கதை கதையாம்

ஒரு நிமிட கதை பிறந்தநாள்

2 hours 7 min ago
ஒரு நிமிடக் கதை பிறந்தநாள்
 
story

இன்று என் ஒரே மகன் கந்தர்வுக்கு பிறந்த நாள். நாங்கள் ஆனந்தமாக கொண்டாடி மகிழ என் கணவர் இப்போது உடன் இல்லை. வேலை நிமித்தமாய் மும்பை சென்றுள்ளார்.

“சித்ரா, என்னால கந்து பிறந்தநாளுக்கு வர முடியாது. அதுக்காக அப்படியே விட்டுடாதே... அவனுக்கு பிடிச்ச மாதிரி ரெண்டு, மூணு ட்ரெஸ் எடுத்துக் கொடுத்து காலையில மணக்குள விநாயகர் கோயிலுக்கு அழைச்சுட்டுப் போ. அப்படியே அன்னை ஆசிரமத்துல இருக்கிற என் அம்மாகிட்டேயும் அவனை அழைச்சுப் போய் அவங்க கால்ல விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்க வை.”

“சரிங்க...”

“ நான் ஆன்லைன்ல சற்குரு ஹோட்டல்ல நூறு பேருக்கு டின்னர் ஆர்டர் பண்ணியிருக்கேன். வீட்டுக்கே டின்னர் தேடி வந்துடும். எல்லாருக்கும் மனசார நீயே உன் கையால பரிமாறு. ஓகே?... நான் இல்லேன்னு வருத்தமே வேணாம். இந்த வருஷம் கந்து பர்த்-டேவுல எந்த குறையும் வராது. பக்காவா பிளான் பண்ணியிருக்கேன். ஹேப்பிதானே?”

“இதைவிட வேறன்னங்க வேணும்?” என்று என் கணவனுக்கு பதில் சொல்லிய நான் அன்று இரவு நிம்மதியாக உறங்கினேன்.

விடிந்தது.

அன்னை ஆசிரமத்தில் இருக்கும் மாமியாரிடம் மகனை ஆசீர்வாதம் வாங்கவைக்க அங்கு அவனை அழைத்துச் சென்றேன். அங்கு மாமியார் இல்லை.

“அவங்க எங்கே...?” என்று நான் பதட்டமாகக் கேட்க... “அவங்க பேரனுக்கு இன்னைக்கு பிறந்த நாளாம். அதுக்காக திருப்பதி வரை நடைபயணம் போயிருக்காங்க!” என்றனர்.

ஆடிப்போய் நின்றேன்.

‘இப்படி ஒரு ஆத்மாவையா நான் சுமையாய் நினைத்து இங்கு கொண்டு வந்து சேர்த்தேன்?’ என்று நான் என் முகத்தில் அடித் துக்கொண்டு கதறி அழுகி றேன்.

ஆம், இன்றுதான் சித்ராவாகிய எனக்கும் உண்மையான முதல் பிறந்த நாள்.

http://tamil.thehindu.com

Categories: merge-rss

வீடற்றவன்...

Sun, 18/02/2018 - 19:34

வீடற்றவன்... 

 

  - வ.ந.கிரிதரன் -

சனிக்கிழமை இரவு. நேரம் நள்ளிரவைத் தாண்டி விட்டிருந்தது. ரொரோண்டோ மாநகரின் உள்நகர்ப் பகுதியின் பொழுது போக்குப் பிரதேசமான ரிச்மண்ட் டங்கன் பிரதேசம் இன்னும் பரபரப்பாகக் காணப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. மூலைக்கு மூலை கிளப்புகள். ஆட்டமும் பாட்டமுமாக யுவன்கள் யுவதிகளால் நிறைந்திருந்தது. 'ஹாட் டாக்' நடைபாதை வியாபாரிகள் பம்பரமாகச் சுழன்று தமது வியாபாரத்தைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். டாக்ஸிச் சாரதிகள் பிரயாணிகளை ஏற்றுவதும், காத்திருப்பதுமாகவிருந்தார்கள். சிலர் நேரத்துடனேயே வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்னும் பலர் புதிதாக டாக்சிகளில் கார்களில் வந்து வந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். தெரு மூலைகளில் இத்தனைக் களேபரத்திற்குமிடையில் வீடற்றவர்கள் 'மான் ஹால்' மூடிகளைக் கணப்பாக்கி உறக்கத்தில் மூழ்கிக் கிடந்தார்கள். நான் இரவு வேலை முடிந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன். என்னைச் சுற்றி நடைபெறும் நிகழ்வுகளை அவதானித்தபடி சென்று கொண்டிருந்தேன். மனிதரை, சூழலை அவதானித்தல் எனக்குப் பிடித்தொரு பிரியமான பொழுது போக்கு. வீதியில் 'சிக்னல்' விளக்கு மாறுவதற்காகக் காத்து நின்ற பொழுது 'சில்லறை ஏதாவது தரமுடியுமா நண்பனே' என்ற குரல் கேட்கத் திரும்பினேன். அருகில் அந்தக் கறுப்பின நடுத்தர வயது மனிதன் நின்றிருந்தான். இலேசான நரையுடன் கூடிய தாடி. அடர்த்தியான மீசை. ஆனந்தமான இளநகையுடன் கூடிய முகம். கையில் ஒரு பிளாஸ்திக்காலுருவாக்கப்பட்ட கொள்கலனொன்று வைத்திருந்தான். அதில் Clarke for Toronto Mayor' என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதப் பட்டிருந்தது. இதற்கும் மேலாக எனக்கு ஆச்சர்யத்தைத் தந்தவிடயமென்னவென்றால்..அவன் 'கோர்ட்டும் சூட்டும் டையு'மாக ஒரு கனவானைப் போன்றதொரு தோற்றத்திலிருந்தது தான். அவன் நீட்டிய பிளாஸ்திக் கொள்கலனில் இரண்டு ரூபாக் குத்தியொன்றினைப் போட்டு வைத்தேன். அதற்கவன் "நன்றி" என்று நன்றி தெரிவித்தான். இந்த மாநகர் ஒவ்வொரு நாளும் இத்தனை வருடங்கள் கழிந்த நிலையிலும் எனக்குப் புதுப் புது அனுபவங்களைத் தர மறந்ததேயில்லை. இதனை அறிதலென்பது முடியாத செயல் போன்று பட்டது. கடலின் ஆழத்தை விட இதன் ஆழம் அதிகமாகவிருக்கலாமென்று புதியதொரு பழமொழியினை உருவாக்கும் அளவுக்கு ஆழமானதாக எனக்குப் பட்டது.

அந்த மனிதனே தொடர்ந்தான். என் கைகளைப் பிடித்துக் குலுக்கியவன் 'நண்பனே! என் பெயர் கிளார்க். டொரோண்டோ மேயர் பதவிக்காகப் போட்டியிட இருப்பவன். நானொரு வீடற்றவன்' என்ற அவனது கூற்று எனக்கு ஆச்சர்யத்தை அதிகம் விளைவித்தது. விரைவில் நடைபெறவிருந்த டொரோண்டோ மாநகர மேயர் பதவுக்கான தேர்தலில் பலர் போட்டியிடவிருப்பது நான் ஏற்கனவே அறிந்ததொன்று தான். ஆனால் இவ்விதம் ஒரு வீடற்ற நடைபாதை மனிதனும் போட்டியிடவிருப்பதாக நான் அறிந்திருக்காததால் சிறிது வியப்புற்றேன். அந்த வியப்புடன் 'நான் அறியாத செய்தி' என்றேன். அதற்கவன் 'அதிலேதும் ஆச்சர்யமெதுவுமில்லை. இங்குள்ள பத்திரிகைகள் ஏன் என்னைப் போன்ற ஒருவனைப் பற்றித் தமது நேரத்தை விரயமாக்கவேண்டுமென்று நினைத்திருக்கலாம்' என்றான். எனக்கு சிறுவயதில் கேட்டதொரு கதை ஞாபகத்திற்கு வந்தது. ஒரு முறை அங்கொடைக்கு சிறிலங்காவின் அனறைய ஜனாதிபதியான ஜே.ஆர். விஜயம் செய்திருந்தார். அங்கொடை இலங்கையின் புகழ் பெற்ற மனோவியாதிக்காரருக்கான ஆஸ்பத்திரி. அவ்விதம் விஜயம் செய்தவரை அங்கு சிகிச்சைக்காகத் தங்கியிருந்த நோயாளிகளிலொருவர் பின்வருமாறு வரவேற்றார்.

'வணக்கம். ஐயா யாரோ?'

அதற்கு ஜே.ஆர் ஒரு புன்சிரிப்புடன் 'நான் தான் இந்த நாட்டின் சர்வ வல்லமை பொருந்திய தார்மீக ஜனாதிபதி' என்றார். இதனைக் கேட்டதும் கேள்வி கேட்ட நோயாளி பலமாகச் சிரித்து விட்டு ஜே.ஆருக்குப் பினவருமாறு அறிவுரை கூறினான்: 'ஐயா. நானும் இப்படிச் சொல்லித் தான் இங்கு வந்து மாட்டிக் கொண்டேன். என்னிடம் கூறிய மாதிரி வேறு யாரிடமும் இவ்விதம் கூறாதீர்கள். அப்புறம் உங்கள் பாடும் என் பாடு தான்.' எனக்கொரு யோசனை. இவனும் தான் மேயர் தேர்தலுக்கு நிற்பதாகக் கூறுகின்றானே. வீடற்றவனாகவிருக்கின்றான். கோர்ட்டும் சூட்டும் டையுமாக ஒரு கனவானைப் போல் விளங்குகின்றான். ஒரு வேளை இவனும் அந்த ஜே.ஆரை வரவேற்ற நோயாளியைப் போன்றவனோ? இல்லாவிட்டால் தானொரு வீடற்றவனென்றும், மேயர் தேர்தலில் போட்டியிட இருப்பதாகவும் இவ்வளவு தீவிரமாகக் கூறுவானா? அவனது குரலில் எந்தவிதத் தயக்கமும், கலக்கமும் தெரியவில்லை. அக்குரலிலிருந்து ஒருவரும் அவனது மனநிலையினைச் சிறிதளவாவது சந்தேகிக்கமாட்டார்கள். அவ்வளவுக்குத் தெளிவாக அறிவு பூர்வமாக உரையாடினான்.

"நண்பனே! உன்னிடம் ஒன்று கேட்கலாமா?" என்றேன். "நிச்சயமாக" என்று என் கேள்விகளுக்காகக் காத்திருந்தான். [ இங்கு ஒருவரையொருவர் 'ஹாய் மான்' (Hey Man!), "எனது நண்பனே" (My Friend) என்று அழைப்பதென்பது சர்வசாதாரணமானது.]
"உன்னைப் பார்த்தால் ஒரு கனவானைப் போல் தென்படுகிறாய். அதே சமயம் வீடற்றவனென்றும் கூறுகின்றாய். இந்த உடைகளையெல்லாம் உனக்கு யார் தந்தது?" ஆச்சர்யம் தழும்பும் குரலில் கேட்டேன். அதற்கு அவன் கூறினான்: "நண்பனே! உண்மையைக் கூறினால்.. இவையெல்லாம் தானாகவே என் நலனில் அக்கறையுள்ளவர்களால் கொண்டு வந்து தரப்பட்டது...'அடிலயிற்று'ம் , 'பே'யும் சந்திக்குமிடத்திலுள்ள நடைபாதை தான் என் விலாசம். எப்பொழுதாவது உனக்கு என்னைப் பார்க்க வேண்டுமென்றால் அங்கு வந்து பார்." இலேசானதொரு புன்சிரிப்புடன் "நீயொரு புதிரான மனிதன்" என்றேன். அதற்கு அவனும் இலேசாகச் சிரித்தான். மேலும் தொடர்ந்தேன்:"உனக்கு இவ்விதம் மேயர் தேர்தலில் நிற்க வேண்டுமென்று எவ்விதம் ஆர்வம் வந்தது? ஆட்சேபனயேதுமில்லையென்றால் கூறலாம்..". சிறிது மெளனத்தின் பின் அவன் கூறினான்: "உனக்குத் தெரியாது என் கடந்த கால வாழ்க்கை பற்றி. தெரிந்தால் அதிர்ந்து போவாய்?".என் ஆர்வம் அதிகரித்தது. "நீ உன் கடந்த கால வாழ்வு பற்றிக் கூறாவிட்டால் என் மண்டை உடைந்து விடும் சுக்கு நூறாகி..வேதாளம் விக்கிரமன் கதையில் வருவதைப் போல்" என்றேன். அதற்கு அவன் "வேதாளம்..யாரது..?" என்றான். "அதொன்றும் அவ்வளவு முக்கியமான விடயமில்லை. நீ உன் கதையினைக் கூறத் தொடங்கலாம்." என்றேன். அதற்கு அவன் பின்வருமாறு தொடர்ந்தான்:" நான் ஒரு காலத்தில் மில்லியன் டாலர்கள் வரையில் உழைத்தேன். போதை வஸ்து விநியோகித்தேன்.....பெண்களை வைத்து 'பிம்பாக' (Pimp) இருந்து உழைத்தேன்....அதன் பின் தான் உணர்ந்தேன்..காசு தான் வாழ்க்கை அல்லவென்று..தற்போது என்னுடைய நோக்கமெல்லாம் மக்கள் அனைவரையும் நேசிப்பது தான்..உண்மையாக நேசிப்பது தான்.....உனக்குத் தெரியாது....மேலும்..." என்று நிறுத்தினான். "என்ன நிறுத்தி விட்டாய்...?" ஆர்வம் ததும்பக் கேட்டேன். "நான் இந்த சிக்னலில் பிழையாகக் கடந்தால் நிறுத்தப் படுவேன். அறிவுரைகள் கூறப்படுவேன். காவல் துறையினர் கண்டால் என்னை விடமாட்டார்கள். உன்னையும் தான்..ஆனால் ஒரு வெள்ளையினத்தவருக்கு இவ்விதமானதொரு நிலை ஏற்படுமென்று நீ நினைக்கின்றாயா? வந்தேறு குடிகள், சிறுபான்மையினர் அனைவரும் நன்கு பாதிக்கப் படுகின்றார்கள். அவர்கள் அனைவருக்கும் நான் உதவ வேண்டும். அதற்காகத் தான் நான் இந்தத் தேர்தலில் போட்டியிடவுள்ளேன்...." என்று அதற்கவன் பதிலிறுத்தான். இறுதியில் கதை வேறு வழிக்குத் திரும்பியது.." நண்பனே! நான் ஒரு எழுத்தாளன்..ஒரு மாதாந்த சஞ்சிகை நடத்துபவன்..அதற்காக உன்னைப் பேட்டி காண்பதென்றால்ல் என்ன செய்யலாம்..?" என்றேன். அதற்கவன் " தாராளமாக நீ என்னை என்னுடைய இருப்பிடத்தில், அது தான் அடிலையிற்/பே சந்திப்பில் சந்திக்கலாம்...." என்றவன் "உனக்குக் குழந்தைகள் யாராவது இருக்கிறார்களா?' என்றான்."ஆம். இரு அழகான நல்ல குணமான பெண் குழந்தைகள்" என்றேன். அதைக் கேட்டதும் அவன் இரு இருபத்து ஐந்து சத நாணயங்களை எடுத்துத் தந்தான்..அத்துடன் பின்வருமாறு அறிவுரையொன்றினையும் தந்தான். "எப்பொழுதாவது உன் குழந்தைகள் வெளியே சென்றால்..அவர்களிடம் இந்த நாணயங்களைக் கொடு..எங்கிருந்தாலும் உனக்கு அழைத்துத் தெரிவிக்கக் கூறு.." அதன் பிறகு விடைபெற்றுச் சென்று விட்டான். அவன் செல்வதையே , கண்ணிலிருந்து மறையும் வரையில், சிறிது நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இந்த புதிரான மாநகரைப் போலவே புதிரான மனிதனிவனெனப் பட்டது.

http://www.geotamil.com/pathivukalnew/index.php?option=com_content&view=article&id=3978:-2-11-23-&catid=10:2011-02-28-21-48-03&Itemid=20

Categories: merge-rss

இதுதான் காதல் என்பதா?

Sun, 18/02/2018 - 05:27
இதுதான் காதல் என்பதா?

 

 
kd13

செகந்த்ராபாத் ரயில்வே ஸ்டேஷன். ஆட்டோ வந்து நிற்க, அருணும், கோபியும் இறங்கிக் கொண்டார்கள். மீட்டர் பார்த்து பணம் கொடுத்து விட்டு, உள்ளே வந்து, ஐந்தாம் நம்பர் பிளாட்ஃபாமிற்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். சென்னை செல்லும் சார்மினார் எக்ஸ்பிரஸ் புறப்படுவதற்கு தயாராக நின்று கொண்டிருந்தது. எஸ் - 7 கோச்சைத் தேடி ஏறி, தங்களது சீட் நம்பரை பார்த்து இருவரும் உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். ரயில் புறப்படுவதற்கு பத்து நிமிஷங்கள் இருந்தது. அங்கும் இங்குமாக தமிழும் தெலுங்கும் கலந்த குரல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. அருண், அதைப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். 
அப்போது, ஒரு பெண், இடுப்பில் அமர்ந்திருக்கும் குழந்தையை, தனது இடது கையால் அணைத்துப் பிடித்தபடி, வலது கையில் ஒரு சூட்கேûஸ சுமந்தபடியும், அவர்கள் உட்கார்ந்திருக்கும் அதே கோச்சில் வேக வேகமாக வந்து ஏறினாள். சீட் நம்பரைப் பார்த்து, இவர்களுக்கு எதிரே உட்கார்ந்தாள். அவளைப் பார்த்ததும் அருண் ஆச்சரியம் அடைந்தான். அவள் வினோதினிதானே? அவளும் அவனைப் பார்த்து, ஆச்சரியம் அடைந்தாள். அவன் அருண்தானே? இருவருக்கும், சிறிது நேரம் பேச்சு வரவில்லை. கோபி அவர்களைப் புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அருண்தான் முதலில் பேச ஆரம்பித்தான்.


""வாட் ஏ சர்ப்ரைஸ்! உன்னை நான் இங்க எதிர்ப்பார்க்கல வினோதினி''
""நான் கூட உங்களை எதிர்ப்பார்க்கல... இது நிஜமான்னு இன்னும் எனக்கு சந்தேகமா இருக்கு''
""நிஜம்தான்...நோ டவுட்... எப்படியிருக்க?...உன் குழந்தையா?''
"ம்... நல்லாருக்கேன்... என் குழந்தைதான்...''
அருண், குழந்தையின் கன்னத்தை லேசாகக் கிள்ளி முத்தமிட்டு விட்டு "என்ன பேர் வச்சுருக்க?'' எனக் கேட்டான்.
"அருணகிரி...ஷார்ட்டா அருண்னு கூப்பிடுறோம்''
அதைக்கேட்டதும், அருண் ஷாக்கடித்தவன் போல், அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
"என்ன அப்படி பாக்குறீங்க''
"என்னை, நீ இன்னும் மறக்கல, இல்ல...''
"எப்படி மறக்க முடியும்... மறந்துட்டா, நடந்ததெல்லாம் உண்மையில்லன்னு ஆயிடுமா...''
ரயில் புறப்பட்டது. பிளாட்ஃபாமில் நின்று கையசைத்தவர்கள், பின்னோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். சிலரது கண்களில் கண்ணீர் தெரிந்தது. பிரிவு எத்தனை துயரமானது. அருணும், வினோதினியும் கூட, ஒருநாள் இப்படி பிரிந்து சென்றவர்கள்தானே.

 

சென்னையிலுள்ள ஒரு ஐ.டி. நிறுவனத்தில், அருண் சாஃப்ட்வேர் இஞ்ஜினியராக வேலைப் பார்த்தான். அதே கம்பெனியில் வினோதினியும் வேலைக்கு வந்து சேர்ந்தாள். ஒரு பெரிய மருத்துவமனைக்கு தேவையான சாஃப்ட்வேரை தயாரிக்கும் பொருப்பை, நிர்வாகம் அருண், வினோதினி இருவரிடமும் ஒப்படைத்தது. இருவரும், நேரம் காலம் பாராமல், பசி, தூக்கம் பாராமல், சேர்ந்து உழைத்தார்கள். அந்த உழைப்பில், ஒருவரின் ஆற்றலை மற்றொருவர் வியந்து பார்த்தார்கள். எப்போதாவது ஓய்வு கிடைக்கும் போது, ஒருவரைப்பற்றி ஒருவர், பர்சனலாகவும் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டார்கள். 
அருண் அவனது பெற்றோருக்கு ஒரே பையன். அதனால் செல்லமாக வளர்க்கப்பட்டவன். அவன் கேட்டது எல்லாமே கிடைத்திருக்கிறது. இப்போதும், இரவில் அவன் வீட்டிற்கு வருவதற்கு தாமதமானால், அவனது அப்பா, வீட்டிலிருந்து டின்னர் எடுத்துக் கொண்டு, ஆபிஸýக்கு வந்துவிடுவார். எப்போதுமே, அதில் இரண்டு பேர் சாப்பிடும் அளவிற்கு டிபன் வைக்கப்பட்டிருக்கும். முன்பெல்லாம் கோபிதான் அவனுடன் ஷேர் பண்ணி சாப்பிடுவான். வினோதினி வந்ததற்கு பிறகு, அவள்தான் அவனுடன் ஷேர் பண்ணுகிறாள். ஒவ்வொரு முறையும், அருண் அம்மாவின் கைப்பக்குவத்தை மனம் விட்டு பாராட்டுவாள். அதுபோல் சாப்பிட்டு முடித்ததும், அந்தக் கேரியரை அவளே கழுவி வைக்கவும் செய்வாள். அவளுக்கு அப்பா கிடையாது. ஒரு விபத்தில் இறந்துவிட்டார். அம்மா மட்டும்தான். மற்றும் இரண்டு தங்கைகள். அவள், படித்து முடித்து வேலைக்கு வருவதற்கு முன்பு வரை, அவளது மாமா ராஜேஷ்தான் அந்தக் குடும்பத்திற்கு தேவையான எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டான். 
ஒருநாள் அருண், வினோதினியிடம் "இந்த உலகத்திலேயே உனக்கு ரொம்ப புடிச்ச விஷயம் எது வினோ...?'' எனக் கேட்டான்.


""நீதான்...'' அவள் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் பதில் சொன்னாள்.
அருண், ஒரு நிமிடம் தடுமாறிப் போனான்.
"இப்படி ஒரு பதிலை நான் எதிர்பாக்கல...''
"நானும் எதிர்பார்க்கலதான்... என்னமோ பட்டுன்னு வந்துடுச்சு...''
"அது எப்படி பட்டுன்னு வரும்... மனசுல ஏற்கனவே விதை விழுந்துருதாதான் அப்படி வரும்''
"சரி.. விழுந்ததாதான் வச்சுக்கங்களேன்''
அவன், மேலும் தடுமாறிப் போனான்.
"ஏய்.. என்னப்பா சொல்ற? நீ சொல்ற வார்த்தைக்கு, மீனிங் புரிஞ்சுதான் பேசுறியா...''
"எஸ்.. புரிஞ்சுதான் பேசுறேன்''
"அப்ப... யூ ஆர் இன் லவ் வித் மீ''
"எஸ்''


அருண் வாயடைத்துப் போய் நின்றான். அவனுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. மனதில் நூறு தடவை யோசித்து, ஆயிரம் தடவை ஒத்திகைப் பார்த்து, சொல்லக்கூடிய ஒரு விஷயத்தை, கொஞ்சமும் தயக்கமில்லாமல், ஒரு விநாடியில் போட்டு உடைக்கிறாளே?
"என்ன சைலன்ட் ஆயிட்டிங்க...உங்களுக்கு விருப்பம் இல்லையா?'' அடுத்த கேள்வியையும் அதிரடியாகக் கேட்டாள்.
"விருப்பம் இல்லன்னு சொன்னேன்னா என்ன பண்ணுவ?''


"சூசைட் பண்ணிக்குவேன்னு மட்டும் எதிர்ப்பாக்காதீங்க... அப்பவும் உங்களைதான் லவ் பண்ணுவேன். நீங்க அக்சப்ட் பண்ணிக்குற வரை லவ் பண்ணிகிட்டே இருப்பேன்''
அவளது ஆழமான நேசிப்பு, அவனுக்குப் புரிந்தது. "அவ்வளவு தூரமெல்லாம் போக வேண்டாம்... இப்பவே பண்ணிக்க...'' என்றான். அவள் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். யாரும் இல்லை. ""தாங்ஸ்...'' என்று கூறி அவனது கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். அதுவும் அவன் எதிர்பாராததுதான். எல்லாவற்றிலும் வேகமாக இருக்கிறாள். 
அன்று முதல், இருவரும், தனித் தனி அல்ல, ஒன்று என நினைக்க ஆரம்பித்தார்கள். அவன், அவளை தனது வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து, அப்பா அம்மா இருவருக்கும் அறிமுகம் செய்து வைத்தான். அவள் அவனது அம்மாவின் கையைப் பிடித்து "அருமையா சமைக்கிறீங்க ஆன்ட்டி'' என்று கூறி, முத்தமிட்டாள். அப்பா ""நான்தான் பாராட்டிகிட்டு இருப்பேன்... இப்ப நீயும் வந்து சேர்ந்துகிட்டியா... இனிமே புரவிஷன் பில்தான் எகிறப்போவுது. உங்க ஆன்ட்டி நெய்யும், முந்திரி பருப்பும் இல்லாம எந்தப் பலகாரமும் பண்ண மாட்டா...'' என்று சொல்லி சிரித்தார். பதிலுக்கு வினோதினி ""ஹோட்டலுக்கு போற செலவு மிச்சமாகுதுல்ல அங்கிள். அதோட வயித்துக்கும் கெடுதல் இல்லாம இருக்குல்ல'' என்றாள். அவள் அப்படி பேசியது, அவர்கள் இருவருக்கும் பிடித்துப் போனது. அடிக்கடி அவனது வீட்டிற்கு வர ஆரம்பித்தாள். ஒரு சில நாள்களில் அவர்களுக்குள் எந்த இடைவெளியும் இல்லாமல் போனது. அருண் எங்கேயாவது வெளியூர் போக நேர்ந்தால் அவள் அங்கு வந்து படுத்துக்கொள்வாள். அவன், சுவரில் அவளது போட்டோவை மாட்டி வைத்து, அதில் "ஐ லவ் யூ வினோ' என எழுதி வைத்திருப்பதை பார்த்துப் பார்த்து சந்தோஷமடைந்து கொள்வாள். யாருக்கு கிடைக்கும் இப்படியொரு லைஃப்?

 

ஒருநாள், அந்த லைஃபிற்கும் இடையூறு வந்தது. ராஜேஷ் தனது அக்காவிடம் வினோதினியைக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ள விரும்புவதாகச் சொன்னான். அதைக் கேட்டு, வினோதினி அதிர்ந்து போனாள். ஆனால், அவளது அம்மா "பண்ணிக்கடா...நா என்ன மாட்டேன்னா சொல்லப் போறேன். அவர் இறந்ததுக்கப்புறம் இந்த குடும்பத்தோட நல்லது கெட்டதையெல்லாம் நீதான எடுத்துப் பண்ண... நீ மட்டும் இல்லன்னா, மூணு பொம்பளைப் புள்ளைகளை வச்சுகிட்டு, நான் நடுத்தெருவுக்குதான் வந்திருக்கணும்...'' என்று சொன்னாள். அவளது கண்களில் நன்றி பெருக்கு தெரிந்தது. ராஜேஷ் "நீ சொல்லிட்ட... வினோதினி என்ன சொல்லுவான்னு தெரியலையே...'' என்றான். அதற்கும் அவள் "அவ என்ன சொல்லப் போறா... நடந்ததெல்லாம்தான் அவளுக்கும் தெரியுமே... நீ கல்யாணத்துக்கு ஆக வேண்டிய வேலையப் பாரு...'' என அதிகாரப்பூர்வமாகச் சொன்னாள். வினோதினி அப்படியே உறைந்து போனாள். அவளுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. 
ராஜேஷ் நல்லவன்தான். அவளது அப்பா இறந்ததற்கு பிறகு, அந்த குடும்பத்தை தாங்கிப் பிடித்தவன். வயதுக்கு வந்ததற்கு பிறகு ஒரு தடவை கூட அவளை அவன் நிமிர்ந்து பார்த்ததில்லை. அத்தனை நாகரீகமானவன். அப்படிப்பட்டவனை வேண்டாம் என எப்படி நிராகரிக்க முடியும். அதை அம்மாதான் தாங்கிக் கொள்வாளா? மாமா மனதில் இப்படியொரு ஆசை இருக்கிறது என்பது முன்பே தெரிந்திருந்தால், அருணை காதலிக்கலாமாவது இருந்திருக்கலாம். இப்போது அவருக்கு என்ன பதில் சொல்வது. அவரே சரி என ஏற்றுக் கொண்டாலும், அவரை பிரிந்து, தன்னால் நிம்மதியாக வாழ முடியுமா? கடவுளே இது என்ன சோதனை... இதை நானும் அருணும் எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறோம்.


அதிகம் தள்ளிப் போடாமல் அன்று மாலையே அருணிடம் விஷயத்தைச் சொன்னாள். அவன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான். பின் "எல்லாத்துலயும் உனக்கு அவசரம்... அதுதான் இப்ப உன்னை இந்த இடத்துல கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கு... நாம ரெண்டு பேரும் சின்னப் பசங்க இல்ல... வீட்டுல இருக்குறவங்களோட உணர்வுகளை மதிக்காம நடந்துக்குறதுக்கு... நீ உன் மாமவையே கல்யாணம்
பண்ணிக்க...அதுதான் நல்லது... என்னடா இப்படி சொல்றானேன்னு நினைக்காத... அவங்களை காயப்படுத்திட்டு நாம ஒண்ணு சேரணும்ன்னு நினைச்சோம்ன்னா, சத்தியமா நம்மளால நிம்மதியா வாழ முடியாது...சரி பிரியிறது மட்டும் சாத்தியமான்னு கேட்டின்னா, அதுவும் வலிக்கும்தான்... ஆனா, அவங்க வலியோட கம்பேர் பண்ணும்போது நம்ம வலி கம்மிதான்... போ... போய் வீட்டுல ஒத்துக்க...'' எனத் தெளிவாகக் கூறினான். அவள் அவனை கட்டிக் கொண்டு அழுதாள். சிறிது நேரம் அழவிட்டு, பின் தன்னிடமிருந்து அவளைப் பிரித்தெடுத்தான்.
"ஆல் த பெஸ்ட் வினோ...'' என்றான்.

 

இது நடந்து இரண்டு வருடமாகிறது. அவள் கல்யாணத்திற்கு கூட அவன் போகவில்லை. அதன் பிறகு, அவளை, இதோ, இப்போதுதான் பார்க்கிறான்.
"உன் மாமா வரலியா?''
"என் முதல் தங்கைக்கு நிச்சயதார்த்தம்... அதுக்காகத்தான் சென்னைக்கு போயிட்டு இருக்கேன்... அவருக்கு ஆபிஸ்ல டைட் ஒர்க்... ரெண்டு நாள் கழிச்சு ஃபிளைட்ல வந்துடுவாரு''
"ஓ! அப்படியா''
"நீங்க எப்படி இருக்கீங்க அருண்... கல்யாணம் ஆயிடுச்சா?'
"ம்...' 
அவள் முகத்தில் நிம்மதி படர்வது தெரிந்தது.
"அவங்க பேரு.. என்ன பண்றாங்க?''
"கெளசல்யா... ஹவுஸ் ஒய்ஃப்தான்...''
"குட்.. என்னை விட நல்லா இருப்பாங்களா?''
அவன் சற்று யோசித்து விட்டு "ம்... நல்லா இருப்பாங்க...'' என்றான்.
அவள் மேலும் நிம்மதி அடைவது தெரிந்தது.
""குழந்தைங்க''
"ஒரு குழந்தை... பொண்ணு...''
"என்ன பேரு வச்சுருக்கீங்க...'' அவசரமாகக் கேட்டாள்.
""வினோதினி...''
கோபி திரும்பி அருணைப் பார்த்தான். 
வினோதினியின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி பரவியது.
""தாங்ஸ் அருண்... இந்த நினைவுகள் போதும், மீதி நாள்களை சந்தோஷமா வாழ...'
அப்போது அவளது குழந்தை அழ ஆரம்பித்தது. அவள் அதை அருணிடம் கொடுத்து வைத்துக் கொள்ளச் சொல்லி விட்டு, ஃபிளாஸ்க்கிலிருந்து ஒரு டம்ளரில் பால் ஊற்றி, அதில் சர்க்கரையை போட்டு கலக்கினாள். பின், அவனிடமிருந்து குழந்தையை வாங்கிக் கொண்டு, அதற்கு பாலை ஊட்ட ஆரம்பித்தாள்.

 

சென்னை சென்ட்ரல். ரயில் வந்து நின்றது. மூவரும் இறங்கி வெளியில் வந்தார்கள். அருண் ஆட்டோ பிடித்து அதில் வினோதினியையும், குழந்தையையும் ஏற்றி அனுப்பி வைத்தான். பின், வேறொரு ஆட்டோ பிடித்து அதில் அவனும் கோபியும் ஏறிக் கொண்டார்கள். 
ஆட்டோ புறப்பட்டதும், கோபி, முதல் வேலையாக, அருணிடம், "எதுக்குடா இத்தனை பொய்...?'' எனக் கேட்டான்.
அருண் அமைதியாக இருந்தான்.
"கல்யாணமாயிடுச்சு... குழந்தை இருக்கு... அது இதுன்னு... நீ பாட்டுக்கு அள்ளி விட்டுட்டு வர்ற...''
அவன், அதற்கும் அமைதியாக இருந்தான்.
"என்னடா... சைலன்ட்டா இருக்க...? எதுக்காக அப்படிச் சொன்ன?''
"வேணும்ன்னுதான்டா சொன்னேன்... அவளுக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சு... ஹஸ்பென்ட் குழந்தைங்கன்னு சந்தோஷமா இருக்கா... நான் இன்னும் கல்யாணம் பண்ணிக்காம இருக்கேன்னு தெரிஞ்சுது... நம்பளாலதான இவர் இப்படி இருக்கார்ன்னு நெனைச்சு ரொம்ப வருத்தப்படுவா... காரணம், அவதான முதல்ல லவ் பண்ணா... அவதான பிரிஞ்சு போனா... அந்தக் குற்றஉணர்ச்சி அவ மனசுல என்னிக்குமே இருந்துட்டு காயப்படுத்திட்டு இருக்கும். அதனாலதான் அப்படியெல்லாம் பொய் சொன்னேன். எனக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சுன்னு நான் சொன்னதும் அவ முகத்துல ஒரு நிம்மதி தெரிஞ்சுதே... அதைப் பாத்தியா? அந்த நிம்மதி அவகிட்ட நிரந்தரமா இருக்கணும்... அதுதான் எனக்கும் நிம்மதி...'' என்று சொல்லி கண் கலங்கினான். 
கோபி, அவனைத் தனது தோளில் ஆதரவாக சாய்த்துக் கொண்டான்.

 

http://www.dinamani.com/

Categories: merge-rss

நன்னயம் செய்துவிடேல்!

Sat, 17/02/2018 - 10:26
நன்னயம் செய்துவிடேல்!

 

 
k3

"வரப் போறாளாமா? வரட்டும்... வரட்டும்... நாக்கைப் புடுங்கற மாதிரி நாலு கேள்வி கேக்காம உட மாட்டேன் நான். இப்பதான் ஒடம்பொறப்பு தெரிஞ்சுதாமா? அம்மா செத்துப் போயி இந்தச் சித்திரை வந்தா பதினாலு மாசம் ஆகுது. மொத வருசம் திதி குடுக்கும்போது பாத்ததுதான்... அப்பறம் ஒரு கடிதாசி கூடப் போடலியே? இப்ப கூட வரப்போறோம்னு எதுக்காகப் போட்டிருக்கா தெரியுமா? தேவியம்மா வரப் போறங்கள்ல... நாங்க எங்கியாவது வேற ஊருக்குப் போயிட்டா என்ன செய்யறது? அவ வர்றது வேஸ்டாப் பூடுமில்ல... அதுக்காகத்தான். எல்லாம் ஒரே காரியவாதிதான்.


 ஆமாம்... இப்ப அவளுக்கு எல்லாக் காரியமும் முடிஞ்சு போச்சு... பசங்க எல்லாம் படிச்சு வேலக்கிப் போயிட்டாங்க. கட்டினவனோ பேங்கில ஆபீசரு. பணமோ கூரையைப் பிரிச்சுக் கொட்டுது... கொட்டட்டுமே எனக்கென்னா? ஒன் பணம் பெரிசுன்னா ஒன்னோட... என் காசு என்னோட... என் புள்ளைங்களும்தான் நல்லாப் படிச்சாங்க... இப்ப கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டு மாரியாத்தா புண்ணியத்துல நல்லா இருக்காங்க... ஒன்னை மாதிரி லட்சம் லட்சமா சேத்து வைக்கலதான்... ஆனாலும் ஏதோ ஆயிரம் ஆயிரமா வச்சிருக்கோம்ல... நாங்களும் ஒண்ணும் கொறைஞ்சு போயிடல...
 இப்பகூட எதுக்கு வராளாம்? பொண்ணுக்குக் கல்யாணமாம்... பத்திரிகை வைக்க வராங்களாம்... வரட்டும், வரட்டும்... நான் சும்மா மட்டும் இருக்கமாட்டேன்... நல்லா சத்தமா கேக்காம உட மாட்டேன். அவ ஊட்டுக்குப் போனா ஒரு தடவையாவது சண்டை போடாம அனுப்பி வச்சிருக்காளா? கடைசியா எப்ப பாத்தேன்னு சொன்னேன்? ஆமா... அம்மாவுக்கு மொத வருசம் திதி குடுக்கப் போன போதுதான். அதைக் கூட இங்கியே வச்சுக்கலாம்னு சொன்னேன்... அவ கேக்கலயே... அங்க போனா எல்லாம் அவ நாட்டாமைதான். எல்லாத்துக்கும் அவளைக் கேட்டுக்கிட்டுதான் செய்யணும்... அதுக்குதான் அங்கியே வரச் சொல்றா... கேட்டா லீவு கெடைக்காதாம்.
 உசிரு உட்ட எடத்துல காரியம் செஞ்சாப் போதும்டி... வருசத் திதி இங்கியே வச்சுக்கலாம்னு படிச்சுப் படிச்சுச் சொன்னேன்... அவ கேக்கலயே... வாணாம்டி... இங்க மாடுகன்னு இருக்கு, வயலுக்குக் களையெடுக்கணும்... கரும்பு வெட்டணும்... மல்லாட்டையைப் புடுங்கியாந்து போட்டா காவலுக்கு ஆளு வேணும்னு சொன்னேன்... அவ பாட்டைத்தான் அவ படிக்கறா...''


 "எல்லாம் மாமன் பாத்துப்பாரு... நீ வந்திருக்கா'' அப்படி இவரைத் தனியா உட்டுட்டுப் போயி நான்தான் வழிகாட்டிட்டுட்டேன். இல்லன்னா கத்துவா... அவ கடுதாசி போட்ட ஒடனே நாம போயிடணும்... அதுவும் ரெண்டு நாளு நெருக்கத்துலதான் போடுவா... எனக்குப் பேப்பர் திருத்த திருச்சிக்குப் போகணும்... நீ ஒடனே கௌம்பி வர்றது''
 அங்க போன ஒடனேயே பேச்சுல வெஷம்தான் இருக்கும்... ""நான் என்னைப் பாக்கவா வரச் சொன்னேன்... நீ ஒங்கம்மாவைப் பாத்துக்கணும்ல... அதுக்காகத்தான்.''
 அம்மா கீழே ஒண்ணும் படுக்கையில கெடக்கல... ஆனா ஒரு கையி வராது. காலுகூட இழுத்துதான் நடப்பா... ஆனா அதை ஒரு கையை வச்சுக்கிட்டு அவ எம்மா வேலை செஞ்சா தெரியுமா? அவ இல்லாட்டி இந்த ரெண்டு கொழந்தைகளும் அவ வளத்திருப்பாளா?
 வேலையெல்லாம் முடிஞ்சு போயி பசங்க எல்லாம் பெரிய படிப்பு படிக்க வந்தபோதுதான் ஆரம்பிச்சா... அவ கேட்டா கூடப் பரவாயில்ல... அவ புருசன் அதான் நானும் என் ஊட்டுக்காரும் பாத்துக் கட்டிவச்சவருதான், "ஏன் நீங்க கொண்டுபோயி ஒங்க அம்மாவை வச்சுக்கக்கூடாதா? நாங்களேதாம் வச்சுக்கணுமா? நாங்கதாம் ரெண்டு பேரும் வேலக்குப் போறோம்ல... அம்மா இங்க ஊட்ல பகல்ல பூரா தனியாதான இருக்கா... பாவம்தான.''
 அவளாவது ஏங்க இப்படிப் பேசறீங்கன்னு கேக்கல... ""மாட்டாங்க... அவங்கள கூப்பிட்டுக்குட்டுப் போவ மாட்டாங்க... இங்க நம்ம தலையில கட்டிட்டு அவங்க ரெண்டு பேரும் நிம்மதியா இருக்காங்க. நாமதான் ஒடம்புக்கு வந்தா ராக்கண்ணு முழிக்கணும்... வேலக்கும் போயிட்டு வரணும்... அவங்களுக்கு என்னா கெடக்குது?''ன்னுசொல்றா அவ.


 நானும் கேட்டேன்... "ஏன்டி நீதான கல்யாணம் ஆன ஒடனேயே அம்மா என் கூடவே இருக்கணும்னு சொன்னே... இப்ப புள்ளங்க எல்லாம் பெரிசாப் போயிடுச்சேன்னு இப்படிப் பேசறியே''ன்னு கேட்டேன். "அதுக்காக என் தலையிலேயெ கட்டிடணுமா?''ன்னு கேக்கறா.
 என்ன விட பத்து வருசம் பின்னாடி பொறந்தவ மாதிரியா அவ பேசறா... அவளை நான்தான் எங்க போனாலும் அப்பல்லாம் இடுப்புல தூக்கி வச்சுச் சொமந்துட்டு போவேன். அப்பாவும் செத்துப்போயி அம்மாவுக்கும் பக்க வாதம் வந்த ஒடனேயே எந்த ஒறவுக்காரங்களும் வந்து என்னான்னு கூடப் பாக்கல... வந்தா எங்க புடிச்சுக்குமோன்னு எல்லாருக்கும் ஒரே பயம்... அப்ப இவளுக்கு வேற டீச்சரு வேலக்குப் படிக்கறதுக்கு ஆர்டரு வந்திருச்சு... எல்லாரும் போகக் கூடாதுன்னு ஒரே புடிவாதம் புடிச்சாங்க... நானும் எங்க ஊட்டுக்காரரும்தா ஒரு கால்ல நின்னு அவளச் சேத்தோம்... அவ படிப்புல கெட்டி... நல்லாப் படிச்சு வேலைக்கும் போயிட்டா. அவளை மேல மேல படிக்கச் சொன்னவரே எங்க ஊட்டுக்காருதான்... எதோ ஒரு நல்ல எடமா பாத்துக் கல்யாணமும் செஞ்சு வச்சோம்...
 கல்யாணத்துக்கு எங்கப்பாரு பணம் நகையெல்லாம் வச்சிருந்துதான் போனாரு... நாங்க ஒடலுழைப்பைதான் குடுத்தோம். அதுக்கே அவளுக்கு சரியா வரன் ரொம்ப நாளு அமையல... எல்லாரும் அவளுக்குக் கல்யாணம் செய்யவாபோறா அக்காக்காரி... பாத்துடுவோம்னு பேசினாங்க. இப்படி எல்லாம் பேச்சுக் கேட்டுக்கிட்டுதான் நாங்க எல்லாம் செஞ்சோம்...


 மனத்தின் உள்ளிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது. "சரி, அவ உனக்கு எதுவுமே செய்யவில்லையா?''
 "ஐயோ, ஐயோ... அது மாதிரி சொன்னா என் நாக்கு அழுகிப் பூடும்... என் ரெண்டு பசங்களையும் அவதான் டவுன் படிப்பு நல்லா இருக்கும்னு கூட்டிட்டுப் போயி நல்லாப் படிக்கவச்சா... அதுங்களும் அவ பேச்சுக்கு இன்னிக்கும் வேற பதில் சொல்லாது. ஆமாம். எங்க உட்டேன். கூட்டிட்டுப் போயிடுன்னு சொன்னாங்க... நான் ஒண்ணும் பதில் சொல்லல... நாங்களே கிராமத்துல இருக்கோம். இங்க குளிக்க, கக்கூசு போவல்லாம் வசதி கம்மி... டாக்டருகிட்ட போகணும்னா கடலூருக்குதான் போவணும்... இதெல்லாம் நான் சொல்லல... ஒடனே இவருக்குக் கடுதாசி போட்டேன்... காரு ஒண்ணு எடுத்துட்டு வரச்சொல்லி... அவரும் காரோட ரெண்டாம் நாளு வர்றதா பதில் போட்டுட்டு காரோடேயெ வந்துட்டாரு... அவ அம்மாவப் போக உட்டாளா? அப்பறம் அவ பிடிப்பு போயிடும்ல... அனுப்பலங்க... பேச்சு மட்டும்தான் கூப்பிட்டுப்போ கூப்பிட்டுப்போன்னு சொல்றது.


 உள்ளிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது. "சரி, விடு... உன் கூடப் பிறந்தவள்தானே?''
 "அப்படித்தான் நான்தான் எல்லாத்துக்கும் பொறுத்துக்குனு போயிட்டிருக்கேன். அதுக்காக என் மொதப்புள்ளயும் மருமவளும் அங்க பாட்டியைப் பாக்க வந்தவங்கள வச்சுக்கினு என்னா பேச்சுப் பேசினா தெரியுமா?''
 உள்குரல் கேட்டது. ""சொன்னால்தானே தெரியும்?''
 ""நாங்க அவளுக்கு ஒண்ணுமே செய்யலயாம்... அவதான் எங்களுக்கு எல்லாம் செஞ்சாளாம். இதைக் கேட்டு எனக்குக் கோபமே வந்திடுச்சு... ஆனா, "சரிடிம்மா... இத்தோட உட்டுடு. நீயே எல்லாம் செஞ்ச... நாங்க ஒண்ணுமே செய்யல... எனக்குன்னு ஒரு மனச்சாட்சி இருக்கு... அதுக்கு எல்லாம் தெரியும்' னு சொல்லிட்டு நான் அதுக்கப்பறம் ஒண்ணும் பேசல. நான் ஒடனே ஒடனே ஓடினதுக்கு எனக்கு இதுவும் வேணும் இன்னமும் வேணும்னு நெனச்சுகிட்டேன். வருசப்பொறப்புக்குக் கூட ஒரு தடவ அவ "மாமன் அங்க தனியாதான இருக்காரு. இங்க வரச்சொல்லேன் அக்கா'ன்னு சொல்ல மாட்டாங்க. கல்யாணத்துக்கப்பறம் யாரும் தனக்கு வாணாம், பணம் போதும்னு நெனச்சுக்கிட்டா போலிருக்கு


 உள் குரல் கேட்டது. "சரி, இப்பொழுது உன் வீடு தேடி வருகிறவர்களிடம் நீ என்ன கேட்கப்போகிறாய்?''
 "என்னா கேக்கப்போறானா? என் மொத மவன் கல்யாணத்துல என்னா ஆட்டம் ஆடினாங்க தெரியுமா? ஆறு மாசத்துல நோயில கெடந்து பொழைச்ச புள்ள அது. பொண்ணு பாக்க அவளையும்தான் கூப்பிட்டுகிட்டுப் போனேன். எல்லாம் சரியாத்தான் இருந்தது. பாக்கு வெத்தல மாத்தி நிச்சயம் செய்யறதுக்கு நாளு வச்சிட்டோம்... அப்ப பாத்து அவளோட நாத்தனாரு ஒருத்தி செத்துப் போயிட்டா... இத்தனைக்கும் அவளோட அவ்வளவா பேச்சு வார்த்தை கூட இல்ல. ஒடனேயே என் தங்கச்சிக்காரியும் அவ புருசனும் நிச்சயம் செய்யற தேதியை மாத்துன்னு சொன்னாங்க... "ஏன்டி செத்துப் போனவங்களுக்குக் காரியம்தான் முடிஞ்சு போயிடுதேன்னு சொன்னேன்... அத்தோட நிச்சயம் நின்னா பொண்ணு ஊட்ல என்னா நெனப்பாங்க... பாவம்''னு சொன்னேன். அதுக்கு, ""நாங்க இன்னும் நாலு பொண்ணு பாத்துச் செய்வோம்... கவலைப்பட்டாதே''ன்னு சொல்றாரு அவரு. எனக்கு ரொம்பக் கோவம்... ஆனா வெளியே காட்டிக்கல...


 நிச்சயம் தேதியை நான் மாத்தாதது அவங்களுக்குக் கஷ்டம்தான். அதுக்காக அதுலேந்து ரெண்டு பேரும் கருவம் கட்டிக்கிட்டு ஆரம்பிச்சுட்டாங்க போலிருக்கு... நிச்சயம் செஞ்சுட்டு புள்ளய ஆசிர்வாதம் செய்ய அவ ஊட்டுக்கு கூப்பிட்டுப் போறோம் நானும் இவருமா... எங்கள வாங்கன்னு கூப்பிடலைங்க... அன்னிக்கு ராவு பூரா நான் தூங்கலிங்க... ஒரே அழுகையாதான் வருது. கூட இருக்கற ஒரே ஒடம்பொறப்பு இவ ஒருத்திதான? இப்படி செய்யறாளேன்னு ரொம்ப வருத்தம். கல்யாணத்துல ஒரே மனசு கஷ்டம்தான். துக்கத்தை அடக்கிக்கொண்டுதான் கல்யாணம் செஞ்சு வச்சோம்.
 அவரு எதுலயும் பட்டுக்கல... எங்க ஊட்டுக்காரருதான் மானம் கெட்டுப்போயி ஒரே சகலருதான இருக்காருன்னு எல்லாத்துக்கும் போயிக் கூப்பிட்டா பெரிய மனுசன் மாதிரி "நடக்கட்டும் நடக்கட்டும்'னு சொல்லிட்டு ஒதுங்கிப் போயிட்டாரு. பொண்ணழைப்பு நடக்குது... யாரோ முன்ன பெரியாதவங்க ஊட்டுல நடக்கற மாதிரி ரெண்டு பேரும் வேடிக்கை பாக்கறாங்க, எங்க மனசு எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டிருக்கும் சொல்லுங்க? அம்மா அப்பல்லாம் நல்லா நடந்துகிட்டுதான் இருந்துச்சு... ஆனா அம்மாவ அவ்ளோ சுலபமா அவ அழைச்சுக்கிட்டு வந்தாளா? என்னை அழ அழ வச்சா: அம்மாவும் மனசில நூறு ஆசை இருந்தாலும் அவகிட்டதானெ இருக்கணும்னு அடக்கிக்கிட்டா...


 கல்யாணத்துக்கு அன்னிக்கு சாயந்தரம் மவனையும் மருவளையும் கோயிலுக்கு என் அம்மா கூட அழைச்சுக்கிட்டுப் போகலாம்னு சொன்னா அதுக்கு அவ, "அம்மாவால நடக்க முடியாது... ஆட்டோ கோயில் வாசல் வரைதான் வரும்... கோயில் உள்ள நடந்துதான போவணும்''னு மறுத்துட்டா...
 நானும் மனசை அடக்கிக்கிட்டேன் அதையெல்லாம் இப்ப கேக்கணும்தான? கல்யாணம் முடிஞ்சு அவ புருசங்காரன் தாம்பூலம் கூட எடுத்துக்கல... எப்ப ரெண்டு பேரும் போனாங்களோ? யார் ஊட்டுக் கல்யாணத்துக்கோ வந்துட்டுப் போன மாதிரி நடந்துக்கிட்டாங்களே... எம்மனசு எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்கும்... வேதனைப்பட்டிருக்கும்? அதை அவங்களும் படணும்ல...
 உள்ளிருந்து குரல் கேட்டது. "அதற்காக என்ன செய்யப்போகிறாய்?''


 "ஒண்ணுமில்ல... பத்திரிகை எடுத்துக்கிட்டு நீங்க ரெண்டு பேரும் என் புள்ள கல்யாணத்தை நல்ல்லா நடத்திக் குடுத்தீங்களே? அதைப்போல நாங்களும் நடத்தறோம்னு சொல்லப்போறேன்... போதும்ல...''
 உள்ளிருந்து குரல் கேட்டது. "அதாவது உன் மகன் திருமணத்தில் நீ அடைந்த மன வேதனையை அவர்கள் வீட்டுத் திருமணத்தில் அவர்கள் அடைய வேண்டும் இல்லையா?''


 "ஆமா... ஆமா...''
 உள்குரல் இப்போதும் கோபமாகப் பேசியது போல் இருந்தது. "அவள் யார்? உன் தங்கை... உன்னைவிட வெளி அனுபவம் குறைவானவள்... அவளுக்குப் பேசத்தான் தெரியும்... நீ தூக்கி வளர்த்தவள் மனம் வேதனைப்பட்டல் அது உன் வேதனை அல்லவா? அவள் வேதனைப்படலாமா?''
 "அதுக்காக அவ என்னைத் துன்பப்படுத்தியது மறந்து போயிடுமா?''
 "அவள் உன்னை விடச் சிறியவள்... அவளுக்காக நீ கேட்ட பேச்சுகள் எல்லாவற்றையும் அவள் பொருட்டுப் பொறுத்துக்கொண்டுதானே இருந்தாய்? அப்பாவும் இறந்துபோய் அம்மாவிற்கும் உடல் நலம் கெட்டுவிட உன் உறவெல்லாம் எப்படிப் பேசினார்கள்... வந்த வரன் எல்லாம் தட்டிப்போய்விட உன் தங்கைக்குத் திருமணம் செய்யும் எண்ணமே இல்லாமல்தான் நீங்கள் இருவரும் இருக்கிறீர்கள் என்றெல்லாம் பேசினார்களே?''
 "ஆமாம் எல்லாம் நெனவுல இருக்கு... என்னை என்னா செய்யச் சொல்றே?''


