, தேய்ந்துபோயிருந்த அழைப்புமணியை அழுத்திவிட்டுத் தயாராக நின்றான். கதவு திறக்க, சற்றுத் தாமதமானது. லென்ஸ் வழியாக வசந்தா பார்க்கிறாள் என்பதை யூகித்தான் லட்சுமணன். கதவைத் திறந்த வசந்தாவின் முகத்தில் நம்ப முடியாத சிரிப்பும் கோபமும் தெரிந்தன. தலையில் கொஞ்சம் நரையும், உடலில் நிறைய சதையுமாக வேறொரு வசந்தாவாக இருந்தாள். துளிர்த்த கண்ணீருடன் `‘லெச்சா'’ என்று கத்தினாள். ஆனால், குரல் எழவில்லை. அருகில் வந்து அவன் கையைப் பிடித்துக் கிள்ளினாள். கீழே இருந்த கைப்பையை தானே எடுத்தாள். உடைந்த குரலில், `‘உள்ளே வா மூதி'’ என்றபடி கைப்பையுடன் உள்ளே போனாள். பையை வைத்துவிட்டு கதவைச் சாத்திக்கொண்டே லட்சுமணனைத் திரும்பிப் பார்த்து, `‘உக்காரு'’ என்றவள், ஃபேன் ஸ்விட்சைப் போட்டுவிட்டு லட்சுமணனின் அருகில் சோபாவில் உட்கார்ந்தாள். `‘அப்பம்... எங்களையெல்லாம் ஒனக்கு ஞாபகம் இருக்கு... அப்படித்தானல?'’ என்றாள்.

சிரித்தபடியே அவளைப் பார்த்த லட்சுமணன், `‘ஞாபகம் இருக்கப் போய்த்தானே தேடி வந்திருக்கோம்!’' என்றான்.

இப்போது எழுந்து அவன் அருகில் வந்தவள், இன்னொரு முறை அவன் தோளில் கிள்ளினாள். `‘யக்கா... யக்கா... வலிக்கி!'’ என்றான் லட்சுமணன்.

p68b.jpg

``நல்லா வலிக்கட்டும். எங்களுக்குல்லாம் எப்படி வலிச்சிருக்கும்? நீ காதலி, கல்யாணம் பண்ணு, கட்டமண்ணாப் போ. யாரு உன் கையப் புடிச்சு இளுத்தா? அதுக்காக ஒண்ணா மண்ணா வளந்த மனுஷாள் எல்லாரையும்லாலே விட்டுட்டு ஒரேயடியா வடக்கே ஓடிட்டே! ஒன்னல்லாம் வாரியலக் கொண்டு அடிக்காண்டாம்?'’ எனப் பேசிக் கொண்டே போனாள் வசந்தா. லட்சுமணனுக்கு ஏனோ சிரிப்புதான் வந்தது.

`‘இப்பம் என்னத்துக்குல சிரிக்கே?'’ வசந்தாவுக்குக் கோபம் அதிகரித்தது.

`‘இல்லக்கா. நீ இன்னும் நம்மூரு பாஷய மறக்கலியே. அதான் சிரிப்பு வந்தது'’ என்றான் லட்சுமணன்.

`‘பேச்ச மாத்தாதல படுக்காளி பயலே! ஒரு லெட்டர், ஒரு போன் பண்ணுனியால நீ?’'

‘`அதான் நேர்லயே வந்துட்டெம்லா?’'

`‘ஆ. . .மா! நேர்ல வந்து கிளிச்சான்.''

ஒரு லெட்டரோ போனோ பண்ணியிருக்கலாம் தான். லட்சுமணனுக்கு அதற்கெல்லாம் நேரமு மில்லை; சூழலும் சரியில்லை. பயத்தினால்தான் எவருடனும் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ளவில்லை. பெரிய தெருவில் ஞானதுரை சார்வாளிடம் கெமிஸ்ட்ரி டியூஷன் படிக்கப்போன இடத்தில்தான் ஜெயராணி பழக்கமானாள். வசந்தாவுக்குக் கல்யாணம் ஆகி, சென்னைக்குக் கிளம்பிச் சென்ற சில மாதங்களிலேயே லட்சுமணனும் ஜெயராணியும் ஊரைவிட்டு ஓடுவது என்ற முடிவை எடுத்துவிட்டார்கள். படிப்பைக்கூட முடிக்கவில்லை.

கையில் இருந்த பணமும், ஜெயராணியிடம் கொஞ்சம் நகைகளும் இருக்கும் வரையில் சமாளிக்க முடிந்தது. பிறகு, பாஷை தெரியாத வடநாட்டில் நாய்ப்பாடு, பேய்ப்பாடு. இப்போதுதான் கொஞ்சம் நிமிர்ந்திருக் கிறார்கள். இப்போது ஊருக்குப் போனாலும் லட்சுமணனை வெட்ட இருவீட்டாரும் தயாராகத்தான் இருக்கிறார்கள்.

சென்னைக்கு வேலை நிமித்தமாகக் கிளம்பும்போது ஜெயராணிதான் சொன்னாள், ‘`உங்க வசந்தாக்கா மெட்ராஸ்லதானே இருக்காங்க? உங்க அம்மையையோ, எங்க அம்மையை யோதான் பார்க்க முடியாம ஆயிட்டு. அவங்களை யாவது பார்த்துட்டு வாங்க.'’
 
பரமேஸ்வரி அத்தையின் போன் நம்பரை, சென்ற மாதம்தான் வாரணாசியில் தற்செயலாகப் பார்த்த குற்றால அண்ணனிடம் வாங்கியிருந்தான். அப்போதுகூட குற்றால அண்ணன் எவ்வளவோ கேட்டும் தன்னுடைய கைபேசி எண்ணை லட்சுமணன் கொடுக்கவில்லை. ‘`உன் நம்பரைக் குடுண்ணே. நான் பேசுதேன்.'’

`‘உன் சாமர்த்தியம் எனக்கு வர மாட்டங்கேடே! சரி சரி. நல்லா இருக்கேல்லா? அது போதும்'’ என்றார், தூத்துக்குடிக்காரர்களை பக்திச் சுற்றுலாவுக்கு அழைத்து வந்திருந்த குற்றாலம் அண்ணன்.

அதென்னவோ பரமேஸ்வரி அத்தையின் போன் நம்பரை மட்டும்தான் வாங்கத் தோன்றியது. தன் பெற்றோர் குறித்த தகவல்களை அவ்வப்போது நதானியேலுக்குப் போன் பண்ணிக் கேட்டுக்கொள்வான்.

நதானியேலை நம்பலாம். அவன் ஜெயராணிக்கு உறவுக்காரன். அவன் இடத்தில் வேறு யார் இருந்தாலும் லட்சுமணனுக்கு உதவ மாட்டார்கள். ஏனென்றால், லட்சுமணன் ஜெயராணியுடன் இரவோடு இரவாக ஊரைவிட்டு ஓடிய பிறகு, இரண்டு வீட்டார்களும் நதானியேலைத்தான் துவைத்தெடுத்தார்கள். அத்தனை அவமானத் துக்குப் பிறகும், நதானியேல் வாயைத் திறக்கவில்லை. அந்தச் சமயம் உள்ளபடியே அவனுக்கு லட்சுமணன் எங்கு போயிருக்கிறான் எனத் தெரியாது. நாள் சென்ற பிறகு, ஏதோ ஒரு தொலைதூர எண்ணிலிருந்து லட்சுமணன் அழைத்தபோதுகூட நதானியேல் நிதானமாகவே பேசினான்.

லட்சுமணனுக்குத் தான் கூச்சமாகவும் குற்ற உணர்வாகவும் இருந்தது. இப்போது வசந்தா திட்டித் தீர்க்கும்போதும் அதே குற்ற உணர்வுதான். `எத்தனை ப்ரியம் வைத்திருக்கிற உறவுகளை எல்லாம் உதறிவிட்டு, இவ்வளவு காலம் தனித்திருந்துவிட்டோம்' எனத் தோன்றியது.

`‘சரி, அண்ணன் எங்கே?’' என்றான் லட்சுமணன்.

``இன்னிக்கு சீக்கிரமே ஆபீஸ் போயாச்சு.'’

‘`சாப்பிட வருவாங்கள்லா?'’

`‘இல்ல. மதியச்சாப்பாடெல்லாம் கட்டிக் குடுத்துட்டேன். இரி, அவாளுக்கு போன் பண்ணி நீ வந்திருக்கேன்னு சொல்லிருதேன். அப்புறம் ஏன் சொல்லலன்னு சத்தம்போடுவா.'’

எழுந்து அங்கும் இங்குமாக போனைத் தேடினாள் வசந்தா. `‘எளவு போன எங்கெயோ வெச்சுட்டேன்போலுக்கே! எல லெச்சா... கொஞ்சம் என் நம்பருக்கு அடி'’ என்றாள்.

`‘உன் நம்பர் எனக்கெப்படித் தெரியும்?’'

`‘அட்ரஸ் கண்டுப்புடிச்சு வந்தவன், போன் நம்பர் வாங்காமலயா இருந்திருப்ப? அடில..!'’ என்கவும், சிரித்தபடி பாக்கெட்டிலிருந்து போனை எடுத்து வசந்தாவின் எண்ணுக்கு டயல் செய்தான் லட்சுமணன்.

‘நிறம் மாறாத பூக்கள்’ படத்தின் ‘இரு பறவைகள் மலை முழுவதும் இங்கே இங்கே பறந்தன...’ பாடலின் தொடக்கக் குரல்கள் இசையுடன் இணைந்து எங்கோ ஒலித்தன. கடைசியில் லட்சுமணனுக்குப் பக்கத்தில்தான் அந்த இசை ஒலித்ததை அறிந்த வசந்தா, அவனைத் தொட்டு எழுப்பி, `‘எந்தி, போன் மேலதான் நீ உக்காந்திருக்கே'’ என்றாள்.

மறுமுனையில் பாலசுப்பிரமணியம் உற்சாகமாகப் பேசியிருக்க வேண்டும். `‘இந்தா, அண்ணன் உன்கிட்ட பேசணுங்காங்க'’ என, போனை லட்சுமணனிடம் கொடுத்தாள், வசந்தா.

`‘வணக்கம்ணே, சும்மா இருக்கீங்களா?'' என்றான் லட்சுமணன்.

`‘சும்மா இருக்கோமோ, சுமந்துக்கிட்டு இருக்கோமோ... நீரு எங்களையெல்லாம் மறந்துட்டேருல்லாவே! உங்க அக்கா கல்யாணம் ஆன நாள்லேருந்து `எங்க லெச்சா... எங்க லெச்சா'ன்னு ஒரு நாளைக்கு முந்நூறு மட்டம் சொல்லுவா தெரியும்லா! என்னைய விடு, நான் அசல். கூடவே கிடந்த அக்காவை எப்படி மறந்தே?'’ என, லட்சுமணனைப் பேசவே விடவில்லை பாலசுப்பிரமணியம்.

போனை வாங்கிய வசந்தா, `‘சரிதான். அப்பம் வாங்க'’ என்றவள் போனை வைத்துவிட்டு, `‘உங்க அண்ணன் சாப்பிட வீட்டுக்கு வந்திருதேன் னாங்க'’ என்றாள்.

`நானும் போகாத கோயில் இல்ல பாத்துக்கோ. அவளும்தான் எத்தனையோ டாக்டர்கிட்ட போயிட்டு வந்துட்டா. உங்க மாமா பேரன் பேத்தியப் பார்க்காமலேயே கருப்பந்துறைக்குக் கிளம்பிட்டாரு. எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு.

எங்க அம்மைக்கு நாப்பது நெருங்கும்போதுதான் நான் பொறந்தேன். அதே மாதிரிதான் இவளுக்கும் பேறுகாலம் ஆகும்னு ஏற்கெனவே வன்னிக் கோனேந்தல் ஜோசியர் சொன்னாரு' என, பரமேஸ்வரி அத்தை, வசந்தாவுக்கு இன்னும் குழந்தை இல்லாததை இப்படி போனில் சொல்லியிருந்தாள். தனக்கு ஒன்றுக்கு இரண்டு குழந்தைகள் இருப்பதைச் சொல்லலாமா, வேண்டாமா என மனதுக்குள் குழம்பிக் கொண்டிருந்தான் லட்சுமணன்.

ஒன்றாக அமர்ந்து மதியச் சாப்பாடு சாப்பிடும்போது பாலசுப்பிரமணியம் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ‘`எங்களுக்குக் கல்யாணம் ஆகிக் கிளம்பும்போது நீ ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல நின்னுக்கிட்டு அழுத அழுகை, இன்னும் என்னால மறக்க முடியலப்பா'’ பாலசுப்பிரமணியம் இப்படிச் சொல்லும்போது லட்சுமணனுக்கு வெட்கமாக இருந்தது. அகமதாபாத்தில் இருக்கும்போது எத்தனையோ முறை அந்தச் சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்த்திருக்கிறான்; தன் மனைவியிடம் சொல்லிச் சிரித்திருக்கிறான்.

சொல்லப்போனால், வசந்தாவுக்குத் திருமணம் ஆனபோது, அவன் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். வசந்தாவின் கல்யாண வேலைகளில் சந்தோஷமாகச் சிரிப்பும் கேலியுமாகச் சுற்றிக்கொண்டுதான் இருந்தான். ஆனால், நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்ஸில் அவள் கணவனுடன் சென்னைக்குக் கிளம்பும்போது அவனிடமிருந்த உற்சாகம் அனைத்தும் வடிந்துவிட்டன. ரயில் கிளம்பும் நேரம் நெருங்க நெருங்க அடிவயிற்றைப் பிசைந்துகொண்டுவந்தது. சீட் பார்த்து உட்கார வைத்துவிட்டு இறங்கி, ஜன்னலோரம் நிற்கும்போது கலங்க ஆரம்பித்தவன், ரயில் நகரும்போது வாய்விட்டு ‘சந்தக்கா...’ என அழுதான். ரயிலுக்குள் இருந்து வசந்தாவும் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு கதறினாள். அதைத்தான் பாலசுப்பிரமணியம் இப்போது சொல்லிக்காட்டுகிறார்.

கேட்டுவிடக் கூடாதே என லட்சுமணன் அஞ்சிக்கொண்டிருந்த கேள்வியை, அடுத்துக் கேட்டார் பாலசுப்பிரமணியம். `‘உனக்கும் உன் காதல் மனைவிக்கும் எத்தனை பிள்ளைங்க? அதைச் சொல்லுப்பா'’ என்றார்.

சோற்றை முழுங்கியபடி, பரிமாறிக் கொண்டிருந்த வசந்தாவைப் பார்த்தான் லட்சுமணன். அவள் தன் கணவன் கேட்ட கேள்வியைக் கவனித்த மாதிரியும் தெரியவில்லை; லட்சுமணனின் முகத்தைப் பார்க்கவுமில்லை. சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த தட்டுகளில் காலியான பதார்த்தங்களை வைப்பதிலேயே மும்முரமாக இருந்தாள்.

`‘ரெண்டு பிள்ளேண்ணே. மூத்தது பொண்ணு. ரெண்டரை வயசாச்சு. பயலுக்கு இப்பதான் மூணு மாசம் ஆகுது'’ என்றான் லட்சுமணன்.
 
`‘சந்தோஷம்பா’' என்று பாலசுப்பிரமணியம் சொன்னபோதும் வசந்தாவிடம் எந்த உணர்வும் இல்லை. `‘பாத்தியா... மோரை வெளியே எடுக்க மறந்துட்டேன்'’ என, எழுந்து ஃபிரிட்ஜை நோக்கி ஓடினாள்.
பாலசுப்பிரமணியம் அன்று மதியத்துக்குமேல் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டது வசந்தாவுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. மண்டையிடிக் காய்ச்சல் என்றால்கூட மாத்திரையைப் போட்டுக்கொண்டு வேலைக்குப் போகிற ஆள், கொண்டுபோன சாப்பாட்டையும் எடுத்தபடி வீட்டுக்கு வந்து இப்போது லீவும் போட்டதை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை.

``வாராதவன் வந்திருக்கான். அதான் லீவு போட்டேன்'’ என்று அதற்கான காரணம் சொன்னது அவளுக்கு நிறைவாக இருந்தது. ``சாயங்காலம் சினிமாவுக்குப் போயிட்டு, அப்படியே வெளியே சாப்பிடலாம்'’ என்றார் பாலசுப்பிரமணியம்.

`‘எதுக்கு வெட்டிச் செலவு? வீட்ல என்னமாது பண்ணுதேன்'’ என்று வசந்தா சொன்னதை, அவர் ஏற்கவில்லை.

`‘சும்மா கெட. லெச்சாகூட ஜாலியா பேசிக்கிட்டு, அப்படியே போயிட்டு வருவோம்’' என்றார்.

லட்சுமணனை தன் கணவனும் `லெச்சா' எனச் சொன்னதில், வசந்தாவுக்கு அத்தனை சந்தோஷம். `‘அண்ணே... வீட்ல இருந்து பேசிக்கிட்டிருப்போமே’' என்று லட்சுமணன் சொன்னதையும் அவர் ஏற்கவில்லை.

`‘நீயும் அவகூட சேந்துக்கிட்டு சொல்லாதப்பா. அதான் மத்தியான சாப்பாட்டுக்கு வீட்ல இருந்தாச்சுல்லா... அப்புறமென்ன?'’ என்றார். இரண்டு நாள் அலுவலகப் பயிற்சி நடக்கவிருக்கும் கிண்டிப் பகுதியில் தனக்கு அறை ஒதுக்கப் பட்டிருப்பதை லட்சுமணன் சொன்னபோது, `‘அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேணாம். இங்கேயே தங்கு. நாங்க பொறகு எதுக்கு இருக்கோம்?’' என்று திட்டவட்டமாகச் சொல்லிவிட்டார்.

‘`ஆ . . .மா! இத்தன வருஷத்துல துரைக்கு ஒரு போன் பண்ணத்தோணல. பாசமில்லாத பய எங்கயும் இருந்துட்டுப்போறான். விடுங்க!’' என்று வேடிக்கையாக வசந்தா சொன்னதற்கு லட்சுமணனிடம் சிரிப்புதான் பதிலாக வந்தது.

நெரிசல் நிறைந்த மாலில் உள்ள தியேட்டரில் படம் பார்க்கும்போது பாப்கார்னைக் கொறித்தபடி வசந்தா கேட்டாள்... `‘லெச்சா, நாம கடைசியா என்ன படம் பார்த்தோம்... சொல்லு பாப்போம்!'’ கொஞ்சம்கூட யோசிக்காமல் `` ‘தவமாய் தவமிருந்து’ '' என்றான் லட்சுமணன்.

``கல்யாணம் நிச்சயம் ஆயிட்டு, `சினிமாவுக் கெல்லாம் போகக் கூடாது'ன்னு மாமா சத்தம் போட்டா. அத்தைதானே சமாதானம் பண்ணி நம்ம ரெண்டு பேரையும் கூட்டிட்டுப்போனா!''

‘`படம் பார்த்துட்டு வரும்போது உங்க அத்தையும் நீயும் மூக்கைச் சிந்திக்கிட்டே வந்தேளே... ஞாபகம் இருக்கா?'’ சிரித்தபடி கேட்டாள் வசந்தா.

அவள் சினிமா பார்க்கும்போது அழ மாட்டாள். ஆனால், பரமேஸ்வரி அத்தையும் லட்சுமணனும் எல்லா படங்களுக்கும் அழுவார்கள். அதுவும் `தவமாய் தவமிருந்து’ பார்த்து அழுததில் லட்சுமணனுக்குக் காய்ச்சலே வந்துவிட்டது. ராதாகிருஷ்ணன் டாக்டரிடம் வசந்தாதான் கூட்டிக்கொண்டு போனாள்.

``ஏட்டி, கல்யாணம் நிச்சயமான பிள்ளை. உன்னை எப்படி வெளியே விட்டாங்க?’' என்று கேட்டபடியே, லட்சுமணனைப் பார்த்து `‘வேட்டிய எறக்குல. பெரிய வஸ்தாது மாதிரி கையல்லா மடக்குதான்’' என்று சொல்லி, ஊசி போட்டார் ராதாகிருஷ்ணன். லட்சுமணன் ஊசி வலியையும் பொறுக்க முடியாமல் கண்ணீர்விட்டான்.

p68c.jpg

அதை நினைத்து இருவரும் சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். இதற்குள் இன்னொரு பாப்கார்னும் குளிர்பானங்களும் வாங்கி வந்த பாலசுப்பிரமணியம், ‘`எனக்கும் கொஞ்சம் சொல்லிட்டுச் சிரிச்சீங்கன்னா, நானும் சேர்ந்து சிரிப்பேன்லா’' என்றபடி அருகில் வந்து அமர்ந்தார்.

லட்சுமணனுக்குப் படத்தில் ஒன்ற முடியவில்லை. `எல்லாம் இருக்கின்றன. சந்தோஷ மாகத்தான் இருக்கிறார்கள். வசந்தாக்காவை நன்றாக வைத்திருக்கிறார். இருந்தாலும்...அவர்கள் பார்க்கும் மருத்துவம் குறித்து ஏதேனும் பேசிப்பார்க்கலாமா? அப்படியே பேசுவதாக இருந்தாலும் யாரிடம் பேசுவது? வசந்தா அக்காவிடமா, அண்ணனிடமா?’ இந்தச் சமயத்தில் சைக்கிள் கடை நம்பி மாமா கேலி பண்ணுனுது நினைவுக்கு வந்தது.

‘ஏ... லெச்சுமணா! அம்மைக்காரியை அத்தைங்கே! அவ மகள அக்காங்கெ! அதெப்படிடே? நாளைக்கு அவளுக்கு கல்யாணம் ஆனா, அவ மாப்பிள்ளைய அத்தான்பியோ?'

அதென்னவோ பரமேஸ்வரி அத்தையின் மகள் வசந்தாவை `அக்கா' என்று அழைத்தது மாதிரி, அவளது கணவனை பெண் பார்க்க வரும்போதே லட்சுமணன் ‘அண்ணன்’ என்றுதான் அழைத்தான். அவன் மனதில் அதுதான் பதிந்திருக்கிறது.

மறுநாள், அதிகாலையிலேயே லட்சுமணன் கிளம்பவேண்டியிருந்தது. முதல் நாள் இரவே சொல்லிவிட்டான், ‘`நீங்க சாவகாசமா தூங்கி எந்திரிங்க. நான் காலையில கிளம்பிப் போயிருவேன். மீட்டிங்லாம் முடிஞ்சு வர ராத்திரி லேட் ஆயிரும்.'’

ஹாலில் உள்ள சோபாவிலேயே லட்சுமணன் படுத்துத் தூங்கியிருந்தான். கைபேசியில் உள்ள அலாரம் அடிக்கும்போது வசந்தாவோ பாலசுப்பிரமணியமோ எழுந்துவிடக் கூடாதே என்ற பதற்றத்தில், தூக்கக் கலக்கத்துடன் வேக வேகமாக கைபேசியை அணைத்தான். சத்தமில்லாமல் எழுந்து, குளியலறைக்குச் சென்று, பல் தேய்த்து, குளித்து, உடை மாற்றி வெளியே வரும்போது வசந்தா எழுந்திருந்தாள். டைனிங் டேபிளில் ஒரு பெரிய டம்ளரில் காபி இருந்தது. ‘`அதுக்குள்ள எந்திரிச்சுட்டியா? நான்தான் ராத்திரியே சொன்னெம்லா... காபி போற வழியில குடிச்சுக்கிட மாட்டேனா?’' என்றபடி காபி டம்ளரை எடுத்தான். ‘`யப்பா! என்னா கொதிகொதிக்கி!'’ டேபிளில் வைத்துவிட்டு உட்கார்ந்தான். வட்டகையைக் கொண்டுவந்து, டம்ளரில் உள்ள காபியை ஆற்றி, லட்சுமணனின் கையில் கொடுத்தாள் வசந்தா. ஊதிக் குடித்தபடி, ‘`ராத்திரி நான் சாப்பிட்டு வந்திருவேன்க்கா.