 "ஒண்ணும் பேசாமல் மகிழ்ச்சியாகப் பத்திரிக்கையை வாங்கிக்கொள்... அவள் குழந்தைகளும் உன் குழந்தைகள் போல்தானே? நீதானே தங்கையை அழைத்துக்கொண்டு வந்து பிரசவம் பார்த்தாய்? அவர்களைவிடச் சிறப்பாக முன்நின்று நீ திருமணத்தை நடத்திக் கொடுத்துக் கடைசிவரை இருந்து மண்டபத்தைக் காலி செய்து வா.''
 "அப்ப என்னை தோத்துப் போடின்னு சொல்ற?''
 "இல்லை... இதுதான் வெற்றி... நீ செய்வதைப் பார்த்து அவர்கள் தாங்கள் முன்பு செய்தது தவறு என்று வருந்த வேண்டும்... நீர் அடித்துத் நீர் விலகிவிடாது. நாம் பெற்ற இன்பத்தைத்தான் பிறர் பெற வேண்டும் என நாமெண்ண வேண்டும். நாம் துன்பம் அடைந்திருந்த சூழலை அவர்களுக்கு நாம் தரக்கூடாது.''
 "அப்படியா செய்யச் சொல்ற?''
 "ஆமாம். அவள் செய்தவற்றால் நீ ஒன்றும் குறைந்து போய்விடவில்லை... நான் சொல்வதுபோல் செய்... உறவும் உள்ளமும் தெளிவாகும்''
 "சரி... செஞ்சுதான் பாப்போம்'' எனச் சந்தேகத்துடனும் சந்தோஷத்துடனும் சொன்னேன்.

http://www.dinamani.com

Categories: merge-rss

தண்ணீர்... தண்ணீர்...

Fri, 16/02/2018 - 07:31
தண்ணீர்... தண்ணீர்...

 

 

வீட்டு ஜன்னலிலிருந்து சாரா எட்டிப் பார்த்தாள். தண்ணீருக்காக பல வண்ண பிளாஸ்டிக் குடங்கள் தெருவில் நிறைந்து கிடக்க... வாகனப் போக்குவரத்துக்காக இடம் விட்டு தண்ணீர் லாரிக்காகக் காத்து நிற்கும் பெண்கள்... அக்கம் பக்க கதைகள் பேசுவது ஒருபுறம் என்றால், சீரியல் கதைகள் பேசுவது மற்றொரு புறம். தண்ணீர் லாரி எந்த நேரத்திலும் வந்துவிடலாம். ஆனால் சரியான நேரத்திற்கு முன்பாக ஆஜராகிவிடும் அவர்கள் வீட்டு வேலைக்காரி மகேசுவை இன்னும் காணவில்லை. சாராவின் கணவர் ஜான்சன் தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை பார்த்து ஓய்வு பெற்றவர். சாராவும் தனியார் பள்ளி ஒன்றில் ஆசிரியையாக இருந்து ஓய்வு பெற்றவள். அவர்கள் வீடு நல்ல வசதியுடன் மிக முக்கியமான இடத்தில் இருந்தபோதும், தண்ணீர் வற்றிய பழைய ‘போரை’ ஆழப்படுத்தவோ அல்லது புதிதாக போர் போட இடவசதியோ இல்லை.
14.jpg
மெட்ரோ வாட்டர் அடிபம்பிலும் தண்ணீர் வருவதில்லை. மெட்ரோ வாட்டர் தண்ணீர் லாரி நான்கு ஐந்து நாட்கள் என்று எப்போதாவது ஒருநாள் எட்டிப்பார்த்தது. லாரி தண்ணீர் வாங்கி ஊற்றிக்கொள்ளவும் ‘சம்ப்’ வசதியில்லை. முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் வீடு கட்டிய காலத்தில் எண்பது அடி ஆழம் வரையே போடப்பட்ட ‘போர்’. அந்தக்காலத்தில் அஸ்திவாரம் தோண்டும்போதே சில அடிகள் ஆழத்திலேயே தண்ணீர் வந்துவிடும். இப்போது வசதி படைத்த அக்கம்பக்கத்தினர் இருநூறு அடி ஆழத்திற்கும் அதிகமாகவே ‘போர்’ போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

மெட்ரோ வாட்டர் டிபார்ட்மென்டு ‘போர்’ அமைக்க விதிமுறைகள் நிர்ணயித்திருந்தாலும் அதை யாரும் பின்பற்றாமல் பூமத்திய ரேகையைத் தொடும் அளவிற்கு ‘போரை’ இறக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பொருளாதார வசதியிருந்தும், புதிய போர் இறக்க இடவசதி இல்லாத காரணத்தால் சாராவும் ஜான்சனும் லாரி தண்ணீரை எதிர்பார்த்து... மகேசு இவர்கள் வீட்டு வேலைக்காரி. பல வீடுகளில் பத்து பாத்திரம் தேய்க்கும் வேலை பார்த்தாலும், ஜான்சன் - சாரா தம்பதியினர் வயதானவர்கள் என்பதால் இவர்கள் வீட்டை மையமாய் வைத்து வந்து போவாள். அவள் வந்துதான் லாரியிலிருந்து பத்து இருபது குடங்கள், சின்னஞ்சிறு பாத்திரங்களில் எல்லாம் நீர் நிறைத்து வைப்பாள்.

நான்கைந்து நாட்கள் தண்ணீர் வராவிட்டாலும் சமாளித்துக் கொள்வார்கள்.‘‘சாரா, மாடியில் வேலை செய்யும் தேவானை வந்துட்டாளா? அவளையாவது நமக்கு தண்ணீர் பிடித்துத் தரச்சொல்வோம்...’’ என்ற ஜான்சன் தன் மழிக்கப்படாத தாடியை நீவிவிட்டபடி, சாய்வு நாற்காலியில் தன் மூக்குக் கண்ணாடியை சரிபார்த்தபடி சாய்ந்திருந்தார். அவர்களுக்கு நான்கு பிள்ளைகள். நால்வரும் வெளிநாடுகளில் தத்தமது குடும்பத்தோடு ஐக்கியமாக... தாயும், தந்தையும் இங்கே இப்படி அல்லாடி அல்லல்பட்டு...‘‘மார்னிங் அவ வந்தப்பவே கேட்டேன். அவ பெண்ணுக்கு பிரசவமாம். சீக்கிரம் போகணும்னு சொல்லிட்டு மாடியிலிருந்து போயிட்டா...’’லாரி வந்து தண்ணீர் பிடித்து நிறைத்ததும், இவர்கள் வீட்டு மாடியில் குடிவந்துள்ள பெண்ணும் தன் பணிக்குப் புறப்பட்டு விடுவாள்.


இதுதான் நடைமுறை. மாடியை யாருக்கும் குடித்தனம் விடாமல், பிடிவாதமாக காலியாகவே வைத்திருந்தாள் சாரா, தங்கள் தனிமைக்கு குந்தகம் வருமோவென்று. குடித்தனத்திற்காக வந்த மனோன்மணி என்ற பெண்ணின் வற்புறுத்தலால் மனம் மாறி அவளுக்கு மாடிப்பகுதியை வாடகைக்கு விட்டாள். குடிவந்த பெண் இளவயதினள். வயது முப்பது இருக்கலாம். தன் கணவன் தனியார் கம்பெனியில் வேலை செய்வதாகவும் தானும் ஒரு கம்பெனியில் வேலை செய்வதாயும் சொன்னாள். பார்க்க அழகாய்... நல்ல பெண்போல சுடிதார் உடுத்தி முடியை முன்னும் பின்னும் புரளவிட்டு... மாத வாடகை பத்தாயிரம் ரூபாய்.

அட்வான்ஸ் பணமாக ஒருலட்ச ரூபாயைக் கொடுத்துவிட்டு மனோன்மணி மாடிப்பகுதிக்குக் குடிவந்தபோது தங்கள் தனிமை தொலைந்ததாய் நினைத்தார்கள். மனதிற்குள் மத்தாப்பாய் சிறு சந்தோஷம். அவள் தங்களுடன் நன்கு பழகுவாள் என்றிருந்தார்கள். ஆனால், அவள் வீட்டு வேலைக்காரி தேவானைதான் அதைச் சொன்னாள். ‘‘அந்த அக்கா சினிமாவிலே நடிக்கறாப்பல... வேண்டியவங்க அழைச்சா டிவி சீரியல்லே கூட போய் நடிக்குமாம். சொந்த வீடெல்லாம் இருக்காம். ஷூட்டிங்குக்கு போக வசதியா, இங்கே குடிவந்திருக்காங்களாம்...’’போயும் போயும் ஒரு நடிகைக்காக மாடிப்பகுதியை வாடகைக்கு விட்டோம். தாங்கள் மாடிப்பகுதியை எத்தனை நாள் பூட்டியே வைத்திருந்தோம்.

அவள் வற்புறுத்தலுக்காக மனம் மாறி வாடகைக்கு விட்டால்... சினிமாவைப் பார்க்காத, பார்க்க விரும்பாத இவர்கள் வீட்டில் ஒரு  நடிகை குடிவருவதா. அவளது கார் வேறு இவர்கள் காருக்குப் பக்கத்தில் போர்ட்டிகோவில் நிற்கிறது.‘‘நடிகையின்னா எங்கும் வாடகைக்கு வீடு குடுக்க மாட்டேன்னு சொல்றாங்களாம். அதான் கம்பெனியிலே வேலை செய்யறதா உங்ககிட்ட பொய் சொல்லி வந்திருக்கு. கல்யாணம் ஆயிருச்சாம். லவ் மேரேஜாம். இப்ப விவாகரத்துக்காக கோர்ட்டுக்குப் போயிருக்காம்...’’கூடுதல் தகவலாய் தேவானை இதை வேறு சொன்னாள். கேட்டதும் மூக்குக் கண்ணாடியைத் தூக்கிவிட்டுக் கொண்டு ஸ்வெட்டருக்கு பட்டன் தைத்துக்கொண்டிருந்த சாராவுக்கு இரத்தம் கொதித்தது.

‘‘ஓகே. காலைல நல்லா கேட்டுட்டு வீட்டை காலி பண்ணச் சொல்லிரலாம். பி காம் சாரா... அப்புறம் பிபி எகிறிடும்...’’ ஜான்சனின் ஆறுதல். பிள்ளைகள் வந்தால் தங்கிக் கொள்ள வசதி என மாடிப் போர்ஷனை வைத்திருந்தார்கள். வசதி படைத்த பிள்ளைகளும் பண உதவி செய்வதில்லை. இவர்களுக்கு எந்த ஓய்வூதியமும் கிடையாது. பிள்ளைகளை வளர்த்து ஆளாக்கவும், பணியில் இருந்த காலத்தில் வீட்டுக்கடன் பெற்று வீட்டை கட்டி, வட்டியுடன் திருப்பிச் செலுத்தியதிலும் பொருளாதாரம் சரிப்பட்டு விட்டது. வயதான காலத்தில் உணவைவிட மருந்து மாத்திரைகளின் செலவு அதிகமாகிறது. அதை ஈடுகட்ட எண்ணி வாடகைக்கு விட்டால்... இப்படியா?

மாடி போர்ஷனுக்குச் செல்ல படியும் வழியும் தனியாக இருக்கும். இவர்கள் தூங்கியபின் மனோன்மணி எப்போது வருகிறாள் எனத் தெரியாது. சில நேரம் தன் போர்ஷனில் மனோன்மணி ஆண்களுடனோ பெண்களுடனோ பேசிக்கொண்டிருப்பாள். இவர்களுக்கு ஏதும் புரியாது. கண்டிக்க இயலாமல் சங்கடப்பட்டார்கள். துணிந்து அவளிடம் பேசிவிடலாம் எனக் காத்திருக்கும்போது அவளது கார் அவர்கள் கேட்டை கடந்துவிட்டிருக்கும். அலைபேசி யில் தொடர்புகொண்டு பேசலாம் என்றால் அது எப்போதும் உபயோகத்தில் இருப்பதாய் புலம்பும். இப்படி அவர்கள் அவளது தொடர்புக்காகக் காத்திருந்தபோது... இரண்டு வாலிபர்களுடன் அவள் காரில் வந்து இறங்கினாள். போர்ட்டிகோவில் நின்றிருந்த சாரா, ‘‘பிளீஸ் உள்ளே வந்துட்டு போறீங்களா மனோன்மணி?’’ என அழைத்தாள்.

அந்த முதியவளால் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைக்க முடியவில்லை. மனதில் குமுறல். பொய் சொல்லி குடித்தனம் வருவதென்றால்... என்ன சாமர்த்தியம்?‘‘என்ன ஆன்ட்டி... வாடகைக்கு உண்டான செக்கைக் கூட உங்க போஸ்ட்பாக்சிலே இரண்டு நாளைக்கு முன்னர் போட்டேனே... வேறு என்ன விசேஷம்?’’ உடன் வந்தவர்களிடம் தன் போர்ஷனின் சாவியைக் கொடுத்து மேலே செல்லுமாறு சைகையால் சொல்லிவிட்டு சாராவைப் பின்தொடர்ந்தாள் மனோன்மணி. அவர்களிருவரையும் சலனமின்றி பார்த்துக் கொண்டிருந்த கணவரிடம், ‘‘ஜான்சன் சொல்லிருங்கப்பா... நமக்கு சினிமா அது இதுவெல்லாம் சரிப்பட்டு வராது. பொய் சொல்றது பாவம் என்கிறார் தேவன்...’’ சொன்ன சாராவின் முகத்தில் சிடு சிடுப்பு எட்டிப் பார்த்தது.

‘‘எஸ்... மிஸ்... நீங்க மிஸ்ஸா... மிஸஸ்ஸா... என்ன சொல்றது? ஏதோ கம்பெனியிலே வேலை செய்யறதா சொன்னீங்க. நாங்களும் நம்பி வீட்டை வாடகைக்கு விட்டோம். ஆனா நீங்களோ...’’ஜான்சனின் பேச்சைக் கேட்ட மனோன்மணியின் முகம் கருத்தது.‘‘ஸாரி... ஸாரி... அங்கிள். சினிமாவிலேயும் சீரியல்லேயும் நடிக்கிற எனக்கு வாடகைக்கு வீடு தர யாரும் தயாராயில்ல. உங்க வீட்டை வாடகைக்கு பார்க்க வந்தப்ப ஆன்ட்டியையும் உங்களையும் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சி போச்சி. அதான்...’’‘‘பொய் சொல்லலாம்னு தோணுச்சி. அப்படித்தானே? ஸாரிமா. நீ எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு குயிக்கா காலி பண்ணிரு. அட்வான்ஸையும் வாங்கிப் போயிடு...’’ சிடுசிடுத்தார் ஜான்சன்.

முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள் சாரா. ஒருவாரம் ஆயிற்று. மனோன்மணி சப்தம் போடாமல் போவதும் வருவதுமாய் இருந்தாள். இவர்கள் தூங்கி எழுவதற்கு முன் போய்விடுவாள். ஒருமுறை அலைபேசியில் வீடு காலி செய்வதை நினைவூட்டினார்கள். சில நாட்களில் தண்ணீர் லாரி வரும்போது, தண்ணீர் பிடிக்கும் கெடுபிடியில் இவர்கள் இருக்க ஓசையின்றி அவள் போய்விடுவதுண்டு. விடுமுறை நாட்களிலோ அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலோ அல்லது இவர்கள் ‘சர்ச்’சுக்குப் போயிருக்கும்போதோ நான்கைந்து கார்கள் வீட்டின் முன் நிற்கும். இவர்கள் ‘சர்ச்’சுக்குப் போய் இறைவனை வழிபட்டுவிட்டு, காலைச்சிற்றுண்டியை நல்ல ஒரு உணவு விடுதியில் முடித்துக்கொண்டு வீடு திரும்பினால் இவர்கள் காரை போர்ட்டிகோவிற்கு கொண்டு செல்ல முடியாமல் ஏகப்பட்ட கார்கள் இவர்கள் வீட்டு வாசலில் நிற்கும்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்தால் மாடிப் போர்ஷனிலிருந்து வரும் சப்தமும் சலசலப்பும் மனதுக்கு சற்றும் பிடிக்கவில்லை. அமைதிக்காக மனம் ஏங்கிற்று. மனோன்மணி வீட்டில் இருக்கும்போதெல்லாம் ‘ஹோம் தியேட்டரி’லிருந்து திரைப்பட பாடல்கள் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும். இல்லாவிட்டால் அவள் அலைபேசியில் மலையாளம், தெலுங்கு, தமிழ் என ஏதாவது ஒரு மொழியில் சரளமாய் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருப்பாள். அப்போதெல்லாம் அவள் கணவன் - மனைவி எனப் பொய் சொல்லி வீட்டுக்கு குடிவந்தது அவர்கள் கண்முன் தோன்றி தங்கள் கையாலாகாத செயலை எண்ணி உள்ளத்தை கோபம் பிறாண்டும். அவள் இல்லாத வேளையில், அவளைத்தேடி ஆணோ பெண்ணோ யார் வருவதும் பிடிக்கவில்லை.

சிடுசிடுப்பாய் அவர்களிடம் பதில் சொல்வார்கள். தங்கள் தனிமையையும் அமைதியையும் குலைக்க வந்தவளாகவே அவர்களுக்கு அவள் தோன்றினாள். ‘‘சாரா... தண்ணி லாரி வந்து நிக்குது. எல்லாம் பிடிச்சிட்டுப் போறாங்க டார்லிங். மகேசு வந்திருவாளா?’’‘‘அவ புருஷனுக்கு பஸ்ஸில் அடிபட்டுடுச்சாம். ஹாஸ்பிடலுக்குப் போறாளாம்... வரமுடியாதுன்னு சொல்லி அனுப்பிட்டா...’’‘‘இப்ப வாட்டருக்கு என்ன பண்றது? அந்த மனோன்மணி என்ன பண்ணுவா?’’ ‘‘விடுப்பா... அவ எங்காவது போய் குளிப்பா.. சாப்பிட்டுக்குவா. இல்ல தண்ணீர் வச்சிருப்பா...’’‘‘சாரா டார்லிங்... ஒண்ணு செய்வோமா. நீ லாரியிலிருந்து தண்ணி பிடிச்சி அப்படியே இழுத்து வச்சிடு. நான் மெல்ல எடுத்து வந்து உள்ள ஊத்திடறேன்...’’
‘‘என்ன ஜான்சன்... உமக்கு ஹார்ட் வீக்கா இருக்கு.

பி கேர்ஃபுல்னு டாக்டர் சொல்லலை. மறந்து போச்சா... வேணாம்பா. நான் ரெண்டு ரெண்டு பக்கெட்டா பிடிச்சிட்டு வரேன்...’’‘‘நோ... நோ... உனக்கே உடம்பு ரொம்ப வீக்கா இருக்கு... அதெல்லாம் சரி வராது...’’வாசற்படியிலிருந்து மனோன்மணி குரல் கொடுத்தாள். ‘‘அங்கிள்.. நாளைக்கு நான் என் போர்ஷனை காலி பண்ணிடறேன். அட்வான்ஸ் கூட உடனே தரணும்னு இல்ல... ஆனா, செக்கா தராதீங்க...’’ என்றவள் தன் தோள் பையையும் குளிர் கண்ணாடியையும் மேசையில் வைத்தாள். இடது கையில் ஒன்று, இடுப்பில் மற்றொன்று, வலது கையில் இன்னொன்று என மூன்று பிளாஸ்டிக் குடங்களை அவர்கள் வீட்டிலிருந்து எடுத்துக் கொண்டு தெருவுக்குச் சென்றாள்.

தாங்கள் சீரியல்களிலும், திரைப்படங்களிலும் பார்க்கும் நடிகை தங்களுடன் சேர்ந்து லாரித் தண்ணீர் பிடிப்பாள் என தெருப்பெண்கள் யாரும் நினைத்துக்கூட பார்க்கவில்லை. எல்லாரும் நகர்ந்து மனோன்மணிக்கு வழி விட்டு சிரிப்பும் பூரிப்புமாய் நிற்க... சில பெண்கள் அவளுக்கு தண்ணீர் பிடித்துத் தந்து உதவினார்கள். இருபது நிமிடங்களில் சாரா - ஜான்சனுக்கு தேவையான நீரை நிறைத்து விட்டாள். சொன்னபடி மனோன்மணி மறுநாள் வீட்டை காலி செய்தாள். சாரா - ஜான்சன் மகளாக அவர்கள் வீட்டில் குடிபுகுந்தாள்!              

http://www.kungumam.co.in

Categories: merge-rss

கேசம்

Thu, 15/02/2018 - 09:41
கேசம் - நரன்

ஓவியங்கள் : ரமணன்

 

40p1.jpg

1972  பங்குனி 

த்தியப்பனுக்கு உடலில் எறும்புகள் ஊர்வதுபோல் உணர்வு. காலையிலிருந்தே அப்படித்தான் இருந்தது. இப்படியான உணர்வுகள் வரும்போது அவர் மனதில் இனம்புரியாத சந்தோஷம் கொப்பளிக்கும். ஆண் யானைகளின் காதில் நீர் வடியும் மத்துக்காலத்துக்கு ஒப்பானது அது. ஆனால், இவ்வளவு நாட்களாக இல்லாமல் இன்று திடீரென ஏன் இப்படி என்று தெரியவில்லை. அவருக்கு 59 வயதாகிறது. வேம்பாரிலிருந்து வறுமையான தன் பதின்ம வயதில் விருதுநகருக்குப் பிழைக்க வந்தவர். பஞ்சுப்பேட்டையில் எடுபிடி பையனாக  வேலையில் சேர்ந்து அங்கேயே பஞ்சுத் தரகராக மாறி, குறைந்த லாபத்துக்கு சரக்கைக் கைமாற்றிவிட்டு, கொள்முதல் செய்யத் தொடங்கி என இன்று பேட்டையின் பெரிய வியாபாரம் அவருடையதுதான். இப்போது எல்லாம் மகன் கதிரேசன்தான் வியாபாரத்தைக் கவனித்துக்கொள்கிறான். அப்பாவின் பாதி வயது அவனுக்கு.

ஆத்தியப்பன் சராசரிக்கும் கூடுதல் உயரம், மழைக்கால பனைமர நிறம்.  வெள்ளை டெர்லின் வேஷ்டி, முழங்கை வரை சுருட்டிவிடப்பட்ட வெள்ளைச் சட்டை. தலையில் நிறைய பஞ்சு சொரிந்து கிடப்பது போன்ற அதிகமான வெண்முடிகள். ஆத்தியப்பனுக்கு சிறு வயதிலிருந்தே சரும வியாதி இருந்தது. ஆங்காங்கே மீன் செதில்களைப் போலிருந்த தோல் இப்போது உடலின் பெரும்பான்மையாக மாறிவிட்டது. பாதிநேரம் நமைச்சல் தாங்காமல் உடலைச் சொறிந்துகொண்டேயிருப்பார். அப்படிச் சொறிந்துகொள்ளும்போது கறுத்த அவரின் தோல்களிலிருந்து வெள்ளையாகச் செதில் செதிலாகக் கொட்டும். சொறிந்த இடத்தில் வெள்ளையாக வரிவரிக்கோடுகள் தெரியும்.  40p3.jpg

கணபதியம்மாள் பின்கட்டில் மதிய உணவு தயார்செய்துகொண்டிருந்தாள். சூரை நாற்காலியிலிருந்து எழும்பி மெள்ள கணபதியம்மாளின் முதுகுப் பக்கமாக உரசியபடியே நின்றார். “இப்படி உடம்பை வெச்சிட்டு சமையல் பண்ற இடத்துக்கு வராதீங்கனு எத்தன தடவ சொல்றேன். சாப்பிடுற சாப்பாட்டுல ஏதாவது பட்டுடப் போகுது...” எரிச்சலாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு தள்ளிப் போகச் சொன்னாள் கணபதியம்மாள். கொஞ்சம் தள்ளிப்போய்  நின்றுகொண்டு, ‘இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டுமாவது’ என்பதுபோலப்  பார்த்தார். எரிச்சல் குறையாத கணபதியம்மாளின் முகத்தைப் பார்த்தபடியே சில விநாடிகள் நின்றவர் என்ன நினைத்தாரோ, திடுமென ஓடிப்போய் கணபதியம்மாளின் ஸ்தூலமான உடலைக் கட்டி அணைத்துக்கொண்டார். விலகி, அரிசி களைந்த பாத்திரத்தைக் கோபமாக சமையல் மேடையில் வைத்துவிட்டு நரகலை மிதித்துவிட்டவரைப்போல ச்சீய்... என்று விலகி நின்றுகொண்டார் கணபதியம்மாள். மெள்ள தன்னிடமிருந்து எறும்புகள் கீழிறங்கி தடதடவென ஓடிக் கொண்டிருப்பதைப்போல உணர்ந்தார் ஆத்தியப்பன். அதற்குள் கணபதியம்மாள் கத்தத் தொடங்கிவிட்டாள். “எத்தன தடவ சொல்றது விருப்பமில்லன்னு, இந்த வயசுல கேக்குதோ... எனக்கும் ஒட்டிக்கிறதுக்கா?” ஆத்தியப்பன் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியுமற்று அந்த அறையிலிருந்து வெளியேறினார். மீண்டும் போய் சூரல் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தார். முன்புபோல இயல்பாக, சாவகாசமாக அவரால் உட்கார முடியவில்லை. எழுந்து முக்கு ரோடு வரை  நடந்துவிட்டு வந்தால் தேவலாம் போலிருந்தது. எழுந்து வெற்றுடம்பின்மீது சட்டையை சாத்திக்கொண்டு வெளியேறினார். பாதிதூரம் நடந்தவர் மேற்கொண்டு செல்லப் பிடிக்காமல் கிட்டங்கிக்குச் செல்லத் தீர்மானித்தார். அடுத்த தெருவில்தான் அவரின் பஞ்சு கிட்டங்கி இருந்தது.

40p2.jpg

வழியில் சரக்கொன்றை மரமொன்று பூக்களைச் சொரிந்துகொண்டிருந்தது.

அது அப்படியொன்றும் ரசிக்கத்தக்கதல்ல என்பதுபோல நடந்து கிட்டங்கிக்கு வந்தார். வெளியே பெரிய மர உத்திரமொன்றின்  மேலிருந்து கிட்டங்கியின் முழங்கையளவு சாவியைத் துழாவியெடுத்துத் திறந்தார். நீளமும் அகலமுமான விஸ்தாரமான பழைய கருங்கல் கட்டடம் அது. மேலே ரெட்டை யானை கொல்லம் ஓட்டால் வேயப்பட்ட கூரை. ஆங்காங்கே அகன்ற மரத் தூண்கள் நடப்பட்டு உத்திரத்தைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்தன. கிட்டங்கியின் மூன்றில் இரண்டரை பங்கு இடத்தில் பஞ்சு திணிக்கப்பட்ட பெரிய பெரிய மர நிறக் கோணிகள் அடுக்கப்பட்டுக்கிடந்தன. அந்தக் கிட்டங்கியைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் இந்த உலகத்தின் அத்தனை மனிதர்களுக்கும் ஆடை நெய்யவும்,  அத்தனை நோயாளிகளின் புண்களுக்கும் பஞ்சுகள் இருப்பதாகவும் தோன்றும். ஆனால், இயல்பில் மனிதர் தன் முழங்காலுக்குக் கீழ் சொறிந்து சொறிந்து கொதகொதவென இருக்கும்   புண்ணுக்கும்  அதில் வடியும் சீழ் நீருக்கும் நுனிப் பஞ்சுகூட இரக்கப்பட்டுக் கொடுக்க மாட்டார். மீண்டும் ஆத்தியப்பனுக்கு அந்த நினைப்புதான் அரிக்கத் தொடங்கியது. காமத்துக்குத்தான் எத்தனை ஆயிரம் கதவுகள். எந்தக் கதவு எப்போது திறக்கும் என்பது யாருக்கும் தெரிவது இல்லை. தெரிந்தாலாவது அடைத்துவைக்கலாம். வயதான உடலிலும் அது திறந்து கொள்வதுதான் கொடுமை. அடைக்கத் தெரியாமல் அவமானப்படுவது அதைவிடக்  கொடுமையாக இருக்கிறது என நினைத்துக்கொண்டார் .

அவருக்கு நல்ல சம்போகம் கிடைத்து பத்து வருடமாவது இருக்கும்.

அப்போதெல்லாம் கையிலும், கால்களிலும் இவ்வளவு தோல் அரிப்பும் புண்களும்  இல்லை. இப்போது கணபதியும் ஐம்பதைக் கடந்துவிட்டாள். எல்லா பெண்களுக்கும் இருப்பதுபோலவே இந்த வயதுக்கான உபாதைகளும், எரிச்சலும் இயல்புதான் என்றாலும், இந்த விலகலுக்கு தோல் வியாதிதான் முக்கியமான காரணமாக இருக்கும். முன்பெல்லாம் அதிகமாக கிட்டங்கியில்தான் விரும்பி தங்கிக்கொள்வார். யாரோ கிட்டங்கிக்குள் வருவது போலிருப்பதைக் கண்டு ஏறிட்டார். கதிரேசன்தான். கையில், பித்தளை தூக்குச் சட்டியும் குழம்பு பாத்திரமும் எடுத்து வந்திருந்தான். முகத்தை இறுக்கமாக வைத்திருந்தான். கணபதி ஏதாவது சொல்லியிருக்கக்கூடும். கால்வாசி ஜாடையாகச் சொன்னாலும் புரிந்துகொள்ளும் பக்குவம் கூடியவன். இல்லையென்றால் அப்பாவிடம் இருந்து இவ்வளவு சீக்கிரமாக வியாபாரத்தைக் கற்றிருக்க மாட்டான். 40p3.jpg

கதிரேசனே ஆரம்பித்தான், “கிட்டங்கியிலேயே தங்கிக்கோப்பா... சோறு இங்கேயே கொண்டுவந்துடுறோம். வீட்ல சின்னக் குழந்தையிருக்கு. சாப்பிடுற சாப்பாட்ல விழுந்திருது. நீயும் விடாம பரட்டு  பரட்டுனு  சொறிஞ்சுக்கிட்டே  இருக்க. மதுர பெரியாஸ்பத்ரியில காட்டலாம்னா வேண்டாங்குற. இவ்வளவு சொத்தை வச்சி என்னதான் பண்ணப் போறியோ?’’ சாப்பாட்டை எட்ட வைத்துவிட்டுக் கிளம்பிவிட்டான். பொழுதுசாய கதிரேசன் இரண்டு பைகளில் கொஞ்சம் துணிமணிகளையும், அன்றாடப் பயன்பாட்டுப் பொருட்களையும் எடுத்துவைத்துவிட்டுக் கிளம்பினான்.

மனிதர் வீம்பாக அங்கேயே சாப்பிடாமல் படுத்துக்கிடந்தார். இரண்டு நாட்களாக பஞ்சுப் பேட்டைக்கும் செல்லவில்லை. மதிய வேளைகளில் எப்போதாவது லாரிகளில் பெரிய பெரிய சாக்குகளில் பஞ்சுகள் வந்து இறங்கும் அல்லது கிட்டங்கியிலிருந்து  வெளியேறிச் செல்லும். இரவு உணவு கொடுக்க கணபதியம்மாள் வந்தபோது கதிரேசனின் சிறு மகளையும் உடன் அழைத்து வந்திருந்தாள். குழந்தை தன்னிடம் வந்தபோதும் சுரத்தே இல்லாதவராக உரையாடினார். மதிய உணவு எடுத்து வந்திருந்த பாத்திரங்களை வொயர் பின்னல் கூடையில் எடுத்து வைத்தபடியே கிட்டங்கி எடுபிடி வேலைக்கு அருகிலிருக்கும் மீசலூரிலிருந்து ஒரு பெண்ணை வரச் சொல்லியிருக்கிறேன் என்றாள். ஆத்தியப்பனிடமிருந்து ஒரு “ம்..., ம்கூம்...” இல்லை.

காலையில் மாநிறத்தில் ஒடிசலான பெண்ணொருத்தி வந்து நின்றாள். கூடவே, கணபதியம்மாளும் வந்திருந்தாள். அவளை ஆவுடைத்தங்கம் என்று அழைத்தாள் கனபதியம்மாள். ஆவுடைத்தங்கத்துக்கு சோபையான முகம். ஆனால், அவள் கண்கள் அவ்வளவு தீர்க்கமாக நிரம்ப ஒளியுடன் இருந்தன. எதற்கோ பின்னால் திரும்பி நடந்தாள்.

நெளு நெளுவென  நீளமான கூந்தல் அவள் புட்டம் வரை இருந்தது.

33வயது மதிக்கலாம். கணபதியம்மாள் சென்றதும் கிட்டங்கியின் அகன்ற வாசலில்போய் அமர்ந்து அவசியமற்ற ஏதோ ஒன்றை நிலைகுத்திப் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தாள். ஆத்தியப்பன், காலையில் பேட்டை வரை போய்விட்டு நடுமதியம் கிட்டங்கிக்கு வந்தார். அப்போதும் ஆவுடைத்தங்கம்  கிட்டங்கி வாசலிலேயே நிலைகுத்தி உட்கார்ந்திருந்தாள். அவர் நுழைந்ததும் எழுந்துபோய் தண்ணீர் எடுத்துவந்து சொம்பை நீட்டினாள். கிட்டங்கியில் ஏதோ மாற்றம் வந்திருப்பதை உணர்ந்தார். கொஞ்சம்கூட தரையில் உதிரிப் பஞ்சுகள் இல்லை. சிறு பஞ்சு தெறிப்புகளைக்கூட கவனமாக அள்ளி சாக்குகளின் உப்பலான வயிற்றில் திணித்திருந்தாள் ஆவுடைத்தங்கம். உணவுப் பாத்திரங்களைக் கொண்டுவந்து ஆத்தியப்பன் அமரும் கட்டிலின் முன்னால் பரப்பினாள். சிறிது சத்தம்கூட இல்லாமல் அந்தப் பாத்திரங்களை அவள் எடுத்துவைக்கும் முறை அவருக்குப் பிடித்திருந்தது. எடுத்துவைத்த முதல் வாயிலேயே உணவின் சுவை மாறியிருப்பதை உணர்ந்தார். பின் கட்டிலில் படுத்தபடி சிறிதுநேரம் பனை ஓலை விசிறியால் தனக்குத்தானே விசிறியபடியே உறக்கத்தை எதிர் நோக்கியபடியிருந்தார். சிறிது நேரத்துக்குப் பின் மிச்ச உணவுகளை உண்டு முடித்து பாத்திரங்களைக் கழுவி வெயில் விழும் இடத்தில் கவிழ்த்து வைத்தாள். ஆவுடை மீண்டும் வாசலில் போய் குத்துக்கால் போட்டு அமர்ந்துகொண்டாள்.

மதியம் மூன்று மணியிருக்கும். அப்போது வாசலில் இரண்டு மருத்துவச்சிகள்  வெள்ளை நிற உடையோடு சைக்கிளில் வந்து இறங்கினார்கள். ஒரு பெண்ணின் கேரியரில் சாம்பல் நிறப் பெட்டி ஒன்று இருந்தது. பெட்டியில், கறுப்பு பட்டையாய் தோளில் சாய்த்துக்கொள்ளும் நீளப் பிடியும் இருந்தது. “பெரியவர உசுப்புங்க... வீட்டுக்குப் போனோம்... கிட்டங்கில  இருக்கார்னு சொன்னாங்க” சத்தம் கேட்டு ஆத்தியப்பனே எழுந்தார். அந்த இரு பெண்களும் ஆவுடையிடம் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே நுழைந்தார்கள். ஆத்தியப்பன் அதற்குள் முகம் கழுவிவிட்டு  சட்டையை மேலே சாத்தினார். ஆவுடையும் உள்ளே நுழைந்தாள். இருவரில் இளையவளான மருத்துவச்சி வெந்நீர் கொண்டுவரச் சொல்லி கிட்டத்தட்ட உத்தரவிட்டாள். ஆவுடை ஏதும் புரியாமல் கிட்டங்கியின் வெளியே போய் அடுப்பைப் பற்றவைத்தாள்.

அவள் வெந்நீரோடு உள்ளேறும்போதுதான் கவனித்தாள். ஆத்தியப்பன் தன் வேஷ்டியை முழங்கால் வரை ஏற்றிவிட்டிருந்தார். இரண்டு கால்களின் கீழும் அழுக்கேறிய சல்லாத்துணி சுற்றப்பட்டிருந்தது. மஞ்சளும் ரத்தம் கசிந்த கறையும் அதில் இருந்தன. அதில் மூத்த பெண் அந்தத் துணியை உரித்தாள். உள்ளிருந்து துண்டுத் துண்டாக பஞ்சு உதிர்ந்தபடியிருந்தது. முகத்தைச் சுளித்தபடியே அந்தப் பெண் எல்லா துணிகளையும் விருப்பமற்று இரு விரல்களால் தள்ளிப் போட்டாள். இன்னும் புண் ஆறவே இல்லை என்றாள் இளையவள். ஆவுடையிடமிருந்து  வெந்நீரை வாங்கி அவரின் கால்களின் கீழே வைத்தபடியே, கொஞ்சம் பஞ்சுகளை வெந்நீரில் முக்கி புண்களின் மேலிருந்த மஞ்சள் களிம்பின் அழுக்கையும் ரத்தம் மற்றும் சீழ் வடிந்த கறையையும் அவர்கள் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கினார்கள். பருமனான மூத்த மருத்துவச்சி அந்தப் புண்களை இறந்த எலியைப் பார்ப்பதுபோலப் பார்த்தாள். ஆவுடை, தன் கண்களை அந்தப் புண்களின் மீதிருந்து நீக்கவே இல்லை. அவளின் கண்களில் வெளிச்சம் கூடிக்கொண்டே வந்தது. சில நிமிடங்களில் புண்கள் முழுக்கச் சுத்தம் செய்யப்பட்டு குளிப்பாட்டி முடித்த குழந்தையைப் போலிருந்தது. ஆவுடையின் கண்களில் நீரின் பளபளப்பும் பிரயாசையுமிருந்தன. மூத்தவள் இப்போது களிம்பு டப்பாவை எடுத்து இரண்டு விரல்களால் மஞ்சள் களிம்பை அள்ளி புண்ணின் மேல் அப்பத்  தொடங்கினாள். இளையவள் இப்போது சல்லாத் துணியையும், பஞ்சையும் தேவையான அளவுக்கு அருகில் எடுத்து வைத்துக்கொண்டிருந்தாள். புண்ணை மீண்டும் மூடப்போவதை ஆவுடையால் தாங்க முடியவில்லை. மௌனமாக அழத் தொடங்கினாள். அவளை அறியாமலேயே கண்களிலிருந்து கயிறுபோல கண்ணீர் வந்துகொண்டே இருந்தது. அவளுக்கே இந்தச் செய்கை வியப்பாக இருந்தது. நோய்மை பீடிக்கப்பட்ட அந்த இரண்டு  கால்களையும் இரு குழந்தையைப்போல பாவிக்கத்  தொடங்கிவிட்டாள். தன் மேல் அன்பு செலுத்தவும், தான் அன்பு செலுத்தவும் யாருமே இல்லாத இந்த வாழ்க்கையில் அந்த இரண்டு கால்களின் மீதும் இரக்கமும் காருண்யமும் கொப்பளிக்கத் தொடங்கியது. இப்போது மூத்தவள் கால்களில் சல்லாத் துணியைச் சுற்றத் தொடங்கினாள். ‘என் பிள்ளைகளின் மேல் துணியைச் சுற்றி மூடாதே... மூடாதே...’ என்று வாய்விட்டு கத்திவிடலாம் போலிருந்தது ஆவுடைக்கு. சேலை நுனியால் வாயை மூடி, துணியை இறுக்கக் கடித்துக்கொண்டாள்.

40p4.jpg

அந்த இடத்தைவிட்டு தன் பார்வையை மாற்றினாள். ஆத்தியப்பன் தன் சட்டைப் பையிலிருந்து ஓர் ஐந்து ரூபாய் தாளை எடுத்து மூத்த மருத்துவச்சியின் கையில் கொடுத்தார். அது அவர்களுக்கு ஏமாற்றமான தொகையாக இருக்கும்போல, விருப்பம்இல்லாமல் வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பினார்கள். ஆவுடையின் கண்ணில் இப்போது புண்களிருக்கும் அந்த இரு கால்கள் மட்டுமே தெரிந்தன. வேறு எல்லாமே அவளின் பார்வையிலிருந்து மறைந்திருந்தது. மௌனமான அந்த இரு புண் குழந்தைகள் மட்டுமே அவளுக்கு திரும்பத் திரும்ப நினைவுக்கு வந்தபடி இருந்தன.

வாசலில் போய்க் குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்துகொண்டாள். அமர்ந்தபடியே உறங்கத் தொடங்கியவள் இரவுதான்  விழித்தாள். கிட்டங்கி முழுக்க மென் மஞ்சள் வெளிச்சம் பரவியிருந்தது. மஞ்சள் குண்டு பல்ப் மட்டும் ஆத்தியப்பனுக்கு நேர் மேலே எரிந்துகொண்டிருந்தது. எழுந்ததும்  துணி சுற்றியக் குழந்தைக்கு மூச்சு முட்டுமென பித்துக்காரியைப்போல் வேஷ்டியை முழங்கால் வரை உயர்த்த முற்படுகையில் ஆத்தியப்பன் விழித்துக்கொண்டார். என்னவென்று காரணம் கேட்டபோது தீர்க்கமாகச் சொன்னாள். “புண்களைப் பார்க்க வேண்டும்!”ஆத்தியப்பன் புரியாதவராக நெற்றியைச் சுருக்கியபடி மீண்டும் கேட்டார். “என்னது?” மீண்டும்  அதையே தீர்க்கமாகச் சொன்னாள். “அந்தப் புண்களைப் பார்க்கணும். என் ஊரில் நாட்டுவைத்தியர் ஒருவர் இருக்கிறார்.  ‘காலில் புண் வந்தால் அதை இறுக்கமாகக் கட்டக் கூடாது. உலரவிடணும்.’ என்று சொல்வார்.” “சரி இந்த நேரத்தில் அதற்கு என்ன செய்ய?.” “புண்ணின் மேலிருக்கும் கட்டை அவிழ்க்கணும்.” “காலையில் அவிழ்த்துப் போடலாம். போய்த் தூங்கு...” சொல்லி முடிப்பதற்குள்…

கட்டிலிலிருந்து தொங்கப்போட்டு கிடக்கும் கால்களின் அருகில் போய் அமர்ந்துகொண்டாள். ஆத்தியப்பன்  குழப்பமாகப்  பார்த்தார். ஆவுடை, அவரின் கால்களைப் பிடித்து கட்டுகளை அவிழ்க்கத் தொடங்கினாள். விறுவிறுவென கட்டுகள் அவிழ்ந்தன. அவளுக்கு மட்டும் பெருமூச்சு வாங்கும் குழந்தையின் மூச்சுச் சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது. களிம்புகளை அதே பஞ்சினால் எடுத்து வழித்துப் போட்டாள். ஆவுடையின் முகம் பிரகாசமடைந்தது. கண்கள் மினுங்கின. மிகுந்த பிரயாசையோடு பார்த்தாள். போய்ப் படுத்துக்கொள்ளச்  சொன்னார். சரி என்று சொல்லிவிட்டு புண்களிருக்கும் திசைநோக்கி திரும்பிப் படுத்துக்கொண்டாள். சிறு மஞ்சள் பல்பின் வெளிச்சத்தில் புண்கள் தெளிவற்றும்  தெளிவாகவும் தெரிந்தன. காலையில் ஆத்தியப்பன் எழுந்து பேட்டை வரை சென்று வந்தார். மதியம் வரும்போது வாசலில் மேல்சட்டை அணியாத கிராமத்துப் பெரியவர் ஒருவர் அமர்ந்திருந்தார். ஆத்தியப்பனைக் கண்டதும் எழுந்து நின்று வணங்கினார். மீசலூரிலிருந்து வந்திருப்பதைச் சொன்னதும் காரணம் புரிந்தது. லாரி ஒன்று கிட்டங்கியில் பஞ்சுப் பொதிகளை ஏற்றிக் கொண்டிருந்தது. கதிரேசன் உள்ளே இருப்பானா என எண்ணினார். ஆனால், கதிரேசன் தன் மோட்டார் சைக்கிளில் எதிரில் வந்துகொண்டிருந்தான். விறுவிறுவென உள்ளே சென்று பார்த்தார். பஞ்சு எடை பார்த்து விலாசம் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள் ஆவுடை. எப்போதும் எடைபோடும் இடத்தில் யாராவது நிற்க வேண்டும். கதிரேசன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

லாரி கிளம்பிச் சென்றதும் மீசலூர் பெரியவர் ஆத்தியப்பனின் வேட்டியை முழங்காலுக்கு ஏற்றி, புண் கால்களுக்குப்  பண்டுவம் பார்க்கத் தொடங்கினார். கால்களுக்கு ஆமணக்கு எண்ணெய் போன்ற நீர்மைகொண்ட திரவம் ஒன்றை, தான் எடுத்துவந்திருந்த கோழி இறகால் பூசி  விட்டார். அதில் அடர்த்தியான கசப்பு நெடி வீசியது. உடலில் வேறு எங்கெல்லாம் அரிப்பின் தீவிரம் இருக்கிறது என்று கேட்டார்.  தினமும் அதே திரவத்தை இருவேளை பூசிக்கொள்ளும்படியும் விரைவில் புண்கள் உலர்ந்துவிடும் என்றும், பத்து நாள் கழிந்தபின் வந்து மீண்டும் பார்ப்பதாகவும் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார். ஆத்தியப்பன் வேட்டியைத் தன் முழங்காலுக்கு மேல் மடித்து விட்டபடி கிளம்பிவிட்டார். தினமும் காலையிலும் இரவிலும் ஆவுடையே அந்தப் புண்களின் மேல் கோழி இறகால் மருந்து பூசிக்கொண்டிருந்தாள். புண்கள் உலரவில்லை என்றாலும், இப்போது எல்லாம் அரிப்பு பெரும்பாலும் அடங்கிவிட்டிருப்பதாகச் சொன்னார். 

கோடையின் தாக்கம் அதிகமாக  இருந்தது. ஒரு நாள் இரவு கோடைமழை அடைமழையாகப் பிடித்துக்கொண்டது. மழை பெய்யத் தொடங்க நினைக்கையிலேயே  அவசரமாக வெளியே கிடக்கும் பஞ்சு நிரம்பிய ஓரிரு போராக்களையும் காலி சாக்குகளையும் பிசிறு பஞ்சுகளையும் ஒற்றை ஆளாக அள்ளி கிட்டங்கிக்குள் வைத்திருந்தாள். மழை உரத்துப் பெய்யத் தொடங்கியது. மழையோடு   ஆத்தியப்பன் அவள் வைத்திருந்த புளிப்பு ஊறிய பூண்டுக் குழம்பைப் போட்டு சாப்பிட்டு முடித்து உடலைக் கட்டிலில் கிடத்தினார். ஆவுடை, எண்ணெய்ப் புட்டியோடு அவர் அருகில் வந்து நின்றாள்.  புண்கள் என்னும் தன் இரட்டைக் குழந்தைகளை அந்தக் குறை மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் பார்த்தபடியே நின்றாள். வெளியே பெய்யும்  மழை  மண்வாசனையை மட்டுமல்லாமல் அவளின் உடலுக்குள்ளிருந்து தாய்மையைக் கிளர்த்தியது.40p3.jpg

ஏதோ நினைத்தவராக எழுந்து அமர்ந்தார். வேட்டியை முழங்காலுக்கு மேலே சுருட்டிவிட்டபடி மருந்து தேய்த்துக்கொள்ள கால்களை ஆயத்தப்படுத்தினார். பெரும் உவப்பான ஒரு காரியத்தைச் செய்ய இருப்பவளைப்போல ஆவுடை பரபரப்பாக கோழி இறகைத் தேடினாள். வழக்கமாக நான்கு ஐந்து முறை பயன்படுத்திய இறகை தூக்கி எறிந்துவிடுவாள். எப்போதும் இறகுகளை வைக்கும் ஓட்டின் கீழிருக்கும் மர உத்திரத்தில் கையை விட்டுத் துழாவினாள். ஓரிரு இறகுகள் சிக்கின. அது எல்லாவற்றிலும் ஆத்தியப்பன் காது குடைந்த அழுக்கு அப்பிப் போயிருந்தது. தன் குழந்தைகளின் மேல் இப்படியான இறகை வைத்து தடவிக்கொடுக்க விரும்பாதவளாக வெறும் கையோடு போனாள். கால்களின் கீழ் அமர்ந்து குழந்தைகளை அவ்வளவு பிரயாசையோடும் வாஞ்சையோடும் பார்த்தாள். பின், தன் பிருஷ்டம் வரையிருக்கும் நீண்ட கருத்த முடியின் நுனியை முன்னெடுத்து மருந்து எண்ணெய்க் கிண்ணத்துக்குள் முக்கி எடுத்தாள். விநோதமாகப் பார்த்தார் ஆத்தியப்பன். ஆனாலும், தடுக்கவில்லை. மெள்ள புண்களின்மீது எவ்வளவு மென்மையாகத் தொடமுடியுமோ அப்படித் தொட்டுத் தடவினாள். ஏசுநாதருக்கு மக்தலீனா தன் நீண்ட சுருள் கூந்தலால்  தொட்டு அவரின் பாதத்தில் பரிமள தைலத்தைத் தோய்த்த சம்பவத்தைப் போன்றிருந்தது அது. அந்தக் குழந்தைகள் மெள்ள கண்கள் சொருகி அதை ஏற்றுக்கொள்வதைப்போல உணர்ந்தாள்.
ஆத்தியப்பனுக்கு  சிலிர்ப்பு அடங்கவே இல்லை. இவ்வளவு நாளில்  உடல் இவ்வளவு பரவசம் கொண்டதை அவர் உணர்ந்ததே இல்லை. தவிர தன் வாதையான முதிய உடலை இவ்வளவு மரியாதையாக ஒரு பெண் கையாள்வதைப் பார்த்ததும் அவருக்கு உடைந்து அழுதுவிட வேண்டும்போலிருந்தது. புண்களின்மீது இறகால் வருட வருட, தன் உடலிலிருந்து சட்டென்று ஆயிரம் கதவுகள் திறந்துகொண்டதை உணர்ந்தார். கடிவாய் இல்லாத கறுப்பு எறும்புகள் லட்சக்கணக்கில் உடலெல்லாம் ஏறி அங்குமிங்குமாக  ஊர்வதுபோல உணர்ந்தார். சிலிர்ப்பின் உச்சத்தில் காலருகே அமர்ந்திருக்கும் ஆவுடையின் தோளில் தன் கரங்களை வைத்தார். சரிந்து தரையில் அமர்ந்து இறுக ஆவுடையை அணைத்துக்கொண்டார். ஆவுடை மறுப்பேதும் சொல்லவில்லை. கட்டிலில் உடலைக் கிடத்த உந்தப்பட்டபோது ஆத்தியப்பன் ஆடைகளை உரித்துப் போட்டிருந்தார். ஆவுடை, தயக்கம்கொண்டவளாக தன் குழந்தைகளின் முன்னால் செய்ய இயலாதக் காரியம் என்பதைப்போல மஞ்சள் வெளிச்சத்தை முற்றிலும் நிறுத்தினாள். சிறிது நேரத்திற்குப் பின் ஆத்தியப்பன்தான் மீண்டும் வெளிச்சத்தை மீட்டுக்கொண்டுவந்தார். முற்றிலும்  எடை இழந்த மனிதரைப்போல அமர்ந்திருந்தார். கண்களில் ஈரம் கசிந்திருந்தது. திடுமென விம்மி அழ வேண்டும்போலிருந்தது அவருக்கு. நிமிராமல் குனிந்தே இருந்தார். சற்றுத் தள்ளி சுவரில் சாய்ந்தபடி ஆவுடை அமைதியாக நிலைகுத்தி தன் பிள்ளைகளை மீண்டும் பார்த்தபடியிருந்தாள். இருவருமே பேசத் துணியவில்லை . அங்கே நெடுநேரம் மஞ்சள் அமைதி மட்டுமே இருந்தது. ஆத்தியப்பனுக்கு உடலில் இப்போது கடி எறும்புகள் லட்சக்கணக்கில் ஏறி கடிக்கத் தொடங்கியதைப்போல உணர்ந்தார். வலிபொறுக்கமாட்டாதவராக ஆவுடையிடம் தயக்கத்துடன் பேசத் தொடங்கினார்.

முதல் வார்த்தையாக, “உன் குழந்தை எங்கே?” ஆவுடை சட்டென நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு குனிந்தபடியே அமர்ந்தாள். தயக்கமாக ஆத்தியப்பன் மீண்டும் கேட்டார், “உன் மார்பில் இன்னும் பால் கசிகிறது.” பேச்சை நிறுத்தினார். ஆவுடையின் கண்களிலிருந்து நீர்த்துளிகள் விழத்தொடங்கின. வந்து அருகில் உட்கார்ந்தார். அவளின் பாதத்தில் கையை வைத்து, தன்னை மன்னித்துவிடும்படி கூறினார். ஆவுடை, அதை பெரிதாகச் சட்டை செய்யவில்லை. மீண்டும்  குனிந்து  கண்ணீர் சிந்தியபடியே இருந்தாள். மீண்டும் தயக்கத்துடன் கேட்டார், “உன் குழந்தை எங்கே?”

40p5.jpg

“செத்துப்போச்சி!” நெற்றி சுருக்கத்தோடு கூர்ந்து அவளைப் பார்த்தார். “ஆமா செத்துப்போச்சி...” துக்கம் பீடித்தக் குரலில் பேசத் தொடங்கினாள். “எங்க அப்பா சமையல் செட்டுல  வேலைக்குப் போனாரு. கல்யாணம் காட்சிக்கு சமைச்சிப் போடுவாரு. அவர்கூட வேலைபார்த்த பாண்டிக்குத்தான் என்னைக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சாரு. மருமகனும் மாமனும் ஒண்ணா உக்காந்து சாராயம் குடிப்பாங்க. கல்யாணம் பண்ணி வச்ச மூணு மாசத்துல அப்பா இறந்துபோயிட்டாரு. ஏழு மாசத்துல  புருஷன்காரன் விட்டுட்டு ஓடிட்டான். சமையல் செட்டுல வேலபாத்த சண்முக அக்காவ இழுத்துட்டு ஓடிப்போயிட்டான். அப்ப, என்  வவுத்துல  புள்ளைய  விட்டுட்டுப் போயிருந்தான். ஒத்தையா கழுத்துல கிடந்தத வெச்சு அஞ்சி மாசம், காதுல கிடந்தத வெச்சு ரெண்டு மாசம்னு ஓட்டுனேன். என் அப்பாவோட சிநேகிதர் ஒருத்தர் மாரியப்பன்னு... மரக் கடையில வேல பாத்தாரு. வலி எடுத்த நாளுல விருதுநகர் கவர்ன்மென்ட் ஆஸ்பத்திரியில சேர்த்து விட்டுட்டு போனாரு. மூணு நாளா ஆளே வரல. ரெண்டாம் நாளில குழந்தையப்  பெத்து போட்டேன். விரிப்புத் துணிகூட இல்லாம மார்கழி மாசம்  வெளி வராந்தாவுல கிடத்திட்டுப் போனாங்க. குழந்தை ராத்திரி எல்லாம் அழுதுச்சு. பக்கத்துல படுத்துக்கிடந்தவங்கதான் விரிப்புக்கு ஓலைப்பாயும் போர்த்த கொஞ்சம் துணியும் கொடுத்தாங்க. விடியும்போது குழந்தை விறைச்சுக் கிடந்துச்சு. ஊருக்குக் கொண்டு வரவும் நாதியில்லை. அங்கேயே புதைச்சிருவோம்னு சொன்ன கம்பவுண்டர் விடாப்பிடியா பன்னிரண்டு ரூபா கேட்டான். விறைச்ச உடம்பை கையில ரெண்டு மணி நேரம் வச்சிருந்திட்டு குடுத்திட்டு வந்துட்டேன். ஒரு ரிக் ஷா வண்டி பிடிச்சி ஏறினேன். கிளம்பும்போது கம்பவுண்டர், ஆஸ்பத்திரிக்கி பின்னாடி குப்பைத் தொட்டில பெரிய சருவத் தாளுல சுத்தி எதையோ எறிஞ்சதைப் பார்த்தேன். ரெண்டு மூணு நாய்ங்க வேகமா ஓடிப் போச்சி... நான் ரிக்  ஷாவுல உக்கார்ந்தபடியே பலகீனமான என் கையை மட்டும் அசைச்சு நாய்களை விரட்ட முயற்சி பண்ணினேன். முடியலை. அப்போ அது மட்டும்தான் முடிஞ்சது.” சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே ஆவுடை உடைந்து அழத் தொடங்கினாள்.

“சாப்பாட்டுக்கு வக்கில்லாம எங்கயாவது வீட்டு வேலை பார்க்கலாம்னு பழையபடி விருதுநகர் வந்து மரக்கடை மாரியப்பனைப் பாத்தேன். அவர்தான் ஏலக்காய் கடை குணசீலன் அண்ணாச்சி கடைல போய் வேலை பார்க்கச் சொன்னாரு. அவரின் மாமியார் தொண்டுகிழம். நடை கிடையாது.பீ மூத்திரம் அள்ளிப்போட ஆள் இல்லை. மூணு மாசம்  இருந்தேன். மூணு மாசத்துல கிழவி செத்துப்போச்சு. கொஞ்ச நாள்ல என்னையக் கிளம்பச் சொன்னாங்க. பழையபடி மாரியப்பனைத்தான் வந்து பார்த்தேன். இந்தத் தடவை வேற ஒரு வேலை பார்த்துக் கொடுக்கிறதாச் சொல்லி ஊரோட ஒதுக்குப்புறத்தில ஒரு வீட்ல தங்க வெச்சார். அன்னிக்கு ராத்திரியே குடிச்சிட்டு வீட்டுக்கு வந்து, பல தடவை...’’ எனச் சொல்லிவிட்டு அழுதாள். “அவருக்கு என் அப்பா வயசு’’ எனச் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் அழுதாள்.

ஆத்தியப்பன் “என்னை மன்னிச்சுடு...மன்னிச்சுடு...’’ என்று அவளின் பாதத்தில் விழுந்தார். அவள் இறுக்கமாக மௌனமாக இருந்தாள். “இங்கிருந்தும் போயிடுவியா?” என்று கேட்டார் . மௌனமாகத்  தீர்க்கமாகத் தன் குழந்தைகளைப் பார்த்தபடியே இருந்தாள். எந்த அசைவும் இல்லை.40p3.jpg

 காலையில் விடிந்ததும் முதல் வேலையாக ஆவுடை இருக்கிறாளா எனத் தேடினார். ஆவுடை அங்கேதான் கிட்டங்கியின் வெளியே தகரக் கொட்டகையில் சமைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்த இரவுக்குப் பிறகு, ஆத்தியப்பன் தொடர்ந்து எடையற்ற மனிதனாகவே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார். கால்களின் புண்களும் முழுக்க ஆறவே இல்லை. நீர்மையான அந்த எண்ணெய்ப் பூச்சு தொடர்ந்து நான்கு ஆண்டுகளாக ஆவுடையின் நுனிக் கூந்தலைத்  தொட்டுத்தொட்டு பூசப்பட்டே வந்தது. இருவரும் அதை விரும்பினார்கள். புண்கள் விரைந்து ஆறாமல் இருக்க வேண்டுமென்பதே  இருவரின் தலையாயப் பிரார்த்தனையாக இருந்தது. கணபதியம்மாளுக்கு நிறையவே புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆவுடையைத் தன் சகோதரியைப்போல் பாவிக்கத் தொடங்கி இருந்தாள். ஒரு நாள் அதிகாலையில் கிட்டங்கிக் கயிற்றுக் கட்டிலில் நீண்ட நேரம் உத்திரத்தைப் பார்த்தபடி இமைக்காமல் ஆத்தியப்பன் கிடந்தார். வேகமாக ஆவுடை முழங்கால் வரை வேஷ்டியை உயர்த்தி தன் இரு குழந்தைகளின் மீதும் கையைவைத்துப் பார்த்தாள். இரண்டு குழந்தைகளும் சில்லிட்டு கிடந்தன. இவர்கள் இருவரையும் தவிர, தன் பெரும் காருண்யத்தை செலுத்த இந்த உலகில் இனி எவரும் இல்லை என்பதுபோல முடங்கிப்போய் கிட்டங்கியின் வாசலில் போய் அமர்ந்துகொண்டாள்.

கதிரேசன் எதார்த்தமாக அப்போது கிட்டங்கிக்கு வந்தான். கணபதியம்மாள் ஓடி  வந்தாள். எல்லா  சடங்குகளும் இங்கே கிட்டங்கியிலேயே நடக்க வேண்டுமெனச் சொன்னாள். ஆவுடைதான் ஆத்தியப்பனை இறுதிக் குளியல் செய்ய வேண்டுமெனவும் கேட்டுக்கொண்டாள். கதிரேசன் மறுத்துப் பேசவில்லை. நீர் வசதி இருக்கும் இடத்தில் ஒரு பெரிய நாற்காலியில் கொண்டுபோய் ஆத்தியப்பனை அமரவைத்துவிட்டு கதிரேசன் கிளம்பினான். கணபதி, ஆவுடையை அந்த இடத்திற்கு அழைத்து வந்தாள். பெரிய பித்தளை அண்டாவில் நீர் நிரம்பி இருந்தது. சிறிதுநேரம் கழிந்து கதிரேசன் வந்தான். ஆத்தியப்பனின் வேஷ்டியை முழங்கால் வரை ஏற்றி விட்டு இரு கால்களுக்கு மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் தண்ணீரை மொண்டு மொண்டு ஊற்றியபடியிருந்தாள். கதிரேசன் அங்கிருந்து நகர்ந்துபோய் இன்னும் இன்னும் நீரை அள்ளிக்கொண்டுவந்து அண்டாவை நிரப்பினான். ஐந்தாம் முறை நீர் ஊற்ற வருகையில் ஆவுடை, தன் நீண்ட கூந்தலால் தன் இரு குழந்தைகளையும் தொட்டு தொட்டு ஈரத்தை ஒத்தி எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். கணபதியம்மாள் ஆவுடையை எங்கேயும் போக வேண்டாமென்றும் தன்னோடே தங்கிவிட வேண்டும் எனவும் கேட்டுக்கொண்டாள். ஆவுடை மறுத்துவிட்டாள். வேண்டுமென்றால், கிட்டங்கியில் தங்க அனுமதிக்கும்படி கேட்டாள்.

மூன்று மாதம் ஆகியிருந்தது. இந்த மூன்று மாதத்தில் தன் தலைக்கு நீர்காட்டாமல் வைத்திருந்தாள். இறந்த குழந்தைகளின் வாசம் அதில் வீசுகிறதா என தினமும் தன் கூந்தலை முன்னால் இழுத்து நுகர்ந்தபடியே இருந்தாள். சில நாட்களில், ஆவுடை  கடுமையான டைஃபாய்டு காய்ச்சலில்  அவதிப்பட்டாள். காய்ச்சலின் முடிவில் அவளின் முடிகள் எல்லாம் கிட்டத்தட்ட  கொட்டிப்போயிருந்தது. புட்டம் வரை இருந்த கருத்த கேசம் இப்போது பிடரி வரைகூட இல்லாமல்  அதுவும்  கிட்டத்தட்ட நோய்மை பூத்து கரும்பித்தளை நிறத்தில் இருந்தது.

https://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

காலப்பயணம் காதலை வாழ வைக்குமா?

Wed, 14/02/2018 - 09:02
காலப்பயணம் காதலை வாழ வைக்குமா? - சயின்ஸ் ஃபிக்‌ஷன் சிறுகதை #LetsLove
 
 
இப்போது மட்டும் வாழ்வோம்!

ஒரு படைப்பு தன்னைத்தானே படைத்துக் கொள்ளுமா?

 

ஒரு கதை தன்னைத்தானே எழுதிக் கொள்ளுமா?

 

ஒரு நிகழ்வு தன்னைத்தானே நிகழ்த்திக் கொள்ளுமா?

பிரபஞ்ச இருள் சூழ, முப்பத்து முக்கோடி கோள்கள் சுழல, காலம் மட்டும் தன்னைத்தானே கடத்திக்கொண்டிருக்கிறது!

காலந்தானே கடவுள்?

ந்த அறையின் ஜன்னல் அரைகுறையாக மூடப்பட்டிருந்தது. வெளியே மண்டி கிடக்கும் இருள், அந்த ஜன்னல் வழியே வெளிச்சத்தைப் போலவே அந்த அறைக்குள் பரவியதா, இல்லை அந்த இருள் அந்த அறைக்குள் முன்னரே இருந்ததா என்பதெல்லாம் அறிவியலாளர்களின் ஆராய்ச்சிக்கு விட்டுவிடுவோம். அவர்கள் நம் கதைக்குத் தேவையில்லை. சேர்த்துக்கொண்டால் அறிவியல் பூர்வமாகக் கதையை நகர்த்துமாறு கொடி பிடிப்பார்கள். 

வருடம் 2018. பிப்ரவரி 14.

நேரம் அதிகாலை 3:59 என்றது சுவரில் இருந்த கடிகாரம். நான்கு மணிக்கு அலாரம் வைத்திருந்த மொபைல் போனைக் கையில் எடுத்து அலாரம் அடிக்கும் முன்பே ஆஃப் செய்தான் தரணி. தூங்கினால்தானே அலாரத்திற்கு வேலை? படுக்கையிலிருந்து எழுந்து உட்கார்ந்தான். இரவு முழுவதும் அவன் நெற்றியில் நீண்டிருந்த குழப்ப ரேகைகள், இப்போதும் இருந்தன. இருபது வயதைக் கடந்து மூன்று மாதங்கள் ஆகியிருந்த நிலையில், இந்த வகை குழப்பங்கள் ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லைதான்.

“வேதிகாவிடம் சொல்லலாமா? வேண்டாமா?”

“சொன்னால் என்ன நினைப்பாள்?”

“சொன்னால் என்ன தவறு?”

“ஒருவேளை என்னை ஒதுக்க ஆரம்பித்துவிட்டால்?”

காதலர் தினம்

அவனுக்குள் இந்த நான்கு கேள்விகள்தான் இரவு முழுவதும் ஒடிக்கொண்டிருந்தன. கேட்கப்படும் வரிசை மட்டும் அவ்வப்போது மாறி, அவனை அலைக்கழித்தன. அப்போது கதவு தட்டப்படும் ஓசை கேட்டது. அவன் கல்லூரிக்கு அருகிலேயே ஓர் அறையை வாடகைக்கு எடுத்து தன் நண்பனுடன் தங்கியிருந்தான். ஒரு பெரிய அறை மற்றும் அட்டாச்டு பாத்ரூம். இதுதான் அப்போது அவன் வசந்த மாளிகை. இரண்டு நாள்களுக்கு முன்பு நண்பன் தன் சொந்த ஊருக்குப் போயிருந்தான். இன்று வந்துவிடுவதாகத் தகவல். இது அவனாக இருக்கக்கூடும். அவனிடம் இந்தக் குழப்பத்திற்கு விடை கேட்போம் என்று நினைத்தவாறே எழுந்தான். கதவு திறக்கப்பட்டது. இவன் திடுக்கிட்டு நின்றான். காரணம், அவன் அறைக் கதவை உள்ளே தாளிட்டிருந்தாலும், வெளியில் இருந்தே ஒரு யுக்தியின் மூலம் சுலபமாக திறக்கலாம். ஆனால், அந்தத் தந்திரம் இவனுக்கு மட்டுமே தெரியும். இவன் நண்பன், ஏன் வீட்டின் உரிமையாளருக்கேகூட அது தெரியாது. அதனால்தான் இப்போது அவன் திடுக்கிட்டான்.

உள்ளே நுழைந்த அந்தப் புதியவனுக்குப் பயங்கரமாக வியர்த்து வழிந்தது. கதவைத் தாழிட்டான். பார்ப்பதற்குத் தரணியைப்போலவே இருந்தான். கொஞ்சம் வயதான தோற்றம். யாரிடமாவது இவர் அவன் அண்ணன் என்று சொன்னால் நம்பி விடுவார்கள். ஒரு நாற்காலியை எடுத்துப் போட்டு உட்கார்ந்தவன், அதிலிருந்த துணியால் முகத்தைத் துடைத்து கொண்டான். இவனுக்குக் கோபம் வந்தது, கேள்வி கேட்க உதட்டைப் பிரித்த போது, அவன் குரல் ஒலித்தது.

“நான் லேட்டா வந்துடலயே?” அவனுடைய குரல் தரணியின் குரல் போலவே இருந்தது. கொஞ்சம் முதிர்ச்சியை மட்டும் உணர முடிந்தது.

“நீங்க…?” என்று தயங்கினான் தரணி.

“நீதான்!”

“புரியல…”

“புரிஞ்சிடுச்சு. உன்கிட்டத்தான் பதிலிருக்கே! சொல்லு…”

“எதிர்கால…”

“அட! நான் அறிவாளிதான்!” என்று உற்சாகமாகி நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து அறையினுள்ளேயே நடக்கத் தொடங்கினான். “எனக்கு நேரம் கம்மியாதான் இருக்கு. நான் வந்த விஷயத்தைச் சொல்லிடறேன். உனக்கு 20 வயசு. எனக்கு 32. நான் நீதான்! அதாவது உன்னோட எதிர்காலம். நான் 2030ம் வருசத்துல இருந்து வரேன்…”

------------

காலப்பயணம்

“என்ன நான் வேதிகாட்ட  ப்ரொபோஸ் பண்ணக்கூடாதா?” என்று மீண்டும் பதறினான் இருபது வயது தரணி.

“இதோட மூணாவது தடவை இந்தக் கேள்வியை கேக்கற! வார்த்தைகள் மட்டும் வேற வேற கோவையில இருந்துச்சு!” என்றான் 32 வயது தரணி.

“எதனால இப்படிச் சொல்ற... சொல்றீங்க?” என்று தட்டுத்தடுமாறினான் இளைய தரணி.

“ஹாஹா… நீ ஒருமையிலேயே கூப்படலாம்! சரி, இப்போ அது முக்கியமில்லை. வேதிகா வேண்டாம். இப்ப எல்லாம் சரினு தோணும். எதிர்காலத்துல கல்யாணம் கூட நடக்கும். ஆனா, அதுக்கப்புறம் அந்த வாழ்க்கை உங்க ரெண்டு பேருக்குமே நரகம் ஆயிடும். விவாகரத்துல போய்தான் நிக்கும். அதான் இப்பவே வேண்டான்னு சொல்றேன்” என்று குண்டை தூக்கிப் போட்டான் 32 வயது தரணி.

“அப்ப... இப்போ நான் ப்ரொபோஸ் பண்றப்ப அவ கண்டிப்பா சரினு சொல்ல போறாளா?” என்று அப்பாவியாகக் கேட்டான் இளையவன்.

“டேய்! இதுலாம் ஒரு டவுட்டா உனக்கு? அதத்தான் பண்ண வேண்டாம்னு சொல்றேன். கேளு! இப்ப நான் கஷ்டப்படறமாதிரி நீ பட வேணாம்…”

“இது அவளை மட்டும் குறை சொல்ற மாதிரி இருக்கு. தப்பு உங்க மேலயும், அதான் என் மேலயும்கூட இருக்கலாமே?” என்று இடைமறித்தான்.

“இருக்கலாம். அதை நான் மறுக்கல. ஆனா, எண்ட் ஆஃப் தி டே, ரெண்டு பேரும் சந்தோஷமா இல்லை. அதை உனக்குப் புரியவைக்கத்தான் வந்தேன். அப்பறம் உன் இஷ்டம்!”

“ஆனா…” என்று இளைய தரணி தொடங்கும் முன்பு, மீண்டும் கதவு தட்டப்படும் ஓசை. இருவர் முகத்திலும் பதட்டம் தொற்றிக்கொண்டது. தட்டிய ஐந்தாவது விநாடி, கதவு திறக்கப்பட்டது. உள்ளே ஒருவன் நுழைந்தான். கதவு மீண்டும் தாழிடப்பட்டது.

“ஹாய்! ஓ, நான் சரியான நேரத்துக்குத்தான் வந்திருக்கேன்!” நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவன் நம் 32 வயது தரணியை விடக் கொஞ்சம் வயதான தோற்றத்தில் இருந்தான். தரணியைப் போலவே இருந்தான். அவனுடைய உடலும் பயங்கரமாக வியர்த்திருந்தது. அதே துணியில் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டான்.

“எனக்கும் நேரம் கொஞ்சமாத்தான் இருக்கு. நானும் நீங்கதான். 2040-ல இருந்து வரேன். வயசு 42” என்று பொதுவாக கூறிவிட்டு இருபது வயது தரணியை நோக்கினான்.

“எனக்குத் தெரிஞ்சத சொல்ல வந்திருக்கேன். நான் எதிர்காலத்துல சந்தோசமா இருக்கணும். அப்படி ஒரு பேராசை. அதான் இது சட்டப்படி தப்புனு தெரிஞ்சும் வந்திருக்கேன். அதாவது காலப்பயணம் செய்றது தப்புனு சொல்ற சட்டம். 32 வயதான அவனும் சட்டத்தை மதிக்காமதான் வந்திருக்கான். அவனும் நான் சொல்ல வந்ததைத்தான் சொல்ல வந்திருப்பான். வேதிகா வேணாம். இந்தக் காதல் வேணாம்” என்று 42 வயது தரணியும் மனப்பாடம் செய்ததை ஒப்புவிப்பதுபோல கூறினான்.

32 வயது தரணியிடம் ஒரு புன்னகை. “நான்தான் சொன்னேன்ல?” என்று அது எள்ளல் பேசியது.

“என்கிட்ட ஒரு கூடுதல் தகவலும் இருக்கு. 2030-ல டைம் மெஷின் கண்டுபிடிச்சாங்க. அதனால காலப்பயணம் (time travel) சாத்தியமாச்சு.  ஆனா, அதுல இறந்த காலத்துக்கு மட்டும்தான் போக முடியும். இதை உன்கிட்ட அந்தத் தரணி சொல்லிருப்பான். இன்னொரு ஆச்சர்யம் என்னன்னா, 2040-ல ஒரு சிமுலேஷன் மெஷின் (Simulation Machine) கண்டுபிடிச்சாங்க” என்று சிறிது இடைவெளிவிட்டு மற்ற தரணிகளின் முகபாவனைகளைக் கவனித்தான் 42 வயது தரணி.

காதலர்கள்

அவர்கள் மிகுந்த ஆர்வத்தில் இவன் சொல்லப்போவதைக் கேட்க இவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

“இது ஜோசியம் மாதிரிதான். ஆனால், அறிவியல் ரீதியா பண்றது. இதோட சக்ஸஸ் ரேட் கிட்டத்தட்ட 99 சதவிகிதம். ஒரு மனுஷனோட எதிர்காலம் அவன் எடுக்கும் முடிவுகளால் தீர்மானிக்கப்படுது. 2040-ல கண்டுபிடிச்ச சிமுலேஷன் மெஷின் வெச்சு என்ன முடிவு எடுத்தா ஒருத்தரோட வாழ்க்கை நல்லாயிருக்கும்னு தெரிஞ்சுக்கலாம். எதிர்காலம் மட்டுமில்லாம, இறந்தகாலத்துல என்ன பண்ணியிருந்தா வாழ்க்கை நல்லாயிருக்கும்னும் தெரிஞ்சுக்கலாம். வேதிகாவோட விவாகரத்து ஆனது உனக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும். என்ன பண்ணியிருந்தா நம்ம, அதாவது என் வாழ்க்கை நல்லாயிருக்கும்னு தெரிஞ்சுக்க அந்த மெஷினை உபயோகிச்சேன்” என்று நிறுத்தினான். அருகிலிருந்த தண்ணீர் பாட்டில் எடுத்து வாயினுள் சரித்துக்கொண்டான்.

இவர்கள் காத்திருந்தார்கள். 20 வயது தரணி நகங்களைக் கடிக்கத் தொடங்கினான். 32 வயது தரணி அவன் கைகளைத் தட்டி விட்டான்.

“சரியா, உன்னோட 24-வது வயசுல ஒரு பொண்ணு உனக்கு ப்ரொபோஸ் பண்ணுவா. அதை ஏத்துக்கிட்டு இருந்தா வாழ்க்கை நல்லாயிருக்கும்னு பதில் வந்துச்சு. ஸோ, அதுக்காக நீ வெயிட் பண்ணு! வேதிகா வேணாம்” என்று முடித்தார்.

“ஓ, அவளா? ச்சே! மிஸ் பண்ணிட்டேன்!” என்றான் 32 வயது தரணி.

“எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல. இதெல்லாம் நெஜமா? இல்ல கனவா?” என்று தலையைச் சொரிந்தான் இளைய தரணி.

------------

ரண்டு முதிர்ந்த தரணிகளும் மீண்டும் அவர் அவர் காலத்திற்குச் சென்று ஐந்து நிமிடங்கள் கழிந்துவிட்டிருந்தன. நேரம் காலை 5.30 மணி. சூரிய வெளிச்சம் “இதோ வரப்போகிறேன்” என்று இருட்டிடம் பயங்காட்டிக்கொண்டிருந்தது.

மீண்டும் கதவு தட்டப்படும் ஓசை. இந்த முறை தன் நண்பன்தான் என்று நினைத்தான் தரணி. கதவைத் திறக்க அதனருகில் வந்தபோது அது வெளியே இருந்து திறக்கப்பட்டது.

“உள்ளே வரலாமா?” ஒரு கிழவர் நின்றிருந்தார்.

“நீங்க?” என்று கேட்டான் தரணி.

“இப்போ ரெண்டு பேர் வந்தாங்களே அவங்கள விட பெரியவன்” என்று பதில் வந்தது.

உள்ளே வந்து நாற்காலியில் அமர்ந்தார். கதவு திறந்தே இருந்தது. தண்ணீர் அருந்தினார். வியர்வையை அதேபோல் துணியில் துடைத்தார்.

“என்ன எல்லாம் நல்லா குழப்பிட்டாங்களா?” என்று கேட்டார்.

“புரியல. நீங்க யாரு சார்?”

“ஹாஹா! நான் நீங்கதான். அவங்களையும் சேர்த்துத்தான் சொல்றேன். எனக்கு 72 வயசு. நான் 2070-ல இருந்து வரேன்!” என்றார்.

இளைய தரணி மயங்கி விழுந்தான்.

அவன் முகத்தில் தண்ணீர் தெளிக்கப்பட்டது. எழுந்து உட்கார்ந்தான்.

“நீங்களும் என்ன, வேதிகாகிட்ட ப்ரொபோஸ் பண்ணக் கூடாதுனு சொல்லத்தான வந்தீங்க? சொல்லிட்டுக் கிளம்புங்க!” என்று கடுகடுத்தான்.

“ஹாஹா! இல்ல!” என்றார்.

“அப்பறம்? பண்ணச் சொல்றீங்களா?”

“ஹாஹா! அதுவும் இல்லை!”

“ரொம்ப சிரிக்காதீங்க. எனக்குச் சுத்தமா புரியல!” என்றான் அப்பாவியாக.

“வா. சும்மா ஒரு வாக் போவோம். இந்த ஏரியாக்கு நான் வந்து எவ்ளோ வருஷம் ஆச்சு தெரியுமா? முக்குல இருக்கற தேனப்பண்ணன் டீ கடையைத் தொறந்திருப்பார். சூடா வடை கிடைக்கும். வா, சாப்டுட்டே பேசுவோம்” என்று தட்டுத்தடுமாறி எழுந்தார்.

“உங்கள யாரவது என்கூட பாத்துட்டா பிரச்னை ஆகாதா?” என்று கேட்டான் இளைய தரணி.

“இல்ல, இந்த வயசுல என்ன யாரு நீதானு சொல்ல போறாங்க? பயப்படாத, வா!” என்று இருவரும் வெளியே நடக்கத் தொடங்கினார்.

“அந்த ரெண்டு பேரும் உன்கிட்ட சொன்னத ரப்பர் வெச்சு அழிச்சிடு. அவங்கள நீ சந்திக்கவே இல்லனு வெச்சுக்கோ!” என்று பேசத் தொடங்கினார்.

“ஏன்? அப்ப அவங்க சொன்னது பொய்யா? வேதிகாகிட்ட நான் ப்ரொபோஸ் பண்ணலாமா?” என்று இடைமறித்தான்.

“அவங்க சொன்னது உண்மைதான். அவங்க சொன்னா எல்லாம் நடக்கும்! உறுதியா நடக்கும்!” என்றார்.

“அப்புறம் ஏன் என்ன தடுக்க மாட்றீங்க?” என்று வினவினான் இளையவன்.

“எப்போவோ எதிர்காலத்துல நடக்கப்போற விஷயத்துக்காக இப்போ உனக்குப் பிடிச்சத ஏன் நீ செய்யக் கூடாதுனு நெனைக்கிற? வேதிகா உன்னைவிட்டுப் போகப் போறான்னா, போகட்டும். இப்போ அவ உன்கூடதான இருக்கப் போறா? இழப்புங்கறது வாழ்க்கைக்கு அவசியம். அது நடக்கறப்ப, அத சமாளிக்கிற மனப்பக்குவமும் உனக்கு கண்டிப்பா வந்திருக்கும். இப்போ உனக்கு அவளை எவ்ளோ புடிச்சிருக்குனு எனக்கு நல்லா தெரியும். அதையெல்லாம் தாண்டித்தான் நான் வந்துருக்கேன். இந்தக் காலப்பயணம் செய்ற மெஷினை மனுஷங்க கண்டுபுடிச்சது மாதிரி ஒரு முட்டாள்தனம் வேற எதுவுமில்ல...” என்று நிறுத்திவிட்டு, தேனப்பண்ணன் கடை வந்ததால், “ரெண்டு டீ, ரெண்டு வடை சொல்லு!” என்றார்.

விடியல்

உடனே இரண்டும் வந்தது.

“சார், அப்ப நான் இப்ப என்ன பண்ணட்டும்? ப்ரொபோஸ் பண்ணவா?” என்று டீயை சூப்பிக்கொண்டே கேட்டான் இளைய தரணி.

“அந்த முடிவ நான் உன்கிட்டயே விட்டுடறேன். நான் இங்க வந்ததுக்கான காரணம், அவங்க சொல்றத செய்யக் கூடாதுனு சொல்றதுக்கு இல்ல! உனக்குப் புடிச்சத செய்னு சொல்லல. இந்தக் காலப்பயணம் மேஜிக் எல்லாம் வேஸ்ட். என்னோட காலத்துல, இந்தக் காலப்பயணம், அப்பறம் இந்த சிமுலேஷன் மெஷின்களை எல்லாம் அழிக்கச் சொல்லி போராட்டம் நடக்குது. எனக்கும் அதுதான் சரினு படுது!” என்றார்.

“ஏன் அப்படிச் சொல்றீங்க?”

“எந்த ஒரு கண்டுபிடிப்பும், நம்மோட சுதந்திரத்தையும், விருப்பு வெறுப்புகளையும் பாதிக்கக் கூடாது. நீ இதைத்தான் செய்யணும், அதான் உன்னோட விதியில இருக்குனு சொல்ற காலப்பயணம் செய்யற மெஷினும் சரி, நீ இதை செஞ்சாதான், எதிர்காலம் நல்லாயிருக்கும்னு ஜோசியம் சொல்ற சிமுலேஷன் மெஷினும் சரி, நமக்குப் பிடிச்ச முடிவுகளை எடுக்கவே விடாது. நம்மள ஒருவித பயத்துலயே வெச்சிருக்கும். அதுலயும் காதல்ல சுதந்திரம் கண்டிப்பா வேணும். இப்போ உனக்குள்ள புதுசா இருக்குற இந்த உணர்வுகள் உன்னதமானதுனு எல்லாம் நான் சொல்ல மாட்டேன். ஆனா, அது உன்னோடது. அதை நீ மதிக்கணும். எதிர்காலத்தைப் பத்தி பயப்பட ஆரம்பிச்சா சாகற வரைக்கும் அப்படியேதான் இருப்ப!” என்று கூறிவிட்டு, பாதி வடையை வாய்க்குள் திணித்துக்கொண்டார்.

குழப்பத்துடன் அவரை ஏறிட்டான் இளைய தரணி.

“இதை நான் ரொம்பவும் லேட்டாதான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன். நான் சொல்றதகூட நீ மறந்துடு. ஆனா, ரூமுக்குப் போயி நல்லா யோசி. எது உனக்கு வேணுமோ, எது உனக்கு புடிக்குமோ அதையே செய். கணக்குக்கு விடை சொல்லிட்டு, அது வர மாதிரி கணக்கை போடுன்னு, ஒரு டீச்சர் சொன்னா, அதுல என்ன சுவாரஸ்யம் இருக்கும்? எல்லார்கிட்டயும், இருக்கிற பிரச்னையே அதான். இறந்த காலத்துலயும், எதிர் காலத்துலயும் மட்டும்தான் வாழ்ந்துட்டு இருக்கோம். நிகழ்காலம்தான் முக்கியம். எப்பவுமே! ஒரு திருமணம், பிரிவுல முடியுதுனா, முடியட்டும். எல்லாத்துலயும் ஜெயிச்சிட்டே இருக்கணும்னு நெனைக்கிறதுக்கு, வாழ்க்கை ஒரு விளையாட்டோ, போட்டியோ இல்லை. வாழக் கத்துக்கோ! எப்ப நீ உனக்கு புடிச்சத செய்றியோ, அப்பத்தான் நீ வாழறனு அர்த்தம்!” என்று இரண்டு நொடிகள் நிறுத்தினார். “காசு குடுத்துடு!” என்று இவனிடம் சொல்லிவிட்டு, “தேனப்பண்ணே, டீ சூப்பர்! எப்பவும் போலவே” என்று கத்தினார்.

தேனப்பன் “இது யாருடா புது ஆள்!” என்று புரியாமல் விழித்தார்.

 

72 வயது தரணி, மெள்ள நடந்து, ஒரு முட்டுச் சந்தில் போய் நின்று, ஒரு பட்டனை அழுத்த, இவனுக்குக் கையசைத்துக்கொண்டே காற்றில் கரைந்து போனார். வானம் நன்றாக விடிந்திருந்தது. 

 

 

 

https://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

உயிரின் நிழல்!

Tue, 13/02/2018 - 20:29
உயிரின் நிழல்!  

 

 
k12

"யாரு'' என்றபடி வீட்டுக்குள் இருந்து கதவைத் திறந்தபடி வயதொத்த பெண்.
"வா தர்மு என்ன? பத்திரிகையெல்லாம்'' அவளுக்கு ஆச்சரியம்.
"நாளைக்கு அம்மாவுக்கு பெயர் சூட்டு விழா... வந்துருங்க'' என்றவனின் வார்த்தையை ஒன்றும் புரியாமல் வாங்கி கொண்டவளாய்.
"என்னப்பா புரியலையே''
"நாளைக்கு புரிஞ்சு போயிரும்'' சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவென்று அந்த தெருவின் அடுத்த வீடு நோக்கி நகர்ந்தான்.
யாருக்கும் புரியாத புதிராக இருப்பது உண்மைதான். அவன் அம்மா இறந்து பதினாறாம் நாள். காரியத்துக்காகத்தான் கூப்பிடுவான் என்றிருந்தாள். காரணம் தர்முவின் அம்மா மேகலை, எழுபத்தி ஐந்து வயதில் தடுமாற்ற நிலை ஏற்பட்டபோது தான் இறந்திருந்தார். இறப்பிற்கு வந்த மேகலையின் உறவினர்கள் மூன்றாம் நாள் எண்ணெய் தொட்டு வைத்து முடித்து சென்றுவிட்டார்கள். நல்ல குணம் கொண்டவள் மேகலை அம்மாள். தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றிக் கொண்டே, மகளை நன்றாகப் படிக்க வைத்து அவளை இன்ஜினியர் படித்த பையனுக்கு கரம் பிடித்து கொடுத்ததோடல்லாமல் மகன் தர்மனையும் லேப் டெக்னிஷியன் படிக்க வைத்ததோடு, சொந்தமாக ஒரு லேப் சென்டரையும் வைத்து கொடுத்திருந்தாள். மேலும் தர்முவுக்கு நன்கு படித்த நர்ஸ் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து வைத்திருந்தாள். மகளுக்கு இரண்டு பெண் குழந்தைகளும், தர்மனுக்கு இரண்டு பெண் குழந்தைகள், ஒரு பையன் என்று பேரன் பேத்தி ஐந்து பத்தாகிவிட்டது. மேகலையம்மாள் ஐம்பது வயதைக் கடந்த போதே பிபி, சுகர் என்று எல்லாமே ஒத்துழையாமை நடத்த தர்மு கெஞ்சி கூத்தாடி, வேலைக்குப் போவதைத் தவிர்க்க வைத்து நன்றாக கவனித்துக் கொண்டான். புரிதல் உள்ள குடும்பமாயிருந்தது. மேகலையின் கணவர் இரு குழந்தைகள் பிறந்து பள்ளிக்கு செல்ல துவங்கிய ஓரிரு வருடங்களில் தவறிவிட்டார். தனி மனுஷியாய் விசாலமான ஆலமரமான இந்த குடும்பத்தை உருவாக்கிவிட்டுதான் இறந்திருக்கிறார்.


மேகலையின் அசைவின்றி எதுவும் நடக்காது. நல்ல காரியம் கெட்ட காரியம் எதுவென்றாலும் வீட்டுக்கு வரும் பத்திரிகைகள் அவள் பெயரையே முகப்பில் தாங்கி வரும். வீடு தேடி வரும் யாரும் அடையாளத்துக்குக்கூட "மேகலையம்மாள் வீடெது?'' என்றே வருவர்.
மேகலை இறந்த நாளிலிருந்து எந்த சலனமும் இல்லை. வீட்டில் தர்முவாலும் எதார்த்தமாய் இயங்க முடியவில்லை. அன்றாடம் அவன் எழுந்தரித்து, ""வேணுமாம்மா'' என்று கேட்டு, மனைவியை டீ போட வைத்து தன் கையால் கொடுப்பதுதென்று பழக்கப்பட்டிருந்ததையும் வெளியில் கிளம்பும்போது மறந்தவனைப்போல் ""வாரேம்மா...'' என்பதெல்லாம் அவனுக்குள் ஏமாற்றத்தை உண்டு பண்ணியிருந்தது. லேப் வேலை முடிந்து வீடு திரும்பும்போது வண்டிக்குள் வாங்கி போடும் நொறுக்கு தீனிகளுக்கு மத்தியில், தவறாமல் போய் பழம் வாங்கும் பழக்கடையில் வண்டியை நிறுத்தியதுமே அவனுக்கென்று எடுத்து வைத்திருக்கும் பழக்கூடை அவன் கைக்கு வரும். பழக்கடை ஆயா கூட நினைத்துக் கொள்ளும். "அடுத்த பிறவி ஒன்று இருந்தா இந்த மாதிரி ஒரு மகனை பெத்து வளர்த்து சத்த அசந்தெந்திருக்கணும்'' என்று. பாவம் ஒரு வகையில் மேகலையின் இறப்பு இந்த பழக்கடை ஆயாவுக்கு கூட இழப்புதான். அங்கிருந்து வண்டியை கிளப்பினால் அடுத்து அம்மாவுக்கு வழக்கமாய் வாங்கும் மருந்துகடை, மார்க்கெட்டை கடக்கையில் தென்படும். அம்மாவுக்கு பிடித்த கீரை தேடலென்று முடித்து, வீட்டிற்குள் நுழையும் போதே மனைவியை அழைத்தபடி, "அம்மா சாப்புட்டாங்களா? தண்ணி வச்சி குடுத்தியா? மாத்திரை போட்டாச்சா? சாப்பாட்டுக்கு முன்னாடி மாத்திரை போட்டாச்சா?'' என்று கேள்வி நீண்டு கொண்டே போகும்.


அவள் தரும் பதிலில் தர்மு சந்தோசப்படுவதை கூட பார்க்க ஒரு சந்தோசமிருக்கிறதேவென்று இன்னும் அவன் கேட்காத கேள்விகளை கூட பதிலால் தவிர்த்து வைப்பாள். அத்தை துணியெல்லாம் துவைத்து போட்டத்திலிருந்து, எழுத முடியாத விஷயங்களை செயல்களால் சொல்லும் போது என ஏற்பட்டவையெல்லாம் மேகலையின் இறப்பு என்ற வெற்றிடத்தை உருவாக்கியிருந்தது.
ஒரு வாரம் இது தொடர்ந்தது. தர்முவுக்கு லேப்பிற்கு செல்லாமல் மனம் முடக்கி போட்டிருந்தது. அவனை படர்ந்திருந்த நிலைமை எல்லோரையுமே படர்ந்திருந்தது. திருமணமானதோடு வேலையை விட்டிருந்த அவன் மனைவியும் அவனின்று என்ன செய்வதென்பதை வருந்தி, எப்போது வீடு இயல்பு நிலைக்கு திரும்புமென்ற ஏக்கம் தொடர்ந்தது.
அன்று தர்முவின் லேப்பிற்கு சப்ளை செய்யும் கெமிக்கல் மேனேஜர் வந்திருந்தார். தான் வெளியூர் சென்றுவிட்டதாகவும் அன்று துக்கத்தில் கலந்துகொள்ள இயலாததையும், ஊரிலிருந்து வந்ததும் வராததுமாக வந்ததாக செல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே தர்முவின் கண்கள் கலங்கிய வண்ணமிருந்தது.
"தர்மு வாழ்க்கையில் ஏதாவது ஒரு தருணத்தில் இழப்பு வந்து கொண்டே தானிருக்கும். அதை நிரப்புவதெங்கிறது கொஞ்சம் கஷ்டம்தான் தர்மு. எனக்கொரு யோசனை'' என்ற நண்பரை நிமிர்ந்து பார்த்தான் தர்மு.


"அனாதை பிள்ளைகளுக்கு இரண்டு நாளைக்கு அன்னதானமோ இல்லை அதற்கிணையானதாகவோ செஞ்சிட்டு பழகிட்டு வா. அவுங்க சூழ்நிலை உன் நிலை உணர்த்துவதோட ஏதோ ஒண்ணு உனக்கு பிடிபடும்'' என சொல்லிவிட்டு கிளம்பியிருந்தார்.
அவர் போனதிலிருந்து, அந்த வார்த்தைகள் அவனில் உருண்டு கொண்டேயிருந்தது. தடாலென முடிவெடுத்தவன் மனைவி பிள்ளைகளை கூட்டிக்கொண்டு ராகவேந்திரா ஆசிரமத்திற்கு போனான். அங்கிருந்தவர்களை விசாரித்து, பிள்ளைகளுக்கு தினம் ஆகும் உணவு செலவுக்கான லிஸ்ட் தயார் செய்து, அம்மாவின் பதினாறாம் நாளுக்கு ஒருநாள் முன்னர் வரை உணவு செலவுகளை தாம் ஏற்பதாக சொல்லிவிட்டு சற்று நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு போனார்கள். நிர்வாகத்தினர் தேதியை குறித்து கொண்டனர். தர்மு மனைவிக்கும் அது மகிழ்ச்சியாகப் பட்டது. முகத்தில் தெரிந்ததை தர்மு அறிந்து கொண்டான்.
தினமும் காலை அவன் மறக்காமல் சென்று, தொகை கொடுத்து முதல் பிரேயரில் மேகலையம்மாள் பெயரைச் சொல்லி, சாந்தியடைய இறைவனை பிரார்த்திப்பதாக பிள்ளைகள் சொல்வதை கேட்டு வருவது வழக்கமாகி, பதினைந்தாம் நாள் முடித்துக்கொண்டு வந்த கையோடுதான் இந்த பத்திரிகைகளை கொடுத்து வருகிறான்.

 

பதினாறாம் நாள் பெயர் சூட்டு விழாவிற்காக வீடு பரபரப்பாகி கொண்டிருந்தது. அக்கம் பக்கத்தினர் ஒவ்வொருவராக வந்த வண்ணமிருந்தனர். தர்முவின் தங்கையும், மச்சானும் குழந்தைகளும் வந்தாகிவிட்டது. தர்மு மனைவியின் வீட்டாரும் வந்துவிட்டிருந்தனர். சாப்பாட்டுக்கு ஆனந்த விலாஸ் ஓட்டலில் புக் செய்திருந்தான். அவர்களும் பகல் பன்னிரெண்டு மணிக்கு வந்துவிடுமென்றும், நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் தாங்களே பாத்திரங்களை எடுத்து சென்றுவிடுவதாகவும் சொல்லியிருந்தார்கள்.
வீட்டின் முகப்பில் சாமியானா பந்தலினுள் போடப்பட்டிருந்த சேர்கள் கிட்டத்தட்ட நிரம்பிவிட்டது. காரிய சமாச்சாரமென்றதால் கூட்டம் குறைவாய் தானிருந்தாலும், தர்முவின் அம்மா பெயர்; பெயர் சூட்டு விழா என்ற புதுமை புரியாமலே நிறைய பேர் வந்திருந்தனர். ஆரம்பிப்பதற்கு ஒருவர் அடிகோலிட்டார்.
"தர்மு, வந்தவங்க பல வேலைகளை விட்டுட்டு வந்திருப்பாங்க. ஆரம்பிச்சுட வேண்டியதுதானே?''.
தர்மு மனைவியை அழைத்து "அம்மாவை கூட்டி வா'' என்றான்.
மேகலையம்மாவின் வயதுடைய ஓர் அம்மாவினை அவள் அழைத்து வந்தாள். எல்லோரின் முகத்திலும் புரியாத "என்னப்பா தர்மு?'' என்ற கேள்விக்குறி கோடு விழுந்திருந்தது.


பந்தலில் இருந்த சேர்களின் முன்னால் போடப்பட்டிருந்த தனி சேரில் அமர வைக்கப்பட்டார் அந்த அம்மா. தர்மு பேசலானான்.
"என் அழைப்பை ஏற்று வந்தவங்களுக்கு ரொம்ப நன்றி. எங்கம்மா இல்லாத இடத்தை நினைச்சு கூட பார்க்க முடியல. இதுவரைக்கும் அம்மாவுக்கு செய்ய வேண்டிய கடமையிலிருந்தும் மீள முடியல. அதனால நானே ஒரு முடிவெடுத்து என் உறவுக்காரங்ககிட்டயும் சொல்லி ஒரு ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கேன். இன்றையிலிருந்து இந்தம்மா பேரு மேகலை. எங்கம்மாவை எந்த மாதிரி நெனைச்சீங்களோ, அதே மாதிரி இவங்களை நினைக்கணும் நன்றி'' என்றான்.
"இந்தம்மா யாருன்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா?''.
கூட்டத்தின் நடுவிலிருந்து ஒரு குரல்.
தர்மு தொடர்ந்தான்.
"அனாதை குழந்தைகளோட வலியை புரிஞ்சிக்கிட்ட நாம ஏன் முதியோர் இல்லத்துல விடப்பட்டவுங்களோட வலியை மறக்கணும். அதான் முதியோர் இல்லம் போய் முறைப்படி இவுங்களை அழைச்சுக்கிட்டு வந்துட்டேன்'' என்று முடித்தான் தர்மு.
வந்திருந்த எல்லோரிடமிருந்தும் ஒரு வெற்றிடமிருப்பதாக உணரப்பட்டது.
அந்த வீட்டில் மேகலை என்ற பெயர் உயிரோடிருக்கும்.

http://www.dinamani.com

Categories: merge-rss

நட்சத்திரங்களை ருசிப்பவர்கள்

Tue, 13/02/2018 - 05:38
நட்சத்திரங்களை ருசிப்பவர்கள் - பா.திருச்செந்தாழை

 

விநோதங்களின் முதல் விதியின்படி, நீங்கள் வாசித்துக் கடந்த செய்தித்தாளின் கீழ் விளிம்பில், அந்தச் சிறு சதுரத்தில் நோயுற்ற காகம் போல மௌனத்திலிருந்த எழுத்துகள், என்னை மட்டுமே தெரிவு செய்தன. ‘பறக்கும் கம்பளத்தில் வாழ விருப்பமா?’ அதனருகே பச்சை மாமிசத்தின் உறைசிவப்பிலிருக்கும் மேப்பிள் இலையும், அதன் நடுவே ஆழ்துயிலிலிருக்கும் ஒரு வெண்கம்பளிப்பூச்சியின் படமும் இலச்சினைப் போல மிளிர்ந்தன.

42p1.jpg

விநோதங்களின் இரண்டாவது விதியின்படி, அந்த வீட்டை வடிவமைத்தவர் குறித்த தெளிவான தகவல்கள் இல்லை. இருந்தும் இல்லாததாய் கவனப்பிசகில் பதுங்குகின்ற சில இடங்களைப்போல, தனித்துவிட்ட அந்த மிக உயரக் கட்டடத்தின் மொட்டைமாடியின் நடுவே, ஒரு சிறிய மரப்பெட்டகம் போல அந்த வீடு முகங்கொண்டிருந்தது. நான்கு திசைகளிலும் கதவுகள்கொண்ட வீட்டின் நான்கு பால்கனிகளிலும் கைப்பிடிச் சுவர் இல்லை. ஒரு நாவலை மெய்மறந்து வாசித்தபடி நீங்கள் வீட்டிற்குள்ளிருந்து நடந்தால், அந்த நேரம் கதவு திறந்திருந்தால்... சிறிது நேரங்கழித்து ஒரு சிறிய பறவையும், மத்திம உடல் விலங்கும் அந்தரத்தில் பதறியபடி விழுந்துகொண்டிருப்பதை ரகசிய கேமராக்கள் சலனமற்றுப் பதிவுசெய்யும்.42p3.jpg

விநோதங்களின் மூன்றாம் விதியானது, மிகுந்த அச்சம் தரக்கூடியவை மேல் இயல்பாகவே அதீதக் காமம் மலர்கிறது. நாங்கள் அவ்வீட்டில் வசிக்கத் துவங்கினோம்.

இடவலக் குழப்பங்கள் இந்தத் துவக்க தினங்கள்: மேகங்கள் தவழ்ந்து செல்லும் சமையலறைகொண்ட வீட்டில் என் மனைவியின் அச்சம் இன்னும் நீங்கவில்லை. சுற்றுப்புறவாசிகளாக சில மேகரூபங்கள் மற்றும் பெயரற்ற பறவைகள் மிதக்கும் வெளியில், எங்கள் சிறு வீடு கப்பலைப்போல நகர்ந்துகொண்டிருக்க... சலனிக்கவோ, ஆறுதலளிக்கவோ முகாந்திரமற்று நாங்கள் தியானநிலையிலேயே இயங்கினோம். எல்லா தினங்களின் காலையிலும் அழுகி வெடித்துவிட்ட வனவிலங்கின் உடலைப்போல ஒரு நகரம் நொதிக்கத் தொடங்குவதை, நுண்புழுக்களைப்போல ஆவேசமாகத் தவழும் மனிதர்களை, ஆறுதலான சொல்லைப்போல சாலையோர மரங்களை இவையாவற்றையும் உயிருள்ள செய்தித்தாளாய் வாசித்தோம்.

கைப்பிடியற்ற வீட்டில் எங்கள் முதுகுத் தண்டின் கண்கள் சதா விழிப்பிலேயே இருந்தன. எங்களை மறந்து ஏதாவதொரு வேலையில் மூழ்கியிருக்கும்போது, திறந்துகிடந்த கதவுகளை நோக்கி (அப்போது அவை இனிக்கின்ற வாயைப் போலிருந்தன) எங்களின் சிசு, இயந்திர பொம்மையைப்போல தவழ்ந்துகொண்டிருந்தது. விளிம்பிற்கும் குழந்தைக்கும் இடையேயான அதிர்ச்சி சூழ் காலம் அல்லது தூரத்தின் மேல் நீள கூர்வாய் நாரைகள் அலகு தீட்டியபடி கண் சிமிட்டின.

42p2.jpg

இயல்பில் நாங்கள் மென்மையானவர்கள். எங்களது கைத் தவறி விழும், உருளும் உடல்கொண்ட பொருள்கள் தங்களது பயணத்தை விளிம்பு நோக்கித் துவக்கும்போது, பதற்றத்துடன் அதன் கால்களைக் காணுகிறோம். மிக மிகக் கீழே சாலையில் மிகுந்த நிதானத்துடன், மகிழ்ச்சியுடன், அமைதியுடன் நடந்து செல்லும் சிறுமி அல்லது வயோதிகன் அல்லது அரைக் கிறக்க இமைகளுடன் சாலையோரமாக உறங்கும் ஒரு செல்லப்பிராணியை எங்கள் கண்கள் உணர்கின்றன. அவர்களின் அடுத்த கணமானது ஓர் அருவியைப்போல எங்களுடைய கைகளில் தொடங்கி மிக ஆவேசமாக அவர்களை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆரம்பகாலங்களில் முன்னெச்சரிக்கையாக நாங்கள் கூச்சலிட்டு அவர்களைப் பதறி விலகச் செய்தோம். ஒரு நன்றியைத் தவிர, வேறு சுவாரஸ்யமே இல்லாத வெறுமை கணங்கள் பிறகு இம்சித்தன. சமீபமாக நாங்கள் அந்த நீர்வீழ்ச்சியை மௌனமாகக் காணுகிறோம். அழுக்குக் கண்ணாடியெனக் கீழே விரிந்திருக்கும் சோம்பல் யதார்த்தத்தை உடைக்கின்ற அந்த நீர்வீழ்ச்சி, பிறகு அங்கு கலைடாஸ்கோப்பின் விநோத சேர்க்கைகளைப்போல சூழலின் அசமந்தத்தை உடைத்துப் பரபரப்பாக்கும்... எல்லோர் கண்களும் உயருகையில் நாங்கள் தியானப் புன்னகையுடன் பின்னகர்ந்து மறைந்துகொள்வோம்.  அப்பொழுதெல்லாம் எங்கள் வீட்டின் மெலிந்த கூரைகள் காற்றில் நடுங்கின. இரக்கமற்ற பகலோ, ஒரு காகிதத்தின் நுனியென வீட்டின் விளிம்புகளை எரித்தபடி உள் நுழைந்து அச்சுறுத்தியது.42p3.jpg

நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் அவ்வளவு விசுவாசிகளில்லை. ஊடகங்களால் பெருக்கப்பட்ட காமம் ஏறிய உடல்கள் சிறிய இலச்சினைகளை, வார்த்தைகளைப் புறக்கணித்தன. நிலவு மெழுகும் இரவுகளில் காதலர்களைப்போல அபத்தமாய் நடித்தோம். எங்களின் சிசுவை தூயகாதலின் குறியீடெனக் கூறிப் புளகாங்கிதம் அடைந்தோம். அப்போதெல்லாம் எங்கள் வீட்டின் மெலிந்த கூரைகள் காற்றில் நடுங்கின. இரக்கமற்ற பகலோ, ஒரு காகிதத்தின் நுனியென வீட்டின் விளிம்புகளை எரித்தபடி உள்நுழைந்து அச்சுறுத்தியது.  