நீ எதுவும் செய்யாதே’' என்றான். ‘`போகும்போது உன் பையையெல்லாம் எடுத்துக்கிட்டுப் போயிரு. உனக்கு அங்கே ரூம் போட்டிருக்காங்கன்னு சொன்னெல்லா'’ என்றாள் வசந்தா.

காபியை முழுங்கியபடி, ‘`ஓகோ! நீங்க சொன்னா அந்தாக்ல நாங்க பொட்டியத் தூக்கிட்டுப் போயிருவோமாக்கும். எங்க அண்ணன் வீடு இது, தெரிஞ்சுக்கோ!'’ என்று லட்சுமணன் சொல்லவும், ‘`உன்னைக் கிளம்பச் சொன்னதே உங்க அண்ணன்தாம்ல, கோட்டிக்காரப்பயலே. அந்த பேதீல போவான் எந்திரிக்கிறதுக்குள்ள கிளம்பு, நல்லாயிருப்ப`’ என, சாத்தியிருந்த தன் கணவனின் படுக்கையறையின் கதவைப் பார்த்தபடி, குரல் தாழ்த்திக் கண் கலங்கியவாறே லட்சுமணனைப் பார்த்து கைகூப்பிச் சொன்னாள் வசந்தா.

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

அமைதிக்குப் பெயர்தான் சாந்தி....

Thu, 11/05/2017 - 14:44

அமைதிக்குப் பெயர்தான் சாந்தி....

'சாந்தி எழும்பு பிள்ளை' றோட்டில ஒரே சனநடமாட்டமாக் கிடக்கு. என்ன பிரச்சினையோ தெரியாது.' என்றபடி படலையைத் திறந்து தெருவை நோட்டமிட்டாள் மலர்.
'என்னக்கா என்ன பிரச்சினை?' என்று பக்கத்து வீட்டு மனோகரியை கேட்டாள்.
'என்னவோ தெரியாது. எல்லோரும் வெளிக்கிட்டுப் போகினம். ஆமி இறங்கீற்றுதெண்டு கதைக்கினம். உண்மையோ தெரியாது' என்றபடி மனோகரியும் தன் வீட்டு படலையை பூட்டினாள்.
வீதியில் செல்பவர்கள் பதட்டத்துடனும் அவசரத்துடனும் ஓடிச்செல்வதனைக் காணக்கூடியதாய் இருந்தது.
மலரின் மனதுக்குள் நிறையக் குழப்பங்கள்.
கணவன் மாணிக்கத்தை நினைக்க என்ன செய்வதென்று தெரியால் திகைத்தாள்.
இப்படி ஒவ்வொரு முறையும் ஒடிப்போய்விட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்த சந்தர்ப்பங்கள் ஏராளம்.
ஓவ்வொரு முறையும் மாணிக்கம் மலருடன் சண்டை போட்டு பெரிய அட்டகாசப் படுத்தி விடுவான்.
இம்முறை எப்படியோ?
வளர்ந்த மூன்று பிள்ளைகள் வீட்டிலிருக்கிறார்கள். மலருக்கு மடியில் நெருப்பைக் கட்டிக்கொண்டிருப்பதுபோல இருந்தது.
சங்கர் சுந்தர் இருவரும் 17 வயதைத் தாண்டியவர்கள். சாந்தி சென்ற மாதம்தான் மலர்ந்த புத்தம் புதுமலர்.
வீட்டிற்குள் ஓடிச் சென்ற மலர் ஒன்றிரண்டு மாற்றுடைகளைச் சேகரிக்கத் தொடங்கவும் மாணிக்கம் கோவத்துடன் கத்தவும் சரியாக இருந்தது.
'இதுகளுக்கு வேற வேலை இல்லை. அங்க ஆமியும் இறங்க இல்லை ஒண்டும் இல்லை. சும்மா சும்மா ஓடிறதும் வாறதுமே இதுகளுக்கு வேலையாப் போச்சு.'
'ஏய் மலர் நீ சும்மா வீட்டுக்குள்ள இரு பாப்பம். ஏத்தனை தடவை இப்படிப் போயிற்று வந்திருக்கிறாய்'
கணவனின் பேச்சு அவளை அவளது அவசரத்தை நிறுத்தியது.
ஊரோடினா ஒத்தோடு எண்டுசு;மாவா சொல்லியிருக்கினம். மனதுக்குள் மறுகியபடி
இந்த மனுசனோட மல்லுக்கட்ட ஏலாது. சரி. நடப்பது நடக்கட்டும் என்று நினைத்தபடி 'நாங்க இருப்பம் பரவாயில்லை. மூத்தவன்கள் இரண்டு பேரையும் சைக்கிள எடுத்துக்கொண்டு கோயிலடிக்கு போகச் சொல்லுவம்' என்றாள் ஆற்றாமையுடன்.
'உனக்கென்ன விசரா? நாங்க பக்கத்தில இருந்தாத்தான் பிள்ளையளுக்கப் பாதுகாப்பு. அதுகள தனிய விட்டா எவனாவது பிடித்துக்கொண்டு போகவா? என்றுஉரத்துக் கத்தவும் மலர் அடங்கிப் போனாள்.
ஊரெல்லாம் ஓடிக்கொண்டிருக்க வானில் இரும்புப் பறவைகள் இரைதேடிப் பறக்கத் தொடங்கின.
திடீரென்று குண்டுகள் கொட்டவும் வெடியோசை கேட்கவும் ஆரம்பித்தன.
மலர் கணவன் பிள்ளைகளுடன் ஏற்கனவே ஆயத்தமாக இருந்த பங்கருக்குள் சென்று பாதுகாப்புத் தேடிக்கொண்டனர்.
அப்பொழுது அந்த வீதியால் ஓடி வந்துகொண்டிருந்த பாக்கியம் அதற்கு மேலும் ஓடமுடியாமல் மலர் வீட்டுப் படலை திறந்திருப்பதைக் கண்டதும் அவசரமாக ஓடிவந்து அந்த பங்கருக்கள் அவர்களுடன் அடைக்கலமானாள்.
வெடியோசைகள் காதைப் பிளந்தன.
சத்தங்கள் வரவர அண்மித்துக் கொண்டு வருவதை அவதானித்த மலர் தன் இஸ்டதெய்வங்களையெல்லாம் மானசீகமாக மனதில் நிறுத்தி கும்பிடத் தொடங்கினாள்.
காலடியோசைகளும் வெடியோசைகளும் அண்மித்து வருவது துல்லியமாகக் கேட்டது.
புரியாத மொழியில் சத்தம்போட்டுக் கதைப்பதும் கூப்பாடு போடுவதும் கும்பல் கும்பலாக சிங்கள இராணுவம் தம் தெருவுக்குள் வருவதை உணர முடிந்தது.
வேலிகளையெல்லாம் வெட்டி வீழ்த்தும் ஓசைகளும் கூச்சலும் அங்கே ஓரு பயங்கரமான சூழ்நிலையை ஏற்படுத்தியது.
அவர்கள் அடைக்கலமாகி இருந்த பங்கருக்கு மேல் சப்பாத்துக் கால்களின் காலடித் தடங்கள் நெருங்கி வந்திருப்பதை உணர்ந்த அனைவரும் பயத்தில் உறைந்து போய் இருந்தனர்.
துப்பாக்கி முனைகள் பங்கரை நோக்கி நீட்டியபடி சிங்களமொழியில் அனைவரையும் வெளியே வரும்படி கட்டளை அதிகாரமாக வெளிப்பட்டது கர்ணகடூரமாக வெளிப்பட்ட அந்த குரலைக்கேட்டதும் ஒவ்வொருவராக வெளிப்பட ஆரம்பித்தனர்.
அங்கு நின்ற இராணுவத்தினர் துப்பாக்கியுடன் ஆயத்த நிலையில் நிற்க அவர்களை அண்டியபடி நின்ற ஒரு பெரிய குழுவினர் பார்ப்பதற்கே பயங்கரமான தோற்றத்துடன் காட்சியளித்தனர்.
அவர்கள் அணிந்திருந்த ஆடைகளில் மனித மண்டையோடு வரைந்திருந்தது.
தலையில் சிவப்புப் பட்டிகள் கட்டப்பட்டிருந்தது.
முகத்திதல் பல வர்ணக் கோடுகள் கண்கள் மட்டும் கொள்ளிவாய்ப் பசாசுகள்போல பளபளத்துக்கொண்டிருந்தன.
அந்த விழிகளில் தெரிந்த வெறியுடன் கைகளில் பெரிய கத்திகள் பொல்லுகள் இரும்புக்கம்பிகள்
பேய்களைப் பற்றி கதைகளிலும் கற்பனைகளிலும்தான் இதுவரை கண்டுவந்தவர்கள் இப்பொழுது நேரிலேயே பார்த்துவிட்ட பயத்தில் வாயடைத்துப் போய் 'கடவுளே கடவுளே என்று மனதுக்குள் கடவுளை மட்டுமே அவ்வேளையில் துணைக்கழைக்க முடிந்தது.
அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறதோ என்ற அங்கலாய்ப்பு மட்டுமே அவர்களை நிலை குலைய வைத்தது.
முதலில் வெளியே வந்த இரண்டு வாலிபர்களைக் கண்டதும் அவர்கள் விழிகளில் கொலைவெறி. ஏதேதோ தம் மொழியில் சத்தமிட்டு கொக்கரித்த வண்ணம் கூச்சலிட்டவர்கள் அடுத்து செப்புச்சிலைபோல அந்தப் புத்தம் புது மலரைக் கண்டதும் விழி விரிய விரசம் வழியும் வினோதமான பார்வையுடன் அவளது கைகளைப் பற்றி இழுத்தனர்.
இந்நிலையில் வாய் திறந்து கத்தக்கூட திராணியற்றவர்களாய் பெற்றவர்கள் பார்த்திருக்க அச் சிறுமியை கதறக் கதற இழுத்துச் சென்றனர். 'அம்மா அப்பா அண்ணா என்ற கதறல் அந்த இடத்தில் எதிரொலிக்க அவள் அண்ணாக்களில் ஒருவன் அவர்களின் பிடியிலிருந்து திமிறி தங்கையை நோக்கி ஓட எத்தனிக்க சடசட என்ற துப்பாக்கி ரவை அவனது மார்பைத் துளைக்க அய்யோ அம்மா என்ற கதறலும் அனைவரின் கதறல் ஒலியும் அங்கு சூழ்ந்திருந்த பேய்களின் அட்டகாசமான சிரிப்பொலியும் அந்த இடத்தின் பயங்கரத்தை அதிகமாக்கியது.
அடுத்ததாக மற்றைய வாலிபனின் கதறலொலி அவனது முடிவையும் பறைசாற்றியது.
கண்முன் இரு அண்ணாமாரும் சுருண்டு விழுந்து கிடப்பதைப் பார்த்து விக்கித்து நின்ற சாந்தியை வீட்டின் மண்டபத்திற்கு இழுத்துச் சென்ற பேய்கள் சுற்றிவர நின்று இச்சையுடன் அவளது ஆடைகளை கிழிக்கத் தொடங்கினர்.
அங்கு அதன்பிறகு நடந்ததை வார்த்தைகளில் எழுதமுடியாது.
இங்கு ஒரு கூட்டம் இப்படியான கொடுமைகளில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்க பெற்றவர்கள் பங்கரை விட்டு வெளியே வர முடியாதபடி அடைத்தபடி நின்ற இராணுவத்தினர் தாமும் அந்த மண்டபத்தில் நடக்கும் களியாட்டத்தில் பங்குபெற எண்ணி கிரைனைட் கிளிப்பைப் கழட்டி பங்கருக்குள் எறிந்தனர்.
பங்கருக்குள் இருந்த மூவரும் உடல் சிதறி அதற்குள்ளேயே சமாதியாகினர்.
அந்தச் சின்ன மலரை இதழிதழாகப் பிய்த்து உருக்குலைத்து உயிரற்ற உடலை வெற்றுடம்பாக வீசி எறிந்து விட்டு வீட்டிலும் அயலிலும் கையிலகப்பட்ட ஆடு கோழி முதலியவற்றை சமைத்து விருந்துண்டு வெற்றிக்களிப்போடு அடுத்த வேட்டைக்க வெளிக்கிட்டனர். இப்படியான பல சோகக் கதைகள் தொண்ணூறில் எம் ஊரில் நடைபெற்றாலும் சில கதைகளே வெளி உலகிற்கு தெரிந்தன. பல கதைகள் இன்றுவரை காற்றோடு கலந்து கடலலையோடு சங்கமமாகி விட்டன.

                                                            -------------------------xx------------------------xx-------------------------------xx----------------------

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை: பயணம்

Thu, 11/05/2017 - 06:13
ஒரு நிமிடக் கதை: பயணம்

 

 
 
 
 
trip_3163321f.jpg
 
 
 

“கோகுலுக்கும் ஹரிணிக்கும் போரடிக்குது. நாளைக்கு மகா பலிபுரம் போயிட்டு வரலாம்பா. போக வர மூணு மணி நேரம்தான். நம்ம கார்லயே போயிட்டு வந்துடலாம். நீங்களும் வாங்க!” - அப்பா ராகவனிடம் சொன்னான் பிரபாகர்.

“போகலாம். ஆனா பஸ்ல போனா நானும் வர்றேன். கார்ல போறதா இருந்தா நான் வரலைப்பா” - அப்பா சொன்னதைக் கேட்டு வியப்பாக இருந்தது பிரபாகருக்கு.

“பஸ்லயா? இங்கேயிருந்து பஸ் ஸ்டாண்டுக்குப் போயி, அங்கேயிருந்து மகாபலிபுரம் பஸ் பிடிக்கணும். அங்கேயும் ஒவ்வொரு இடத்தையும் பார்க்க ஆட்டோவோ டாக்ஸியோ பிடிக்கணும். கார்ல ஈஸியா போயிட்டு வர்றதை விட்டுட்டு என்னப்பா சொல்றீங்க?”

“காருக்கு பெட்ரோல் போடுற செலவு இருக்குல்ல. அதை அங்கே ஆட்டோவுக்குக் குடுக்கலாம்!”

“அதுக்கு இல்லப்பா. உங்களுக்கும் சிரமம். பசங்களுக்கும் சிரமம். கார் இருக்குறப்ப எதுக்காக இவ்வளவு சிரமப்படணும்னுதான் கேட்கிறேன்.”

“கொஞ்சம் சிரமம்தான். ஆனா பஸ்ல போறதுலேயும் எவ்வளவோ நல்லதுஇருக்கத்தான் செய்யுது.”

“என்ன நல்லது? இந்த வேகாத வெயில்ல, கூட்டத்துல சிரமத்தோட போயிட்டு வரணுமா?” ஆச்சரியமாக கேட்டான் பிரபாகர்.

“வெயில் எல்லாருக்கும்தான் இருக்குது. கார்ல போனா வீட்டுல பார்க்குற அதே முகங்களைத்தானே பார்த்துட்டு போகணும். வீட்டுல என்ன பேசிக்கிறோமோ அதைத்தான் பேசிட்டுப் போகணும். பஸ் மாதிரி பொதுவாகனத்துல போனா எத்தனை மனிதர்களைச் சந்திக்கலாம். வழியில எத்தனை அனுபவங்கள் கிடைக்கும். தினமும் உன் பிள்ளைங்க வேன்ல வீட்டுக்கும் பள்ளிக்கூடத்துக்கும் போயிட்டு வர்றாங்க. ஏழை ஜனங்க எப்படியெல்லாம் வாழ்றாங்கன்னு குழந்தைகளுக்குத் தெரியுமா?

இந்த மாதிரி பொதுவாகனத்துல போனா யாரோ ஒருத்தருக்கு நம்ம இருக்கையைப் பகிர்ந்து கொடுக்கணும்னு கத்துக்குவாங்க. எத்தனை மக்கள் கூட்டத்துல பயணம் செய்யுறாங்கன்னு தெரிஞ்சுக்குவாங்க. பொது இடத்துல எப்படி பேசணும்னு கத்துக்குவாங்க…” - ராகவன் சொல்ல,

“மாமா சொல்றதும் சரிதானே! மாமா ஆரோக்கியமா இருக்கிறவரைக் கும் பஸ்லயே போகலாம். குழந்தைகளுக்கும் இது ஒரு அனுபவமா இருக்கும். வாழ்க்கையில சிரமம்னா என்னன்னும் குழந்தைங்க கத்துக்க வேண்டியதுதானே!” - பிரபாகரின் மனைவி ஆனந்தி சொல்ல,

“சரிப்பா. பஸ்லயே போகலாம்” - முழுமனதாகச் சொன்னான் பிரபாகர்.

http://tamil.thehindu.com

Categories: merge-rss

திருடன்

Wed, 10/05/2017 - 08:07
திருடன்


காலையில் வழக்கம்போல வாக்கிங் புறப்பட்டேன். எப்போதுமே டிராக் சூட், ஷூ எல்லாம் அணிந்த பிறகு பர்ஸில் இருந்து பத்து ரூபாய் எடுத்து பையில் வைத்துக் கொள்வேன். ஒருவேளை வழியில் கிறுகிறுப்பு வந்துவிட்டால் ஒரு சோடா வாங்கவாவது பணம் வேண்டுமே? இதுவரை அப்படியொரு சூழல் வந்ததில்லை என்பதால் பத்து ரூபாய்க்கு சோடா கிடைக்குமா என்பது பற்றிக்கூட யோசித்ததில்லை. டிராக் சூட் போல, ஷூ போல பத்து ரூபாய் என்பதும் வாக்கிங் வஸ்துக்களில் ஒன்றாகிவிட்டது.
12.jpg
அந்தவகையில் பத்து ரூபாயை எடுக்கலாம் என்று ஃப்ரிட்ஜின் மேல் இருந்த பர்ஸை எடுத்தபோது கொஞ்சம் உள்வாங்கி இருந்தது. முந்தைய தினம்தான் ஏடிஎம்மில் இருந்து மூவாயிரம் ரூபாய் எடுத்திருந்தேன். மகனுக்கு செருப்பு வாங்க முந்நூறு ரூபாய் எடுக்கப் போனபோது தவறுதலாக ஒரு பூஜ்யத்தை அழுத்திவிட, அந்த மெஷின் மூவாயிரத்தைக் கொடுத்துவிட்டது. பையனுக்கு பிடித்த செருப்பு கிடைக்கவில்லை. அதனால் மூவாயிரமும் பர்ஸில் அப்படியே இருந்தது.

ராத்திரி பர்ஸைப் பார்த்த மனைவி, ‘இவ்ளோ பணத்தைத் தூக்கிட்டு அலையாதீங்க… யாராச்சும் தேடி வந்து கடன் கேட்பாங்க… நீங்களும் தூக்கி கொடுத்துருவீங்க… ஒழுங்கா என்கிட்டே கொடுத்திடுங்க’ என்று சொல்லியிருந்தாள். ஒருவேளை ராவோடு ராவாக எடுத்து வைத்துவிட்டாள் போலிருக்கிறதே என்று நினைத்தபடியே பர்ஸை எடுத்த இடத்தில் வைத்தேன்.

அப்போதுதான் கவனித்தேன்… பர்ஸ் பக்கத்திலேயே ஃப்ரிட்ஜ் மீது வைத்திருந்த மோதிரத்தையும் காணவில்லை. தீபாவளிக்கு என்ன போடுவீங்க என்று கேட்டபோது வடை, குலோப்ஜாமூன் எல்லாம் போடுவோம் என்று ஜோக் அடித்த மாமனாரை மிரட்டி வாங்கிய ரெண்டு பவுன் மோதிரம். என்னுடைய முதல் எழுத்தையும் மனைவியின் முதலெழுத்தையும் (ஆதாரமாம்!) தாங்கிய அந்த மோதிரத்தை இரவு நேரங்களில் கழற்றி வைத்துவிட்டு உறங்குவது வழக்கம்.

ஃப்ரிட்ஜ் மேலே தேடினேன். எங்கேயும் காணவில்லை. எங்காவது விழுந்திருக்குமோ என்று சுற்றும் முற்றும் ஆராய்ந்தேன். அப்போதும் கிடைக்கவில்லை. இதில் ஆறுதலான விஷயம் என்னவென்றால் என் மனைவி வீட்டில் போட்ட மோதிரத்தோடு சேர்ந்து என் அம்மா போட்ட மோதிரமும் காணாமல் போயிருந்ததுதான். நான் இப்படி அலட்சியமாக வைத்திருப்பதைக் கண்ட என் மனைவி எல்லாவற்றையும் எடுத்து உள்ளே வைத்திருப்பாளோ என்று ஒருகணம் தோன்றியது. உறங்குபவளை எழுப்பி குழப்ப வேண்டாம் என்ற முடிவோடு கடமையை ஆற்ற வாக்கிங் புறப்பட்டேன்.

நடையில் கவனம் வைக்கமுடியவில்லை. மனைவி எடுத்து உள்ளே வைத்திருக்கலாம் என்ற சின்ன நம்பிக்கை இருந்தாலும் மனம் நாலா திசையிலும் அலைந்தது. கூடவே பத்து ரூபாய்கூட பையில் இல்லாமல் வந்துவிட்டோம்… மயக்கம் கியக்கம் வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற படபடப்பு வேறு! சமாளித்து வாக்கிங்கை முடித்துவிட்டு வீட்டுக்குள் நுழையும்போது, ‘‘என்னங்க… மொத்த காசையும் வாக்கிங் போறப்ப எடுத்துட்டுப் போயிட்டீங்களா என்ன… காய்கறிக்காரன்கிட்டே முளைக்கீரை வாங்கிட்டு பர்ஸைப் பார்த்தா காலியா இருந்துச்சு…’’ என்ற மனைவியின் குரல் அடிவயிற்றைக் கலக்கியது.

‘‘பர்ஸுல இருந்த பணத்தை எடுத்து பீரோல வெச்சுட்டேனு நினைச்சேன்… என்னைக் கேட்கிறே? அதோட மோதிரங்களையும் காணோம்!’’ ‘‘என்னது… எங்கப்பா போட்ட மோதிரத்தைத் தொலைச்சுட்டீங்களா…?’’ ‘‘எங்கம்மா போட்ட மோதிரத்தையும்தான்!’’ என்று நான் சொன்னது அவள் காதில் விழுந்த மாதிரி தெரியவில்லை. அந்த மோதிரத்துக்காக அவளுடைய அப்பா எப்படியெல்லாம் ரத்தம் சிந்தி உழைத்தார், எத்தனை நாள் ஓவர் டைம் பார்த்தார், எத்தனை சீட்டு கட்டினார் என்றெல்லாம் அளந்துவிட்டு, ஃப்ரிட்ஜை நோக்கி போனாள். ஒரு தேர்ந்த புலனாய்வு அதிகாரியின் நடையைப் போலிருந்தது அவளுடைய நடை.

ஃப்ரிட்ஜ் அருகே இருந்த ஜன்னல் கொக்கி விடுபட்டிக்க, அந்தக் கதவு சும்மா சாத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு சீப்பை எடுத்து கதவை லேசாகத் திறந்து பார்த்தாள். கைரேகையை அழிந்துவிடக் கூடாதாம்! பின்வீட்டில் இருந்து பால்கனி விளக்கு வெளிச்சம் என் வீட்டு ஃப்ரிட்ஜ் மீது தெளிவாக விழுந்தது. ‘‘ஆக, திருடன் இந்த ஜன்னல் கதவை லேசாத் திறந்து பார்த்திருக்கான்…

நீங்க பப்பரப்பானு எல்லாத்தையும் ஃப்ரிட்ஜ் மேல வெச்சிருந்திருக்கீங்க… அவன் லட்டு மாதிரி அள்ளிக்கிட்டு போயிட்டான்… உங்க அஜாக்கிரதையால ஒரு மோதிரமும் மூவாயிரம் ரூபா பணமும் போச்சு…’’ இப்போதுகூட எங்கம்மா போட்ட மோதிரத்தை அவள் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ‘‘போலீஸ்ல கம்ப்ளைண்ட் கொடுக்கவா..?’’ ‘‘பயனில்லை... ஆனாலும் கொடுத்துப் பாருங்க…’’

குளித்து உடைமாற்றி புறப்பட்டேன். புகார் கொடுக்க வசதியாக கையோடு ஒரு வெள்ளைத் தாளும் வீட்டு விலாசத்துக்கு அடையாளமாக ரேஷன் கார்டையும் எடுத்துக் கொண்டேன். காவல் நிலைய வாசலை அடைந்ததும் களைப்போடு வீட்டுக்குப் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்த எஸ்.ஐ. என்னைப் பார்த்து சிவந்த கண்களால் என்ன என்பது போல சைகை செய்தார்.

‘‘நகை, பணம் திருட்டு போயிடுச்சு...’’ ‘‘உள்ள போய்ச் சொல்லுங்க…’’  வண்டியை உதைத்தார். உள்ளே நடந்தேன். என்ன ஏதென்றுகூடக் கேட்காமல் ‘உட்காருங்க’ என்றார் உள்ளே இருந்த எஸ்.ஐ. அந்த நேரத்தில் டீ கொண்டு வந்த பையன் ஒரு டீயை அவர் டேபிளில் வைக்க, ‘‘சாருக்கு ஒரு டீ குடு’’ என்றார். இத்தனை அன்பாக விசாரிக்கும் போலீஸ் ஸ்டேஷன் தமிழகத்தில் இருக்கிறதா? ஆச்சரியமாக இருந்தது.

தன் டீயைக் குடித்து முடித்துவிட்டு என்ன விஷயம் என்று அந்த எஸ்.ஐ கேட்க, தலைசுத்தல் வந்தா சோடா வாங்கறதுக்கு பத்து ரூபாய் எடுத்துக் கொண்டு வாக்கிங் செல்லும் பழக்கத்தில் தொடங்கி எல்லா விஷயத்தையும் கோர்வையாகச் சொல்லி முடித்தேன். ‘‘அடடா… கவனமா இருக்க வேணாமா? இதுக்குதான் நாங்க ஜன்னல் ஓரமா வேல்யூவபிள் திங்ஸை வைக்காதீங்கனு சொல்லிகிட்டே இருக்கோம்.

ஒரு புகார் எழுதிக் கொடுங்க. விசாரிக்கிறோம். எந்த ஏரியா?’’ சொன்னதும், ‘‘அது கிருஷ்ணா நகர் போலீஸ் லிமிட்ல வரும். நீங்க அங்கேதான் புகார் கொடுக்கணும்…’’ அப்போது ரோந்து புறப்பட்ட இரு காவலர்கள் எஸ்.ஐ.யிடம் சொல்லிவிட்டுப் போக வந்தார்கள். ‘‘சார் வீட்டுல நகை, பணம் மிஸ்ஸிங். ஆனா, சார் வீடு நம்ம லிமிட்ல இல்லை. கிருஷ்ணா நகர் ஸ்டேஷன் லிமிட். அதான் அங்கே போகச் சொல்லியிருக்கேன்…’’ என்றார்.

அந்த இருவரும் எந்தத் தெரு என்று விசாரித்தார்கள். சொன்னதும், ‘‘முந்தின தெரு வரைக்கும் நம்ம லிமிட். உங்க தெருவிலே இருந்து கிருஷ்ணா நகர் லிமிட். அங்கே போய்ப் பாருங்க…’’ என்று என்னிடம் சொல்லிவிட்டு, புறப்பட்டார்கள். இத்தனை அன்பான ஆட்களை ஒருசேர ஒரு போலீஸ் ஸ்டேஷனில் பார்த்தபோது அவர்கள் லிமிட்டில் வீடு எடுத்து நகை பணத்தைத் தொலைத்திருக்கலாமோ என்று தோன்றியது. சின்ன மனவருத்தத்தோடு கிருஷ்ணா நகர் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போனேன்.

என்ன ஆச்சரியம்… அதே அன்பு இங்கும் வழிந்து ஓடியது. ‘‘விலாசத்தைச் சொல்லுங்க… ரவுண்ட்ஸ் போன கான்ஸ்டபிள்ஸ்கிட்டே சொல்லிடலாம்’’ என்று எஸ்.ஐ கேட்க, கடகடவென்று சொன்னேன். உடனே அவர் அதை மைக்கில் அறிவித்தார். ‘‘போன் நம்பர் குடுத்துட்டுப் போங்க. புடிச்சுடலாம். உழைச்சு சம்பாதிக்கற காசு வீண்போகாது...’’ மனதுக்கு நிறைவாக இருந்தது. வீட்டுக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது மனைவியின் அழைப்பு. செல்போனை எடுத்து ‘என்ன?’ என்றேன்.

‘‘வீட்டுக்கு விசாரணைக்கு போலீஸ் வந்திருக்காங்க…’’ வண்டியின் வேகத்தை அதிகமாக்கி வீடு வந்து சேர்ந்தேன். காலையில் நான் பார்த்த அந்த ஸ்டேஷன் போலீஸார் இருவரும் மனைவியிடம் விசாரணை செய்தபடி சம்பவ இடத்தைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அதே நேரத்தில் கிருஷ்ணாநகர் போலீஸாரும் வயர்லெஸ் மைக்கில் தகவல் கிடைத்து வந்து விட்டார்கள். இவர்களும் தங்கள் பங்குக்கு சம்பவம் நடந்த இடத்தைப் பார்வையிட்டு விசாரணை மேற்கொண்டார்கள்.

பிறகு நால்வரும் கூடிப் பேசினார்கள். கோணி வைத்துக் கொண்டு குப்பை பொறுக்குபவர்கள், ஜோசியம், குறி சொல்கிறேன் என்று சுற்றுபவர்கள், எலி பிடிக்க, காக்கா பிடிக்க வரும் குறவர் கூட்டம் இப்படி யாரேனும்தான் பணத்தை எடுத்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது என்று தங்கள் பேச்சின் முடிவில் தீர்மானம் எடுத்துவிட்டு ஆளுக்கொரு திசையில் கலைந்து சென்றார்கள்.

அடுத்த சில தினங்களில் கிருஷ்ணா நகர் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் என்னைத் தெரியாதவர்களே இல்லை என்னும் அளவுக்கு அவர்களோடு நெருக்கமாகி விட்டேன். குப்பை பொறுக்குபவர்கள் என நாலைந்து பேரை அழைத்து வந்திருந்தார்கள். ‘‘சார்… இவங்கள்ல யாராச்சும் உங்க தெரு பக்கமா சுத்தினாங்களா? அடையாளம் தெரியுதா..?’’ இதேபோல குறவர்கள், குறி சொல்பவர்கள், புளி விற்பவர்கள், புளிச்ச கீரை விற்பவர்கள் என்று பலரையும் அழைத்து வந்து காட்டினார்கள்.

என்னால் யாரையும் உறுதியாக அடையாளம் காட்ட முடியவில்லை. அடுத்தநாள் காலையில் நான் வாக்கிங் சென்றுவிட்டு திரும்பும்போது தினசரி ரோந்து செல்லும் இரு காவலர்களும் எதிரில் வந்தார்கள். ‘‘என்ன சார்… மாமூல் வாழ்க்கைக்கு வந்துட்டீங்க போல இருக்கு?’’ ‘‘ஆமாம் சார்… அது கிடைக்கறப்ப கிடைக்கட்டும்...’’ ‘‘ஒரு விஷயம் உங்ககிட்டே சொல்லணும், சொல்லணும்னு நினைச்சுகிட்டே இருந்தோம்.

பொதுவா பணம் காணாமப் போனா கிடைக்காது. ஏன்னா, உடனே செலவழிச்சுருவாங்க. நகைன்னா புடிக்க வாய்ப்பிருக்கு. அதையும் இப்ப உருக்கிடுறாங்க. இப்பகூட பாருங்க… போன வாரம் ஒரு களவாணியப் புடிச்சோம். கொஞ்சம் உருக்குன தங்கத்தை வெச்சிருந்தான். ஆனா, யாரு நகை எதுனு தெரியாம எப்படி ரிட்டர்ன் பண்றதுனு அவனை ரிமாண்ட் பண்ணுனதோட கேஸை முடிச்சுட்டோம்…’’ ‘‘சார்… இப்படிச் செய்தா என்ன…’’ சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு என் யோசனையை சொன்னேன். ‘‘அந்த ஒன்றரைப் பவுனை எனக்கு கொடுத்திருங்க. வேணா அரைப் பவுன் காசை உங்களுக்கு கொடுத்துடுறேன்…’’ மூவரும் டீ குடிக்கச் சென்றோம்.        


காலையில் வழக்கம்போல வாக்கிங் புறப்பட்டேன். எப்போதுமே டிராக் சூட், ஷூ எல்லாம் அணிந்த பிறகு பர்ஸில் இருந்து பத்து ரூபாய் எடுத்து பையில் வைத்துக் கொள்வேன். ஒருவேளை வழியில் கிறுகிறுப்பு வந்துவிட்டால் ஒரு சோடா வாங்கவாவது பணம் வேண்டுமே? இதுவரை அப்படியொரு சூழல் வந்ததில்லை என்பதால் பத்து ரூபாய்க்கு சோடா கிடைக்குமா என்பது பற்றிக்கூட யோசித்ததில்லை. டிராக் சூட் போல, ஷூ போல பத்து ரூபாய் என்பதும் வாக்கிங் வஸ்துக்களில் ஒன்றாகிவிட்டது.
12.jpg
அந்தவகையில் பத்து ரூபாயை எடுக்கலாம் என்று ஃப்ரிட்ஜின் மேல் இருந்த பர்ஸை எடுத்தபோது கொஞ்சம் உள்வாங்கி இருந்தது. முந்தைய தினம்தான் ஏடிஎம்மில் இருந்து மூவாயிரம் ரூபாய் எடுத்திருந்தேன். மகனுக்கு செருப்பு வாங்க முந்நூறு ரூபாய் எடுக்கப் போனபோது தவறுதலாக ஒரு பூஜ்யத்தை அழுத்திவிட, அந்த மெஷின் மூவாயிரத்தைக் கொடுத்துவிட்டது. பையனுக்கு பிடித்த செருப்பு கிடைக்கவில்லை. அதனால் மூவாயிரமும் பர்ஸில் அப்படியே இருந்தது.

ராத்திரி பர்ஸைப் பார்த்த மனைவி, ‘இவ்ளோ பணத்தைத் தூக்கிட்டு அலையாதீங்க… யாராச்சும் தேடி வந்து கடன் கேட்பாங்க… நீங்களும் தூக்கி கொடுத்துருவீங்க… ஒழுங்கா என்கிட்டே கொடுத்திடுங்க’ என்று சொல்லியிருந்தாள். ஒருவேளை ராவோடு ராவாக எடுத்து வைத்துவிட்டாள் போலிருக்கிறதே என்று நினைத்தபடியே பர்ஸை எடுத்த இடத்தில் வைத்தேன்.

அப்போதுதான் கவனித்தேன்… பர்ஸ் பக்கத்திலேயே ஃப்ரிட்ஜ் மீது வைத்திருந்த மோதிரத்தையும் காணவில்லை. தீபாவளிக்கு என்ன போடுவீங்க என்று கேட்டபோது வடை, குலோப்ஜாமூன் எல்லாம் போடுவோம் என்று ஜோக் அடித்த மாமனாரை மிரட்டி வாங்கிய ரெண்டு பவுன் மோதிரம். என்னுடைய முதல் எழுத்தையும் மனைவியின் முதலெழுத்தையும் (ஆதாரமாம்!) தாங்கிய அந்த மோதிரத்தை இரவு நேரங்களில் கழற்றி வைத்துவிட்டு உறங்குவது வழக்கம்.

ஃப்ரிட்ஜ் மேலே தேடினேன். எங்கேயும் காணவில்லை. எங்காவது விழுந்திருக்குமோ என்று சுற்றும் முற்றும் ஆராய்ந்தேன். அப்போதும் கிடைக்கவில்லை. இதில் ஆறுதலான விஷயம் என்னவென்றால் என் மனைவி வீட்டில் போட்ட மோதிரத்தோடு சேர்ந்து என் அம்மா போட்ட மோதிரமும் காணாமல் போயிருந்ததுதான். நான் இப்படி அலட்சியமாக வைத்திருப்பதைக் கண்ட என் மனைவி எல்லாவற்றையும் எடுத்து உள்ளே வைத்திருப்பாளோ என்று ஒருகணம் தோன்றியது. உறங்குபவளை எழுப்பி குழப்ப வேண்டாம் என்ற முடிவோடு கடமையை ஆற்ற வாக்கிங் புறப்பட்டேன்.

நடையில் கவனம் வைக்கமுடியவில்லை. மனைவி எடுத்து உள்ளே வைத்திருக்கலாம் என்ற சின்ன நம்பிக்கை இருந்தாலும் மனம் நாலா திசையிலும் அலைந்தது. கூடவே பத்து ரூபாய்கூட பையில் இல்லாமல் வந்துவிட்டோம்… மயக்கம் கியக்கம் வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற படபடப்பு வேறு! சமாளித்து வாக்கிங்கை முடித்துவிட்டு வீட்டுக்குள் நுழையும்போது, ‘‘என்னங்க… மொத்த காசையும் வாக்கிங் போறப்ப எடுத்துட்டுப் போயிட்டீங்களா என்ன… காய்கறிக்காரன்கிட்டே முளைக்கீரை வாங்கிட்டு பர்ஸைப் பார்த்தா காலியா இருந்துச்சு…’’ என்ற மனைவியின் குரல் அடிவயிற்றைக் கலக்கியது.

‘‘பர்ஸுல இருந்த பணத்தை எடுத்து பீரோல வெச்சுட்டேனு நினைச்சேன்… என்னைக் கேட்கிறே? அதோட மோதிரங்களையும் காணோம்!’’ ‘‘என்னது… எங்கப்பா போட்ட மோதிரத்தைத் தொலைச்சுட்டீங்களா…?’’ ‘‘எங்கம்மா போட்ட மோதிரத்தையும்தான்!’’ என்று நான் சொன்னது அவள் காதில் விழுந்த மாதிரி தெரியவில்லை. அந்த மோதிரத்துக்காக அவளுடைய அப்பா எப்படியெல்லாம் ரத்தம் சிந்தி உழைத்தார், எத்தனை நாள் ஓவர் டைம் பார்த்தார், எத்தனை சீட்டு கட்டினார் என்றெல்லாம் அளந்துவிட்டு, ஃப்ரிட்ஜை நோக்கி போனாள். ஒரு தேர்ந்த புலனாய்வு அதிகாரியின் நடையைப் போலிருந்தது அவளுடைய நடை.

ஃப்ரிட்ஜ் அருகே இருந்த ஜன்னல் கொக்கி விடுபட்டிக்க, அந்தக் கதவு சும்மா சாத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு சீப்பை எடுத்து கதவை லேசாகத் திறந்து பார்த்தாள். கைரேகையை அழிந்துவிடக் கூடாதாம்! பின்வீட்டில் இருந்து பால்கனி விளக்கு வெளிச்சம் என் வீட்டு ஃப்ரிட்ஜ் மீது தெளிவாக விழுந்தது. ‘‘ஆக, திருடன் இந்த ஜன்னல் கதவை லேசாத் திறந்து பார்த்திருக்கான்…

நீங்க பப்பரப்பானு எல்லாத்தையும் ஃப்ரிட்ஜ் மேல வெச்சிருந்திருக்கீங்க… அவன் லட்டு மாதிரி அள்ளிக்கிட்டு போயிட்டான்… உங்க அஜாக்கிரதையால ஒரு மோதிரமும் மூவாயிரம் ரூபா பணமும் போச்சு…’’ இப்போதுகூட எங்கம்மா போட்ட மோதிரத்தை அவள் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ‘‘போலீஸ்ல கம்ப்ளைண்ட் கொடுக்கவா..?’’ ‘‘பயனில்லை... ஆனாலும் கொடுத்துப் பாருங்க…’’

குளித்து உடைமாற்றி புறப்பட்டேன். புகார் கொடுக்க வசதியாக கையோடு ஒரு வெள்ளைத் தாளும் வீட்டு விலாசத்துக்கு அடையாளமாக ரேஷன் கார்டையும் எடுத்துக் கொண்டேன். காவல் நிலைய வாசலை அடைந்ததும் களைப்போடு வீட்டுக்குப் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்த எஸ்.ஐ. என்னைப் பார்த்து சிவந்த கண்களால் என்ன என்பது போல சைகை செய்தார்.

‘‘நகை, பணம் திருட்டு போயிடுச்சு...’’ ‘‘உள்ள போய்ச் சொல்லுங்க…’’  வண்டியை உதைத்தார். உள்ளே நடந்தேன். என்ன ஏதென்றுகூடக் கேட்காமல் ‘உட்காருங்க’ என்றார் உள்ளே இருந்த எஸ்.ஐ. அந்த நேரத்தில் டீ கொண்டு வந்த பையன் ஒரு டீயை அவர் டேபிளில் வைக்க, ‘‘சாருக்கு ஒரு டீ குடு’’ என்றார். இத்தனை அன்பாக விசாரிக்கும் போலீஸ் ஸ்டேஷன் தமிழகத்தில் இருக்கிறதா? ஆச்சரியமாக இருந்தது.

தன் டீயைக் குடித்து முடித்துவிட்டு என்ன விஷயம் என்று அந்த எஸ்.ஐ கேட்க, தலைசுத்தல் வந்தா சோடா வாங்கறதுக்கு பத்து ரூபாய் எடுத்துக் கொண்டு வாக்கிங் செல்லும் பழக்கத்தில் தொடங்கி எல்லா விஷயத்தையும் கோர்வையாகச் சொல்லி முடித்தேன். ‘‘அடடா… கவனமா இருக்க வேணாமா? இதுக்குதான் நாங்க ஜன்னல் ஓரமா வேல்யூவபிள் திங்ஸை வைக்காதீங்கனு சொல்லிகிட்டே இருக்கோம்.

ஒரு புகார் எழுதிக் கொடுங்க. விசாரிக்கிறோம். எந்த ஏரியா?’’ சொன்னதும், ‘‘அது கிருஷ்ணா நகர் போலீஸ் லிமிட்ல வரும். நீங்க அங்கேதான் புகார் கொடுக்கணும்…’’ அப்போது ரோந்து புறப்பட்ட இரு காவலர்கள் எஸ்.ஐ.யிடம் சொல்லிவிட்டுப் போக வந்தார்கள். ‘‘சார் வீட்டுல நகை, பணம் மிஸ்ஸிங். ஆனா, சார் வீடு நம்ம லிமிட்ல இல்லை. கிருஷ்ணா நகர் ஸ்டேஷன் லிமிட். அதான் அங்கே போகச் சொல்லியிருக்கேன்…’’ என்றார்.

அந்த இருவரும் எந்தத் தெரு என்று விசாரித்தார்கள். சொன்னதும், ‘‘முந்தின தெரு வரைக்கும் நம்ம லிமிட். உங்க தெருவிலே இருந்து கிருஷ்ணா நகர் லிமிட். அங்கே போய்ப் பாருங்க…’’ என்று என்னிடம் சொல்லிவிட்டு, புறப்பட்டார்கள். இத்தனை அன்பான ஆட்களை ஒருசேர ஒரு போலீஸ் ஸ்டேஷனில் பார்த்தபோது அவர்கள் லிமிட்டில் வீடு எடுத்து நகை பணத்தைத் தொலைத்திருக்கலாமோ என்று தோன்றியது. சின்ன மனவருத்தத்தோடு கிருஷ்ணா நகர் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போனேன்.

என்ன ஆச்சரியம்… அதே அன்பு இங்கும் வழிந்து ஓடியது. ‘‘விலாசத்தைச் சொல்லுங்க… ரவுண்ட்ஸ் போன கான்ஸ்டபிள்ஸ்கிட்டே சொல்லிடலாம்’’ என்று எஸ்.ஐ கேட்க, கடகடவென்று சொன்னேன். உடனே அவர் அதை மைக்கில் அறிவித்தார். ‘‘போன் நம்பர் குடுத்துட்டுப் போங்க. புடிச்சுடலாம். உழைச்சு சம்பாதிக்கற காசு வீண்போகாது...’’ மனதுக்கு நிறைவாக இருந்தது. வீட்டுக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது மனைவியின் அழைப்பு. செல்போனை எடுத்து ‘என்ன?’ என்றேன்.

‘‘வீட்டுக்கு விசாரணைக்கு போலீஸ் வந்திருக்காங்க…’’ வண்டியின் வேகத்தை அதிகமாக்கி வீடு வந்து சேர்ந்தேன். காலையில் நான் பார்த்த அந்த ஸ்டேஷன் போலீஸார் இருவரும் மனைவியிடம் விசாரணை செய்தபடி சம்பவ இடத்தைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அதே நேரத்தில் கிருஷ்ணாநகர் போலீஸாரும் வயர்லெஸ் மைக்கில் தகவல் கிடைத்து வந்து விட்டார்கள். இவர்களும் தங்கள் பங்குக்கு சம்பவம் நடந்த இடத்தைப் பார்வையிட்டு விசாரணை மேற்கொண்டார்கள்.

பிறகு நால்வரும் கூடிப் பேசினார்கள். கோணி வைத்துக் கொண்டு குப்பை பொறுக்குபவர்கள், ஜோசியம், குறி சொல்கிறேன் என்று சுற்றுபவர்கள், எலி பிடிக்க, காக்கா பிடிக்க வரும் குறவர் கூட்டம் இப்படி யாரேனும்தான் பணத்தை எடுத்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது என்று தங்கள் பேச்சின் முடிவில் தீர்மானம் எடுத்துவிட்டு ஆளுக்கொரு திசையில் கலைந்து சென்றார்கள்.

அடுத்த சில தினங்களில் கிருஷ்ணா நகர் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் என்னைத் தெரியாதவர்களே இல்லை என்னும் அளவுக்கு அவர்களோடு நெருக்கமாகி விட்டேன். குப்பை பொறுக்குபவர்கள் என நாலைந்து பேரை அழைத்து வந்திருந்தார்கள். ‘‘சார்… இவங்கள்ல யாராச்சும் உங்க தெரு பக்கமா சுத்தினாங்களா? அடையாளம் தெரியுதா..?’’ இதேபோல குறவர்கள், குறி சொல்பவர்கள், புளி விற்பவர்கள், புளிச்ச கீரை விற்பவர்கள் என்று பலரையும் அழைத்து வந்து காட்டினார்கள்.