பரிசுத்தம் என்பது அழுக்கின் சவலைப்பிள்ளை எனத் தெரியவந்த நாள்களில் தூரத்து மதக் கோபுரங்கள் கார்ட்டூனாகிவிட்டிருந்தன. எங்களில் ஒருவரது நடத்தையின் மீதான சந்தேகம் இன்று ஊர்ஜிதமானது. ஒரு பிடிபட்ட குற்றவாளியை, பிடிபடாத குற்றவாளி மன்னிக்க இயலாது என்கிற எளிய புரிதலுக்குப் பின், வீடெங்கும் அமைதி பரவியது. கைப்பிடியற்ற பதற்ற விளிம்புகளும் மென்மையுற்றன. தொட்டித் தாவரங்களிலிருந்து குளிர்மை கசியத் தொடங்கியது. மென்னுடல் பறவைகள் சில சாப்பாட்டு மேஜைமீது தத்தி அமர்ந்தன. ஒரு மேகப்பொதி தன்னுடலைத் தளர்த்தி எங்களை நிரப்புகையில், வீட்டின் இரு திசை ஜன்னல் வழியாக ஒரு அஸ்தமனச் சிவப்பும், குளிர்ந்த நிலவும் மேலெழுந்துகொண்டிருந்தன. வீட்டு வாசலிலேயே மரணப்பொறி வைத்திருப்பதால், நாங்கள் பொய் பேசுவதில்லை. விளிம்புகளற்ற பால்கனியில் நின்றபடி நாங்கள் முத்தமிட்டுக் கொண்டோம். மரணத்திற்கு வெகு சமீபமான முத்தம். அந்த முன்மாலை வேளையில் கனியத் தொடங்கிய நட்சத்திரமொன்றை திராட்சைப் பழத்தைப்போல உதிர்த்துத் தின்கையில், எங்கள் உடல்கள் சுமை நீங்கி லேசாகின. சப்பணமிட்டு விரல் சூப்பிய விதம் எங்களைப் பார்த்த சிசுவை, பிரபஞ்சத்தின் ஓர் உயிரினம் என்பதற்கு மேலாக நாங்கள் புனிதப்படுத்திக்கொள்ளாத தருணத்தில் எங்களது வீடு, பறக்கும் கம்பளமாக மிதக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

https://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதைகள்

Mon, 12/02/2018 - 06:21
ஒரு நிமிடக் கதைகள்

 

white_spacer.jpg

ஒரு நிமிடக் கதைகள் white_spacer.jpg title_horline.jpg white_spacer.jpg   p126a.jpg சூப்பர் ரெசிப்பி!

மனைவி பிறந்த வீட்டுக்குப் போயிருந்தாள். அவள் இல்லாமல் சோத்துக்குத் திண்டாடுவேன் என்பது அவள் எண்ணம். எனக் கென்ன, சமைக்கத் தெரியாதா?

அன்றைக்கு ரவா அடை செய்தேன்.உங்களுக்கும் அந்த ரெசிப்பியை சொல்லித் தருகிறேன். துவரம் பருப்பு, கடலைப் பருப்பு, பாசிப் பருப்பு, உளுத்தம் பருப்பு எல்லாவற்றையும் தலா அரை கப் எடுத்துக் கரகரப்பாக அரைத்துக்கொள்ளுங்கள். அதனுடன் மிளகு, சீரகத்தைப் பொடித்துச் சேருங்கள். ரவை ஒரு கப், சற்று புளித்த தயிர், பெருங்காயம், கறிவேப்பிலை, கொஞ்சம் உப்பு சேர்த்துக் கரைத்து, சிறு சிறு அடைகளாகத் தட்டி, எண்ணெய் விட்டு வேக வைத்து எடுங்கள். ரவா அடை தயார்!

கொஞ்சம் பொறுங்கள். சாப்பிட்டு விடாதீர்கள். உங்கள் வீட்டில் நாய் இருந்தால், அதற்குப் போடுங்கள். தின்றுவிட்டு நன்றியுடன் வாலாட்டும். அல்லது, ராப்பிச்சைக்காரனுக்குப் போடுங்கள். பின்பு அருகில் உள்ள சரவண பவனுக்குப் போய் ஒரு வெட்டு வெட்டுங்கள். நான் அப்படித்தான் செய்தேன்.

மனைவிக்குச் சவால் விட்டுச் சமைக்கலாம். அதற்காக, தேக ஆரோக்கியத்தில் விளையாடலாமா?

- ஆர்.உஷாநந்தினி

 

 

 

p44c.jpg தலைமுழுக்கு!

குமரேசனுக்கு அந்த நாயைக் கண்டாலே எரிச்சலாக இருந்தது. அது அவன் மனைவி வளர்க்கும் நாய்.

ஒரு நாள் அதைக் காரில் ஏற்றிக்கொண்டு போய், இரண்டு கி.மீட்டர் தள்ளியிருந்த ஒருபூங்கா வில் விட்டுவிட்டு வந்தான் குமரேசன். ஆச்சர்யம்! அவனுக்கு முன்னால் வீட்டில் இருந்தது அந்த நாய்!

கடுப்பான குமரேசன், அடுத்த நாள் அந்த நாயைப் பத்து கி.மீட்டர் தள்ளியிருந்த ஒரு மைதானத்தில் விட்டுவிட்டு, வேறு வேறு சாலைகள் வழியாக வீடு திரும்பினான். மறுபடி யும் ஆச்சர்யம்... வீட்டில் நாய்!

மூன்றாம் நாள்... காரில் நாயுடன் ஒரு முடிவோடு புறப்பட்டவன், காரை எங்கெங்கோ செலுத்தினான். வழியில் குறுக்கிட்ட ஆற்றைக் கடந்தான். ஒரு பாலத்தின் மேல் ஏறி இறங்கினான். இடப் பக்கம் திரும்பினான். வலப் பக்கம் வளைந்தான். இப்படியாக ரொம்ப தூரம் போய் ஒரு தெருவில் அந்த நாயைப் பிடித்துத் தள்ளிவிட்டு, வேகமாக காரைக் கிளப்பிக்கொண்டு புறப்பட்டான். வழியில் ஓரிடத்தில் காரை நிறுத்தி, மனைவிக்கு போன் செய்து, ‘‘உன் நாய், வீட்டில் இருக்கிறதா?’’ என்று கேட்டான்.

‘‘இருக்கிறதே! ஏன் கேட்கிறீர்கள்?’’ என்றாள் அவள்.

‘‘அந்த சனியன்கிட்டே போனைக் கொடு! வீட்டுக்கு வழி தெரியலே எனக்கு!’’

- சர்வஜித்

 

 

 

 

  p44b.jpg பாவம்ப்பா அவங்க..!

எல்.கே.ஜி. படிக்கும் தன் மூன்று வயது மகன் ரிஷியை, ஆபீஸ் போகிற வழியில் கான்வென்ட்டில் விட்டுவிட்டுப் போவதற்காகத் தயாரானான் ராஜேஷ். ஹெல்மெட்டை எடுத்துக்கொண்டான். மகனை அழைத்துக் கொண்டு வெளியில் வந்தான்.

தன் பைக்கில், பின்புறம் இருந்த பிரத்யேக ஹூக்கில் ஹெல்மெட்டை மாட்டினான். மகனைத் தூக்கி முன்புறம் அமர்த்திக்கொண் டான். வண்டியைக் கிளப்பினான்.

போகிற வழியிலெல்லாம் ரிஷி பார்த்துக்கொண்டே வந்தான்... டூ வீலர் ஓட்டிக்கொண்டு போன அத்தனை பேரும்தலையில் ஹெல்மெட் அணிந்திருந்தார்கள்.

அவர்களைச் சுட்டிக்காட்டி அப்பாவிடம் சொன்னான் ரிஷி... ‘‘பாவம்ப்பா அவங்க..!’’

‘‘ஏண்டா அப்படிச் சொல்றே?’’

‘‘அவங்களுக்கெல்லாம் ஹெல்மெட் மாட்டுறதுக்கு வண்டியில இடம் இல்லே! அதனால பாவம், தலையிலேயே சொருகிக்கிட்டுப் போறாங்க!’’

ராஜேஷ் பாவம், தன் குழந்தைக்குஎன்ன பதில் சொல்வான்? அறிந்ததைச்சொல்வானா, தன் அறியாமையைச் சொல்வானா?

- ராஜ்திலக்

 

 

 

 

 

p44a.jpg லேட்டாக ஒரு விஷயம்!

எங்கிருந்தோ பிரபல தொலைக்காட்சித் தொடர் ஒன்றின் டைட்டில் சாங் ஒலிப்பது துல்லியமாகக் கேட்டது. நான் எப்போதாவது தான் அந்த சீரியலைப் பார்ப்பேன். அது என்றில்லை... எந்த சீரியலைப் பார்த்தாலும், அதில் யாராவது ஒருத்தி அழுதுகொண்டு இருப்பாள்; அல்லது, விரல் சொடுக்கியாருக் காவது சவால் விட்டுக்கொண்டு இருப்பாள். எப்படித்தான் பெண்கள் இப்படியான சீரியல் களை ஆர்வமாகப் பார்க்கிறார்களோ?

என் மனைவியும் ஒரு சீரியல் விடாமல் விழுந்து விழுந்து பார்க்கிறவள்தான். “இரண்டு நாளா புள்ளி புள்ளியா வருது’’ என்றாள். ஆபீஸ் போகிற வழியில், கேபிள் காரனிடம் சொல்லிவிட்டுப் போக வேண்டும்.

அடடா! பெட்ரோல் போடவே இல்லையே! நேத்து வரும்போதே ரிசர்வில்தானே ஓட்டி வந்தேன்? அருகில், பில்லர் பங்க் வரைக்கு மாவது வண்டி ஓடுமா?

இப்படி அடுக்கடுக்காகத் தோன்றிக் கொண்டு இருந்த எண்ணங்களுக்குமத்தி யில், ஒரு விஷயம் லேட்டாக உதித்தது...

‘ஆஹா! நான் இப்போது தியானத்தில் அல்லவா இருக்கிறேன்!’

- அருண்.கோ.

 

 

 

 

p44.jpg வா..!

‘‘வா’’ என்றான் அவன்.

‘‘ஊஹூம்!’’ என்றாள் அவள்.

‘‘வா’’ என்றான் மறுபடியும்.

‘‘ப்ச்ச்...’’ என்றாள் அவள் சலிப்பாக.

‘‘வா’’ என்றான் மீண்டும்.

‘‘இல்ல...’’ என்றாள்.

‘‘வா’’ என்றான் திரும்பவும்.

‘‘தப்பு..!’’ என்று முறைத்தாள்.

அதன் பிறகும், ‘‘வா’’ என்று இழுத்தான்.

‘‘போடா’’ என்று அவன் தலையில் ஒரு குட்டுவைத்தாள்.

‘‘வ பக்கத்துல ‘£’ போட்டிருந்தாதான் ‘வா...’னு இழுக்கணும். இது ‘வ’. எங்கே, சரியா சொல்லு பார்ப்போம், வ!’’ என்று பொறுமையாக அந்தச் சிறுவனுக்குத் தமிழ்ப் பாடத்தைத் தொடர்ந்து நடத்தினாள் அந்த மிஸ்!

- கே.ஆனந்தன்

https://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

தெய்வம் தந்த பூவே

Sun, 11/02/2018 - 07:44
 
 
 
 
 
 
 
 
 
தெய்வம் தந்த பூவே
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
E_1518149718.jpeg
 
 
 

''மீனாட்சி...''
''என்னம்மா?''
''குழந்தை எங்க?''
''பக்கத்து வீட்டு பசங்க கூட விளையாடிட்டு இருக்கான்.''
''நீ இங்க கொஞ்சம் வா... உன்கிட்ட பேசணும்.''
அவள் என்ன சொல்லப் போகிறாள் என்று புரிந்து போனது மீனாட்சிக்கு!
''நாலாவது வீட்டு பொண்ணுக்கு காலேஜ்ல பங்ஷனாம்... அவளுக்கு அர்ஜென்டா பிளவுஸ் வேணும்ன்னு சொன்னா... அதுதான் துணி வெட்டிட்டு இருக்கேன்; எதுக்கு கூப்பிடறீங்க... அங்கிருந்தே சொல்லுங்க...''
வராண்டாவில் அமர்ந்திருந்த மாமியார், ''எத்தனை காலத்துக்கு இப்படியே இருப்பே... உனக்குன்னு ஒரு துணை வேணாமா...''
''அதுதான் என் மகன் இருக்கானே...''
''உன் மகனுக்கும் சேர்த்துதான் சொல்றேன்; அவனையும், உன்னையும் பாத்துக்க ஒரு துணை வேணாமா...''
''அதுக்குதான் நீங்க இருக்கீங்களே...''
''நான், எத்தனை நாளைக்கு இருப்பேன்... இன்னிக்கோ, நாளைக்கோன்னு போயிடுவேன். அப்புறம், உங்களுக்கு யார் துணை,'' மாமியார் பேச்சை நிறுத்தி, மருமகளை உற்றுப் பார்த்தாள். பின்,
''உனக்கு தெரிஞ்சோ, தெரியாமலோ நானும் தப்பு பண்ணியிருக்கேன்; என் மகன் குடிகாரன்னு தெரிஞ்சும் உன்னை, அவனுக்கு கட்டி வெச்சு கொடுமை பண்ணிட்டேன். பாசம் என் கண்ணை மறைச்சிடுச்சு... ஒரு கால் கட்டு போட்டாலாவது அவன் திருந்துவான், குடிக்கிறத நிறுத்துவான்னு நெனைச்சுதான் அப்படி செய்தேன். ஆனா, ஆறே மாசத்தில அவன் அல்ப ஆயுசில் நெஞ்சு வெடிச்சு போவான்னு நினைக்கல,'' அவள் குரல் கரகரத்தது.
''இப்ப எதுக்கு பழசை யெல்லாம் ஞாபகப்படுத்திட்டு இருக்கீங்க?'' அவள் முகம் இறுக, கத்தரிக்கோல் விரல் நுனியை பதம் பார்த்தது.
'இஸ்ஸ்...'என்று கையை உதறினாள்.
''பாத்தும்மா... அவசரத்தில் கையை வெட்டிக்கப் போறே,'' என்றாள், மாமியார்.
வெட்டியது அவசரத்தால் அல்ல; அவள் மகன் இவளுக்குள் ஏற்படுத்திவிட்டு போன காயங்களால் என்பதை எப்படி சொல்வாள்!
அவன் இருந்த வரை, ஒருநாள் கூட நிம்மதியாக வாழ்ந்ததில்லை. எப்போது பார்த்தாலும் சந்தேகக் கேள்விகள், ஊசியாய் துளைக்கும் வார்த்தைகள், சித்திரவதைகள். ஒரு நாளும் இவளை காதலாக பார்த்ததில்லை; ஆசையாக பேசியதில்லை. மது வாசனையில் மிதந்தவனின் மூர்க்கத்துக்கு பலியானவள் தான் அவள். அந்த மூர்க்கத்துக்கு பிறந்தவன் தான் அந்தக் குழந்தை!
அவன் கெட்டவன் என்பதால், குழந்தையை அவள் வெறுக்கவில்லை. 'பிடித்தோ, பிடிக்காமலோ அந்த வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்து, ஒரு குழந்தைக்கும் தாயாகி விட்டோம். அப்படியான சூழலில் அந்தக் குழந்தையை நன்கு வளர்த்து ஆளாக்குவதுதான் ஒரு பெண்ணின் லட்சியமாகவும், கனவாகவும் இருக்க வேண்டும்...' என்று நினைத்தாள்.
மறுமணத்தை அவள் விரும்பவில்லை; ஒரு கல்யாணமே ஓராயிரம் வலிகளை கொடுத்திருக்கும்போது, இன்னொரு கல்யாணமா என நினைத்தாள். ஆனால், மாமியார் தான் மாசத்துக்கு ஒரு முறையாவது கல்யாண பேச்சை ஆரம்பித்து வைப்பாள்.
''என்னம்மா பேச்சையே காணோம்...'' மீனாட்சியின் சிந்தனையை கலைத்தாள், மாமியார்.
''எதுவும் பேசாமல் போய் ஆகற வேலைய பாருங்க... குழந்தை என்ன பண்றான்னு பாத்துட்டு வாங்க... அப்படியே கீழ கடைக்கு போய் ஒரு பால் பாக்கெட் வாங்கிட்டு வாங்க,'' என்றாள், நிமிர்ந்து பார்க்காமல்!
''ஏதாவது சொல்லி என் வாயை அடைச்சிடுவியே...'' இடது கையை தரையில் ஊன்றி எழுந்தவள், ஹாலில் மாட்டியிருக்கும் மருமகளின் பெற்றோர் புகைப்படத்தை பார்த்தாள்.
''உங்க பொண்ணுக்கு நீங்களாவது ஒரு நல்ல வழி காட்டக் கூடாதா...'' புலம்பியபடியே எழுந்து வெளியில் சென்றாள்.
காலை நேரம் -
வாசலில் நின்று, மூன்று வயது விஷ்ணுவிற்கு சோறு ஊட்டிக் கொண்டிருந்தாள், மீனாட்சி.
எதிர் வீட்டில், ஒரு குழந்தை, தன் அப்பாவுடன் பள்ளிக்கூடம் செல்ல, சீருடையில் வெளியில் வந்தது.
அச்சிறுவனை துாக்கி வண்டியின் முன்புறம் உட்கார வைத்தார், தந்தை. வண்டியை உதைத்து, 'ஸ்டார்ட்' செய்ய, அச்சிறுவனின் அம்மா அவர்களுக்கு, டாட்டா காட்டினாள்.
இதை பார்த்த விஷ்ணு, ''அம்மா... எல்லார் வீட்டுலயும் அப்பா இருக்காங்க; நம்ப அப்பா எப்ப வருவாங்க?'' என்று கேட்டான்.
அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் தவித்தாள். பிஞ்சு குழந்தையின் மனதில் அவன் தந்தையை பற்றிய விஷயத்தை விதைக்கவும் அவள் விரும்பவில்லை. உரிய வயது வந்தால் எல்லாவற்றையும் சொல்லிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தாள்.
''அப்பா வெளியூர் போயிருக்கார்; கூடிய சீக்கிரமே வந்துடுவார்.''
''ஏன் வெளியூர் போனாங்க?''
''வேலைக்கு போக...''
''எதுக்கு போகணும்?'' அவன் கேள்வி மேல் கேள்வியாகக் கேட்டான்.
அவளும் முகம் சுளிக்காமல், அதட்டாமல் பதில் சொன்னாள்...
''நாம சாப்பிடறதுக்கு அரிசி, பால், காய்கறியெல்லாம் வாங்கணும். அதுக்கு காசு வேணும்; அதுக்காக ஊருக்கு போயிருக்கார்.''
''சரி, சீக்கிரம் நான் வரச்சொன்னேன்னு சொல்லு!''
''எதுக்கு?''
''நானும் வண்டியில, ஸ்கூல் போகணும்.''
விக்கித்து போனாள்.
இல்லாத அப்பனை எங்கிருந்து வரச்சொல்வாள்!
''சரி, வரச் சொல்றேன்... இந்தா கடைசி வாய்... ஆ... வாங்கிக்கோ...''
கிண்ணத்தை வழித்து, கடைசி வாய் சோற்றை ஊட்டினாள்.
அவள் அப்பா கட்டிய பூர்வீக வீடு இருப்பதால், வருமானத்துக்கு எந்த பிரச்னையும் இல்லை. அதிலிருந்து வாடகையாக மாதம், 30 ஆயிரம் ரூபாய் வருகிறது. அதுபோக, துணி தைப்பதால் கொஞ்சம் வருமானம் வருகிறது. இது போதும் குழந்தையை படிக்க வைக்கவும், அவன் எதிர்காலத்துக்கும்!
இரவு -
மோட்டு வளையை பார்த்தபடி படுத்திருந்தாள், மீனாட்சி. அருகில் படுத்திருந்த விஷ்ணு, ''அம்மா...'' என்றான்.
''என்னப்பா?''
''அப்பா எப்ப வருவாங்க?''
கொஞ்ச நாளாய் விடாது அதே கேள்வியை கேட்டுக் கொண்டிருந்தான், விஷ்ணு.
''ஏண்டா?''
''வண்டியில உட்கார்ந்துட்டு போறதுக்கு.''
''அதான் நான் ஓட்டிட்டு போறேனே... உனக்காகத் தானே வண்டி ஓட்ட கத்துக்கிட்டேன்,'' என்றாள்.
''சரி, எல்லாருக்கும் அவங்க வீட்ல அப்பா இருக்காங்க; நமக்கு ஏன் இல்ல... அப்பா வேணும்,'' என, அடம்பிடித்தான்.
''இல்லாத அப்பாவுக்கு எங்க போறது...'' சட்டென்று வார்த்தைகள் வெளியில் வந்து விழுந்தது.
''நீயும், பாட்டியும், 'அப்பா வெளியூரில் இருக்கார்... வேலை செய்றார்'ன்னு சொன்னீங்களே...'' அவன் ஞாபகம் வைத்து கேட்டான்.
''இல்லேன்னு சொல்லல; இங்க இல்லேன்னுதான் சொன்னேன்,'' சமாளித்தாள், மீனாட்சி.
இன்னும் ஸ்கூல் போனால், என்னவெல்லாம் கேள்வி கேட்பானோ என்று பயந்தாள்.
''சீக்கிரம், அப்பாவ வர சொல்லு,'' கண்கள் செருக, வார்த்தைகள் குழற உறங்கிப் போனான்.
ஆனால், அவளுக்குதான் உறக்கம் வரவில்லை. விதி ஏன் தன்னை இப்படி ஒரு இக்கட்டான நிலையில் கொண்டு வந்து தள்ளியது... அதிக வருமானம் இல்லாவிட்டாலும் குடிக்காத, மனைவியை நேசிக்கிறவனா, பெண்மையை மதிக்கிறவனா இருந்தால் போதும் என்றுதான் அவள் எதிர்பார்த்தாள். அந்த குறைந்தபட்ச எதிர்பார்ப்பை கூட கடவுள் நிறைவேற்றி வைக்கவில்லை. சரி, அமைந்த வாழ்க்கையாவது நிலைத்ததா என்றால், அதுவும் இல்லை. கரடு முரடான, முட்கள் நிறைந்த ஒரு வனாந்திரமாக அமைந்து விட்டது. வந்தவன் இவளை கொடுமை பண்ணுவதற்கென்றே பிறப்பெடுத்தது போல் வந்து வாய்த்தான்; வதைத்தான்; பின், செத்தும் போனான்.
கண்களில் நீர் கசிய, குழந்தையை அணைத்தபடி படுத்திருந்தாள்.
''நைட் அழுதியா...'' என்று கேட்டாள், மாமியார்.
''இல்லயே...''
''நான் எல்லாம் கேட்டுக்கிட்டுதான் இருந்தேன்; உனக்காக இல்லாவிட்டாலும் அவனுக்காகவாவது கல்யாணம் பண்ணிக்கோ... ஊர் உலகத்தை பத்தி கவலைப்படாதே... உன் அத்தை நான் சொல்றேன்... அப்புறம் மத்தவங்களை பத்தி எதுக்கு கவலைப்படறே... நான் ரெண்டு, மூணு இடத்துல சொல்லி வச்சிருக்கேன். நல்ல பதிலா செல்றேன்னு சொல்லி இருக்காங்க,'' என்று சொல்லி, அவளின் பதிலுக்கு கூட காத்திராமல், வெளியே எழுந்து சென்றாள், மாமியார்.
அன்று விஷ்ணுவுக்கு நான்காவது பிறந்த நாள் -
மாமியாரை உடன் அழைத்துக் கொண்டு ஆட்டோவில் ஏறினாள், மீனாட்சி. ஆட்டோ நேராக, ஆதரவற்ற குழந்தைகள் காப்பகத்திற்கு முன் நின்றது.
'இங்கு எதற்கு வந்தாள்...' கேள்விக்குறியுடன் மருமகளைப் பார்த்தாள், மாமியார்.
''யாரும்மா இருக்காங்க இங்க... அப்பாவா?'' என்று கேட்டான், விஷ்ணு.
''இல்ல, அதைவிட மேலானவங்க.''
உள்ளே போனாள்; இவர்களை வரவேற்றார், நிர்வாகி. ஏற்கனவே ஏற்பாடு செய்தபடி, டேபிளில் சாக்லேட், இனிப்பு, உணவு பொட்டலங்கள் இருந்தன. அந்த காப்பகத்தில், 30 குழந்தைகள் இருந்தனர். ஒவ்வொருவருக்கும் தன் கரங்களால் இனிப்பு பொட்டலங்களை வழங்கினான், விஷ்ணு.
குழந்தைகள் நன்றி சொல்லி பெற்றுக்கொண்டனர்.
ஒரு குழந்தையிடம், ''உன் பேர் என்ன?'' என்று கேட்டாள், மீனாட்சி.
''பவித்ரா,'' என்றது, அந்த குழந்தை.
''என்ன படிக்கிறே?''
''யூ.கே.ஜி!''
''சரி, நீ போ...'' அதன் கன்னத்தை தட்டிக்கொடுத்து அனுப்பினாள்.
விஷ்ணுவிடம் திரும்பியவள், ''இங்க இருக்கிற யாருக்குமே அப்பா - அம்மா கிடையாது தெரியுமா...'' என்றாள்.
''ஏன்?'' புரியாமல் கேட்டான், விஷ்ணு.
''அது பெரிய கதை; உனக்கு வீட்டில் போய் விளக்கமாய் சொல்றேன்,'' என்றவள், மாமியாரிடம் திரும்பினாள்.
''இதோ இங்க இருக்கிற குழந்தைகளுக்கு உறவுகள்ன்னு யாரும் கிடையாது. ஆனால், விஷ்ணுவுக்கு நானும், நீங்களும் இருக்கோம். அப்புறம் என்ன வேணும் அவனுக்கு... அவன் நல்லா வளருவான்; வளர்ப்பேன்... அவனை காரணம் காட்டி இனிமேல் கல்யாண பேச்சை எடுக்காதீங்க... கல்யாணத்தை தாண்டியும் வேற ஒரு உலகம் இருக்கு,'' உறுதியாக ஒலித்தது அவள் குரல்.
மீனாட்சியின் வார்த்தைகளை புரிந்தும், புரியாமலும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான், விஷ்ணு. புரிந்து அமைதியாக இருந்தாள், மாமியார்.

http://www.dinamalar.com

Categories: merge-rss

பனி நிலா

Sat, 10/02/2018 - 06:15
பனி நிலா - சிறுகதை
 

சிறுகதை: அராத்து, ஓவியங்கள்: செந்தில்

 

கார் டயர் டொம்ம்ம்  என்று வெடித்து வண்டி 130 டிகிரி திரும்பித் தேய்த்துக்கொண்டு போனது. மதிய நேரமே இரவுபோலக் காட்சியளித்தது. கடும் மழையால் இப்படி இரவு போல இருந்தாலும், இப்போது மழை பெய்யவில்லை. இந்தக் குளிரிலும் இரண்டு குளிர்ந்த  பியர் அடித்துவிட்டு தன் உயர்ரக ஏசிக்காரை புகையிட்டு நாறடித்துக்கொண்டு வந்த தரண், முன்னால் சென்ற காரின் டயர் வெடித்ததைப் பார்த்ததும், பதமாக பிரேக் அடித்தான்.

p44a_1517902040.jpg

டயர் வெடித்த காரிலிருந்து பதற்றமேயில்லாமல் ஒருத்தி இறங்கினாள். பார்ப்பவர்க்கு ஸ்கர்ட்டும் டாப்ஸும் அணிந்திருப்பதுபோலத் தோன்றினாலும், அது  ஒரே கவுன். உடலுடன் ஒட்டியில்லாமல் படர்ந்து இருந்தது. தரண் அவளைக் கண்டு, ஒருகணம் உருக்குலைந்து உடைந்துபோனான்.

தூறல் இப்போது ஆரம்பித்தது. டாக்ஸி டிரைவரும் அவளும் ஏதோ பேசிக்கொண்டார்கள். லக்கேஜை இறக்கினார்கள்.

அந்தச் சாலை சென்னையின் சாலை போலவே இல்லை. புயல் அறிவிப்பினால், நடமாட்டமில்லாமல் இருந்தது. புயல் அடிக்கும்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்ற தோரணையில் மரங்கள் கல்லுளிமங்கன்போல அமைதியாகக் காத்திருந்தன.

தரண் பைனாகுலரை வைத்துப் பார்த்தால் அவளின் முதுகில் இருக்கும் மெல்லிய மயிர்க்கால்களில் ஒரு துளி மழைநீர் நடனமாடிக்கொண்டிருப்பது தெரியும்.

தரணுக்கு மயக்கம் வருவதுபோல இருந்தது. மூளையில் ஏதோ உருகி, மீண்டும் உறைவது போல இருந்தது. இவள் எனக்கானவள் என்று அவனை மீறி முணுமுணுத்தான். இந்த உலகில் இருக்கும் அனைவருக்குமான காதல் உணர்வைத் தரண் மட்டுமே அப்போது அனுபவித்தான்.

ஒரு மாய உலகத்தில் நுழைந்த அனுபவத்தில் மிதந்தான். மரங்கள் லேசாக அசைந்தாட ஆரம்பித்தன. மரங்களிலிருந்து லேசான கோரைப்பற்கள் எட்டிப்பார்த்தன. புயலின் போது என்ன செய்வோம் என்று அவை முன்னறிவிப்பதுபோல இருந்தன.

இது என்ன அனுபவம்? பியர் அடித்ததாலா என்று மனதிற்குள் பேசாமல் வெளிப்படையாக முணுமுணுத்துக்கொண்டான். உடலெங்கும் சிலிர்த்து ரத்த ஓட்டம் அதிகரித்துக் காதல் உணர்வை முழுமையாக அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில் மெல்லிய பயத்தில் சிறுநீர் முட்டியது.

இன்னொரு கால் டாக்ஸி அவளின் அருகில் வந்து நின்றது. அவள் அதில் ஏறி, பயணத்தைத் தொடர்ந்ததும், தலையை உலுக்கிக்கொண்டு பின்தொடர்ந்தான்.

மரங்கள் மீண்டும்  அபாயமான அமைதியில் ஆழ , இரண்டு கார்கள் மட்டும் அந்தச் சாலையில் ஊர்ந்துகொண்டிருந்தன.

அவளுடைய டாக்ஸி செல்லும் வழியை வைத்து விமான நிலையத்திற்குத்தான் செல்வதாக யூகித்த தரண், நண்பனுக்கு கால் செய்தபடியே ஓட்டினான். புளூ டூத்தில் போன் கனெக்ட் ஆகவில்லை. அவளுடைய கார் விமான நிலையத்தில், உள்நாட்டு முனையப் புறப்பாட்டில் நின்றது.

காரை அவளுடைய டாக்ஸிக்குப் பின்னே நிறுத்திவிட்டு, பாம்பு மகுடியானதுபோல அவளைத் தொடர்ந்தான்.

விமான நிலையம் சோகமாக இருந்தது. ஒரு விமானம் கடனே என்று வந்து இறங்கி அலுத்துக்கொண்டு, முனகியபடிக்கு நொண்டியடித்துக்கொண்டே போய் ஓரமாக நின்று முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டது.

அவள் தன்னுடைய பயணக் காகிதங்களையும், அடையாள அட்டையையும் எடுப்பதைப் பார்த்தான். அவற்றைச் சரிபார்க்கும் சிஐஎஸ்எஃப் பணியாளரின் பின்னால் கொஞ்ச தூரத்தில் நின்றுகொண்டான். தன் மொபைலை எடுத்து அங்கே குறி பார்த்து, ஜூம் செய்து வைத்துக்கொண்டான்.

p44b_1517902109.jpg

அவள் பயணக் காகிதங்களைக் கொடுத்ததும், அலுவலர் தூக்கிப் பிடித்துப் பார்க்கும்போது கஷக் கஷக் கஷக் என அந்தக் காகிதங்களின் நிழலுருவைக் கைப்பேசியில் உள்ளிழுத்துக் கொண்டான்.
‘ஜீரோ ஒன் ஜீரோ ஒன் யார் வண்டி இது? சீக்கிரம் எடுங்க, ஜாம் ஆவும் பாரு’ என்று கட்டைக்குரல் மைக்கில் ஒலிக்க, தலையையும் கையையும் போக்குவரத்துக் காவல் வண்டியை நோக்கி ஆட்டிக்கொண்டே, கைப்பேசியில் அந்தப் படத்தைப் பெரிதாக்கிப் பார்த்துக் கொண்டே காரை நோக்கி ஓடினான்.

டெல்லி செல்கிறாள். விமானம் புறப்பட இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்திற்கும் சற்று அதிகமாக உள்ளது. வெப் செக்கின் செய்திருப்பதால் உட்காரும் இடத்தின் நம்பரும் தெரிந்தது. 7 ஏ. ஒருகணத்தில் காதலாகி, பித்துப்பிடிக்க வைத்தவளின் பெயர் ‘பனி நிலா’  எனக் காணப்பட்டது.

பரபரவென செயலியைக் கைப்பேசியில் இயக்கி அதே விமானத்தில் 7 பி என்ற இருக்கையை முன்பதிவு செய்து வெப் செக்கின் செய்தான்.

நண்பன் வந்து என்ன என்ன என நடுவில் சுரண்டிக்கொண்டிருந்தான். கார் சாவியை அவனிடம் கொடுத்துவிட்டு, ‘`போன்ல பேசறேன்’’ என்று சொல்லியவாறு விமான நிலையத்திற்குள் நுழைந்தான்.

விமான நிலைய ஓடுதளத்தைத் தாண்டி நீண்ட தூரத்தில் இருந்த மரங்கள் செடிகள்போலச் சின்னதாகக் காட்சியளித்தன. புயலை வரவேற்பதைப்போல மெல்லிய நடனத்தில் ஈடுபட்டிருந்தன அந்தச் செடி மரங்கள்.

அவளிடமிருந்து ஓர் இருக்கை தள்ளி அமர்ந்தான். சத்தம் வராமல் கனைத்துக்கொண்டான். கால் மேல் கால் போட்டுக்கொண்டு மொத்த விமான நிலையத்தையும் அளப்பதைப்போலப் பார்வையைச் சுழற்றி அவள் அவனின் பார்வைக்குள்  வந்ததும் சுழற்சியின் வேகத்தைக் குறைத்தான்.

அவள் ஓடுதளத்தைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். கால் மேல் கால் போட்டிருக்கவில்லை. செருப்பைக் கழற்றி வைத்திருந்தாள். தனியாக ஜோடியாக முப்பது டிகிரி கோணத்தில் இவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த செருப்புகளே இவனுக்குக் காதலுணர்வைக் கூட்டின. அவளின் பாதங்களைப் பார்த்தபடியே இருந்தான். அவள் தன்னுடைய பார்க்கும் திசையைத் திருப்பியதும் அவளின் பக்கவாட்டு முகம் இவனுக்குத் தெரிந்தது. அந்த தரிசனமே இவனுக்கு மூச்சு முட்டியது. மூச்சுத்திணறி இறப்பவன்போல தலையை உலுக்கிக்கொண்டான். விமானத்தில் அவளின் பக்கத்தில் அமரப்போவதை நினைத்து ரத்த அழுத்தம் எகிறியது. ரத்தத்துளிகள் மூளையில் பன்னீர் தெளிப்பதைப்போல மீண்டும் தலையை உலுக்கிக்கொண்டான்.

விமானத்திற்கு அழைப்பு வந்தது. அவள் எழுந்து நேராக நின்றாள். அந்த நிற்றலில் ஒரு கம்பீரம் தெரிந்தது. அசட்டு அழகு. அங்கு நின்றது, வரிசையில் நின்றது, வரிசையில் நகர்ந்தது என எங்குமே அவள் ஒன்றரைக் காலிலோ, ஒண்ணே முக்கால் காலிலோ நிற்கவில்லை. மிக நாகரிகமாக, அளவெடுத்ததுபோல நடந்தாள், நின்றாள்.  அவள் அப்படி நடந்துகொண்டதுகூட ஆச்சர்யமில்லை. ஆனால், அவளின் அவயவங்கள்கூட அளவாக, நாகரிகமாக அசைந்தன. அவள் பழக்கி வைத்திருக்கிறாளா, தானாகப் பழகிக்கொண்டனவா என்பது புதிர்தான்.

விமானத்தினுள் கடைசி ஆளாக நுழைந்தான். ஏழாம் வரிசையில் அமர்ந்திருந்தாள். மட்டமான புன்சிரிப்பை உதிர்த்துவிட்டு, அவள் பக்கத்தில் அமர்ந்தான். அவள் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தாள். அவளின் வாசனைத் திரவியம் இவன்மீது படர்ந்து தாக்கியது. புயலுக்கு பயந்து அடித்துப்பிடித்து அவசரமாக விமானம் விண்ணில் பாய்ந்ததுபோல இருந்தது.

செயின்ட் தாமஸ் மலையை அரைவட்ட வலத்தால் கடந்து சென்னை வெளிவட்டச் சாலைகளைக் குறுக்காகக் கடந்து ரொய்ங்க் என்று சத்தமிட்டபடியே நிலைபெற்றது.

விமானத்தினுள் விளக்கு எரிந்தது. என்னென்னமோ டிஜிட்டல் சத்தங்கள்.விமானத்தினுள் பெரிதாகக் கூட்டமில்லை.

“ஹாய் பனிநிலா!” - சடுதியில் முடிவெடுத்து அழைத்துவிட்டான்.

அவள் சாதாரணமாகத் திரும்பினாள். அந்த முகத்தை வெளியில் விலகி ஓடிக்கொண்டிருந்த மேகங்கள் ஒருகணம் படமாக வரைந்து கலைந்திருக்கலாம். அந்த முகத்தில் ஆச்சர்யம், அதிசயம், புன்னகை, கோபம், அதிர்ச்சி ஏதும் இல்லை. நிர்மலமாகவும் இல்லை. இந்தக் கணத்தில் இவனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று முன்கூட்டித் திட்டமிட்ட ஒன்றைச் செய்வது போல இருந்தது. திரும்பிய நான்கு நொடிகள் கழித்து ஒட்டிக்கொண்டு இருந்த உதடுகள் நடுவில் மட்டும் பிரிந்தன.

“யெஸ்” என்றாள். இன்னும் கொஞ்சம் உதடுகள் பிரிந்தன. மீண்டும் உதடுகள் ஒட்டிக்கொண்டன.இன்னும் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டுமெனில் , கீழுதடு மேலுதட்டை நாடிச்சென்று ஒட்டிக்கொண்டது. மேலுதடு கீழுதட்டைவிடத் திமிராக இருப்பதாகப் பட்டது. சடுதியில் சிரித்துக்கொண்டான்.

மீண்டும் ``யெஸ்’’ என்றாள். “ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்?”

``இல்லை, கீழுதட்டையும் சேர்த்து அல்லவா நான் காதலிக்க வேண்டும்?’’ என்றான்.

``வாட்?’’

“ஸாரி ஸாரி, உளறிட்டேன். உங்களை, உங்க கார் டயர் வெடித்ததிலிருந்து தொடர்ந்து வந்திட்டிருக்கேன். ரொம்பப் படபடப்பா இருக்கு, ஒரே மூச்சில எல்லாத்தையும் சொல்லிடறேன். உங்களை முதல் முறை பார்த்த உடனே என்னவோ ஆயிடிச்சி. என் வாழ்க்கை, என் மனசு, என்னோட இயல்பு எல்லாமே மாறிட்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு… ம்ம்..ம்ம்… நான், எனக்கு... எனக்கு... என்னவோ ஆயிடிச்சி. சோல் மேட்டுன்னு சொல்வாங்களே… ஸாரி க்ளிஷேவா இருக்கு… அதையும் தாண்டி… பல ஜென்ம பந்தம்… இதுவும் க்ளிஷேதான்… ஸாரி, அவ்ளோ காதல், என் தெய்வம் மாதிரி, என் அம்மா மாதிரி, என் குழந்தை மாதிரி, எனக்கு எல்லாமே நீதான்னு, ஸாரி, நீங்கதான்னு சட்டுன்னு தோணிடிச்சி. தேவதைன்னு சொல்லலை, ஆனா, தேவதையைவிட மேல, பிரியமான தேவதை, என்ன சொல்றதுன்னே தெரியலை, உங்க கால் சுண்டு விரல் கூட இப்ப என் மனசுல, இல்ல நியூரான்ல எங்கோ பத்திரமா இருக்கு. உன் முகம்… அதை இன்னும் என்னால முழுக்க உள்வாங்கவே முடியலை. உன் முகத்தோட மொத்த அழகையும் உள்வாங்க மூளை தடுமாறுது, திணறுது, இவ்ளோ அழகை உள்வாங்கிப் பழக்கப்படலை இதுவரைக்கும். நான் சரியா சொல்றனான்னு தெரியலை… ஸாரி, அதனால உன்னைத் தொடர்ந்து வந்தேன். எப்படியோ இப்ப உன் பக்கத்துல உக்காந்துட்டிருக்கேன்.”

p44c_1517902129.jpg

“வாவ்… ஒரு பழைய  சினிமா ரொமான்ட்டிக் சீன்போல இருக்கு. சினிமாலதான் இப்படி நடக்கும்னு நினைச்சிட்டிருந்தேன்.”

“ரியல் லைஃப் சினிமாவைவிட சுவாரஸ்யங்கள் நிறைந்தது.”

“ம்ம்... ஆமாம்… நான் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான ட்விஸ்ட் கொடுக்கவா?”

“என்னது’’

“நீ என்னைத் தொடர்ந்து வந்து இந்த ஃபிளைட்ல ஏறி என் பக்கத்து சீட்ல உக்காருவன்னு எனக்குத் தெரியும்.”

“வாட்?’’

“ரெண்டு வைப்பர் ஓவர் ஸ்பீட்ல ஆட ஆட, அதுக்கு நடுவுல உன் முகத்தைப் பார்த்தேன்.”

“ஓ காட்.”

“இவன் என் ஆளு, என்னைத் துரத்தி வருவான்னு தெரிஞ்சிது’’

“மை காட், எப்படி?”

“ஏன்னா நான் ஒரு சூன்யக்காரி’’

சீட்டை சாய்த்துக்கொண்டு சிரித்துக்கொண்டே அடக்கி வைத்திருந்த மூச்சை வெளியே விட்டபடி இருந்தான் தரண்.

திரும்ப பனிநிலாவைப் பார்த்து, “எனக்கு எல்லாமே கனவுபோல இருக்கு பனி.”

“சரி கனவுன்னே வெச்சிப்போம். இந்தக் கனவிலிருந்து முழிக்கணும்னு இருக்கா  இப்ப?”

“இல்லை.”

“சரி, இதைக் கனவுன்னே வெச்சிப்போம். போற வரைக்கும் போகட்டும், இப்ப கொஞ்ச நேரம் தூங்குவோமா?”

“நீ தூங்கு, நான் கனவை கன்ட்டினியு பண்ணிக்கிட்டே, நீ தூங்கறதைப் பாத்துக்கிட்டே இருக்கேன்.’’p44d_1517902139.jpg

பனி தூங்க ஆரம்பித்தாள். பனியின் சீட் பெல்ட்டை விடுவித்து விட்டான் தரண். அவள் கண்ணை மூடி சற்று நேரம் கழித்து தனது இருக்கையின் சாய்வுப்பகுதியில் தவழ்ந்த அவளின் முடிக்கற்றையில் முத்தமிட்டான். காதலில் முடிக்கற்றைகளுக்கும் உணர்விருக்கும். முடிக்கற்றைகள் அந்த முத்தத்தை உள்வாங்கின. எதிர்ப்பக்கத்தில் இருந்த முடிக்கற்றைகள் லேசாக ஆடி ஆர்ப்பரித்தன.

வானிலை சரியில்லாததால் வார்ப்பட்டையைப் போடவேண்டி அறிவிப்பு வந்ததும், பனிநிலா எழுந்தாள்.

விமானம் தரை இறங்குவதற்கு முன்னதாக அவள், ஹிமாச்சலபிரதேசத்தைச் சேர்ந்தவள் என்றும், அப்பா ஹிமாச்சல், அம்மா தமிழ்நாடு என்ற ஒரு சுருக்கமான காதல் கதையையும் சொன்னாள். அப்பா அரசியல்வாதி மற்றும் தொழிலதிபர்.

விமானம் இறங்கியவுடனேயே ஹிமாச்சல பிரதேசத்தில் இருக்கும் அவளுடைய ஊருக்கு காரில் செல்வதாகக் கூறினாள்.

“வாவ்” என்றான். விமானம் டெல்லியில் தரை தட்டியது. சென்னையில் புயல் ஆரம்பித்தது.

கார் சண்டிகர் பாதையில்  பயணிக்க ஆரம்பித்தது. சண்டிகர் தாண்டி பெரிய ஏசி தாபாவில் நின்றது. முதலில் தான் உடை மாற்றிக்கொண்டு வருவதாகச் சொல்லிச் சென்றாள். அவள் வரும் வரையில் அவளுடைய கைக்குட்டையை எடுத்து நீண்ட முத்தமிட்டான். முத்தமிடுகையில் மூக்குக்கும் வேலை கொடுத்தான். முன்பைவிட அதிக ஒளியுடன் திரும்பி வந்தாள். அளவாக உணவருந்திய பின், மீண்டும் வண்டி கிளம்பியது.

மலையேற ஆரம்பித்ததும், நான் உறங்கவா என்றாள்.

நான் இன்னும் கனவிலேயே இருக்கிறேன் என்றான்.

நீண்ட நேர ஓட்டுதலுக்குப்பிறகு, வாழைப்பழங்கள் சுருங்கித் தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு சிறு கடையில் வண்டியை நிறுத்தினான். கடையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தவனை எழுப்பாமல், தானே ஒரு தேநீர் போட்டான். சத்தம் கேட்டு அசைந்தவனை ஆசுவாசப்படுத்தி விட்டு 500 ரூபாயை அவன் தலைமாட்டில் வைத்துவிட்டு, ஒரு சிகரெட் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டான்.

அவள் காரில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

சிகரெட் அடித்து முடித்துவிட்டு, காரில் ஏறினான். அவள் செருப்பைக் கழற்றி விட்டுவிட்டு காலைத்தூக்கித் தன் இருக்கையில் வைத்துக்கொண்டு, ஒருக்களித்து ஒரு சின்னஞ்சிறு குழந்தைபோலத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவளின் செருப்பை எடுத்துப்பார்த்து முகர்ந்தான். அதை ஒரு முத்தமிட்டான்.  மீண்டும் கீழே இறங்கி அவளுக்கான ஒரு தேநீரைப் போட்டு அவனே குடித்தான். அப்போது காரின் கண்ணாடி வழியே அவளின் தொண்டைக்குழியைப் பார்த்தான்.

மீண்டும் ஓட்டம். ஒரு நதியைப் பாலத்தின் மூலம் கடந்ததும் அது பக்கவாட்டில் தொடர்ந்து ஓடி வர ஆரம்பித்தது. குளிர் ஏற ஆரம்பித்ததும் காரில் வெப்பத்தைக் கூட்டினான். நிற்காமல் வளைந்து நெளிந்து ஓட்டியபடியே உயர ஆரம்பித்தான். முரட்டு ஓட்டம் இல்லாமல் வாழ்விலேயே இப்போதுதான் ஒரு பரதநாட்டிய நங்கையின் லாகவத்தோடு ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான். அதிகாலை நான்கு மணி ஆகியும் கண் செருகவேயில்லை. பனிநிலா எழுந்துகொண்டாள். சற்று நேரம் அரைத்தூக்கத்தில் இருந்தாள். சில மணித்துளிகள் கழித்து ஒரு தேநீர்க் கடையில் நிறுத்தினார்கள். தேநீர் முடிந்ததும் சற்று நேரம் பனி ஓட்டுவதாகச் சொல்லி ஓட்ட ஆரம்பித்தாள்.

அதிகாலைக் காற்றைச் சுவைக்க ஆர்வம்தான். ஆனால், கண்ணாடியைத் திறந்தால் உறைந்து விடுவோம் என்றாள்.

“நான் உறைந்து எவ்வளவோ நேரம் ஆகி விட்டது” என்றான் தரண்.

கன்னங்களால் சிரித்த பனிநிலா , “நீ என்னை எவ்ளோ லவ் பண்ற தரண்?” என்றாள்.

“சொல்லவே தெரியலை பனி, எனக்கு இந்த உலகமே வேணாம்னு இருக்கு. யாரும் வேணாம். எதுவும் வேணாம். நீ நீ மட்டும் போதும். தனியான ஒரு கிரகம், இல்ல, தனியான ஒரு காடு. எந்தத் தொந்தரவும் இல்லாம உன்னை லவ் மட்டும் பண்ணிட்டிருந்தா போதும்” என்றான்.

“யூ ஆர் லக்கி தரண். நீ கேட்டதை எல்லாம் நான் உனக்குத் தரேன்.’’

“நிஜமாவா ராணிக்குட்டி.”

“ஆமாண்டா ராஜாக்குட்டி. நாம இப்ப போறதே யாருமில்லாத மலைமேல, தனியா இருக்கும் காட்டுக்கு நடுவுல, யாரும் இல்லாத பங்களாவுக்குத்தான். அங்க போனா வெளில வரவே எட்டு மாசம் ஆகும். யாரும் வர மாட்டாங்க. நாம ரெண்டு பேரு மட்டும்தான். இன்னொண்ணு தெரியுமா? இந்தக் குருவி, காக்காகூட வராது. நதியோட சலசலப்புகூடத் துணைக்கு இருக்காது. ஏன்னா நதியே உறைஞ்சு போய்க் கிடக்கும். நேரமும் உறைஞ்ச மாதிரிதான் இருக்கும். அந்த உறைந்த உலகத்துல நம்ம காதல் மட்டும் உயிர்ப்போட இருக்கும். அங்க இறந்த காலம் , எதிர்காலம் ஏதும் கிடையாது. எல்லாமே நிகழ்காலம்தான். லவ்வுக்கு பாஸ்ட், ஃப்யூச்சர் ஏதும் வேணாம். அதை நிகழ்காலத்துல உறைய வச்சி வாழ்வோம். என்னா?”

“என் பனிக்குட்டி, எல்லாமே நான் மனசுல நினைச்ச மாதிரியே நீ பேசற . அந்த இடம் எங்க இருக்கு ?”

p44e_1517902152.jpg“மணாலி தாண்டி, ரோத்தாங் பாஸ் போயி, கேலாங் தாண்டிப் போனா ஜிஸ்பான்னு ஒரு சின்ன கிராமம் வரும். அந்தக் கிராமத்துல 30 வீடுகள்தான் இருக்கும். ஒவ்வொரு வீட்லயும் ஒருத்தவங்கதான் இருப்பாங்க. அங்க போறதுக்கான பாதை இன்னும் 10 நாளில் அடைச்சுடுவாங்க. அதுக்கு அப்புறம் ரோட்டை முழுக்கப் பனி பொழிஞ்சி மூடிடும். அதுக்கு அப்புறம் ஆறு மாசமோ எட்டு மாசமோ கழிச்சிதான் பனியைச் செதுக்கிட்டு ரோட்டைத் திறப்பாங்க. நடுவுல ஏதாச்சும் எமர்ஜென்சின்னா ஹெலிகாப்டர்தான். கடை, கிடை ஏதும் கிடையாது. அந்த கிராமத்தைத் தாண்டி மேல ஏறினா பல ஏக்கர்ல எனக்கு ஒரு பண்ணை இருக்கு. அதுக்குள்ள ஒரு மர பங்களா இருக்கு. அங்க யாரும் இல்லை. நாம மட்டும்தான் தங்கப் போறோம். நம்ம மர வீட்டுக்குப் பக்கத்திலேயே ஒரு ஆறு ஓடுது.’’

“ வாவ் , சான்ஸே இல்ல பனி , பனிக்கு நடுவில் பனிநிலாவோட இருக்கப்போறேன்.’’

பேசிக்கொண்டே வண்டி வேகமெடுத்து, மணாலியை வந்தடைந்தபோது விடிந்திருந்தது. ஓர் அறையெடுத்து காலைக்கடன்களை முடித்துக்கொண்டு, உடை மாற்றிக்கொண்டாள். ஹிமாச்சலபிரதேசத்தை லேசாகப் பிரதிபலிக்கும் படியான உடையணிந்து கொண்டாள்.

இந்த நாட்டின் இளவரசியே என்று கூறி அவளின் இடது கைச் சுண்டு விரலைப் பிடித்தான். அவளுடைய ரத்தம் இவனுடம்பில் பாய்வது போல ஒரு மோனமான சிரிப்பை உதிர்த்தாள். ஆலு பரோட்டா சாப்பிட்டுவிட்டு மீண்டும் கிளம்பினார்கள்.

டீசல் முழுக்க நிரப்பிக்கொண்டாள். இரண்டு பெரிய கேன்கள் வாங்கி, அதிலும் டீசல் நிரப்பிக்கொண்டனர்.
 