என்னால் யாரையும் உறுதியாக அடையாளம் காட்ட முடியவில்லை. அடுத்தநாள் காலையில் நான் வாக்கிங் சென்றுவிட்டு திரும்பும்போது தினசரி ரோந்து செல்லும் இரு காவலர்களும் எதிரில் வந்தார்கள். ‘‘என்ன சார்… மாமூல் வாழ்க்கைக்கு வந்துட்டீங்க போல இருக்கு?’’ ‘‘ஆமாம் சார்… அது கிடைக்கறப்ப கிடைக்கட்டும்...’’ ‘‘ஒரு விஷயம் உங்ககிட்டே சொல்லணும், சொல்லணும்னு நினைச்சுகிட்டே இருந்தோம்.

பொதுவா பணம் காணாமப் போனா கிடைக்காது. ஏன்னா, உடனே செலவழிச்சுருவாங்க. நகைன்னா புடிக்க வாய்ப்பிருக்கு. அதையும் இப்ப உருக்கிடுறாங்க. இப்பகூட பாருங்க… போன வாரம் ஒரு களவாணியப் புடிச்சோம். கொஞ்சம் உருக்குன தங்கத்தை வெச்சிருந்தான். ஆனா, யாரு நகை எதுனு தெரியாம எப்படி ரிட்டர்ன் பண்றதுனு அவனை ரிமாண்ட் பண்ணுனதோட கேஸை முடிச்சுட்டோம்…’’ ‘‘சார்… இப்படிச் செய்தா என்ன…’’ சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு என் யோசனையை சொன்னேன். ‘‘அந்த ஒன்றரைப் பவுனை எனக்கு கொடுத்திருங்க. வேணா அரைப் பவுன் காசை உங்களுக்கு கொடுத்துடுறேன்…’’ மூவரும் டீ குடிக்கச் சென்றோம்.        

kungumam.co

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை: புதிய தலைமுறை

Tue, 09/05/2017 - 06:30
ஒரு நிமிடக் கதை: புதிய தலைமுறை

 

 
generation_3162505f.jpg
 
 
 

ஊரே அந்த வீட்டின் முன் கூடி யிருந்தது. பூங்கோதைக் கும்கூட அவள் கணவன் மேல் சந்தேகம் இருக்கவே செய்தது. கோபமாய் அமர்ந்திருந்த சின்னராசுவை நெருங்கிய அவள், “இப்போ ஊரே கூடிவந்து நிக்குது. இவங்களுக்கு என்ன பதில் சொல்லப் போற?” என்றாள்.

அதற்கு சின்னராசு, “இங்க பாரு…. நான் முன்ன மாதிரி எல்லாம் இல்ல. திருடிப் பொழைக்கிறதை விட்டுட்டேன். கட்டுன பொண்டாட்டி, நீயே என்னை நம்பலை... அவங்களால என்ன பண்ணமுடியுமோ அதை பண்ணிக்கச் சொல்லு” என்றான் முடிவாக.

அவன் பேசியதைக் கேட்ட ஊராரும் போலீஸில் புகார் கொடுப்பதாய் சொன்னார்கள். அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்தில் காவல்துறை ஜீப் புழுதியைக் கிளப்பிவிட்டு சின்னராசுவின் வீட்டின் முன் வந்து நின்றது.

அதிலிருந்து இறங்கிய இன்ஸ்பெக்ட ரும் கான்ஸ்டபிள்களும் சின்னராசுவின் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து வந்தனர். சின்னராசுவின் கால்களை அவனது 6 வயது மகனும், 4 வயது மகளும் பிடித்துக்கொண்டு, “அப்பா போவா தப்பா...” என்று கதறினர். அவர்களைப் பிடித்து இழுத்த பூங்கோதையின் கண் களிலும் கண்ணீர் வழிந்தோடிக் கொண்டிருந்தது.

ஆறுமாத தண்டனை பெற்று சிறையில் அடைக்கப்பட்டான் சின்னராசு. ஒரு மாதம் வரையில் அந்த கிராமம் எதையும் திருட் டுக் கொடுக்காமல் நிம்மதியாய் இருந்தது. ஊராரும், “பார்த்தீங்களா... திருட்டுப் பயலை ஜெயில்ல போட்டதும், திருட்டே நடக்கலை” என்று பேசிக்கொண்டனர்.

ஆனால் அவர்களின் மகிழ்ச்சி சில நாட் கள்கூட நீடிக்கவில்லை. பழையபடி கோழி, ஆடு, மாடு, சைக்கிள், மோட் டார், நெல் மூட்டை என பலவும் திருடு போயின. இதைக் கேள்விப்பட்ட பூங்கோதை, “ஐயோ... நானும் என் புருஷனை இன்னும் திருந்தலைன்னு நெனைச்சிட்டேனே” என்று பதறினாள்.

ஊராரிடம் சென்று முறையிட்டாள். அவர் களும் சின்னராசு திருந்திவிட்டதையும் வேறு யாரோதான் சின்னராசுவின் பெய ரில் திருடுகிறார்கள் என்பதையும் உணர்ந் தார்கள். அதன் விளைவாய் சின்னராசு வின் மேல் கொடுத்த புகாரை வாபஸ் பெற்று, அவனை விடுவிக்கவும் செய் தார்கள்.

இப்போது சிறையிலிருந்து எந்தச் சலனமுமின்றி வெளியே வந்த சின்னராசு, அங்கிருந்த காவல் அதிகாரியிடம், “சார், என்னை உங்க ஜீப்லயே கொண்டுபோய் என் வீட்ல விடுறீங்களா சார்?” என்றான்.

அவனை ஏற இறங்கப் பார்த்த அவர், “ஏ.. பார்ரா ஐயாவ. உன்னை விட்டதே பெருசு. இதுல வீட்ல வேற விடணுமா?” என்றார் எகத்தாளமாக.

அதற்கு சின்னராசு காவல் அதிகாரியை கும்பிட்டபடியே, “சார், நான் எனக்கா கவோ என் ஊர்க்காரங்க பார்க்கணும்ங் கிறதுக்காகவோ இதைக் கேக்கலை. என் குழந்தைகளுக்காகத்தான் இதைக் கேட்கிறேன். அன்னைக்கு என் சட்டை யைப் பிடிச்சு இழுத்து ஜீப்ல ஏத்தி னதை அவங்க என்னைக்குமே மறக்க மாட்டாங்க.

தங்களோட அப்பா ஒரு திரு டன்னும் அவங்க மனசுல பதிஞ்சி போயிருக்கும். இப்போ நீங்களே உங்க ஜீப்ல என்னை அழைச்சிக்கிட்டுப்போயி என் குழந்தைகள் கிட்டயும் நான் நிரபராதின்னு சொன்னா, அவங்க அதை சந்தோஷமா ஏத்துக்குவாங்க. அதோட என் அடுத்த தலைமுறையும் நல்லாயிருக்கும்” என்றான்.

அவன் கூறிய பதிலில் நெகிழ்ந்துபோன அந்த அதிகாரி சின்னராசுவை ஜீப்பில் ஏற்றிக்கொண்டு அந்த கிராமத்தை நோக்கி விரைந்தார்.

http://tamil.thehindu.com

Categories: merge-rss

வேண்டியது வேண்டாமை

Sun, 07/05/2017 - 21:19
 
 
வேண்டியது வேண்டாமை

 

அம்மா வருத்தமாக உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து வேதனையாக இருந்தது. காலையில் மாயா இறந்ததாக செய்தி கிடைத்து அப்பா அவசரமாக கிளம்பிச் சென்றதிலிருந்தே அம்மா இப்படித்தான் வருத்தத்தைச் சுமக்கிறாள். ‘‘அம்மா, எதுக்காக துக்கப்படறீங்க? பீடை ஒழிஞ்சதுன்னு நிம்மதியா இருங்க...’’ என்றேன்.
8.jpg
என்னை உற்றுப் பார்த்தாள். நான் கூறியது மனிதாபிமானம் குறைந்த வாக்கியம் என்பது எனக்கே தெரிந்ததுதான். ஆனால், கடந்த பல வருடங்கள் எங்களுக்குத் தொடர்ந்து கிடைத்து வந்த வலியும், ஏளனப் பார்வைகளும் என்னை அப்படிக் கூற வைத்தன. ஆனால், இப்போது அம்மாவிடமிருந்து வெளிப்பட்ட வார்த்தைகள் திகைப்பை அளித்தன. ‘‘உங்க அப்பாவை நினைச்சால் பாவமாய் இருக்குடா. இதிலிருந்து அவர் தேறிவருவது கஷ்டம். நீயும், நானும் அவருக்கு ரொம்ப ஆதரவாக இருக்கணும்...’’ என்றாள்! 

‘என்ன ஒரு முட்டாள்தனமான பதில்’ - நினைத்தபோதே அம்மா எதையுமே சற்று வித்தியாசமாகவும் தெளிவாகவும் அணுகுபவள் என்பது நினைவுக்கு வந்தது. எதனால் அம்மாவை விட்டுவிட்டு அப்பா அந்த மாயாவிடம் அடைக்கலமாகி இருக்க வேண்டும்? இப்படி யோசிக்கும் போதெல்லாம் அம்மாவின் நிறம் மனதில் எட்டிப் பார்க்கும். மாநிறத்துக்கும் கருப்புக்கும் இடைப்பட்ட நிறம்.

‘‘நல்லவேளையா நீயாவது உங்க அப்பா மாதிரி சிகப்பாகப் பிறந்தியே...’’ என்பாள் அவ்வப்போது. சின்ன வயதில் இதைக் கேட்டபோது பெருமையாக இருக்கும். தன்னை எதற்காகவோ அம்மா பாராட்டுகிறாள் என்ற கோணம் மட்டுமே மனதில் பதியும். ஆனால், வளர வளர அம்மாவின் தாழ்வு மனப்பான்மையையும், குடும்பத்தின் வித்தியாசமான நிலையையும் உணர முடிந்தது.

அந்த மாயாவின் வலையில் அப்பா எப்போது வீழ்ந்தார் என்று தெரியவில்லை. சோர்வடையும் அம்மாவை நான் விதவிதமாக சமாதானம் செய்ய முயற்சித்ததுண்டு. சில சமயம் சீரியஸாகவும், சில சமயம் நகைச்சுவை கலந்தும். ‘‘அப்பா அந்த மாயாவிடம் சாய்ந்ததற்கும் உங்க கலருக்கும் நிச்சயம் தொடர்பு இருக்காது. கருப்புன்றதும் ஒரு கலர். அவ்ளோதான். நம்ம திராவிடத் தோலே கருப்புதான்.

இங்கே பிரபலமான கட்சிக் கொடிகளில் சிகப்போடு கருப்பும்தான் இருக்கிறது...’’ தொலைக்காட்சியில் ஒரு பெண்மணி கூறிக் கொண்டிருந்தாள். ‘‘கிருஷ்ணன் கிருஷ்ணன்னு நாம கொண்டாடுகிறோமே, அந்த வார்த்தைக்கு அர்த்தமே ‘கருப்பு’ என்பதுதான்...’’ பெருமை பொங்க, ‘‘இவங்க என் ஃபிரண்டு சுகந்தனோட அம்மா...’’ என்றேன்.

அடுத்த முறை சுகந்தனை சந்திக்கச் சென்றபோது அம்மாவையும் வற்புறுத்தி அழைத்துச் சென்றேன். அம்மாவின் கருப்பு நிற தாழ்வு மனப்பான்மை குறித்து எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று யோசிக்கத் தொடங்கினேன். சுகந்தனின் அம்மா மனவியலில் ஆராய்ச்சி செய்தவர். அவரது பேச்சு நிச்சயம் அம்மாவுக்கு இதம் தரும். எனக்கு எந்த சிரமமும் அளிக்காமல் தானாகவே அந்த டாபிக் வெளிப்பட்டு விட்டது.
 
‘‘இந்தப் புடவையின் கலர் உங்களுக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கு...’’ என்றாள் அம்மா. அது வாங்கப்பட்ட கடையின் பெயரையும், விலையையும் கூறிய சுகந்தனின் அம்மா, ‘‘நீங்களும் இதுமாதிரி ஒரு புடவையை வாங்கிக்கலாமே?’’ என்றாள். ‘‘இல்லங்க. உங்களை மாதிரி சிகப்பு நிறத்திலே இருக்கிறவங்களுக்குதான் இது பொருத்தமா இருக்கும்.

கருப்பு கலரிலே இருக்கிறவங்களுக்கு இப்படிப் பல டிஸட்வான்டேஜஸ் இருக்கு...’’ அடுத்த கணமே சுகந்தனின் அம்மா பொரிந்து தள்ளினார். ‘‘கலர்லே என்னங்க இருக்கு? ஒவ்வொரு கலரும் ஒவ்வொரு அழகு. கருப்பா இருந்தாலும் களையா இருக்கிறவங்கஎவ்வளவோ பேர் உண்டு. ஏன் இப்ப நீங்க இல்லையா? எனக்குத் தெரிஞ்சு கருப்பாய் இருக்கிறவங்க அதிக நேர்மையோடு இருப்பாங்க.

என்னுடைய மாமா பெண் வீட்டில் அப்படித்தான். அவ கருப்பாய் இருப்பா. அவ புருஷன் சிகப்பாய் இருப்பார். ஆனால், கேரக்டர் நேரெதிர்...’’ வீட்டுக்கு வந்தவுடன், ‘‘இப்பவாவது உங்க  மனசு கொஞ்சம் தெளிவாச்சா? உங்க கலர் காம்ப்ளக்ஸ் தள்ளிப்போச்சா?’’ என்று கேட்டேன். பதிலாக எதிர்பாராத ஒரு வாக்கியம் வெளிப்பட்டது.

‘‘சுகந்தனின் அம்மா சும்மா ஒப்புக்குப் பேசறாங்க. அவங்க அடிமனசிலேயும் சிகப்புத் தோல்தான் உசத்தி!’’ அடிபட்டதுபோல் உணர்ந்தேன். நண்பனின் அம்மாவின்மீது எதற்காக வீண்பழி சுமத்த வேண்டும்? ‘‘நான் ஒண்ணும் வீணாகப் பழி போடலேடா. கருப்பாக இருந்தாலும் களையாக இருக்கறவங்க உண்டுன்னா அதுக்கு அர்த்தம் என்ன? கருப்பு என்பது ஒரு நெகடிவ் விஷயம்போலத்தானே அதற்கு அர்த்தம்? சிகப்பாக இருந்தாலும் களையா இருக்கான்னு யாரையாவது சொல்றாங்களா?’’ அசந்து போனேன். அம்மா தொடர்ந்தாள்.

‘‘அதுமட்டுமில்லே. தன் மாமா பெண்ணைப் பற்றிப் பேசும்போது ‘அவ கருப்பு. அவ ஹஸ்பண்ட் சிகப்பு. ஆனால், கேரக்டர் நேரெதிர்’ என்றால் என்ன அர்த்தம்? யோசிச்சுப் பாரு. உனக்கே விளங்கும்...’’ வாரம் மூன்று நாட்கள் அப்பா ‘அங்கே’ போகத் தொடங்கினார். பொங்கல், தீபாவளி போன்ற நாட்களில்கூட காலை வேளைகளில் அவசரமாக பூஜை செய்துவிட்டு சாப்பிட்டதாகப் பேர் பண்ணிவிட்டு சென்றுவிடுவார்.

‘‘அம்மா நீங்க ஏன் இதைப்பற்றி அப்பாவிடம் கேட்கமாட்டேங்கறீங்க? நீங்க கேட்கல்லேன்னா நான் கேட்கிறேன்...’’ துணிவைத் திரட்டிக் கொண்டு அப்பாவிடம் இதுபற்றிக் கேட்டுவிட்டேன். அவர் திடுக்கிடுவார், குற்ற உணர்ச்சியில் தவிப்பார், தடுமாறுவார் என்றெல்லாம் நான் நினைத்தது நிஜமாகவில்லை.

சில நிமிடங்கள் மெளனத்தில் கழிந்தன. பிறகு, ‘‘உங்களுக்கு எந்தக் குறையும் வைக்க மாட்டேன்...’’ என்றார். இதென்ன பதில்? தவிர அது எப்படிச் சாத்தியம்? இதை எப்படிச் சரி செய்வது? அந்த மாயாவிடமே பேசிவிடலாமே. அம்மா மறுத்தாள். அதில் பலன் இருக்காது என்றாள். அவளுக்குத் தெரியாத எந்தப் புதிய வாதத்தை என்னால் முன்வைக்க முடியும் என்று கேட்டாள்.

போலீஸில் புகார் செய்தால்...? அம்மாவின் முகம் கலவரமாக மாறியது. எனக்குமேகூட இதில் முழு சம்மதம் இல்லை. மிகவும் பாமரத்தனமான ஒரு யோசனைகூட வந்தது. சில தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் சில நடிகைகள் இதுபோன்ற குடும்பப் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காண்பார்களே, அவர்களை அணுகினால்...?

‘‘என்னடா சொல்ற? உங்க அப்பாவோ மாயாவோ அந்த நிகழ்ச்சிக்கு வருவாங்களா? வந்தாலும் என்ன ஆகும்? அப்பாவைத் திட்டுவாங்க. நீயோ நானோ அழுதால் நம்மை ஃபோகஸ் பண்ணுவாங்க. மாயா பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் அப்பாவை என் பக்கத்திலே உட்காரச் சொல்வாங்க. சோபாவிலே மாறி உட்கார்ந்தா பிரச்னை தீர்ந்திடுமா?’’

பலவித சிந்தனைகள். படிப்பில் கவனம் குறைந்தது. மதிப்பெண்கள் குறையத் தொடங்கின. அப்பா மேலும் அடிக்கடி அந்த மாயாவின் வீட்டுக்குச் செல்லத் தொடங்கினார். அம்மா அடிக்கடி மோட்டு வளையை வெறித்துப் பார்க்கத் தொடங்கினாள். எப்படியாவது அப்பாவின் மனம் மாறுவதுதான் இதற்கான ஒரே வழி.

அது எப்படி நடக்கும்? ‘‘எனக்கு மாயாதான் உன்னைவிட முக்கியம்...’’ என்று அம்மாவிடம் அப்பா பலமுறை கூறத் தொடங்கியிருந்தார். இந்த நிலையில்தான் இப்படியொரு எதிர்பாராத தீர்வு கிடைத்திருக்கிறது. மாயா இறந்திருக்கிறாள். ‘ஏதாவது ஒரு மாயம் நடந்து அவர் நம்மிடமே இருக்கத் தொடங்கினா அதைவிட ஒரு சந்தோஷம் எனக்கு இல்லை’ என்று அம்மா துக்கத்தோடு சில நாட்களுக்குமுன் பேசியது நினைவுக்கு வந்தது.

அதற்கு இறைவன் ஒருவழியாக செவிசாய்த்து விட்டான். மாயாவை மயானத்திற்கு கொண்டு சென்று விட்டதாகவும், அப்பாதான் கொள்ளி வைத்ததாகவும் அவ்வப்போது தகவல்கள் எங்களை எட்டிக் கொண்டிருந்தன. இரவு எட்டரை மணிக்கு அப்பா வந்தார். தொலைக்காட்சியை ஆன் செய்தார். வேகமான ஒரு திரைப்படப் பாடல் ஒளிபரப்பாக அவர் கால்கள் தன்னிச்சையாக தாளம் போட்டன.

‘‘சாப்பிடலாம் வாங்க’’ என்று அம்மா கூப்பிட உடன்பட்டார். ரசித்துச் சாப்பிட்டார். பின்னர் திடீரென்று அம்மாவைப் பார்த்து, ‘‘இனிமேல் எனக்கு நீதான், உனக்கு நான்தான்...’’ என்றார். அம்மா நெகிழ்வாள் அல்லது ஆறுதலாக எதையாவது சொல்வாள் என்று நான் எதிர்பார்த்திருக்க, அங்கிருந்து வேகமாக கொல்லைப்புறத்திற்குச் சென்றாள். நானும் பின் தொடர்ந்தேன்.

‘‘அடுத்த மாதத்திலேயிருந்து நாம தனியா வேறே வீட்டுக்குப் போயிடலாம். அல்லது உங்கப்பா வேறே வீடு பார்த்துக்கட்டும்...’’ என்றாள். திகைப்பாக இருந்தது. ‘‘என்னம்மா இது! இனிமேல்தான் அப்பா உங்க மேலே முழுமையான அன்பை செலுத்தப் போகிறார். இப்பப் போய் இப்படி ஒரு முடிவெடுப்பதா?’’ ‘‘அடப் போடா. இவ்வளவு நாள் உயிருக்குயிராக விரும்பியவளோட சாவே அவரை ஒரு நாளைக்குக் கூட முழுசா அசைச்சுப் பார்க்கலையாம். இவர் நம்மிடம்தான் உண்மையான அன்பு செலுத்தப் போறாரா? வா, தனியாப் போயிடலாம்!’’ என்றாள் அழுத்தந்திருத்தமாக.      

www.kungumam.co

Categories: merge-rss

ஆலடி பஸ் - சிறுகதை

Sun, 07/05/2017 - 07:48
ஆலடி பஸ் - சிறுகதை

சிறுகதை: இமையம், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

``கொஞ்சம் நவுந்து குந்து'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி சொன்னாள்.

``ஆளு வருது!'' பிரியங்கா சொன்னாள்.

``ஆளு வரப்ப எந்திரிச்சுக்கிறேன். இப்ப நவுந்து குந்து.''

``கடக்கிப் போயிருக்காங்க. இப்ப வந்துடுவாங்க.''

``பஸ் ஒங்க ஊட்டுதா?''

``கவர்மென்ட்டுது.''

``அப்பறம் என்னா... நவுந்து குந்து.''

``ஆளு வருதுன்னு ஒனக்கு எத்தன வாட்டி சொல்றது? வேற எடம் பாத்து குந்து.''

``ஆளு வரப்ப வரட்டும். நீ நவுந்து குந்து. இல்லன்னா வழிய வுடு'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி முறைப்பது மாதிரி சொன்னாள்.

p70a.jpg

இரண்டு ஆள்கள் உட்காரக்கூடிய சீட்டில் முதலில் பிரியங்கா உட்கார்ந்திருந்தாள். பக்கத்தில் ஜன்னலையொட்டியிருந்த இடத்தில் ஒரு கைப்பையை வைத்திருந்தாள்.

வடக்கிருப்புக்காரி ``வழியைவிடு'' என்று கேட்டதும், வழியை விடக் கூடாது என்பது மாதிரி முன் சீட்டில் இருந்த கம்பியை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்துக்கொண்டாள். அவள் கையை எடுத்தால்தான் மற்ற ஆள் உள்ளே போக முடியும். பிரியங்காவின் கையைத் தள்ளிவிட்டு உள்ளே போக முயன்றாள் வடக்கிருப்புக்காரி. குறுக்கே வைத்த கைகளை லேசாகக்கூட பிரியங்கா தளர்த்தவில்லை. பிரியங்காவின் கைகளை விலக்கிப்பார்த்தாள். முடியவில்லை.

கோபத்தில் ``என்னா ஊரு போவணும்?'' என்று கேட்டாள் வடக்கிருப்புக்காரி.

வேண்டா வெறுப்பாக பிரியங்கா சொன்னாள், ``ஆலடி.''

``நான் வடக்கிருப்பு போவணும். அம்மாம் தூரம் நின்னுக்கிட்டுப் போவ முடியாது. இந்தக் கூட்டத்துல நீ நாலாவது ஸ்டாப்புத்தான. செத்த நவுந்து குந்தனாத்தான் என்ன?'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி கேட்டாள்.
``பஸ்ஸுல வேற எடமே இல்லியா?''

``இருந்தா நான் எதுக்கு ஒங்கிட்ட வந்து தொங்கிக்கிட்டு நிக்குறன்?''

வடக்கிருப்புக்காரி கோபமாகச் சொன்னதை பிரியங்கா காதில் வாங்கவில்லை. அவளைப் பார்க்க விரும்பாத மாதிரி பஸ்ஸுக்கு வெளியே பார்த்தாள். கைப்பையைக் கொடுத்து, `இடம் பிடித்து வை' எனச் சொல்லிவிட்டுப் போன டீச்சர் வருகிறாளா என்று பார்த்தாள். பஸ் ஏறுவதற்காக  இங்கும்  அங்குமாக   ஓடிக்கொண்டிருந்த கூட்டமும், பஸ் ஏறுவதற்காகக் காத்திருந்த கூட்டமும்தான் தெரிந்தது. டீச்சர், கண்களில் படவில்லை.

``ஆள் வருதா... ஆள் வருதா?'' என்று வடக்கிருப்புக்காரியோடு இதுவரை எட்டு ஒன்பது பேருக்குமேல் கேட்டுவிட்டார்கள். இன்னும் எவ்வளவு பேர் வந்து கேட்பார்களோ தெரியாது. `சீக்கிரமாக டீச்சர் வந்துவிட்டால் போதும்' என்று பிரியங்கா நினைத்தாள்.

எப்போதுமே அவளுக்கு எட்டு தேதிகளுக்குப் பிறகுதான் பீரியட் வரும். இந்த மாதம் எட்டு நாள்களுக்கு முன்பே வந்துவிட்டது. காலையிலேயே தெரிந்திருந்தால் வீட்டிலேயே இருந்திருப்பாள். மதியம் 2 மணிக்குதான் விஷயம் தெரிந்தது. உடனே போய் முதலாளியிடம் ``அவசரமாக வீட்டுக்குப் போக வேண்டும்'' என்று சொன்னாள்.

``எதுக்கு?'' என்று நூறுமுறைக்குமேல் கேட்டார்.

``சும்மாதான் சார்'' என்று சொல்லி மழுப்பினாள்.

ரொம்பவும் கெஞ்சிய பிறகு, ``6 மணிக்குப் போ'' என்று சொன்னார்.

தான் வேலை பார்க்கும் ஜெராக்ஸ் கடை முதலாளியின் மீது அவளுக்கு அளவுகடந்த கோபம் உண்டாயிற்று. தினமும் ராத்திரி 9 மணிக்குதான் விடுவான். அவனுடைய குணம் தெரிந்து அதிகமாக லீவ் போட மாட்டாள். முன்கூட்டியே வீட்டுக்குப் போகிறேன் என்றும் சொல்ல மாட்டாள்.

இன்று பிரச்னை என்பதால்தான் `வீட்டுக்குப் போகிறேன்' என்று கேட்டாள். அதற்கே நான்கு மணி நேரம் கழித்துதான் அனுப்பினார். மற்ற மாதங்களைவிட இந்த மாதம் என்ன காரணத்தினாலோ பீரியட் அதிகமாகவே வெளிப் பட்டது. தலைவலியும் அதிகமாக இருந்தது. `நின்றுகொண்டே இருந்தது காரணமாக இருக்குமோ!' என யோசித்தாள்.

வடக்கிருப்புக்காரி, கையில் வைத்திருந்த இரண்டு பைகளையும் உள்ளடக்கினாற்போல் பிரியங்காவின் காலையொட்டி வைத்தாள்.

ஒரு பை சாய்ந்து பிரியங்காவின் காலில் விழுந்தது. வெடுக்கென காலை இழுத்துக்கொண்டு பையை நகர்த்திவிட்டு ``பைய கொண்டாந்து காலு மேலதான் வெப்பியா?'' என்று கேட்டாள். பிறகு, காலை முன்புபோல் வைத்தாள்.

அப்போது பை மறுபக்கம் சாய்ந்து விழுந்தது. வடக்கிருப்புக்காரிக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது.

``எதுக்கு காலால பைய ஒதைக்கிற?'' என்று கேட்டு முறைத்ததோடு, பையை முன்புபோல் நிமிர்த்தி வைத்தாள். அப்போது பின் படிக்கட்டு வழியாக பஸ்ஸுக்குள் ஏறி வந்த ஒரு பெண், `உட்கார இடம் இருக்கிறதா?' என அங்கு இங்கும் பார்த்தாள். வரிசையாகக் கம்பியைப் பிடித்தபடி ஆள்கள் நின்றுகொண்டிருந்தனர். ஒவ்வோர் ஆளாகப் பார்த்த அந்தப் பெண்ணின் கண்களில், பிரியங்கா உட்கார்ந்திருந்த இடத்துக்குப் பக்கத்தில் இடம் இருப்பது தெரிந்தது. பல ஆள்களை நெட்டிக்கொண்டும் இடித்துக்கொண்டும், ``நவுறுங்க... வழிவுடுங்க!'' என்று சொல்லிக்கொண்டும் பலரின் கால்களை மிதித்துக்கொண்டும் படாதபாடுபட்டு வந்து, ``ஆளு வருதா?'' என்று அவசரமாகக் கேட்டாள்.

`ஆமாம்' என்பது மாதிரி பிரியங்கா தலையை மட்டும் ஆட்டினாளே தவிர, வாயைத் திறந்து பேசவில்லை. அந்தப் பெண்ணைப் பார்க்கவும் இல்லை.

``ஆளு வரமுட்டும் செத்த குந்தட்டா? நிக்க முடியல. ஒரே நெரிசலா இருக்கு. தல கிறுகிறுப்பா இருக்கு'' என்று அந்தப் பெண் சொன்னாள்.

அவள் சொன்னதற்கும் தனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்பது மாதிரி பிரியங்கா பஸ்ஸுக்கு வெளியே பார்த்தாள். அவளுடைய கண்கள் கைப்பையை வைத்து விட்டுப் போன டீச்சரைத் தேடின. குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஆள்கள் நடந்துகொண்டிருப்பது தெரிந்ததே தவிர, டீச்சர் மட்டும் கண்களில் பட வில்லை. டீச்சர் மீது பிரியங்காவுக்குக் கோபம் வந்தது. `எத்தனை பேருக்குதான் பதில் சொல்லி தொலைப்பது!' என்று எரிச்சலானாள். `நான் இருக்கும் நிலையில் இந்தத் தொந்தரவு வேறா' என்று நினைத்தபோது, அந்தப் பெண் சொன்னாள், ``வயசு வரமுற கெடயாது. என்னா காலமோ இது! கல்யாணமாயிடிச்சா?'' என்று கேட்டாள்.
``எதுக்குக் கேக்குகிற?''

``சும்மாதான்.''

``அத தெரிஞ்சுக்கிட்டு நீ என்ன செய்யப்போற?''

``எப்ப கல்யாணச் சோறு போடுவன்னு கேக்கத்தான்.''

அந்தப் பெண் எந்த அர்த்தத்தில் கேட்டாள் என்பது தெரிந்த மாதிரி பிரியங்கா, முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டாள். அப்போது வடக்கிருப்புக்காரி சொன்னாள், ``முகத்த பாத்தாலே தெரியுது. ஊரக்கூட்டித்தான் பாப்பா சோறு போடும்னு. நான் சொல்றது பலிக்குதா இல்லியான்னு பாரு.''

பீரியட் தொல்லை, தலைவலி என நொந்துப் போயிருந்த பிரியங்காவுக்கு, சரியான கோபம் வந்துவிட்டது. ``எனக்குக் கல்யாணம் ஆவாட்டிப் போவுது. நீ ஒண்ணும் எனக்கு மாப்ள தேடி அலய வாணாம்'' என்று கடுமையான குரலில் சொன்னாள்.

``நீ எதுக்கு தேங்கா ஒடைக்கிற மாதிரி ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் பேசுற?''

பிரியங்காவையே முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வடக்கிருப்புக்காரிக்கு, ஆத்திரத்தை அடக்க முடியவில்லை. முகத்தைக் கோணிக் காட்டிவிட்டு, ``செத்த முன்னாடி வந்து குந்துனதுக்கே இம்மாம் சிலுப்பு சிலுத்துக்குது. சொந்த பஸ்ஸா இருந்தா இன்னும் எம்மாம் சிலுத்துக்குமோ! அது ஆண்டவனுக்குத்தான் தெரியும்'' என்று சொன்னதுதான்.

``என்னா சிலுத்துக்கிறாங்க... வந்ததிலிருந்து நானும் பாத்துக்கிட்டிருக்கன், என்னமோ பெரிய இதுமாதிரி பேசிக்கிட்டிருக்க. நீ முன்னால வந்து சீட்ட புடிச்சிவெச்சிருந்து, நான் பின்னால வந்து கேட்டா வுடுவியா?'' என்று பிரியங்கா கோபமாகக் கேட்டாள்.

``வுடுவன்'' என்று இறுமாப்புடன் வடக்கிருப்புக்காரி சொன்னாள்.

``ஆளப் பாத்தாலே தெரியுது'' நக்கலாகச் சொன்னாள் பிரியங்கா.

``சீல கட்டியிருக்கும்போதே என்னா தெரியுது ஒனக்கு?'' என்று சீண்டுவது மாதிரி வடக்கிருப்புக்காரி கேட்டாள்.

``எது தெரிஞ்சா எனக்கென்ன? செத்த இடிக்காம தள்ளியே நில்லு. ஆம்பள நாயிவோ வந்து வந்து இடிக்கிற மாதிரியே நீயும் மேல மேல இடிச்சுக்கிட்டு நிக்குற!'' என்று சொன்னாள்.

பிறகு, அலுப்பும் சலிப்புமாக, ``பைய கொடுத்திட்டுப் போன டீச்சரு எங்கதான் போய்த் தொலைஞ்சாங்களோ தெரியலை. நானே பெரிய தலவலியில இருக்கேன். இதுல ஊர் சனியன் கிட்டயெல்லாம் சண்ட வாங்க வேண்டியிருக்கு; பேச்சு கேக்க வேண்டியிருக்கு'' என்று பிரியங்கா சொன்னதுதான், சட்டெனச் சண்டைக்குப் பாய்ந்தாள் வடக்கிருப்புக்காரி.

``வாய அடக்கிப் பேசு. யாரப் பாத்து சனியன்னு சொல்ற?''

``ஒன்ன எதுக்கு நான் சனியன்னு சொல்லப் போறன்? நான் இருக்கிற நெலம தெரியாமப் பேசிக்கிட்டு'' என்று சொல்லிவிட்டு, சீட்டில் ரத்தக்கசிவு இருக்குமோ என்று கவலைப்பட்டாள். தான் வேலைசெய்யும் ஜெராக்ஸ் கடை முதலாளியின் மீது அவளுக்குக் கோபம் உண்டாயிற்று. சாதாரண நாளாக இருந்தால் கிழவிகள், கைப்பிள்ளைக்காரிகள் பஸ்ஸில் கம்பியைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்தால் தானாகவே எழுந்து `உட்காரு' என்று இடம் தந்துவிடுவாள். இன்று அவ்வாறு செய்ய முடியாது. எழுந்து நிற்கும்போது ஏதாவது ஆகிவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற அச்சத்தில் `எப்போது பஸ்ஸை எடுப்பார்களோ, எப்போது வீடு போய்ச் சேருவோமா! ' என்று கவலையில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

``நீ சொன்ன ஆளு இன்னம் வல்ல. ஆளு வரமுட்டும் அந்த எடத்துல நான் குந்தினா ஒனக்கு என்னா நட்டமாப்போவுதுன்னு மறிச்சுக்கிட்டுக் குந்தியிருக்கிற? நீ செய்யுறதும் பேசுறதும்... என்னாமோ ஆகாயத்திலிருந்து வந்த மாதிரிதான் இருக்குது.''

``நீ ஆகாயத்திலிருந்து பொறந்து வந்தியா?''

``இல்லை.''

``அப்புறமென்ன? சட்டம் பேசாம வாய மூடிக்கிட்டு இரு'' எனத் தனக்கிருந்த சங்கடத்தில் பிரியங்கா சற்று அதிகமாகவே பேசினாள். மற்ற எல்லாரையும்விட அவளுக்குத்தான் சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போக வேண்டும் என்ற அவசரம்.

``நீ யாரு என்ன வாய மூடச் சொல்றதுக்கு?'' என்று கேட்ட வடக்கிருப்புக்காரி, அப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்த மாதிரி ``நீ ஆலடிதான? அப்பிடித்தான் இருப்ப. ஊரு மாதிரிதான ஆளும் இருக்கும்'' என்று சொன்னாள்.
``ஆலடியப் பத்தி ஒனக்கென்னத் தெரியும்'' என்று பிரியங்கா சொல்ல, பதிலுக்கு வடக்கிருப்புக்காரி ஆலடியைப் பற்றி மட்டம்தட்டி சொல்ல, சண்டை படிப்படியாக வலுக்க ஆரம்பித்தது; வார்த்தைகள் தடிக்க ஆரம்பித்தன. பஸ்ஸுக்குள் இருந்த கூட்டத்தைப் பற்றி இருவருமே கவலைப்பட்டதுபோல் தெரியவில்லை. இவர்களின் சண்டையையும் பார்த்துக்கொண்டு முன் சீட்டில் கறுப்புச் சட்டை போட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த ஆள், ``யாருக்கோ எடம் புடிக்கப்போயி நீங்க எதுக்கு சண்ட புடிச்சுக்கிறிங்க?'' என்று கேட்டான்.

வெடுக்கென்று பிரியங்கா கேட்டாள், ``நீ எந்த ஊரு நாட்டாம?''

``சரிதான்'' என்று சொன்ன அந்த ஆள், அடுத்த வார்த்தை பேசவில்லை. அவனுக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த கருத்த திடுமலான ஆள் கோபமாக, ``ஒங்க சண்டய எதுக்கு ஊர் சண்டயா மாத்துறீங்கன்னு கேக்கக் கூடாதா? ஒன் ஊரு அவ்வளவு நல்ல ஊரு, மத்த ஊரு அம்மாம் மோசமா? ஒன் ஊரப் பத்தி எனக்கும் தெரியும். வம்பு சண்டக்கின்னு அலயுற ஊரு. குடிகாரப் பய ஊரு. கைப்புள்ளக்காரங்க எத்தன பேரு நிக்குறாங்க? நீ செத்த நவுந்து குந்துனாத்தான் என்ன? கவர்மென்ட் பஸ்ஸ பட்டா போட்டு வாங்குன மாதிரி பைய வெச்சுக்கிட்டு குந்தியிருக்கிற? எடம் இல்லாம ஆளுங்க நிக்குறது ஒனக்குத் தெரியலியா?'' என்று கேட்டான்.

கொஞ்சம்கூட யோசிக்காமல் அவன் கேட்ட வேகத்திலேயே பிரியங்கா கேட்டாள் ``நீ எந்த ஊரு பஞ்சாயத்துத் தலைவரு? ஒன்ன யாரு இந்தப் பஞ்சாயத்துக்குக் கூப்புட்டது?''

``ஒரு நாயத்த சொல்லக் கூடாதா?''

``ஒனக்கு மட்டும்தான் நாயம் தெரியுமா? நாட்லயே நீதான் பெரிய பஞ்சாயத்தா?'' என்று முகத்திலடிப்பது மாதிரி அந்த ஆளிடம் கேட்டதும், அவன் பிரியங்காவிடம் வாயடிக்க ஆரம்பித்தான். அவனோடு சேர்ந்துகொண்டு வடக்கிருப்புக்காரியும் பேச ஆரம்பித்தாள். பிரியங்கா ஒரு நூல் சளைக்கவில்லை. ஒரே ஆளாக இரண்டு பேரையும் சமாளித்தாள். சத்தம் பெரிதாகக் கேட்கவே முன்னால் இருந்தவர்கள் எல்லாம் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். டிரைவர் சீட்டுக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டு சீட்டு போட்டுக்கொண்டிருந்த கண்டக்டர் மட்டும் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. நிற்க இடம் இல்லாமல் ஆள்கள் நெருக்கிக்கெண்டு நிற்பது, பின்னால் சண்டை நடப்பது, ``எப்ப பஸ்ஸ எடுத்துத் தொலைவானுவளோ. காத்துகூட இல்ல'' என்று திட்டுவதைப் பற்றி அக்கரையில்லாமல் தன்னுடைய வேலையில் கவனமாக இருந்தார்.

பழக்கதோஷத்தில் அவ்வப்போது, ``உள்ளாரப் போங்க. உள்ளாரப் போங்க'' என்று மட்டும் சொன்னார்.

``என்னாத்த உள்ளார போறது? நிக்கவே எடமில்ல. இனிமே போனா ஆளுங்க தலமேலதான் ஏறிப் போவணும்'' என்று சொன்ன ஒரு பெண், ``பாலக்கொல்ல ஒரு டிக்கெட்'' என்று சொல்லி, பணத்தைக் கொடுத்தாள். பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு சீட்டைக் கொடுத்தார் கண்டக்டர். அவனிடம் பாலக்கொல்லைக்காரி கேட்டாள், ``பின்னால ஒரே சண்டயும் சச்சரவுமா இருக்கே. அத ஒரு சத்தம் போட்டு அடக்குனா என்னா?''

``ஏழு மணி சிங்கிள்னாலே தெனந்தெனம் இதே ராவுடிதான். நீ ஒரு சண்டயத்தான் பாக்குற? நான் ஒரு நாளக்கி நூறு சண்டயப் பாக்குறன். இந்த நேரத்துக்கு இன்னொரு பஸ் வுட்டா நல்லா இருக்கும். எவன் வுடுறான்? இத வுட்டா இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்துக்குப் பஸ்ஸே இல்லை. நவுந்து நில்லும்மா. எத எதயோ கண்டுபுடிக்கிறதுக்கு தெனம்தெனம் ராக்கெட் வுடுறானுவோ. ஒரு டவுன்பஸ்ஸ சேத்து வுட மாட்டங்கிறானுவோ'' என்று சொன்ன கண்டக்டர், இரண்டு மூன்று பேரை இடித்துக் கொண்டு ஓர் அடி தூரம் முன்னால் வந்து, ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று கத்தினார். அப்போது ஒரு பெண் மூன்று பெரிய பெரிய பைகளுடன் இடித்துப்பிடித்து பஸ்ஸில் ஏறுவது தெரிந்ததும், ``இந்த நேரத்துல எதுக்கும்மா இத்தன பையிவுள தூக்கிக்கிட்டு வர? ஆளு நிக்கவே இடமில்லியே!'' என்று அந்தப் பெண்ணிடம் கேட்டார் கண்டக்டர்.
``ஆளு ஒரு பஸ்ஸிலயும் பை ஒரு பஸ்ஸிலயுமா வரும்?'' என்று அந்தப் பெண் கேட்டாள். அவள் கேட்டதைக் காதில் வாங்காத மாதிரி, ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று சொன்னார் கண்டக்டர்.

``ஆறு மணிக்குமேல பஸ் ஏறினாளே ஒரே சாராய வாடதான்'' என்று முன்பு கண்டக்டரிடம் சட்டம் பேசியவள் சொன்னாள், ``செத்த நவுறுங்க'' என்று சொல்லிவிட்டு முன்னால் போக முயன்றாள். அப்போது அவளுடைய கண்களில் பிரியங்காவுக்குப் பக்கத்தில் இடம் இருப்பது தெரிந்தது. அந்த இடம் தனக்காகத்தான் காத்திருக்கிறது என்பது மாதிரி பத்து இருபது பேரைத் தாண்டிக்கொண்டும், ஏழெட்டு பேரின் கால்களை மிதித்துக்கொண்டும் வந்தாள். சீட்டில் பை இருப்பது தெரிந்ததும் அவளுடைய முகம் மாறியது. வடக்கிருப்புக்காரியை இடித்துக்கொண்டு, ``செத்த நவுந்து குந்து'' என்று பிரியங்காவிடம் சொன்னாள்.

``ஆளு வருது'' முகத்தை ஒருவிதமாக வைத்துக்கொண்டு சொன்னாள் பிரியங்கா.

``மூணு பை வெச்சியிருக்கேன். நிக்க முடியல. வேர்வ நாத்தத்துல மயக்கம் வர மாதிரி இருக்கு'' என்று அந்தப் பெண் சொன்னாள்.

``இப்பதான் ஒரு சண்டய முடிச்சேன். அதுக் குள்ளார நீ வந்திட்டியா? மேல இடிக்காம நில்லு. ஆளு வருது'' வெடுக்கென்று பிரியங்கா சொன்னாள். அப்போது எதிர் சீட்டில் உட்கார்ந் திருந்த ஆள், ``பஸ்ஸுல சீட்டு புடிச்சதுக்கே இம்மாம் கிராக்கிக் காட்டுது. இன்னம் எம்.எல்.ஏ., எம்.பி., மந்திரி சீட்டப் புடிச்சிருந்தா எம்மாம் காட்டுமோ!'' என்று சொல்லி, அவன் வாயை மூடவில்லை. பிரியங்காவுக்கு எங்கிருந்துதான் அவ்வளவு கோபம் வந்ததோ...

``நீ போயி புடியன் எம்.எல்.ஏ., மந்திரி சீட்ட, நானா வாணாங்கிறேன்'' என்று பிரியங்கா வேகமாகச் சென்னாள். அந்த ஆளுக்கும் கோபம் வந்ததுபோல் தெரிந்தது.

``நானும் வந்ததிலிருந்து பாக்குறன். நீ என்னமோ பெரிய இதுமாதிரி பேசிக்கிட்டிருக்க? கண்டக்டரக் கூப்புட்டு சொன்னாத்தான் நீயெல்லாம் சரிப்படுவ.''

``நீ கண்டக்டரத்தான் கூப்புடு... கலெக்ட்டரத்தான் கூப்புடு. யார் வந்து என்னா பண்றாங்கன்னு நானும் பாக்குறன்''  என எதிர் சவால்விட்டாள் பிரியங்கா.

``நாளக்கி நீ என் ஊரத் தாண்டித்தான பஸ்ஸுல வரணும். அப்ப வெச்சுக்குறேன் ஒன்ன'' என்று அந்த ஆள் சொன்னான்.

``நாயி நக்கிப் போட்ட எல மாதிரி இருக்கு ஒம் மூஞ்சி. நீ என்ன வெச்சுக்கிறியா? எப்ப வரணும், எங்க வரணும்னு சொல்லு. வாரேன். ஒன்னால முடிஞ்சத பாரு'' ஒரு நூல்கூட சளைக்காமல் சவால்விட்டாள்.

``ஆளப் பாத்தாலே தெரியுது'' என்று அந்த ஆள் சொன்னதுதான்.

``என்னய்யா தெரியுது? ஒழுங்கு மரியாதியா வரணும். இல்லன்னா மானம் மரியாத கெட்டுடும். என்னமோ தெரியுதாம்ல'' என்று கேட்டுக் கத்த ஆரம்பித்ததும் நின்றுகொண்டிருந்த ஒன்றிரண்டு பேர், ``பொம்பளக்கிட்ட எதுக்கு வாயக் கொடுத்த?'' என்று அந்த ஆளை சண்டை போட்டனர். அதன் பிறகுதான், அவனுடைய வாய் ஓய்ந்தது.