ஆல் வீல் டிரைவ் மோடுக்கு மாற்றி ஓட்ட ஆரம்பித்தாள். சாலையே இல்லாமல் பாறையாக, சேறாகக் கிடந்த இடங்களையெல்லாம் அநாயாசமாகக் கடந்தாள். ரோதாங்க் பாஸ் தாண்டி,  கேலாங்குக்குச் சற்று முன்பாக ஒரு குடில் இருந்தது. மதியம் ஆகிவிட்டபடியால் அங்கே ஆட்டுக்கறி உணவு உண்டார்கள். இன்றோடு அந்தக் கடையை அடைக்கப் போவதாகக் கூறினார்கள். அநேகமாக நாளையே சாலையை அடைத்துவிடுவார்கள். பனிப்பொழிவு அதிகமாகிவிட்டது. ஆட்கள் போக்குவரத்தும் குறைந்துவிட்டது என்றார்கள்.

மீண்டும் ஆரம்பித்த பயணத்தில் சாலையை உடைத்துக்கொண்டு, நீர் மரண வேகத்தில் கிழித்துக்கொண்டு சென்றது. அதையெல்லாம் ஓவியம் வரையும் நிதானத்தோடு ஸ்டியரிங்கைப் பயன்படுத்திக் கடந்தாள். இப்போது பனிக்கட்டிகள் தட்டுப்பட ஆரம்பித்தன. சாலையின் இரு பக்கத்திலும் பனிக்கட்டிகள். தூரத்து மலைகளின் மீது பனிக்கட்டி உறைந்து கிடந்தது. பக்கத்தில் இருக்கும் ஆழமான பள்ளத்தாக்கையும், தொலைவில் இருக்கும் பனி உறைந்த மலைகளையும் ஒருங்கே பார்க்கும்போது, இரண்டையும் விழுங்கியதுபோல அடிவயிறு கலங்கியது.

கார் ஜிஸ்பாவினுள் நுழைந்தது. ஜிஸ்பா,  அநியாய போதையில் சாத்தான் வரைந்த ஓவியம் போல அவ்வளவு அழகாகவும், புதிராகவும் இருந்தது.

பனி சொன்னது போல 30 வீடுகள்கூட தேறுமா என்பது சந்தேகம். ஊரே உறைந்து கிடக்க, ஆட்கள் நடமாட்டம் ஏதுமில்லை. ஜிஸ்பாவைத் தாண்டிக் கொஞ்ச தூரம் சென்று, இடதுபுறம் பிரியும் ஒரு மோசமான தனியார் சாலையில் கார் திரும்பி  தத்தித் தத்திச் சென்றது. கிட்டத்தட்ட நான்கு கிலோ மீட்டர்களைக் கடக்க ஒரு மணி நேரம் ஆனது.

ஒரு மணி நேரத்திற்குப்பிறகு, ஆறு தென்பட்டது. பக்கத்தில் ஒரு மர வீடு. பனி மர வீடு என்று சொன்னாளே ஒழிய, அது வீடு அல்ல, மர பங்களா. தரைத்தளம் மற்றும் முதல் தளம் என பிரமாண்டமாக இருந்தது.
“இங்கேதான் காதல் வளர்க்கப்போகிறோம்” என்று கூறி, துள்ளி இறங்கினாள்.

நதி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. நீர் பாறையைப் பழித்தபடியும், பாறை நீரைப் பழித்தபடியும் ஏதோ கலவையான சத்தம் எழுப்பிக்கொண்டிருந்தது நதி.

“ஆறு ஓடுறதைப் பாத்துக்கோ, இன்னும் கொஞ்ச நாளில் உறைஞ்சிடும்” என்றாள்.

 வீட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்றாள்.

“தூங்கறியா?” என்றாள்.

“இல்ல, இப்பவே ஈவ்னிங் ஆயிடிச்சி , ஏதாவது டிரிங்க் இருந்தா கொஞ்ச நேரம் குடிச்சிட்டு, சீக்கிரம் தூங்கிடலாம்” என்றான்.

“இந்த ஊர்லயே தயாரிச்ச வைன் இருக்கு” என்றவள், உள்ளே சென்று பெரிய மண் குடுவையில் இருந்து எடுத்துக் கொடுத்தாள்.

அதை வாங்கிக்கொண்டவன், இந்தத் தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தவன்போல, அவளின் இடையில் கைகொடுத்துத் தன்னருகே இழுத்து அணைத்துக்கொள்ள முயன்றான்.

அவன் நெற்றியில் பாக்ஸர்போலக் குத்திவிட்டு, சிரித்தாள். விலகினாள். ``குடிச்சிட்டிரு வந்துடறேன்’’ என்றவள், பங்களாவுக்குள் ஓவியம் கலங்குவதைப் போல நடந்து சென்று மறைந்தாள்.

வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து நதிக்கரைக்குச் சென்றான் கையில் வீட்டில் தயாரித்த வைனுடன். நதியின் பக்கத்தில் ஒரு பாறை மீதமர்ந்தான். வைனை ருசிக்க ஆரம்பித்தான்.

பதநீரில் கசப்பும் கொஞ்சம் தணலும் சேர்த்தது போல இருந்தது.

இன்னும் இரவாகவில்லை.

இந்த இமாலயக் குளிர் நரம்பினூடாகப் பாய்ந்து மூளையில் தேள் கொடுக்கால் கொத்துகிறது. பெரிய உடல் நடுக்கம் இல்லை, ஆனால் மன நடுக்கம் உண்டாக்குகிறது. நுரையீரலில் சுடச்சுட பனி சென்று அமர்ந்து கொண்டது போல இருந்தது. மூச்சுக்காற்று குளிர்ச்சூடாக வெளியேறியது. தக்காளியைப் பிதுக்கி மூக்கில் தேய்த்துக்கொள்ளலாம்போல இருந்தது. பிராண வாயுத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டதை இப்போதுதான் உணர்ந்தான். மணாலியில் பனி, ஆக்சிஜன் சிலிண்டர்கள் வாங்கும்போது கண்டுகொள்ளவில்லை. பிராண வாயுத் தட்டுப்பாட்டை உடலின் பாகங்கள் முதன்முறையாக உணர்ந்ததால், அபயக்குரல் எழுப்பி ஆர்ப்பரித்தன. உடலுக்குள்ளே ஒரு ஆம்ப்ளிஃபையரை வைத்தால் நூறு ஆம்புலன்ஸ் சைரன்களின் ஒலி கேட்கும்.

அந்தக் குளிரிலும் ஸ்லீவ்லெஸ் போட்டுக்கொண்டு, ஒரு முக்கால் கால்சராய் போட்டுக்கொண்டு தரணை நோக்கி வந்தாள் பனிநிலா.

அந்த உடையில் அவளைப் புதிதாய்ப் பார்த்தான். காதல் நட்சத்திரங்கள் கூட்டமாய் பின் மண்டையில் தாக்குவதுபோல உலுக்கிக் குலுக்கி எழுந்தான்.

p44f_1517902175.jpg

சூரியன் மங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவளின் பின்னணியில் பனிமலை தூரத்தில் தெரிந்தது. பனி என்றால் வெள்ளை என்றுதான் இதுவரை தரண் நினைத்திருந்தான். இப்போதுதான் கரும்பனியும் உண்டென்று கண்டுகொண்டான். கரும்பனி மற்றும் வெண்பனிப் பின்னணியில் வண்ணமயமாகப் பனிநிலா மிதந்து வருவதைக்கண்டு, அவளை நோக்கிச் சென்றான்.

``இந்த நிமிடத்திலிருந்து, இப்போதுதான் உன்னைப் பார்த்ததுபோலப் புதிதாகக் காதலிக்கிறேன்’’ என்றான்.

“நான் சொல்ல வருவதை எல்லாம் நீ சொல்கிறாய்” என்றாள். ஆனால் “ஒரே ஒரு ஏமாற்றம்தான் என்றாள்.’’

“என்ன ?”

“என்னைத் தேடி நீ இங்கு வருவாய் எனச் சில வருடங்கள் இங்கே காத்திருந்தேன். நீ வந்திருக்க வேண்டும், அதுதான் இன்னும் உண்மையான காதல். ஆனால் நீ என்னை சென்னையில் பார்த்துதான் தொடர்ந்து வந்தாய்.”

“மன்னித்துவிடு. என் தவறுதான். நான்தான் வந்திருக்க வேண்டும்’’  என்று கூறிய தரண் பனியை மெல்ல இழுத்து நெற்றியில் முத்தமிட்டான். விடுவித்துக்கொண்டு, அவள் திரும்பியதும் பின்னங்கழுத்தில் முத்தமிட்டு முகம் புதைத்தான்.

“தரண், அங்கே தணல் போட்டிருக்கிறேன். அதனருகே அமர்ந்து பேசலாம் வா.”

தரணை முதன்முறையாகக் கையைத் தொட்டு, பிடித்து  அழைத்துச் சென்றாள். தரணுக்கு அவளாகவே தந்த ஸ்பரிஸம் தாங்க முடியவில்லை. மின்மினிப்பூச்சிகள் வைரஸ்களாக மாறி ரத்தத்தில் ஓடுவதைப்போல வித்தியாசமாக நடந்தான்.

“என்னோட ரெண்டு கண்ணையும் பிடுங்கி உன்கிட்ட கொடுத்துடணும்போல இருக்கு’’ என்றான்.

பனிநிலா தரணை அழைத்துச்சென்று தணலின் அருகே போட்டிருந்த மரக்கட்டையில் அமர வைத்தாள்.

அவளும் ஒரு வைன் கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டாள்.

“தரண் உன்கூட கொஞ்சம் பேசணும். நீ தெளிவா புரிஞ்சிப்ப. நானே சொல்லட்டுமா, இல்ல நீ சொல்றியா?”

“லவ் யூ சோ மச் பனி.”

“அதேதான். ஆனா விரிவா சொல்றேன். நம்ம காதல் செத்துடக்கூடாது. வளரணும்.”

“நிச்சயமா பனி.”

“காதலுக்கு முக்கியமான  எதிரிகள் பல பேர் இருக்காங்க. எல்லோரையும் ஒதுக்கணும்.”

“நம்ம காதல் வளரணும்னா, நான் சாகணும்னாகூட சாகத் தயாரா இருக்கேன் பனி.”

“சரி… நமக்குள்ள செக்ஸ் வேண்டாம். செக்ஸ் முடிஞ்ச அடுத்த செகண்ட் காதல் குறைய ஆரம்பிக்கும். செக்ஸ் வளர்ந்துகிட்டே போகும். நாம தப்பா, அதைக் காதல்னு நினைச்சிப்போம்.”

“ஓக்கே செக்ஸே வேண்டாம்.’’

“ஒண்ணு சொல்லட்டுமா? குழந்தைகூட காதலுக்கு எதிரிதான்.”

“ஆமாம், ஆமாம்.’’

“நமக்கு செக்ஸும் வேண்டாம், இந்தக் காதலைக் கொல்லும்  குழந்தையும் வேண்டாம்டா.’’

‘`ஓக்கே’’

“அப்புறம், நாள் கூடக் கூடவும் காதல் குறைஞ்சி, ஒரு அலுப்பு வரும். அதனால…”

“அதனால...’’

“நாம தினமும் அன்னிக்கிதான் முதன்முதலா பார்த்த மாதிரி, லவ்வை ப்ரப்போஸ் பண்ணி லவ் பண்ணலாம். ஏன்னா, முதன்முதலா காதலைச் சொல்லிக் காதலிக்க ஆரம்பிச்ச அந்த நாளோட அடர்த்தி  அடுத்தடுத்த நாளில் இருக்கறது இல்லை.’’

“சரி , பனி… நான் உன்னை தினமும் அதே தீவிரத்தோட, புதுசா காதலிக்கிறேன். காதலை எப்பவும் புத்தம் புதுசா ஃப்ரெஷ்ஷா வச்சிப்போம்.”

“அம்மா, அப்பா, வேலை, நண்பர்கள், பொழுது போக்கு, செக்ஸ் எல்லாமே காதலுக்கு எதிரிகள்தான்.’’

“ஆமாம் பனி, நமக்கு நம்ம காதல் மட்டும் போதும்.”

“இன்னும் எட்டு மாசம் வெளி உலகைப் பார்க்க முடியாதுடா. நீ, நான், இந்த வீடு, உறைந்த இந்த நதி, அப்புறம் நம்ம காதல் மட்டும்தான்.’’

“எனக்குக் காதல் மட்டும் போதும் பனி, வேறெதுவும் தேவையுமில்லை பனி.’’

“அப்புறம், செக்ஸ் வச்சிக்கிட்டா குழந்தை பிறக்குது இல்லடா?”

“ஆமாம்.’’

“அதேபோல உண்மையா, தீவிரமா காதலிச்சா ஏன் எதுவும் புதுசா உருவாகிறது இல்ல?”

“தெரியலையே!”

“ஏன்னா யாரும் இதுவரைக்கும் உண்மையா, தீவிரமா காதலை வளர்க்கறதே இல்லை. காதல் உருவான அன்னிக்கே அது மெதுவா  கொல்லப்பட ஆரம்பிச்சிடுது.”

“ம்ம்”

“காதல் பாவம், அதுக்கு வளர்ச்சியே இல்லை. உருவான நாளில் இருந்தே அது அழிய ஆரம்பிக்குது. அழிக்க ஆரம்பிச்சிடறாங்க.’’

“ஆமாம் பனி , நீ சொல்றது சரிதான்.”

“ஆனா நாம ஒழுங்கா காதலை மட்டும் வளர்த்து ,  காதலால் உருவாகும் ஒண்ணுக்கு உயிர் கொடுப்போமா?”

“எப்படி பனி?’’

“அர்ப்பணிப்போட காதலிச்சா, காதல் உருவாகி வளரும். அது ஒரு உணர்வு.  உருவமில்லாம காற்றில் கலந்திருக்கும். அந்த உணர்வை நாம உணரலாம். அது நம்மளைச் சுத்திதான் இருக்கும். நம்மகிட்ட மட்டும் பேசும்.இப்போதைக்கு அரூபமா நினைச்சிப்போம். அதுக்கு ஒரு பேர் வைப்போம்.”

“என்ன பேர் வைக்கலாம்?”

“ம்… சிமிழ்… ஓக்கே வா?’’

“ம்ம் ஓக்கே… சிமிழ், சூப்பர்’’ என்றான் தரண்.

“ஹாய் சிமிழ்” என்றாள் பனி.

இப்போ வரைக்கும் நான் நல்லா இருக்கேன். இப்பவே கிஸ் வரைக்கும் வந்துட்டீங்க. இனிமேலும் இப்படியே போச்சின்னா… செக்ஸ் வரைக்கும் போயிடும். நான் செத்துடுவேன், போய்த் தூங்குங்க என்றது சிமிழ்.
“சிமிழ் சொன்னது கேட்டுச்சா’’ என்றாள் பனி.

“கேட்டிச்சி’’ என்றான் தரண். சிரித்தான். பனியை மென்மையாக முத்தமிட்டான். “என் முத்தத்தில் காமமே இல்லை, காதல் மட்டும் தான். என் முத்தத்தால் நீ அழியமாட்டாய் சிமிழ்,  வளர்ந்துகிட்டுதான் போவ’’ என்ற தரண், “சிமிழுக்குக் கேட்டுச்சான்னு கேளு பனி” என்றான்.

“இப்போதைக்கு நம்பறேன்’’ என்ற சிமிழ், தரண் முத்தமிட்ட பனியின் கன்னத்தை வருடிச் சென்றது.

இருவரும் எழுந்து கைகோத்தபடிக்கு நடந்து உள்ளே சென்றனர். பனி, தரணின் தோளில் சாய்ந்துகொண்டு நடந்தாள்.

பின்னாலேயே வந்த சிமிழ், “பிரிஞ்சி நடந்து போங்க” என்றது.

தரணை இன்னும் இறுக்கிக்கொண்டாள்  பனி. “காதல் உணர்வால் கட்டிப்பிடிக்கிறீங்க, ஓக்கே! நானும் வளர்கிறேன். அது எப்போ எல்லையைத்தாண்டிக் காம உணர்வுக்குள்ள போகுதோ, பிரிய முடியுதா உங்களால?” என்று சிமிழ் கேட்டது.

“நிச்சயமா விலகிடுவோம்’’ என்றாள் பனி.

சிமிழ் அழ ஆரம்பித்தது. ``எனக்கு இப்பவே கழுத்தை நெரிக்கிற மாதிரி இருக்கு” என்றது சிமிழ்.

“ஸாரி சிமிழ், எனக்குக் காமம் ஏதுமில்லை.இந்த தடியனுக்குத்தான் போல இருக்கு’’ என்ற பனி, செல்லமாக அவனது தலையில் தட்டி தரணைப் பிரிந்தாள்.

இருவரும் வீட்டினுள் நுழைந்தனர்.

உன் பெட் ரூமைக் காட்டறேன் என்றவள், முன்னால் நடந்தாள், தரண் பின்தொடர்ந்தான்.

அவனது படுக்கையறையைக் காட்டி, அவனை உள்ளே தள்ளினாள் பனி. அறையினுள் ஹீட்டர் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கதகதப்பாக இருந்தது.

அவளையும் உள்ளே இழுத்தான் தரணி.

இழுத்ததும் அவனுடன் வந்து ஒட்டிக்கொண்டாள் பனி.

கட்டிப்பிடித்தல் என்றால், மார்பும், மார்பகங்களும் எந்தத் தடையும் இல்லாமல் முதலில் சேர வேண்டும். மார்பகங்கள்,  வயிற்றையும் வயிற்றையும் சேர விடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

தரணின் மார்பில் புதைந்த பனியின் மார்பகங்கள் அவனது இதயத்தோடு பேசின.

“எனக்கு மட்டும் இழுக்கும் சக்தி இருந்தா,  உங்களைப் பிரிச்சி தனித்தனியாக் கட்டி வெச்சிடுவேன்” என்றபடியே சிமிழ் நுழைந்தது.

தரணை விலக்கிய பனி, “சிமிழ் வருத்தப்படுதுடா, தெரியலையா?’’ என்றாள்.

“இதுக்கெல்லாம் வருத்தப்படுவியா சிமிழ்? நான் உன்னை நல்லா போஷாக்கா வளர்த்துட்டுதான் இருக்கேன்” என்றான் தரண்.

சிமிழ் இருவர் தலையிலும் குதித்து ஆடியது.

“தரண், நம் காதலுக்கு எதிராக யார் இருந்தாலும் கொல்ல வேண்டும். உனக்குத் தெரியுமா? காதல் ஆதி உணர்ச்சி” என்றாள் பனி.

“ஆம் ஆம்’’ தரணுக்கு மூச்சு இரைத்தது.

“கொல்லுதலும் ஆதி உணர்ச்சி. இந்த நாகரிகம், பெருந்தன்மை, அன்பு, பாசம் எல்லாம் நடுவில் வந்தவை.’’

“ஆமாம்’’ என்றான் தரண்.

“நம் காதலுக்குத் தடையாக இருந்தால் நான் உன்னையும் கொல்லுவேன். என்னையும் கொல்லுவேன்’’ என்றாள்.

“அதுதான் சரி’’ என்றது சிமிழ்.

“கனவு போல இருக்கிறது கண்ணே’’ என்றான் . ‘`கண்ணே” என்பதை சொல்லவில்லை, முணுமுணுத்தான்.

“இது கனவு என்றால், இதிலிருந்து, நீ எழ விரும்புகிறாயா’’ என்றாள்.

“எழுந்தாலும், எழ விரும்பவில்லை என்று சொல்லத்தான் விரும்புவேன் உன்னிடம், அப்போதும் நீ இருக்க வேண்டும்’’ என்றான்.

“சரி போய் தூங்கு, காலையில், புதிதாக சந்திக்கலாம். புதிதாக காதலிக்கலாம். காதலை உறைய வைக்கலாம். காலத்தை, வாழ்வை உறைய வைத்து காதல் காதல் காதல் என வெறும் காதலோடு காதலாக வாழலாம் தரண்’’ என்று சொல்லியபடி பின்னகர்ந்தாள். தரண் அவள் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான். கைகளை விடுவித்துக்கொண்டே நகர்ந்தாள் பனி.

“லவ் யூ பனி’’ என்று கத்தியபடியே, படுக்கையில் வந்து விழுந்தான் தரண். நீண்ட நாள்களுக்குப்பின் படுக்கையில் விழுவது போல இருந்தது. தூக்கம் சொக்கியது.  தூங்கப்போவதற்கு முன்பு, அறையை நோட்டமிட்டான். நல்ல பெரிய அறை. மூலையில் சலனம் தெரிந்தது. மூலையை நோக்கினான் தரண்.

மூலையில், நூற்றாண்டுத் தாடியுடன், தரண்.   கண்களில் காதல் ஒளிர அமர்ந்திருந்தான். அவன் கைகளில் சிகரெட் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது. பக்கத்தில் அசாத்திய பேரமைதியோடு சிமிழ் அமர்ந்து இருந்தது தெரிந்தது.

குட்டிச் சிமிழ், குதித்துக்கொண்டே எங்கோ ஓடியது.

https://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

ஜன்னல் திட்டில் சில காக்கைகள்

Thu, 08/02/2018 - 20:39
ஜன்னல் திட்டில் சில காக்கைகள்

 

 
k12

சமையலறையில் அம்மா யாருடனோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள். காலை நேரத்தில் யார் வந்திருப்பார்கள்? அனு யோசித்தாள்.
 அவள் கணவன் அரவிந்த் வேலை விஷயமாக தில்லி போயிருந்தான்.
 அஞ்சு, ஆதித்யா இருவரையும் பள்ளிப் பேருந்தில் ஏற்றி அனுப்பிவிட்டு, தெருக்கோடியிலிருந்த தன் சிநேகிதி சுபஸ்ஸ்ரீயின் வீட்டில் நடந்த யோகா வகுப்புக்குப் போய்விட்டுத் திரும்பிய அனு, தன் தாயைத் தொந்தரவு செய்ய விரும்பாமல் உடன் கொண்டு வந்திருந்த வீட்டுச்சாவியால் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்ததும் தான் அம்மாவின் குரல் சமையலறையிலிருந்து கேட்டது.
 அனு சப்தம் செய்யாமல் எட்டிப் பார்த்தாள். அம்மாவின் கையில் கரண்டிதான் இருந்தது. அலைபேசி இல்லை. சற்று தூரத்தில் இடதுபுறமாக இருந்த ஜன்னல் திட்டின்மீது காக்கை ஒன்று உட்கார்ந்து கழுத்தை நாசூக்காக ஜன்னல் கம்பிக்குள் நுழைந்து அம்மாவையே உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தது.
 ""நேத்து ஏன் வரல்லே?'' அம்மா கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
 "ஓ... அம்மா காக்கையுடனா பேசுகிறாள்? தான் இத்தனை நாள் கவனித்ததே இல்லையே' அனு நினைத்தவாறு தொடர்ந்து அங்கு நின்று பார்த்தாள்.
 ""கேக்குறேனில்ல... எத்தனை தடவை கேட்கணும்?'' இது அம்மா.
 ""காகா'' என்றது அது.
 "என்ன சொல்றே? ஊர் சுத்தப் போயிட்டியா? இன்னிக்குதான் இந்த மகேஸ்வரியின் சாப்பாடு நினைவுக்கு வந்ததா?''
 அதற்கும் அதன் பதில் ""காகா'' தான்.
 "சரி வெயிட் பண்ணு. குக்கர் இப்பதான் இறக்கினேன். சாதம் ரொம்பச் சுடும். ஆற வெச்சுப் போடறேன்.''
 "கா... கா...'' அது சரி என்றதோ?
 அம்மா சொன்னது. புரிந்த மாதிரி ஜன்னல் திட்டில் ஒதுங்கி நின்று மேலும் கீழும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
 அம்மா குக்கரைத் திறந்து ஒரு கரண்டி அன்னத்தை எடுத்து தட்டில் போட்டு ஆறவைத்து கொஞ்சம் பருப்பு, நெய், உப்பு எல்லாவற்றையும் சேர்த்துப் பிசைந்து சின்ன உருண்டையாக்கி கனுப்பிடி வைப்பதுபோல் ஜன்னல் திட்டில் வைக்கப் போனபோது காக்கை ஒதுங்கி நின்றது.
 அவள் திரும்பி வந்து வாஷிங்பேசின் குழாயில் கையைக் கழுவிக்கொண்டு அலமாரியிலிருந்த துவாலையை எடுத்துத் துடைத்துக் கொள்ளும்போதுதான் அனுவைப் பார்த்தாள்.
 ஜன்னல் திட்டில் அம்மா வைத்திருந்த சோற்றுருண்டையைக் கொத்திவிட்டு அது திரும்பி ""காகா'' என்றது.
 அம்மாவுக்கு நன்றி சொல்லுகிறதோ?
 "அம்மா உன் விருந்தாளி என்ன சொல்றார்?'' அனு குறும்பாகக் கேட்டாள்.
 "உஷ்... சத்தமாய் பேசாதே. காக்கா பயந்துண்டு முழுக்க சாப்பிடாமல் பறந்து போயிடும்''. அவள் சொன்னதற்கு மாறாக, இன்னொரு காக்கா வந்து உட்கார்ந்து சோற்றைப் பகிர்ந்துண்டது.
 ""காக்காய்க்கு அன்னமிடுகிறதன் தாத்பர்யம் என்ன? நம் முன்னோர்கள் அதாவது பித்ருக்கள் காக்கா ரூபத்தில் வந்து உன் படையலை ஏத்துக்கறதா ஐதீகமா?''
 "அப்படியும் சொல்லலாம். உன்னை மாதிரி சிறிசுகள் ஏற்றுக் கொள்ளுகிற மாதிரி விளக்கமும் என்னால் கொடுக்க முடியும். இயற்கையை மனுஷன் ஏகத்துக்கு ஆக்கிரமிச்சுட்டான். பறவை இனங்கள் வாழுகிற மரங்களை எல்லாம் வெட்டித் தள்ளிட்டு நெடுஞ்சாலையும் நாலுவழிப்பாதையும் போடறான். குடியிருப்புகளை அடுத்தடுத்து கட்டி உலகத்தையே சிமெண்ட் காடுகளாக்கிக்கிட்டிருக்கான். நெல், கோதுமை, பருப்பு வகை எல்லாமே மனுஷனுடைய பசியை ஆற்றத்தான் உபயோகப்படுது. காய்கறி வகைகள், பழங்கள் எல்லாமே மனுஷன் சாப்பிட்டு மிஞ்சினால்தான் மத்த ஜீவன்களுக்குக் கிடைக்கும். இயற்கையால் நமக்கு கிடைக்கிற அனுகூலங்களை நாம் மட்டும் அனுபவிச்சா போதுமா? பறவைகளோடும், பிற உயிரினங்களோடும் அதைப் பகிர்ந்து கொள்வது அவசியம்னு நினைக்க வேண்டாமா? அஞ்சுவித யக்ஞங்களில் இதை பூத யக்ஞம்னு சொல்லுவாங்க. ஏதாவது ஒரு திருநாளின் பெயரைச்சொல்லி பறவைகளுக்கும், பசுமாடு மற்றும் கால்நடைகளுக்கும், பாம்புக்கும், மற்ற ஜீவராசிகளுக்கும் உணவு படைப்பதை ஒரு கடமையாக நடைமுறையில் வந்துவிட்ட பழக்கம் நினைக்க வைக்கிறது''.
 நாள் முழுவதும் சமையலறையில் உழன்று கொண்டிருந்தாலும் அம்மா எவ்வளவு அறிவு
 பூர்வமாக விஷயங்களைப் பற்றி யோசிக்கிறாள் என்பதை அனு நினைத்தபோது அனுவுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.
 அம்மாவுக்கு பதினோரு வயதில் திருமணமாகிவிட்டதாம். பிறகு புகுந்த வீட்டில் நுழைந்து நாத்தனார், மைத்துனன் என்று அனுசரித்து வாழ்ந்து மாமியார் இல்லாததால் அவளது கடமைகளைச் சுமந்து நிறைவேற்றி, அனு பிறந்ததும் நல்ல முறையில் அவளை வளர்த்து படிக்க வைத்து, அரவிந்துக்கு மணமுடித்து வைத்து பேரன் பேத்திகளைப் பார்த்த திருப்தியில் அப்பா உடனே போய்ச் சேர்ந்துவிட அம்மாவைப் பார்த்துக் கொள்ளுகிற பொறுப்பை அனு ஏற்றுக்கொண்டாள். அவள் சமூகவியலில் எம்.ஏ. படித்திருந்தாலும் அலுவலகம், வீடு என்கிற ஒரே விதமான வாழ்க்கையின் சுழற்சியில் மாட்டிக்கொள்ள விரும்பாமல் யோகா, மெல்லிசை, ஓவியம் என்று தனக்கு ஈடுபாடு இருந்த விஷயங்களுக்காக நேரத்தைச் செலவிட அம்மா உடன் இருந்தது பெரும் உதவியாக இருந்தது.
 அம்மா மகேஸ்வரிக்கும் மகள் குடும்பத்துடன் இருந்தது பேராதரவாக இருந்தது.
 அனு ஜன்னல் திட்டை நிமிர்ந்து பார்த்தபோது இன்னும் இரண்டு காக்கைகள் வந்து உட்கார்ந்திருந்தன.
 அம்மா வைத்திருந்த அன்ன உருண்டையை காலி செய்துவிட்டு ""காகா'' என்றன.
 அம்மா ""தேங்க்ஸ்'' என்றாள்.
 "எதுக்கு தேங்க்ஸ் சொல்றே?''
 "உனக்கு ஒண்ணு தெரியுமா அனு? காக்கா தானே வந்து சாப்பிடாது. சாப்பாட்டை வைத்துவிட்டு "காகா' என்று சத்தமாக கூப்பிட்டு, தாம்பாளத்தையோ, தட்டின்மீதோ தட்டி ஒலியெழுப்பி அழைத்தால்தான் வரும். நம்ம வீட்டிலே காக்கா வந்து ஜன்னல் திட்டில் உட்கார்ந்து சாப்பாட்டைக் கேட்டு வாங்கி சாப்பிடறது பாரு. அதுக்கு நாம் ரொம்ப புண்ணியம் செய்திருக்கணும்''.
 முதலில் வந்த காக்கை மீண்டும் "காகா' என்று கரைந்தது.
 "சரி போயிட்டு வா''
 "என்னம்மா நீ... மனுஷாகிட்ட பேசற மாதிரி காக்காவிடம் பேசறே?''
 ""நான் பேசினால் அதுக்குப் புரியுது. உனக்கென்ன ப்ராப்ளம்?'' அம்மா சிரித்துக்கொண்டே கேட்டாள்.
 அதன் பிறகுதான் தினமும் நேரம் தவறாமல் காக்கை காலை பதினோரு மணிக்கு அம்மா வைக்கிற அன்னத்தை உண்பதற்காக ஜன்னல் திட்டுக்கு வருவதை அனு கவனித்தாள்.
 
 விடுமுறை நாட்களில் அஞ்சுவுக்கும், ஆதித்யாவுக்கும் அதைப் பார்ப்பது பொழுகுபோக்காகிவிட்டது. சில நேரங்களில் இரண்டு மூன்று காக்கைகளும் ஒரே நேரத்தில் வந்துவிடும். சில நாட்களில் ஜன்னல் திட்டில் காக்காவின் உணவைப் பகிர்ந்து கொள்ள புறா, மைனா, அணில் என்று எல்லாமே வந்துவிடும். அப்போது காக்கை பறந்து சென்று மரத்தின்மீது அமர்ந்துவிடும். நடுவில் குறுக்கிட்டுக் குழப்பத்தை விளைவிக்காது.
 ஒதுங்கிப்போய் அதன் விட்டுக் கொடுக்கிற தன்மை அனுவை ஆச்சரியப்பட வைத்தது.
 ""காக்கை கரைந்துண்ணும்'' என்பதை அவள் அறிவாள். கரைதலும் பகிர்தலும் அதன் இயல்பான பண்போ?
 சில தினங்களில் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் காக்கை வராவிட்டால் அவள் தாய் மகேஸ்வரி தவிப்பாள்.
 ""காக்கா இன்னும் வரக் காணோமே?'' என்று அவள் அலப்பல் தொடரும்.
 "எதுக்கு நீ இப்படி அலட்டிக்கிறே? அதுக்குக் கலியாண மண்டபத்திலோ, அஞ்சு நட்சத்திர ஹோட்டலிலோ சாப்பாடு கிடைச்சிருக்கும்.அதுதான் வரல்லே. இதுக்கெல்லாம் கவலைப்படுவியா?'' அனு வேடிக்கையாகக் கேட்பாள்.
 "இது கவலை இல்லே அனு. நான் வைக்கிற சாதத்தை காக்கா வந்து உடனே சாப்பிட்டால் என் மனசுக்கு நிம்மதியா இருக்கு. அவ்வளவுதான்''என்பாள் அவள் தாய்.
 மனித உறவுகளிலேயே வலிமையும் நெருக்கமும் குறைந்து வரும் இந்த யுகத்தில், ஜன்னல் திட்டில் வந்து உட்காரும் காக்கையிடம் அம்மா காட்டிய அன்பும் பரிவும் அவளுக்கு வியப்பூட்டுவதாக இருந்தது.
 
 நன்றாகப் போய்கொண்டிருந்த வாழ்க்கை, அனுவின் அம்மா குளியலறையில் வழுக்கி விழுந்து இடுப்பு எலும்பு முறிவு ஏற்பட்டு மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டபோது, தடம் புரண்ட மாதிரியாயிற்று.
 அறுவை சிகிச்சை ஃபிஸியோதெரப்பி என்று அவளது மருத்துவமனை வாசம் தொடர வேண்டி வந்தபோது காக்கைக்கு அன்னமிடும் பழக்கம் நின்று போயிற்று.
 இரவு நேரங்களில் தன் தாயைப் பார்த்துக்கொள்ள நர்ûஸ ஏற்பாடு செய்துவிட்டு அனு அதிகாலையில் எழுந்து சமையல், டிபன் எல்லாவற்றையும் முடித்து, குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பிய பின்தான் மருத்துவமனைக்குப் போக முடிந்தது. அரவிந்த் தன்னால் இயன்ற உதவிகளைச் செய்தாலும் தடுமாற்றமும் திண்டாட்டமும் ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.
 ""பாவம். என்னால் உங்களுக்கெல்லாம் தொந்தரவு, அலைச்சல். இப்படி தொல்லை கொடுக்கிறேனே... ஸôரி அரவிந்த்''
 "அப்படி சொல்லாதீங்க ஆன்ட்டி. இந்தப்
 பிரச்னை அனுவுக்கே ஏற்பட்டிருந்தால் நீங்க சும்மா விட்டுடுவீங்களா?'' என்றான் அவன்.
 "அச்சச்சோ... இதுமாதிரி யாருக்கும் நடக்க வேண்டாம். நீங்க ரெண்டு பேரும் குழந்தைகளும் ஆரோக்யமா இருக்கணும்'' என்ற மகேஸ்வரி கண்களில் பனித்த கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.
 இரண்டு வாரங்கள் போன வேகம் தெரியவில்லை.
 ஒருநாள் அவளைப் பார்க்க மருத்துவமனைக்கு வந்த வேலைக்காரி வள்ளி, "அம்மா! ஜன்னல் திட்டில் காக்காய்கள் வந்து உட்கார்ந்து தினமும் உன்னைத் தேடிட்டுப் போகுது'' என்றாள்.
 உடனே அம்மாவின் கண்களில் நீர்ப்பிரவாகம்.
 "அனு! எனக்கு ஏதாவது ஆயிடுத்துன்னாலும் காக்காவுக்கு சாதம் போடுகிற வழக்கத்தை நீ தொடரணும்''
 "கண்டிப்பாகச் செய்வேன். ஆனால் அதற்கு அவசியம் வராது. நீ சரியாகி வீட்டுக்கு வந்து உன் கையாலேயே காக்காவுக்கு சாதம் வைக்கப்போறே. நீ வேணும்னா பாரு'' என்று அனு உறுதியாகச் சொன்னாள்.
 அவள் நம்பிக்கை வீண் போகவில்லை.
 மருத்துவமனையிலிருந்து அனுவின் அம்மா மகேஸ்வரி வீடு திரும்பிய அன்று பிற்பகலில், ஜன்னல் திட்டில் "காகா' என்ற சப்தம்.
 அனு சமையலறையை எட்டிப் பார்த்தாள்.
 இரண்டு மூன்று காக்கைகள் பறந்து பறந்து "காகா' என்று கத்திவிட்டு மீண்டும் ஜன்னல் திட்டில் வந்து உட்கார்ந்து உள்ளே பார்த்தன.
 "அம்மா வந்துட்டா என்கிற சந்தோஷத்தை கொண்டாடறீங்களா?''
 அனு தன் அம்மாவைப் போலவே அவற்றிடம் கேள்வியை எழுப்பிவிட்டு பார்த்தாள்.
 "கா கா!''
 அவை ஆமாம் என்கிறதோ? தானும் தன் தாயைப் போலவே காக்கையுடன் பேசத் துவங்கிவிட்டது அவளுக்குச் சிரிப்பை வரவைத்தது.
 அன்பையும் ஆனந்தத்தையும் வெளிப்படுத்த மொழி அவசியமே இல்லை. ஆர்வத்துடன் எழுப்பப்படும் சப்தங்களே போதுமோ?
 தன்னையும் அறியாமல் ஏற்பட்டுவிட்ட அந்தப் பிணைப்பு திருப்தியை அளிக்கும் என்று அனு நினைத்துக் கொண்டாள்.

http://www.dinamani.com

Categories: merge-rss

சங்கரன் வாழ்வில் ஆறு சுளைகள்

Thu, 08/02/2018 - 08:38
சங்கரன் வாழ்வில் ஆறு சுளைகள் - ஆதிரன்

 

னகமணிக்கும் அவளின் மகன் சங்கரனுக்கும் சுமுகமான உறவு அற்றுப் போய் வருடங்கள் ஆகிவிட்டிருந்தன. சிறுசிறு காரணங்கள் இருந்தாலும் மொத்தமான வெறுப்புக்கு செண்பகராணி பொறுப்பாயிருந்தாள். அவள் அவனுக்கு முறையில் சித்தியாகவும் இன்னொரு முறையில் அத்தை மகளாகவும் இருந்தாள். அவனை மாமா என்று அழைக்கும் அளவுக்கு அவள் சின்னப் பெண்ணாகவே இருந்தாள். சங்கரனுக்குப் புத்தி மந்தம். பெரிய உதட்டில் இடது ஓரத்தில் சதா எச்சில் ஒழுகும். மெலிந்த தேகம் என்றாலும் கைகளும் பாதங்களும் பெருத்து அவனது உடல்வாகுக்கு ஒவ்வாத ஒரு தினுசில் இருக்கும். ஊரில் தப்பையன் என்றே அவனை அழைத்தார்கள். சிலர் வாத்துக்காலு என்றும். அடங்காத தலைமுடியும் லேசான மாறுகண்களும் அவனை மனிதர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தியது. அம்மாளுக்கு பாய் வியாபாரம். சில நேரங்களில் வீட்டில் முறம் பின்னி விற்பாள். ராசக்காபட்டியிலிருந்து போடி நாயக்கனூருக்குச் சென்று வியாபாரம் செய்வாள். கணவன் ராஜாமணி கிணற்று வேலையில் இருக்கும்போது மண் சரிந்து புதைந்துபோனான். பதினாறு வயதில் திருமணமாகி அடுத்த வருடமே சங்கரனை ஈன்று ஏழாவது மாதத்தில் தாலியை அறுத்துக்கொண்டாள். கனகமணி முதன் முதலில் புகையிலையுடன் வெற்றிலையைப் போட்டுக்கொண்டபோது நாலு வயது சங்கரன் இரவெல்லாம் தும்மிக் கொண்டிருந்தான். சில நாள்களிலேயே அவனருகில் பாயில் படுப்பதை நிறுத்தி விட்டிருந்தாள். என்ன காரணத்தாலோ அவளைப் பார்க்கவே பிடிக்காமல் போனது அவனுக்கு. காலத்தில் அவளது வியாபாரம் இரவுகளிலும் நீடிக்கத் தொடங்கியது. அவள் வீட்டில் இல்லாத நேரத்தில் மூன்றாம் வீட்டின் அத்தை அடைக்கலம் தருவாள். அத்தை வீட்டில் செண்பகராணி வளர்ந்து வந்தாள். இவன் ஏழாம் வகுப்பில் படிக்கும்போது பொம்பளப்பிள்ளைகள் மூத்திரம் பெய்வதை எட்டிப்பார்த்ததற்காக பிச்சை வாத்தியார் போட்ட போடில் பள்ளிக்குப் போவதை நிறுத்திவிட்டிருந்தான். பிறகான காலத்தில் அவன் ஊர்பராரி ஆகி அலைந்து கொண்டிருந்தான். சில்லறைகள் வாங்குவதிலும் சோற்று விசயத்திலும் தாய்-மகன் சச்சரவுகள் சகஜமாகியிருந்தன. செண்பகராணி தாவணி போட்டு பள்ளிக் கூடத்துக்குப் போன தினம் முதல் அவன் அவளின் ஐம்பதடிச் சுற்று வட்டாரத்தில் வாழத் தொடங்கி னான். மூர்க்கம் அவனது மூலையில் காய்ந்த மரத்தினிடையில் வளரும் புற்றுபோல கரும்பத் தொடங்கியிருந்தது. அவனது மூளை நரம்பின் ஒவ்வொன்றிலும் செண்பகராணியின் உருவம் மட்டுமே ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை விடியும்போது வீட்டில் பால் மணத்தை உணர்ந்தான். எழுந்து பார்த்தபோது கனகமணி முனங்கியபடி பாயில் படுத்திருந்தாள். அடுப்படியில் செண்பகராணி முழங்கால் வரை பாவாடையைத் தூக்கி இடுப்பில் செருகிக்கொண்டு ஒரு பாத்திரத்தைச் சுரண்டிக் கொண்டிருந்தாள். அவனின் கண்கள் அவளது கெண்டைக் காலாய் மாறிப்போனது. கனகமணி அவனை விளக்குமாறால் வெளுத்துக்கொண்டிருந்தபோது லேசாக அவனுக்கு சொரணை வந்தது. காரியத்தைக் கெடுத்துவிட்டாள். அவன் கையை நீட்டித் துழாவியபோது அவனது கையில் அகப்பட்டது மத்து. ஓர் அடியில் முன்னந்தலையில் இருந்து ரத்தம் பீறிட்டது கனகமணிக்கு. மயக்கமானாள். செண்பகராணியைக் காணவில்லை. ஆங்காரத்தில் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது அவனுக்கு. வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான். மலையடிவாரத்தில் இரண்டு நாள்கள் சுற்றிக் கொண்டிருந்தான். கனகமணி அவன் வந்தால் வீட்டில் சேர்க்கக்கூடாது என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தாள். மூன்றாம் நாள் இரவு ஊருக்கு வெளியே சாலையோரத்திலிருந்த பாலத் திட்டில் அவன் படுத்துக்கொண்டு வானத்தைப் பார்த்தவாறு பீடியைப் பற்றவைத்தான். இரண்டு நாளில் அவன் பீடி குடிக்கக் கற்றிருந்தான். ஒவ்வோர் உறிஞ்சலிலும் அவனது அம்மாவின் உயிரை உறிஞ்சுவதுபோல கற்பனை செய்துகொண்டான். அவன் அவளைக் கொல்ல வேண்டும் என்று முடிவுசெய்திருந்தான். அப்போது அவனைக் கடந்து சென்ற வாகனம் சற்றுத் தொலைவு கடந்து நின்றது. பிறகு, பின்னோக்கி வந்து அவனருகில் நின்றது. இரண்டு பேர் இறங்கினார்கள். அதில், ஒருவன் அவனைப் பார்த்து ஏறுடா வண்டியில என்றான். சங்கரன் அவனது வாழ்வில் முதல் முதலில் காக்கி உடை அணிந்தவர்களை மிகமிக அருகில் பார்த்தான். 

82p1.jpg

02

அவர்கள் சங்கரனை சிறையில் அடைத்தார்கள். சைக்கிள்களைத் திருடியதற்காக. சிறையின் அறையில் அடைக்கப்பட்டபோது அவனுக்கு ஒருவிதமான புரியாத குழப்பம் இருந்தாலும் பழக்கமில்லாத, ஒருவகையான பாதுகாப்பு உணர்வை அடைந்தான். கம்பிகளின் பின்னால் போடப்பட்டிருந்த பூட்டை இதற்கு முன்னர் அவன் பார்த்ததே இல்லை. சுவருக்கும் கதவுக்கும் இடையே நீண்ட இரும்புக் கம்பி போட்டுப் பிணைத்திருந்தார்கள். சுவர் இடிந்தாலொழிய கதவு திறக்க வாய்ப்பே இல்லை. சாவி போன்ற ஒரு பொருளை அந்த கதவைத் திறப்பதற்கு அவர்கள் உபயோகப்படுத்தினார்கள். அறை, ஏறக்குறைய சதுரமாய் இருந்தது. அவர்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த உடையில் சற்று தளர்வை அடைந்திருந்தான். அவன் நிதானமாக இருப்பதாக நம்பினான். காற்றில் வைக்கோல் மற்றும் கரப்பானின் வாசனைகள் கலந்திருந்தது. சொரசொரப்பான சுவர்கள். கதவின் எதிர்த் திசைச் சுவரில் மேல் பக்கம் ஓர் ஆள் நுழைய முடியாத அளவு சதுரத்தில் ஒரு ஜன்னல் கம்பிகளால் பின்னப்பட்டு ஒளியைச் சல்லடை செய்துகொண்டிருந்தது. அந்தச் சுவர் கிழக்கா, மேற்கா என யூகிக்க முடியவில்லை. அவனுக்கு இடது பக்கம் மூன்றடிச் சுவரின் தடுப்பில் கழிப்புக் கோப்பை பதிக்கப் பட்டிருந்தது. ஈய வாளியும் செம்பும் கவுந்து கிடந்தன. அறையில் அவனைத் தவிர நான்கு பேர் இருந்தார்கள். வலது பக்கம் கதவு மூலையில் ஒருவன் தனியே அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு எதிராக அவர்கள் ஆயுத எழுத்துபோல முக்கோணமாக அமர்ந்திருந்தார்கள். அந்த அறையில் சங்கரனைத் திணித்தது பற்றி அவர்கள் எதுவும் அறியாதவர்கள்போலக் காணப் பட்டார்கள். செய்வதற்கு எதுவும் இல்லாமல் அமர்ந்திருந்தான். நீண்ட நேரத்துக்குப் பிறகு சன்னல் வெளிச்சம் வழியாக அறையின் திசையமைப்பை ஒருவாறாக யூகித்தான். ஜன்னலின் திசை மேற்கு. கதவு கிழக்கு. எழுந்து நின்றான். வலது கைப்பக்கம் வடக்கு. இடது கைப் பக்கம் தெற்கு. கண்களை மூடிக்கொண்டு கையை உயர்த்திப் பிடித்தவாறு ஒரு சுற்று சுற்றினான். மீண்டும் ஒரு முறை. மெதுவாகத் தொடங்கி கரகரவெனச் சுற்றுதலின் வேகத்தை அதிகரித்தான். கண்களுக்குள் செண்பகராணியின் முகமும் அவளது கத்தரிப்பூ வண்ணச் சீட்டித்துணிப் பாவாடையும் பிம்பங்களாக மிதந்தது. சட்டென்று கண்ணைத் திறந்தான். அவனுக்கு மீண்டும் திசைகள் மறந்து போனது. மனம் லேசாகி உடனே பெரும் மலையைக் கட்டி இழுக்கும்படியான பாரத்தை உணர்ந்தான். கைகள் நடுங்கத் தொடங்கியது. அவர்கள் மூவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தது கேட்காமல் உடல் ஒருவிதமாக உதறத் தொடங்கியது. அவனது மனநிலை சமனிழக்க, மெதுவாக வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் 82p4.jpgவெளியேறின. அனைத்தும் அவனது அம்மா கனகமணியைப் பற்றிய வசவுகள். வார்த்தைகள் தன்னிச்சையாக வெளியேற, சூழல் மறந்தான். அவனது கண்களில் வெப்பம் கசிவதாக உணர்ந்தவன் பீதியடைந்து மேலும் உளறத் தொடங்கினான். சிறிது நேரம்தான்; பிடறியில் ஓர் அறை விழுந்தது. பிறகு முதுகில் இரண்டு மிதியும் முடியைக் கொத்தாகப் பிடித்துச் சுவற்றில் ஓர் இடியும் கிடைக்க, அவனது நெற்றியில் தோல் தெறித்து வலது கண்ணை மறைத்து ரத்தம் ஒழுகியது. சங்கரனின் மனநிலை உடனடியாகச் சீரானது. மகனே சும்மா இருக்க மாட்டியா.. என்றான் அவர்களில் ஒருவன். அனிச்சையாக நிமிர்ந்தபோது அவன் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த மஸ்தான் அலி அபுபக்கர் அல்லது சுருக்கமாக அலியை முதன்முதலில் பார்த்தான் சங்கரன். திட்டியது மட்டும்தான் அவன், அடித்தது அவன் அல்ல என்று சங்கரனுக்கு பின்னால் தெரியவந்தது. ரத்த வாசத்துடன் விடியும் வரை அங்கேயே கிடந்தான். விடியலின் ஏதோவொரு கணத்தில் அலி அவனை எழுப்பினான். “எலே மாப்ள எந்திரிடா...” என எழுப்பி விட்டு ஒரு பீடியைக் கொடுத்தான். கஞ்சா அடைக்கப்பட்ட அந்த பீடியின் இரண்டாவது இழுப்பிலேயே சங்கரனுக்கு அலி கடவுளானான். அடுத்த பதினைந்தாவது நாளில் அவர்களிடம் திட்டும் அடிகளையும் வாங்கிக்கொண்டு அவர்களுக்கு ஏவல் புரியும் அணுக்கமானதோர் அடிமையாகி விட்டிருந்தான். அவனுக்குச் சூழல் பிடித்துப் போனது. அலியிடமிருந்து தேவையான அளவில் கஞ்சா கிடைத்தது. சிறைக்குள் கஞ்சா கிடைக்கும் சூட்சுமத்தை அவனும் அறியத் தொடங்கி இருந்தான். அவர்கள் அவனது மன நிலை மற்றும் உடல்வாகைப் பார்த்து அவன் திருடனே இல்லை என்று சுலபமாக முடிவுக்கு வந்திருந்தார்கள். ஒரு நாள் அலி கேட்டான், “ஏண்டா மாப்ள உன்ன இங்க கொண்டு வந்தாய்ங்க?” போலீஸ்காரர்கள் அவனை நீதிமன்றத்தில் ‘தொடர் சைக்கிள் திருடன்’ என நடுவரிடம் அறிமுகம் செய்தார்கள். பழையதும் புதியதுமாக மொத்தமாய் நூற்றிப் பதினேழு சைக்கிள்களை அவர்கள் நீதிமன்ற வளாகத்தில் நிறுத்தியிருந்தார்கள். ஆச்சர்யமும் துக்கமுமாக அவற்றைப் பார்த்தான் சங்கரன். பல மாதங்களாக பல்வேறு இடங்களில் அவனால் திருடப்பட்டவை என முன்மொழிந்தார்கள். சைக்கிள் திருடுவதில் அவனுக்கு  அபரிதமான திறமை என அவர்களாக ஒப்புக்கொண்டார்கள். அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு கஞ்சா சிகரெட்டுக்காக அவன் திருடியதாக ஒப்புக்கொண்டான். மேலும் அவனது அம்மா கனகமணி அவன் திருடன்தான் என சாட்சி சொல்ல ஆயத்தமாக இருந்தாள்.  “திருட்டுப் பயலுக்குப் பொறந்தது வேற எப்படி இருக்கும் என்றாள். அவளைக் கொன்றே தீர வேண்டும் என சங்கரன் மனதுக்குள் சபதமெடுத்தான். அலி மறுபடியும் கேட்டான், ‘‘ஏண்டா மாப்ள அத்தன சைக்கிளையும் எப்டிறா தூக்குன?” சங்கரன் சொன்னான்: ‘‘அவங்கதான் மாமா சொன்னாங்க நான் திருடிட்டேனு... நானும் ஆமானுட்டேன். ஆனா நெசத்துல எனக்கு சைக்கிள் ஓட்டக்கூடத் தெரியாது...” நான்கு பேரும் மூன்று நாட்களுக்குச் சிரித்துத் திரிந்தார்கள். இதில் சிரிக்க என்ன எழவு இருக்கிறது என சங்கரனுக்கு விளங்கவில்லை. அவன் சைக்கிள் ஓட்டுவதற்கான வாய்ப்பு வாழ்வில் ஏற்பட்டதே இல்லை. உண்மையில் அவனை அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளச் சொன்னபோது அவனுக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டதை ஞாபகம் கொண்டான். நடுவர் அவனை சைக்கிள் ஓட்டத்தெரியுமா என்று கேட்டுவிடுவாரோ எனக்கூடப் பயந்தான். ஒரு சைக்கிள் ஓட்டியின் முகமும் அவனது முகமும் எவ்விதத்திலும் வித்தியாசப்படவில்லை என அவர்கள் அவனை சிறையில் அடைத்ததிலிருந்து உறுதியானது. அந்த மகிழ்ச்சியான தருணத்தை நினைத்துப்பார்க்கும் போதெல்லாம் அவனுக்குக் குழந்தைப் பருவ ஞாபகமும் செண்பகராணியின் நினைவும் வரும். துயரம் அப்பும். அலி ஒரு சிகரெட்டைத் தருவான். வாங்கிக்கொண்டு அவனை கடவுளின் சாயல் எனச் சொல்லிக் குழறுவான். ஒரு போதையான நேரத்தில் சங்கரன் அலியிடம் சொன்னான், ‘‘மாமா.. நானும் முஸ்லீமுக்கு மாறிக்கிறேன்.” அலியிடம் கேனத்தனமான ஒரு சிரிப்பு வந்தது. அலியின் பிரத்தியேகச் சிரிப்பு அது. மற்றொரு நாளில் சங்கரன் இனி நான் சங்கரன் இல்லை சதக்கத்துல்லா எனத் தன்னைப் பிரகடனப் படுத்திக்கொண்டான். அலி அதேபோல சிரிப்பொன்றுடன் அதைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்துவிட்டான். மாறாக சதக்கத்துல்லா வேணாம்டா முல்லான்னு வெச்சுக்க என்றான் கணேசன். அவனது பெயர் முல்லாவென்று மாறிப்போனது.

03

இரண்டு வாரங்கள் கழித்து கணேசன் விடுதலைசெய்யப்பட்டான். மற்றவர்கள் நெடிய மெளனத்தில் இருந்தார்கள். வெளியில் போய் என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை முற்பிறவியிலேயே தெரிந்து கொண்டிருப்பதுபோல இருந்தது அவர்களது தலையசைப்புகளும் வழியனுப்புதலும். சங்கரனிடம் முடிந்தால் அவனது அம்மாவைப் போய்ப் பார்க்கிறேன் என்றான் கணேசன். அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ஒரு கணம் கணேசனும் கனகமணியும் உறவுகொள்வதுபோல ஒரு காட்சி மனதில் தோன்றி மறைந்தது. அவளைக் கொல்லும் சபதம் மேலும் உறுதியாயிற்று அவனுக்கு. நால்வரில் கணேசன் மட்டும் அவனுக்கு அண்ணனாக இருந்தான். அலியும் கணேசனும் தவிர மூன்றாவது நாகலிங்கம், நான்காவது அழகு சுந்தரம்.  அதிகம் பேச்சில்லாத அழகுசுந்தரம்தான் முதல் நாளில் அவனை அடித்தவன். அவன் பேசும்போது திக்கும் என்பதால், அதிகம் பேச மாட்டான். நால்வரில் வயதில் மூத்தவன் நாகலிங்கம். நரைத்த மயிர். மெலிந்த தேகம். சிவந்த கண்கள் மற்றும் தெளிவான மூளைச் சிந்தையோடு இருந்தான். இனிமேலான வாழ்வுத் திட்டங்களில் அவனது அறிவை நம்ப, மற்றவர்கள் முடிவுசெய்திருந்தார்கள். சில நாள்கள் கழித்து, சிறையதிகாரி அமானுல்லா பொறுப்பேற்ற பின் சிறைக்குள் கெட்ட பொருள்களின் நடமாட்டம் தடைபட்டது. பீடிக்கே வழியற்ற நிலையில் கஞ்சாவுக்குத் துப்புரவாக வழியில்லாமல் போனது. மெள்ள மீண்டும் அவனது உடல் நடுக்கமும் வாய் உளறல்களும் கிளம்பத் தொடங்கின. அடிக்கடி கனகமணியைத் திட்டுவதும் சுவற்றில் அறைவதும் அடிவாங்கிச் சரிவதுமாய் அவனது பொழுதுகள் கரையத் தொடங்கின. அடுத்த மூன்று மாதங்களில் மற்ற மூன்று பேரும் வேறுவேறு தேதிகளில் விடுதலை செய்யப் பட்டார்கள். அவனுக்கு இன்னும் நாற்பது நாள்கள் மீதமிருந்தன.

82p2.jpg

04

இரும்புக் கட்டிலில் படித்திருந்த கனகமணியின் மூக்கு நல்ல பாம்பாய் மாறி சங்கரனைப் பார்த்து ஊர்ந்தது. அதன் சீறல் அவனது காதில் யானையின் பிளிறலாய் பாய்ந்தது. சுவரோரம் கிடந்த அம்மிக் கல்லைத் தூக்கி அவளது தலையில் போட்டான். அவளது உடல் காற்றில் கரைந்து சாம்பலாய்ச் சிதறியது. அதே கட்டிலில் செண்பகராணி படுத்திருந்தாள். அவளது தாவணியை மூர்க்கத்தனமாக இழுத்தபோது அவனை எழுப்பி வெளியில் போகச் சொன்னார்கள் சிறைக் காவலர்கள். சங்கரனுக்கு விடுதலை என்பது ஒரு சோர்வைத் தந்தது. நேராகப்போய் கனகமணியைக் கொன்றுவிட்டு மீண்டும் இங்கு வந்துவிட வேண்டும் என்கிற ஒற்றைக் குறிக்கோள் தவிர அவனுக்கு மனதில் வேறெந்த எண்ணமும் இல்லை. சிறையதிகாரி அமானுல்லா அவனை அழைத்தார்: ‘‘சங்கரராமன்… மறுபடியும் எதையாச்சும் செஞ்சு இங்க வந்த கொன்னுருவேன்…” சங்கரன், “சரிங்கைய்யா…” என்றான். “எதுக்கு சரிங்கிற... கொல்றதுக்கா?” என்று சிரித்தபடி,  போகச் சொல்லித் தலையசைத்தார்.  போடிநாயக்கனூர் பஸ் நிலையத்தில் இறங்கும்போது இரவு ஒன்பதாகி இருந்தது. தியேட்டருக்குப்  பின்னால் இருக்கும் ஒயின்ஷாப்பில் நுழைந்து, குவாட்டர் மானிட்டரை வாங்கிக் குடித்துவிட்டு, ஒரு கஞ்சா பொட்டலத்தைச் சிகரெட்டில் ஏற்றி இழுத்தான். சற்று நேரத்தில் மலையளவு தைரியம் பிறந்திருந்தது அவனுக்கு. ‘இன்னைக்கு அவ செத்தா…’ என்றவாறு பேருந்து நிலையத்தை நோக்கி நடந்தான்.

ஊருக்குள் இறங்கி வீட்டை நோக்கி நடந்தான். இத்தனை வருடம் புழங்கிய ஊர் புதிதாக இருந்தது. காற்றில் நல்ல குளிர் ஏறியிருந்ததால், மனம் புத்துணர்வுடன் இருப்பதாக உணர்ந்தான். அவனாக ஒரு முறை சிரித்துக்கொண்டான். தெருவில் நுழைந்தவுடன் ஒரு நாய் சற்று முனகலுடன் புரண்டு படுத்தது. வீட்டினருகில் சென்றான். ஒரு தயக்கம் வந்தது. நிதானித்து கதவைத் தட்டினான். நீண்ட நேரம் கழித்து “யாரது இன்னேரத்துல...” என்று கனகமணியின் குரல் ஈனமாகக் கேட்டது. ‘‘நான்தான்…” என்றான். உள்ளே பரபரப்பானது. ‘எவனோ உள்ளே இருக்கிறான். எவனா இருந்தா என்ன... இன்னைக்கு மட்டும்தான அவ உயிரோட இருக்கப் போறா’ என்று நினைத்துக் கொண்டான். நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அதே கேனத்தனமான சிரிப்புடன் கதவைத் திறந்தான் அலி. சங்கரனின் கோபமும் வெறியும் நொடியில் அடங்கியது. ஆச்சர்யமும் சந்தோசமுமாக ஓர் ஆசுவாசம் அவனுள் பரவியது. ‘‘அட... மாமா நீதானா?” என்றான் சந்தோசத்துடன். விநோதமான இந்தத் திருப்பத்தால் வாழ்நாள் முழுவதும் சங்கரனிடமிருந்து கனகமணி தப்பித்துக்கொண்டாள். இரண்டு மாதங்களில் நிலை முற்றிலுமாக மாறிப் போனது. அவனது நடுக்கங்கள், சுய புலம்பல்கள் அனைத்தும் மறைந்துவிட்டன. கனகமணியைக் கண்டுகொள்வதே இல்லை. அவளும் அவனுக்கான உணவுகளைத் தயாரிப்பதுடன் விலகிக்கொண்டு ஏதோ ஒரு வகையில் அலியிடம் முற்றிலுமாக தன்னை இணைத்துக்கொண்டாள். அடுத்த நான்காவது மாதத்தில் நாகலிங்கத்தின் தலைமையில் ஒரு கோயில் சிலையைத் திருடப்போகும் திட்டத்தில் அவர்கள் சங்கரனையும் சேர்த்துக்கொண்டார்கள். சிலையைத் திருடி புரோக்கரிடம் சேர்த்தால் கொள்ளைப் பணம். சித்திரையின் மூன்றாம் பிறை இருட்டில் கோயிலுக்குள் நுழைந்தார்கள். காவல்காரன் கிழவன். அவனை லேசாகத் தட்டி அழுக்குத் துணியை வாயில் திணித்து கருங்கல் தூணில் கட்டிப் போட்டார்கள். கிழவர் மிரள மிரள விழித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர்களுக்கிடையில் பேசுவதற்குத் தேவை ஏதுவும் இல்லை. கருவறை சின்னப் பூட்டால் பூட்டப்பட்டிருந்தது பார்த்ததும் உள்ளே எதுவும் இல்லை எனத் தெரிந்துபோயிற்று. பூட்டை உடைத்து உறுதிசெய்து கொண்டார்கள். திருட்டு தோல்வியில் முடிந்தாலும் அங்கிருந்த உண்டியலில் சற்று தேறியது. பெரிய அளவில் போட்ட திட்டம் வெறும் சில்லறை எண்ணுவதில் முடிந்திருந்தாலும் தொடர்ந்து அவர்கள் தங்களின் திட்டங்களைச் செயல்படுத்த அந்தத் திருட்டு தோதாக அமைந்தது. அவனது பதற்றமின்மை காரணமாக சங்கரன் அந்தக் குழுவின் நிரந்தர இடத்தைப் பெற்றிருந்தான். வருடத்துக்குள் ஏழு திருட்டுகள் வெற்றிகரமானவை. அவர்கள் பிரபல்யமானார்கள். சங்கரனும் அலியும் தங்கள் பங்குகளைக் கனகமணியுடன் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். வாழ்நாள்கள் அவர்கள் பார்வையில் சந்தோசமாக இருந்தது. 

82p3.jpg

05

எப்பொழுதுமான கதைகளில் வரும் அந்த முடிவு நாள் ஒன்றும் வந்தது. போடியிலிருந்து அது தொலைவான கிராமம். ராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் கடலை ஒட்டிய ஊர். காற்றில் உப்பு தெரிந்தது. இருட்டு ஒருவரைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடும். அப்படிப்பட்ட கண்ணுடைய ஓர் இரவு அது. அந்த ஊர் விழித்துக்கொண்டிருப்பது தெரியாமல்,  ஒரு பெரிய வீட்டில் அவர்கள் நுழைந்தார்கள். கணேசன் சுதாரிக்கும் முன்னால் அனைத்தும் விபரீதமாகி விட்டது. அவர்களால் அந்த வீட்டை விட்டுத்தான் வெளியே வர முடிந்தது. விளக்குகள் இருளைத் தின்னத் தொடங்கின. ஒரு சிறு மனிதக் கூட்டம் அவர்களைத் துரத்தியது. அவர்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தார்கள். பரிச்சயமற்ற கிராமத்தின் சந்துகள் அவர்களை ஏளனம் செய்தன. திசைகள் மறிக்கப்பட்டன. என்ன நடந்தாலும் தனியாகப் போய்விடக்கூடாது என்று நாகலிங்கம் சொல்லியிருந்தான். அந்த முடிவு அவர்கள் மொத்தமாகச் சிக்கிக்கொள்ள உதவியது. ஏறக்குறைய 70 பேர். சிறுவர்களும் பெண்களும்கூட சேர்ந்து அவர்களை வேட்டையாடினர். சில கற்களும் கம்புகளும் அவர்கள் மேல் விழுந்தன. கணேசனுக்கு எங்கிருந்தோ ரத்தம் கசிந்தது. சிறிது நேரத்தில் வட்டம் இறுகி நிமிடங்களில் ஐந்து பேரும் அவர்கள் கைகளில் அடக்கமாகிப்போனார்கள். துளி நேரம் தாமதிக்காமல் ஊர்ச் சந்தியில் விளக்குக் கம்பத்தருகில் இழுத்துவந்து அவர்களின் ஆடைகளைக் கிழித்தெறிந்தார்கள். ஐந்து பேரும் நிர்வாணமாக நின்றார்கள்.  அவர்கள் யாரும் எதையும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ளவில்லை. எல்லாம் நியதிப்படி நடப்பதுபோல தொடர்ச்சியாக நிகழ்ந்தது. அழகுசுந்தரம் கூட்டத்தைப் பார்த்து அழுதுகொண்டிருந்தான். அலி உடல் நடுங்கியவாறு தனது கைகள் இரண்டையும் சேர்த்து குறியை மறைத்துக்கொண்டு நின்றிருந்தான். சங்கரன் அவனைப் பார்க்கும்போது அந்த கேனத்தனமான சிரிப்பை அவன் முகம் கொண்டிருந்தாகப் பட்டது. உடல் நடுக்கம் மட்டும் அதிகமாகிக் கொண்டிருந்தது. அவ்வப்போது விக்கல் போன்ற வினோத ஒலி ஒன்றை வெளியேற்றிக் கொண்டிருந்தான். திசையில்லாத திசைகளிலிருந்தும் சிலபல அடிகள் அவர்கள் மேல் விழுந்து கொண்டிருந்ததன. சில குரல்கள் அவர்களைச் சுற்றி நியாயங்களைக் கத்திக்கொண்டிருந்தன. ஒரு பெண் நாகலிங்கத்தின் தலையில் சட்டி ஒன்றைக் கவிழ்த்தாள். அவன் தலை சாணியால் மெழுகப்பட்டது. நான்காவது நிமிடத்தில் அவன் மயங்கி விழுந்தான். “மத்தவங்களுக்கும் மெழுகுங்கடா…” குரல்களில் ஒன்று அதிகாரத்தை அளித்தது. அடிகள் அதிகரித்தன. கூட்டத்தில் சிறுவர் சிறுமிகள் அதிகமாயினர். அவர்களில் சிலர் சிறுகற்களை எறிந்தார்கள். அவர்கள் ஐந்து பேரில் நாகலிங்கத்தைத் தவிர மற்றவர்கள் திமிறிக்கொண்டு ஓட எத்தனித்து, மேலதிக அடிகளை வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். சங்கரன் தடுமாறி நாகலிங்கத்தின் மீது விழுந்தான். அவனது உடம்பில் உயிர் இல்லை என்று தெரிந்து போனது. 82p4.jpgகலவரமாகிப்போனான். ‘‘மாமா நாகலிங்கம் செத்துட்டான் மாமா...” என்று அலறினான். கூட்டம் சற்று நிதானித்தது. நாலு பேரும் கிடைத்த திசையில் ஓட ஆரம்பித்தார்கள். ‘‘எல்லாத்தையும் போடுங்கடா…’’ கூட்டத்தில் குரல்கள் ஒன்று கூடின. மீண்டும் சில நிமிட அழிச்சாட்டியங்களில் கணேசனும் அழகுசுந்தரமும் அடங்கிப்போனார்கள். கிராமத்தின் விளிம்பில் தெரிந்த இருட்டுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தான் அலி. அவனைப் பின்தொடரப் பிடிக்காமல் மற்றொரு இருளுக்குள் புகுந்தான் சங்கரன். அவனுக்கு ஓடுவது என்பது உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள என்பது தெளிவாகிப்போனது. ஓடும்போது உடம்பில் பட்ட காயங்களின் வலியை அவனால் உணர முடியாமல் போனது, அதை நினைத்து ஆச்சர்யப்பட்டான். அலி எப்படியும் தப்பித்துவிடுவான் என்று நினைத்தான். அவனை சிலர் இன்னும் துரத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். குத்துமதிப்பாக நிலத்தில் மிதித்து ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அவனால் தொடர்ந்து ஓட முடியவில்லை. மாட்டிக்கொள்ளப் போகிறோம் என்று பயந்தான். பின்னால் சத்தம் குறைந்திருந்தது. மெள்ள ஓடுவதை நிறுத்தி நடக்கத் தொடங்கினான். நடக்கும்போது அவனது நிர்வாணம் அவனைத் தடுத்தது. அதுவரை அவனது நிர்வாணம் அவனுக்கு தடையாக இல்லை என்று உணர்ந்தபோது விநோதமான குற்றவுணர்ச்சிக்கு ஆளானான். மீண்டும் ஆளரவம் கேட்டது. சங்கரனின் உடல் நடுக்கத்தில் துள்ளியது. இருள் கண்களுக்கு நன்றாகப் பழகிவிட்டிருந்தது. எதிரில் தெரிந்த மரத்தின் அருகில் சென்று அமர்ந்தான். கையில் நீண்ட மட்டை ஒன்று சிக்கியது. எடுத்துக் கையில் வைத்துக்கொண்டான். அவர்கள் அவனை கண்டுகொண்டார்கள். குழுவில் சலசலப்பு அதிகமானது. ஐந்தாறு பேர் அவனை நெருங்க, மரமட்டையுடன் சங்கரனின் எதிர்தாக்குதலை யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அடிபட்டவன் அலறலுடன் கீழே சரிந்தான். மற்றவர்கள் பயந்து பின்வாங்கினார்கள். சில நிமிடங்களில் அங்கு யாரும் இல்லாமல் போய்விட்டார்கள். சங்கரன் விழுந்து கிடந்தவனை அசைத்துப் பார்த்தான். பிணம்போலக் கிடந்தான். விழுந்துகிடந்தவனின் வேட்டியை உருவிக் கட்டிக்கொண்டு மெள்ள நடக்கத் தொடங்கினான். எல்லாம் ஒரு மாயமான நிகழ்வு போல த்தோன்றியது. சம்பந்தம் இல்லாமல் சிறை அதிகாரி அமானுல்லாவை நினைத்துக்கொண்டான். ‘‘ஏதாவது செஞ்சிட்டு மறுபடியும் இங்க வந்த கொன்னுபோடுவேன்…” என்று அவர் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. அவன் சிரித்துக் கொண்டான். அந்தச் சிரிப்பு அலியினுடைய கேனத்தனமான சிரிப்பாகத்தான் இருக்கும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. ஏனென்றால், அமானுல்லாவால் அவனைக் கொல்லவே முடியாது என்று அவனுக்குத் தெரியும். 

06

புதியதாகச் சிறையில் ஏதுமில்லை அவனுக்கு. உயிரற்ற உடலாகவோ, உயிருள்ள உடலாகவோ அலி இதுவரையில் தென்படவில்லை.  கைகளால் குறி மறைத்து நின்ற அவனின் உருவம் சங்கரனின் ஞாபகத்தில் உறைந்துவிட்டிருந்தது. வருடங்கள் போய்க்கொண்டிருக்கின்றன. இப்போதெல்லாம் பார்வையாளர் வரிசையில் தூக்குவாளியில் சாப்பாட்டுடன் தென்படுகிறாள் கனகமணி. சங்கரன் அந்த உணவில் என்றாவது விஷத்தைக் கலந்துவிட மாட்டாளா என்ற ஏக்கத்துடன் ஒவ்வொரு முறையும் உணவைத் தின்கிறான். சிறைவார்டன்கள் அவனை முல்லா என்றே அழைக்கின்றனர்.

https://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

உணர மறுத்த உண்மைகள்

Wed, 07/02/2018 - 20:56
உணர மறுத்த உண்மைகள்

 

 
k2

காலிங் பெல் ஓசை ஒலிக்க, உஷா சென்று கதவைத் திறக்க, முகத்தைச் சுளிக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. எதிரே மாமி. இவள் எதற்கு வந்து தொலைத்தாள் இந்த வேளையில்? 
"வாங்க'' என்று சொல்வதற்குள் படாத பாடு பட்டுத் தொலைத்து விட்டாள். விருப்பமே இல்லாமல் சொல்வதென்றால் எப்படி? அந்த மாமி எங்கே வரவேற்பை எல்லாம் எதிர்பார்க்கின்றது. வந்து சோபாவில் அமர்ந்து விட்டது பட்டென்று. முகத்தில் என்னவோ வருடக் கணக்கில் பழகிய பாவம். 
"இதோ வரேன்'' என்று சொல்லி விட்டு 
வெடுக்கென்று சமையற் கட்டுக்குள் சென்று வேண்டுமென்றே நின்று கொண்டிருந்தவள் மனம் நடந்ததை அசை போடத் தொடங்கியது. பத்து நாள் முன்னால் நடந்ததுதான். பழைய காலக் கதை அல்ல.
அப்பொழுதும் இதே காலிங் பெல் ஓசைதான் ஒலித்தது. சென்று திறந்தாள் உஷா. இதே லூஸ் மாமிதான் நின்றிருந்தது. அப்பொழுது இவள் பார்ப்பது முதல் தடவை. யாரென்றே இவளுக்குத் தெரியாது அப்பொழுது. இப்பொழுது மட்டும் என்ன அதன் முழு சரித்திரமா தெரியும். யாருக்கு வேண்டும் அதெல்லாம்.. ..
"நீங்க?'' இவள் கேள்வி எழுப்பிக் கொண்டே இருக்கையில் "உள்ளே வரலாமா?'' என கேட்டுக் கொண்டே இவள் பதிலுக்குக் காத்திராமல் உள்ளே வந்து இதே சோபாவில் உட்கார்ந்தது இதே லூஸ் மாமி.


முதல் கேள்விக்கு பதில் வராததால் அதே கேள்வியைத் திரும்பவும் கேட்கும் கட்டாயம் இவளுக்கு. "நீங்க யாருன்னு?''
எழுந்தாள் மாமி. "நாங்க பக்கத்து "சுகுணா கார்டன்' அப்பார்ட்மெண்டுல புதுசா குடித்தனம் வந்திருக்கோம். இருபது நாள்தான் ஆகறது. என் பெயர் பார்வதி. வீட்டுல கொலு வைச்சிருக்கோம். அதான் எங்காத்து கொலு பார்க்க அழைச்சுட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்.. .. ..'' முகத்தில் ஒரே பரவசத்தோடு சொன்னாள் இதே மாமி. சொன்னதோடு நின்று விடாமல் குங்குமச் சிமிழை இவள் முன்னால் நீட்ட எடுத்து நெற்றியில் இட்டுக் கொண்டாள். பழகாமல் எப்படி ஒருவர் வீட்டுக்குப் போவது என்று மனதில் எண்ணம் வந்தாலும் முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு சொன்னாள் "வரேன்''.
"உங்காத்துல கொலு வைச்சிருக்கேளா?'' உடனே கேட்டு விட்டது இந்த மாமி. எங்கே விடுகின்றது. உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள்.
"சிம்பிளா வைச்சிருந்தாலும், பிரமாதமா இருக்கு. நன்னா வைச்சிருக்கேள். பொம்மைகள் எல்லாம் புதுசா இருக்கே. இந்த வருஷம் வாங்கினதா? பார்க்கும் கட்டியிருக்கேள். அருமையா இருக்கு'' வர்ணனை கிரிக்கெட் விமர்சகர் அளவுக்கு நீண்டு கொண்டே போனது கொடுமை என்றால் அடுத்து இந்த மாமி செய்தது.. . படக்கென்று உட்கார்ந்து விட்டது "கொலு பார்க்க வந்தா பாடத் தெரிஞ்சா பாடிட்டுப் போகணும்னு சொல்லுவா. இல்லேன்னா தப்பு.. ..''
மாமி பாடிய பாட்டை பொறுத்துக் கொண்டு கேட்டு விட்டு அனிச்சைச் செயலாக வெற்றிலை பாக்கு குங்குமம் கொடுத்து விட, ஹாலுக்கு லூஸ் மாமி வந்ததும் கிளம்பி விடுவாள் என்ற நம்பிக்கை பிறக்க, அடுத்த விநாடி அது அழிந்து மடிந்தது. மறுபடியும் சோபாவில் உட்கார்ந்து புன்னகைக்க, இவள் அழுதே விடுவாள் போல இருந்தது. "இன்னும் என்ன வேணும் மாமி. கிளம்பித் தொலைய வேண்டியதுதானே' என்று கேட்க வேண்டும் போல இருந்தது. கேட்டுத் தொலைய முடியவில்லையே. 
"உங்க பெயர் சொல்லவே இல்லையே?'' ஆரம்பித்தது லூசு.


"உஷா'' ஒரே வார்த்தையில் பதில் அளித்தாள். பட்டென்று கிளப்பி விட வேண்டும். கிளம்புமா மாமி. ம்...ம்... தெரியவில்லை. 
"என் பெயர்தான் சொன்னேனே... பார்வதி. இதுக்கு முன்னாடி கண்ணகி நகர்ல குடித்தனம் இருந்தோம். ரெண்டு வருஷம். திடீர்னு தண்ணி ப்ராப்ளம். என்ன பண்ணறது. தண்ணி இல்லாம என்ன செய்யறது. அதான் இங்கே மாத்தி வந்துட்டோம். என் ஹஸ்பண்ட் பேரு சுந்தரேசன். பேங்குல இருக்கார். ரெண்டு பசங்க. பெரியவன் டென்த் படிக்கறான். அடுத்தது பெண். ஏழாவது படிக்கறா. நான் ஹவுஸ் 
ஒய்ப்தான் ...''
"நான் கேட்டேனா?'' கேட்க நினைத்தாள். கேட்க முடியவில்லையே. சொல்லி விட்டுக் கிளம்பி விடுவாள் என்று நினைத்தால்.. .. ..
"உங்க பேமிலி பற்றிச் சொல்லுங்கோ?'' கேள்வி கேட்டுத் தொலைத்து விட்டது லூசு. பதில் சொன்னாள் சுருக்கமாக. மாமி விட்டால்தானே? கிளைக்கேள்விகள் கேட்டு இவர்கள் குடும்ப உறுப்பினர்களைப் பற்றி அக்கு வேர் ஆணி வேராகக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டுதான் கிளம்பியது. தெரிந்து கொண்டதில் என்ன சந்தோஷம் வேண்டிக் கிடக்கிறது. கர்மம்டா சாமி. கடிகாரத்தைப் பார்க்க, அரை மணி நேரத்தை முழுசாக சாப்பிட்டுச் சென்று விட்டிருந்தது, இந்த மாமி! கோபத்தில் கத்த வேண்டும் என்று இருந்தது. "சுகுணா கார்டன்' பார்க்க இவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். இந்த லூûஸப் பார்த்ததில் இருந்து அந்த அபார்ட்மெண்ட் என்றாலே இவளுக்கு ஏனோ வெறுப்பு தோன்ற ஆரம்பித்தது.

 

"யார் வந்துட்டுப் போறா உஷா. நம்ம வீட்டுக்குத்தான் வந்துட்டுப் போற மாதிரி இருக்கு?'' கேட்டுக் கொண்டே இவள் கணவர் வர, உள்ளக் குமுறலை வெளிக் கொட்ட இவளுக்கு உடனே ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்து விட்டது "ஐயோ எனக்கு தலையே வெடிச்சுடும் போல ஆயிடுச்சு. பரம லூசு எங்கே இருந்த வந்ததோ தெரியலைங்க. சுகுணா கார்டன்ல புதுசா குடித்தனம் வந்திருக்காங்களாம். கொலுவுக்குக் கூப்பிட வந்தாளாம். அழைச்சுட்டு உடனே கிளம்பும்னு பார்த்தா, நம்ம வீட்டு கொலுவுக்கு முன்னாடி உட்கார்ந்து பாட வேற ஆரம்பிச்சிடுச்சு. கர்மம்டா சாமி. கொலு பார்க்க வந்தா பாடணும்னு சாஸ்திரமாம். கர்ண கொடூர குரல். சரி அப்படித்தான் பாடிட்டு உடனே கிளம்பும்னு பார்த்தா... அதோட வீட்டுல யார் யாரெல்லாம் இருக்கா, நம்ம வீட்டுல யார் யார், என்ன பண்ணறாங்கன்னு கேட்டு தொளைச்சு எடுத்துடுத்து... தெரியாத வீட்டுக்கெல்லாம் கொலு பார்க்க ஏன் வரணும். ஏன் கொலுவுக்குக் கூப்பிடணும். இது வரலைன்னு யார் அழுதா. ..'' இவள் அழத் தொடங்கினாள்... வார்த்தைகள் வடிவில்.
"உனக்குப் பிடிக்கலைன்னா வேலை இருக்குன்னு சொல்லிட வேண்டியதுதானே...'' ஷூவைக் கழற்றியவாறே கேட்டார் ரமேஷ்.
"நீங்க வேற. நீங்க என் ஹஸ்பண்டுன்னு தெரிஞ்சிருந்தா உங்களைப் பார்த்ததும் இன்னும் பேச ஆரம்பிச்சிருக்கும். நல்ல வேளை அரை நிமிஷம் கழிச்சு வந்தீங்க. இல்லே தொலைஞ்சோம்...''
"நீ அவங்க வீட்டு கொலுக்கு...''
"ஏங்க என்னைப் பார்த்தா எப்படி தெரியறது. அது கிட்ட போய் இன்னொரு தடவை மாட்டிக்கணுமா. நம்ம வீட்டுக்கு வந்தே இந்த ப்ளேடு போட்டுட்டுப்
போயிருக்கு. இன்னும்
அது வீட்டுக்குப் போனா... பட்டாக்
கத்தியே போடும். ஆளை விடுங்கடா சாமி...'' கையெடுத்துக் கும்பிட்டாள்.

 

அதற்கு அடுத்து ஒரு தடவை தெருவில் இவள் எதிரே அந்த மாமி. கண்டு கொள்ளாமல் போய் விடலாம் என முகத்தைத் திருப்புவதற்குள் "உஷா மாமி...'' முகத்தில் புன்னகையோடு குரல். வேறு வழி... வழிந்து வைத்தாள். "நீங்களா...?''
"கொலுவுக்குக் கூப்பிட்டேனே வரவே இல்லையே. கட்டாயம் வரணும் என்ன? வரலேன்னா சண்டை போடுவேன்...''
"இன்னிக்கே வரேன்...'' சொல்லி விட்டு வீட்டை நோக்கி ஒரே தாவலில் பாய்ந்தாள். எங்கேயாவது தன் பின்னாலேயே வந்து கொலுவுக்கு அழைக்க வீட்டுக்கே வருமோ என திரும்பிப் பார்க்க... நல்ல வேளையாக அந்த மாதிரி எதுவும் நடக்கவில்லை. தப்பித்தோம்டா சாமி. 

 

 

இன்றைக்கு வீட்டுக்கே வந்து விட்டதே. ஐயையோ நான் என்ன செய்வேன். இதனிடம் இருந்து எப்படித் தப்பிப்பேன். இதையெல்லாம் யார் அழைத்துத் தொலைத்தார்கள் அட ஆண்டவா... வெளியே கிளம்புகிறேன் என்று சொல்லி விடலாமா. எங்கே சொல்ல விடும். இதோ சோபாவில் உட்கார்ந்து விட்டதே ஹாயாக. இன்று பார்த்து கணவர், பையன், பெண் எல்லாரும் வேறு இருக்கின்றார்களே. ப்ளேடுகள் போடாமல் போகாதே. இவள் கண்கள் இருண்டு வந்தன. தலை சுற்றத் தொடங்கியது. ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்து விட்டாள். தொடங்கடியம்மா உன் தாக்குதலை... 
"நான் அவ்வளவு கூப்பிட்டும் எங்காத்து கொலுவுக்கு நீங்க வரவே இல்லை. எனக்கு ரொம்ப வருத்தம் உஷா மாமி. ஏன் அப்படிப் பண்ணிட்டேள்? எவ்வளவு ஆசையா கூப்பிட்டேன். நீங்க வராதது எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா போயிடுத்து. உங்களுக்காக ஒரு ரவிக்கைத் துண்டு கூட வாங்கி வைச்சிருக்கேன். இன்னொரு நாள் வந்தாவது வாங்கிக்குங்கோ''
"இன்னும் விடவில்லையா மாமி? கொலு முடிந்து தான் நாள் ஆகி விட்டதே? நான் என்ன பண்ணுவேன்...' ஓவென அழ வேண்டும் போல் இருக்கிறதே. பல்லைக் கடித்துக் கொள்ளவும் முடியாதே.
ஏற்கெனவே பல் வலி. 


"சரி நான் வந்த விஷயத்தைச் சொல்லிடறேன். நீங்க உங்க பிள்ளை பி.இ. படிச்சுட்டு வேலை தேடிண்டு இருக்கான்னு சொன்னேளே. என் ஹஸ்பண்டோட ப்ரண்ட் சந்துருன்னு ஒருத்தர் ஒரு கம்பனியில பெரிய போஸ்டுல இருக்கார். இஞ்ஜினியர் போஸ்டுக்கு ஆள் எடுக்கறதா சொன்னாராம். முதல்ல ஏதோ ட்ரெயினியாமே. அதுவாம். அப்புறம் பர்மனன்டா இஞ்ஜினியர் ஆக்குவாளாம். தெரிஞ்சவா இருந்தா சொல்லுன்னு இவர் கிட்டே சொல்லியிருக்கார். சாயங்காலம் எங்க வீட்டுக்கு அந்த சந்துரு வர்றாராம். நான் உடனே அவர் கிட்டயிருந்து போனை வாங்கி சந்துரு சார் கிட்ட சொல்லிட்டேன். பக்கத்து அபார்ட்மெண்டுல என் ப்ரண்ட் உஷான்னு இருக்கா. அவ பையன் இஞ்ஜினியரிங் படிச்சுட்டு வேலை தேடிண்டு இருக்கான். அவனை வந்து பார்க்கச் சொல்றேன். திறமை இருந்தா நிச்சயம் வேலை கொடுங்கோன்னு சொல்லி இருக்கேன். உங்க பையன் இருக்கான் போல இருக்கே... பாஸ்கர் இங்கே வாப்பா. நான் சொன்னதைக் கேட்டுண்டுதான் இருந்தியா. உனக்கு சம்மதமா? உனக்கு ஆட்சேபணை இல்லேன்னா சாயங்காலம் எங்காத்துக்கு வந்து அந்த சந்துரு சாரைப் பாரு. அவர் அப்ளிகேஷன் அனுப்பச் சொன்னா உடனே அனுப்பிடு... என்னப்பா பதிலே பேச மாட்டேங்கறே... உனக்கு இஷ்டம் இல்லையா...'' பேசிக் கொண்டே போனாள் பார்வதி மாமி.


"என்ன சொன்னீங்க ஆண்ட்டி. எனக்கு இஷ்டம் இல்லையா. அவருக்கு ஓகேன்னா நான் நாளைக்கே ஜாயின் பண்ண ரெடி. காத்துண்டு இருக்கேன் ஒரு வேலை கிடைக்காதான்னு. ரொம்ப தாங்க்ஸ் ஆண்ட்டி... அப்ளிகேஷன் போட்டுட்டு காத்துண்டு இருக்கேனே. ஒரு சான்ஸ் வந்தா விடுவேனா. சாயங்காலம் கட்டாயம் அவரை வந்து பார்க்கறேன்'' சொன்னவன் கண்களில் ஆனந்தம் பெருகெடுக்க ஆரம்பித்தது.
உஷாவுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. அந்த நேரத்தில் ரமேஷ் வீட்டிற்குள்ளிருந்து வர, பார்வதி மாமிக்கு பரம சந்தோஷம். "நீங்கதான் உஷாவோட ஹஸ்பண்டா. அன்னிக்கு நான் வந்திருந்த போது நீங்க வேலைக்குப் போயிருந்தேள் போல இருக்கு. நான் தான் பார்வதி. சுகுணா கார்டன்...''
"உஷா சொன்னா. உட்காருங்கோ. செüக்கியமா இருக்கேளா. நீங்க பேசினதை எல்லாம் கேட்டேன். ரொம்ப சந்தோஷம் மாமி. ஒரே தடவை பார்த்துட்டு உடனே ஒரு வேலை வாய்ப்பையும் கொடுக்கறேளே... என்ன சொல்றதுன்னே தெரியலை மாமி... உஷாவை உங்க ப்ரண்டுன்னு சொன்னேளே. ஒரு தடவைதான் பார்த்திருக்கேள்... ஆச்சரியம் மாமி'' 


"பின்ன. பத்து வருஷம் பழகினாதான் ப்ரண்டா... பாஸ்கரும் என் குழந்தை மாதிரி. அவனுக்கு ஒரு வேலை கிடைக்கறதுன்னா எனக்கு சந்தோஷம் இல்லையா...'' உணர்ச்சி வசப்பட்டு பேசிக் கொண்டே போனாள் மாமி.
"உஷா, மாமிக்கு ஒரு காபி கொடேன். எனக்கும்...'' ரமேஷ் சொல்ல, உஷா அடுக்களைக்குச் சென்றாள்.
"காப்பி குடிக்கறேளான்னு கேட்டா வேண்டாம்னு சொல்ல மாட்டேன் பரவாயில்லையா'' சிரித்தாள் மாமி.
"ரொம்ப சந்தோஷம் மாமி'' சந்துரு சொல்ல, உஷா நொடியில் காப்பிக் கோப்பைகளோடு வந்தாள். மாமி காப்பியைக் குடித்து முடித்தாள். "நான் அப்ப கிளம்பறேன். கொஞ்சம் அவசர வேலை இருக்கு. சாவகாசமா வந்து பேசறேன். சாயங்காலம் பாஸ்கரை எங்காத்துக்கு வரச் சொல்லுங்கோ. சந்துரு சாரைப் பார்க்கறத்துக்கு...'' வாயிற் படியைத் தொட்டாள் மாமி.


"ரொம்ப ரொம்ப தாங்க்ஸ் மாமி...'' உஷாவால் மனதார பார்வதி மாமிக்கு நன்றி சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை.
"அட இதுக்கு எதுக்கு மாமி தாங்க்ஸ்... மனுஷாளுக்கு மனுஷா செய்யறதுக்கெல்லாம் தாங்க்ஸô. நான் அன்னிக்கு உங்க வீட்டு கொலு பார்க்க வந்தேன். பாஸ்கர் வேலை தேடிண்டு இருக்கான்னு தெரிய வந்தது. எதேச்சையா ஒரு சந்தர்ப்பமும் வந்திருக்கு. அதான் தெரியப்படுத்த வந்தேன். அவ்வளவுதானே. வேற என்ன பெரிசா செஞ்சுட்டேன். ஆனா ஒண்ணு. எங்காத்துக்கு பாஸ்கர் வேலை விஷயமா வருவான். அது வேற. நீங்க கட்டாயம் வரணும் என்ன. இல்லேன்னா வருத்தப்படுவேன். அப்புறம் பயங்கர சண்டை போடுவேன் என்ன...''
பார்வதி மாமி சொல்லி விட்டுப் போனதும் சோபாவில் அமர்ந்த உஷாவுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. 
"என்ன உஷா யோசிக்கறே...'' கேட்டுக் கொண்டே வந்து அமர்ந்தார் ரமேஷ்.
"முன்னே பின்ன தெரியாதவங்க வீட்டுக்கு கொலுவுக்கு அழைக்க வருவாங்களான்னு கேட்டேனே. வந்ததனாலதான் இன்னிக்கு பாஸ்கருக்கு ஒரு வேலை கிடைக்கற மாதிரி சூழ்நிலை உருவாகி இருக்கு... மாமி சொன்னது... மாமி செஞ்சது எல்லாம்...''


"அந்தக் காலத்துல பண்டிகைகளை எல்லாம் முன்னோர்கள் ஏற்படுத்தினது மனுஷா ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்து உறவை, நட்பை வளர்த்துக்கறதுக்காகத்தான்னு பெரியவங்க சொல்றதைக் கேள்விப்பட்டிருக்கேன். இப்ப நாம அதையெல்லாம் மறந்துட்டோமோ. பண்டிகைகளின் உண்மையான காரணங்களை மறந்துட்டோமோ. பக்கத்து வீட்டுல யார் இருக்காங்கன்னு தெரியாமலேயே ஒரு மாதிரி அடைஞ்ச வாழ்க்கை வாழறோம்னு நினைக்கறேன் உஷா. நீ என்ன நினைக்கறே?'' கேட்டார்.
"பார்வதி மாமியை லூசு லூசுன்னு நிறைய தடவை சொல்லிட்டேனே. இப்ப நினைச்சா மனசுக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்குங்க'' வருந்தினாள்.
"நீ நினைச்சது, சொன்னது சரிதான் உஷா. பார்வதி மாமி லூசுதான்''
"என்ன சொல்றீங்க நீங்க?'' திடுக்கிட்டாள் உஷா.


"ஆமாம் உஷா. நம்ம வீடு, நம்ம குழந்தைகள், என் கணவர்னு மனசை இறுக்கமா வைச்சுக்காம, அன்பா எல்லாரோடயும் பழகி உதவியும் செய்யற விதத்துல மனசை லூஸா வைச்சிருக்கா இல்லையா'' கணவர் சொல்ல, மாமிக்கு நன்றி சொல்லியபடி அமர்ந்திருந்தாள் உஷா.

 

http://www.dinamani.com

Categories: merge-rss

ஒரு நிமிடக் கதைகள்

Wed, 07/02/2018 - 07:56
ஒரு நிமிடக் கதைகள்

 

white_spacer.jpg

    title_horline.jpg   white_spacer.jpg   p89a.jpg இந்த வயசுக்கு மேல...

“ஏகப்பட்ட செலவு செய்து கம்பெனியை கம்ப்யூட்டரைஸ் பண்ணியிருக்கு தெரியுமில்லே! இப்பப் போய் ‘கம்ப்யூட்டரை ஆபரேட் பண்ணத் தெரியாது, இந்த வேலையை நான் பண்ண மாட்டேன்’னா என்ன அர்த்தம்? தெரியலேன்னா கத்துக்குங்க!’’-ஜி.எம்மின் குரல், காதுக்குள் சுற்றிச் சுழன்றது.

‘சே! இந்த ஆள் ஒரு படுத்தல்! நாப்பது வயசுக்கு மேல கம்ப்யூட்டரைக் கத்துக்கோன்னு உயிரை வாங்கிக்கிட்டு..!’

“அப்பா! இங்கே பார்த்தீங்களா, சுடிதார்ல பூ டிஸைன் நல்லாருக்கா?”-மகளின் குரல் என் சிந்தனையைக் கலைத்தது.

“சூப்பரா இருக்கே! எந்தக் கடையிலம்மா இந்த எம்ப்ராய்டரி போட்டுக் கொடுத்தாங்க?” என்றேன்.

“பாட்டிதாம்ப்பா போட்டாங்க. தெரியாதா உங்களுக்கு, வீட்ல சும்மா இருக்கப் போரடிக்குதுன்னு பத்து நாளா எம்ப்ராய்டரி கிளாஸ் போயிட்டிருக்காங்களே?” என்றாள் மகள்.

என் 70 வயது அம்மாவைப் பார்த்தேன். அவரின் புன்னகை என் தவற்றை நாசூக்காகத் திருத்தியது!

யசோதா சுப்ரமணியன்

 

 

 

p89.jpg கருணை யாரிடம்?

அந்தப் பள்ளியில், ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் கடைசி பீரியட் நீதிபோதனைதான்! அன்றைக்குச் சிறப்பு விருந்தினராக ஓர் உபன்யாசகர் வந்திருந்தார். அவர் பிள்ளைகளுக்கு மகாபாரதக் கதையை ஆரம்பம் முதல் துரியோதனன் வதம் வரை சுவாரஸ்யமாக விவரித்துவிட்டுப் பிறகு கேட்டார்... “இப்போது சொல்லுங்கள், ஆண்டவனின் கருணை யாருக்கு?”

முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த மாணவர்கள் சட்டென்று சொன்னார்கள்... “கெட்டவர்களுக்குதான் ஐயா!”

உபன்யாசகர் திடுக்கிட்டார். “ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?”

“நீங்கள் இப்போது ஒரு மணி நேரம் சொன்ன கதையில், முதல் 55 நிமிடங்கள் துரியோதனன்தானே ஆட்சி பீடத்தில் அமர்ந்து சொகுசாக வாழ்ந்தான்? பாண்டவர்கள் பல துன்பங்களை அனுபவித்து, கடைசி ஐந்து நிமிடம்தானே சுகத்தை அனுபவித்தார்கள்?’’ என்று பதில் வந்தது.

 

எஸ்.ஆர்.ஜி.வைத்தியநாதன்

 

 

ஒருவன் ஒருத்தி

‘‘ஹலோ, டைரக்டர் சாரா? நான் அசிஸ்டென்ட் பாபு பேசறேன் சார்! ஒரு குட் நியூஸ்! நீங்க இயக்கின ‘ஒருவனுக்கு ஒருத்தி’ படத்துக்கு தேசிய விருது கிடைச்சிருக்கு!’’

‘‘வெரிகுட், நிஜமாவா!’’

‘‘ஆமா சார், இப்பத்தான் போன் வந்தது. ஈவினிங் டி.வி. நியூஸ்ல சொல்வாங்கன்னு நினைக்கிறேன்’’ என்ற பாபு, ‘‘சார், எனக்கு ரொம்பப் பெருமையா இருக்கு! இந்த படத்தைப் பார்க்கிற எவனுமே கட்டின பொண்டாட்டிக்குத் துரோகம் பண்ண மாட்டான் சார்! அவ்ளோ அற்புதமான படத்துக்குத் தேசிய விருது கிடைச்சதுலே ஆச்சர்யமேஇல்லே! சார், பக்கத்துல மேடம் குரல் கேக்குதே! அவங்க இருந்தா கொடுங்க, சார்! இந்த சந்தோஷச் செய்தியை அவங்ககிட்ட நானே சொல்றேன்!’’ என்று பரவசக் குரலில் பரபரத்தான்.

‘‘அவங்க வேலையா இருக்காங்க. நானே அப்புறம் சொல்லிக்கறேன்!’’ என்ற சஞ்சய் அவசரமாக செல்லை அணைத்தான்.

காரணம்... அங்கே இருந்தது ஒருவன்-வேறொருத்தி!

- கே.காமராஜ்

 

 

 

 

 

காரணம்!

கலையரசி என்கிற 23 வயதுப் பெண், வயல்வெளிக் கிணற்றில் பிணமாக மிதந்தாள். ஊரே திரண்டிருந்தது வேடிக்கை பார்க்க.

p138c.jpg

“புருஷன் துபாய்ல இருக்கான். இவ இங்க அப்பிடி இப்பிடி இருந்திருப்பா போல. விஷயம் அவன் காதுக்குப் போயி டுச்சு. அதான், அவன் கிளம்பி வர்றதுக் குள்ள கிணத்துல குதிச்சுத் தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டா” என்றான் ஒருவன்.

“சேச்சே! இவ அப்படிப்பட்டவ கிடையாது. என்ன... சொகுசா வாழணும்னு விரும் புறவ. டி.வி., ஃப்ரிஜ்னு ஏகப்பட்டது வாங்கி, தவணை கட்ட முடியாம தலைக்கு மேல போயிடுச்சு. நேத்துகூட ஒரு கடன்காரன் வந்து வண்டை வண்டையா கேட்டுட்டுப் போனானே, அந்த அவமானம்தான்... தற் கொலை பண்ணிக்கிட்டா!” என்றாள் ஒரு பெண்மணி.

இப்படியாக, அங்கே கூடியிருந்த அத்தனை பேரும் கலையரசியின் சாவுக்கு ஆளுக்கொரு காரணமாகச் சொல்லிக்கொண்டு போவதைக் கேட்டபடி ஒண்ணும் தெரியாத மாதிரி ஓர் ஓரமாக வாலைச் சுருட்டிக்கொண்டு படுத்திருந்தது, கலையரசியைத் துரத்திச் சென்று, அவளைத் தடுமாறிக் கிணற்றில் விழச் செய்த சொறி நாய்!

- நர்மதா

 

 

 

 

 

p142.jpg யாருக்கு யார் காவல்!

“ஹலோ! சுஜியா? நாளன்னிக்கு நம்ம சித்ராவோட வளைகாப்பு இருக்கே, வரியா?”

“ஸாரிம்மா! மணி தனியா இருப்பானேம்மா. அவனை விட்டுட்டு நான் எங்கே வர்றது, சொல்லு?”

“போன தடவையும் நீ இப்படித்தான் சாக்கு சொல்லி, நம்ம உமா சீமந்தத்துக்குக்கூட வரலே!”

“சாக்கு இல்லேம்மா! வேளாவேளைக்கு இவனுக்கு பெடிகிரி கொடுத்தாகணும். அதுமட்டுமில்லே, இவனைத் தனியா விட்டுட்டுப் போனா, சங்கிலியை அவுத்துக்கிட்டுக் காணாம போயிடுவான். இந்தப் பக்கம் நாய்த் திருடர்கள் வேற ஜாஸ்தி...”

“நல்லாருக்குடி கதை! ரிமோட் ஏரியாவுல வீடு வாங்கிட்டு, கூடவே காவலுக்குன்னு ஒரு ஜாதி நாயையும் விலை கொடுத்து வாங்கிட்டு... ஹூம், இப்ப யாருக்கு யார் காவல்னு எனக்குப் புரியலே!” - பெருமூச்சுடன் போனை வைத்தாள் சுஜி அம்மா.

- புள்ளமங்கலம் வில்சன்

 

https://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

கடன்

Tue, 06/02/2018 - 19:06
கடன் - தமிழ்நதி

ஓவியங்கள் : ரமணன்

 

சுவரில் கல்லோடுகள் பதிக்கப்பட்ட ‘பேப்’ புகையிரத நிலையத்தை சத்தியன் ஏற்கெனவே தெரிவுசெய்துவிட்டான். அதுதான் இருப்பவற்றுள் அழகியது. அங்கு இறங்கி நின்று, அடுத்து வரும் இரும்பு வேதாளத்தின் முன்னால் பாய்ந்து சிதறத் திட்டமிட்டிருந்தான்.

விரைந்தோடி வரும் ரயிலின் முன் உடலை வீசியெறியும்போது எப்படி இருக்கும்? ஒருகணம் கூசி சிலிர்த்தன மயிர்க்கால்கள். இரத்தக்கூழாக அவன் தன்னைக் கண்டான். கூட்டம் கூடுகிறது; பிறகு கலைகிறது. ஆகக்கூடி ஒரு மணித்தியாலத்தில் மீண்டும் புகையிரதம் ஓடும். மனிதர்கள் அதனைப் பிடிக்க ஓடுவார்கள்.

குளியலறைக் கண்ணாடியில் தெரிந்த விழிகள், பித்தின் சாயல்கொண்டு மினுங்கின. ஒடுங்கிய கன்னங்களை மறைத்து வளர்ந்திருந்தது மயிர்க்காடு. கடைசியாகச் சவரம் செய்த நாளை நினைவில் கொணர முயன்று தோற்றான்.

50p2.jpg

அலமாரியுள் குவிந்துகிடந்த ஆடைகளுள் நாள்பட்ட வாடை வீசியது. தாறுமாறாகக் கலைந்திருந்தவற்றை மேலும் கலைத்து இரண்டு சேர்ட்களைத் தேர்ந்தெடுத்து மணந்து பார்த்தான். இரண்டினுள்ளும் சகித்துக்கொள்ளக்கூடியதாகத் தோன்றியதை அணிந்துகொண்டான்.

இப்போதெல்லாம் அவன் ஆடைகளைத் துவைப்பதில்லை. வெளியில் சென்று திரும்பியதும் ஆடைகளைக் கழற்றி சோபாக்கள் மீது விசிறி எறிந்துவிடுகிறான். வீட்டில் அணிந்துகொள்ளும் பைஜாமாக்கள் இரண்டும் நெடுநாட்களாக சவர்க்காரத் தூள், தண்ணீர் கண்டறியாதவை. சாப்பாட்டு மேசையைச் சுற்றிலும் பழுதுபட்ட உணவின் நாற்றம் வீசுகிறது. குசினியிலுள்ள குப்பைக் கூடையைவிட்டுப் புழுக்கள் வெளியேறி ஊறத் தொடங்கிய பிறகே குப்பையைக் கட்டிக்கொண்டுபோய், அதற்கென உள்ள இடத்தில் தள்ளிவிட்டு வருகிறான். இப்போது, பகலிலும் பூச்சிகள் துணிச்சலாக உலவித் திரியத் தொடங்கிவிட்டன. அவை தாங்கள் பார்க்கப்படுவதை உணருந்திறனுடையவைபோல. பார்வை விழுந்தவுடன் சுவரையொட்டிய இடுக்குகளுள் விரைந்தோடி மறைந்துவிடுகின்றன.

யாழினி ஒரு சுத்தப்பூனை. அவள் இருந்தபோது இந்த வீட்டுக்கு வேறு முகம். அவள் கோபித்துக்கொண்டு தனியே சென்று மூன்று மாதங்களாகிவிட்டன. இவன் இருப்பது போன்ற, விளக்குகளை அணைத்ததும் பூச்சிகளின் சாம்ராஜ்ஜியம் தொடங்குகிற பழைய தொடர்மாடிக் குடியிருப்புகளில் ஒன்றுதான் அதுவும். ‘ப்பா… ப்பா’ வென்றழைத்து வாழ்வில் ஒட்டுதலை உருவாக்கிய குழந்தையின் இளங்குரலையுங் கூட்டிக்கொண்டு போய்விட்டாள்.

கலங்கிய விழிகளை உள்ளங்கையால் அழுத்தித் தேய்த்தான்.

கடனட்டைக் கடிதமொன்றுடன் அவர்களுக்கிடையிலான உரசல் ஆரம்பித்தது.

“இதில போன மாசம் ரெண்டாயிரம் டொலர் எடுத்திருக்கு?”

தொலைக்காட்சியிலிருந்து விழிகளைப் பெயர்த்து கடிதத்தைப் பார்த்தான் சத்தியன். பிறகு, தொலைக்காட்சியைப் பார்ப்பதாகப் பாவனை செய்யத் தொடங்கினான். வழக்கத்தில் அலட்சியமாக நடந்துகொள்கிற ஆளில்லை. பொய் சொல்வதா உண்மையைச் சொல்வதா என்று யோசித்து முடிவெடுப்பதற்கிடையில், அவள் கடிதத்தைத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு பல்கனிக்குப் போய்விட்டாள்.

பச்சையும் கபில நிறமுமாய் செழித்துச் சடைத்த மேப்பிள் மரம் தன் கிளைகளால் பல்கனியைத் தழுவிக்கொண்டு நிற்கிறது. தஞ்சம் புகுந்த நாட்டின் தாய்மரம்; அவளுக்கும் தாய்! யாழினியின் துக்கமும் கோபமும் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால், தன்பாட்டில் இறங்கிவிடும். அன்றைக்கு வெகுநேரமாகியும் அவள் பல்கனியை விட்டு வரவில்லை. அவளுக்குள் சந்தேகப் பேய் புகுந்துவிட்டதை அவன் உணர்ந்தான். பேயை வளரவிட்டால் பூதமாகும் என்பதால், உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்தான்.

“என்ரை சிநேகிதப் பொடியன் ஒருத்தனுக்குக் குடுத்தனான். ஊரிலை இருக்கிற அவன்ரை அப்பாவுக்குச் சுகமில்லை. ஆஸ்பத்திரியிலை வைச்சிருக்காம்.”

அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். இரக்கத்தில் கனிந்த முகம் அரையிருளில் மேலும் அழகு கொண்டு ஒளிர்ந்தது.

அவனுடைய தோளில் சாய்ந்தபடி உள்ளே வந்தாள். இலேசாக மேடிட்டிருந்த அவளுடைய வயிற்றைத் தடவும் சாக்கில் மார்பைத் தொட்டான். அவள் சிரித்தபடி கையைத் தட்டிவிட்டாள்.

பிறகொருநாள் கைத்தொலைபேசியின் வழி மீண்டும் வீட்டினுள் நுழைந்தது வில்லங்கம். அப்போது சத்தியன் குளியலறையில் இருந்தான்.

“காசு வாங்கேக்குள்ள இருக்கிற சந்தோசம் வட்டி கட்டேக்குள்ள இல்லைபோல” - யாழினியின் ‘ஹலோ’வைப் பொருட்படுத்தாமல் மறுமுனையில் ஒலித்தது பெண் குரலொன்று.

“வட்டியா? என்ன கதைக்கிறீங்கள்?”50p1.jpg

“இது சத்தியன்ரை போன்தானே?” - சூடு தணிந்த குரல் வினவியது.

“ஓம். அவர் குளிக்கிறார். நான் அவற்றை மனுசிதான். ஏதாவது சொல்லோணுமோ?”

“வட்டிக்காசை நேரகாலத்துக்குப் போட்டுவிடச் சொல்லுங்கோ” - அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டது.

“ஆருக்கு வாங்கிக் குடுத்தனீங்கள்?” - யாழினி அமைதியாகத்தான் ஆரம்பித்தாள். ஆனாலும் மூச்சிரைத்தது. குழந்தை வயிற்றினுள் உதைத்தது.

அப்போது தொலைக்காட்சி அணைக்கப்பட்டிருந்தது. அதனால், அவன் முகட்டைப் பார்த்தான்.

“எங்கடை ஊர்க்காரர் ஒருத்தர்… வீடு வாங்க… முதல் குறையுதெண்டு… கனக்க இல்லை. அஞ்சாயிரம் டொலர்தான்.”

“உதவி செய்யத்தான் வேணும். அதுக்காக இப்பிடியா? உங்களுக்கெண்டொரு குடும்பம் இருக்கு. ஞாபகமிருக்கட்டும்” - இதைச் சொன்னபோது யாழினியின் கன்னங்களில் கண்ணீர் சிதறியது. அவன் பதறிப்போனான்.

‘‘இனி இப்பிடியெல்லாம் செய்ய மாட்டேன்” - அவளை அணைத்தபடி கூறிய வார்த்தைகளை அவனே நம்பவில்லை.

குழந்தை பிறந்த சில மாதங்களுக்கு எல்லாமே நல்லபடியாய்த்தானிருந்தது. அதன் சிரிப்பு… ‘ஐயோ! சொர்க்கமடா வாழ்க்கை’ எனக் கிறங்கிக்கிடந்தான் சத்தியன். யாழினியும் அவளுடைய இயல்பான தண்மைக்கு மீண்டுவிட்டாள். அஞ்சல்களை அவனே எடுத்து வந்ததும், தொலைபேசி அழைப்புகளுக்கு அவனே பதிலளித்ததும் அந்த ‘அமைதி’ நீடிக்கக் காரணமாயிற்று.

எப்போதும் கவனமாயிருப்பது எப்படி என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

குழந்தையை அமர்த்தி சாப்பாடு தீத்துவதற்கான கதிரையை வாங்கப்போன இடத்தில், சத்தியனுடைய கடனில் ஐந்தாயிரம் டொலர்களை ஏற்றியவரை அவர்கள் சந்தித்தார்கள். ஐம்பது வயதிருக்கும். சாயம் பூசப்பட்ட மீசை, முகத்தோடு ஒட்டாமல் தனித்துத் தெரிந்தது. சத்தியனை பலவழிகளிலும் தவிர்த்துவந்த அவர், ஒரு மாதிரியாக முழித்துக்கொண்டு நின்றார்.

“புது வீட்டுக்கு சோபா பாக்க வந்தனான்”என்றார். அவர் அமர்ந்து பரிசீலித்துக்கொண்டிருந்த சோபாவின் விலை மூவாயிரத்துக்குக் குறையாது.

“ஆனா இப்ப வாங்கேல்லை… விலை கூடவாக் கிடக்கு” - அவர் அவசரமாகச் சொன்னார்.

‘இவரோ அவர்?’ - யாழினி விழிகளால் வினவினாள்.

“மாதாமாதம் வட்டியைக் கட்டிவிடுங்கோண்ணை. அந்த மனுசி போன் அடிச்சுக் கத்துது” என்றான் சத்தியன். யாழினியை அருகில் வைத்துக்கொண்டு அவரிடம் காட்ட முடிந்த கோபம் அவ்வளவுதான். அதன்பிறகு, பார்த்த எந்தப் பொருளும் யாழினிக்குப் பிடிக்கவில்லை. அன்று அவர்கள் வாங்கப்போன கதிரையை வாங்காமலே வீடு திரும்பினார்கள்.

குழந்தை வளர வளர கசப்பும் வளர்ந்தது.

“பாம்பர்ஸ் முடிஞ்சு போச்சு.”

“எத்தினை தரந்தான் மூத்திரம் போவாள்” - சலித்துக்கொள்வான்.

“பழஞ்சீலைத் துணியைக் கட்டிவிடவா?” - சினந்தெறிவாள் அவள்.

‘ஊரவனுக்கெல்லாம் காசு வாங்கிக் குடுக்கத் தெரியுது. பெத்த பிள்ளைக்கு பாம்பர்ஸ் வாங்கக் கணக்குப் பாக்கிறார்’- முணுமுணுப்பு அவனது செவிகளை எட்டாமலில்லை.

நாளடைவில் அவளுடைய மன்னிப்பின் கையிருப்பு தீர்ந்தது. அடிக்கடி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு பல்கனியில் போய் இருக்கத் தொடங்கினாள். இருப்பதோ ஆறாவது மாடி. உள்ளே வரச்சொல்லிக் கூப்பிட்டால், பக்கத்து வீடுகளுக்குக் கேட்குமளவிற்கு உரத்த குரலெடுத்துக் கத்தினாள். விளாம்பழம் உடைப்பதுபோல, சாப்பாட்டுக் கோப்பையைத் தரையில்  எறிந்து உடைத்தாள். ஒருநாள், சத்தியன் வேலை முடிந்து திரும்பி வந்தபோது, யாழினிக்குப் பதிலாக ஒரு துண்டுக் காகிதம் மேசையில் கிடந்தது.

‘நீங்கள் திருந்தப் போவதில்லை. நான் போகிறேன்’

யாழினியின் தோழி மூலமாக அவளைக் குறித்த செய்திகளை அவன் அறிந்துகொண்டுதானிருந்தான். அவளோடுதான் யாழினி தங்கியிருந்தாள். ‘திரும்பி வா’ வென்றழைக்கலாந்தான். ஆனால், அதற்கு அவனுக்குத் தைரியமில்லை.

வெறுமை குடிகொண்டுவிட்ட வீட்டுக்குத் திரும்பி வரவேண்டியிருந்த மாலைப் பொழுதுகளை அவன் சபித்தான். காலோயும்வரை வீதிகளில் சுற்றித் திரிவான். பூங்காக்களின் மர இருக்கைகளில் இருட்டும்வரை படுத்துக்கிடப்பான். ஒருதடவை ஒரு முழுப்போத்தலைக் குடித்துவிட்டு நடைபாதையில் வீழ்ந்து கிடந்தான். அந்தப் பாதையில் நூற்றுக்கணக்கான பாதங்கள் விரைந்தன. ஆயிரக்கணக்கான வாகனங்கள் அவனையொட்டி சீறிப் பறந்தன. வீதியில் வீழ்ந்துகிடந்தவனைக் குனிந்து பார்க்க அன்று அந்த மாநகரில் ஒருவருக்கும் நேரம் இருக்கவில்லை. தானாகவே எழுந்தான். தன்னை நொந்தபடி நடந்தான்.

இந்தத் தொடர்மாடிக் குடியிருப்பு இரண்டு சந்திகளையொட்டி அமைந்திருக்கிறது. வீட்டினுள்ளோ பூச்சி காகிதத்தில் ஊர்ந்தாலும் கேட்குமளவு மயான அமைதி! இல்லை! ஊரிலென்றால் மயானத்தில் தீயெழுந்து மிளாறி எரிகிற ஓசையேனும் கேட்கும். இங்கு அதுவுமில்லை. மின் தகனக் கூடத்திலுள்ளது போலோர் அமைதி.

மனிதர்கள் எல்லோரும் கதைப்பதை நிறுத்திக்கொண்டுவிட்டார்களா? சத்தத்தைக் கேட்க விரும்பி மூச்சுத்திணற வீதிக்கு ஓடுவான். மோல்களுக்குள் சுற்றுவான்.

இனி அதற்கெல்லாம் அவசியமில்லை! தொலைபேசியை வெறுப்போடு நோக்கினான். ஆட்களற்ற வீட்டில் எடுப்பாரற்று இனி ஒலித்துக்கொண்டேயிருக்கட்டும். மின்னுகிற இலக்கங்களை, செய்வதறியாமல் வெறித்தபடி இருப்பது கொடுமையானது.

இவனுக்குக் கடன்கொடுத்த எல்லோருள்ளும் தனபாலனுக்குத்தான் பெரிய ஏமாற்றமாகிவிடும். அவன் மாதக்கடைசியிலேயே கூப்பிடத் தொடங்கிவிடுவான். முதலில் கைத்தொலைபேசிக்கு எடுத்து, பதிலில்லை என்று கண்டதும், இரவு பத்து மணிக்குப் பிறகு வீட்டுத் தொலைபேசிக்கு அழைப்பான். பறவைக் கூட்டினுள் முட்டைகளைத் தேடி தலையை நீட்டுகிற பாம்பெனத் தனபாலனின் குரல் உள்வரும். பொதுவாக, காலநிலையைக் குறித்து சலிப்போடு கதைக்கத் தொடங்குவான். அவனுக்கு மழையும் பிடிக்காது; “சனி மழை. நசநசவெண்டு” வெயிலும் சகிக்காது; “ஊரிலை எறிக்கிற வெயில் இப்பிடித் தோலை எரிக்கிறேல்லை’’ பனியையும் வசைபாடுவான்; “மனுசனாகப்பட்டவன் இந்த நாட்டிலை இருப்பானா? எப்ப அடிபடுமோ எண்டு பயந்து பயந்து வாகனம் ஓட்டவேண்டிக் கிடக்கு” ஈற்றில், அவனது உரையாடல் ஓரிடத்தில் வந்து இடறுப்பட்டாற்போல நிற்கும். அதற்கிடையில் இவன் பதிலைத் தயார்செய்து வைத்திருப்பான்.

“நாளைக்கு முதலாந் திகதி… என்ன மாரி?” ‘மாதிரி’ என்பதை ‘மாரி’ என உச்சரிப்பது அவனது வழக்கம்.

“ஓம்... நாளையிண்டைக்கு ரெண்டாந் திகதி”அசடு வழியும் தனது முகத்தின் பரிதாபத்தைக் கண்ணாடியின்றியே சத்தியன் காண்பான். தானே தன்னைச் சகியாக் கணமது.

“வட்டிக் காசைப் போட்டுவிடு மச்சான். பிந்தினா தெரியுந்தானே சிறியன்ரை குணம்.”

‘சிறியன்’ என்பதொரு கற்பனைப் பாத்திரம் என்பது சத்தியனுக்குத் தெரியும். இல்லாத ஒருவனின் குணத்தை அறிவதெப்படி? ஆனாலும், தொடர்ந்து அந்தப் பெயரைச் சொல்வதன் மூலம் அதற்கொரு முகத்தை தனபாலன் உருவாக்கி வைத்திருந்தான். மிகவும் கறாரான தோரணைகொண்ட, கண் இரப்பைகள் வீங்கித் தொங்குகிற உப்பலான மஞ்சள் முகம். அந்தச் சிறியன் வெயில் காலத்திலும் குளிர்கோட்டு அணிந்திருப்பான். வட்டிக்காசு வங்கிக் கணக்கில் விழத் தாமதமாகிற மாதங்களில், சீறிவரும் காரில் வந்திறங்குவான். அதன் கதவைக் காலால் அடித்துச் சாத்துவான். பிறகு, தலைகுனிந்தபடி நிற்கிற தனபாலனை நாய்க்கிழி பேய்க்கிழி கிழிப்பான்.

50p3.jpg

ஏறத்தாழ மூன்றரை ஆண்டுகளாக இந்தக் கதை நடக்கிறது.

தனபாலனிடம் வாங்கியது இருபத்தி எட்டாயிரம் டொலர்கள்தான். கட்டிய வட்டியோ இருபதாயிரம் டொலர்களைத் தாண்டியிருக்கும். அதைக் குறித்த குற்றஉணர்வின் மெல்லிய சாயலைத் தானும் சத்தியன் தனபாலனின் கண்களில் கண்டதில்லை. அவனுக்கு அது தொழில்! ஆனால், சிறிதும் கூச்சமின்றி இவனை நண்பனென்று சொல்லிக்கொள்வான்.

“ஒரு சிநேகிதன் அந்தர ஆபத்தெண்டு கேக்கேக்குள்ள எப்பிடி இல்லையெண்டு சொல்லுறது. அதுதான் வாங்கித் தந்தனான். இப்பிடி வட்டி கட்டப் பிந்தினா என்ன செய்யிறது?” பொய்யில் அசையும் உதடுகள் மீது சப்பென்று அறைந்தாலென்ன என்று சத்தியனுக்குத் தோன்றியிருக்கிறது. ஆனால், அடிக்குப் பயந்து வட்டி வருவாயை விட்டுக்கொடுக்கும் ஆளாக தனபாலன் தோன்றவில்லை. பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கவும் வழியில்லை.

“நீயொரு ஷைலாக்” - இவன் சிரித்தபடி சொல்லியுமிருக்கிறான். தனபாலனுக்கு சேக்ஸ்பியரையோ அவருடைய ஷைலாக்கையோ தெரியாது. தெரிந்தாலும் அலட்டிக்கொள்ளமாட்டான். காசு, வட்டி, வட்டிக்கு வட்டி இவை மட்டுமே அவனறிந்தவை.

கதவைப் பூட்டியபின், குமிழியைத் திருகிப் பார்த்தான் சத்தியன். இன்றோ நாளையோ இந்தக் கதவு பொலிஸாரால் உடைபடத்தான் போகிறது. என்றாலும், வாழ்ந்த வீட்டைத் திறந்து வைத்துவிட்டுப் போக மனம் வரவில்லை. தன்னை அடையாளங் காண உதவும் பிளாஸ்டிக் அட்டைகள் நிறைந்த பேர்ஸ் பையினுள் இருக்கிறதா என மேலுமொரு தடவை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டான். துயரமும் தனிமையும் வசிக்கும் அந்த வீட்டுக் கதவின் முன் ஒரு கணம் தயங்கி நின்றான். பிறகு பேருந்து தரிப்பிடத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.

வோர்டன் புகையிரத நிலையத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த அறுபத்தெட்டாம் இலக்கப் பேருந்தினுள் அவன் இருந்தான். இருபுறமும் சம உயரத்தில் மரங்கள் நிரை நிரையாக நிற்கும் அழகான சாலை வோர்டன். அங்கு வாடகைக்கு வீடெடுத்து வருவதற்கு அந்தச் சாலைமீதான விருப்பமும் காரணம். மேப்பிள் மர இலைகளில் வெயில் இழைந்துகொண்டிருக்கும் இளவேனிற்காலத்தின் மாலைப்பொழுதுகளில், யாழினியோடு அவன் நடக்கப் போவதுண்டு. ‘இனியொருபோதும் இந்த மரங்களைக் காணமாட்டேன்’ நினைத்தான். ‘செத்த பின் சென்று சேர்கிற இடத்தில் மரங்கள் இருக்குமா?’ ஏங்கினான். ‘இதென்ன பைத்தியக்காரத்தனம்! வேண்டாமென்று தப்பியோடுகிற வாழ்வினை வேறோரிடத்தில் தொடர எண்ணுகிற அழுங்குக் குணம்.’

அவனுக்கு நேரெதிரே இருந்த பக்கவாட்டான இருக்கையில் இளங்குடும்பமொன்று அமர்ந்திருந்தது. தாயின் மடியில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தைக்கு இரண்டு வயதிருக்கலாம். தந்தை, திடமான உடலும் செழிப்பான கன்னங்களும் அடர்ந்த புருவங்களுங் கொண்டவன். சத்தியன் தனது வறண்டு போன கைகளையும் கால்களையும் இரகசியமாகப் பார்த்துக்கொண்டான். கறுப்பு நிற ஆடை விளிம்பினடியில் மேலும் அழகு கூடித் தெரிந்த அந்தப் பெண்ணின் வெண்ணிறப் பாதங்களில் சத்தியனின் கண்கள் தன்னிச்சையாக ஊர்ந்தன. பிறகு, தனது செயலால் வெட்கமடைந்தவனாகப் பார்வையைத் தனது உள்ளங்கைக்கு மாற்றிக்கொண்டான். அந்தப் பெண்ணின் கால்களைத் தவிர்க்க பேருந்தின் மேற்புறத்தை நோட்டமிட்டான்.

“மன அழுத்தமா? தற்கொலை செய்யும் எண்ணத்தில் இருக்கிறீர்களா? உங்களுக்கு எங்களால் உதவ முடியும்” என்றெழுதப்பட்ட வாசகங்களில் அவனது விழிகள் பதிந்தன. அதன் கீழ் தொடர்பு எண். ‘இந்தக் கடனிலிருந்து என்னை மீட்டெடுங்கள்’ என்று மன்றாடலாம். நாள்கணக்கில் வகுப்பெடுத்து தற்கொலையே மேலென்று எண்ணவைத்துவிடுவார்கள் அல்லது வங்கியைக் கைகாட்டுவார்கள். வங்கிகளில் பெறக்கூடிய கடனட்டைகளையும் தனிப்பட்ட கடன்களையும் பெற்றாயிற்று. அவற்றை மீளப்பெற சகல உத்திகளையும் பயன்படுத்தித் தோற்ற வங்கிகள், அவனை ‘கலெக்சன் ஏஜன்சி’களிடம் கையளித்துவிட்டன. ஏதேதோ எண்களிலிருந்தெல்லாம் தொலைபேசி அழைப்பு வரும். ‘அடுத்து நீதிமன்றத்தில் சந்திக்கலாம்’ என்றெல்லாம் மிரட்டுவார்கள். அஞ்சல் பெட்டியைத் திறக்கவே பயமாக இருக்கும்.

யாழினி வேலைக்குப் போகிறாளாம். இந்தக் கடன்சுமை தன்மீதும் பொறிந்துவிடக்கூடாதென்று எண்ணி விலகிப் போன அவள் சுயநலவாதி என்று, மனம் இற்றுச் சாய்ந்த பொழுதுகளில் எண்ணியிருக்கிறான். இல்லை… அவள் அப்படியானவளில்லை. சம்பளம் கைக்கு வந்த மறுநாளே குழந்தையின் உணவுக்குத் திண்டாடும் நிலைமையை ஒரு தாயாக அவளால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

முன்னிருக்கைக் குழந்தை விழித்துக் கொண்டு தகப்பனிடம் செல்லங்கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. இந்த அதிகாலையில் எங்கே செல்கிறார்கள்? அந்தத் தகப்பனின் முகந்தான் எத்தனை தெளிச்சையோடிருக்கிறது. எவ்வளவு நம்பிக்கையைத் தரும் வாழ்வு அவர்களுக்கு அமைந்துவிட்டிருக்
கிறது. அந்த இளைஞனின் சட்டைப் பையில் ஒரு பேனா இருந்தது.

‘இதைக் கொண்டு எந்தக் கடன் பத்திரத்திலும் கையெழுத்திட்டுவிடாதே நண்பனே. கடனட்டைகளில்கூட. உழைப்பவனின் குருதியை ருசித்து ரசித்து உறிஞ்சும் பிளாஸ்டிக் அட்டைகள் அவை.’

அந்த மனிதன் தனது மனைவிமீது அன்புகொண்டவனாயிருக்க வேண்டும் அல்லது இந்த அதிகாலையின் குளிர்ச்சியில் அங்ஙனம் தோன்றுகிறான். குனிந்து அவளது செவிகளில் மெதுவாகப் பேசினான். முக்காடு விலகி கருகரு கூந்தல் தெரிய அவள் சிரித்தாள். தெத்துப்பல். ஆரோக்கியத்தின் அழகு நிறைந்த பெண். அவர்கள் அடுத்த ஆண்டு இன்னொரு குழந்தை பெற்றுக்கொள்ளக்கூடும். அதன்பிறகு, பேருந்துப் பயணம் சிரமமானதாகிவிடும். அந்த மனிதன் உழைப்பாளியாகத் தோற்றமளிக்கிறான். நிச்சயமாக ஒரு கார் வாங்குவான். தன்னைப்போலக் கடனாளியாக இருக்கமாட்டான்.

‘நானொரு முட்டாள்’ பார்வையை வீதிக்குத் திருப்பிக்கொண்டு தன்னை நொந்தான். சத்தியனுக்கு ஒரேயொரு தங்கச்சி. பெயர் வித்யா. நல்ல குண்டு; நல்ல அழகு. கொழும்பில் காப்புறுதி முகவராக வேலை செய்த வரோதயனை அவளுக்கு மாப்பிள்ளையாக்கினார்கள். தடபுடலாகக் கலியாணம். ஐந்து நட்சத்திர விடுதியில் வரவேற்பு. எட்டு மாதங்களிலேயே வரோதயனுக்கு கனடா விசா கிடைத்துவிட்டது.

அப்போதுதான் குளித்துவிட்டு வந்தாற் போன்றதொரு முகமும், முதுகுப் புறத்தில்கூட சிறு கசங்கலும் காணக் கிடைக்காத ஆடைகளுமாக, டவுன்ரவுன் தெருக்களில் அவசரமாக வேலைக்குப் போகிற மேலதிகாரிகளின் தோற்றத்தைக் கொண்டவன் அவன்.

“ஒருத்தனுக்குக் கீழை கூழைக்கும்பிடு போட்டு வேலை செய்யிறதெல்லாம் எனக்குச் சரிவராது” வந்த வரத்திலேயே அறிவித்துவிட்டான்.

றியல் எஸ்டேட் ஏஜன்ட் ஆவதற்கான பயிற்சி வகுப்புகளில் ஓராண்டைக் கழித்தான். அதனையடுத்து வந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளில் அவனால் ஒரு வீட்டைத்தானும் விற்க முடியவில்லை. வீட்டைக் காட்டவேண்டிய வரோதயன் ‘உடுத்துப் படுத்து’ப் போவதற்கிடையில், வீட்டைப் பார்க்க வருபவர் காத்திருந்து களைத்துப்போய், தன்னுடைய வீட்டைச் சென்றடைந்திருப்பார். வரோதயன் ‘பிராண்ட் நேம்’ஆடைகளையும் சப்பாத்துக்களையும் மட்டுமே அணிந்தான். வீட்டிலிருந்து தெருவுக்கு அவன் செல்வதற்குள்ளாகவே அவன் தெளித்திருந்த வாசனைத் திரவியம் தெருவைச் சென்று சேர்ந்துவிடும்.

வித்யா வேலைக்குப் போனாள்தான். ஆனாலும், இது கொஞ்சம் ஓவர்! சத்தியன் தங்கச்சியைக் கூப்பிட்டு விசாரித்தான்.

“அறம்புறமா காசு புழங்குது. எங்காலை?”

“கடன் வாங்கிறாரெண்டு நினைக்கிறன்” - தமையனைப் பார்க்காமல் எங்கோ பார்த்துக்கொண்டு சொன்னாள்.

சத்தியன், வரோதயனைக் கூப்பிட்டு ஒருநாள் வகுப்பெடுத்தான். கடனில் வீழ்ந்த தன்னை உதாரணமாகக் காட்டினான்.

“கொண்ணர் முட்டாள்த்தனமா கடன் வாங்கினாரெண்டால் நானும் அப்பிடியே…’’ - வித்யாவோடு சண்டை பிடித்தான் வரோதயன்.

அவன் காட்டிய ‘படம்’ அதிக நாள் ஓடவில்லை.தொழில் தொடங்கப் போவதாகச் சொல்லி, வாங்க முடிந்த இடங்களிலெல்லாம் கடன் வாங்கி, வாங்கமுடியாமற் போன கட்டத்தில், பத்து வீத வட்டிக்குக் கடன் வாங்கினான் வரோதயன். ஆயிரம் டொலருக்கு நூறு டொலர் மாத வட்டி! வட்டிக்கு மேல் வட்டி ஏறி கடன் அவர்களது தலையில் வாமன அவதாரம் போல கால்வைத்துக்கொண்டு நின்றபோது, வித்யா கணவனோடு கோபித்துக்கொண்டு அண்ணன் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டாள். அதன்பிறகு, சத்தியன் வரவேற்பறைக்குள் உறங்கத் தொடங்கினான். வித்யாவின் மூக்குறிஞ்சலும் கேவலும் வரவேற்பறை வரை கேட்கும். கூடவே அவளை சமாதானப்படுத்துகிற யாழினியின் குரலும்.  வித்யாவோ ஒரே தங்கை. இவனோ இப்போதும் ‘பாசமலர்’ படம் பார்த்து குளியலறைக்குள் போய் விம்மி விம்மி அழுகிறவன். வேறு வழியில்லாமற் போக, தனபாலனிடம் வட்டிக்கு வாங்கி தங்கை கணவனின் கடனை அடைத்தான் சத்தியன். அதற்காகவே காத்திருந்தவன் போல, வரோதயன் கனடாவை விட்டுச் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் யாழ்ப்பாணத்துக்கு ஓடிப்போய்விட்டான். அதன்பிறகும், அவனைத் தேடி கடன்காரர்கள் வீட்டுக்கு வந்தார்கள். வித்யா வெளிக்கு குற்றஉணர்வோடும், உள்ளுக்குள் நிம்மதியோடும் வன்கூவருக்குக் குடிபெயர்ந்தாள்.

கடன் என்ற சொல் சத்தியனுடைய இரத்தத்தில் நீந்தித் திரியவாரம்பித்தது அதன் பிறகுதான். திமிங்கிலம் வாலால் சுழற்றியடிப்பதுபோல அந்த நினைவு அவனை இரவுகளில் சுழற்றியடித்தது. மதுப்பழக்கம் மிகுதியானது. குடி என்பது தற்காலிக மயக்கந்தான். நள்ளிரவிலேயே விழிப்பு வந்துவிடுகிறது. தூக்க மாத்திரைகளும் நாளடைவில் அவனைக் கைவிட்டன. கடனைக் கொடுத்து முடிக்கும் நாளைக் கனவுகாண ஆரம்பித்தான். விழிப்புநிலையில் ஏற்படும் கனவுதானது. உடல் தளர்ந்து சில்லுவண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு நடந்துசெல்லும் வயோதிகத்தில்கூட, தான் வட்டிகட்டிக் கொண்டிருக்க வேண்டியேற்பட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சினான். தன்னுடைய ஓய்வூதியப் பணத்தின் ஒரு பகுதி வட்டியாகவே போய்விடுமெனவும் எண்ணிக் கலங்கினான். எட்டு மணி நேரம் நின்றபடியே தோல்பட்டியை விரட்டி விரட்டிப் பார்க்கிற வேலையின் ஊதியத்தில் பாதி வட்டிக்கே போய்விடுகிறது. சம்பளத்தை வங்கிக் கணக்கில் பார்க்கிறபோதெல்லாம் அது தன்னுடைய தில்லையே என்ற துக்கம் மேலிடும்.

வட்டியில்லாமல் யாரிடமாவது கடன் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு, சிறுகச் சிறுக அடைத்துவிடலாமென்று பல தடவை முயன்றான். ஏமாற்றமே எஞ்சியது. சத்தியன் கடன் கேட்டுக் கையேந்தியவர்களில் ஒருவன் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒன்றாக வேலை செய்தவன். தனது பிள்ளையின் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்தின்போது, வந்த விருந்தினர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் இருநூறு டொலர்கள் செலவழிக்குமளவிற்கு நல்ல வசதிக்காரன். அவன் சத்தியனிடம் தனது பஞ்சப்பாட்டை உரக்கவே பாடிக் காட்டினான். ஏன் கேட்டோமென்றாகிவிட்டது. அவமானத்தில் துவண்டுபோனான் சத்தியன். அன்று முழுவதும் ‘ஐயோ… ஏன் கேட்டேன்… ஏன் கேட்டேன்’ என அரற்றித் திரிந்தான்.

50p4.jpg

மற்றவர், உறவுக்காரப் பெண்மணி. அவரிடம் கேட்பதற்கு முன், நாடகம்போல எத்தனை தடவைகள் ஒத்திகை பார்த்தான்! ஏழெட்டு நாட்களாக அவனுடைய தலைக்குள் அந்த வாசகங்கள் சுழன்று கொண்டிருந்தன. ‘கொஞ்சம் கொஞ்சமாத் திருப்பித் தந்திடுவன்’ என்ற கடைசி வாசகத்தை விதவிதமாகச் சொல்லிப் பார்த்தான். ஒத்திகைகளை, ‘இல்லை’ என்ற ஒற்றைச்சொல்லால் ஒரே நொடியில் காலிசெய்தார் அவர். அவரிடம் மில்லியன் கணக்கில் பணமிருந்தது. அது அவரையறிந்த எல்லோருக்கும் தெரியும். 

 ‘எனக்கு யாருமில்லை’ அவன் தன்னிரக்கத்தை மறைக்க வெளியே பார்த்தான்.

எல்ஸ்மெயார் நிறுத்தத்தில் ஒரு பெண் பேருந்தினுள் ஏறினாள். குள்ளமாயிருந்தாள். மங்கோலிய முகம். தொடைப்பகுதியில் கிழித்துவிடப்பட்ட நீலநிற ஜீன்ஸ். கையில் வைத்திருந்த கனத்த புத்தகத்தினுள் ஆழ்ந்துபோனாள். பெரும்பாலும் அது பாடப்புத்தகமாகத்
தானிருக்கும். எப்பாடுபட்டேனும் நல்லவேலையில் அமர்ந்துவிடுவாள். கடன் வாங்கவேண்டிய தேவை அவளுக்கு இராது. 

பேருந்து புகையிரத நிலையத்துள் நுழைந்தது. படிகளில் இறங்கிச் சென்று, புகைவண்டியில் ஏறிக்கொண்டான் சத்தியன். மேற்கு நோக்கிச் செல்லும் அதன் முகப்பில் ‘கிப்ளிங்’என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. அதுதான் கடைசியாகச் சென்று தரிக்குமிடம்.

அவனது கண்களுக்கு வெள்ளைக்காரர்களாகத் தோற்றமளிப்பவர்கள் பெரும்பாலும் புத்தகத்தைப் பிரித்துக்கொண்டே அமர்கிறார்கள். வாசிக்கிறார்களோ இல்லையோ, இறங்கும்வரை அதை மூடுவதில்லை.

சத்தியனுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்தவன் தோளிலிருந்து கால் வரை நீண்ட ஒரே ஆடையை அணிந்திருந்தான். வீதிகளைச் செப்பனிடும் தொழிலாளர்கள் அணியும் கனத்த சப்பாத்துக்கள் மாட்டியிருந்தான். வாயை நீள்வட்ட ‘ஓ’வாகத் திறந்துகொண்டு உறங்குகிறான். மடியில் கிடந்த பையினுள் மதிய உணவு இருக்கலாம். மற்றொருவன் மஞ்சள் நிறத்தவன். நின்றபடி தூங்கிவழிகிறான். பார்த்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே, விடுதிகளில் நடனமாடும் பெண்களைப் போல, புகையிரதத்தினுள்ளிருந்த அலுமினியக் கம்பத்தை ஒரு சுற்று சுற்றி வந்துவிட்டான். தனபாலனின் கண்களும் எப்போதும் தூக்கக் கலக்கத்தோடே இருக்கும். அவன் ‘ட்றக்’ ஓட்டுகிறான். அமெரிக்காவின் மாநிலங்களெல்லாம் அவனுக்கு அத்துப்படி. நாற்பத்தெட்டு அடி நீளமான அவனுடைய கனரக வாகனம் அமெரிக்காவுக்கும் கனடாவுக்குமிடையில் பொருட்களை ஏற்றுவதும் இறக்குவதுமாக ஓடித்திரிகிறது.

சில நாட்களில் சத்தியன் வெளியில் சென்றுவிட்டுத் திரும்பிவரும் வரை தொடர்மாடிக் குடியிருப்பின் கார் தரிப்பிடத்தில் தனபாலன் வட்டிக்காசுக்காகக் காத்துக் கிடப்பதுண்டு. கிடைத்த நேரத்தை வீணாக்க விரும்பாது காரினுள் உறங்கிக்கிடப்பான். கனவிலும் வாகனம் ஓட்டுவது போன்று கைகள் ஸ்டீயறிங்கில் பதிந்திருக்கும்.

“நேற்றுதான் ஒஹாயோவில இருந்து வந்தனான்” என்பான் எழும்பி. தனபாலன் தன் வாழ்வில் விடுமுறையின் இன்பத்தை அனுபவித்ததேயில்லை. அவனைப் பொறுத்தளவில் எவ்வளவுக்கு வங்கிக் கணக்கில் பணம் ஏறுகிறதோ அவ்வளவுக்கு சந்தோசமும் ஏறும். அவனுடைய மனைவியும் ஒப்பனைப் பொருட்கள் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையொன்றில் வேலை செய்கிறாள். அவளது முகம் எப்போதும் பளிச்சென்றிருப்பதற்கும் அந்த வேலைக்கும் நிச்சயமாகத் தொடர்பு இருக்கவேண்டும். ரொறன்ரோவில் தனபாலனுக்குச் சொந்தமாக நான்கு வீடுகள் இருப்பதாக நண்பர்கள் சத்தியனிடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

ட்றக்கில் உறங்குவதற்கெனப் பயன்படுத்தப்படும் மறைப்புடன் கூடிய குறுகலான படுக்கையில், பாலியல் தொழிலாளியொருத்தியைக் கூடியதாக ஒருமுறை சத்தியனிடம் கூறினான். இவன் முகத்தை ஒரு மாதிரியாகக் கோணிக்கொண்டு ‘ஏனப்படி?’ என்றான். “உண்மையைச் சொன்னால், எனக்கு அதுக்கெல்லாம் நேரமில்லை. நான் வீட்டிலை தங்கிற நாளுகளிலை மனுசி வேலைக்குப் போயிருக்கும்” என்றான் தனபாலன் அசிரத்தையாக. ஒரு கோடைக்காலத்தின் விடுமுறை நாளொன்றில், தனது குழந்தைகள் இளைஞர்களாக வளர்ந்திருப்பதைக் கண்டு தனபாலன் திகைத்துப்போகக்கூடும்.

என்னதானிருந்தபோதிலும் கதை சொல்வதில் மட்டும் தனபாலன் கஞ்சத்தனம் காட்டுவதில்லை. எப்போதாவது நண்பர்களோடு உணவகத்திற்குச் செல்லும்போது, பில்லை யாராவதொருவர் பக்கம் தள்ளிவிட்டுவிட்டு பராக்குப் பார்ப்பதாக அவன் பாவனை செய்வதைச் சகித்துக்கொள்வது அதன் பொருட்டே.

“கலிபோர்னியாவுக்குப் போற ஹைவேல ஒருநாள் வாகனம் ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறன். பெருங்காடு. திடீரெண்டு, வெள்ளைச் சீலை கட்டின ஒரு வெள்ளைக்காரி ஒருத்தி ட்றக்கை நிப்பாட்டச் சொல்லி கைகாட்டுறாள். எனக்கு நல்லாத் தெரியுது அது பேயெண்டு. அவளைத் தாண்டிப் போறன். ஐம்பது ஐம்பத்தைஞ்சு கிலோ மீற்றர் கழிச்சு அதே வெள்ளைக்காரி திரும்பவும் கையைக் காட்டுறாள்.”50p1.jpg

“ச்சா! அருமையான சான்ஸ். நிப்பாட்டியிருக்கலாம்” - கிருபா சொன்னான். தனபாலனின் கண்களிலும் நப்பாசை பளிச்சிட்ட மாதிரித்தானிருந்தது. “எங்கடை கண்ணிலை தட்டுப்படுற வெள்ளைக்காறப் பேய்கூடச் சீலைதான் கட்டியிருக்கும்” - சத்தியன் சிரித்தான்.

“அதொரு தோற்ற மயக்கம். நிப்பாட்டாமல் கன நேரமாய் வாகனம் ஓடிக்கொண்டிருந்திருப்பாய்” - நிர்மலன் கையில் நண்டுக் காலோடு பேய்க்கதைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தான். தனபாலன் எவருக்கும் பதிலளிக்காது கனகாரியமாகச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

ஒருநாளாவது இப்படி பேருந்துனுள்ளிருப்பவர்களையும் புகையிரதத்தினுள்ளிருப்பவர்களையும் சாலையையும் பராக்குப் பார்த்துக்கொண்டு பயணம் செய்ய தனபாலனால் முடிந்திருக்குமா?

இவனுடைய சாவுச்செய்தி தனபாலனை ஒரு பீரங்கிபோலத் தாக்கக்கூடும் அல்லது புகையிரதம்போல. சிலசமயம் இவனுடைய மனைவி யாழினியைக் காட்டிலும் அந்தச் செய்தி அவனுக்குத் துக்கந்தருவதா யிருக்கலாம். உள்ளொடுங்கிய ஜீவனற்ற அந்தக் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தோடுவதைச் சத்தியன் கண்டான். “என்ரை காசு… என்ரை காசு” ட்றக் ஓட்டிகள் பயன்படுத்தும் கழிப்பறையினுள் அமர்ந்து முதுகு குலுங்க தனபாலன் அழுகிறான்.

சத்தியன் பேப் இரயில் நிலையத்தில் இறங்கினான். எவ்வளவு அழகான புகையிரத நிலையம்! சாவதற்குச் சரியான இடம்!

விலத்திக்கொண்டு விரைகிற மனிதர்கள். எல்லோரும் வாழ்வினைத் தேடியே ஓடுகிறார்கள். நான் மட்டும்… இமைத்து நிறுத்தப் பார்த்த எத்தனத்தையும் மீறி கண்ணர் வழிந்துவிட்டது. “என்ரை காசு… என்ரை காசு” -  தனபாலன் வழிமறித்து விம்முகிறான். நாளில் பெரும் பகுதியை வாகனத்திலேயே கழிப்பதால், பெருத்து விட்ட வயிற்றில் கண்ணீர் சிந்துகிறது. அவனது வாகனம் மழையையும் பனியையும் ஊடறுத்துக்கொண்டு கனத்த பாம்பென ஊர்கிறது.

சத்தியன் சுவரையொட்டிப் போடப்பட்டிருந்த இருக்கைகள் ஒன்றில் அமர்ந்தான். ரயில்கள் கூவிக்கொண்டோடி வருகின்றன.  “பாயடா… பாய்” மரணம் அந்த ‘வெள்ளைக்காரப் பேய்’ போலக் கையசைத்துக் கூப்பிடுகிறது. கைவிரல்களைப் பார்த்தான். அவை நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. கால்களுந்தான். கைகளால் கால்களை அழுத்தினான். எனினும், நடுக்கம் நிற்கவில்லை.

கறுப்பினத்தைச் சேர்ந்த இளைஞன் ஒருவன் இவனைத் திரும்பிப் பார்த்தான். இவன் அவனுடைய கண்களைத் தவிர்த்து தண்டவாளத்தைப் பார்த்தான். தற்கொலை யின் சாயல் தன்மீது படிந்துவிட்டதோவென ஐயுற்றான். முகத்தை அழுத்தித் துடைத்தான்.

“பாயடா! பாய்!” தன் முதுகைத் தானே தள்ளினான்.

தொலைவில் ரயிலின் கூவல் கேட்கிறது. சில நொடிகளில் வந்துவிடும். எழுந்தான். நடந்தான். ஒரு சில அடிகள் தூரத்தில் மரணம்!

“வா நாயே வா! கடன்கார நாயே!” ரயில் கூப்பிடுகிறது.

விழுந்துபோனான்.

கண்களை விழித்துப் பார்த்தபோது, அந்தக் கறுப்பின இளைஞன் தன்னைத் தாங்கிப் பிடித்திருப்பதை உணர்ந்தான். தண்டவாளத்தில் விழுவதற்குள் ரயில் முகப்பு அவனைக் கடந்துபோயிருந்தது. ஆனால், பயத்தில் மயங்கிவிட்டான். யாரோ ஆம்புலன்ஸை அழைக்கிறார்கள். இனி பொலிஸ் வரும். தற்கொலை முயற்சி எனக் குற்றஞ்சாட்டி வழக்கு பதிவார்கள். பசிமயக்கமென்று சமாளித்துவிடுவான். ஆனால், நண்பர்களிடத்தில் செய்தி பரவிவிட்டது. தனபாலன் பதறிப்போய் ஓடிவந்தான்.

“இப்பிடியா செய்வாய்?”

வீடு திரும்பியிருந்த யாழினி தனபாலனின் முகத்தை வெறுப்போடு நோக்கினாள்.

“ரெண்டொரு கிழமை கழிச்சு வட்டிக்காசைத் தாறனெண்டு சொல்லியிருந்தா, நான் சிறியனை ஒரு மாரிச் சமாளிச்சிருப்பன். ஒரு சிநேகிதனுக்காக இதைக்கூடச் செய்யமாட்டனா?”

தனபாலனுடைய காதைப் பொத்தி ஓங்கி ஓர் அறை விட்டான் சத்தியன். அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறி வெகுநேரத்திற்குப் பிறகும் தனபாலனின் செவிகளில் புகையிரதத்தின் கூவல் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தது.

https://www.vikatan.com/

Categories: merge-rss

பார்ட் டைம்

Mon, 05/02/2018 - 09:24

பார்ட் டைம்

 

 

 

 

E_1282385503.jpeg
 
 

ஜெனரல் பீட்டர்ஸ் சாலையிலிருந்த அந்த ஆட்டோ மொபைல் ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் கடையில், கூட்டம் நிறைந்திருந்தது. மாநிலத்தின் பல பாகங்களிலிருந்தும் வந்திருந்த வியாபாரிகள், தமக்கு தேவையான வண்டியின் ஸ்பேர் பார்ட்சுகளை வாங்கிக் கொண்டிருந்தனர். கடையின் பின்னாலிருந்த கோடவுனிலிருந்து பொருட்கள் பெரிய பெரிய அட்டைப் பெட்டியில் வெளியே வந்து, கடை முன் நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் டெம்போ வேன், மினி லாரிகளில் ஏற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. கடையில் ஒரு பக்கமாக உட்கார்ந்து, எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் மூர்த்தி. கனஜோராக நடக்கும் வியாபாரத்தைப் பார்த்தால், ஒரு நாளைக்கு பல லட்சம் ரூபாய்க்கு வியாபாரம் நடக்கும் போலிருந்தது. லாபம் மட்டுமே ஒரு நாளைக்கு பல ஆயிரம் கிடைக்கும் போலிருந்தது.
ஊசிப்போகும் பொருட்களில்லை. இன்றில்லாவிட்டாலும், இன்னொரு நாள் விற்றுக் கொள்ளலாம். ஒவ்வொரு பொருட்களின் விலையும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டு போவதால், விலையும், விற்கிற விலையும், கூடிக் கொண்டே போகும்.
கல்லாவில் பெரிய தொந்தியும், தலையில் பெரிய முண்டாசும், முகத்தை அடைத்துக் கொள்ளும் மீசையுடன், கடை முதலாளி மோகன் சிங், சரக்கு வாங்க வந்தவர்களிடம் பேசுவதும், அவர்கள் கொடுக்கும் பணத்தை கல்லாவில் போட்டுக் கொள்வதுமாக படு சுறுசுறுப்பாக இருந்தார்.
அவ்வப்போது, மூர்த்தியிடம் திரும்பி திரும்பி, "ஒன் மினிட், ஒன் மினிட்...' என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். மூர்த்தியும் பதிலுக்கு, "பரவாயில்லை சார், பிசினசை கவனியுங்க...' என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.
அவனை காக்க வைப்பதில், அவன் களைத்து போய் விடக்கூடாது என்று, கடை சிப்பந்தி ஒருவன்,  ஒரு பெரிய கண்ணாடி டம்ளரில் சுடச்சுட டீ கொண்டு வந்து, மூர்த்தியிடம் கொடுத்தான்.
கண்ணாடி டம்ளர், சூடாக இருந்தது. அதை இடது உள்ளங்கையில் வைத்து, வலது கையால் பிடித்துக் கொண்டான் மூர்த்தி. அப்படியும் சூடு தாங்க முடியவில்லை. சட்டையின் அடிபாகத்தை தூக்கி சுருட்டி, இடது உள்ளங்கையில் வைத்துக் கொண்டான் டீ கிளாசை.
ஏலக்காய் டீ போலிருக்கிறது. அதிலிருந்து மெல்லிய புகைக்கோடு போல எழும் டீயின் ஆவி, மூர்த்தியின் ஆர்வத்தை அதிகரித்தது. காபி, டீ போன்ற பானங்களை ஆறிய பிறகு குடிக்கக் கூடாது; சூடாக இருக்கும் போதே குடிக்க வேண்டும். ஊதி ஊதி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குடிக்க வேண்டும். அப்போது தான் அது ருசியாக இருக்கும். இன்னும் கொஞ்சம் குடிக்கலாம் என்ற ஆசையைத் தூண்டும்.
டீ கிளாசை வாயருகே கொண்டு சென்றான் மூர்த்தி. அதன் மணம் அவன் நாசியை துளைத்ததும், அவனுக்கு மனைவி சித்ராவின் ஞாபகம் வந்தது.
சித்ராவுக்கு டிபன், சாப்பாடு என்று எதுவும் வேண்டாம். டீயோ, காபியோ சூடாக இருந்துவிட்டால் போதும். அதை குடித்துவிட்டு, அலுப்பு சலிப்பில்லாமல் வீட்டு வேலைகளை செய்வாள். அவள் வேலை செய்ய, அவளுக்கு யானை பலம் தரும் அது.
காபியோ, டீயோ சூடாக இருக்குமே தவிர மணமாக, சுவையாக இராது. டீத்தூள், காபித்தூள் போதும் போதாததுமாக இருக்கும். சர்க்கரையாவது கொஞ்சம் அதிகமாக இருக்குமென்றால், அதுவும் இருக்காது. போதும் போதாதாக இருக்கும். ஆனால், சித்ரா அதை பருக சூடாக இருந்தால் போதும்.
ஏலக்காய் டீயை கொஞ்சம் ருசித்ததும், அதன் மணமும், சுவையும் சித்ராவின் நினைவலை, மூர்த்தியின் மனதில் அதிகரித்துவிட்டது.
அவளிடம் இந்த ஒரு முழு கப் ஏலக்காய் டீயை கொடுத்தால், ஒவ்வொரு வாய் குடிக்கும் போதும் அவள், "எவ்வளவு நல்லா இருக்கு... எவ்வளவு டேஸ்டா இருக்கு... சிங்கோட கடையிலே இது மாதிரி டீ தான் தினம் குடிப்பாளா? ஒரு நாளைக்கு நாலஞ்சு கிளாஸ் குடிப்பாளா?' என்றெல்லாம் வாய்மூடாமல் கேட்டுக் கொண்டிருப்பாள்.
கைப்பாலில், ஆழாக்கு பாலில் தான், நான்கு ஜீவன்களுக்கு டீயோ, காபியோ. அவன், சித்ரா, பெண் ஸ்ரேயா, பிள்ளை மனோஜ். அதையே அவர்கள் பிரமாதமாய் விரும்பி குடிப்பர்.
சாப்பாடு கூட சாம்பார், ரசம், பொரியல், கூட்டு அப்பளம் என்று வகையாக இருக்காது. பருப்பு போட்டு சாம்பார் என்பது அபூர்வம் தான். நல்ல நாளிலேயே பருப்புப் போட்டு சாம்பார் வைப்பது என்பது மிகவும் அபூர்வமாகிவிட்ட விஷயம். இப்போது, துவரம் பருப்பின் விலை எக்கச்சக் கமாக ஏறிவிட்ட தில், பருப் பாவது சாம்பாராவது?
மூர்த்தி ஒரு சாதாரண கம்பெனியில் டைப்பிஸ்டாக இருந்தான்; மூவாயிரம் ரூபாய்  சம்பளம். வாடகை, கரன்ட்டே 1,500 ரூபாய் போய்விடும். மீதி பணத்தில் கால் வயிறு, அரை வயிறு சாப்பிடுவதே கஷ்டம். இருப்பதை கணவனுக்கும், குழந்தைகளுக்கும் போட்டுவிட்டு, இரண்டு டம்ளர் தண்ணீரை குடித்து, தன் சாப்பாட்டு விஷயத்தை முடித்து விடுவாள் சித்ரா.
இது கல்யாணமாகி கணவன் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு ஏற்பட்ட புதிய நிலைமையல்ல சித்ராவுக்கு; அவள் அம்மா வீட்டிலும், இதே நிலைமை தான்.
அவளைச் சேர்த்து, அம்மா வீட்டில் மொத்தம் ஏழு ஜீவன்கள். வைதீக காரியம் பார்க்கும் அவள் அப்பாவுக்கு, மாதம் பிறந்தால் ஒண்ணாம் தேதி, "டாண்' என்று சம்பளம் வராது. வைதீக  காரியங்களுக்கு போகும் போது மட்டும் வருகிற வருமானம் தான்.
இப்போ தெல்லாம் வைதீக காரியங்கள் நடப்பது என்பது, மிகவும் குறைந்து விட்டது. தெருவை அடைத்து பந்தல் போட்டு, ஊரில் ஒரு வீட்டிலும் அடுப்பு பற்ற வைக்காமல், நான்கு நாட்கள் நடக்கும் கல்யாணமெல்லாம், ஒரே நாளில் நடக்கத் துவங்கி விட்டது.
சாஸ்திரம், சம்பிரதாயம் எல்லாம், நாளுக்கு நாள் குறைந்து, மிகவும் குறைந்த அளவிலே பெயருக்குத் தான் நடந்து வருகிறது. ஒரே ஒரு நாளில், முதல் நாள் மாலை பெயருக்கு ஜானவாசத்தோடு, மறுநாள் மதியத்திலேயே எல்லாம் முடிந்து, சத்திரத்தை காலி செய்து விடுகின்றனர்.
கல்யாணம் மட்டுமில்லை. எல்லா வைதீக காரியங்களுமே பெயருக்குத் தான் நடக்கிறது. சிரத்தையோ, பித்ருக்களுக்கு செய்யப்படும் சிரார்த்தம் கூட நெற்றியில், விபூதி ஒரு கீற்று இட்டு, அரிசி, வாழைக்காய், பருப்பு, தட்சணை என்று சிறிய அளவில் கொடுத்து முடிக்கிற நிலைமை வந்து விட்டது.
சாப்பாட்டுக்கே கஷ்டப்படுகிற நிலையில், சித்ராவின் அப்பாவுக்கு மூன்று பெண்கள். பெரியவள் சித்ரா; அப்புறம் அம்புஜம், மிருதுளா. எல்லாரும் இரண்டிரண்டு வயது வித்தியாசம் உள்ளவர்கள். கடைசிக் குழந்தை சேகர்; நான்கு வயது. எப்போது அவன் படித்து பெரியவனாகி, வேலைக்குப் போய், சம்பாதித்து கொண்டு வருவானோ?
தன் கல்யாணத்தை நடத்த முடியாமல் அப்பா, அம்மா மனம் குமைவதை பார்த்து, உள்ளம் குமைவாள் சித்ரா. தன்னால் அவர்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பாரம், சிரமம் குறைய தான் எவனுடனாவது ஓடிப்போய் விடலாமா என்று தோன்றும் சித்ராவுக்கு. அது தன் பெற்றோருக்கு தலைக்குனிவை ஏற்படுத்துவதோடு, தன் தங்கைகளின் திருமணத்தையும் பாதிக்குமே என்று, அந்த எண்ணத்தை அழித்துவிடுவாள் சித்ரா.
அம்மா வீட்டில் படுகிற கஷ்டத்தைவிட, அதிகமாக கஷ்டப்படுகிற கணவன் வீட்டில் வாழவும், அவள் தயாராகி விட்டாள். அப்பா, அம்மா சொல்கிற எந்தப் பிள்ளைக்கும் கழுத்தை நீட்டவும் தயாரானாள். தன் பாரம், அப்பா அம்மாவுக்கு குறைந்தால் போதும். அவர்களுக்கு தன்னால், கொஞ்சமாவது நிம்மதி உண்டாக வேண்டும்.
அப்பா, அம்மா இல்லாதவன் மூர்த்தி. சாதாரண உத்தியோகம் தான்; சிரமமான வாழ்க்கை தான். எல்லாம் தெரிந்து, சித்ரா அவனுக்கு வாழ்க்கைப் பட்டு விட்டாள்.
சாண் எறினால் முழம் சறுக்கும் வாழ்க்கை தான்... சந்தோஷமாக அதை ஏற்றுக் கொண்டாள். உப்பிருந்தால் புளி இருக்காது; காபி பொடி இருந்தால் சர்க்கரை இருக்காது. விசேஷ நாட்களில் உடுத்த ஒரு நல்ல புடவை கிடையாது. ஒரு குந்துமணி தங்கம் கிடையாது.
""வாங்க மூர்த்தி சார்!'' என்றழைத்தார் சிங்.
கடையில் வியாபாரிகளின் கூட்டம் வடிந்து விட்டிருந்தது. கொஞ்சம் ஹாயாக இருந்தார் சிங். கல்லாப் பெட்டியை அவர் மூடும் போது, ரூபாய் நோட்டுகள் அதில் நிரம்பி வழிவதை பார்த்து விட்டான் மூர்த்தி.
நல்ல வியாபாரம் நடக்கிறது. நிச்சயம் நல்ல லாபம் வரும். நல்ல லாபம் என்றால், கொள்ளை லாபம். பணத்தை என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் விழி பிதுங்குகிற லாபம்.
தினசரி மாலை வேளையில் வந்து, கடை கணக்கை பேரேடுகளில் எழுத வேண்டும். கணக்கு வழக்குகளை பார்க்க வேண்டும். தினசரி இரண்டு மணிநேரம் வேலை பார்க்க  வேண்டும். வேலை, "பெண்டு' எடுத்து விடும். தினசரி இந்த ஏலக்காய் டீ கொடுப்பர். ஆயுத பூஜை, தீபாவளி என்றால், இனாம் ஏதாவது கொடுப்பர்.
நல்ல வியாபாரம் நடந்து, நல்ல லாபம் வரும் என்பதால், கணக்கெழுத நல்ல சம்பளம் கேட்க வேண்டும் என்றெண்ணிக் கொண்டான் மூர்த்தி.
தினசரி அவன் செய்ய வேண்டிய வேலைகளை விவரித்து விட்டு,  ""மூர்த்தி சார், எவ்வளவு சம்பளம் எதிர்பாக்கறீங்க?'' என்று, அவனிடம் கேட்டார் சிங்.
""நீங்க என்ன தருவீங்க சிங்?'' என்று கேட்டான் மூர்த்தி.
""நீங்க சொல்லுங்க முதல்ல,'' என்றார் சிங்.
""ஐயாயிரம்!'' என்றான் மூர்த்தி.
""ஐயாயிரமா?'' என்று வாயைப் பிளந்த சிங்... ""அவ்வளவு கொடுக்க முடியாது மூர்த்தி சார்... கடையிலே கூட்டத்தையும், வியாபாரத்தையும் பார்த்துட்டு அவ்வளவு  பணம் கேட்கறீங்க... இன்னைக்கு நீங்க பார்த்த மாதிரி தினமும் வியாபாரம் நடக்காது... நிறைய நாள், "டல்' அடிக்கும்... ஒரு ரூபாய் கூட போணியாகாது... நீங்க கஷ்டப்படறவராகவும், நல்லவராகவும் தெரியறீங்க... மாசம் ரெண்டாயிரம் ரூபா தரேன்!'' என்றார் சிங்.
""ரொம்பக் குறைவு சிங்... நாலாயிரத்து ஐநூறு கொடுங்க!'' என்றான் மூர்த்தி.
""கஷ்டம் மூர்த்தி சார்... உங்களுக்காக கூட ஐநூறு ரூபாய் போட்டு ரெண்டாயிரத்து ஐநூறு தரேன்... ஆயுத பூஜை, தீபாவளிக்கு ஆயிரம், ஆயிரம் ரூபாய் தரேன்!'' என்றார் சிங்.
""நாலாயிரம் கொடுங்க சிங்!''
""உங்களுக்கும் வேண்டாம், எனக்கும் வேண்டாம் மூர்த்தி சார்... மூவாயிரம் ரூபா தரேன்... என்ன சொல்றீங்க,'' என்ற சிங்கின் குரலில் அதற்கு மேல் ஒரு ரூபாய் கூட கொடுக்க முடியாதென்கிற உறுதி தெரிந்தது.
""வரேன் சார்!'' என்றபடி எழுந்து விட்டான் மூர்த்தி.
கொடுக்க முடியும் சிங்கால், கொடுக்கத்தான் மனம் வரவில்லை அவருக்கு.
""போயிட்டு வாங்க மூர்த்தி சார்... நல்லா யோசனை பண்ணி ஒரு முடிவெடுங்க... நாளைக்கு வந்து சொல்லுங்க... இதை பஸ் செலவுக்கு வைச்சுக்கிங்க...'' என்று சொல்லி, நூறு ரூபாயை மூர்த்தியிடம் கொடுத்து விட்டு கல்லாவிலிருந்து எழுந்து விட்டார்.
"நல்ல வியாபாரம் நடக்கிறது; நல்ல லாபம் வருகிறது. கொடுக்கலாம் சிங்... நான்காயிரம் கொடுத்தால் தான் வேலைக்கு ஒத்துக் கொள்ள வேண்டும்!' என்று தனக்குத் தானே கூறிக் கொண்டு மூர்த்தி, தெருவில் இறங்கி நடந்த போது, ஒரு ஜவுளிக் கடையிலிருந்து சித்ரா, அடுத்த வீட்டுப் பெண் அமுதாவுடன் வெளியில் வருவதைப் பார்த்தான். அமுதாவின் கையில் நான்கைந்து பைகளில் துணிமணிகள்.
""நீ ஒண்ணும் வாங்கலியே சித்ரா!'' என்று கேட்டாள் அமுதா.
""என் கணவர் வாங்கித் தருவார் அமுதா... அவர் நிலைமை, சம்பாத்தியம், குடும்பம் நடத்த ஆகிற செலவெல்லாம் எனக்குத் தெரியும்.  அதனாலே அது வேணும், இது வேணும்ன்னு கேட்டு, அவராலே முடியலேன்னு அவர் மனக்கஷ்டப்பட நான் இடம் கொடுக்க மாட்டேன். எனக்கு வாழ்க்கை எப்படி விதிக்கப்பட்டிருக்கோ, அந்த வழியிலேயே போக ஆசைப்படறேன்,'' என்றாள் சித்ரா.
""நிறைய சம்பாதிக்கிறவனை நீ கல்யாணம் பண்ணிண்டிருக்கலாம் இல்லையா சித்ரா!'' என்று கேட்டாள் அமுதா.
""அப்படி நான் ஆசைப்படலே அமுதா... எனக்கு ஒரு கல்யாணம் செய்து வைக்க முடியாம, என் அப்பா - அம்மா ரொம்ப கஷ்டப் பட்டாங்க... அவங்க மனக்கஷ்டம் குறையணும்ன்னு தான், இவரை கல்யாணம் பண்ணிண்டேன். வேண்டாததை எல்லாம் கேட்டு, இவர் மனதையும் கஷ்டப்படுத்த நான் விரும்பலே அமுதா!'' என்று சித்ரா சொல்வதைக் கேட்ட மூர்த்தியின் மனம் நெகிழ்ந்தது.
"சிங்கிடம் ஆயிரம் ரூபாய் அதிகம் கேட்டு, அவர் கொடுக்க முடியாதென்று சொன்னால், மூவாயிரம் ரூபாய் கிடைக்கும், "பார்ட் டைம்' வேலையை உதறித்தள்ள நினைத்தோமே. அந்த மூவாயிரம் ரூபாயிருந்தால், தங்கமான சித்ராவை எவ்வளவு நல்லா வச்சுக்கலாம்...' என்றெண்ணிய மூர்த்தி, வேலையை ஒப்புக் கொள்ள, சிங் கடையை நோக்கி நடந்தான்.

http://www.dinamalar.com

Categories: merge-rss

சோமசுந்தரம் செய்த கொலைகள்

Sun, 04/02/2018 - 10:37
சோமசுந்தரம் செய்த கொலைகள் - சிறுகதை
 

சிறுகதை: கணேசகுமாரன், ஓவியங்கள்: ரமணன்

 

``நீங்க ஏங்க அக்யூஸ்ட் மாதிரி கை கட்டிக்கிட்டு ஓரமா நிக்கிறீங்க? இங்க வந்து ஒக்காருங்க.’’ சோமசுந்தரம் அங்கு இருந்த நாற்காலியில் அமரும் முன், தான் குற்றவாளி அல்ல என்பதிலிருந்த மன நெருடலைத் தீர்க்க முனைந்தான். இரண்டு போலீஸ்காரர்களுடன் இந்தக் கிராமத்துக்கு வரும் முன்னரே மனதுக்குள் ஊனச்சந்தேகம் நகர்ந்தபடியிருந்தது. அவர்கள் மூவரும் காத்திருந்த அந்த வீட்டுவாசலில், மரம் ஒன்று வெள்ளைப் பூக்களை உதிர்த்திருந்தது. மரத்தின் பெயர் தெரியவில்லை. வெயில் தன் கொதிப்பை இளஞ்சூடாக மாற்றியிருக்க, ஒரு காகம் வெயில் நனைத்தபடி பறந்தது.

சோமசுந்தரத்துக்கு, தன்னை யாரும் `டிரைவர்’ எனச் சொல்வது பிடிக்காது. ``நான் என்ன பஸ் ஓட்டுறேனா, லாரி ஓட்டுறேனா, இல்ல கார் ஓட்டுறேனா... ரயில். பைலட்டுன்னு சொல்றதுல ஒங்களுக்கு என்ன பிரச்னை?’’ மூக்கு நுனிக் கோபத்துடன் சண்டைக்குச் செல்வான். தன் அப்பா டூட்டி முடிந்து வரும்போதெல்லாம் ஏன் குடித்துவிட்டு வருகிறார் என்று நீண்ட நாள்களாகவே சோமுவுக்குத் தெரியாமலிருந்தது. அவனுக்குக் காரணம் தெரிந்தபோது, சோமுவின் அப்பா சம்பத் உயிரோடு இல்லை. தன் அம்மா வனஜாவிடம் சோமு ஒருமுறை கேட்டான், ``அப்பாவுக்கு எவ்வளவு நல்ல பேர் இருக்கு. ரயில் பைலட்டுன்னா என்னா மரியாதை! பின்ன ஏம்மா குடிக்கிறாரு?’’

p45a_1517376542.jpg

வனஜா சிரிப்புடன், ``அவர் குடிச்சிட்டு ரோட்ல விழுந்து கெடக்குறாரா, இல்ல யார்கிட்டயாவது வம்பிழுத்திட்டு வர்றாரா... எவ்ளோ குடிச்சாலும் வீட்டுக்குத்தானே வர்றார். காலையில குளிச்சிட்டு டூட்டிக்குப் போறாரா இல்லியா? அவர் எனக்குப் புருஷனாவும் ஒனக்கு அப்பாவாவும் சரியாத்தான்டா இருக்கார். இது எல்லாத்தையும் மீறிக் குடிக்கிறார்னா...’’ பெருமூச்சு விட்டு சிரிப்பை நிறுத்திய வனஜாவுக்கு, காரணம் தெரியாமலில்லை. அந்தக் குடி, சம்பத்தின் உயிரைக் காவு வாங்கியபோது அவளால் அழத்தான் முடிந்தது. மஞ்சள் காமாலையென்று ஓய்வெடுத்தவருக்கு, நீர் சரிவரப் பிரியாமல்போக, டாக்டரிடம் சென்றபோது, ஸ்கேன் ரிப்போர்ட்டில் கிட்னி மொத்தமும் ஃபெயிலியரானது தெரிந்தது மட்டுமல்லாமல், கூடுதலாக லிவரும் தன் இறுதிமூச்சில் இருக்க, கண்களில் நிறைந்த நீரோடு வனஜாவின் கைகளைப் பிடித்தபடி செத்துப்போனார் சம்பத். டிகிரி முடித்திருந்த சோமுவுக்கு, அப்பாவின் வேலை வீடு தேடி வந்தது. வனஜாவுக்கு மனமில்லை என்றாலும், குடும்பத்தை உத்தேசித்து மகனை அதே வேலைக்கு அனுப்பத் தலையாட்டினாள்.

டிரெய்னிங் முடித்த சோமு, முதலில் சரக்குப்பொருள்கள் ஏற்றிச் செல்லும் சரக்கு வண்டியில்தான் பைலட்டாகச் சென்றான். விபரீதம் அப்போது முளைக்கவில்லை. தொடர் புரமோஷனில் லோக்கல் பாசஞ்சரில் பைலட் ஆனான். தண்டவாளங்களில் சக்கரங்கள் அவனால் நகரத் தொடங்கிய மூன்றாவது மாதம் அந்தத் தற்கொலையை அவன் சந்திக்க நேர்ந்தது. கண்கள் விரியப் பார்த்தவாறு வெளிவந்த சோமுவின் அலறல், ரயிலின் `பாங்ங்ங்...’ சத்தத்தில் கரைந்தது.

மறுநாள் உடல் கொதிப்புடன் ஜுரத்தில் வீழ்ந்தான். கண்களை மூடினால் அந்தப் பெரியவரின் முகம் பளீரென வெளிச்சமாக இமையின் மீது படிந்தது. முதியவர் மிகவும் தளர்ந்திருந்தார் என்பதையும் மீறி, ரயிலின் அத்தனை வெளிச்சத்தையும் துளி மறுப்புமின்றி எதிர்கொண்ட அவரின் கண்கள் சோமுவின் மூளையில் உச்ச அதிர்வை நிகழ்த்தின. அந்தப் பெரியவர் உடல்மீது தன் கால்களால் மிதித்துக் கடந்தபோது பாதி செத்திருந்தான் சோமு.

பெரியவரின் சாவுச் சூடு ஆறுவதற்குள் அடுத்த கொடூரம் நிகழ்ந்தது, அதிகாலையில் சோமசுந்தரத்தின் முதல் ட்ரிப்பில். விடிந்தும் விடியாத நிறத்தில் தண்டவாளத்தின் மீது படிந்திருந்த பனி விலகும் முன்னரே ஒருவர் வீழ்வதைப் பார்த்தான். நீளமான மரக்கட்டையைத் தன் கக்கத்தில் தாங்கியபடி நின்றிருந்தவர், ரயில் நெருங்கியதும் ஊன்றுகோலை நழுவவிட்டு தண்டவாளத்தில் படிந்தார். உடம்பெல்லாம் நடுங்கத் தொடங்கியது சோமசுந்தரத்துக்கு.

p45g_1517376572.jpg

ஸ்டேஷன் அடைந்ததும் இறங்கி ஓடியவன், ரெஸ்ட் ரூம் சென்று வாந்தியெடுத்தான். முகம் கழுவியதும் யாரோ தந்த டீயில் படபடப்பு அடங்கியது. அன்று மாலை பேப்பரில் செய்தி வந்திருந்தது. காட்டாங்குளத்தூர் அருகே ரயில் மோதி ஊனமுற்ற முதியவர் பலி. சோமுவுக்கு, கண்ணீர்த் திரையை மீறி ஏதோ தெரிந்தது. `ரயில் மோதி’ என்றுதான் இருந்ததே தவிர, `ரயிலை ஓட்டிய சோமசுந்தரம் மோதி’ என்றில்லை. சோமு கண்ணீர் விலக்கி மீண்டும் மீண்டும் படித்துப்பார்த்தான். அப்படியேதான் இருந்தது. `எவ்வளவு அவமானம், வலியை அனுபவித்திருந்தால் அவர் இப்படி ஒரு முடிவை எடுத்திருப்பார்!’ என்ற சிந்தனையில் சரியாக உணவு செல்லாமல் தூக்கமில்லாமல் காய்ச்சலில் விழுந்தான் சோமு. அரை மயக்கத்தில் பிதற்றியபோது தன் அப்பா ஏன் வேலை முடிந்து வரும்போதெல்லாம் குடித்துவிட்டு வந்தார் என்பது புரிந்துபோனது.
ஸ்டேஷன் மாஸ்டரின் வார்த்தைகளில் தண்டவாள இடுக்கில் செடி முளைக்க, சோமு பச்சையம் பார்த்தான்.

``ஒங்கப்பா லோக்கல்ல பைலட்டா போன காலத்துலேர்ந்தே எனக்குத் தெரியும். அத்தனை வருஷப் பழக்கம். அவர் சர்வீஸ்ல பார்க்காததா... ஒரு பிரேக் போட்டா, ரயிலையும் அந்தச் சாவையும் நிறுத்திடலாம். ஆனா, அதுக்கெல்லாம் வழியே இல்லைங்கிறப்போ, ஒண்ணு... கண்ண மூடி வேண்டிக்க. இல்லையா, திரும்பி நின்னுக்க. எதுக்கும் நீ சாட்சியா இருக்கவேணாம். டிராக் மாறி வந்த எத்தனையோ மாடுகளை, பகல்ல மோதி அடிச்சித் தூக்கிப் போட்டுட்டுப் போயிருக்கு. தொண்ணூறு, நூறுன்னு வண்டி போற வேகத்துல என்ன பண்ண முடியும் சொல்லு.

இந்த பீச் டு காஞ்சிபுரம் வண்டி ரூட்டுல ஒங்கப்பா காலத்துல வாரம் ஒரு சம்பவம் நடக்கும். அப்புறமா சிட்டி பெருசாச்சு. காட்டை அழிச்சு மக்கள் குடிவந்ததும் சாவு கொறஞ்சிடுச்சு. உன் வண்டியில வந்து விழுந்த அந்தப் பெரியவருக்கு, பக்கத்து ஊர்தான். வீட்டுல மருமகள்கிட்ட சண்டை போட்டுட்டு லெட்டர் எழுதி வெச்சுட்டு வந்து விழுந்துட்டார். அந்த ஹேண்டிகேப்டு... கோயில் வாசல்ல பிச்சை எடுத்தவர். வாழ்ந்தது போதும்னு தோணியிருக்கும், விழுந்துட்டார். நாம என்ன பண்றது? ஜெயில்ல எல்லாம் தூக்குல போடுறதுக்குன்னு ஒரு ஆளு இருப்பார். அது அவர் பார்க்கிற வேலைதானே! கொலைக்குத்தம் இல்லீல்ல?’’
வனஜாதான் பயந்துபோனாள். தினம் டூட்டிக்குக் கிளம்பும்போது சோமுவின் நெற்றியில் விபூதி பூசி, குலதெய்வத்தை அவனுடன் இருக்கும்படி வேண்டிக்கொண்டு மகனை வேலைக்கு அனுப்பிவைத்தாள். சோமு ரயில் ஓட்டும்போது, அருகில் மீசையை முறுக்கியபடி குலதெய்வம் அமர்ந்திருந்தது. பகலில் சில சமயங்களில் தண்டவாளம் ஓரமாக மேய்ந்துகொண்டிருக்கும் ஆட்டுக்குட்டிகள், என்னதான் ஹாரன் அடித்தாலும் கடைசி நிமிடத்தில் துள்ளிக்குதித்து சக்கரம் பக்கம் நெருங்கும். சோமுவின் கண்களுக்கு ஆட்டுக்குட்டி சிதைவது தெரியாது. சக்கரங்களில் அப்பிய எல்லா ரத்தத்தையும் ஏதோ ஒருநாள் பெய்யும் பெருமழை கழுவிச் செல்லும்.

p45b_1517376558.jpg

இரண்டு மரணங்களும் நிகழ்ந்த இடம் நெருங்கினாலே ரயிலில் இருக்கும் சோமுவின் இதயத்தில் தடக் தடக் அதிகரிக்கும். கடந்து, அடுத்த ஊரில் நின்று புறப்பட்டதுமே ஆசுவாசமடைவான். அந்த ஐந்து நிமிட இருளைக் கடப்பதற்குள் ஐம்பது முறைக்குமேல் செத்துப் பிழைத்தான். கால்களில் ஒட்டிய ரத்தச் சேற்றுடன் தண்டவாளம் எங்கும் கனவுகளில் அலைந்தான். அடுத்த ரத்தம் தெறித்தது பொங்கல் நாளில்.

``நல்ல நாள், பெருநாளுக்குக்கூட வீட்டுல தங்க முடியாத வேலைக்குதான் எம் புள்ளைய தத்துக்குடுத்திருக்கேன். நல்லபடியா பாத்துக்க சாமி’’ என்று விபூதி பூசி அனுப்பிவைத்தாள். அந்த ட்ரிப்போடு அவனின் அன்றைய டூட்டி முடியும். முடித்துவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பவேண்டியதுதான். மணி பத்தைத் தாண்டியிருந்தது. அந்த இடமும் கடந்திருந்தது. மிகத் தளர்வான மனதுடன் முன் விழுந்த வெளிச்சத்தைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தவன், திடீரென்றுதான் உணர்ந்தான், முக்காடு இட்டிருந்த ஓர் உருவம் தன் கண் முன்னால் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுவதை. சக்கரத்தில் துண்டான உயிரின் சத்தத்தை சோமுவால் உணர முடிந்தது. மறுநாள் டூட்டியில்லை என்றாலும், ஸ்டேஷனுக்கு வந்தான். சிவப்பேறிய கண்களைப் பார்த்த ஸ்டேஷன் மாஸ்டர், புரிந்துகொண்டு அவன் தோள்மீது கை வைத்தார்.

``நேத்தும் தூங்கலியா? கவலப்படாத. இதுவும் உன் பாவப் பட்டியல்ல வராது. செத்த பொம்பள, ஒடம்ப வித்துப் பொழச்சவ; பக்கத்து ஊர்க்காரி. பஞ்சாயத்துப் பண்ணி தொரத்தி விட்டுட்டாங்கன்னு வந்து விழுந்திட்டா. ஃபைலை க்ளோஸ் பண்ணிடுச்சு போலீஸ். நீ வீட்டுக்குப் போய் கறிச்சோறு வெச்சு சாப்பிட்டுட்டு நிம்மதியா தூங்கு. மாட்டுப்பொங்கல் அதுவுமா இப்படி நிக்காத.’’

தான் பெரிதும் தப்பு பண்ணிவிட்டதாக அழுத வனஜாவுக்கு ஆறுதல் சொன்னான். மிக நிதானமாக நகர்ந்த நாள்களில் சோமுவுக்கு ரயிலின் தடக்தடக்கும் இதயத்தின் தடக்தடக்கும் சீராகி இரண்டுமே லப்டப் எனத் துடிக்கத் தொடங்கின. இரவுகளில் தன்முன் நீளும் வெளிச்சப் பாதையில் படுத்துறங்கினான். ரத்தம் பூசிக்கொள்ளாத சக்கரங்களில் சோமுவின் ரயில் விரைந்துகொண்டிருந்த நாளில்தான் அந்த விபரீதம் நிகழ்ந்தது.

p45c_1517376603.jpg

இருவர் நின்றிருந்தனர். நிகழவிருக்கும் கொடுமையை எதன் நிமித்தமும் நிறுத்த முடியாத கையறுநிலையில் சோமு நீளமாக ஹாரன் ஒலியை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தான். அவர்கள் இருவரையும் சோமு மிக அருகில் கடந்தான். இருவரின் வயதும் இளமையும் இதயத்தில் உறைந்த நொடி சோமுவின் கண்களில் கண்ணீர் தானாகத் தன்னை வரைந்தது. கதறிக் கதறி அழுதவன், கடைசி நிறுத்தத்தில் வண்டி நின்றதும் அங்கு இருந்த ஸ்டேஷன் மாஸ்டரிடம் சென்றான். அவனை ரூமில் ரெஸ்ட் எடுக்கச் சொல்லிவிட்டு, அடுத்த முறைக்கான பைலட்டை அனுப்பினார். போலீஸுக்குத் தகவல் தெரிவிக்க, ஸ்பாட்டுக்கு போலீஸ் வந்தது. கபாலம் சிதறிக்கிடந்த ஓர் இளைஞனின் உடலையும் எந்தவிதக் காயமுமின்றி மயங்கிய நிலையில் தண்டவாளத்தையொட்டிய புதரில் கிடந்த ஓர் இளம்பெண்ணையும் கண்டனர். சோமு மிகப்பெரிய சாட்சியானான்.பெண்ணைக் காணவில்லை என்று ஒருவர் தந்த கம்ப்ளெயின்ட் இந்த விபத்தைக் கொலையாக்கியது.

``ஃபார்மாலிட்டியான விசாரணைதான். அந்தக் கிராமத்துக்கு வந்து நடந்ததைச் சொல்லுங்க. போதும். பொண்ணோட அப்பா கொஞ்சம் வசதி. கிராமத்துல பெரிய பேரு. அதுவுமில்லாம, அவர் உங்களைப் பார்க்கணும்னு சொன்னாராம்’’ பட்டும்படாமல் பேசிய போலீஸ்காரருடன் இன்னொரு கான்ஸ்டபிளும் சேர, சோமசுந்தரம் அவர்களுடன் அந்தக் கிராமத்துக்குப் பயணப்பட்டான்.

சென்னைக்கு மிக அருகில் சற்றே உள்ளடங்கியபடி இப்படி ஒரு கிராமமா என்பதே மிகப்பெரிய ஆச்சர்யமாயிருந்தது. ஜீப்பிலிருந்து இறங்கி அந்தக் கிராமத்தின் மண்ணை மிதிக்கவே மனம் கூசியது சோமுவுக்கு. `எப்படி இரண்டு பெற்றோர்களின் முகத்தையும் எதிர்கொள்ளப்போகிறேன்? அதிலும் பெண்ணுக்கு அம்மா கிடையாதாம்.’ தகப்பனின் அன்பில் வளர்ந்தவள் என்பதைக் கேள்விப்பட்டதிலிருந்தே சலனமின்றி உள்ளுக்குள் அழுதுகொண்டிருந்தான்.

p45d_1517376620.jpg

நாட்டாமை வீட்டில் சந்திப்பு நடப்பதாக ஏற்பாடு. பையனின் பெற்றோர் வேலைக்குச் சென்றிருப்பதாலும் பெண்ணின் தந்தை பக்கத்து ஊருக்குச் சென்றிருப்பதாலும் மூவருமே மாலைதான் வருவார்கள் என்பதால், இரண்டு போலீஸ்காரர்களுடன் சோமு நாட்டாமை வீட்டில் காத்திருந்தான். நாட்டாமையோ மூவரையும் வரவேற்று அமரவைத்தவர், தனது மில்லுக்கு மூட்டைகள் வந்திருப்பதாகச் சொல்லி விலகிப் போனார். மதியம் 3 மணிபோல் பக்கத்து டீக்கடையிலிருந்து ஒரு பையன் டீ தந்துவிட்டுப் போனான்.

கைகளைப் பிசைந்தபடி வியர்வையைத் துடைத்துக்கொண்டு மிக இறுக்கமாக இருந்த சோமுவைப் பார்த்து, ``கேஸ் அல்ரெடி முடிஞ்சிருச்சு தம்பி. சூசைட்டுக்கான மோட்டிவ் தெரிஞ்சிடுச்சு. வயசுக்கோளாறு, லவ்வு. ரெண்டு பேர் வீட்டுலயும் ஒப்புக்கல. விழுந்துட்டாங்க. இது ஃபைனல் என்கொயரி. அவங்க எதுவும் கேட்டாங்கன்னா பதில் சொல்லுங்க. நாங்க எழுதிக்கிறோம்.’’ ரெக்கார்டு செய்த குரலில் போலீஸ்காரர் ஒப்பித்தாலும், சோமுவுக்கு அது மட்டுமே போதுமானதாயில்லை.

4 மணி போல் ஒருவர் யமஹாவில் தடதடத்தபடி வந்து, அந்த வீட்டுவாசலில் நிறுத்தினார். இறங்கியவர் வெள்ளைச் சட்டை, வெள்ளை வேட்டியில் இருந்தார். தங்கநிற ஃபிரேம்கொண்ட கண்ணாடி அணிந்திருந்தார். மாலைச் சூரியன் அவரின் தோல்மீது பிரதிபலித்துக்கொண்டிருந்தான். வேட்டி நுனியை ஒரு கையால் உயர்த்திப் பிடித்தபடி நடந்து வந்தவர், இரண்டு போலீஸ்காரர்களையும் பார்த்து, பொதுவாக வணக்கம் வைத்துச் சிரித்தார். அருகில் நெருங்கும்போதுதான் தெரிந்தது, அவரின் சட்டைப் பாக்கெட்டில் அரசியல் தலைவர் ஒருவர் பளிச்செனச் சிரித்துக்கொண்டிருப்பது.

``மன்னிக்கணும். கட்சிக்காரங்க கல்யாணம். போகாம இருக்க முடியாது. நீங்க வர்றீங்கன்னு தெரிஞ்சும் கழிச்சிக்கட்ட முடியலை. தம்பிதான் அந்தத் தம்பியா?’’ அவரின் நடை, உடை, சிரிப்பு, பேச்சு என எல்லாவற்றிலும் பணத்தின் தன்மை மிகக் கனமான நெடியுடன் வீசிக்கொண்டிருந்தது.  ``வணக்கம் தம்பி’’ என்றார் சோமசுந்தரத்தின் அருகில் வந்து. முன்னரே பழக்கமான போலீஸ்காரர்களிடம் பேசிய அதே இயல்பு, முதன்முறையாகப் பார்க்கும் தன்னிடமும் வெளிப்படுவதை ஆச்சர்யமாகக் கவனித்தான். அங்கு இருந்த இன்னொரு நாற்காலியில் அவர் அமர, வீசிய மிகச்சிறிய காற்றில் வாசல் மரம் இன்னும் கொஞ்சம் பூக்களை உதிர்த்தது. போலீஸ்காரர்களிடம் சென்று ஏதோ பேசியவர், இவனிடம் வந்து ``தம்பி, கொஞ்சம் அந்தப் பக்கம் வர்றீங்களா... பேசலாம்’’ என்றார்.

தயங்கியவாறு எழுந்து அவருடன் சென்றான். வாசல் மரத்துக்குப் பின்புறம் அவர் நின்றிருந்தது தெரிந்தது. ``தம்பி, தப்பா நெனைக்காட்டி நீங்க என்ன சாதின்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா?’’ என்றார் சோமுவின் கண்களைப் பார்த்தவாறு.

`என்ன மனிதன் இவர். மகள் எவ்வளவு பெரிய கண்டத்திலிருந்து தப்பித்திருக்கிறாள்.  நடந்த குற்றம் குறித்துக் கொஞ்சம்கூடக் கவலைகொள்ளாமல், சாதி பற்றி விசாரிக்கும் இவரெல்லாம் ஒரு மனிதனா?’ என்ற ஆத்திரத்தை அடக்கியபடி ``ஒங்களுக்கு எந்தச் சாதி வசதியோ அதையே வெச்சிக்குங்க’’ என்றான்.

p45e_1517376635.jpg

``அட... கோபப்படாதீங்க. தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ நீங்க ஒரு பெரிய காரியம் பண்ணியிருக்கீங்க. நானா இருந்தாக்கூட யோசிச்சிருப்பேன். ஆனா நீங்க...’’ புன்னகையை அகலப்படுத்தியவர் முகம் மாறாமல், ``அவன்லாம் என்ன சாதி தம்பி, நம்ம பொண்ணுமேல ஆசப்பட? ஒரே பள்ளிக்கூடத்துல படிச்சா காதல் வந்திடுமா? என் பொண்ண அதட்டிப்பார்த்தேன், அடிச்சிப்பார்த்தேன். கேக்கல. என் ரத்தம்தானே அவளுக்கும். பிடிவாதத்துல பாதியாவது இருக்காது? அதான் அந்தப் பையன்கூட போனா. மறுநாளு பார்த்தா, கடவுள் மாதிரி ஒரு காரியம் பண்ணிருக்கீங்க. அந்தப் பயல பொலி போட்டுட்டு என் பொண்ணக் காப்பாத்திட்டீங்க. நெஞ்சுல பாலை வார்த்திருக்கீங்க தம்பி. ஒங்களுக்கு எவ்ளோ பணம் வேணும்னாலும் தர்றேன். சொல்லுங்க. இல்ல... கட்சியில சொல்லி ஏதாவது ஏற்பாடு பண்ணட்டுமா? நான் ஒங்களுக்குப் பண்றது, நீங்க எனக்குப் பண்ணின பெரிய உதவிக்கு சின்ன நன்றி. அவ்வளவுதான். இது அந்த போலீஸ்காரங்களுக்கும் தெரியும். நீங்க ஒண்ணும் பயப்பட வேணாம். என்ன சொல்றீங்க?’’

சோமசுந்தரம், மிக நிதானமாக அந்தக் காரியம் செய்தான். தன் எச்சில் முழுவதையும் திரட்டி அவர் முகத்தில் துப்பினான். ``த்தூ!’’ எச்சில் தெறித்து, சட்டைப் பாக்கெட் மீதும் படிந்தது. ``நீயெல்லாம்  ஒரு மனுஷனா... அந்தப் பையனையும் ஒன் பொண்ணையும் ஒருசேர பார்த்தேன்யா... கை கோத்துக்கிட்டு நின்னது என் கண்ணுலயே நிக்குது. தப்பே பண்ணாட்டியும், எத்தனை நாள் அதை நினைச்சு தூங்காம இருந்திருப்பேன் தெரியுமா! ஒன்ன மாதிரி சாதிவெறி புடிச்சவனுக்குப் பொண்ணா பொறந்துட்டு இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறதே உன் பொண்ணு செஞ்ச பாவம்தான்’’ மூச்சிரைத்தது. கோபமாகத் திரும்பி வந்து நாற்காலியில் அமர்ந்தான். முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டவர், யாரும் பார்க்கவில்லை என்பதை உணர்ந்து இயல்பான சிரிப்புடன் அவன் அருகில் வந்து அமர்ந்தார்.

பத்து நிமிடம் கழித்து இருவர் வந்தனர். வயதான தம்பதி. கடும் உழைப்பாளிகள் என்பது உடம்பில் இருந்த இறுக்கமான உறுதியில் தெரிந்தது. ஆனாலும், துக்கத்தின் ஒட்டுமொத்த உருவங்களாக நின்றனர். இருவரும் போலீஸ்காரர்களைப் பார்த்து ``வணக்கங்க’’ என்றனர். வெள்ளைச் சட்டை எழுந்து நிற்க, சோமுவும் எழுந்தான். போலீஸ்காரர்கள் மட்டும் அமர்ந்திருக்க, சோமசுந்தரம் அனல்மீது பாதம் பதித்திருந்தான்.

``சொல்லுங்கம்மா... ஒங்க பையன் விழுந்து இறந்த ரயில்வண்டியை ஓட்டினது இந்த சார்தான். உங்க பையனும் தப்பு பண்ணியிருக்கான். நீங்க எதுவும் சொல்லணும்னா சொல்லுங்க. நாங்க வழக்கு பதிவு செஞ்சிக்கிறோம்’’ என்றார் கறுப்பாக தடித்த உருவத்துடன், அதைவிட தடிமனான குரலுடன் ஒரு போலீஸ்காரர்.

p45f_1517376648.jpg

``இல்லீங்கய்யா... நாங்க எதுவும் சொல்லலை. என்ன பண்ணி என்ன ஆகப்போகுது? போன உசிரு திரும்பியா வரப்போகுது? ஒரே புள்ள எனக்குக் கொள்ளி வெப்பான்னு நெனைச்சேன். அவனுக்கு நானே வெச்சிட்டேன். நாங்க யார் மேலையும் எந்தப் பிராதும் குடுக்கலைய்யா’’ என்றார் இளைஞனின் தந்தை.

``இதை அப்படியே ஃபைல் பண்ணிக்கலாம்ல. ஒங்க தரப்புல ஏதும் சொல்றீங்களா?’’ என்றார் வெள்ளைச் சட்டையைப் பார்த்து.

முகத்தைத் துடைத்தபடி ``கேஸ்லாம் ஒண்ணும் வேணாம். விடுங்க’’ என்றார் பெருந்தன்மையான குரலில்.

சோமு, பெற்றோர் அருகில் வந்து நின்றான். இரு கைகளையும் குவித்து ``என்ன மன்னிச்சிடுங்க’’ என்றான்.

குரல் உடைந்து சிதறியது. கண்ணீர் வழிய நின்றிருந்தவனை ஏறிட்டுப் பார்த்து, ``எம்புள்ளையப் பத்தி எனக்குத் தெரியும். அந்தப் பொண்ணு தன்னை விரும்புதுன்னு தெரிஞ்சதும் எங்ககிட்ட `நல்லபடியா வாழவைப்பேன்’னுதான் சொன்னான். ஜோடியா போயிட்டு அந்தப் பொண்ணு மட்டும் எப்படி உயிர்பொழச்சுதுன்னு எங்களுக்குத் தெரியும். எம்புள்ள, சின்ன உசுருக்குக்கூடத் தீங்கு நெனைக்க மாட்டான். எம்மவன் சாவுக்கு நீங்க காரணமில்ல தம்பி. நீங்க போங்க’’ விம்மலுடன் வந்த குரலின் மன்னிப்புக்கு முன்னால் நிற்க முடியாமல் வழியும் கண்ணீரைத் துடைக்காமலே, நின்றிருந்த ஜீப்பை நோக்கி நடந்தான் சோமசுந்தரம்.

பெயர் தெரியாத மரம் இன்னும் சில பூக்களை உதிர்த்தது.

https://www.vikatan.com

Categories: merge-rss

நேர்வழி!

Sat, 03/02/2018 - 17:57
நேர்வழி!
 
 
 
 
E_1516871564.jpeg
 
 

வாசலில் தன் பழைய, டி.வி.எஸ்., 50ஐ நிறுத்தி வீட்டிற்குள் நுழைந்தார், ரங்கநாதன். களைத்துப் போயிருந்த அவர், முகத்தை கழுவி, துணியை மாற்றி, ஹாலில் வந்து அமர்ந்தார். பேன் காற்று அவருக்கு ஆசுவாசம் தர, தன்னையறியாமல் ஆழ்ந்த பெருமூச்சை வெளியிட்டார்.
மாவட்டக் கல்வித் துறையில் அதிகாரியாக பணியாற்றும் ரங்கநாதன், அடுத்த ஆண்டு ஓய்வு பெற இருக்கிறார்; சம்பளத்தை தவிர வேறு எந்த பணத்தையும் வாங்க மாட்டார். அவரிடம் ஏதாவது காரியம் ஆக வேண்டுமென்றால், விஷயத்தில் நியாயம் இருந்தால் மட்டுமே உதவுவார். அதற்கு எந்த பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்க மாட்டார். அதேபோல தவறான காரணங்களுக்கு, யாராவது ஆதாயம் தேடி வந்தால், சம்மதிக்க மாட்டார். எவ்வளவு பண ஆசை காட்டினாலும், எப்படி மிரட்டினாலும் பணிய மாட்டார். 'இந்தக் காலத்தில் இப்படியும் ஒரு மனுஷனா...' என்று எல்லாரும் வியப்பாக பேசுவர்.
அவரது அலுவலகத்தில் பியூனுக்கு கூட சொந்த வீடும், காரும் இருக்கிறது. ஆனால், ரங்கநாதனோ இன்றும் வாடகை வீட்டில் தான் வசிக்கிறார்.
ஊரில் ரங்கநாதனுக்கு நல்ல பெயரும், மரியாதையும் இருந்தாலும், வீட்டில், மனைவியிடம் அவருக்கு மரியாதை என்பது கொஞ்சம் கூட கிடைப்பதில்லை.
அவர் மனம் புண்படும்படி தினமும் குத்திக்காட்டுவாள், மனைவி, கோமதி.
'எத்தனையோ பேர் என்னைக் கல்யாணம் செய்ய தவம் கெடந்தாங்க; அவங்க எல்லாம் இப்ப கோடீஸ்வரர்களாக பங்களா, கார்ன்னு இருக்காங்க... எங்கப்பா தான் பிடிவாதமா, அரசு ஊழியருக்கு தான் கட்டிக் கொடுப்பேன்னு உங்களுக்கு கட்டிக் கொடுத்துட்டார். இதற்கு, என்னை கிணற்றில் தள்ளி இருக்கலாம்...' என்பாள்.
முதலில் இதையெல்லாம் கேட்டு, கோபப்பட்டு, மனைவியை திட்டுவார், ரங்கநாதன். அது சண்டையாக மாறும். இது, பிள்ளைகளை பாதிப்பதை உணர்ந்ததும், அமைதியாகி விட்டார். ஆனால், கோமதியின் புலம்பல் தான் நிற்கவில்லை. தினமும் மாலை வேளைகளில் அக்கம் பக்கத்து வீடுகளுக்கு சென்று, அங்குள்ள ஆடம்பர பொருட்களையும், அவ்வீட்டுப் பெண்கள் அணிந்திருக்கும் தங்க நகைகளையும் பார்த்து ஏங்கி, அவர்களிடம் தன் புருஷனை பற்றி புலம்பி வருவாள்.
இரவு புருஷன் வீடு திரும்பியதும், பசிக்கிறதா, காபி வேண்டுமா என்று கூட கேட்க மாட்டாள். தான் பார்த்து வந்ததை பற்றி சத்தமாக பேசுவாள்.
அவர்களுடைய இருபிள்ளைகளும் சிறு வயதில், அம்மா புலம்புவதைப் பார்த்து, ரங்கநாதனிடம், 'அப்பா... நாம ஏழையா...' என்று கேட்பர்.
பிள்ளைகள் அப்படி கேட்கும் போது, அவருக்கு மனது வலிக்கும். அதை மறைத்து, 'செல்லங்களா... உலகத்துல ரெண்டு வழிகள்ல வாழலாம். ஒண்ணு, நேர்வழி; இன்னொன்னு குறுக்கு வழி. குறுக்கு வழியில் நிறைய பணம் சம்பாதிக்கலாம்; ஆனா, நிம்மதி இருக்காது. எவ்வளவு பணம் கிடைச்சாலும், இன்னும் வேணும்ங்கிற பேராசை தான் வளரும். மற்றவரை விட அதிகமாக பொருள் சேர்க்கும் போட்டியில், தன் சுயத்தை தொலைச்சுடுவான்.
'ஆனால், நேர்வழியில் அதிகமாக பணம் கிடைக்காது. நிம்மதி, நல்ல பெயர் இருக்கும். யாரையும் வஞ்சிக்க வேண்டியதில்லை; இருப்பதை வைத்து, சந்தோஷமாக வாழலாம். அதனால, நாம ஏழைகள் கிடையாது; குறிப்பிட்ட சிலரிடம் பணம் அதிகமாக குவிஞ்சுருப்பதால், நாம் ஏழைகளாக தெரிகிறோம். நீங்களும் பெரியவர்களானதும், நேர்வழியில் தான் செல்லணும்...' என்பார்.
அவர்களும், தன் அப்பா சொல்படியே வளர்ந்தனர். கவுன்சிலிங் மூலம், பொறியியல் கல்லுாரியில் சேர்ந்து, நான்காம் ஆண்டு படிக்கிறான், மகன். பிளஸ் ௨ படிக்கிறாள், மகள். இப்போதே அவளை பெண் கேட்டு வர ஆரம்பித்து விட்டனர். ஆனால், அவளை நன்றாக படிக்க வைக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார், ரங்கநாதன். அவளுக்கும் படிப்பதில் தான் ஆர்வம் இருந்தது.
உறவினர்கள் யாராவது, மகளின் திருமணத்தைப் பற்றி கேட்டால் போதும், உடனே, ஒப்பாரி வைக்க ஆரம்பித்து விடுவாள், கோமதி.
'வீட்டில அஞ்சு சவரன் கூட இல்ல; இந்த லட்சணத்தில அவளுக்கு எப்படி திருமணம் நடக்கும். இவரோட வேலை செய்ற அதிகாரிங்க எல்லாம் அவங்க பொண்ணுகளுக்கு நுாறு சவரன் போட்டு கட்டிக் கொடுத்தாங்க. இந்த மனுஷனால என்ன செய்ய முடியும்... என் பெண்ணுக்கு எப்படித் தான் கல்யாணம் நடக்குமோ...' என்று புலம்புவாள்.
'ஏம்மா... எப்பப் பாத்தாலும், தங்கச்சியோட கல்யாணத்த நெனச்சு பயப்படுறே... எல்லாம் நல்லபடி நடக்கும்; சும்மா அப்பாவ குத்தம் சொல்லாதே...' என்பான், மகன்.
காலையில், அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்ததும், ரங்கநாதனை உயர் அதிகாரி அழைப்பதாக பியூன் வந்து சொல்ல, அவரது அறைக்கு சென்றார்.
''வாங்க ரங்கநாதன், உட்காருங்க,'' என்றதும், எதிரில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தார்.
''உங்கள இத்தனை வருஷமா பாக்கிறேன்... அதே மாதிரி தான் இருக்கிறீங்க; சந்தோஷமாக இருக்கு. இந்த வயசுல உங்களப் போல நான் மாற முடியாது; ஆனா, நீங்க மனசு வெச்சா என்னைப் போல மாறலாம்...'' என்றதும், 'இவர் என்ன சொல்ல வர்றார்...' என நினைத்து, ''எனக்கு புரியல சார்...'' என்றார்.
''விஷயம் பெருசா எதுவும் இல்ல; உங்க மனைவி எங்க வீட்டம்மாவிடம் ஆதங்கப்பட்டிருக்காங்க...''
''எனக்கு எந்த ஆதங்கமும் இல்ல சார்...'' என்றார், ரங்கநாதன்.
''நீங்க கொஞ்சம் வளைஞ்சு கொடுங்க...''
''கொடுத்தால்...''
''வளர முடியும்.''
''எனக்கு அதில் சம்மதமில்ல.''
''வளைஞ்சு கொடுக்கலேன்னா, உடைஞ்சு தான் போவீங்க...''
''நான் வளையவும் மாட்டேன்; உடையவும் மாட்டேன். என் கடைசி மூச்சு வரை தலை நிமிர்ந்து வாழ்வேன்...''
''ஓகே... உங்க இஷ்டம்...''
உயரதிகாரியின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார், ரங்கநாதன். அவருக்கே சோர்வாகவும், வெறுப்பாகவும் இருந்தது. 'நான், நல்லவனாக இருப்பதில் இவர்களுக்கு என்ன பிரச்னை... ஏன் எல்லாரும் என்னை பைத்தியக்காரன், முட்டாள், பிழைக்க தெரியாதவன் என்பது போல் பார்க்கின்றனர்...' என நினைத்தார்.
தன் மனைவி, மக்களை நினைத்துப் பார்த்தார்... 'எவ்வளவோ ஆசைகளுடன் என்னை மணமுடித்தாள், கோமதி. அவளை நாம் ஏமாற்றி விட்டோமோ... இந்தக் காலத்து பசங்க எப்படி எல்லாம் இருக்காங்க, ஆனா, மகனிடம் பைக் இல்லை; மகளிடம் அலைபேசி இல்லை. ஆனா, இதுவரை, அவங்க வாய் திறந்து என்னிடம் கேட்டது இல்ல. நான் நேர்வழியில் செல்வதால் அதற்கான விலையை என் குடும்பத்தினருக்கு தர நேர்கிறதா...' என்று ஏதேதோ எண்ணியவருக்கு, அன்றிரவு துாங்க முடியவில்லை.
மறுநாள், காலையிலேயே, கல்வித் துறை அமைச்சர், அரசு விருந்தினர் இல்லத்தில் தங்கியிருப்பதாகவும் அவரை சந்திக்குமாறு, அவருக்கு உத்தரவு வந்தது.
அதனால், நேராக, அரசு விருந்தினர் இல்லத்திற்கு சென்றார், ரங்கநாதன்.
நேற்று உயரதிகாரி சொன்ன விஷயம், குடும்ப நிலைமை, மனைவி, பிள்ளைகளின் முகம், அவர்களின் எதிர்காலம் கண் முன் வர, 'ஓய்வு பெற இன்னும் ஒரு வருஷம் தான் இருக்கு; இனி சம்பாதிக்கவும் வாய்ப்பு இல்ல; நல்லவன் பட்டம் மட்டும் போதுமா...' என நினைத்தவரின் மனம் கரைய ஆரம்பித்தது.
கல்வி அமைச்சர் அழைப்பதாக அவரது, பி.ஏ., கூறவும், எழுந்து, அமைச்சரின் அறைக்குள் சென்றார், ரங்கநாதன். அங்கே, அவரது உயரதிகாரியும் இருந்தார். அமைச்சரிடம் ரங்கநாதனைப் பற்றி
உயர்வாக சொல்லி அறிமுகப்படுத்தி, ''ரங்கநாதன் சார் மனசு வெச்சா, வேலை சுலபமாக முடிஞ்சுடும் சார்...'' என்றார் உயர் அதிகாரி.
அமைச்சருக்கு வணக்கம் சொல்லி, எதிர் இருக்கையில் அமர்ந்தார், ரங்கநாதன்.
அமைச்சரின் பி.ஏ., பேச்சை ஆரம்பித்தார்...
''இங்க பாருங்க ரங்கநாதன்... இந்த மாவட்டத்துல இருக்கிற அரசுப் பள்ளிகள்ல, 42 ஆசிரியர் பணி காலியா இருக்கு. அந்த பணிக்கு வேலை வாய்ப்பு அலுவலகத்தில் பதிவு செய்தவங்கள்ல தகுதியானவர்கள தான் தேர்வு செய்யணும்ன்னு நீங்க சொல்றீங்க. ஆனா, வேறு, 42 பேரிடம் ஆளுக்கு, 5 லட்சம் ரூபாய் வாங்கி, வேலை கொடுப்பதாக நாங்க உறுதி அளிச்சுருக்கோம். இதற்கு நீங்க சம்மதிச்சு, ஒரே ஒரு கையெழுத்து மட்டும் போட்டா போதும்; இதுவரை, நீங்க உங்க வாழ்க்கையில் பாக்காத பெரிய தொகை உங்களுக்கு கிடைக்கும்,'' என்றார்.
ரங்கநாதனுக்கு தலை சுற்றியது; சிறிது நேரம் அப்படியே கண்களை மூடி, அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தார். 'வாழ்வில் அவருக்கு கிடைக்காத, பார்த்திராத கானல் நீராக இருந்த பெரிய தொகை, ஒரே ஒரு கையெழுத்தில் கிடைக்கும்; தன் குடும்ப நிலையும் மாறும். கடைசி காலத்தில் குடும்பத்தை நடுத்தெருவில் நிற்க வெச்சுட்டான் என்ற அவப்பெயர் ஏற்படாது...' என்று எண்ணியவருக்கு திடீரென, அந்த, 42 பேரின் நினைவு வந்தது.
'வேலை வாய்ப்பு அலுவலகத்தில் பதிவு செய்து நம்பிக்கையுடன் காத்திருக்கும் ஏழைகள், தகுதியானவர்கள்... தன் ஒரு குடும்பம் வாழ, 42 பேரின் குடும்பங்களை பலி கொடுக்க வேண்டுமா... மரணத்தை விட கொடியது மனசாட்சியின் மரணம். நான் என் மனசாட்சியை சாக விட மாட்டேன்...' என நினைத்து, ''மன்னிக்கணும் சார்... என்னால கையெழுத்துப் போட முடியாது,'' என்றார். இது, அமைச்சருக்கு அவமானமாகி விட்டது. அதுவரை அடக்கியிருந்த கோபத்தை கக்கினார்...
''யோவ், நாங்க சொல்றத நீ செய்யணும்; இல்லேன்னா என்ன நடக்கும்ன்னு தெரியுமா...''
''மக்கள் சொல்றத கேட்கத் தான் நீங்க இருக்கீங்க ... மக்களுக்கு எதிராக நடந்தா, அதற்கு நான் ஒத்துழைக்க மாட்டேன். உங்க மிரட்டலுக்கு பயந்து, தற்கொலை செஞ்சுக்கிற ஆள் நான் கிடையாது. என்னை போன்ற ஆட்கள் வாழணும்; மற்றவர்களுக்கு உதாரணமாக இருக்கணும்,'' என்று சொல்லி, வேகமாக வெளியேறினார், ரங்கநாதன்.
''என்னைய்யா இப்படி பேசுறான்... தற்கொலை செஞ்சுக்க மாட்டானாமே... அப்ப, கொலை செஞ்சுடுங்க; 'லாரி மோதி விபத்து'ன்னு கதைய முடிச்சுட்டு, அவன் இடத்தில் நம்ம பேச்சை கேக்கிற ஆளை போடுங்க,'' என்றார், அமைச்சர்.
'அப்படியே செஞ்சுடலாம்ய்யா...' என்றனர், இருவரும்!
அங்கிருந்து வெளியேறிய, ரங்கநாதன் காதுகளில் பாரதியார் பாடிய,
தேடிச் சோறு நிதந்தின்று - பல
சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி - மனம்
வாடித் துன்பமிகு உழன்று - பிறர்
வாடப் பல செயல்கள் செய்து - நரை
கூடிக் கிழப் பருவ மெய்தி - கொடுங்
கூற்றுக் கீரை யெனப் பின்மாயும் - பல
வேடிக்கை மனிதரைப் போல - நான்
வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ!
என்ற பாடல் எதிரொலிக்க, தலைநிமிர்ந்து கம்பீரமாக நடந்து சென்றார். ஏனென்றால், அவர் செல்வது, நேர் வழி!

http://www.dinamalar.com

Categories: merge-rss