பிரியங்காவுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. இன்றைக்குப் பார்த்து எல்லாரும் வந்து தன்னிடம் வம்பு வாங்குகிறார்களே என்று. `விஷயத்தை எப்படி வெளியே சொல்வது? உட்கார்ந்திருக்கும் போது இருப்பதைவிட எழுந்து நின்றால் அதிகமாக வெளிப்படலாம். விஷயம் பலருக்கும் தெரிந்துவிட்டால் அசிங்கமாகிவிடுமே' என்று கவலைப் பட்டாள். அதனால் `எது நடந்தாலும் எழுந்திருக்கக் கூடாது. எத்தனை பேர் வந்தாலும் வாயைக் குறைக்கக்  கூடாது' என்று முடிவெடுத்து கொண்டாள். `பஸ்ஸைவிட்டு இறங்கும்போதுகூட ஜாக்கிரதையாக இறங்கணும்' என எண்ணியவாறு ஏதேனும் துர்நாற்றமடிக்கிறதா எனப் பார்த்தாள். `சில பெண்களுக்கு பீரியட் வந்தால் லேசாக துர்நாற்றமடிக்கும். அதை வைத்தே பக்கத்தில் இருக்கும் பெண்கள் கண்டுபிடித்து விடுவார்களே' என்று கவலைப்பட்டாள். அப்போது பின் படிக்கட்டு வழியாக ஏறி பஸ்ஸுக்குள் வியர்க்க  வியர்க்க சித்தாள் வேலைக்குப் போய்விட்டு வந்த நடுத்தர வயதுள்ள பெண்ணுக்கு என்னவாயிற்றோ ``சனியன்புடிச்ச பஸ்ஸில ஏறினாலே இதே தொல்லை தான். பொட்டச்சிவுளயே பாக்காத மாதிரிதான் ஒவ்வொரு நாயும் இடிக்கும்... ஒராசும்'' என்று சத்தமாகச் சொன்னாள். அவள் சொன்னது எவரின் காதுகளிலும் விழுந்த மாதிரி தெரியவில்லை. அந்த அளவுக்கு பஸ்ஸில் இருந்த ஸ்பீக்கர் செட் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

p70b.jpg

அப்போது ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று கேட்டுக்கொண்டு வந்த கண்டக்டர் பிரியங்காவிடம் வந்தார். ``ஆலடி'' என்று சொல்லிப் பணத்தைக் கொடுத்தாள்.

அப்போது படிக்கட்டில் நின்று கொண்டிருந்த ஒரு பையன் ``பஸ்ஸை எப்பத்தான் எடுப்பிங்க? மணி ஆவுறது தெரியலியா?'' என்று கேட்டான்.

அவனைத் தொடர்ந்து படிக்கட்டில் நின்றுகொண்டிருந்தவர்களும் பஸ்ஸுக்குள் இருந்தவர்களும், ``பஸ்ஸை எப்பத்தான் எடுப்பானுங் களோ!'' என்று முணுமுணுத்தனர். பயணிகள் சத்தம்போட்டதைக் காதில் வாங்காத மாதிரி கண்டக்டர் சொன்னார், ``மேல ஏறி வாங்க.''

``நாங்க மேல ஏறி வர்றது இருக்கட்டும். பஸ்ஸை எப்ப எடுப்பிங்க?'' என்று ஓர் ஆள் கேட்டான்.

``டிரைவர் டீ குடிக்கப் போயிருக்காரு. வந்ததும் எடுப்பார். சட்டம் பேசாம உள்ளார ஏறி வா.''

``ஒரு வாரமா டீ குடிக்கிறாரா? இந்தச் சனியன்புடிச்ச பஸ்ஸுல வந்தாலே இதே தொல்லைதான். எப்ப எடுப்பானுங்கன்னே தெரியாது'' என்று சொல்லி அந்த ஆள் அலுத்துக்கொண்டான்.

கண்டக்டர் பதில் சொல்ல வில்லை. ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று கேட்டான். பஸ்ஸை எடுக்கவில்லை என்ற முணுமுணுப்புகள் அவன் காதுகளில் விழுந்த மாதிரியே தெரியவில்லை. பஸ்ஸுக்குள் தள்ளிவிடுதல், நெட்டுதல், இடித்தல், வழியில் இருந்த கைப்பைகள், சிறுசிறு மூட்டைகள் என்று எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் டிக்கெட்டைப் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். அப்போதுதான் பிரியங்காவிடம் பையைக் கொடுத்துவிட்டுப் போன இரண்டு ஆள் தடிமனில் இருந்த டீச்சர் வந்தாள். படிக்கட்டில் மட்டும் ஏழு, எட்டு பேர் நின்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்களை விலக்கிக்கொண்டு ஏறி, வழியில் நின்று கொண்டிருந்தவர்களை இடித்துக்கொண்டு வந்து பிரியங்காவின் பக்கத்தில் உட்காருவதற்குள் டீச்சருக்கு மூச்சு வாங்கிவிட்டது. உட்கார்ந்த வேகத்தில் முகத்தில், கழுத்தில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்தாள்.

``கடையில ஒரே கூட்டம். ரவ காபிப் பொடி வாங்குறதுக்குள்ளார உயிர் போயிடிச்சு. செல்லுக்கு ரீசார்ச் பண்ணலாமின்னு போனா அங்க அதுக்குமேல கூட்டம். அரிசிக்கட, மளிகக் கடயிலகூட அம்மாம் கூட்டம் கெடயாது. என்னா ஊரோ, என்னா நாடோ'' என்று தானாகப் பேசிக்கொண்டாள். பிறகு, பிரியங்கா பக்கம் திரும்பி ``பஸ்ஸுல என்னா இன்னிக்கி இம்மாம் கூட்டம்? உள்ளார வரதுக்குள்ளார ஆள சட்டினி ஆக்கிட்டாங்க'' என்று கேட்டாள்.

``தெனம் இப்பிடித்தான் இருக்கும். காலயில ஊர்லயிருந்து டவுனுக்கு வரும்போது பஸ் மேலியே அம்பதுக்கு மேல ஆளுங்க குந்தியிருப்பாங்க'' பட்டும்படாமல் சொன்னாள் பிரியங்கா.
``படிக்கட்டுல ஏறி, உள்ளார வரதுக்குள்ளார பட்ட கஷ்டத்த பாத்தா நடந்தே ஊருக்குப் போயிருக்கலாம்.''

``தெனம் தெனம் டவுன்பஸ்ஸுல வந்தாதான ஒங்களுக்குத் தெரியும். உயிர் போயி... உயிர் வரும். தெனம் பஸ் ஏறி பாருங்க அப்ப தெரியும்'' என்று சொன்னாள். அப்போது டீச்சர் தன்னுடைய போனையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்ததும், ``ஒங்க போனு வெல கொண்டதா?'' என்று கேட்டாள்.

``ஆமாம்.''

``இப்ப வந்தத, செத்த முன்னாடியே வந்திருந்தா என்ன? பெரிய போர்க்களமே நடந்துபோச்சு'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி சொன்னாள். என்ன சொல்கிறாள், எதற்காக தன்னிடம் சொல்கிறாள் என்று புரியாமல் குழம்பிப்போனாள் டீச்சர்.

``அவுங்க  எப்ப வந்தா ஒனக்கென்ன?'' வடக்கிருப்புக் காரியிடம் பிரியங்கா கேட்டாள்

``ஒரு பொட்டச்சிக்கு இவ்வளவு ராங்கி ரப்பு இருக்கக் கூடாது.''

``நீ சோறு போட்டு வளத்தியா?''

``இல்லை''.

``அப்புறமென்ன... வாய மூடிக்கிட்டு வா.''

``அட சிவனே! எங்க காலத்துல எல்லாம் இப்பிடிப் பேசி கேட்டதில்ல'' என்று சொன்ன வடக்கிருப்புக்காரி, பக்கத்தில் இடித்துக் கொண்டிருந்த ஆளை முறைத்துப் பார்த்தாள். அப்போது பள்ளிக்கூடப் பெண் பிள்ளைகள் ஆறேழு பேர், டியூஷன் முடித்துவிட்டு பஸ்ஸில் ஏறினார்கள். மிக்ஸி ஜாடிக்குள் போட்ட வெங்காயம் மாதிரி அவர்களை அடுத்தடுத்த ஆள்கள் உள்ளே தள்ளிவிட்டார்கள்.

வடக்கிருப்புக்காரிக்குப் பக்கத்தில் மூன்று பைகளை வைத்துக் கொண்டிருந்த பெண் ``உள்ளார நிக்குறது மூச்ச முட்டுற மாதிரி இருக்கு. வேர்வ நாத்தம் கொடலப் புடுங்குது. கால வெக்கிறதுக்குகூட எடமில்ல. கம்பிய புடிக்கவும் வழியில்ல. பஸ் போவும்போது குலுக்கிற குலுக்குல கொடலே வெளிய வந்துடும்போல. இதுல என்னான்னுதான் ஊருக்குப் போயி சேறுவனோ. டவுனு பஸ்ஸின்னாலே தகரடப்பா பஸ்ஸுதான் வுடுறானுவ'' என்று புலம்ப ஆரம்பித்தாள். மூட்டைப்பூச்சி பதுங்கு வதற்குக்கூட பஸ்ஸில் இடம் இல்லை. அதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாமல் ஒரு பையன் செல்போனில் எதையோ குடைந்துக் கொண்டிருந்தான்.

``வேல பாக்குறியாம்மா?'' என்று டீச்சர் கேட்டாள்.

``ஜெராக்ஸ் கடையில வேல பாக்குறன்'' என்று சொன்னாள்.

அடுத்த வார்த்தை டீச்சர் கேட்கவில்லை. ஆனாலும், தானாகவே பிரியங்கா சொன்னாள், ``திடீர்னு பீரியட் ஆகிடிச்சு. விஷயத்தச் சொல்லி மத்தியானமே பெர்மிஷன் கேட்டேன். இப்பதான் அந்த நாயி விட்டான். நடந்து வரும்போது அதிகமாயிடிச்சு. சீட்டுல பட்டுடுமோன்னு கவலையா இருக்கு. அதனாலத்தான் ஒக்காந்த எடத்தவிட்டு எந்திரிக்கல. ஒரே சண்டயா ஆகிடிச்சு. எப்படா வீட்டுக்குப் போய் சேருவோம்னு இருக்கு.''
``அப்படியா?'' என்று பட்டும்படாமல் டீச்சர் கேட்டாள். அவளுடைய குரலிலும் முகத்திலும் எந்த மாற்றமும் இல்லை.

பஸ்ஸின் முன் படிக்கட்டிலும் பின் படிக்கட்டிலும் நின்றுகொண்டிருந்த பத்துக்கும் அதிகமான ஆண்கள், டிரைவர் பஸ்ஸில் ஏறியது தெரிந்ததும், ``ரைட்... ரைட்... போவலாம் ரைட்..!'' என்று கத்தினார்கள்.
பஸ் புறப்பட்டது.

``இடம் பிடிச்சதுல பிரச்னையா?'' என்று டீச்சர் கேட்டாள்.

``ஒரு பிரச்னையுமில்ல. பேசாம வாங்க டீச்சர்'' என்று பிரியங்கா சொன்னாள்.

``உண்மையைச் சொல்லும்மா.''

``வீட்டவிட்டு வெளிய வந்தாலே பிரச்னைதான். அதுலயும் டவுன்பஸ்ஸில ஏறினா பிரச்னை இல்லாம இருக்குமா? அதுவும் பொட்டச்சிக்கு.''

``எனக்கு சீட்டு புடிச்சதாலதான ஒனக்கு பிரச்னை?''

``எங்க ஊர்ல வேல பாக்க புதுசா வந்திருக்கிற டீச்சர் நீங்க. ஒங்களுக்கு எடம் புடிக்க மாட்டனா?''

``சீக்கிரம் வந்திடலாமின்னுதான் போனேன். செல்போன் கடயிலதான் லேட்டாகிடுச்சு.''

``இதென்ன பிரச்னை... பஸ்ஸுல சீட்டு புடிக்கிற தகராறுல சண்டயாயி போலீஸு, கோர்ட்டுன்னு அலஞ்சவங்கயெல்லாம் எங்க ஊர்ல இருக்காங்க?''

``நிஜமாவா?'' என்று ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டாள் டீச்சர்.

``இந்த பஸ்ஸுல நடக்கிற காதல் கதயெல்லாம் பாத்தா, நீங்க இன்னம் என்னா சொல்வீங்களோ? பள்ளிக்கூடத்துப் புள்ளைங்க நிக்கிற எடத்துல மூணு நாலு பசங்க எப்பிடி நெரிச்சிக்கிட்டு நிக்குறானுவ பாருங்க'' என்று சொன்னாள் பிரியங்கா.

``நீ சொல்றதெல்லாம் புதுசா இருக்கு'' என்று உலகமே தெரியாத அப்பாவி பெண் மாதிரி டீச்சர் சொன்னாள்.

``புதுசுமில்ல... பழசுமில்ல. தெனம் நடக்கிற கதயத்தான் சொல்றன்'' என்று சொன்னாள் பிரியங்கா.

திடீரென்று நினைவுக்கு வந்த மாதிரி,

``எதுக்கு டீச்சர் இம்மாம் நகய போட்டுக்கிட்டு டவுன்பஸ்ஸுல வர்றீங்க? எவனாவது அடிச்சுக்கிட்டு போயிடப்போறான். இந்தக் காலத்துல வெறும் பொட்டச்சி நின்னாலே சும்மா வுட மாட்டானுவோ'' என்று சொன்னாள்.

அதைக் கேட்டதும் டீச்சரின் முகம் மாறிவிட்டது. காற்றுக்காக ஜன்னல் பக்கமாக முகத்தைத் திருப்பினாள் டீச்சர். அப்போது தனக்குப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த ஆளிடம், ``ஆளு நிக்குறது தெரியலியா?'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி கேட்டாள்.

``செத்த நேரம்தான? பேசாம நின்னுக்கிட்டு வாம்மா. எடமிருந்தா நவுந்து போவ மாட்டாங்களா? ஒம் மேல இடிக்கணும்னு எனக்கென்ன வரமா?'' என்று கேட்டான் அந்த ஆள்.

பஸ் டவுனைத் தாண்டி கொஞ்ச தூரம்தான் வந்திருக்கும். வடக்கிருப்புக்காரி அநியாயத்துக்கு பிரியங்காவின் மேல் சாய்ந்துக்கொண்டிருந்தாள். அதனால், அவளை அடிக்கடி முறைத்துப் பார்த்தபடி இருந்தாள் பிரியங்கா. அப்போது ஏதோ அழுத்துவது மாதிரி இருக்கவே திரும்பிப் பார்த்தாள். வடக்கிருப்புக்காரியையொட்டிய ஓர் ஆள் அதிக போதையில் நின்றுகொண்டிருப்பது தெரிந்தது. மீண்டும் பிரியங்காவின் தோள்பட்டையில் கை விழுந்தது. விழுந்தது மட்டுமல்ல, லேசாக அழுத்தவும் செய்தது. பிரியங்கா திரும்பிப் பார்த்தாள். சட்டென கை கம்பியைப் பிடித்தது. பிரியங்கா திரும்பியதும், கம்பியைப் பிடித்திருந்த கை மீண்டும் பிரியங்காவின் தோள்பட்டையை அழுத்தியது. பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்தாள். கோபத்தை அடக்கிப் பார்த்தாள். கை வந்து வந்து தோள்பட்டையை அழுத்தியது.

பட்டென எழுந்த பிரியங்கா, ``ஒலகத்திலயே நீதான் ஆம்பளயா? நானும் ரொம்ப நேரமா பாத்துக்கிட்டு வரன். கைய கொண்டாந்து எங்க வைக்கிற? பஸ்ஸுல வந்துதான் நீ ஆம்பளங்கிறத காட்டுவியா? ஒன் வீரத்த காட்டுற எடத்தில போய் காட்டு. எங்கிட்ட காட்னா அறுத்துடுவன் அறுத்து'' என்று சொல்லி சத்தம் போட்டாள்.

``நான் எங்க வந்து ஒன்ன தொட்டன்?'' என்று அந்த ஆள் கேட்டதும், ``வாய மூடு. கைய வுடுறதுக்கு ஒனக்கு ஒலகத்தில வேற எடமே இல்லியா?'' என்று காட்டுக் கத்தலாகக் கத்தினாள் பிரியங்கா.
``என்னம்மா கத்துற?'' என்று அந்த ஆள் கேட்டதுதான்.

``அடிடி அவன. நானும் எம்மாம் நேரந்தான் பொறுத்துப் பொறுத்துப் பாக்குறது?'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி சொன்ன மறுநொடியே தன்னுடைய புடைவையில், தான் உட்கார்ந்திருந்த இடத்தில் ரத்தக் கசிவின் ஈரம் இருக்குமோ என்ற கவலையைக்கூட மறந்துவிட்டு அந்த ஆளை ஒரே நெட்டாக நெட்டித் தள்ளினாள் பிரியங்கா. வடக்கிருப்புக்காரியும் ஒரு நெட்டு நெட்டினாள்.

``ரெண்டு பேரும் என்னா ஊரு? ஆம்பளயவே நெட்டித் தள்ளுறீங்களா?'' என்று கேட்டு அந்த ஆள் கத்தினான். அவனிடம் பிரியங்காவும் வடக்கிருப்புக்காரியும் ஒரே நேரத்தில் சண்டைக்குப் பாய்ந்தனர். யாருக்கு வாய் அதிகம் எனச் சொல்ல முடியாது. அங்கு நடக்கும் சண்டையைப் பார்க்காமல் போனுக்குப் போட்ட காசு ஏறிவிட்டதா என்று செல்போனை எடுத்துப் பார்த்தாள் டீச்சர்.

``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று கண்டக்டர் கத்திக்கொண்டிருந்தார். பஸ்ஸில் இருந்த ஸ்பீக்கர் செட், சினிமா பாட்டு ஒன்றில் அலறிக் கொண்டிருந்தது. இருட்டில் பஸ் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

``ஐயோ! என் மணிபர்ஸக் காணுமே'' என்று சொல்லி ஒரு பெண் அழ ஆரம்பித்தாள் அப்போது, ``குறவன்குப்பம் நிறுத்து'' என்று பஸ்ஸுக்குள் ஓர் ஆள் கத்திச் சொன்னான்.

எந்தச் சத்தத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் கண்டக்டர் ‘`டிக்கெட்... டிக்கெட்...’ என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

10 செகண்ட் கதைகள் 14

Fri, 05/05/2017 - 05:41
10 செகண்ட் கதைகள்

ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

ட்ரீட்மெண்ட்

``கண் வலின்னு பையன் அழுறான்...'' என்றவரிடம்,

``காலைல 50MB, மதியம் 50MB, நைட்டு 50MB மட்டும் மொபைல பார்க்கச் சொல்லுங்க... சரியாயிடும்'' என்றார், டாக்டர்.

- சி.சாமிநாதன்

லாஸ்ட் ஸீன்

``கடைசியா எப்ப பார்த்தீங்க?'' என விசாரித்த போலீஸ்காரரிடம் வாட்ஸ்அப் லாஸ்ட் ஸீனைக் காட்டினார் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்.

- கிருஷ்ணகுமார்

காதல்

``நம்ம பொண்ணு லவ் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டான்னு எப்படி சொல்ற!''

``நேத்து சேலை கட்டிப் பார்த்தாள்!''

- கி.ரவிக்குமார்

p102a.jpg

கதை

``சும்மாச் சும்மா கதை கேட்டு நச்சரிக்கக் கூடாது. பாட்டியை சீரியல் பார்க்கவிடு...'' என்றாள் அம்மா!

- பெ.பாண்டியன்

என் ஆளு

அவள் என் ஆளு என்பதில் ஆரம்பித்து நீங்க என்ன `ஆளு?' என்பதில் முடித்துவைக்கப்பட்டது கதிர்-மீராவின் காதல். 

- அபி

கோபம்

குடிகாரக் கணவனிடம் அடிவாங்கும் மனைவிகள் திருப்பி அடிக்கின்றனர் டாஸ்மாக் கடைகளை!

- பழ.அசோக்குமார்

அவசரம்

``வேலைக்கு மத்தில போன் எடுத்து பேசினா உசிரா போயிடும்?''

- 108 ஆம்புலன்ஸ் டிரைவரிடம் கத்தினாள் மனைவி.

 - நந்த குமார்

குடிநீர்

``குடிநீருக்காகச் சாலை மறியல் பண்ணிய பொதுமக்களிடம் மறியலை கைவிடுங்கள்... உடனே தண்ணீர் வண்டி அனுப்புறேன் குடம் பத்து ரூபாய்தான்'' என்றார் தலைவர்!

- வேம்பார் மு.க.இப்ராஹிம்

உறுதி செய்தல்

`ஓவர் மேக்கப்' என்று நண்பிகள் சொன்னதை நம்பாமல் ஒரு செல்ஃபி எடுத்துப்பார்த்துக்கொண்டாள் நர்மதா.

- விகடபாரதி

நடிப்பு

டிவியில் பார்க்கும்போதுதான், `இன்னும் கொஞ்சம் நல்லா அழுதிருக்கலாம்' எனத் தோன்றியது, சீரியல் நடிகை சுமத்ராவுக்கு!

- சி.சாமிநாதன்

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

மஹாபலி ( சிறுகதை) - சுஜாதா

Wed, 03/05/2017 - 09:20
மஹாபலி ( சிறுகதை) - சுஜாதா

SUJATHA1.jpg


மகிஷாசுரமர்த்தினி குகைக்கு முன்னால் பெங்காலிகள் 'ஆஷோன்... ஆஷோன்...' என்று ஆரவாரத்துடன் போட்டோ பிடித்துக் கொள்ள... சென்னை-103-ஐச் சேர்ந்த 'அன்னை இந்திரா மகளிர் உயர்நிலைப் பள்ளி'யின் ஆசிரியைகள் டீசல் வேனிலிருந்து ஆரவாரத்துடன் உதிர்ந்து, மஹாபலிபுரத்தின் சரித்திர முக்கியத்தை விளக்கும் வகையில், ''இங்கதாண்டி 'சிலை எடுத்தான் ஒரு சினைப் பெண்ணுக்கு' ஷூட்டிங் எடுத்தாங்க...'' என்று வியக்க, கற்சிற்பிகளின் உளி சத்தம் எதிரொலிக்க, பிள்ளையர்களும் கொள்ளை முலைச் சுந்தரிகளும் சிலை வடிவில் டூரிஸ்டுகளுக்குக் காத்திருந்தார்கள். 'கல்லோரல் சீப்பா கிடைக்கும்னு யாரோ சொன்னாங்களே?'

இவற்றையெல்லாம் கவனிக்காமல் ஊடே நடந்த அந்த இளைஞன், கரைக்கோயிலின் அருகில் வந்து கடற்கரைப்பக்கம் சென்றான். ஆயிரத்து இருநூறு வருஷம் கடலின் சீற்றத்தையும் உப்புக் காற்றையும் தாங்கி வந்திருக்கும் அற்புதத்தைச் சற்று நேரம் பார்த்தான்.

''காமிரா வேணுங்களா... நிக்கான், ஜப்பான்... அப்புறம் ரேபான் கண்ணாடி, எலெக்ட்ரிக் ஷேவர்?"

அவன் மௌனமாக இருக்க, ''செருப்பு வேணுங்களா? ஜோடி இருபது ரூபாதாங்க... கோலாபூரி..."

"..."

"எத்தனைதான் தருவீங்க?"

"..."

"வேற ஏதாவது வேணுங்களா?"

"... ... ..."

"பேசமாட்டீங்களா..?"

அவனுக்கு, பள்ளிச் சிறுவன் போல அறியாத முகம். கருநீலத்தில் தொள தொள சட்டை அவன் சிவந்த நிறத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டியது. முதுகில் பட்டைவார் இறுக்கி பை வைத்திருந்தான். அவன் ஒருவேளை வடக்கத்திக்காரனாக இருப்பானோ என்று 'சேட், பந்த்ரா ரூபாய் மே லேலோ போணி!" என்றான் செருப்பு விற்ற சிறுவன்.

அவனை உணர்ச்சியில்லாமல் பார்த்து விட்டு, கடலலைகளின் கோபத்தை மழுப்ப அமைக்கப்பட்ட கருங்கல் தடைகளில் ஒன்றில் உட்கார்ந்திருந்தவரை அணுகினான்.

''எக்ஸ்கியூஸ் மி..."

அவர் திரும்ப, ''புரொபசர் சந்திரகுமார்..."

"யெஸ்..."

"என் பெயர் அஜய்... நான்தான் உங்களுக்குக் கடிதம் எழுதியிருந்தேன். செக்ரட்டரிக்கு விளம்பரம் கொடுத்திருந்தீர்கள்..."

"ஓ! நீதானா அது? 'யங்'காக இருக்கிறாயே?!"

"எனக்கு இருபத்தைந்து வயது!"

"எனக்கு ஏறக்குறைய எழுபது.." என்றார். ''கண்தான் சரியாகத் தெரியவில்லை. ராத்திரி கார் ஓட்ட முடியவில்லை. பொய்ப் பற்கள்... ஒரு முறை 'பைபாஸ்' ஆகிவிட்டது. கடன் வாங்கின ஆயுள்!"

"மாடர்ன் மெடிக்கல் சயின்ஸ்..." என்றான்.

கரைக் கோயிலின் கோபுரத்தைச் சிரத்தையாக அமிலம் வைத்துச் சுத்தம் பண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

"ஒரு வருஷமாவது இருப்பதாக வாக்களித்தால்தான் உனக்கு வேலை... சான்றிதழ்களை அப்புறம் பாக்கிறேன். என் புத்தகத்தை முடித்தே ஆக வேண்டும்... பிரசுரகர்த்தர்கள் கெடு..."

"என்ன புத்தகம்?"

புல் போர்வையையும் கம்பி கேட்டையும் கடந்து சாலை நோக்கி நடந்தார்கள்.

"பல்லவர் காலச் சிற்பக்கலை பற்றி ஒரு அந்தரங்கப் பார்வை..." பஸ் நிறைய மாணவர்கள் இறங்கி, விநோதமான 'போஸ்'களில் படம் பிடித்துக்கொண்டு, "என்ன மச்சி... கலர்ஸ் எல்லாம் ஒரு பக்கமா ஒதுங்கிருச்சு!"

"இவர்களுக்கா பல்லவச் சிற்பக்கலை பற்றிச் சொல்லப் போகிறீர்கள்?"

"ஏன்?"

"பெரிப்ளுஸ் கிரேக்க யாத்திரை புத்தகத்திலும், ஹ்யுவான் சுவாங்கிலும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் இந்த இடத்துக்கு அசைவ உணவகத்தில் புரோட்டா தின்று, பிக்னிக் பெண்களைத் துரத்த வந்திருக்கும் இந்தத் தலைமுறை கலாசார மற்றது..."

"நீயும் இந்தத் தலைமுறைதானே?"

"ஆம்... ஆனால், வேறு ஜாதி..."

அவர் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து, ''பெரிப்ளுஸ் பற்றி உனக்குத் தெரியுமா?"

"கி.பி. முதலாம் நூற்றாண்டிலிருந்து இருக்கும் இந்தத் துறைமுகம் என்பதும், பல்லவக் கட்டடக்கலை பற்றியும் தெரியும்.."

SUJATHA2.jpg



அவன் அவனைச் சிநேகப் பாவத்துடன் பார்த்து, ''ஐ லைக் யூ..." என்றார்.

"எப்போது வேலைக்கு வரலாம்?"

"இப்போதே என்னுடன் வா... உன் பைகள் எல்லாம் எங்கே?"

"எல்லாம் என் முதுகுக்குப் பின்னால்!"

"இவ்வளவுதானா?"

"இதில் கூடப் புத்தகங்கள்தான் அதிகம்..."

"செஸ் ஆடுவாயா?"

"சுமாராக..."

"சுமாராக ஆடி என்னிடம் தோற்பவர்கள்தான் எனக்கு வேண்டும். பேசப்பேச உன்னைப் பிடித்திருக்கிறது. லூயிஸ் தாமஸும் படிப்பேன் என்று சொல்லாதே..."

''மெடுஸா அண்ட் தி ஸ்னெய்ல்..."

"கிரேட்... யங்மேன், உன்னை எனக்கு நிச்சயம் பிடித்துவிடப் போகிறது. என் பெண் வினிதா சம்மதித்தால் கல்யாணம் செய்து கொடுத்துவிடுவேன்..."

இருவரும் வெளியே சாலைக்கு வர, அவர் காரருகில் சென்று, ''மாருதி ஓட்டுவாயா?"

"நான் ஓட்டாத வாகனமே இல்லை!" என்று சிரித்தான்.

''சிகரெட் பிடிப்பாயா?"

"இல்லை..."

"கல்யாணம் ஆகிவிட்டதா?"

"இல்லை..."

"பர்ஃபெக்ட்! சம்பளம் எத்தனை வேண்டும்?"

"உங்கள் இஷ்டம்..."

மாருதி காரைத் திறந்து முதுகுச் சுமையைப் பின் இருக்கைக்குத் தள்ளிவிட்டு, முன்னால் ஏறிக் கொண்டான்.

"ஓட்டுகிறாயா?"

"இல்லை, இந்தப் பிரதேசமே எனக்குப் புதிது..."

"எந்த ஊர் நீ?"

"எதும் என் ஊர் இல்லை..."

கடற்கரையோரம் சென்றபோது மௌனமாக வந்தான். அர்ச்சுனன் தவத்தைக் கடந்து, கல்பாக்கம் சாலையைத் தவிர்த்து ஊருக்கு வெளியே சென்று நீல, மஞ்சள் நைலான் வலைகளையும், மீன் நாற்றத்தையும் கடந்து கடலோர வீட்டு வாசலில் சென்றபோது, வெள்ளைச் சடை நாய் வந்து வாலை ஆட்டியது.


"அமைதியான இடம்... இவன் பெயர் ஸ்னோ! இங்கேயே இருப்பதில் உனக்குத் தயக்கம் ஏதும் உண்டா?"

"இல்லை..."

"அலை ஓசை பழகிவிடும்... மாடியில் என் மகனின் அறை இருக்கிறது. எடுத்துக் கொள்... மகன் அமெரிக்காவில் இருக்கிறான், டெக் நிறுவனத்தில்... மகள் சென்னையில் படிக்கிறாள். விடுமுறைக்கு வருவாள்..."

"அப்படியா?!" உள்ளே வந்து சித்திரங்களைப் பார்த்தான்.

"யாருக்கு ஷகால் பிடிக்கும்?"

"எனக்கு... உனக்கு?"

''கன்டின்ஸ்கி..."

"ஏதோ ஒரு விதி என்னிடம் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறது உன்னை... நான் இதுவரை தேடிய ஆதர்ச இந்திய இளைஞன் கிடைத்துவிட்டது போலத் தோன்றுகிறது..."

அவன் புன்னகைத்தான். ''மிகைப் படுத்துகிறீர்கள்..."

"நீ எதுவரை படித்திருக்கிறாய்?"

''கல்லூரிக்கு முழுதும் போக வில்லை... படிப்பு தடைப்பட்டு விட்டது. முதல் பி.ஏ. ஹிஸ்டரி படித்தேன்..."

"எங்கே படித்தாய்?"

"லண்டனில்..."

"விட்டுவிட்டாயா?"

"ஆம்... பெற்றோரை ஒரு விபத்தில் இழந்தபின்..."

அவன் பையிலிருந்து சாமான்களை எடுத்து வைத்தான். பெரும்பாலும் புத்தகங்கள்... 101 கவிதைகள், லையால் வாட்ஸன் கட்டுரைகள், ஒரு ரயில்வே அட்டவணை, சதுரங்கம் பற்றிய பாபி ஃபிஷரின் புத்தகம், 'தி டவ் ஆஃப் பவர்', 'மெக்கியா வல்லியின் 'பிரின்ஸ்', மோதியின் 'ஜூரிஸ் புடன்ஸ்'...

"உன்னை வகைப்படுத்த முடியவில்லை..."

மறுபடி புன்னகைத்தான். பதில் சொல்ல விரும்பாதபோதெல்லாம் மையமாகப் புன்னகைப்பான் என்பது புரிந்தது.

"எப்போது ஆரம்பிக்கலாம்?"

"இப்போதே!"

முதல் மாதத்தில் அவன் முழுத் திறமையும் படிப்படியாகப் புரிந்தது.

அஜய் ஆறு மணிக்கு எழுந்து காபி போட்டுக் கொடுப்பான். சந்திரகுமாருக்குத் தேவையான ஐஸ் டீ, லெமன் கார்டியல் தேன் கலந்து கொடுப்பான். இரவு அவர் எழுதி வைத்திருந்ததையெல்லாம் மிகச் சுத்தமாகப் பிழையே இன்றி எலெக்ட்ரிக் டைப்ரைட்டரில் அடித்துக் கொடுத்து விடுவான், ஒன்றிரண்டு திருத்தங்கள்தான் இருக்கும். புத்தகத்தின் உள்ளடக்கம் பற்றிப் பேசவே மாட்டான். மாலை செஸ் ஆடினார்கள். ஒரு நாள் அவன் தோற்பான். ஒரு நாள் இவர்... சில நாள் ட்ரா!

SUJATHA3.jpgராத்திரி அவருக்கு கண்பார்வை மங்கியதால் படித்துக் காட்டினான்.

"ஒரு நாள் மாறுதலுக்காக ஏதாவது உன் புத்தகத்திலிருந்து படித்துக் காட்டேன்..." என்றார்.

"என் புத்தகங்கள் உங்களுக்குப் பிடிக்காது..."

"நான் தற்போது எழுதும் புத்தகத்தைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறாய்?"

"இது நம் நாட்டுக்குத் தேவையற்றது..."

"எப்படிச் சொல்கிறாய்?" என்றார், கோபப்படாமல்.

"மகேந்திரன் கட்டிய தூணுக்கும் ராஜசிம்மன் கட்டிய தூணுக்கும் வித்தியாசங்கள் பற்றி ஒரு அத்தியாயமே விளக்கும் புத்தகத்தால் இன்றைய இந்தியாவுக்கு என்ன பயன்?"

"நம் கலாசார மரபு தெரிய வேண்டாமா?"

"தெரிந்து..."

"நம் இந்தியாவை ஒன்று சேர்த்த இந்த மரபு இப்போது தேவையில்லை என்கிறாயா?"

"இந்தியா ஒன்றல்ல! இந்த மஹாபலிபுரம் பல்லவ ராஜ்யமாக இருந்தது. அவன் விரோதி புலிகேசி சாளுக்கிய ராஜ்யம்... அதுபோல் சோழமண்டலம்... வேங்கி... இந்தியாவாக இல்லை. இந்தியா பிரிட்டிஷ்காரன் அமைத்தது..."

"எங்கள் தலைமுறை அப்படி நினைக்கவில்லை... நாங்கள் சுதந்திர வேட்கைப்பட்டு, தியாகங்கள் செய்தோம்..."

"காரணம், உங்களையெல்லாம் - ஒருமைப்படுத்த ஒரு பொது எதிரி இருந்தான். இப்போது நம் எதிரி நாமேதான்..."

"இருந்தும் இந்த நாட்டை ஒன்று சேர்ப்பது கலாசாரம்..."

"இல்லை... ஏழ்மை!"

"உனக்குச் சிற்பங்கள் பிடிக்காதோ?"

"கரைக்கோயிலின் ஆர்க்கிடெக்சர் எனக்குப் பிடிக்கிறது. எனக்கு அதன் அழகை நிலவொளியில் பார்க்கப் பிடிக்கும். அதை அமைத்த பெயரில்லாத சிற்பிதான் என் ஹீரோ... மகேந்திரவர்மன் அல்ல..."

''மனம் மாறுவாய்..." என்றார் சந்திரகுமார் புன்னகையுடன்.

நியூஜெர்ஸிக்கு போன் பண்ணி,  ''ராமு, எனக்கு செக்ரட்டரியாக ஒரு இளைஞன், ஏதோ பூர்வஜென்ம பாக்கியத்தால் சேர்ந்திருக்கிறான்..." என்று கால்மணி நேரம் அவனையே புகழ்ந்து பேசி, ''அம்மாவை அனுப்பாதே... நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்கிறான். ஐஸ் டீ கூடப் போட்டுத் தருகிறான்..." என்று அவன் முன்னாலேயே போன் பேசியது, அவன் முகத்தில் எந்தச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை.

வினிதா தசராவுக்கு வந்திருந்தபோது, அவனை அறிமுகப்படுத்தினார். ''வினித், திஸ் இஸ் அஜய்... வினிதா என் பெண்..."

"ஹாய், யு லைக் மியூஸிக்?"

"பிடிக்கும்..."

"ஃபில் காலின்ஸ்?" என்றாள், எதிர்பார்ப்புடன்.

"மோட்ஸார்ட்..." என்றான்.

"யக்..." என்றாள் அருவருப்புடன்.

"புக்ஸ்? ஜெஃப்ரி ஆர்ச்சர்..."

"ஃபிக்‌ஷன் ரெண்டாம் பட்சம்... ஐ ரீட் போயம்ஸ்..."

"போயம்ஸ்! மைகாட்..."

"தேர் கோஸ் மை மேரேஜ் அலையன்ஸ்..." என்றார் சந்திரகுமார்.

"எங்கிருந்து அப்பா இந்தப் பிராணியைப் பிடிச்சுட்டு வந்தீங்க? ஹி இஸ் நாட் நார்மல்..." என்றாள் வினிதா.

இருவருக்கும் ஒரே ஒரு பொது அம்சம் - மே மாதத்தில் பிறந்தவர்கள் இருவரும். அவளுடன் விகற்பமில்லாமல் பழகினான். அவளைக் கவிதைகள் படிக்க வைத்தான். மோட்ஸார்ட்டின் வாழ்க்கை வரலாற்றை வீடியோ பார்க்க வைத்தான்.

ஒரு நாள் மாலை 'ரொம்ப போர் அடிக்கிறது' என்று கட்டாயப்படுத்தி அவனை ஊருக்குள் அழைத்துச் சென்றாள். ''கடற்கரைப் பக்கம் வாக்மன் போட்டுக் கொண்டு நடக்கப் போகிறேன், நீயும் வருகிறாயா? நீ பாட்டுக்குக் கவிதை படித்துக் கொண்டு இரு..."

கட்டாயத்தின் பேரில்தான் சென்றான். திரும்பி வந்ததும், ''இரவு எனக்கு நில வொளியில் கரைக்கோயிலைப் பார்க்க வேண்டும்.."

"அழைத்துச் செல்கிறேன், வா!"

அவர்கள் சென்றதும் கொஞ்ச நேரம் சும்மாயிருந்தார். இருவரும் இப்போது நெருக்கமாகப் பழகுவது திருப்தியாக இருந்தது. 'அவனைப் பற்றி, குடும்பத்தைப் பற்றி விசாரிக்க வேண்டும்... இவனைப் போல் மாப்பிள்ளை கிடைப்பது மிக அரிது...'

இருவரும் போனதும் வீடு வெறிச்சென்று இருந்தது. மேஜையில் அவன், அவளுக்குப் படித்துக் காட்டிக் கொண்டிருந்த புத்தகத்தை எடுத்தார். காது மடங்கியிருந்த பக்கத்தில் திறந்தது...

'How did you die...?'

கவிதையின் தலைப்பே சற்று அதிர்ச்சி தந்தது.

'Death comes witha crawl,
or comes with a pounce
And whether he is slow or spry
It is not the fact that
you are dead that counts
But only, how did you die...?'

வாசலில் ஜீப்பிலிருந்து ஒருவர் மெள்ள இறங்கி வந்து, சுற்றிலும் சவுக்குத் தோட்டத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே அணுகினார்...

''புரொபசர் சந்திரகுமார்?"

"யெஸ்..."

''ஐ'ம் ஃப்ரம் தி போலீஸ் ஸ்பெஷல் பிராஞ்ச்...'' என்று அடையாள அட்டையைக் காட்டி, ''இந்த போட்டோவில் உள்ளவனை நீங்கள் எப்போதாவது பார்த்திருக்கிறீர்களா?"

கண்ணாடி போட்டுக் கொண்டு வெளிச்சத்தில் பார்த்தார். மீசை இல்லை. கிராப்பு வெட்டப்பட்டுச் சுருக்கமாக இருந்தது. இருந்தும் திட்ட வட்டமாகச் சொல்ல முடிந்தது.

"இவன் பெயர் அஜய், என் செக்ரட்டரி..."

"இவன் உண்மையான பெயர் அஜய் இல்லை... அவன் இங்கே இருக்கிறானா?" என்றார் பரபரப்புடன்.

"என் மகளுடன் கடற்கரைக்குப் போயிருக்கிறான். இப்போது வந்துவிடுவான். ஏதோ அடையாளக் குழப்பம் போலிருக்கிறது..."

வந்தவர் மிக வேகமாகச் செயல்பட்டார் ரேடியோவில் ''சார்லி, திஸ் இஸ் தி ப்ளேஸ்... வி காட் ஹிம்!"

"விவரமாகச் சொல்லுங்களேன்!"

"இவன் யார் தெரியுமா? மை காட்! எங்கே கடற்கரைக்கா?"

"இன்ஸ்பெக்டர், இதில் ஏதோ தப்பு நிகழ்ந்திருக்கிறது. இந்தப் பையன் என்னுடன் இருக்கும் செக்ரட்டரி... ரொம்ப நல்ல பையன்.."

"புரொபசர், இவன் யார் தெரியுமா? எல்லா போலீஸாலும் தேடப்படும் மிகப்பெரிய தீவிரவாதி... மொத்தம் பதினெட்டுக் கொலை இவன் கணக்கில் உள்ளது..."

அவருக்குச் சிரிப்பு வந்தது. 'இப்படிக் கூட அபத்தமான போலீஸ் அதிகாரிகள் இருப்பார்களோ?'

'சம்திங் பாஸிட்டிவ்லி ராங்... ஆள் மாறாட்டம்... போட்டோ தப்பு..." என்றார்.

"அவன் இங்கேதான் தங்கியிருக்கிறானா?"

"ஆம்..."

"எந்த அறையில்...?"

"மாடியில் என் மகன் அறையில்..."

"மகன் இருக்கிறாரா?"

"அமெரிக்காவில் இருக்கிறான்..."

"என்னுடன் வாருங்கள்..." சரசரவென்று மாடிப்படி ஏறினவரைத் தயக்கத்துடன் பின்தொடர்ந்து, அஜய் தங்கியிருந்த அறைக்குள் முதன்முதலாக நுழைந்தார். ''என் செக்ரட்டரியைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாது. மணியான பையன். மிகுந்த புத்திசாலி... அழகுணர்ச்சி உள்ளவன்... படித்தவன்... சிந்திப்பவன்..."

அதிகாரி அதைப் பற்றியெல்லாம் சிந்திக்காமல், இரை தேடும் சிங்கம் போல் அறைக்குள் அலைந்தார். ஒழுங்கான அறை. சுவரில் கலையம்சத்துடன் நவீன சித்திரம் மாட்டியிருந்தது. அலமாரிப் புத்தகங்கள் ஒழுங்காக அடுக்கி வைத்திருந்தான்... மேஜை மேல் காகிதங்கள் அடுக்காக... ஜன்னல் மலர்ஜாடியில் ரோஜா.

அதிகாரி ஒழுங்கைப் பற்றிக் கவனமின்றி, அவன் மேஜை இழுப்பறைகளைச் 'சரக்... சரக்..." என்று திறந்தார். மலர்ஜாடிகள் உருண்டன. காகிதங்கள் பறந்தன. பூட்டுகள் உடைந்தன."

"புரொபசர், இங்கே வந்து பார்க்கிறீர்களா? உம் நம்பிக்கைக்குரிய காரிய தரிசியின் சொத்துக்களை!"

சந்திரகுமார் அருகே சென்றார்.

"இது உங்களுடையதல்லவே?"

SUJATHA4.jpg



மேஜையின் மேல்மட்ட இழுப்பறையில் துப்பாக்கி வைத்திருந்தது. கீழ் அறையில் ஒரு காலாஷ் நிக்காஃப் ரைஃபிளின் பாகங்களும், மாகஸின்களும் இருந்தன. ஒரு ரேடியோ டிரான்ஸ்மீட்டர் இருந்தது.

"ஐ காண்ட் பிலீவ் இட்... திஸ் இஸ் இம்பாஸிபிள்..."

"இவன் பெயர் அஜய் அல்ல... இவன் பெயர் டோனு. கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருங்கள். நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம். உங்கள் மகளுடன் எங்கே போயிருக்கிறான்?"

"கடற்கரைக்கு என்று சொன்னேனே!"

"பதட்டப்படாதீர்கள்... அவனுக்கு நாங்கள் இங்கு வந்து தேடுவது தெரியாது. அவனும் உங்கள் மகளும் திரும்பும்வரை பதுங்கியிருக்கலாம்..."

ஜீப்பைப் போகச் சொல்லி ஆணை கொடுத்தார். தபதபவென்று பத்து போலீஸ்காரர்கள் வீட்டுக்குள் நுழைந்து வாசல்கதவைச் சாத்திக் கொண்டார்கள்.

"வெயிட்... யு காண்ட் டூ திஸ்... அவன் வேறு யாரையோ..."

''ஷட் அப் ஓல்ட்மேன்... கீப் கொயட்! ஒரு பயங்கரவாதிக்கு - தீவிரவாதிக்குப் புகலிடம் அளித்திருக்கிறீர்கள்... வாயை மூடிக்கொண்டு, நடப்பதைக் கவனிப்பது உசிதம்!"

"என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்? காட்! என் மகள்... என் மகள் அவனுடன் இருக்கிறாள்!"

"அவளைக் காப்பாற்ற முயற்சிக்கிறோம்..."

"வாட் யு மீன்..." என்று அவர் பால் நகர்ந்தவரை, ஒரு கான்ஸ்டபிள் "ஏய் தாத்தா, கம்முனு அப்படிப் போய் உக்காரு... இல்லை அடிபடும்.." என்றார்.

அவர் உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது. அலமாரியிலிருக்கும் ஸார்பிட்டால் தேவைப்பட்டது. நாக்கு உலர்ந்தது. 'என்னவோ ஒரு பெரிய தப்பு நேர்ந்திருக்கிறது... ஆள் மாறாட்டத் தப்பு. இவன் இல்லை. இவன் இல்லை... தடுக்க வேண்டும்...'

''வர்றாங்க... எல்லாரும் தயாரா இருங்க. அநாவசியமா சுட வேண்டாம். நான் சொல்லும்போது சுட்டா போதும்!"

சந்திரகுமார் அப்போதுதான் அவர்கள் ஒவ்வொருவர் கையிலும் துப்பாக்கியைப் பார்த்தார். ஜன்னல் வழியே வினிதாவுடன் அஜய் மெதுவாகப் பேசிக்கொண்டே வந்தான். அவர்கள் கைகோத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவ்வப்போது அவன் தோளில் தட்டி ஆரவாரமாகச் சிரித்தாள்.

"ரெடி!"

ஒரு கணம் உலகமே நின்றது.

இங்கே துல்லியமாகத் துப்பாக்கிகளின் ட்ரிக்கரைத் தயாரிக்கும் சத்தம் கேட்டது. வீட்டை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தவன், தரையில் ஈரம் இருந்ததைப் பார்த்தான். அதில் பதிந்திருந்த பூட்ஸ் அடையாளங்களைப் பார்த்தான்...

நின்றான்.

வின்னியிடம் ஏதோ சொன்னான். அவள் வியப்புடன் கீழே பார்த்தாள்.

''நாம் வந்திருப்பதைக் கண்டுபிடித்து விட்டான், பூட்ஸ் அடையாளங்களைப் பார்த்து... கெட் அவுட்! வெளியே ஓடுங்க... பிடிங்க..!"

இதற்குள் அஜய், வின்னியை இழுத்துத் தன்னை முன்னால் மறைத்துக் கொண்டான்.

போலீஸார் வெளியே வெள்ளமாகப் பாய்ந்தார்கள். அங்கிருந்து கத்தினான். வின்னியின் நெற்றியில் தன் பையிலிருந்து எடுத்த துப்பாக்கியைப் பதித்து, ''ஸ்டாப்! கிட்ட வந்தா பெண் இறந்து போவாள்... நில்லு!"

'சினிமாவில்தான் இந்த மாதிரி காட்சிகள் வரும்' என்று சந்திரகுமார் நினைத்தார். 'இப்போதுகூட அனைத்தும் கனவு' என்று விழிக்கத் தயாராக இருந்தார்.

அவர் பெண்ணை, அவன் தரதரவென்று இழுத்துச் சென்று மருதி காரில் அவளைத் திணித்து ஏற்றிக்கொண்டு புறப்பட்டபோது, போலீஸார் 'வாக்கி டாக்கி'யில் ஆணைகள் பிறப்பித்தனர். ''க்விக்! செண்ட் த ஜீப்... ஹி இஸ் ரன்னிங்..."

புரொபசரைப் புறக்கணித்து விட்டு அனைவரும் ஓடினார்கள். நாய் வாலை ஆட்டிக்கொண்டு அவர்கள் பின்னால் கேட் வரை ஓடியது. புரொபசர் வெலவெலத்துப் போய், ''என் மகள்... என் மகளைக் காப்பாற்றுங்கள்... அவளைக் காப்பாற்றுங்கள்..."

புழுதிப் படலம் அடங்க, சாலையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க... கிழக்கே முழுசாகச் சந்தன நிலத்தில் நிலா உயர்ந்து கொண்டிருந்தது.

இரவு எட்டு மணிக்கு அவர்கள் திரும்பி வந்து, அவரைக் கடற்கரைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்.

''என்ன ஆச்சு... என் மகளுக்கு என்ன ஆச்சு?"

''ஓ! ஷி இஸ் ஆல்ரைட்.."

"பையன்?"

"கடற்கரையில் சுடவேண்டியிருந்தது..." அவர்கள் இந்த இடத்தை அணுக, வின்னி அவரை நோக்கி ஓடி வந்தாள்.

''வின்னி, தப்பித்தாயா! வின்னி, ஆர் யு ஆல்ரைட்!" என்று அவளைக் கட்டிக் கொண்டு, நெற்றியில் முத்தங்கள் அளித்தார். ''எங்கேயாவது அடிபட்டதா?"

"இல்லை அப்பா... அவன் என்னை எதும் செய்யவில்லை..."

''எதும் செய்யவில்லையா?!"

"நான் அகப்பட்டுவிட்டேன். என்னை நிச்சயம் சுட்டுவிடுவார்கள். சாவதற்குமுன் கடற்கரைக் கோயிலை ஒரு முறை நிலவில் பார்த்துவிட வேண்டும்' என்றான். அதற்காகத்தான் என்னைப் பணயக் கைதியாக அழைத்துச் சென்றான். இங்கே வந்ததும் என்னை விடுவித்து விட்டான்!"

சந்திரகுமார் கரைக்கோயிலைப் பார்த்தார். அதன் விளிம்புகளில் வெள்ளி பூசியிருந்தது. தூரத்தில் கடலலைகளின் சுருட்டல்களில் மேலும் வெள்ளி பிரவாகித்தது. அலை புரளும் ஓசை அவ்வப்போது உருண்டது.

"அப்பா, அவர்கள் அவனை...அவனை..." என்று விசித்து அழுதாள்.

கடற்கரைக் கோயிலின் அருகே மணல்வெளியில், நிலவில் நனைந்து அவன் கிடந்தான். மாருதியின் ஹெட்லைட் வெளிச்சத்தில், மார்பில் பாய்ந்திருந்த குண்டின் ரத்த உறைவு தெரிந்தது. சந்திரகுமார் கிட்டே போய் அவனைப் பார்த்தார்.

'உங்களையெல்லாம் ஒருமைப்படுத்த ஒரு பொது எதிரி இருந்தான்... இப்போது நம் எதிரி நாமேதான்!'

''மைகாட்! வாட் வெண்ட் ராங்?'' என்றார் சந்திரகுமார்.

"என்ன?"

"நம் இளைஞர்களை நம் கடற்கரையில் நாமே சுட்டுப் பலிவாங்கும் படியாக எங்கே, எந்தக் கட்டத்தில் இந்த நாட்டில் பெரியவர்கள் தப்பு செய்துவிட்டோம்? நன்றாகத்தானே ஆரம்பித்தோம்! எங்கே தப்பு செய்தோம்? எங்கே... எங்கே..?"

"அந்த கேள்வியெல்லாம் கேட்கறதில்லை நாங்கள்..." என்றார் அதிகாரி.

 
 1 Person, Text und Nahaufnahme

http://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதை: சுற்றுலா

Tue, 02/05/2017 - 12:13
ஒரு நிமிடக் கதை: சுற்றுலா

 

 
 
 
tour_3160226f.jpg
 
 
 

“மேகலா..!

அருணுக்கு லீவு விட்டாச்சு.. அப்பாவுக்கு போன் பண்ணி நாம கிராமத்துக்கு வர்றோம்னு சொல் லிடவா..?” சம்பத் கேட்டார்.

“ஹையா..! வசந்த் அண்ணாவோட நல்லா விளையாடலாம்..” - என்று அருண் உற்சாகமாய் சொல்ல, மேகலா மட்டும் “யோசிப்போங்க..” என்று பட்டும் படாமல் பேசினாள்.

“இதுல யோசிக்க என்ன இருக்கு” என்று கோபத்துடன் சொல்லிவிட்டு ஆபீசுக்கு கிளம்பினார் சம்பத்.

கிராமத்தில் சம்பத்தின் வயதான அப்பாவும் அம்மாவும் இருக்கிறார்கள். அண்ணன், விவசாயத் தைப் பார்த்துக் கொண்டு அங்கேயே இருக்கிறார். ஒவ்வொரு வருடமும் லீவுக்கு அருணை கூட்டிக்கொண்டு அங்கே போய்விடுவார்கள். அருணை விட்டுவிட்டு இரண்டு நாளில் திரும்பி விடுவார்கள். அருண், பெரியப்பா பையனோடு நன்றாக விளையாடி மகிழ, பள்ளி திறக்கும் சமயம் போய்க் கூட்டி வந்துவிடுவார்கள்.

இதனால் அப்பா, அம்மாவுக்கும் சந்தோஷம்.. அருணுக்கும் தாத்தா, பாட்டி, பெரியப்பா, பெரியம்மா என்று உறவுகளின் அருமை புரியும் என்று யோசித்துதான் இதுவரை எல்லா லீவுக்கும் கிராமத்துக்குப் போனார்கள். இப்போது மேகலா ஏன் தயங்குகிறாள்.. சம்பத்துக்கு புரியவில்லை.

மாலையில் வீடு திரும்பியதும் மேகலாவிடம் இது பற்றிக் கேட்டார்.

“ஏங்க.. உங்க அண்ணன் பையன் வசந்த்தும் சின்னப் பையன்தானே .. அவனுக்கும் லீவுல எங்கேயாவது ஊருக்கு போகணும்னு ஆசை இருக்காதா.. அதனால், இந்த வருஷம் நாம போக வேணாம். அவங்க எல்லோரையும் இங்கே வரச் சொல்லி, சேர்ந்து எங்கேயாவது போவோம். அப்புறம், பெரியவங்க ஊருக்குப் போயிட்டாலும், வசந்த்தை லீவு முடியும் வரை இங்கேயே இருக்கச் சொல்லி நம்ம ஊரை சுற்றிக் காட்டுவோம்.. என்ன சொல்றீங்க?”

“ஆஹா ..! இது எனக்கு தோணலையே.. இப்பவே அப்பாவுக்கு போன் பண்ணி எல்லோரையும் இங்கே வரச் சொல்றேன்” என்று உற்சாகமாக எழுந்தார் சம்பத்.

http://tamil.thehindu.com/

Categories: merge-rss

வால்வாயணம் - சிறுகதை

Tue, 02/05/2017 - 06:13
வால்வாயணம் - சிறுகதை

தென்றல் சிவக்குமார் - ஓவியம்: ரமணன்

 

“உங்க அபார்ட்மென்ட்ல சிசிடிவி இல்லையா?”

“இருக்குப்பா... அது எதுக்கு இப்ப?” - திகிலுடன் நான்.

“சிம்பிள்டி... டேப்ஸ் எடுத்துப் பார்த்துட்டு அதை ப்ரூஃபா வெச்சு லோக்கல் போலீஸ், இல்லன்னா மகளிர் காவல் நிலையம், அதுவும் வேணாம்னா ஹ்யூமன் ரைட்ஸ் வரைக்கும்கூட காக்ரோச் பண்ண முடியும்...”

‘அப்ரோச்’ என்று அவள் சொன்னதுதான் குழப்பத்தின் ஏதோ ஒரு சுழற்சியில் எனக்கு ‘காக்ரோச்’ என்று கேட்டது என்பது இந்நேரம் உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். சுதாரிப்பதற்குள், “நம்ம கீதாவோட தம்பி லாயர்தான்... நா வேணா பேசிப் பார்க்கவா...” என்று அடுத்த சுற்றைத் தொடங்கினாள். வேறு வழியே இல்லாமல் “செகண்ட் கால்ல வினோத் வராருப்பா... அப்பறம் பேசறேன்” என்று அப்போதைக்குத் தப்பித்தேன்.

p62a.jpg

சுயசிந்தனை, தோழமை, துணை என்ற வரிசைப்படி அடுத்து நிஜமாகவே வினோத்தை அழைத்தேன். வழக்கமான மீட்டிங்குக்காகச் சேலம் சென்றிருந்தார் என்னவர். திவ்யாவாவது மூன்று நிமிடங்கள் முழுக்கதை கேட்டாள். இவர் கதைச் சுருக்கம் ஆரம்பித்த உடனேயே, “மறுபடியுமா..? சரியான லூசு. சரி விடு... அஞ்சு நிமிஷத்து வேலை... ரொம்ப யோசிக்காதே... நியாயங்கறதெல்லாம் நமக்குச் சுலபமானது மட்டும்தான். புரியுதா... வெக்கட்டா... ஹேய் சுமதி இரு இரு... அம்மாட்ட உளறி வெக்காதே...” - அவ்வளவுதான்!

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இருவருமே சரியான தீர்வைத்தான் சொல்கிறார்கள் என்று தோன்றும். பிரச்னை இதுதான். மூன்றாவது முறையாக இன்று எங்கள் வீட்டுக்கு மட்டுமான தண்ணீர் இணைப்பின் வால்வ் மூடப்பட்டிருந்தது. தளத்துக்கு ஆறு என்று 24 வீடுகள் இருக்கும் எங்கள் குடியிருப்பில், யார் இதைச் செய்கிறார் கள் என்பது முதன்முறை புரியவில்லை.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. அடுத்து வரவிருக்கும் புத்தாண்டையொட்டி நிகழ்ச்சி நிரல் முடிவு செய்வதற்காக, குடியிருப்பின் உறுப்பினர் கூட்டம் கூட்டப்பட்டிருந்தது. “ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைல கூட்டமான கூட்டம். பாவம் நீ சமையலைக் கவனி... நான் போயிட்டு வரேன்” என்றவாறே மாமியார் கிளம்பிப் போனார். வினோத் கடமையாக ஷேவிங் செய்து கொண்டிருந்தார். அடுப்பில் ஏற்றியிருந்த பாலை மறந்து, நான் மும்முரமாகத் துணிகளைத் துவைக்க வாகாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்தேன். லேசாகப் புகையும் வாடை வந்தவுடன் ஓடிப்போய் அடுப்பை நிறுத்திவிட்டு வினோத்தை எட்டிப் பார்த்தேன். கவனிக்கவில்லை என்று தெரிந்தது. மாமியார் வருவதற்குள் தடயத்தை அழிக்கவேண்டி, சிங்க்கில் போட்டுத் தண்ணீரைத் திருப்... ம்ஹூம்... காற்றுதான் வந்தது. வெளியில் வந்தபோது வினோத்தும் கன்னங்களில் க்ரீம் நுரையுடன் வந்தார்.

டிஸ்னியில் `டோரேமான்' பார்த்துக் கொண்டிருந்த அர்ச்சனாவிடம், “வாட்ச்மேனை மோட்டார் போடச் சொல்லுடா...” என்று கொஞ்சினார். அவள் நிமிர்ந்து அப்பாவைப் பார்த்துவிட்டு சிரிப்புடன் ஓடினாள். “ஓடாதடீ...” என்பதெல்லாம் அவளுக்கு “சீக்கிரம்...” என்றுதான் கேட்குமாக்கும். நிமிடத்தில் திரும்பி வந்தவள், “வாட்ச்மேன் கீழ இல்லப்பா... ஆனா, மோட்டார் ஓடிட்டுத்தான் இருக்கு... ஹரீஷோட தாத்தாகூட செடிக்குத் தண்ணி விடறாரே...” என்றாள். `சைத்தான்' என்றும் சொல்லலாம்... `சமர்த்து' என்றும் சொல்லலாம். அடுத்த கேள்விக்கு ஆப்ஷனே இல்லாமல் தீர்க்கமாகப் பதில் சொல்வாள்.

துவைத்து மடித்த துண்டை எடுத்து க்ரீமைத் துடைத்து மெத்தை மேல் போட்டுவிட்டு, அழுக்குக் கூடையிலிருந்து டி-ஷர்ட் ஒன்றை மாட்டிக்கொண்டு வினோத் வெளியே போனார். நான் குளியலறை வாளியிலிருந்து கொஞ்சம் தண்ணீர் எடுத்துவந்து பால் பாத்திரத்தில் ஊற்றினேன். ‘சர்’ரென்று குழாயில் தண்ணீர் வரவும் ஒரு கணம் பதறிவிட்டேன். வினோத் கடுகடுவென்று வந்தார். “நம்ம வால்வை மட்டும் யாரோ மூடியிருக்காங்க... ரொம்ப சில்லியா இருக்கும்மா... பத்து நிமிஷம் யோசிச்சா கண்டுபிடிச்சிட மாட்டமா? எவன் வேலைன்னு தெரியலை...”  

p62b.jpg

எனக்கும் எரிச்சல் வந்தது. சரி தொலை யட்டும் என்று அவரவர் வேலையில் மூழ்கி விட்டோம்.

எந்த விஷயமும் முதன்முறை நிகழும் போது அதற்குண்டான முக்கியத்துவம் தரப்படுவதில்லை. அடுத்தடுத்த முறைகளில் தான் மனசு யோசிக்கிறது. புத்தாண்டுக் கொண்டாட்டம் விமரிசையாக நடந்தது.  உள்ளூரில் வசிக்கிற வீட்டு ஓனர்களும்கூடக் குடும்பத்தோடு வந்திருந்தனர். இரவு ஒன்பதரை. பாத்ரூமுக்குப் போன வினோத் உர்ரென்று வெளியே வந்தார். நான் அனுசரணையான குரலில் `என்னப்பா?' என்றேன். `தண்ணி வர்லம்மா... புரிஞ்சுதா' என்றார். இதில் புரிய என்ன... `மைகாட்'. எனக்குப் பழக்கமில்லை என்றாலும் பல்லைக் கடித்தேன். எங்கள் வீட்டின் தலைக்கு மேலிருக்கும் வீட்டின் ஓனர் ராமசாமி. இப்போது வீட்டை வாடகைக்கு விட்டுவிட்டு மேடவாக்கத்திலோ, எங்கோ இன்னொரு சொந்த வீட்டில் வசிக்கிறார். எப்போதுமே அவருக்கும், சகல திசைகளில் இருக்கிற வீடுகளுக்கும் ஆகவே ஆகாது. அஃப்கோர்ஸ்... இங்கே எல்லாரோடும் `டூ' விட்டுவிட்டதால்தான் இருநூறு வீடு இருக்கிற பெரிய அபார்ட்மென்ட்டாகப் பார்த்துப் போயிருக்கிறார். ஆறேழு வருஷங்கள் தாங்குமல்லவா எல்லாரையும் பகைத்து முடிக்க!

நானும் வினோத்தும் ஒரே நேரத்தில் `ராமசாமி' என்றோம். இங்கிலீஷ் படத்தின் க்ளைமாக்ஸ் சீனில் பேசுவதற்கு நேரமில்லாத நாயகனைப் போல வினோத் வெளியே டார்ச்சோடு கிளம்பிப் போனார். குழாயில் தண்ணீரும் அவரும் ஒரே வேளையில் வந்ததும் ரெண்டாவது ஷோ முடிந்தது. `இவ்ளோ மட்டமாவாடீ இருப்பான் மனுஷன்’ என்றார் வினோத். ‘ஏங்க பன்னண்டு மணிக்கு அந்தாளைப் பத்திப் பேசுறீங்க..?’ என்றதற்கு முறைத்தார் வினோத். “அம்மாவுக்கு எதும் தெரிய வேண்டாம். தெரிஞ்சதுன்னா அடுத்த தடவை அந்தாள் வர்றப்ப சட்டையைப் பிடிச்சு உலுக்கிடுவாங்க... பேசாம இரு...” என்றார்.

என் மாமியார் காவல் துறையில் வேலைபார்த்தவர். ஆஃபீஸ் வேலைதான் என்றாலும் அத்தனை அஃபீஷியல்களுக்கும் அவரைத் தெரியும். போல்டு டைப். ரிடையரான பிறகும்கூட அவ்வப்போது போகிற வருகிற இடங்களில் காவல் யூனிஃபார்ம்கள் சல்யூட் அடித்து சிநேகம் காட்டும்போது பெருமையாக இருக்கும்.ராமசாமிக்கு இதுவும் தெரியும். இருந்தாலும் பல்லிக்கும் கரப்பானுக்கும் கூடக் கோபம் வரலாம் இல்லையா... அவற்றில் கூட திரிசமன் இருந்தே தீருமல்லவா..? அன்று வெகுநேரம் கழித்தே தூங்கினேன். அடுத்து வந்த இரண்டு மாதங்களில் மூன்று முறை வந்து போனார் ராமசாமி. ஆனால், வால்வுக்குத் தொல்லையில்லை. ‘திருந்தியிருப்பார்’ என்று நாங்களா கவே நினைத்துக் கொண்டோம். யாரிடமும் எதுவும் சொல்லிக் கொள்ளவில்லை. மாமியார் உட்பட யாருக்கும் தெரியாது. அர்ச்சனாவுக்கு மட்டும் ஓரளவுக்குத் தெரியும்.

இன்று நான் அர்ச்சனாவைப் பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வரும்போது, “இந்தப் பக்கம் வந்தேன்” என்று ‘ரயில்வே’ கண்ணனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார் ராமசாமி. வால்வு மூடப்பட்டிருந்தது. எனக்குத் தலையை வலித்தது. நேரடியாகக் கேட்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. அவரது நமுட்டுச் சிரிப்பு கண்முன் தோன்றி மேலும் வெறுப்பைக் கிளறியது. பெரிதாக யோசிக்க முடியாமல்தான் திவ்யாவையும், பின்னர் வினோத்தையும் அழைத்தேன். எனக்குள் யோசித்தபடியே வண்டியை உசுப்பினேன். அர்ச்சனாவைப் பாட்டு கிளாஸிலிருந்து அழைத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்தபோது, “ஏம்மா... இந்த வால்வை மூடினா, அவங்க வீட்ல தண்ணி நின்னுபோற மாதிரி நம்ம ராஜேஷ் அங்கிள்ட்ட சொல்லி மாத்திட முடியாதா?” என்றாள். உண்மையிலேயே ஒரு நிமிடம் யோசிக்க வைத்த யோசனை அது.

இதோ இன்னொரு வாரத்தில் ‘வாடகை வாங்க’ என்று வந்துவிடுவார் ராமசாமி. எக்கேடோ கெட்டு ஒழியட்டும், அமைதியாக இருப்போம் என்று வினோத்தைப் போலவும் இருக்க முடியவில்லை. அடுத்த முறை வால்வில் கை வைத்தால் ராமசாமி தலையில் இங்க் கொட்டுவது முதல், வால்வோடு அவர் கை ஒட்டிக்கொள்வது வரை  கையும் களவுமாகப் பிடிபடுமாறு மனசுக்குள் ஏகப்பட்ட திட்டம் தீட்டிப் பத்து நிமிடங்களுக்கொருமுறை பழிவாங்கிக் கொண்டிருந்த அர்ச்சனாவைப் போலவும் இருக்க முடியவில்லை. மிகத் தெளிவாக எங்கள் கண்களில் படும் நாள்களில் மட்டுமே வால்வை அடைத்து, அவர்தான் என்பதைத் தெரியப்படுத்தி இம்சிக்கிறார். குறைந்தபட்சம் நறுக்கென்று நாலு வார்த்தை கூட அவரைக் கேட்க முடியாமல் இருப்பது எனக்கு மெகா எரிச்சலாகிக் கொண்டிருந்தது.p62c.jpg

ஒருவழியாக ராமசாமி வந்த ஒரு நாளில், ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன். எனக்கு என் ஆரோக்கியம், அதிலும் மன ஆரோக்கியம் மிக முக்கியம். அர்ச்சனாவை அழைத்துக் கொண்டு, பக்கத்து மளிகைக் கடைக்குப் போய்வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு இறங்கினேன்.

“என்னம்மா பண்ணப் போறோம்?”

“ஷ்... சொல்றேன் வா...”

நேரே வண்டியை எடுக்கப் போவது போலவே போய் எங்கள் வால்வை நானே அடைத்துவிட்டேன். குழப்பத்துடன் பார்த்தாள் அர்ச்சனா. “எப்படியும் நாமதான் திரும்பவும் திறக்கப் போறோம்... அதுக்கு எதுக்கு அந்தாளு வந்து அடைக்கற வரைக்கும் காத்திருக்கணும்?” என்றேன். ஏதோ புரிந்தது போல தலையசைத்தாள். ஒரு நிமிடமாவது அவர் குழம்புவார் என்ற திருப்தி எனக்கு.

சாமான்களோடு கடையிலிருந்து திரும்பி வருகையில் தெருமுனையில் எதிர்ப்பட்டது ராமசாமியின் கார்.

வண்டியை பார்க் செய்தபோது வால்வ் திறந்திருப்பது தெரிந்தது.

“ஹா ஹா ஹா... மத்த வால்வெல்லாம் எப்டி இருக்குன்னு வெரிஃபை கூடப் பண்ணல போலிருக்கும்மா” என்றாள் என் ராட்சசி!

http://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss