20ஆவது அகவையில் யாழிணையம்

உலகத் தமிழர்தம் கருத்துக்களை காவும் ஒரு உறவாக யாழ் இணையம் உள்ளது.

சமூகச் சாளரம்

இந்திய பெற்றோர்கள் பாலியல் வல்லுறவு குறித்து குழந்தைகளிடம் கூறுவதென்ன?

17 hours 46 minutes ago
இந்திய பெற்றோர்கள் பாலியல் வல்லுறவு குறித்து குழந்தைகளிடம் கூறுவதென்ன?
இந்திய பெற்றோர்கள் பாலியல் வல்லுறவு குறித்து குழந்தைகளிடம் கூறுவதென்ன?படத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

சமீபத்தில் குழந்தைகள் சித்திரவதை, பாலியல் வல்லுறவு மற்றும் படுகொலை செய்யப்பட்ட இரண்டு சம்பவங்களுக்கு பின்னர் இந்தியாவில் பாலியல் வல்லுறவுக்கெதிரான சீற்றம் அதிகரித்துள்ளது.

நாடு முழுவதுமுள்ள மக்கள் இச்சம்பவங்களுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். அவர்களில் சிலர் தங்கள் குழந்தைகளையும் ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வல்லுறவு சம்பவங்கள் நாட்டில் அதிகரித்து வரும் நிலையில், இதை பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளிடம் எப்படி விளக்க வேண்டும் என்ற கேள்வி எழுகிறது.

"ஒரு குழந்தைக்கு கல்வி புகட்டுவது என்பது ஒரு முறை மட்டுமே செய்ய கூடிய விவகாரம் அல்ல" என்று பிபிசியிடம் பேசிய டெல்லியை சேர்ந்த குழந்தை உளவியலாளரான டாக்டர் சமிர் பாரிக் கூறினார்.

"இதுபோன்ற சம்வங்கள் நடைபெறும்போது பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளின் வயது மற்றும் அறிவாற்றலை அடிப்படையாக கொண்டு அதை விளக்க வேண்டும்."

இதற்கு முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் இதுபோன்ற விடயங்கள் குறித்து தங்கள் குழந்தைகளிடம் பேசுவதை இந்திய பெற்றோர்கள் தொடங்கிவிட்டாலும், அது இன்னும் பரவலாக மாறவில்லை என்று அவர் கூறுகிறார்.

இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளை சேர்ந்த பெற்றோர்கள் தங்களது குழந்தைகளிடம் பாலியல் வல்லுறவு மற்றும் பாலியல் அத்துமீறல் குறித்த விடயங்களை எப்படி விளக்குகிறார்கள் என்பது பற்றிய கருத்துக்களை தொகுத்து வழங்குகிறார் பிபிசியின் நிகிதா மாந்தானி.

"உலகம் முழுவதும் இதுபோன்று நடக்கிறதா என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறார்"

11 வயதாகும் என்னுடைய மகளுக்கு படிப்பு மற்றும் சமீபத்திய நிகழ்வுகளை அறிந்துகொள்வதில் மிகுந்த ஆர்வம்.

இந்திய பெற்றோர்கள் பாலியல் வல்லுறவு குறித்து குழந்தைகளிடம் கூறுவதென்ன?படத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

தொடக்கத்தில் பாலியல் வல்லுறவு மற்றும் பாலியல் தாக்குதல் சம்பந்தப்பட்ட செய்திகள் மற்றும் உரையாடல்களை அவளுக்கு தெரியப்படுத்த நான் விரும்பவில்லை. ஆனால், அது தற்போது தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டது.

அவளுக்கு ஐந்து வயதானபோது, அவரை சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பற்றி அவர் விழிப்புணர்வுடனும், எச்சரிக்கையாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று விளக்கினேன். சுமார் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு புத்தகத்தில் "பாலியல் வல்லுறவு" பற்றி அவள் வாசித்து, அதற்கான அர்த்தம் என்னெவென்று என்னிடம் கேட்டாள்.

”எந்தவிதமான படங்களையோ, காணொளிகளையோ நாடாது, ஒருவரின் உடல் சார்ந்த தனியுரிமையை மற்றொருவர் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத வகையில் அத்துமீறுவது” என்று நான் விளக்கமளித்தேன்.

சமீபத்தில் எட்டு வயதான சிறுமி ஒருவர் காஷ்மீரில் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளான செய்தி வெளிவந்தவுடன் என்னிடம் வந்த மகள், "உலகம் முழுவதுமே இதுபோன்று நடக்கிறதா என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்" என்றாள்.

இதுபோன்ற நிகழ்வுகளினால் எனது மகள் பயப்படுகிறாள். இந்நிலையில், அவர் எங்கு சென்றாலும் பாதுகாப்புக்காக ஒருவர் இருக்க வேண்டியதிற்கான அவசியத்தையும் அல்லது நான் ஏன் வட இந்தியாவில் இன்னும் பழமைவாத ஆடைகளை அணிய வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன் என்பதை கூறுவதற்கு கடினமாகவும் உள்ளது.

- மோனா தேசாய், மும்பை சேர்ந்த 11 வயதான சிறுமியின் தாய்

"மாற்றத்தை கொண்டு வருவதில் அவர் ஒரு பங்கை வகிக்கிறார் என்பதை அவர் அறிந்திருக்க வேண்டும்"

இந்திய பெற்றோர்கள் பாலியல் வல்லுறவு குறித்து குழந்தைகளிடம் கூறுவதென்ன?படத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

பாலியல் வல்லுறவு மற்றும் பாலியல் அத்துமீறல் தொடர்பான சம்வங்கள் குறித்து நான் என்னுடைய மகனிடம் சிலமுறை பேசியுள்ளேன். மேலும், பெண்கள் சந்திக்கும் பல்வேறு பிரச்சனைகள் குறித்து நான் அவனிடம் பேசியுள்ளேன்.

ஒரு மேல்தட்டு வர்க்கத்தை சேர்ந்த ஆணாக இருக்கும் அவன் இதுபோன்ற விடயங்களை அறிந்திருக்க வேண்டுமென்றும், அதில் மாற்றத்தை கொண்டுவருவதில் தன்னுடைய பங்கையும் அவன் உணர வேண்டும் என்றும் நான் நினைக்கிறேன்.

பாலியல் வன்முறை என்பது பெண்கள் மத்தியில் மிகப் பெரிய அச்சத்தை உண்டாக்கும் விடயமாகும். அது இறுதியில் எல்லோருடைய வாழ்க்கை மற்றும் நடத்தையையும் பாதிக்கக்கூடிய ஒன்றாகும்.

என் மகன்களை இதுபோன்ற செய்திகளை அறிந்துகொள்வதிலிருந்து விளக்கி வைப்பதில்லை. இருப்பினும், இந்த உரையாடல்களை அவர்களின் மீது சுமத்துவதற்கு பதிலாக அவற்றை கலந்துரையாடுவதற்கு நான் அனுமதிக்கிறேன்.

- சுனயா ராய், பெங்களூரில் வசிக்கும் 11 மற்றும் 3 வயதுடைய இரண்டு மகன்களின் தாய்

"குற்றங்காணாமல் யதார்த்தத்தை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன்"

இந்திய பெற்றோர்கள் பாலியல் வல்லுறவு குறித்து குழந்தைகளிடம் கூறுவதென்ன?படத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

பாலியல் வல்லுறவு மற்றும் பாலியல் அத்துமீறல் சார்ந்த சம்பவங்கள் குறித்து என்னுடைய மகளிடம் பேசுவதென்பது கடினமான காரியமாகும்.

என்னுடைய மகள் தன்னை சுற்றியுள்ள மக்களை நம்ப வேண்டுமென்றும், குறிப்பாக ஆண்களை நண்பர்களாக கொள்வதற்கும், காதலில் விழுவதற்கும் நான் விரும்புகிறேன். ஆனால், அதே சமயத்தில் அவருடைய பாதுகாப்பு குறித்து எனக்கு கவலை எழுகிறது.

அவர் வீட்டிற்கு தாமதமாக வந்தாலோ அல்லது தனது விருப்பத்திற்குரிய ஆடையை அணிந்தாலோ எனக்கு கவலையில்லை. ஆனால், குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு முன்பு வீட்டிற்கு திரும்புமாறும், குறிப்பிட்ட விதமான ஆடைகளை அணிவதற்கும் பரிந்துரைக்க விரும்புகிறேன்.

நான் விளக்கும் விடயத்தில் குற்றங்காணாமல் அவர் யதார்த்தத்தை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்று நான் நினைக்கிறேன்.

அடிக்கடி நடைபெறும் பாலியல் வல்லுறவு சம்பவங்கள் அவளை வருத்தத்திற்குள்ளாக்குகிறது. அப்போது அவள் "எல்லா ஆண்களும் அப்படித்தானா?" என்று கேள்வியெழுப்பும்போது, சமூகத்தின் ஒரு சிலர்தான் அவ்வாறு உள்ளதாக நான் பதிலளிக்கிறேன்.

- பருல், சண்டிகரில் வசிக்கும் 14 வயதான சிறுமியின் தாய்

"என் பருவ வயது மகனை முதல் முறையாக பாலியல் வல்லுறவுக்கெதிரான போராட்ட களத்திற்கு அழைத்துச்சென்றேன்"

இந்திய பெற்றோர்கள் பாலியல் வல்லுறவு குறித்து குழந்தைகளிடம் கூறுவதென்ன?படத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

நாங்கள் எங்களுடைய மகனோடு ஒரு செயலை செய்வதற்கு முன் ஒருவரின் ஒப்புதலை பெறுவது, நன்னடத்தை மற்றும் வன்முறைகள் குறித்தும், இதுபோன்ற விடயங்களில் ஆண்களுக்கு உள்ள பங்கு குறித்தும் உரையாடுவோம்.

குழந்தைகள் தங்களது நம்பிக்கையில் உறுதியாய் இருப்பது மிகவும் முக்கியம். ஒவ்வொருவருக்கும் தகவலானது வெவ்வேறு வழிகளிலிருந்து வருகிறது. ஆனால், அவற்றை முதிர்ச்சி பெறாத இளையோர்களால் தங்களது ஹார்மோன்கள் திசைதிருப்புவதற்கு முன்னர் புரிந்துகொள்வதில்லை. எனவே, இதுபோன்ற விடயங்கள் சார்ந்த கலந்துரையாடல்கள் அவசியமாகிவிட்டது.

நமது குழந்தைகளிடம் ஒரு விடயத்தை செய்ய வேண்டும் என்றோ, செய்யக்கூடாது என்றோ கூறுவதுடன் இது முடிந்துவிடுவதில்லை. அவர்களை சுற்றியுள்ள இடங்கள் அத்தகைய சம்பவங்களுக்கு உட்பட்டது அல்ல என்பதை உறுதிப்படுத்த நாம் அவர்களுக்கு தைரியத்தைக் கொடுக்க வேண்டும்.

கடந்த ஞாற்றுக்கிழமையன்று, என் பருவ வயது மகனை முதல் முறையாக பாலியல் வல்லுறவுக்கெதிரான போராட்ட களத்திற்கு அழைத்துச்சென்றேன். தன் போன்ற மற்றும் தன்னை ஒத்த நம்பிக்கைகளை கொண்டவர்களும் இருக்கிறார்கள் என்பதை அவர் தெரிந்துகொள்வது மிகவும் முக்கியமானதாகும்.

- அருணவா சின்ஹா, டெல்லியை சேர்ந்த 15 வயது இளைஞரின் தந்தை

https://www.bbc.com/tamil/india-43854227

காதலையும், சுதந்திரத்தையும் உணர்ந்த ஒரு பாலியல் தொழிலாளியின் நெகிழ்ச்சி கதை

1 day 23 hours ago
காதலையும், சுதந்திரத்தையும் உணர்ந்த ஒரு பாலியல் தொழிலாளியின் நெகிழ்ச்சி கதை
 
காதலையும், சுதந்திரத்தையும் உணர்ந்த ஒரு பாலியல் தொழிலாளியின் நெகிழ்ச்சி கதைபடத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

"அவர் அடிக்கடி பாலியல் தொழில் நடக்கும் இடத்திற்கு வருவார். சில தடவை என்னிடம் வருவார் மற்றும் சில தடவை மற்ற பெண்களிடம் செல்வார்…"

"ஆனால், படிப்படியாக என்னிடம் வருவதை மட்டுமே வழக்கமாக்கிக் கொண்டார். அவருக்கும் எனக்குமிடையிலான சிறப்பான உறவு எப்போது, எப்படி உருவானது என்பது எனக்கு தெரியவில்லை."

மீரட் நகரத்திலுள்ள சிவப்பு விளக்குப் பகுதியான கபாரி பஜாரிலுள்ள பாலியல் தொழிலாளியான அனிதாவுக்கு (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) ஆண் ஒருவரிடமிருந்து புதிய வாழ்க்கை கிடைத்தது.

பாலியல் தொழிலாளிகளின் வாழ்க்கையில், அன்புக்கு இடமில்லை என்றாலும், அனிதா வாழ்க்கையில் அது படிப்படியாக உருவானது.

இருப்பினும், அனிதா பல அவமான உணர்ச்சியற்ற உறவுகளை கடந்து சென்றிருந்தார். அவரால் யாரையும் நம்ப முடியாமல் இருந்தது. ஆயினும்கூட நம்பிக்கையின் வெளிச்சம் அப்படியே இருந்தது.

அனிதாவுக்கு கிடைத்த இந்த அன்பு அவருக்குப் பாலியல் தொழிலிலிருந்து விடுதலை கொடுத்தது. சமுதாயத்தில் ஒரு மரியாதைக்குரிய வாழ்க்கை வாழ அவருக்கு வழி ஏற்படுத்தியது.

காதலையும், சுதந்திரத்தையும் உணர்ந்த ஒரு பாலியல் தொழிலாளியின் நெகிழ்ச்சி கதைபடத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

பண நெருக்கடி ஏற்படுத்திய மற்றம்

மேற்கு வங்கத்தின் 24 பர்கானா என்ற மாவட்டத்தை சேர்ந்த அனிதா தனது வாழ்க்கையில் பல கரடு முரடான பாதைகளை கடந்துள்ளார்.

"என்னுடைய குடும்பத்தில் பெற்றோரும், தங்கையும் மற்றும் சகோதரரும் இருந்தனர். எங்களது வீட்டில் பண நெருக்கடி என்பது எப்போதுமே இருந்தது. அச்சூழ்நிலையில், வருமானத்திற்கான மற்றொரு வழி தேவைப்பட்டது" என்று அவர் கூறுகிறார்.

"எனவே, நான் சம்பாதித்தால் அது குடும்பத்திற்கு உதவும் என்று எண்ணினேன். அப்போது, நகரத்தில் வேலையொன்றை வாங்கித்தருவதாக எனது கிராமத்தை சேர்ந்த ஒருவர் கூறினார்.

"நல்ல வருமானத்துடன் கூடிய வேலையைத் தருவதாக அவர் என் பெற்றோரிடம் கூறினார். சுமார் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு நான் அவருடன் வந்தேன்."

"ஆனால், சில தினங்கள் சுற்றித் திரிந்த பின்பு, என்னை பாலியல் தொழில் செய்பவர்களிடம் விற்றுவிட்டார்."

அப்போது, உலகமே மாறிவிட்டதை போன்று அனிதா உணர்ந்தார். அடுத்த சில நாட்களுக்கு தனக்கு என்ன நடந்தது என்பதை புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலைக்கு அனிதா தள்ளப்பட்டார்.

காதலையும், சுதந்திரத்தையும் உணர்ந்த ஒரு பாலியல் தொழிலாளியின் நெகிழ்ச்சி கதைபடத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

தன்னை வெளியே செல்ல அனுமதிக்குமாறு அனிதா கூறியதை யாரும் காதுகொடுத்து கேட்கவில்லை.

அனிதா ஒரு வேலையை தேடியே வந்தார், அதற்குப் பதிலாக ஒரு பாலியல் தொழிலாளியாக ஆக்கப்பட்டது அவருக்கு மரணத்தை தழுவியது போல இருந்தது. ஆரம்பத்தில், அனிதா அதை மிகவும் எதிர்த்தார். அதற்காக அவர் தாக்கப்பட்டதுடன் அச்சுறுத்தலுக்கும் உள்ளாக்கப்பட்டார்.

"அங்கிருந்து வெளியேறுவதற்கு எனக்கு வழியே இல்லை. முதலில் எனக்கு அந்த இடம் புதிதாகவும், சிறைச்சாலை போலவும் இருந்தது. நான் வலுக்கட்டாயமாக…."

"....அதன் மூலம், என்னை நானே வாடிக்கையாளருக்காக தயார்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக. அப்போது எனக்கு மரணிப்பது அல்லது சரி என்று சொல்வதை தவிர வேறு வழியில்லை. அதனால், உடைந்துபோன நான் என்னை நானே இந்த தொழிலில் ஈடுபடுத்திக்கொண்டேன்."

இந்த நரகத்திலிருந்து வெளியேற விரும்பினேன்

மனிஷ் (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) என்பவரை பார்த்த பிறகு அனிதா வாழ்க்கையில் ஒருவித மற்றம் ஏற்பட்டது.

தனக்கும் மனீஷுக்கும் இடையிலான உறவு எப்போது விரிவடைந்தது என்று அவர்களுக்கு தெரியவில்லை என அனிதா கூறுகிறார்.

காதலையும், சுதந்திரத்தையும் உணர்ந்த ஒரு பாலியல் தொழிலாளியின் நெகிழ்ச்சி கதைபடத்தின் காப்புரிமைATUL SHARMA

"மனீஷ் என்னை அடிக்கடி பார்ப்பதற்காக வரத்தொடங்கினார். அப்போது அவர் என்னிடம் பேசியது எனக்கு பிடித்தது."

ஒருநாள் மனீஷ் தன்னுடைய விருப்பத்தை அனிதாவிடம் வெளிப்படுத்தினார். எனவே, மனீஷின் ஆதரவின் மூலம் அனிதா பாலியல் தொழிலிலிருந்து வெளியேற விரும்பினார்.

ஆனால், அனிதாவால் மனீஷை எளிதாக நம்ப முடியவில்லை. அனிதா முந்தைய ஏமாற்றங்களின் காரணமாக மிகவும் கவனமாக இருந்தார். அதன் காரணமாக, அனிதா தான் பாலியல் தொழிலிலிருந்து வெளியேறுவதற்கான விருப்பத்தை மனிஷிடம் நேரடியாக தெரிவித்தார். மனீஷ் அடிக்கடி வருவதை மற்ற பாலியல் தொழிலாளர்களும் அறிந்திருந்தனர்."

முத்திரைத் தாளில் விருப்பத்தை தெரிவித்த அனிதா

"சில வாடிக்கையாளர்கள் குறிப்பிட்ட பெண்களை விரும்பினர் என்பதால் இது அவர்களுக்கு அசாதரணமான ஒன்றாகத் தெரியவில்லை. எனவே, மனீஷ் அரசு சாரா அமைப்பொன்றின் உதவியை நாடினார்.

மீரட்டிலேயே செயல்படும் அந்த அமைப்பு பாலியல் தொழிலில் தள்ளப்பட்ட பெண்களை மீட்கும் மற்றும் மறுவாழ்வு அளிக்கும் பணியையும் செய்து வருகிறது.

காதலையும், சுதந்திரத்தையும் உணர்ந்த ஒரு பாலியல் தொழிலாளியின் நெகிழ்ச்சி கதைபடத்தின் காப்புரிமைATUL SHARMA

"எங்களிடம் வந்த மனிஷ், பாலியல் தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள ஒரு பெண்ணை தான் விரும்புவதாகவும் அவரை தன்னுடன் அழைத்துச்செல்ல விரும்புவதாகவும் தெரிவித்தார்" என்று அந்த அமைப்பை சேந்தவரான அதுல் ஷர்மா கூறுகிறார்.

"நான் பாலியல் தொழிலில் இருந்து அனிதாவை மீட்ட பிறகு என்ன நடக்கும் என்று கேட்டேன். அதற்கு தான் அனிதாவை திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புவதாக மனீஷ் கூறினார். "

முதல் தடவையே மனிஷை நம்புவது கடினமாக இருந்ததாக அதுல் கூறுகிறார். மனிஷ் தனது நோக்கத்தில் கொண்டுள்ள உறுதிப்பாட்டை சரிபார்ப்பதற்காக அவரை சில நாட்களுக்கு பிறகு வருமாறு அவர் கூறினார்.

இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு வந்த மனிஷ், அதே வார்த்தைகளை மீண்டும் கூறியதால் அவர் மீது அதுலுக்கு நம்பிக்கை ஏற்பட்டது.

அனிதாபடத்தின் காப்புரிமைATUL SHARMA Image captionஅனிதா

பாலியல் தொழிலிலிருந்து மீட்கப்பட்ட அனிதா

"அனிதாவை வலுக்கட்டாயமாக வெளியே அழைத்து வருவது என்பது கடினம் என்பதால், அவரின் விருப்பத்தை அறிந்து வருமாறு அதுல் மனிஷிடம் தெரிவித்தார்.

அந்த இடத்திலிருந்து வெளியேறுவதில் பெரும் ஆவலுடன் இருந்த அனிதா, ஒரு முத்திரைத் தாளை கொண்டுவருமாறு மனிஷிடம் கூறி அதில் கைநாட்டு இட்டார்.

"எனக்கு எழுதத் தெரியாது. நான் வெளியிலுள்ள யாரிடமும் பேசியதில்லை. நான் அங்கிருந்து செல்ல வேண்டுமென்று உரக்கமாக தெரிவிக்க விரும்பினேன்" என்று அனிதா கூறுகிறார்.

அதன் பிறகு, அதுல் போலீசாரோடு அனிதா அடைக்கப்பட்டிருக்கும் இருக்கும் இடத்திற்கு சென்றார்.

தரகர் மீதான பயம்

தான் தேடிவந்த பெண்ணை காணததால், அவர் அனிதா என்று உரக்கமாக சத்தமிட்டார் அதுல். உடனடியாக பெண்ணொருவர் வெளியே வந்தார்.

காதலையும், சுதந்திரத்தையும் உணர்ந்த ஒரு பாலியல் தொழிலாளியின் நெகிழ்ச்சி கதைபடத்தின் காப்புரிமைISTOCK

"இது அந்த பெண்தான் என்று புரிந்துகொண்டேன். அவரது கையை பற்றிய நான், என்னோடு சேர்ந்து நடக்குமாறு கூறினேன். தரகரின் மீதான பயத்தின் காரணமாக அவர் அங்கிருந்து வெளியேறுவதற்கு முன்பு சிறிது பயந்தார்."

"அப்போது அங்கிருந்த தரகர் எங்களை தடுத்து நிறுத்தியவுடன், அனிதா இங்கிருந்து வெளியேற விரும்புவதாக நான் கூறினேன்."

அதன்பிறகு அங்கிருந்து வேகமான வெளியேறி கார் மூலம் அவர்கள் வெளியேறினர். பின்பு இதுகுறித்து மனீஷின் பெற்றோரிடம் பேசினார் அதுல். உடனடியாக அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளாவிட்டாலும், அனைத்து விடயங்களையும் மற்றும் அவர்களின் மகனின் பிடிவாதத்தையும் விவரித்த பிறகு ஒப்புக்கொண்டனர்.

ஆனால், அனிதாவின் கடந்தகால வாழ்க்கையை மறைவாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் நிபந்தனை விதித்தனர்.

மறுவாழ்வுக்கான பயிற்சி

"திருமணத்தின் மீதான நம்பிக்கை நான் இழந்தேன். ஆனால், மனிஷ் என்னுடைய வாழ்க்கையில் வந்த பிறகே எனக்கு அதில் நம்பிக்கை வந்தது."

"அவருடைய பெற்றோர் என்னை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருந்தாலும், நான் மோசமாக உணர்ந்திருக்கமாட்டேன். ஆனால், அவர்கள் என்னை படிப்படியாக முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

காதலையும், சுதந்திரத்தையும் உணர்ந்த ஒரு பாலியல் தொழிலாளியின் நெகிழ்ச்சி கதைபடத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

"எனக்கு தற்போது மரியாதையுடன் கூடிய வாழ்க்கையை வாழும் மகள் இருக்கிறாள்.

மீரட்டிலுள்ள கபாரி பஜார் ஒரு சிவப்பு விளக்கு பகுதியாகும். இங்குள்ள பெண்கள் தங்களது வாடிக்கையாளர்களை விசில் அடித்து கூப்பிடுவதென்பது சாதாரணமான நிகழ்வாகும்.

இதுபோன்ற இடங்களில் சிக்கியுள்ள பெண்களை மீட்டு அவர்களுக்கு மறுவாழ்வு அளித்து வேறு வேலையும் கொடுப்பதற்கான முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், மீட்கப்பட்ட பெண்களுக்கு சாதாரண வாழ்க்கையை கற்றுக்கொடுக்கும் பயிற்சிகளையும் இந்த அமைப்பு மேற்கொண்டு வருகிறது.

மேற்கண்ட பயிற்சிகளை அளிப்பதற்காக, மீட்கப்படும் பெண்கள், இந்த அமைப்பை சேர்ந்த தன்னார்வலர்களின் வீடுகளில் தங்க வைக்கப்பட்டு, அங்குள்ள பெண்களிடமிருந்து நடைமுறை வாழ்க்கையை கற்கும் வாய்ப்பை சில நாட்களுக்கு ஏற்படுத்தி தருகிறார்கள்.

பாலியல் தொழிலில் நீண்டகாலமாக ஈடுபட்டதால் அந்தப் பெண்களின் அனைத்து பழக்க வழக்கங்களும் மாறிவிட்டதாக அதுல் கூறுகிறார்.

https://www.bbc.com/tamil/india-43844443

ஆண்களுக்காக: - பின்தொடர்தல் எனும் பெருங்குற்றம்

3 days 22 hours ago
ஆண்களுக்காக:1 - பின்தொடர்தல் எனும் பெருங்குற்றம்

 

 
stalking1JPG

என் அக்காள் மகனுக்கு வயது 19. கல்லூரியில் படிக்கிறான். ஒல்லியான தேகம், ஓரளவு உயரம். மனுசுக்குள் தன்னை தனுஷ் என்றே நினைத்து வைத்திருக்கிறான். சினிமாவில் தனுஷ் என்ன ட்ரெண்ட் பின்பற்றுகிறாரோ அதே ஸ்டைலுக்கு அவனும் மாறிவிடுவான்.

அதனாலேயே வீட்டில் ஏதாவது விசேஷம் வந்துவிட்டால் போதும் அவனைப்பார்த்து யாராவது ஒருவராவது சொல்லிவிடுவார்கள் 'வர்றான் பாரு தனுஷ்' என்று.

   

சமீபத்தில் அக்கா வீட்டில் 4 நாட்கள் தொடர்ந்து தங்கும் சூழல் ஏற்பட்டது. அப்போதுதான் எனக்கு அவனப் பத்தியும் அவன்சோட்டு பசங்களப் பத்தியும் நிறைய விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

8 மணி கல்லூரிக்கு 7.20-க்கு எழுந்திருக்கிறான். குளித்து கிளம்புவதற்கே 20 நிமிடங்கள். அப்புறம் மேக்கப், அப்புறம் அம்மா கையில் உணவு கிட்டத்தட்ட கல்லூரி தொடங்கி அரை மணி நேரமாயிருக்கும். அவன் என்னவோ அப்போதுதான் பைக்கை மிதித்தான். என்னடா இது புது பைக்கா என்றால்? யெஸ் சித்தி என்று பறக்கிறான்.

கல்லூரி முடிவதற்கு 1 மணி நேரத்துக்கு முன்னதாகவே வந்துவிட்டான். என்னப்பா என்றால்.. கடைசி கிளாஸ் போர். ராவுவாங்க. அதான் வந்துவிட்டேன் என்றான் சற்றும் அலட்டிக் கொள்ளாமல்.

நான் அங்கிருந்த 4 நாட்களில் இரண்டு நாட்கள் இப்படித்தான் லேட்டா போய் சீக்கிரமா வந்தான். ஒரு நாள் கேட்டேவிட்டேன். ஏனப்பா இவ்வளவு ஸ்டைல் பண்ற இஷ்டத்துக்கு வர்ற போறே, வீட்டுக்கு ஒரு உதவியும் இல்ல. வீட்ல இருக்க நேரத்துலயும் செல்ஃபோன் நோண்டிக்கிட்டே இருக்க. புத்தகத்தை தொட்ட மாதிரியே தெரியலையே!

ஆனா, தினமும் இரவு 8 மணிக்கு கோச்சிங் சென்டருக்கு மட்டும் தவறாம போய்ட்டு வரேன்னு சொல்றாங்க. அதுவும் அந்தப் பொண்ணு திவ்யாவைப் பார்க்க என்றேன்.

அம்மாவை ஒரு லுக் விட்டுவிட்டு. ஆமாம் சித்தி. ஐ லைக் திவ்யா என்றான் ஒரு காஃபி கிடைக்குமா என்பதைப் போல்.

எத்தனை வருஷமா என்றேன். அது நாலஞ்சு வருஷமா என்றான். அந்தப் பொண்ணு உன் கிட்ட பேசுமா என்று கேட்டால் திரும்பிகூட பார்க்காது என்றான்.

எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அப்புறம் ஏன் போற என்றேன்.. சற்றே கோபமாக.

stal1

"சித்தி... என்ன மாதிரி பசங்களையெல்லாம் பார்த்தவுடனே பிடிக்காது பார்க்கப் பார்க்கத்தான் பிடிக்கும்" என்றான். (இது தனுஷ் படத்தில் வரும் வசனம்)

என்ன செய்து வைத்திருக்கிறது இந்த சினிமா?

வேறு எந்த மாநிலத்திலும் இல்லாத அளவுக்கு தமிழ்நாட்டில்தான் ஹீரோக்கள் தெய்வங்களாகக் கொண்டாடப்படுகின்றனர். அந்த அபிமானத்தாலேயே சினிமாவில் கொஞ்சம் வளர்ந்தவுடன் அவர்கள் அப்படியே அரசியலுக்குப் பாய்ந்து விடுகின்றனர்.

ஹீரோக்களைப் பார்த்தே வளரும் நம் இளைஞர்களில் பலர் அவர்களைப் 'போலச் செய்'கிறார்கள். ஒருவகையில் இதுவும் ஓர் உளவியல் சிக்கல்தான். தன்னிலை உணராமல் பிம்பத்தை அப்படியே தன்னுள் வாங்கிக்கொண்டுத் திரிகிறது இளைய சமுதாயம். ஒட்டுமொத்தமாக அப்படிக் கூறிவிட முடியாது என்றாலும். 10-க்கு 7 கல்லூரி இளைஞர்கள் தங்களை காதல் மன்னர்களாக முன்னிலைப்படுத்தவே விரும்புகின்றனர். இல்லாவிட்டால் இரண்டாம் ஆண்டு கல்லூரி படிக்கும் மாணவன், ஒரு பெண்ணை அவள் விருப்பமில்லாமல் பின் தொடர்வது அநாகரிகம், அத்துமீறல், சட்டப்படி குற்றம் என்பதெல்லாம் தெரியாமலேயே பின் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பானா?

stak3

சமீபத்தில் ஒரு சினிமா பார்க்க நேர்ந்தது. அப்படத்தின் பெயர் 'ஜெமினிகணேசனும் சுருளிராஜனும்'. பார்க்கும் பெண்களிடம் எல்லாம் ஐ லவ் யூ சொல்லி சுற்றித் திரியும் ஹீரோ அதே பெண்கள் கல்யாணம் எனப் பேச்செடுத்தால் உடனே அவர்களை விட்டுவிலகுகிறான். கடைசியில் நல்ல பையனாகிவிடுகிறான் அந்த ஹீரோ. தான் ஏமாற்றிய பெண்களுக்கே திருமணப் பத்திரிகை கொடுத்து கட்டாயம் வந்துவிடுங்கள் என்கிறான். ஆனால், அவனால் ஏமாற்றப்பட்ட பெண்கள் எல்லோரும் அந்த இளைஞரின் பெயரை தங்கள் மகனுக்கு சூட்டியிருப்பதாகக் காட்டப்படுகிறது. அத்தனை கோழைகளாகவும் முட்டாள்களாகவும் பெண்கள் இருக்க வேண்டும் என்றா இச்சமூகம் விரும்புகிறது?!

என்ன கற்றுக்கொடுக்க நினைக்கிறது சினிமா?

1. எத்தனைப் பெண்களிடம் வேண்டுமானாலும் ஐ லவ் யூ சொல்லலாம்.

2. அவளைத் தொட்டுப் பேசுவது. இச்சையுடன் கட்டிப்பிடிப்பது தவறல்ல.

3. கல்யாணம் என்ற பேச்சுவந்தால் அவளைக் கழற்றிவிட்டுவிடலாம்.

4. கடைசியில் உத்தமனாக திருமணம் செய்து கொள்ளலாம்.

5. முதல் காதல் புனிதமானது என்ற போலி கட்டமைப்புக்குள் பாதிக்கப்பட்ட பெண் மட்டும் சிக்கிக் கொண்டு பிள்ளைக்குக்கூட அந்த முதல் காதலனின் பெயரைச் சூட்ட வேண்டும்.

ஜாலியான படம் என்று சந்தையில் வர்த்தகம் செய்யப்படும் இத்தகைய படங்கள் எவ்வளவு அபத்தமான கருத்துகளை இளைஞர்களுக்குள் கடத்துகிறது என்பதை இதன் மூலம் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

வீட்டிலிருந்து தொடங்குங்கள்..

ஒரு விளம்பரம் பார்த்தேன். வெளியே சென்றால் ஒரு ஆண் மகனை எதிர்கொள்ள அந்தச் சிறுமி தற்காப்புக் கலைகளைக் கற்றுக்கொள்வது அவசியம் என்பதுபோல் அது சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு பெண் தன்னைக் காத்துக் கொள்ள தற்காப்புக் கலைகளைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என வலியுறுத்தும் சமூகம். ஒரு ஆண்/சிறுவன் தன் சக மனுஷியிடம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என ஏன் சொல்லித் தருவதில்லை. ஒரு பெண்ணிடம் அவள் கண்ணைப் பார்த்து பேசு என்று ஏன் கற்றுத்தருவதேயில்லை. அவள் உடையைப் பார்க்காதே, விமர்சிக்காதே அவளை அவளாகவே மட்டும் பார். அவளை உனக்கு சரிநிகராகக் கருது என சொல்லிக்கொடுக்க மறுப்பபது ஏன்?

ஜெமினிகணேசனும் சுருளிராஜனும் படத்தில்கூட மகனின் செயல்கள் அனைத்தும் தெரிந்திருந்தும் ஹீரோவின் அப்பா அவனைக் கண்டிப்பதாக ஒரு காட்சிகூட இல்லை. மாறாக பெண்ணின் பெற்றோர் புகார் சொல்லியவுடன் வீட்டை காலி செய்வதாக மட்டுமே காட்டப்படுகிறது.

ரெமோ படமும் இப்படித்தான். திருமணம் நிச்சயமான பெண்ணை விரட்டி விரட்டிக் காதலிப்பதையே முழு நேர வேலையாகச் செய்வார் சிவகார்த்திகேயன். இப்படி தமிழ்சினிமாவில் பல படங்களை உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

stak2

மணமகளாய் உன்னை பார்த்த பின்னும் உன்னை சிறையெடுக்க மனம் துடிக்குதடி என (காதல்மன்னன்) பாடல் வரிகளிலும் பின் தொடர்தலையும், விரட்டிக் காதலிப்பதையும் விட்டுவைக்கவில்லை.

மாற்றம் என்பது குடும்பங்களில் இருந்தே உருவாகும், உருவாக்க வேண்டும்.

சென்னையில் சிறுமி ஹாசினி பாலியல் பலாத்கார வழக்கில் தஷ்வந்தின் தந்தை தனது மகனின் தவறு தெரிந்தும்கூட அவரை காப்பற்றி ஜாமீனில் விடுவித்ததுதான் தஷ்வந்த் தனது தாயைக் கொல்லவும் வழிவகுத்தது. குற்றங்களை வீட்டிலேயே கிள்ளி எறிய வேண்டும். தஷ்வந்த செய்த தவற்றை மறைக்க முயலாமல் அவரை நீதிக்கு உட்படுத்தியிருந்தால் இன்னொரு உயிராவது பிழைத்திருக்கும்.

நீங்கள் ஸ்டாக்கரா?

பெண்களைப் பின்தொடர்பவர் யார் யார்? என்றொரு பட்டியலே இருக்கிறது.

ஒரு பெண்ணின் வீட்டுவாசல், பணியிடம், வீடிருக்கும் பகுதியில் நிற்பவர். அதன் மூலம் தான் பாவமான, மென்மையான நபர் என்ற போலி பிம்பத்தைக் கட்டமைக்க முயல்பவர்கள்.

ஒரு பெண்ணுக்கு அவள் விருப்பத்தை மீறி போன் செய்பவர்கள், குறுந்தகவல்கள் அனுப்புபவர்கள், கடிதம் எழுதுபவர்கள்.

பூக்கள், இனிப்புகள் என பரிசுகளை அனுப்புதல்.

stak5
 

பெண்ணின் வீட்டுக்குள் அவள் அனுமதியின்றி நுழைதல்.

ஒரு பெண் பற்றிய தகவல்களை அவருக்குத் தெரியாமல் சேகரிப்பவர்.

ஒரு பெண்ணின் போனை டேப் செய்தல்.

தன்னிடம் பேசாவிட்டால், தன்னுடன் பழகாவிட்டால் தற்கொலை செய்து கொள்வேன் என மிரட்டுபவர்.

பெண்ணைப் பற்றி அவதூறு பரப்புதல்

இதுதவிர இணையம் வழியாக பின் தொடர்தல். இது சைபர் ஸ்டாக்கிங் எனப்படுகிறது.

இதில் ஏதேனும் ஒன்றைச் செய்பவர்களாக நீங்கள் இருந்தால். நீங்கள் தான் ஸ்டாக்கர். உங்கள் வீட்டுப் பையன்கள் போக்கில் இவை தெரிந்தால் அவர் தான் ஸ்டாக்கர்.

கற்றுக்கொடுத்தல்
  • ஒரு பெண் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள தற்காப்புக் கலைகளைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என வலியுறுத்தும் சமூகம். ஒரு ஆண்/சிறுவன் தன் சக மனிதியிடம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் ஏன் சொல்லித் தருவதில்லை.

தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய புள்ளிவிவரம்..

18 வயதுக்கு உட்பட்ட 1000 பேரில் 14 பேர் ஸ்டாக்கிங்குக்கு உள்ளாகிறார்கள்.

இப்படி பின்தொடரப்படுபவர்களில் 11% பேர் தாங்கள் குறைந்தது 5 வருடங்களாவது இத்தகைய கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டதாக பெண்கள் கூறுகின்றனர்.

41% பெண்களும் 37% ஆண்களும் பின்தொடர்தலுக்கு ஆளாகிறார்கள்.

பாதிக்கப்பட்டவர்களில் 46% பேர் தங்களைப் பின் தொடர்பவர்களால் தங்களுக்கு எப்போது என்ன நடக்குமோ? என்ற பயத்திலேயே இருக்கின்றனர்.

43% பேர் ஒருமுறையேனும் போலீஸை அணுகி தாங்கள் ஸ்டாக்கிங் மூலம் பாதிக்கப்பட்டதாக புகார் அளிக்கின்றனர்.

பெண்களை ஏன் பின்தொடர்கிறார்கள் தெரியுமா?

பெண்களை ஏன் சிலர் பின்தொடர்கிறார்கள் என்பது குறித்து சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் கவுன்சிலிங் சைக்காலஜி துறையின் தலைவராக இருக்கும் பேராசிரியர் தேன்மொழி நம்மிடம் விரிவாக விளக்கினார்.

அவர் கூறும்போது, "ஸ்டாக்கிங் (பின்தொடர்தல்) என்பது இயல்பான ஒரு குணம் அல்ல. எல்லோருமே இப்படி பெண்களைப் பின்தொடர்வதில்லை. அப்படியே பின்தொடரும் சிலர் அந்தப் பெண்ணுக்கு அதில் விருப்பமில்லை என்றதும் ஒதுங்கிவிடுவதும் உண்டு. ஆனால், ஒரு சிலர் மட்டுமே தான் நினைத்ததை அடைந்தே தீர வேண்டும் என்ற வெறியுடன் பெண்களைப் பின்தொடர்கின்றனர். இப்படியான செய்கையில் ஈடுபடுபவர்கள் நிச்சயமாக குழந்தைப் பருவத்தில் ஏதாவது ஒரு வகையில் உளவியல் ரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டிருப்பார்கள். பெற்றோர்களின் சரியான பேணுதல் இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். தாய் அல்லது தந்தை என யாரேனும் ஒருவருடன் மட்டுமே வாழ்பவராக இருக்கலாம். நோய்வாய்ப்பட்ட பெற்றோருக்குப் பிள்ளையாக இருந்திருக்கலாம். இப்படியாக ஏதாவது ஒரு வகையில் உளவியல் ரீதியில் துன்பத்தை சந்திக்கும் குழந்தைக்கே அதன் பதின் பருவத்தில் ஹார்மோன்கள் மாற்றம் ஏற்படும்போதே இத்தகைய குணங்கள் வெளியே தெரியவருகின்றன.

stalking2JPG
 

ஸ்டாக்கிங்கில் ஈடுபடும் இளைஞர்கள் அனைவருக்குமே மனநல பாதிப்பு இருக்கிறது. இவர்கள் அனைவருமே பார்டர்லைன் பெர்சானிலிட்டி டிஸ்ஆர்டர் (Borderline Personality Disorder) கொண்டவர்களே. இவர்களால் புறக்கணிப்பை அவ்வளவு எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ள முடிவதில்லை. அதன் காரணமாகவே விளைவுகள் பற்றி யோசிக்காமல் பழிவாங்கும் அளவுக்குச் செல்கிறார்கள். இதேபோல், தாழ்வு மனப்பான்மையால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சிலரும் புறக்கணிப்பை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களில் ஈடுபடுகிறார்கள்" என்றார்.

தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறதா சினிமா?

"நிச்சயமாக ஏற்படுத்துகிறது. நாம் குழந்தையாக இருக்கும்போது 40% பார்ப்பதையே கற்றுக்கொள்கிறோம். நாம் என்ன பார்க்கிறோமோ அதையே பிரதிபலிக்கிறோம். அதேபோல் இளமைப் பருவத்தில் இருப்பவர்கள் சினிமா என்கிற சக்தி வாய்ந்த ஊடகத்தால் ஈர்க்கப்படுகின்றனர். திரையில் தன் ஹீரோ என்ன செய்கிறாரோ அதை அப்படியே இமிடேட் செய்ய முற்படுகின்றனர். சிகரெட் புகைப்பதாக இருக்கட்டும், மது அருந்துவதாக இருக்கட்டும் இல்லை பெண்களைப் பின்தொடர்வதாக இருக்கட்டும் அதை அப்படியே பின்பற்றுகின்றனர். ஒரு வலுவான ஊடகம் கவனமாக காட்சிகளைக் கட்டமைக்க வேண்டும். ஏனெனில் சினிமா என்பது நேரடியாக சமூகத்தின் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக் கூடியதாகவே இருக்கிறது" எனக் கூறினார்.

பெற்றோர்களுக்கு உங்கள் அறிவுரை?

"எந்த ஒரு சமூக மாற்றமாக இருந்தாலும் அது குடும்பத்திலிருந்துதான் தொடங்க வேண்டும். முதலில் ஒரு குடும்பத்தில் கணவன் தனது மனைவியை சரி நிகராய் நடத்துவதோடு. மதிக்க வேண்டும். தனது அப்பா தனது அம்மாவை எப்படி நடத்துகிறாரோ அப்படித்தான் மகன் தான் சந்திக்கும் பெண்களை நடத்துவார். அதேபோல் தாயும் தனது மாமியார், நாத்தனார் மற்றும் பெண் உறவுகளை மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டும். குடும்பத்திலிருந்துதான் குழந்தைகள் சமூகப்பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

ஒரு பெற்றோருக்கு மிக எளிதாக தனது குழந்தையிடம் ஏற்படும் மன மாற்றங்களைக் கண்டறிய முடியும். வீட்டில் யாரையும் மதிக்காத போக்கு, எதற்கெடுத்தாலும் அதிக கோபப்படும் போக்கு ஆகியன குழந்தைகளிடம் தென்பட்டால் உடனே அவர்களுடன் மனம் விட்டுப் பேசுங்கள். அவர்களை கவுன்சிலிங்குக்காக மனநல ஆலோசகரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள். 15 வயதிலேயே இத்தகைய நடவடிக்கைக்கு சரியான ஆலோசனை வழங்கினால் அவர்கள் சரியாகிவிடவும் தெளிவாகிவிடவும் வாய்ப்புள்ளது. 20, 21 வயதுக்குப் பின்னர் அவர்களை நம் வசப்படுத்துவது கடினம் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்" என்றார்.

ஸ்டாக்கிங் எனும் பின்தொடர்தல் இரண்டு தனி மனிதர்களிடையே நடக்கும் சம்பவம் என்று கடந்துபோய் விடமுடியாது. ஏனெனில், அந்தப் பெருங்குற்றம்தான் வினோதினி, ஸ்வாதி, அஸ்வினி கொலைக்கு முதல் காரணம். பின்தொடர்தலில் ஆரம்பிக்கப்படும் தவறு உச்சகட்டமாக கொலையில் முடிகிறது. அது பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தில் நீங்காத சோகத்தை ஏற்படுத்திவிடுகிறது. இளம் பெண்கள் உள்ள குடும்பங்களில் அச்சத்தைக் கடத்துகிறது. இதன் காரணமாகவே ஸ்டாக்கிங் சமூகப் பிரச்சினையாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

ஆன்லைனிலேயே புகார் செய்யலாம்..

ஒவ்வொரு முறை உங்கள் ஃபோனை நீங்கள் எடுக்கும்போதும் உங்களுக்கு வேண்டாத அந்த நபரிடம் இருந்து குறுந்தகவல் வந்திருக்குமே என்ற பயத்துடனேயே எடுக்கிறீர்களா? இனியும் அப்படி அஞ்ச வேண்டாம். ஆன்லைனிலேயே தேசிய மகளிர் ஆணையத்துக்கு புகார் அளியுங்கள். மகளிர் ஆணையமானது சம்பந்தப்பட்ட காவல் நிலையத்துக்கு தகவல் அளித்து விசாரணையத் துரிதப்படுத்துகிறது. தேவைப்பட்டால் மகளிர் ஆணையம், விசாரணைக் கமிஷன் அமைத்தும் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்களை நேரில் அழைத்து விசாரிக்கிறது.

பின்தொடர்தலுக்கு ஆளாகும் பெண் டெல்லியில் இருந்தால் 1096 என்ற எண்ணிலும். பிற மாநிலங்களில் இருக்கும் பெண்களாக இருந்தால் 0111-23219750 என்ற எண்ணிலும் தேசிய மகளிர் ஆணையத்தை தொடர்பு கொண்டு புகார் தெரிவிக்கலாம்.

தண்டனை என்ன?

இந்திய தண்டனை சட்டத்தின்படி ஒரு பெண்ணை நேரடியாகவோ அல்லது போன், இமெயில்,சமூக வலைதளங்கள் வாயிலாகவோ பின் தொடர்பவர்களுக்கு ஒன்று முதல் மூன்று ஆண்டுகள் வரை தண்டனை உறுதி.

- பேசித் தீர்ப்போம்

- பாரதி ஆனந்த்

http://tamil.thehindu.com/opinion/reporter-page/article23600784.ece?homepage=true

கணவன் மனைவிக்கு இடையே பேச்சு குறைகிறது! - காரணங்கள் தீர்வுகள்

5 days 21 hours ago
கணவன் மனைவிக்கு இடையே பேச்சு குறைகிறது! - காரணங்கள் தீர்வுகள்
 
 

அவள் ஸ்பெஷல் ஸ்டோரிஉறவுகள்... உணர்வுகள்...வி.எஸ்.சரவணன்

 

மெரிக்காவோ, ஆஸ்திரேலியாவோ... உலகில் எந்த மூலையில் இருப்பவருடனும் அரை நிமிடத்தில் பேசிவிடலாம் என்று சொல்கிற தகவல் தொழில்நுட்ப புரட்சிக்காலத் தில் நாம் வாழ்கிறோம். ஆனால், நமக்கு மிக முக்கியமான ஒருவர் நம் தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே சென்றுகொண்டிருக்கிறார். அவர், வாழ்க்கைத்துணை. ஆம்... கணவன் மனைவி இருவரும் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய நிலை, இருவரின் வேலை நேரம் முன் பின் அமைந்துவிடுவது, சோஷியல் மீடியாவில் நேரம் விரயம் செய்வது எனப் பல காரணங்களால் கணவன் மனைவி இருவரும் பேசிக்கொள்ளும் நேரம் நாளுக்கு நாள் குறைந்துகொண்டே வருகிறது என்பது இன்று பெரும்பாலான வீடுகளில் கண்கூடு.  

p68a_1523871530.jpg

விகடன் சர்வே... அதிர்ச்சியளித்த முடிவுகள்!

காதல் திருமணமோ, பெற்றோர் செய்துவைத்த திருமணமோ, திருமணமான புதிதோ... நாற்பது, அறுபது வயதுகளில் இருப்பவர்களோ... எந்தச் சூழலிலும் கணவன் மனைவிக்கு இடையே உரையாடுவதற்கு ஏராளமான விஷயங்கள் இருக்கத்தான் செய்யும். அன்றைய தினத்தை எப்படித் திட்டமிடப்போகிறோம் என்பது தொடங்கி... குழந்தை வளர்ப்பு, அவர்களின் எதிர்காலம், சேமிப்பு, ஓய்வு காலம் என முடிவில்லா வார்த்தைகளிலான உறவு அது. ஒருவேளை இருவரில் ஒருவர் ஊருக்குச் செல்ல நேரிட்டால்கூட, மொபைல், வாட்ஸ்அப், வீடியோ கால் என தூரம் பிரிக்காத உணர்வை ஏற்படுத்தித்தர டெக்னாலஜி இருக்கிறது. ஆனால், ஒரே வீட்டில் இருந்துகொண்டு இருவரும் பேசிக்கொள்வதில் கஞ்சத்தனம் காட்டுகின்றனர் என்பதுதான் நிதர்சனமாக இருக்கிறது.

கணவன் மனைவி பேசிக்கொள்ளும் நேரம், தன்மை ஆகியவற்றில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றம் குறித்து அறிய, விகடன் இணையதளத்தில் (vikatan.com) ஒரு சர்வே நடத்தியிருந்தோம். அதில் ஏராளமானவர்கள் ஆர்வத்துடன் பங்கெடுத்தனர். அந்த சர்வே முடிவுகள் நமக்குச் சொல்பவற்றில் முக்கியமானது, கணவன் மனைவி இருவருக்கிடையேயும் பேசிக்கொள்ளும் நேரம் குறைந்திருப்பதை 70.5% பேர் உணர்வதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர். இந்தச் சிக்கல் நம் சமூகத்தில் மிகப்பெரிய அளவில் இருப்பதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது. அதற்குக் காரணமாக, 53.7% பேர் கணவன் மனைவி இருவரும் வேலை செய்யும் நேரத்தைக் குறிப்பிட்டிருப்பது ஒருபுறம் என்றால், ‘எங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வதற்கு விஷயமே இல்லை’ என 19.7% பேர் சொல்லியிருப்பது பேரதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. எனில், இந்நிலை நீண்ட நாள்கள் நீடித்தால் குடும்ப உறவு ஆரோக்கியமற்றுப் போகவே வாய்ப்பு அதிகம்.  

p68c_1523871575.jpg

தாங்கள் சோஷியல் மீடியாவிலும் மொபைலிலும் மூழ்கிவிடுபவர்கள் என்று 26.7% பேர் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். இதுவும் நாளடைவில் அதிகரிப்பதற்கான வாய்ப்புகளே உள்ளன. மொத்தத்தில், சர்வே முடிவுகள் நமக்குச் சொல்லும் விஷயங்கள் இரண்டு... 

கணவன் மனைவி இருவரும் பணிக்குச் செல்லும் குடும்பங்களில் வேலை மற்றும் குடும்பத்துக்கான நேரத்தைப் பங்கிட்டுக்கொள்வதில் தெளிவான வரையறைகளை வகுத்துக் கொள்ளவில்லை. அடுத்து, தொழில்நுட்ப யுகத்தில் தவிர்க்கமுடியாமல் நம் கைகளைக் கவ்விக்கொண்டிருக்கும் மொபைல் மற்றும் சோஷியல் மீடியாவைக் கையாள்வதிலும், நேரம் ஒதுக்குவதிலும் கறார் தன்மையும் இல்லை.

இப்படிப் பேசுங்கள்!

மனோதத்துவ நிபுணர் டாக்டர் எஸ்.ராதா கிருஷ்ணன், “நாம் பேசுகிற மொழியே ஆண்களுக்கானது, பெண்களுக்கானது எனப் பிரிந்திருக்கிறது. அரசியல், விளையாட்டு என வீட்டுக்கு வெளியேயுள்ள உலகம் பற்றி ஆணும் உறவுகள், சமையல் என வீட்டுக்கு உள்ளேயுள்ள உலகம் பற்றிப் பெண்ணும் பேசுவதற்கு விருப்பப்படுகின்றனர். பெண்கள், ஆண்களின் வெளியுலகம் பற்றிய கதைகளுக்குக் காதுகொடுக்கவும், ஆண்கள், பெண்கள் உலகின் நுண்ணிய உணர்வுகளை ஒதுக்காமல் இருக்கவும் பழகிக்கொள்வதே, அவர்களைத் தம்பதி ஆக்கும். இல்லையென்றால், இருவரும் தனித்தனியே பிரிந்து நிற்கும் ஆண் பெண்ணாகவே இருப்பார்கள்'' என்கிறார்.

கணவன் மனைவிக்குள் பிரச்னை தீர உதவுகிறதா சோஷியல் மீடியா?

“மொபைல் எனது பிறப்புரிமை என்று சொல்கிற காலம் அல்லவா இது’ என்று தொடங்குகிறார் உளவியல் ஆலோசகர் பிருந்தா ஜெயராமன்,

“திருமணமான புதிதில் கணவன் மனைவி நிறைய நேரம் பேசுகிறார்கள். அப்போது ஒருவர் குறையை மற்றவர் பெரிதுபடுத்துவதில்லை. இந்த நிலை சில மாதங்களே நீடிக்கின்றன. பின்னர், சிறிய குறையும் பெரிதாகப் பார்க்கப்படும். அப்போதுதான் மொபைல் மற்றும் சோஷியல் மீடியாவில் அதிக நேரம் செலவிடத் தொடங்குகிறார்கள். இது, பிரச்னையை எதிர்நோக்குவதிலிருந்து தள்ளிப்போட வைத்து, தற்காலிகமாகத் தப்பிச்செல்ல வைக்கிறது. இதனால், அந்தச் சிக்கல் முடிந்துவிடாமல் இடைவெளி அதிகரிக்கிறது. கூடவே, தம் பிரச்னையை சோஷியல் மீடியாவில் பூடகமாக வெளிப்படுத்துவதால், சில நேரங்களில் நல்ல விளைவுகளும் பல நேரங்களில் எதிர்விளைவுகளும் ஏற்படுகின்றன. கூடவே, மொபைலில் யாருடன் இவ்வளவு நேரம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார் / சாட் செய்கிறார் எனும் புதிய சந்தேகங்களைக் கிளப்பிவிடவும் செய்கிறது. வீட்டில் சண்டை போட்டுக்கொண்டு அலுவலகம் சென்றுவிடும்போது, வாட்ஸ்அப்பில் ‘ஸாரி’ கேட்டு, சமாதானமாவதும் உண்டு. ஆனாலும், அது நேருக்கு நேர் முகம் பார்த்துப் பேசுவதற்கு ஈடாகாது. ஏனெனில், மன்னிப்பு கேட்கும் குரலில் இருக்கும் தொனி, முகத்தில் தெரியும் உண்மைத்தன்மை வாட்ஸ்அப்பின் வழியே வரும் ‘ஸாரி’யில் வெளிப்படுவதில்லை” என்கிறார்.

ஈர்ப்பு குறையாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்

“இந்தச் சிக்கலின் தீவிரத்தை ஆழமாகப் பார்க்க வேண்டியது அவசியம்” எனத் தொடங்குகிறார் மனநல ஆலோசகர் குறிஞ்சி.   

p68d_1523871648.jpg

“மண வாழ்க்கையில் ஒருவர்மீது மற்ற வருக்கு இருக்கும் ஈர்ப்பு குறைந்துபோவதே, அவர்களுக்கு இடையேயான உரையாடலும் குறைந்து போவதற்குக் காரணம். அந்த ஈர்ப்பு குறையாமல் பார்த்துக்கொள்வதில் இருவருக்கும் பொறுப்புள்ளது. அதற்கான அடித்தளம், அன்பால் அமைக்கப்பட வேண்டும். அடுத்ததாக, தம்பதிகளில் ஒருவருக்கு ஆர்வம் இல்லாத துறையில் மற்றவர் ஆர்வம் காட்டலாம். ஆனால், அதைப் பிடிவாதமாகச் செய்யக் கூடாது. அதேபோல, ஒருவர் கூறுவதை மற்றவர் அலட்சியமாகக் கேட்பது அல்லது கேட்காமல் விடுவதே சிக்கல் தொடங்கும் இடம். இது காலப்போக்கில், ‘உன்கிட்ட சொல்லி என்ன ஆகப்போகுது’ என்கிற மனநிலையை வளர்த்து, உரையாடலைக் கொன்றுவிடும்.

செக் நோட்ஸ்!

என்னிடம் கவுன்சலிங்குக்காக வருபவர்களில் பத்தில் எட்டுப் பேர், ‘எனக்காகக் கணவர்/மனைவி நேரம் செலவழிப்பதில்லை; அன்பாகப் பேசுவதில்லை; நான் சொல்வதைப் புரிந்து கொள்வதில்லை’ என்றே சொல்கிறார்கள். அவர்கள் மனம்விட்டுப் பேசியிருந்தாலே என்னிடம் வரவேண்டிய தேவையிருந்திருக்காது. தம்பதிகள் பின்வரும் விஷயங்களைக் குறித்துக் கொள்ள வேண்டும்...

*பேசும் தொனி மிகவும் முக்கியம். வேலைச்சுமையால் தாமதமாக அலுவலகத்தில் இருந்து கிளம்பி, களைப்புடன் வீடுவந்தடையும் நொடியில், ‘எங்க போயிட்டு வர்றீங்க/வர்ற?’ என்ற கேள்வி, இணையை இன்னும் நொந்துபோகவோ, கோபத்தில் வெடிக்கவைக்கவோதான் செய்யும். ‘வேலை நிறையவா இன்னிக்கு’னு என்பதாக, இணையின் சூழல் உணர்ந்து பேச வேண்டும்.

*அதையும் மீறிச் சிறு சண்டை வந்துவிட்டாலும் ‘ஸாரி’ சொல்வதற்கு ஈகோ பார்க்கக் கூடாது. அதுவே தீர்வுக்கான முதல் மருந்து.

*பொய் சொல்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும். ஒரு பொய்யை நீண்ட காலம் காப்பாற்ற முடியாது. அந்த விஷயம் பொய் எனத் தெரிந்ததும் அடுத்து சொல்லும் உண்மைகளெல்லாம்கூட பொய்களாகவே பார்க்கப்படும். அது இருவருக்குமான உரையாடலைத் தடுப்பதில் பிரதான இடம் வகிக்கும்.

*கணவன் மனைவி இருவரும் தங்களுக்கான தனிமைப் பொழுதுகளை உருவாக்கிக்கொள்ள முனைய வேண்டும். இணை ஏதோ ஒரு விஷயம் பேசவரும்போது ‘குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கணும்’, ‘நான் டெட்லைன் டென்ஷன்ல இருக்கேன்’ என, அதைத் தவிர்க்கும்படியான காரணங்களைச் சொல்லக் கூடாது. குறிப்பாக, தனிமையில் கணவருடன் பேசுவதற்கான விஷயங்களை எப்போதும் வைத்திருப்பார் மனைவி. அதைக் கணவர் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

*இதேபோலத்தான் கணவரும். தன்னுடன் பேசி, சிரித்து, ஆலோசிக்கும் பொழுதுகளில் மனைவி தொடர்ந்து ஆர்வமின்றி இருந்துவந்தால், அவருக்கும் அது பழகிவிடும்.

*கணவன் மனைவிக்கு இடையே வார்த்தைகள் குறைவதால் உருவாகும் இடைவெளி, சில நேரங்களில் அவர்களை மன அழுத்தத்துக்கு உள்ளாக்கலாம். இது விவாகரத்து வரைகூட செல்லக்கூடும்.

*இடைவெளியைக் குறைக்கும் முதல் முயற்சியாக, கணவன் மனைவி இருவரும் ஒரே இடத்தில் சேர்ந்திருக்கும்படியாக வேலைகளை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். இருவரும் ஆளுக்கொரு அறையில் பிரிந்துகிடக்காமல், ஒரே அறையில் இருந்தபடி, ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டே அவரவர் வேலைகளைச் செய்யலாம்” என்கிறார் குறிஞ்சி.

கணவன் மனைவி பேசிக்கொள்ளும் நேரம் குறைவது என்பது குழந்தைகளின் கல்வி, எதிர்காலம், குடும்ப சேமிப்பு, ஆரோக்கியம் என அவர்கள் வாழ்வின் அடுத்த கட்டங்களைப் பற்றித் திட்டமிடுவதில் குளறுபடியையும் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்தக் கூடும். எனவே, பேசுவதைப் பற்றி பேச வேண்டிய நேரமிது.

ஏதோ தவறவிடுகிறோம் என்பது புரிகிறது!

செ
ன்னையில் உதவிப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றுகிறார் ஹேமா.  

p68e_1523871690.jpg

``இன்றைய வாழ்க்கை முறையில் நேர நெருக்கடியைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை. என்னுடைய வேலை நேரம் காலை எட்டு மணியிலிருந்து மூன்று மணிவரை. எனவே, நான் ஆறரை மணிக்கே புறப்பட வேண்டியுள் ளது. என் கணவருக்கான வேலை நேரம் காலை 10 மணியிலிருந்து இரவு எப்போது முடியும் எனச் சொல்ல முடியாது. இதனால் நாங்கள் சந்தித்துக்கொள்கிற நேரமே அரிதாக மாறிவிட்டது. என்னைப் பேருந்து நிலையத்தில் அவர் டிராப் பண்ண வரும் நேரத்தில்தான் பேசிக்கொள்வோம். ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பது ஸ்பெஷல் சமையல், வீட்டை ஒழுங்குபடுத்துவது, மகளை வெளியே அழைத்துக்கொண்டுபோவது, மிச்சமிருக்கும் அலுவலக வேலைகளை முடிப்பது எனச் சட்டென்று ஓடிவிடும். நாங்கள் இருவரும் ஒரு மணி நேரம் எந்தத் தொந்தரவும் இல்லாத சூழலில் கடைசியாக எப்போது பேசிக்கொண்டோம் என்று நினைத்துப்பார்த்தால், ஞாபகத்தில் அப்படி எதுவும் இல்லை. குடும்ப நலனுக்காகத்தான் ஓடுகிறோம் என்றாலும் இருவருக்குமான பிணைப்பில் ஏதோ தவறவிடுகிறோம் என்பது புரிகிறது. நான் வேலைக்குச் செல்லாமல் இருந்திருந்தால் பேசுவதற்கான நேரம் கிடைத்திருக்குமோ என்றும் அடிக்கடி தோன்றும்” என்கிறார் ஹேமா.

p68f_1523871720.jpg

டேட்டா ஆஃப்... சந்தோஷம் ஆன்!

பெ
ங்களூரில் ஐ.டி துறையில் பணிபுரியும் ஷீலா, சற்று மாற்றி யோசிக்கிறார். இவர் கணவரும் ஐ.டி துறையில்தான் பணிபுரிகிறார். இருவருக்கும் திருமணமாகி நான்கு வருடங்களாகின்றன. “திருமணமானபோது எங்களுக்குக் கிடைத்த  ஓய்வு நேரம் இப்போது கிடைக்கவில்லை. காரணம், இருவருக்குமே வேலை நேரமும், டார்கெட்களும் அதிகரித்துவிட்டன. ஆனாலும், நாங்கள் எங்களுக்கே எங்களுக்கான நேரத்தைக் கண்டுபிடித்துக் கொள்கிறோம். விடுமுறை தினங்களில் நான் கிச்சனிலும் அவர் ஸ்போர்ட்ஸ் சேனலிலும் எனப் பிரிந்து கிடக்காமல், கிடைக்கும் நேரத்தை இருவரும் சேர்ந்து செலவழிக்கும் குவாலிட்டி டைமாக மாற்றிக்கொள்கிறோம். ஆளுக்கொரு மொபைலில் ஆன்லைனில் தஞ்சமடையாமல், ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்கிறோம். எந்தளவுக்கு நாம் டேட்டாவை ஆஃப் செய்கிறோமோ, அந்தளவுக்கு வீட்டில் சந்தோஷம் ஆன் மோடில் இருக்கும்’’ என்கிறார். 

p68g_1523871776.jpg

https://www.vikatan.com

நான் காணும் தொ.ப.

1 week 1 day ago

                                                                                                                       நான் காணும் தொ.ப.

 

            ஒருவரது சான்றாண்மையால் ஈர்க்கப்பட்டோர் அவரைத் தத்தமது பார்வையில் காண முயல்வர். அச்சான்றோரின் அடிப்படைத் தத்துவங்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவாக அமையினும், பார்வைகள் சற்றே விலகி வேறுபடலாம். அவ்விலகலும் வேறுபாடும் அச்சான்றாண்மைக்கு மேலும் அணி சேர்ப்பதாகும். நான் காணும் அறிஞர் தொ.பரமசிவன் அறிவுலகில் தமக்கென தடம் பதித்தவர். அவரை அறியாதார்க்கு சில அறிமுகச் சொற்கள். திருநெல்வேலிப் பகுதியான பாளையங்கோட்டையில் பிறந்து, வளர்ந்து, பேராசிரியராய்ப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்று சொந்த ஊரிலேயே வாழ்பவர். மானுட வாசிப்பில் துறை போகியவர். சமூகப் பிரச்சனைகளில் தமது கருத்துக்களை வெளியிடுவதில் எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி எழுதுகோலை ஆயுதமாய்க் கொண்ட சமூகப் போராளி. எடுத்துக்காட்டாக பல நூற்றாண்டுகள் உறுதியுடன் இருந்து யூதர்கள் இஸ்ரேலைக் கண்டது போல இலங்கைத் தமிழருக்கு ஈழம் அமையும்; அமைய வேண்டும் என விரும்புபவர். சிங்களப் பேரினவாதத்திடம் சமரசம் என்பதே விழலுக்கிறைத்த நீர் என நம்புபவர். அவரது படைப்புகளில் சமயங்களின் அரசியல், வழித்தடங்கள், செவ்வி, விடுபூக்கள், பரண் முதலியவை பரவலான வரவேற்பைப் பெற்றவை. அவரது முனைவர் பட்ட ஆய்வான 'அழகர் கோவில்' மதுரை காமராசர் பலகலைக் கழக வெளியீடாக வந்தது. இன்றளவும் நாத்திகரான தொ.ப.வே ஆத்திகர்க்கும் மதுரை அழகர் கோவிலுக்கான சிறந்த வழிகாட்டி. சர்க்கரை நோயினால் ஒரு காலை இழந்த போதும் சமூகத்தின் மீது கொண்ட நம்பிக்கையால் வாழ்பவர். மரபு இலக்கியமானாலும் பின் நவீனத்துவமானாலும் பண்பாட்டு ஆய்வானாலும் இன்னும்  அவரைத் தேடி வந்து பாடம் கேட்போருக்கும் விவாதம் செய்வோர்க்கும் குறைவில்லை.

 

            மேற்கூறிய அனைத்தும் அவரை அறிந்தோர் அறிந்தவை. அறியாதார் குறைந்த பட்சம் அறிய வேண்டுபவை.  அருகாமையில் வசிப்பதாலும் அவர் பணிசெய்த நிறுவனத்திலேயே பணி செய்ததாலும் (அவர் தமிழ்ச் சான்றோர்; நான் கணித மாணவன்) அன்னாரை அடிக்கடி சந்திக்கும் பேறு பெற்ற நான் என்னைப் பாதித்த தொ.ப.வை இங்கு பதிவு செய்ய விழைகிறேன். கலைஞர் கருணாநிதியின் அரசியலை விமர்சிப்பவர் என்றாலும், கலைஞர் கூறியது போல் தமிழ் வருடப் பிறப்பு தைத்திங்களாக அமைவதே சாலப் பொருத்தம் எனக் கட்டுரையொன்றில் வாதிட்டவர் தொ.ப. அன்னாரைப் பற்றி சித்திரைத் திங்கள் ஆரம்பத்தில் எனக்கு எழுதத் தோன்றியது நகைமுரணே !  இனி நான் காணும் தொ.ப.

 tho-paramasivan.jpg

             வீட்டின் பரணிலோ புறக்கடையிலோ (அட, நம்ம Loftம், Store Roomம் தாங்க!) நம்மில் சிலர் இன்னும் முறம், உரல், அம்மி, உலக்கை போன்றவற்றை பழமையின் சின்னங்களாக, அரிய பொருட்களாகப் போட்டு வைத்திருக்கலாம். எப்போதாவது மகனிடமோ மகளிடமோ காண்பித்து “இவை உன் வேர்கள்” எனச் சொல்லத் தோன்றுகிறதே ! மகள் முறத்தைப் பார்த்து, “இது என்னப்பா?” எனக் கேட்கும்போது, “சங்க காலத்தில் இதைக் கொண்டுதானே நீ புலியை விரட்டுவாய்?” எனக் கேட்கத் தோன்றுகிறதே ! நம்மிடையே இதுபோன்ற வியப்புகளையும் கேள்விகளையும் எழுப்புபவர்தாம் தொ.ப. பழம்பொருட்களை விற்கும் கடைகளில் தேடித் தேடி அக்கால விளக்குகளையும் உழக்குகளையும் அவர் கொணர்வது நம்மிடையே கூட அவ்வேட்கை எழச் செய்கிறதே! பொருட்களின் அருமை தெரியாதோர் அவற்றைக் காற்காசுக்கு விற்றுப் புறந்தள்ளியமை மூப்பினால் உடல் தளர்ந்த பெற்றோரையும் உற்றோரையும் முதியோர் இல்லத்தில் தள்ளியதைப் போன்ற நெருடல். அம்மூத்தோரை வாஞ்சையுடன் நம் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்ததைப் போன்ற உவப்பு அப்பழம்பொருட்களை நம் வீட்டில் கொண்டு சேர்த்தமை.

 

            “குரவர் பணி அன்றியும்

             குலப்பிறப்பாட்டி யொடு இரவிடைக்

             கழிதற்கு என் பிழைப்பறியாது”

 

            என மாதவி மூலமாய் அறிவோமே, “குரவர் பணி” நம் தலையாய பண்பாடு என்று. எனவே தொ.ப. நம் தொன்மங்களைச் சுட்டுவதால் தாம் மட்டும் அவற்றில் வாழ்ந்து இன்புறவில்லை. நம்மை அவ்வெளிக்கு அழைத்துச் சென்று நமது தற்கால வாழ்வியலோடு இவற்றை இணைக்கும் பாலமாக அரும்பணியாற்றுகிறார். சங்க இலக்கியச் செல்வங்கள் அனைத்தையும் வெளிக் கொணர்ந்து உலகின் தலைசிறந்த நாகரிகத்திற்குச் சொந்தக்காரன் தமிழன் என உலகிற்கு உணர்த்தினாரே தமிழ்த் தாத்தா உ.வே.சாமிநாதய்யர் ! பிற்கால மரபுகளைச் சுட்டி நம் வேர்களை வெளிக் கொணர்ந்து நம்மை நமக்கே உணர்த்துபவர் தொ.ப. !

 

            ஐரோப்பிய மெய்காண் முறைமையானது (European Epistomology) நமது மரபு வழி வாழ்க்கை முறை பற்றி நல்ல மதிப்பீடுகளை உருவாக்கவில்லை. மரபு வழித் தொழில்நுட்பம் (Traditional Technology) பற்றிய தெளிவான கண்ணோட்டம் நம்மிடம் இல்லை அல்லது ஆங்கிலேயக் கல்விமுறையில் இழந்து விட்டோம். இந்த முறைமைக்குச் சவாலானது தொ.ப.வின் புழங்கு பொருள் பற்றிய ஆய்வும் எழுத்தும். உரல் பற்றி, உலக்கை பற்றி சுவையாகப் பேச முடியும், எழுத முடியும், பயில முடியும் என நிறுவியவர் தொ.ப. உதாரணமாக சுளகிற்கும் முறத்திற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு நமக்குத் தெரியாது. முறம் அகன்ற வாயுடையது; பச்சைத் தானியத்தைப் (Raw Grains – நெல், புல், சாமை, வரகு போன்றவை) புடைக்க வல்லது (Winnowing). சுளகு குறுகிய வாயுடையது; உடைத்த தானியத்தைப் (Processed Grains அரிசி, உளுந்து, காணம் போன்றவை) புடைப்பது. (அக்கால) நகர்ப்புறத்தாரிடம் இருந்தது சுளகு. சுளகில் உள்ள வண்ணக் கோலங்கள் தொல் பழங்காலத்தைச் சேர்ந்தவை. பொதுவாக கோலங்களின் சிறப்பினை ‘கோலம்’ என அவர் வரைந்த கட்டுரையில் நிரம்பக் காணலாம் (“பரண்” எனும் சமீபத்திய அவரது கட்டுரைத் தொகுப்பில்). கோலத்தின் புள்ளிகளும் வளைவுகளும் தற்கால “Dot matrix and Graphics” உடன் ஒத்து நோக்கற்பாலது என்பது நம் கேள்விஞானம். ஒரு முறை, “மெய்யெழுத்துக்குப் புள்ளி வைப்பதைப் பற்றி யார் முதலில் சொன்னது?” என்ற சுஜாதாவின் கேள்விக்கு தொ.ப.வின் பதில் :

 

            “மெய்யின் இயற்கை

             புள்ளியொடு நிலையல்” என்ற தொல்காப்பியனே!

 

            “பல்லாங்குழி” எனும் கட்டுரையில் அவ்விளையாட்டினை சொத்துடைமைச் சமூகத்தை அங்கீகரிப்பதன் குறியீடாகவும், எங்கெல்ஸின் சொத்துடைமை பற்றிய கருத்தின் மேற்கோளாகவும் தொ.ப. குறிப்பது அவரது ஆய்வின் திறம். இந்தக் கட்டுரை இடதுசாரித் தோழர்களின் பார்வைக்கே தப்பியது தொ.ப.வின் மனக்குறை. மனித சமூக வரலாறு பற்றிய அவரது கண்ணோட்டம் மார்க்சீயத்தைப் படித்து உணர்ந்ததன் விளைவே என்பது அவரது ஆழ்ந்த கருத்து.

 

            "தமிழ்நாட்டில் ஏறத்தாழ நூறு கோயில்களைச் சைவர்களும் வைணவர்களும் சமண, பௌத்தர்களிடமிருந்து அபகரித்திருக்கலாம். கோயில் ஒன்றைக் கள ஆய்வு செய்தால் பத்தே நிமிடத்தில் அது பிடுங்கப்பட்ட கோயிலா இல்லையா என்பதைக் கண்டுபிடித்து விடலாம்” என ‘சமயங்களின் அரசியல்’ மூலம் பதிவு செய்கிறார் தொ.ப. இவ்வரிய பணியை இயன்ற வரையில் கோயில் கள ஆய்வில் தோய்வுடைய தொ.ப. செய்ய வேண்டும் என்பதே நம் விருப்பம். அப்போதுதானே திருவிழாவில் தாத்தாவின் தோளில் அமர்ந்த பேரன் அவரைக் காட்டிலும் வெகுதூரம் பார்ப்பதைப் போல், பின்னாள் சந்ததியினரும் அந்த ஆய்வினை மேலும் கொண்டு செல்ல ஏதுவாகும் !

 

            தொன்மையும் ழமையுமே தொ.ப. என்றில்லை. பின் நவீனத்துவத்திலும் (Post-modernism)  அவர் துறைபோகியவர் என அவரை அறிந்தவர் அறிவர். ‘இராமர் பாலம்’, ‘டங்கல் என்னும் நயவஞ்சகம்’, ‘தமிழ்ப் புத்தாண்டு’ என அவரது கருத்தாக்கங்களை அலச இக்கட்டுரை போதாது.

 

            பக்தி இலக்கியங்களிலும் சமய தத்துவார்த்தங்களிலும் அவருடைய ஆளுமை குறைந்தன்று. சைவத்தின் ‘சுபக்கம்’, ‘பரபக்கம்’ மற்றும் வைணவத்தின் “எனக்கான விடுதலையன்று; நமக்கான விடுதலை” போன்ற அடிப்படைத் தத்துவங்களும், இச்சமயங்களுக்கு எதிரான சமண, பௌத்தத்தின் ஆன்மா மறுப்புக் கொள்கையும் தொ.ப.வின் பள்ளியில் நமக்குப் பால பாடம்.

 

            வேர் வரை சென்று ஆய்வது பண்பாட்டில் மட்டுமல்ல,  சொற்களையும் அவர் ஆய்வு (Etymology) செய்யும் பாங்கில் காணலாம். மேற்கோளாக ஒன்று. ‘வனதுரை’ என அவர் தம் அலுவலக உதவியாளரை அழைத்த போது, வனதுரையா அல்லது வனத்துரையா எனக் கேட்டேன். அதற்கு தொ.ப. “வனம் தமிழ் இல்லை, துரையும் தமிழ் இல்லை. எனவே தமிழுக்குரிய புணர்ச்சி விதி பொருந்தாது. வனதுரைதான்” என்றார். மேலும் விளக்க, “கோசாலை, தர்மசாலை” என எடுத்துரைத்தார். ‘சாலை’ தமிழ்தானே என்றதற்கு இந்த சாலை (ஷாலா) ‘இடம்’ என்பதைக் குறிக்கும் சமக்கிருதச் சொல். வழியைக் குறிக்கும் ‘சாலை’ தமிழ்ச்சொல். ஏரின் முனையில் உள்ள கொழு கிழித்த வழி ‘சால்’ எனப்பட்டது. அக்கோட்டினை ஒத்ததால் அகன்ற வழித்தடம் ‘சாலை’ ஆனது என்றார். கோடு போட்டால் ரோடே போடும் விவரஸ்தன் என்பார்களே! தமிழன் கோடு போட்டுத்தான் ‘ரோடு’ போட்டான் என்பது புரிந்தது. இப்படி ஒன்று கேட்டால் ஒன்பது அறியலாம் என்றால் அவர்தானே சான்றோர் !

 

            எனவே எழுத்தில் மட்டுமல்ல, பேச்சிலும் அறிவொளி பரப்புபவர் தொ.ப. பண்டைய இலக்கியமானாலும் பின் நவீனத்துவமானாலும் சான்றாண்மை பெற்ற அறிஞரோடு பேசிட, பழகிடக் கிடைத்தமை நாம் அனைவரும் பெற்ற பேறு. வாசிப்புக்கும் மறுவாசிப்புக்கும் உள்ளாகும் அறிஞர் தொ.ப.

                                                                                                                                             -  சுப. சோமசுந்தரம்

                                                                                                                                                                                                                                                                       

ஒரு மலேசியத்தமிழரின் ஈழப்பயண அனுபவம்

2 weeks 1 day ago
29386887_10209200878613573_584066072583487421_n

விமான நிலையத்தில்

ஒவ்வோர் ஆண்டும் தொடங்குவதற்கு முன்னரே அந்த ஆண்டுக்கான வல்லினத்தின் செயல்திட்டங்களைக் குழுவாக அமர்ந்து விவாதிப்பது வழக்கம். பெரும்பாலும் திட்டமிடப்படும் 95 சதவிகிதம் நடவடிக்கைகள் செயலாக்கம் பெற்றுவிடுவதுண்டு. திட்டங்கள் வகுப்பதில் இரண்டு விதிமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்கிறோம். முதலாவது, அது தனி ஒருவருக்கு மட்டும் பலனளிக்கும் விதமாக அமைந்துவிடக்கூடாது. அடுத்தது, அத்திட்டம் ஏதோ ஒருவகையில் மலேசியத் தமிழ் இலக்கியத்தை ஒருபடி முன்னகர்த்திச் செல்ல வேண்டும். இலங்கைப் பயணம் அப்படி மனதில் தோன்றியதுதான். ‘வல்லினம் 100’ களஞ்சியத்தை இலங்கையில் அறிமுகம் செய்வதன் வழி மலேசிய – சிங்கப்பூர் நவீன தமிழ் இலக்கியம் மட்டுமல்லாது சமகாலத்தில் இந்நாட்டின் அரசியல், சமூகச் சூழலையும் இன்னொரு நிலப்பரப்புக்குக் கடத்த முடியும் எனத்தோன்றியது.

பொதுவாகவே ஒரு நாட்டின் பொருளியல், தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களோடு அந்நாட்டில் பல்லடுக்கு நிலையில் வாழும் மக்களையும் எவ்வித ஆய்வும் இன்றி பொருத்திப் பார்ப்பது மந்தமான பார்வை. மலேசியத் தமிழர்கள் கலை வெளிப்பாட்டின் சாதக, பாதகங்களை அறிய அவர்களின் வாழ்வியலையும் வரலாற்றையும் உள்வாங்க வேண்டியுள்ளது. ‘வல்லினம் 100’ களஞ்சியம் அத்தகையதொரு குறுக்குவெட்டு பார்வையை வழங்கவே திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டது. எனவே அதை சிங்கப்பூர், தமிழகத்தை அடுத்து இலங்கையில் பரவலான கவனத்திற்கு எடுத்துச் செல்வது உலகத் தமிழர்கள் பார்வைக்கு மலேசியத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஒரு பக்கத்தைக் காட்டும் பணி என்றே உருவகித்துக்கொண்டோம்.

பயணம் தொடங்கும் முன்னரே இரு குழப்பங்கள் உருவாயின. முதலாவது மலிண்டோ விமானத்தில் ஐவருக்கு மட்டுமே டிக்கெட் இருப்பதாகக் காட்டியது. பகல் நேர விமானம். விலையும் மலிவாக இருந்தது. பகலில் சென்றால் ஓய்வெடுக்க நேரம் கிடைக்கும் என ஐவருக்குப் பதிவு செய்ததும், விமானத்தில் இருக்கைகளின் எண்ணிக்கை குறைந்தபடியால் மேலும் இருவருக்கான டிக்கெட் இருப்பதாகக்கூறி விலையை அதிகரித்துக்காட்டியது. எனவே அதே நேரத்தில் பயணமாகவிருந்த ஏர் ஆசியாவில் டிக்கெட்டை பதிவு செய்தேன். அடுத்ததாக, பயணத்துக்கு இரு வாரம் இருக்கும்போது மலிண்டோ தனது பயண நேரத்தை இரவுக்கு மாற்றி மன்னிப்பும் கேட்டுக்கொண்டது. விமானச் சேவை நிலையங்களின் மன்னிப்புக் கோரல் காதலிகளின் மன்னிப்புக் கோரலை ஒத்தது. அதை ஏற்றுக்கொண்டே ஆகவேண்டும். மறுத்தால், அடம்பிடித்தால் சிக்கல் நமக்குத்தான். எனவே மார்ச் 18 காலையில் ஏர் ஆசியா விமானத்தில் ஶ்ரீதர் ரங்கராஜும் சரவண தீர்த்தாவும் இலங்கைக்குப் பயணமாக நாங்கள் (நான், அ.பாண்டியன், விஜயலட்சுமி, தயாஜி, கங்காதுரை) நள்ளிரவில் இலங்கையை அடைந்தோம்.

இது எனக்கு இரண்டாவது இலங்கைப் பயணம். 2011இல் முதல் முறை சுற்றுப்பயண நிறுவனத்தின் ஏற்பாட்டில் சென்றதால் அம்மாவின் கைப்பிடித்துச் செல்லும் குழந்தையைப்போல வேடிக்கை பார்த்தபடியே இழுக்கும் இடமெல்லாம் கேள்விகள் இன்றித் திரிந்தேன். இப்போது அப்படியில்லை. முழுப் பயணத் திட்டத்தையும் நானே வடிவமைத்திருந்தேன். எனவே ஒவ்வொன்றிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. பள்ளியிலும் தொடக்ககால வல்லினம் நண்பர்களுடனும் இவ்வாறு பயண ஏற்பாடுகளைச் செய்த அனுபவம் உண்டு. பயண உற்சாகத்தைக் கெடுப்பவர்கள் இரு ரகம். ஒன்று குசுகுசுவென குழுவில் யாருடனாவது ஒருவர் ரகசியமாகப் புலம்பிக்கொண்டே இருப்பதைக் காணலாம். அவர் ஒருவரே குழுவின் மொத்த மன உந்துதலையும் நஞ்சாக்குபவராக இருப்பார். அவர் குறைகள் வெளிப்படையானவை அல்ல. எல்லாவற்றிலும் சிறு சலிப்பையும் அதிருப்தியையும் பிசுபிசுவென நத்தைச் சுவடுபோல் இழுத்துச் செல்வார். அடுத்தது புகார்களுடனேயே சுற்றும் நண்பர்கள். அவர்களிடம் எப்போதும் ஒரு குற்றப்பத்திரிகையும் அதற்கு சரியான தீர்வுகளும் இணைந்தே இருக்கும். ஆலோசனை வழங்குவதில் திறம் பெற்றவர்களாக இருப்பார்கள். ஆனால் எந்தக் காரியத்திலும் ஈடுபட்டுச் செய்யமாட்டார்கள்.

இது இலக்கியம் சார்ந்த பயணம் என்பதாலும் கட்டுப்பாடான செலவுகளுக்குட்பட்டது என்பதாலும் இதில் உண்டாகும் அசௌகரியங்களுக்கு நான் மட்டுமே பொறுப்பில்லை என்பதில் நண்பர்களுக்கும் தெளிவிருந்ததால் கொஞ்சம் இலகுவாகவே பயணம் தொடங்கியது. 14 பேர் அமரக்கூடிய பெரிய வேனுடன் வந்தார் திலிப். அடுத்த 7 நாட்கள் எங்களுடனே பயணம் செய்யப்போகிறவர். போர்க் காலத்தில் அரசு சார்பற்ற இயக்கமான unicefஇல் பணியாற்றியவர். இப்போது அவ்வியக்கத்தின் தேவை குறைந்துவிட்டதால் வாகன ஓட்டுனராகப் பணியாற்றுகிறார். வண்டி இரவோடு இரவாக கண்டியை நோக்கிச் சென்றது.

19.3.2018 – கண்டி

32

எம்.ஏ.நுஃமானுடன்

பேராசிரியர் எம்.ஏ.நுஃமான் எங்களுக்காகக் காத்திருந்தார். 70 வயதைக் கடந்துவிட்டது என அவர்தான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார். அவ்வதிகாலையில் அவரது சுறுசுறுப்பு ஆச்சரியமாக இருந்தது. கமலஹாசனின் ஒப்பனையாளர் மூலம் வயதைக் கூட்டிக்காட்டுகிறாரோ என ஐயம் எழாமல் இல்லை. எப்போதும்போல மாறாத அன்பு. சரவண தீர்த்தாவும் ஶ்ரீதரும் பேராசிரியர் மகேஸ்வரன் அவர்களின் வீட்டில் தங்க வைக்கப்பட்டிருந்தனர். மறுநாள் பேராதனை பல்கலைக்கழகத்தில் நடக்கவிருந்த எங்களது முதல் சந்திப்புக்கூட்டம் சாத்தியப்படாதென புறப்படும் முன்பே தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது. அப்பல்கலைக்கழக போதனைசாரா ஊழியர் போராட்டம் தொடர்ந்து நடந்ததால் நுவரெலியா செல்வதெனத் திட்டமிட்டோம். கடந்த முறை பயணத்தில் என்னை அதிகம் கவர்ந்த மாவட்டம். கிட்டத்தட்ட கேமரன் மலை. ஆனால் பிரேசரைப் போன்ற திடுக்கிடவைக்கும் வளைவுகள். வளைவுப் பாதையில் நுழைந்த ஒரு மணி நேரத்தில் காலையில் உண்ட சம்பலில் கலந்திருந்த தேங்காய்பூ ஒத்துக்கொள்ளாமல் குமட்டியது. பாதி மலையில் இறங்கி வாந்தி எடுத்தேன். பின் சீட்டில் அமர்ந்திருந்ததால், வளைவுகளின் தாக்கம் அதிகமாக இருந்தது. பயணத்தில் எங்களுடன் பேராதனைக் கல்லூரி மாணவன் டர்ஷனும் இணைந்துகொண்டார். பயணத்தில் பெரும்பாலும் அமைதியாக வந்தவர் பின்னர் மெதுவாக “நீங்கதான் நவீனா?” என்றார். கேள்விப்பட்டிருப்பதாகக் கூறினார். நல்லபடியாகத்தான் கேள்விப்பட்டுள்ளார் என அவர் முகத்தில் தெரிந்தது. இலக்கியம் வழி நெருக்கமானார்.

01கண்டியில் இருந்து சில மணி நேர பயணத்துக்குப்பின் நுவரெலியாவில் எங்களைப் பேராதனைப் பல்கலைக்கழக  விரிவுரையாளர் சரவணகுமார் வரவேற்றார்.  மலையகத் தமிழர். பேராசிரியர் எம்.ஏ.நுஃமானின் மாணவர். நிறைந்த அக்கறையுடன் எங்களுக்கு விளக்கங்கள் வழங்கினார். மலேசிய இலக்கியம் குறித்தும் நாங்கள் வந்த நோக்கம் குறித்தும் உரையாடினோம். பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் மலேசியத் தமிழ் இலக்கியத்தை அறிமுகம் செய்துவைக்கச் சொல்லிக் கேட்டுக்கொண்டோம். மலேசியத் தமிழ் இலக்கியம் என்பது எழுத்தாளர் சங்கம் கொண்டு செல்லும் சத்தற்ற சதைப்பிண்டம் இல்லை என்றும் அதன் உயிர்ப்பான பகுதிகள் மறைக்கப்படுவதையும் சுட்டிக்காட்டினேன். அவரும் இலங்கை இலக்கியங்களில் வாசிக்கப்பட வேண்டிய நூல்கள் குறித்துக் கூறினார்.

29594449_1666276790075724_1872431180308015054_nஅவர் வழிகாட்டலில் ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சியின் எச்சங்களை ஆங்காங்கு பார்க்க முடிந்தது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் உருவாகி இன்றும் செயல்பட்டு வரும் முதன்மை தபால் நிலையம் அங்கு வரலாற்றுத் தடமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. மலைப் பிரதேசங்களில் காணப்படும் வெண் கட்டிடங்களாக இல்லாமல் சிவப்பு செங்கற்களால் தனித்துத் தெரிந்தது. நிறைய வீடுகளை நெருக்கி ஒட்டிவைத்ததைப் போல தொலைவில் இருந்து பார்க்கும்போது அந்தத் தபால்நிலையம் காட்சியளித்தது.  பிரிட்டிஷ் ஆட்சியிலிருந்தே விடுமுறைத்தளமாக உள்ள இந்தப் பகுதியில் புராதன வரலாற்றுத் தடங்கள் என ஒன்றும் இல்லை என்றார் சரவணகுமார். ஆனால் தொன்மங்கள் இருந்தன.

03

அசோகவனத்தில்…

இங்கு சீதா கோவில் உள்ள இடம்தான் சீதை இராவணனால் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த அசோகவனமாக நம்பப்படுகிறது. கோயிலுக்கு அருகில் ஓடும் நதிக்கு எதிர்ப்புறம் காடுடன் ஒட்டியிருக்கும் பெரும்பாறையில் உள்ள பள்ளம் அனுமனின் பாதமாக வணங்கப்படுகிறது. குரங்குகள் நிறைந்த வனப்பகுதி. பத்துமலையில் திரிவதைப்போன்ற குரங்குகள்தான் என்றாலும் இவை வேறு ரகம். தலைமுடி மட்டும் நடுவில் வகிடெடுத்து சீவியதுபோல இருந்தது. இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன் அந்த நதி பெரும் வீச்சில் பாய்ந்திருக்கும். பின்னிருக்கும் கானகம் மிரட்டும் முரட்டுத்தோற்றத்தில் இருந்திருக்கும். இரண்டுக்கும் நடுவில் ஒரு பெண் தன்னந்தனியாக நின்றிருந்தால் எப்படி இருக்கும் எனக் கற்பனை செய்து பார்த்தேன். தொன்மங்கள் அவ்வாறு கற்பனையைக் கிளறுபவைதான். அந்தக் கற்பனையைச் சுமந்துகொண்டுதான் ஆதாரங்களை அதற்கேற்ப திரட்டித் திரட்டி உருவாக்குகிறார்கள். அங்கிருந்த சில ஏரிகளைப் பார்த்துவிட்டு மலையக மக்களைப் பார்க்கச் சென்றோம்.

தோட்ட வீடுகள்

மலையக லயங்கள்

மலேசியத் தமிழர்களைப் போலவே 19ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில், தேயிலை, ரப்பர், காப்பி முதலிய தோட்டப்பணிகளுக்காகத் தமிழ்நாட்டில் இருந்து அழைத்துவரப்பட்ட மலையகத் தமிழர்களைச் சந்தித்து உரையாட ஆர்வம் இருந்தது. இவர்களுடன் தெலுங்கர்களும் மலையாளிகளும் உடன் வந்திருந்தாலும் பெரும்பாலும் இங்கு தமிழ் பேசுபவர்கள் வாழ்ந்ததால் பொது மொழி தமிழாக உள்ளது. மலேசியா போல தோட்டத்தில் வேலை செய்தால்தான் வீடு வழங்கப்படும் எனும் சட்டமெல்லாம் அங்கு இல்லை. ஆனால் நாங்கள் பார்த்த தோட்ட வீடுகள் மலேசியாவில் 70களில் இருந்த லயன் வீடுகளை நினைவுபடுத்தின. ஒரே காலகட்டத்தில் இந்தியாவில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து மலேசியாவுக்கும் இலங்கைக்கும் குடிபெயர்ந்திருந்தாலும் மலையகத்தமிழர்கள் மலேசியத்தமிழர்கள் அடைந்துள்ள வளர்ச்சியை எட்டாமல் இருப்பது வருத்தத்தைக் கொடுத்தது. அவர்கள் இரண்டாந்தர குடிமக்களாகவே நடத்தப்படும் நிலை, குறைந்த நாள்கூலி, அரசு வேலை வாய்ப்பில் பாகுபாடு, மிக சமீபத்தில் வழங்கப்பட்டுள்ள ஓட்டுரிமை என சரவணகுமார் அவர்களின் வாழ்வியல் சிக்கல்களை கொஞ்சம் விளக்கினார்.  வீடுகளின் அருகில் இருக்கும் நிலங்களில் பயிர் செய்கின்றனர். நிலம் அவர்களுக்குச் சொந்தம் இல்லை. ஆனால் பயிர் செய்யவோ அதை விற்கவோ தடையில்லை. நாங்கள் ஒரு குடும்பத்தினரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தோம். அவர்கள் கன்னடத்தைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவர்கள். தமிழைச் சரளமாகப் பேசினர். வீட்டின் உட்புறம் பார்க்க அனுமதி கொடுத்தனர். தொடக்ககாலத்தில் கட்டித்தரப்பட்ட வீடுகள் இன்னமும் சில எஞ்சியிருந்தன. உபயோகத்தில் இல்லாத அவற்றில், ஆரம்பகால மலேசியத் தோட்ட வீடுகளின் கதவுகள் இரண்டாகவும் நான்காகவும் இருப்பதுபோன்றே பகுக்கப்பட்ட கதவுகள். ஆனால் தமிழக கிராம வீடுகளைப்போல சிறிய செவ்வக பரப்பில் அடக்கப்பட்ட வாழ்வு.

மதிய உணவுக்கு இரு குழுவாகப் பிரிந்து சென்று மீண்டும் சந்தித்தபோது நண்பர்களுக்கு முகம் கொஞ்சம் வெளிரிதான் இருந்தது. அமர்ந்த கடையில் ஈழப்போர் குறித்து வேகமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்க அவ்வூர் தமிழர் “இப்பதான் கொஞ்சம் நிம்மதியா வாழறோம். ஏதும் இப்படி பொதுவுல பேசாதீங்க” என எச்சரித்ததாகச் சொன்னார்கள். அதன்பின் பயணம் முடியும்வரை நண்பர்கள் பொது இடங்களில் பெரும்பாலும் உஷாராகவே இருந்தனர். போர் முடிந்துவிட்டாலும் அதன் தாக்கமும் பயமும் அவ்வூர் காற்றில் கலந்துள்ள குளிர்போல வியாபித்தே இருந்தது.

02

சரவணகுமாருடன்

விரிவுரையாளர் சரவணகுமாரிடம் விடைபெறும்போது ‘வல்லினம் 100’இல் சில பிரதிகளை வழங்கினேன். அவர் அதை பேராதனைப் பல்கலைக்கழக நூலகத்தில் வைப்பதாகச் சொன்னார். மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. மீண்டும் கண்டியை நோக்கி இறங்கும்போது பாண்டியன் வாந்தியெடுத்தார். அதற்குப்பின் பெரும்பாலும் அவர் சோர்ந்தே பயணத்தில் இருந்தார். நான் அப்படியல்ல. வாந்தி எடுத்துவிட்டால் உற்சாகமாகி விடுவேன். அப்படி ஒரு வரம். இடையில் சுற்றுலா பயணிகளுக்கென விற்கப்படும் கலைப்பொருட்களின் விற்பனைக்கூடம் ஒன்றில் வண்டி நிறுத்தப்பட்டது. அதன் அருகில் தேயிலை தூள் கண்காட்சிக்கூடமும் விற்பனை மையமும் இருந்தன. பொதுவாகவே அதுபோன்ற விற்பனை மையங்கள் வெளிநாட்டுச் சுற்றுப் பயணிகளுக்கானவை. விலை பன்மடங்கு அதிகம். எனவே கவனமாக இருக்கும்படி நண்பர்களிடம் எச்சரித்தேன். கூடத்தின் உள் புகுந்து நாசுக்காக விற்பனைக்கூடத்தின் மேல் ஏறிச் சென்றேன். சுற்றிலும் மூன்று அருவிகள் பாலாக வடிந்துகொண்டிருந்தன. மாலை நெருக்கத்தில் கிரங்கடிக்கும் காட்சி. சரவணதீர்த்தா எனக்கு முன் கிரங்கிக் கிடந்தார். கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துவிட்டு கீழே இறங்கினால் விற்பனைக்கூட ஊழியர் ஶ்ரீதரிடம் அன்பொழுக விடைகொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். தன் வாழ்நாளில் அந்த விற்பனை முகவர் அத்தனை அன்பை யாருக்கும் கொடுத்திருக்கமாட்டார். ஒரு புத்தர் சிலையை மலேசிய மதிப்பில் 300 ரிங்கிட் கொடுத்து ஶ்ரீதர் வாங்கியதன் உற்சாகம் கடைக்காரனுக்கு. அன்புக்கும் உண்டோ அடைக்கும்தாழ்.

20.3.2018 – மட்டக்களப்பு

05காலையிலேயே கண்டியில் இருந்து மட்டக்களப்புக்குப் புறப்பட்டோம். பயணம் முழுவதுமே உரையாடல்கள்தான். பெரும்பாலும் அரசியல், சினிமா, இசை எனப் போனது. இசை குறித்த பேச்சு வரும்போதெல்லாம் நான் பெரும்பாலும் வாயை மூடிக்கொண்டேன். நான் வரிகளின் மூலம் பாடலை அணுகிச் செல்பவன். சரவணதீர்த்தா, ஶ்ரீதர், கங்காதுரை கொஞ்சம் விலாவாரியாகவே இசையமைப்பாளர்கள் குறித்தும் சில பாடல்களின் சிறப்புகள் குறித்தும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். இடையில் பொலனறுவையில் வண்டி நிறுத்தப்பட்டது. இலங்கையில் சோழர்கள் ஆட்சி நடந்தது எனக் கேள்விப்பட்டிருந்தேனே தவிர அதன் தடயங்கள் குறித்து அவ்விடத்தில் வண்டி நிற்கும்வரை அறிந்திருக்கவில்லை; கேள்விப்பட்டதுமில்லை. உள்ளே சென்று சுற்றிவர இரண்டு மணி நேரம் ஆகும் என்றார் திலிப். அப்போது நேரம் நண்பகலைக் கடந்திருந்தது. மட்டக்களப்பில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ள நிகழ்ச்சியில் ஏதும் பாதகம் வந்துவிடுமோ எனப் பயமாக இருந்தது. இலங்கை செல்வதென முடிவானதிலிருந்து நண்பர் கணேசன் திலிப்குமார் மட்டக்களப்பு நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டில் மும்முரமாகியிருந்தார். எங்களுக்கான போக்குவரத்து உள்ளிட்ட வசதிகளை ஏற்பாடு செய்ததும் அவர்தான். எனவே இரண்டு மணி நேரத்திற்கு முன்னதாக அங்கு இருப்பது அவசியம் எனப்பட்டது. ஏதும் எங்களால் தாமதமானால் இன்னொருவரின் உழைப்பைக் கொச்சைப்படுத்துவதாகிவிடும். ஆனால் பொலனறுவை அவ்வளவு சீக்கிரம் எங்களை வெளிவரவிடவில்லை.

04

பொலனறுவையில்

பொதுவாக ஒரு வரலாற்று தடமுள்ள இடத்துக்குச் செல்லும் முன் அது குறித்து ஓரளவு வாசித்துச்செல்வது வழக்கம். பழங்கால கோயில்களின் சிற்பங்களை வரலாற்றுப் பின்புலம் இல்லாமலும் ரசிக்க முடியும். ஆனால் சிதைந்து எஞ்சியிருக்கும் ஒரு நகரம் அப்படியானதல்ல. போதுமான விளக்கமோ வாசிப்போ இல்லாமல் என்னால் பொலனறுவையைக் கிரகிக்க முடியவில்லை. ஆர்வம் தோன்றித் தோன்றி துண்டிக்கப்பட்டப்படி இருந்தது. பின்னர் அறை திரும்பியபின் தேடி வாசித்ததில் அது கி.பி 10 நூற்றாண்டு முதல் கி.பி 13 நூற்றாண்டு வரை இலங்கையின் தலைநகரமாக இருந்த நகரம் எனத் தெரியவந்தது. பண்டுகாபய மன்னனால் (இவர் யார் என தேடி வாசித்தால் இவர் சிங்களவர் என்றும் தமிழர் என்றும் இரு வேறு கருத்துகள் உள்ளதைக் காண முடிகிறது) கி.மு. 377இல் அனுராதபுர இராட்சியம் நிறுவப்பட்டுள்ளது. 1,500 ஆண்டுகள் நடந்த இந்த ஆட்சியில்தான் புத்த மதம் இலங்கையில் அறிமுகமானதாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இந்த அனுராதபுர இராட்சியம் சோழர்களால் கைப்பற்றப்பட்ட பின்னர் அவர்களால் இலங்கையில் உருவாக்கப்பட்ட தலைநகரமே பொலனறுவை என்று குறிப்புகள் இருந்தன. இப்படி கடாரத்தில் (மலேசியா – கெடாவின் ஒரு பகுதி) நடந்த ஒரு ஆட்சியைத்தான் சோழர்கள் அழித்தார்கள் என முன்பு டாக்டர் ஜெயபாரதி கூறியுள்ளார். அவர் கடார ஆய்வுக்காக தன்னை முழுக்கவே அர்ப்பணித்துக்கொண்டவர். அப்படி அழிக்கப்பட்ட ஆட்சி எதுவென்றுதான் முழுமையான ஆய்வுகள் இல்லை. ஆனால் பொலனறுவையில் உள்ள பழங்கால தட்டையான செவ்வகக் கற்கள் பூஜாங் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள சண்டிகளை நினைவுறுத்தின.

நான் என் நினைவில் இருந்துதான் பொலனறுவையை மீட்டுக்கொண்டிருந்தேன். ஒருவேளை அதன் முழு வரலாறு தெரிந்திருந்தாலும் எங்களால் அதிக நேரம் செலவழித்திருக்க முடியாது. நேரக்கட்டுப்பாடு அப்படி. பாண்டியன் எப்படியோ உட்புறங்களில் நுழைந்து சில படங்கள் பிடித்து வந்திருந்தார். சொற்பமான நேரத்தில் அவரால் அதைச் செய்ய முடிந்திருந்தது. எப்படி எனக்கேட்டேன். “உலகம் சுற்றும் வாலிபன் படப்பிடிப்புக்காகக், ஜப்பானில் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட இடத்தில் குறுகிய நேரமே அனுமதி கிடைக்க, எம்.ஜி.ஆர் மிகுந்த வேட்கையோடு கேமராவைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடியதாக ஒரு கதை உண்டு. அப்படி கேமராவை தூக்கிக்கொண்டு ஓடினேன்” என்றார். அதிக நேரம் செலவளிக்க வேண்டிய இடமென அவர் சேகரித்த காட்சிகளைப் பார்க்கும்போது தோன்றியது. அப்படித் தோன்றினால் அங்கு மீண்டும் செல்வேன் எனப்பொருள்.

சுற்றுலா விடுதி

சுற்றுலா விடுதி

மட்டக்களப்பு சென்றபோது கணேசன் திலிப்குமாரின் ஏற்பாடுகள் பரவசப்படுத்தின. கடல் அருகில் தங்கும் விடுதியை ஏற்பாடு செய்திருந்தார். தென்னை அபிவிருத்தி சபையின் சுற்றுலா விடுதி அது. தென்னந்தோப்புக்கு நடுவில் வீடு. சூழ்ந்த அமைதி. அவரது அம்மாவின் சமையலில் தடபுடலான உணவுடன் உற்சாகமாக உபசரித்தார். வல்லினம் செயல்பாடுகள் குறித்து நன்கு அறிந்து வைத்திருந்தார். வித்தியாசமான கேசம் அவருக்கு. எளிதில் நெருக்கமாகிவிடும் குணம். பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டோம். வெப்ப சீதோஷண நிலையால் குளித்துவிட்டு வந்தவுடன் வியர்த்தது. நான்கு மணி நிகழ்ச்சிக்குச் சற்று தாமதித்தே நிகழ்ச்சி நடக்கும் இடத்திற்குச் சென்று சேர்ந்தோம். மட்டக்களப்பு நூலகத்தின் கேட்போர் கூடத்தில் நிகழ்ச்சி. இருபது பேர் கொண்ட சிறிய கூட்டத்துடன் அறை இருந்தது. உரையாடல் நிகழ்ச்சிகளில் வருகையாளர் எண்ணிக்கை குறித்த கவலைகள் இல்லை. எத்தனை பேர் இருந்தாலும் உரையாடல் என்பது ஒன்றுதான். எங்கள் நோக்கத்தை சரியாகப் புரிந்துகொண்ட ஒருசிலரின் அறிமுகம் கிடைத்தாலே வந்த நோக்கம் நிறைவேறியது போல்தான். அவர்கள் மூலமே அடுத்தடுத்த நகர்ச்சிகள் சாத்தியம். விவாதங்களும் கேள்விகளுமே ஒரு கூட்டத்தை வெவ்வேறு கோணங்களுக்கு இட்டுச்செல்கின்றன. ஆனால் நிகழ்ச்சியில் அதற்கான சாத்தியம்தான் குறைந்திருந்தது.

09

மௌனகுரு

மட்டக்களப்பு பெரியார் வாசகர் வட்டத்தின் மூலம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த இந்த நிகழ்ச்சியில் தொடக்கமாக கணேசன் திலிப்குமார் உரையாற்றினார். எச்.ராஜா தமிழகத்தில் பெரியார் சிலையை உடைப்பதைக் கண்டித்து அவரது படத்தை எரித்தபோது நான் திடுக்கிட்டுத்தான் போனேன். மேலும் அதற்கு எதிர்வினையாக இலங்கையில் பெரியாருக்குச் சிலை வைக்கப்போவதாகக் கூறினார். தமிழகத்தில் ஒரு சிலை குறைந்தால் இலங்கையில் அதற்கு மாற்று உருவாகும் என்பதாக அவர் பேச்சு அமைந்தது. அதன் பின்னர்  எழுத்தாளர் கௌரி பாலன், வல்லினம் 100இல் இடம்பெற்ற நேர்காணல் மற்றும் விமர்சனக்கட்டுரைகள் குறித்து விரிவாக உரையாற்றினார். ‘மறுகா’ எனும் சஞ்சிகையை நடத்தும் எழுத்தாளர் மலர்ச்செல்வன் வல்லினம் 100இல் உள்ள சிறுகதைகள் மற்றும் கவிதைகள் குறித்து தன் கருத்துகளைப் பகிர்ந்துகொண்டார்.  கணேசன் திலிப்குமார் கட்டுரைகள் மற்றும் பத்திகள் குறித்து தம் கருத்துகளைக் கூறினார். நிகழ்ச்சிக்கு இடையில் மௌனகுரு வந்து சேர்ந்தார். நாடக ஆய்வாளர், பயிற்சியாளர், இயக்குநர் என பல ஆளுமைகள் கொண்டவர். அவரும் பொதுவான தனது இலக்கிய அபிப்பிராயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டார். தனது நூல்கள் சிலவற்றைக் கொடுத்தார். பெரும்பாலும் நிகழ்ச்சி மையம் இல்லாமல் இருந்தது. அவரவர் பேச தனிப்பட்ட கருத்துகள் இருந்ததால் ஆங்காங்கு தனித்தனியாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். மலேசியாவில் இருந்து வந்துள்ளவர்கள் என்ன பெரிதாகச் சொல்லிவிடப்போகிறார்கள் என்ற எண்ணம் காரணமாக இருக்கலாம். கவனம் குவித்து செவிமடுக்கும் சிலருக்காகப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம் எனச் சொல்லலாம். ஆனால் அதற்கு நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளரான கணேசன் திலிப்குமார் பொறுப்பேற்க முடியாது என அறிவோம். மூத்தவர்களைக் கட்டுப்படுத்துவதில் அவருக்குத் தயக்கமும் சிக்கலும் இருந்தது.

06

கணேசன் திலிப்குமாருடன்

நிகழ்ச்சி முடிந்து விடைபெற்று மீண்டும் வீட்டுக்குச் சென்றோம். இரவில் மீண்டும் கணேசன் திலிப்குமார் அம்மாவின் சமையலில் நண்டுக்குழம்பு கிடைத்தது. உண்டு ஓய்வெடுத்தோம். அவரவர் அவரவருக்குப் பிடித்த இடத்தில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். எனக்கு மனம் சோர்வடைந்திருந்தது. நாங்கள் இலங்கை சென்ற நோக்கம் மிகத் தெளிவானது. மிக உறுதியாக  அதில் சுயநலம் இல்லை. அங்கிருந்த நாட்களில் யாருமே தத்தம் படைப்பிலக்கிய முயற்சிகள் குறித்த தனிப்பட்ட உரையாடல்களை ஏற்படுத்த முயலவில்லை. மொத்த மலேசியத் தமிழ் இலக்கியத்தில் எங்களின் பங்களிப்பு என்னவென்று பேசவே விரும்பினோம். ஆனால் அதற்கான செவிமடுக்கும் கூட்டம் இல்லாமல் போனது வருத்தம். தங்கள் கருத்துகளைச் சொல்ல வேறொரு அரங்கை பயன்படுத்துபவர்கள், தங்களை அறிவுஜீவிகளாகக் காட்ட சதா முனைப்புடன் இருப்பவர்கள் இலங்கையிலும் இருப்பதை அறிய ஒரு சந்தர்ப்பம் என நினைத்துக்கொண்டேன்.

நிகழ்ச்சி முடிந்து இரவில் கணேசன் திலிப்குமாரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஆளுமை வழிபாடு ஆரோக்கியமான செயல் அல்ல என்பதை பெரியார் சிலை அமைப்பு மற்றும் எச்.ராஜா புகைப்பட எரிப்பை மையமாக வைத்துச் சொன்னேன். இதுபோன்ற செயல்களில் இறங்கும்போது ஏற்படும் மனஎழுச்சி தற்காலிகமானது. அது பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தாது என்றேன். அவர் மனதை என்னால் அறிய முடிந்தது. நானும் முன்பு அப்படித்தான் இருந்திருக்கிறேன் எனத்தோன்றியது. செயலூக்கம் மிக்க அவரிடம் மனதில் படுவதை விளக்குவதுதான் சரியெனப்பட்டது. அதுவே நான் அவருக்குத் தெரிவிக்கும் நன்றியாக இருக்கும். நகுதல் பொருட்டன்று நட்டல் அல்லவா.

21.3.2018 – மட்டக்களப்பு முதல் முல்லைத்தீவு வரை

எந்த நாட்டிலும் அங்குள்ள அரசு ஆரம்பப்பள்ளிகளே அந்நிலத்தை எளிதாகப் பிரதிபலிக்கும் அடையாளங்கள். நான் அவ்வாறு செல்லும் ஊர்களில் பள்ளிகளில் நுழைந்து பார்த்து விடுவதுண்டு. கணேசன் திலிப்குமாரிடம் கேட்டுக்கொண்டதன்படி எங்களை அங்குள்ள ஆரம்பத் தமிழ்ப்பள்ளி ஒன்றுக்கு அழைத்துச் சென்றார். வாழைச்சேனை இந்துக்கல்லூரி என பெரிய பதாகை இருந்தது.

தமிழகம் போலவே ஒரே வளாகத்தில் ஆரம்ப மற்றும் இடைநிலைப்பள்ளிகள் இயங்கிய வளாகம் அது. கணேசன் திலிப்குமார் பயின்ற அப்பள்ளியில் அவருக்குப் போதித்த ஜெய ஜீவன் என்ற ஆசிரியர் இப்போது தலைமை ஆசிரியராக இருந்தார். அவரே எங்களை வாசல் வரை வந்து வரவேற்றார். இடைநிலைப்பள்ளிக்கான சோதனை நடப்பதால் ஆரம்பப்பள்ளி வகுப்புகளை மட்டும் பார்வையிட்டோம்.

12

தலைமை ஆசிரியருடன்

அரசின் முழு மானியத்தில் பள்ளிகள் இயங்குகின்றன. பெற்றோர்- ஆசிரியர் சங்கக் கட்டணத்தைத் தவிர வேறெந்தக் கட்டணமும் பல்கலைக்கழகம் வரை மாணவர்களிடம் வாங்கப்படுவதில்லை. பாடநூல்களும் இலவசமாக வழங்கப்படுகின்றன. உடைகளுக்கும் பற்றுச்சீட்டு கொடுக்கிறார்கள். ஒரு வருடத்தில் ஒரு ஜோடி உடையை அதைக்கொண்டு இலவசமாகப் பெற இயலும்.  மலேசியாவில் எல்லா மக்களுக்கும் மலாய் கட்டாய மொழியாக இருப்பதுபோல சிங்களம் இலங்கையில் கட்டாயப் பாடமாக இல்லாதது ஆச்சரியமளித்தது. ஆனால் பணியிடத்தில் உயர் பதவிகளுக்குச் செல்ல சிங்களம் பயில்வது அவசியம் என்றார்கள். தமிழ்ப் பள்ளிகளின் பயிற்றியல் மொழி முழுக்கவே தமிழில் நடக்கிறது.

நாங்கள் ஒவ்வொரு வகுப்பாகச் சென்றோம். அப்போது ஓய்வு வேளை. மாணவர்கள்11வீட்டிலிருந்து கொண்டு வந்திருந்த உணவுகளைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். எல்லோருடைய உணவும் ஏறக்குறைய ஒன்றுபோலவே இருந்தது. பள்ளியில் மாணவர்களுக்கு உணவுப்பட்டியல் வழங்கப்படும் என்றும் ஒவ்வொரு நாளும் பெற்றோர்கள் அந்தப் பட்டியலின் அடிப்படையில் உணவைத் தயாரித்து வழங்க வேண்டும் எனவும் விளக்கப்பட்டது. வழங்கப்பட்ட பட்டியலில் உள்ள உணவுகளை பெற்றோர்கள் அவரவர் திறனுக்கும் ரசனைக்கும் ஏற்ப வித்தியாசமாகச் சமைக்கலாம். எனவே ஒரு மாணவனிடம் பொரித்த முட்டை இருந்தால் மற்றுமொரு மாணவனிடம் அவித்த முட்டை இருந்தது. ஏற்றத்தாழ்வற்ற மனநிலையை மாணவர்களிடம் விதைக்க இந்த ஏற்பாடு என்றும் இது இலங்கையில் அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் அமுலில் உள்ளது என்றும் தலைமை ஆசிரியர் விளக்கினார். எனக்கு ‘டோட்டோ சான் ஜன்னலின் ஓரம் சிறுமி’ நூல் நினைவுக்கு வந்தது. அந்தப் பழைய இரயில் பெட்டியில் பயின்ற ஜப்பானிய மாணவர்கள் கடலில் இருந்து கொஞ்சமும் மலையில் இருந்து கொஞ்சமும் உணவை வீட்டிலிருந்து கொண்டுவந்து உண்ணும் காட்சி விரிந்தது. அந்த நூலில் உள்ளதுபோலவே இம்மாணவர்களும் உணவு கொண்டுவராத மாணவர்களுடன்  உணவுகளைப் பகிர்த்து கொள்கின்றனர்.

பள்ளிகளில் தொடக்கநிலை மாணவர்கள் ஆங்கிலத்தைத் பேசுவதற்கே அதிகம் முக்கியத்துவம் தருகிறார்கள். காலம் செல்லச் செல்லவே எழுத்து வாசிப்பு என கவனம் தரப்படுகிறது. அறிவியல், கணிதமெல்லாம் தமிழில்தான் போதிக்கப்படுகிறது. சில வகுப்புகளில் சமயப் பாடம் நடந்துகொண்டிருந்தது. இந்து மத போதனை எனச் சொன்னாலும் சைவமே பிரதான பாடமாக இருந்தது. வகுப்பில் கிருஸ்தவ மாணவர்களும் இருப்பதால் எல்லா வகுப்புகளிலும் இரு மத தெய்வ உருவங்களும் இணைத்து வைக்கப்பட்டு ஒரே மாலை அணிவிக்கப்பட்டிருந்தது. கிருத்துவ மாணவர்களுக்கு வேறு வகுப்பில் கிருத்துவ சமய கல்வி போதிக்கப்படுகிறது என்றும் முஸ்லிம் மாணவர்களுக்கென தனியாகத் தமிழ்ப்பள்ளிகள் உள்ளன என்றும் தலைமை ஆசிரியர் விளக்கினார். ஒரு பள்ளியில் பயிலப் போகும் மாணவர்கள் அவ்வட்டாரத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருப்பது அவசியம் என்றும் அப்பள்ளியின் முன்னாள் மாணவர்களின் குழந்தைகள் என்றால் பள்ளியில் உடனடியாகச் சேர்த்துக்கொள்ளப்படுவர் என்றும் தலைமை ஆசிரியர் விளக்கம் கொடுத்தார். நான் எழுதிய ‘வகுப்பறையின் கடைசி நாற்காலி’ நூலை அவரிடம் கொடுத்தேன். மேலும் வல்லினம் பிரசுரத்தில் பதிப்பிக்கப்பட்ட சில நூல்களை நூலகத்தில் வைக்கும்படி வழங்கிவிட்டு திருக்கோணேஸ்வரம் கோயிலை நோக்கிப் புறப்பட்டோம்.

இராவணன் வெட்டு

இராவணன் வெட்டு

திருகோணமலையில் உள்ள திருக்கோணேஸ்வரம் கோயில் ஞானசம்பந்தராலும் அருணகிரிநாதராலும் பாடல்பெற்ற தளம். ஏற்கனவே இலங்கைச் சுற்றுலாவுக்கு வந்தபோது எங்கள் சுற்றுலா வழிகாட்டி அங்குள்ள இராவணன் வெட்டு பாறையையே அதிசயமாகக் காட்டியது நினைவுக்கு வந்தது. இராவணன் வாளால் வெட்டிப்பிழந்த பாறை என்ற நம்பிக்கையால் அப்பெயர் இடப்பட்டிருந்தது. கோயிலின் வரலாற்றை மறந்துவிட்டு அனைவரும் அந்தப் பாறைப்பிளவையே வாய்பிளக்க பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அப்போதெல்லாம் திறன் கைபேசி இல்லாததால் பேராசிரியர் நுஃமானை அவ்வப்போது அழைத்து தெளிவுபெற்று நான்தான் அக்கோயிலின் வரலாற்றுச் சிறப்புகளை விளக்குபவனாக இருந்தேன். இப்பயணத்தில் அனைவருமே எளிதாக அந்தத் தகவல்களை அறிந்துகொண்டனர். ஆனாலும் அப்போதுபோலவே இப்போதும் இராவணன் வெட்டில் சில்லரை காசை பிளவுகளில் படாமல் வீசுவது சுவாரசியமாக இருந்தது. தரை கொதித்தது. கடும் உஷ்ணம். இளநீர் வாங்கிக் குடித்தோம். ஓய்வெடுத்தோம். தனியாக வந்த சீனப் பெண்ணிடம் கங்காதுரையும் சரவணதீர்த்தாவும் கடலைபோட அனுமதித்தோம். பின்னர் யாழ்ப்பாணத்தை நோக்கிப் பயணம் தொடர்ந்தது.

பொதுச்சந்தையாழ்ப்பாணத்தை அடையும் முன்பு இறுதிக்கட்ட ஈழப் போர் நடந்த முல்லைத்தீவுக்குச் சென்றோம். போரின் அடையாளமாக உள்ள வட்டுவாகல் பாலத்தில் நிற்பது சிறுநடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியபடி இருந்தது. பல லட்சம் உயிர்ப்பலியைப் பார்த்த பாலம். அருகிலேயே இராணுவ முகாம். ஒருவகையில் இது முல்லைத்தீவின் வாயில் எனலாம்.  முல்லைத்தீவு புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுக்குச் சென்ற பின்னர் குண்டு வீச்சிலும் சுனாமி பேரலையாலும் பாதிக்கப்பட்ட பாலம் இன்னமும் ஒரு முதியவனைப்போல அலட்டல் இல்லாமல் நீண்டு படுத்திருந்தது. பாலத்தில் சென்றால் சுடப்படுவோம் எனப் பயந்து நீரில் இறங்கி சென்றவர்களும் சுடப்பட்டு சடலங்களாக மிதந்தனர் என திலிப் சொன்னபோது அகோரக்காட்சி மேலும் மேலும் விரிந்தது. அங்கிருந்து புறப்பட்டு முள்ளிவாய்க்காலுக்குள் நுழைந்தோம். சிங்களப்படையின் தாக்குதலில் படுகொலை செய்யப்பட்டவர்களின் பெயர்கள் பொறிக்கப்பட்ட கற்கள் இருந்த இடத்தில் வண்டி நின்றது. முன்பு ஐந்நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கற்கள் இருந்ததாகவும் இப்போது அவை அகற்றப்பட்டு விட்டதாகவும் திலிப் சொன்னார். இப்படியே சிதிலமடைந்த சந்தை, வீடுகள், சாலைகள் என பார்த்தபடியே பயணித்தோம்.

பிரதான சாலை ஓரங்கள் மட்டுமே ஒப்பேற்றப்பட்டிருக்கும் முல்லைத்தீவின் உட்பகுதிக்குச்பொதுச்சந்தை 02 சென்று பார்ப்பதென முடிவெடுத்தபோது வேனில் மௌனம் சூழ்ந்துகொண்டது. உட்புறமாகப் பயணத்தைத் தொடர போரின் உக்கிர வடுக்களைக் காண முடிந்தது. பொதுமக்கள் சிலரிடம் பேச முயன்றோம். இன்னும் அவர்களிடம் அச்சம் தொற்றியிருந்தது. மனம் திறந்து பேச மறுத்தனர். ஒரு மாது, குண்டு போடும்போது வீட்டில் அமைக்கப்பட்டிருந்த குழிகளில்தான் பதுங்கிக்கொள்வோம் என்றும் குழிகளின் மேல் பனை மட்டையைப் போட்டு அதன் மேல் இன்னும் சில தடுப்புகளைப் போட்டு மூடிக்கொள்வோம் என்றும் சொன்னார். அப்படியானால் தப்பிவிடுவீர்களா என அப்பாவியாகக் கேட்டோம். “அந்தக் குழியிலதான் என் அம்மா தலை துண்டாகி விழுந்தது” என்றார்.

அரசு சார்பற்ற இயக்கங்களின் உதவிகள் கிடைத்தாலும் இயல்பான வாழ்வுக்கு அவர்கள் இன்னமும் திரும்பவில்லை எனத்தெரிந்தது. மீண்டும் முல்லைத்தீவின் பிரதான சாலைக்கு வந்தபோது மக்கள் நடமாட்டம் இருந்தாலும் ஒருவித அமைதி படர்ந்திருந்தது. ஒரு கடையில் அமர்ந்து கொத்துப்பரோட்டாவுக்கு ஆர்டர் செய்தோம். ஒரு தாள லயத்துடன் பரோட்டாவை கொத்தும் சத்தம் எங்களை இயல்பு நிலைக்கு மீட்க முனைந்தது.

22.3.2018 – யாழ்ப்பாணம்

யோ.கர்ணனுடன்

யோ.கர்ணனுடன்

யோ.கர்ணனும் தேவா அண்ணனும்தான் முதல் நாள் இரவில் எங்களை விடுதிக்கு அழைத்துச் சென்றனர். பீச் ரோட்டில் (கொய்யாத் தோட்டம்) அமைந்திருந்த விடுதி அது. தேவா அண்ணன் எனக்கு மலேசியாவில் நடந்த பகுத்தறிவாளர் மாநாட்டின் வழி அறிமுகமானவர். அப்போது அவர் சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்தார். போருக்குப் பின் இலங்கைக்குத் திரும்பியிருந்தார்.  ‘குழந்தைப் போராளி’, ‘அனோனிமா’, ‘அம்பரய’  போன்ற மிக முக்கியமான மொழிபெயர்ப்பு நூல்களை எழுதியவர். யோ.கர்ணனை ‘தேவதைகளின் தீட்டுத்துணி’ சிறுகதைத் தொகுப்பின் மூலமே அறிவேன். அவரை அப்போதே மலேசியாவுக்கு அழைத்துவரும் முயற்சி நிறைவேறாமல் போனது. ‘கொலம்பஸின் வரைபடங்கள்’, ‘சேகுவேரா இருந்த வீடு’ என மேலும் இரு தொகுப்புகளை வெளியிட்டுள்ளது அங்கு சென்ற பிறகுதான் தெரிந்தது. இலங்கையில் அடுத்த தலைமுறை படைப்பாளிகளில் முக்கியமானவர்களில் ஒருவர் யோ.கர்ணன்.

29

கடல் கோட்டை

மறுநாள் காலையிலேயே எங்களை காரை நகர் கடல் கோட்டைக்கு அழைத்துச் செல்ல இருவரோடு நண்பர் சத்தியனும் வந்திருந்தார். அம்மாச்சி உணவகத்தில் காலை பசியாறல் என முடிவானது. மலேசியாவில் நெடுஞ்சாலை உணவகங்கள் போன்ற அமைப்பில் அவ்வுணவகம் இருந்தது. இது விவசாயத்துறை அமைச்சினால் நடத்தப்படும் உணவகம். அவ்வமைச்சில் மாதர் சங்கங்கள் தங்களை இணைத்துக்கொண்டு தங்கள் உறுப்பினர்களில் சிரமப்படும் பெண்களுக்கு உணவகம் நடத்த வாய்ப்பை ஏற்படுத்தித் தருகிறது. ஒருநாளைக்கு 400 ரூபாய் மட்டுமே வாடகை. மலேசிய பணத்துக்கு 10 ரிங்கிட். அரசே அடுப்பு உள்ளிட்ட சமையல் தளவாடங்களை வழங்கி விடுகிறது. சமைப்பதற்கான பொருள்களை அவரவர் ஏற்பாடு செய்துகொள்ள வேண்டும். இலங்கையின் பாரம்பரிய உணவுகளுக்கே இங்கு இடம். வண்ணக் கலவைகள் சுவை கூட்டிகள் இல்லாத உணவுகளாகத் தயாரித்து விற்பனை செய்ய மட்டுமே அனுமதி. சிங்கள மொழியில் ஹெல போஜன (இலங்கை உணவுகள்) என்று தொடங்கப்பட்ட திட்டம் அம்மாச்சி உணவகம் என தமிழ்ப்படுத்தப்பட்டு நாடு முழுவதும் அமோகமான ஆதரவுடன் செயல்பட்டு வருகிறது. நண்பர்கள் மிகவும் விரும்பியே கடைக்குக் கடை தாவிச் சென்றனர். சுவையான சைவ உணவு கிடைத்ததில் சரவண தீர்த்தாவும் ஶ்ரீதரும் மிகுந்த உற்சாகமாகக் காணப்பட்டனர்.

அம்மாச்சி உணவகம்

அம்மாச்சி உணவகம்

சரவண தீர்த்தாவுக்கு இலங்கையில் எங்கும் காணும் சுத்தம் பிடித்திருந்தது. அதை புகழ்ந்துகொண்டே இருந்தார். அவர் கடந்த ஆண்டு எங்களுடன் தமிழகம் வந்திருந்ததால் சுத்தத்துக்கு தமிழக மக்கள் காட்டும் அலட்சியத்தை அறிந்தே வைத்திருந்தார். குப்பையை குப்பைத் தொட்டியில் போடுவதற்கு ஜனத்தொகையைக் காரணம் காட்டுவதற்கும் பெரும் போருக்கும் அழிவுக்கும் பின்பும் தங்களின் சுற்றுவட்டாரங்களைத் தூய்மையாக வைத்துக்கொள்ளும் பண்புக்கும் அவரால் வித்தியாசம் காண முடிந்தது. எங்கும் தைரியமாக அமர்ந்து சாப்பிடலாம் எனும் அளவும் தூய்மை பேணப்பட்டது. கழிவறைகள் சுத்தமாக இருந்தன. கை கழுவும் இடங்களில் சிறு கூடைகள் வைக்கப்பட்டு கையில் ஒட்டியுள்ள மிச்சங்கள் அதில் தேங்க வைக்க ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தன. இதனால் கைக்கழுவும் தொட்டி எப்போதும் சுத்தமாக இருந்தது.

காரை நகர் கடல் கோட்டைக்குச் செல்லும் வழியெங்கும் பனைமரங்கள் புதிய நிலத்தில் பயணிக்கும் உணர்வை ஏற்படுத்தியபடியே இருந்தன. காரை நகர் கடல் கோட்டையை அடைந்தபின் அனைவருக்கும் உற்சாகம் கூடியது. கடலில் படகு வழியாகவே பயணித்து கோட்டைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதை குதூகலமான அனுபவமாக உணர்ந்தோம். இயந்திரப்படகும் சவாலான வளைவுகளை உருவாக்கி எங்களை கோட்டையில் இறக்கியது.

30

தேவா

யாழ்ப்பாணக் கடல் வழிப்பாதையிலே காரைதீவு  அமைந்திருப்பதனால் அது முன்பிருந்தே முக்கியத்துவம் பெற்றதாக விளங்குகின்றன. 17ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் போர்த்துகீசியரால் சுண்ணாம்பைப் பயன்படுத்தி நிர்மாணிக்கப்பட்ட கோட்டைதான் கடல் கோட்டை. ஏறக்குறைய மலேசியாவின் A famosa கோட்டையைப் போல என நினைத்துக்கொண்டேன். போர்த்துக்கீசரிடம் இருந்து யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றிய டச்சுக்காரர்கள் 1680இல் அப்பகுதியிலிருந்த ஐயனார் கோயிலை இடித்து, அதன் கற்களைக் கொண்டு கற்கோட்டையைக் கட்டியிருக்கலாம் என கோட்டையின் நுழைவாயிலில் பொறுப்பாளர் விளக்கினார். இந்தக் கோட்டையில் இருந்து, யாழ்ப்பாணக் கோட்டையைப் பார்க்க முடியும் என்றார் பொறுப்பாளர். கற்களைத் தடவிப் பார்த்தேன். பல இடங்களில் கடலில் இருந்து எடுத்த பவளப்பாறைகளை இணைத்திருந்தனர். நவீன விடுமுறை விடுதியாக மாற்றப்பட்டுள்ள இந்தக் கோட்டையில் உள்ள சிறைகள் நன்கு பராமரிக்கப்படுகின்றன. சிறை அனுபவம் வேண்டுமானாலும் 2,000 ரூபாய் செலுத்திவிட்டு தங்கலாம் என்றார்கள். வெளிப்புறத்தைவிட சிறை குளுமையாகவே இருந்தது.

ரோகண விஜயவீர

ரோகண விஜயவீர

டச்சுக்காரர்களிடமிருந்து  இலங்கையைக் கைப்பற்றிய பிரிட்டி‌‌ஷார், இதனை பிற்காலத்தில் குஷ்டநோய் மருத்துவமனையாகவும் பயன்படுத்தினர் என விளக்கம் கொடுத்தார். இந்த கோட்டையில் 1971ஆம் ஆண்டு ஜேவிபி கிளர்ச்சியின்போது கைதான ஜனதா விமுக்தி பேராமுன என்ற அந்தக் கட்சியைத் தோற்றுவித்த ரோகண விஜயவீரவும் அவர் சகாக்களும்  பாதுகாப்புக் கருதி சிலகாலம் சிறை வைக்கப்பட்டனர் என்று பொறுப்பாளர் தெரிவித்தார். ரோகண விஜயவீர கற்களால் கீறி வரைந்த எழுத்துகளை அங்கே காண முடிந்தது. தேவா அண்ணனும் கர்ணனும் ரோகண விஜயவீர குறித்து விளக்கினர்.

சிங்களவரான இவர் ஒரு மார்க்சியப் புரட்சியாளர் என்றும் அவர் அமைத்த ஜே.வி.பி என அழைக்கப்படும் மக்கள் விடுதலை முன்னணி தீவிரவாத இயக்கமாகக் கருதப்பட்டதாகவும் நாட்டில் புரட்சி செய்ததால் கொழும்பில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார் என்பதும் சுருக்கமான வரலாறு. மீண்டும் படகில் திரும்பி அங்கிருந்த விடுதியில் வயிறார உணவு உண்டோம். இலங்கை மக்கள் பராமரிப்பார்கள் என்றால் அங்கேயே தங்கி விடலாம்போல் தோன்றியது.

யாழ் நூலகம்

யாழ் நூலகம்

திரும்பும்போது யாழ் நூலகத்துக்குச் சென்றோம். 1981இல் இந்த நூலகம் எரிக்கப்பட்டு புத்துருவாக்கம் பெற்றிருந்தது. இலங்கை இனக்கலவரத்தின் முக்கிய நிகழ்வாகக் கருதப்படும் இந்தச் சம்பவத்தை ஒட்டி ‘புத்தரின் படுகொலை’ என பேராசிரியர் எம்.ஏ.நுஃமான் எழுதிய கவிதை பிரபலமானது. முன்பு நான் பயணம் வந்தபோதே இந்நூலகத்தை முழுமையாகச் சுற்றிப் பார்த்திருந்ததால் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டேன். வழக்கமான முதுகெலும்பு வலி. இப்போதெல்லாம் வலியின் காத்திரம் மூளைக்கு வருவதில்லை. மூச்சுவிட சிரமமாக இருந்தால் நானாக முதுகுத்தண்டில் வலி இருப்பதை கூர்ந்து அவதானித்துக்கொள்வேன். நண்பர்கள் நூலகத்தில் இருந்த பழமையான ஓலைச்சுவடிகளைப் பார்க்கச் சென்றனர். விஜயலட்சுமி நூலகத் தலைமை நிர்வாகியிடம் பேச வேண்டும் என்றதால் அவரை நண்பர் சத்தியனின் பொறுப்பில் அங்கேயே விட்டுவிட்டு நாங்கள் வீடு சென்று நிகழ்ச்சிக்குக் கிளம்பினோம். சத்தியன் அந்ந நூலகத்தில் நன்கு அறிமுகமானவர். விஜயலட்சுமியும் நூலகர் என்பதால் அவருக்கு அச்சந்திப்பு முக்கியத்துவமானதாக இருந்தது.

குளித்து புதுப்பித்துக்கொண்டு மீண்டும் நிகழ்ச்சிக்குச் செல்லும் வழியில் விஜயலட்சுமியும் சத்தியனும் ஏறிக்கொண்டனர். ‘வல்லினம் 100’ களஞ்சியம் யாழ் நூலகத்துக்குச் சில பிரதிகள் வழங்கப்பட்டன. நிகழ்ச்சி நல்லூர் பவனில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. உணவகத்தை ஒட்டிய சிறிய கலாபூர்வமான அறை. அருகில்தான் நல்லூர் கந்தசுவாமி கோயில் இருந்தது.

18நிகழ்ச்சி திட்டமிட்டபடி சரியாக நான்கு மணிக்குத் தொடங்கியது. கிருஷ்ணன் அறிமுக உரையாற்றினார். வல்லினம் செயல்பாடுகள் குறித்து விரிவாகவே விளக்கம் கொடுத்தார். தொடர்ந்து நான் மலேசியத் தமிழ் நவீன இலக்கியத்தின் தோற்றம் அதன் வளர்ச்சி இப்போதைய அதன் தேவை எனும் அடிப்படையில் பேசினேன். வல்லினம் 100 களஞ்சியத்தில் பிரசுரமான கட்டுரைகள் குறித்து தேவா அண்ணனும் கவிதைகள் குறித்து கவிஞர் கருணாகரனும் சிறுகதைகள் குறித்து ரமேஷ் உரையாற்றினர். மூன்றும் வல்லினம் 100ஐ நன்கு உள்வாங்கப்பட்ட உரைகள். தொடர்ந்து அ.பாண்டியன் மலாய் இலக்கியம், கங்காதுரை சீன இலக்கியம், விஜயலட்சுமி கெ.எஸ்.மணியத்தை அடிப்படையாக வைத்து ஆங்கிலத்தில் எழுதும் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் என சுருக்கமாக உரையாற்றினர். தொடர்ந்து கேள்வி பதில் அங்கம் நடந்தது. பல்வேறு கேள்விகளுக்கு நண்பர்கள் பதில் கூறினர். ஆச்சரியமாக மட்டக்களப்பில் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளை ஒத்தே யாழ்ப்பாணத்திலும் எனக்கான கேள்விகள் முன்வைக்கப்பட்டன.

கேள்விகளின் சாரத்தை இவ்வாறு தொகுத்துக்கொள்ளலாம். வல்லினம் விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்தின் செயல்பாடுகளுடன் சார்புநிலை கொண்டதா? ஜெயமோகன் எனும் ஆளுமை வழிபாட்டின் வழி மலேசிய இலக்கியம் வளருமா? வல்லினம் குழு ஜெயமோகனுடன் அதிகம் இணக்கம் காட்டுவது ஏன்? ஜெயமோகன் கறாரான விமர்சனம் வைப்பதுபோல ஆரோக்கியமற்ற முறையில் நான் அவரைப் பின் பற்றி விமர்சனம் வைக்கிறேனா?

17

அ.பாண்டியன்

நான் கொஞ்சம் கடுமையான தொணியிலேயே இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்தேன். மட்டக்களப்பிலும் கடுமையைச் சொற்களில் ஏற்றியே பேசினேன். முதலாவது வல்லினம் பல எழுத்தாளர்களை மலேசியாவுக்கு அழைத்து வந்து இலக்கிய நிகழ்ச்சிகள் நடத்தியுள்ளது. நான் தனிப்பட்ட முறையில் பல எழுத்தாளர்களுடன் நெருக்கமான நட்பு கொண்டுள்ளேன். ஆனால் இந்தக் கேள்வி ஜெயமோகனை மட்டுமே வட்டமிடுவது கேட்பவர்களின் பலவீனத்தையே காட்டியது. மேலும் என் தனிப்பட்ட நட்பும் பகையும் வல்லினத்தின் நிலைபாடுகளில் சேராது.

16

கங்காதுரை

முதலில் வல்லினம் விஷ்ணுபுரம் வட்டத்துடன் இணங்கி செயல்பட்டிருக்கிறதா என்றால் ஆம். சீ.முத்துசாமிக்கு விஷ்ணுபுரம் விருது கிடைத்தபோது இணங்கி, ஒத்துழைத்து ஆர்வத்துடனே செயல்பட்டோம். அதுமட்டுமல்ல 2015ல் கொடுக்கப்பட்ட வல்லினம் விருது விஷ்ணுபுரம் விருது செயல்பாட்டு முறையை உள்வாங்கிய ஒரு  முயற்சிதான். விருது பெறுபவரின் எழுத்துகளை நூலாக்குவதையெல்லாம் நான் அங்கிருந்துதான் கிரகித்தேன். மேலும் மூத்த படைப்பாளிகளைக் கவனப்படுத்துவது இளம் படைப்பாளிகளை அடையாளப்படுத்துவது எனத் தொடங்கி மொழி பெயர்ப்பாளர் எம்.ஏ.சுசிலா போன்றவர்களின் பணிகளை அங்கீகரித்து ஊக்குவிப்பது வரை விஷ்ணுபுரம் இலக்கியக் குழுவின் செயலூக்கத்தில் எனக்கு எந்தப் புகாரும் இல்லை.

20

கருணாகரன்

இன்னும் சொல்லப்போனால் மலேசியாவின் தீவிர இலக்கியப்போக்கை முன்னெடுக்கும் வெளிநாட்டவர் அனைவருடனும் ஏதாவது ஒருவகையில் வல்லினம் இணங்கியே செயல்பட்டுள்ளது. பலரை மலேசியாவுக்கு அழைத்து வந்து நிகழ்ச்சிகள் நடத்தியிருந்தாலும் வெகுசிலரே மலேசிய இலக்கியத்தை வெளியே எடுத்துச்செல்ல முனைப்பு காட்டுகின்றனர். எனக்குத் தெரிந்து எழுத்தாளர் இமையம் மட்டுமே தொடர்ந்து மலேசியப் படைப்புகள் குறித்து கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார். ஷோபா சக்தி ‘குவர்னிகா’ தொகுப்பில் மலேசிய நவீன இலக்கியத்தை அறிமுகப்படுத்தவேண்டும் என முனைப்புக்காட்டியபோது அதில் தொகுப்பாசிரியர்களில் ஒருவராகப் பங்காற்றினேன். அந்த நூலையும் மலேசியாவில் வெளியீடு செய்துக்கொடுத்தோம். தமிழவன் தனது சிற்றேடு இதழ்களில் தொடர்ந்து மலேசிய இலக்கியத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தபோது மலேசியாவில் சந்தாதாரர்களை உருவாக்கி இதழ்களை விற்பனை செய்துக்கொடுத்தோம். இதன் உச்சமாக சீ.முத்துசாமிக்குக் கிடைத்த விஷ்ணுபுரம் விருதும் அதை ஒட்டிய கலந்துரையாடல்களும் மலேசிய இலக்கியத்தின் மேல் பெரும் வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்ச உதவியது எனலாம். எனவே  பத்து ஆண்டுகளாக மலேசியாவின் தரமான படைப்பிலக்கிய முயற்சிகளை மலேசியாவுக்கு வெளியில் கொண்டுச்செல்லும் எங்கள் முயற்சியை  சுருக்கி “நீங்க அவங்க குரூப்பா?” எனக்கேட்பது சங்கடமாக இருந்தது. அது அத்தனைக்கால உழைப்பை முற்றிலும் புரிந்துகொள்ளாமல் எளிமைப்படுத்தும் பாணி.

21

தேவா

அடுத்தது, ஜெயமோகனின் கறாரான இலக்கிய விமர்சனப்போக்கில் எனக்கு முழு உடன்பாடே. ஆனால் இந்த உடன்பாட்டை வல்லினத்தின் உடன்பாடாகத் திரிக்க முடியாது. அந்தப் பாணியை நான் பின்பற்றுகிறேனா என்றால் நிச்சயம் அதற்கான தேவை மலேசிய – சிங்கப்பூரில் உண்டு. அவ்வாறான விமர்சனப்போக்கு இல்லாமல்தான் கல்விக்கூட திறனாய்வுகள் மூலம் எழுதப்படும் எல்லாமே இவ்விரு நாட்டுச் சூழல்களிலும் இலக்கியங்களாகி விடுகின்றன. ஆனால் எனது இலக்கியப் பார்வையும் ரசனையும் ஜெயமோகனை அடியொட்டியதா என்றால் இல்லை. நான் உரையாடியவரை/ வாசித்தவரை ஜெயமோகனின் ரசனையில் சாதத் ஹஸன் மண்டோ, காஃப்கா, காம்யூ, கூகி வா தியாங்கோ போன்றவர்களுக்கு இலக்கியத்தில் உச்ச இடங்கள் இல்லை. ஆனால் எனக்கு அப்படியல்ல. நான் எழுதும் பல கட்டுரைகளில் இவர்கள் படைப்புகள் குறித்துப் பேச முனைகிறேன். என்னை பாதித்தப் படைப்பாளிகள் இவர்கள். என்னளவில் நான் வாசித்து என்னை ஈர்க்கும் படைப்புகள் குறித்தே எழுதவும் பேசவும் செய்கிறேன். நாளை எனது இந்த அபிப்பிராயங்கள் மாறலாம். வாசிப்பின் வளர்ச்சி என்பது அதுதானே. ஆனால் மலேசிய- சிங்கை சூழலில் நிராகரித்துப் பேசும் படைப்புகள் குறித்த மாற்று அபிப்பிராயம் இருக்காது என்றே நம்புகிறேன். கலைப்படைப்பின் தொழில்நுட்பக் குறைபாடு, கருத்தியல் முரண்பாடு, தத்துவப் பிசகு போன்றவற்றுக்கும் வெற்று தொழில்நுட்பத்தின் எழுத்துக்குவியலுக்கும் வித்தியாசம் உண்டல்லவா.

19

ரமேஷ்

நான் கடுமையான தொணியில் பதில் சொல்ல இக்கேள்விகள் உருவான மனநிலையே காரணமாக இருந்தது. இந்த மனநிலை குறிப்பிட்ட தேசம் என இல்லாது தமிழ் நிலங்களெங்கும் வியாபித்துள்ளது. முதலில் ஜெயமோகனின் மேல் உள்ள மிரட்சி இவர்களை எளிய பரிகாசத்தை கைக்கொள்ள வைக்கிறது. நான் இவ்வாறான நபர்களை அதிகம் சந்தித்துள்ளேன். ஓர் ஆளுமையைப் பற்றிக் கூறியவுடன் எதிர்த் தரப்பில் இருந்து காலம் காலமாக அவர்மேல் வைக்கப்பட்டு வரும் ஒரு விமர்சனத்தைத் தூக்கி வீசுவார்கள். பாரதியைப் பற்றிப் பேசினால் அவர் கஞ்சா பித்தனென்றும் ஷோபா சக்தியைப் பற்றி பேசினால் அவர் தமிழினத் துரோகி என்றும் சொல்லப்படுவதை சாதாரணமாக இன்றும் செவிமடுக்கலாம். அதைத்தாண்டி ஒரு மொழியில் அவர்களது சாதனைகளை அறிந்திருக்கவே மாட்டார்கள். அது குறித்து ஒரு தெளிவும் இருக்காது. ஆனால் இந்த வசைகளால் அவர்களும் இலக்கியப் பரப்பில் ஜீவிப்பதாக ஒரு பாவனையை உருவாக்குவார்கள். அதன் வழி முகத்தில் பரிகாசச் சிரிப்பை வைத்துக் கொள்வார்கள். இன்னும் சிலர் தனிப்பட்ட தங்களது அனுபவத்தைப் பொது அனுபவமாக மாற்ற முனைவார்கள்.

காழ்ப்புகளுடன் மை ஸ்கில்ஸ் அறவாரியம் குறித்தும் வழக்கறிஞர் பசுபதி குறித்தும் அவதூறுகள் எழுந்தபோது அவர் சமூகத்துக்கு ஆற்றிய சேவைகள் குறித்து நான் விரிவான கட்டுரை ஒன்றை எழுதினேன். அறம் வீழும்போது அதன் அருகில் நிற்பது எழுத்தாளனின் கடமை. அப்போது ஒன்றைக் கவனித்தேன். அவருடன் தனிப்பட்ட பிணக்குகளைக்கொண்ட சிலர் அவர்களுக்கும் பசுபதிக்குமான தனிப்பட்ட அனுபவங்களைக் கண்ணில் ரத்தம் கொப்பளிக்கக் கூறினர். எழுத்தாளர் சங்கத்தலைவர் ராஜேந்திரன் இயக்கத்தின் மூலமாக மலேசிய இலக்கியத்தை மலினமாக்குவதாக எழுதியபோது அவர் தனக்கு தனிப்பட்ட உதவிகள் செய்த கதையை ஆனந்தக்கண்ணீர் தழும்ப கூறியதையும் இந்த மனநிலையோடுதான் ஒப்பிட இயலும்.

என்னளவில் இவர்கள் பரிதாபமானவர்கள். தங்களை மிகச் சிறியதாய் உணரும் அற்பத்தனத்திலிருந்து பேசத் தொடங்குபவர்கள். ஆளுமை வழிபாட்டுக்கு நான் எதிரானவன். ஆனால் விமர்சனம் என்பதை மொத்தப் பரப்பையும் கவனத்தில்கொண்டு வைக்கவேண்டும். ஒருவரின் குறிப்பிட்ட ஒரு செயலை/ கருத்தை விமர்சிப்பதும்; மொத்தமாக அவரது ஆளுமையை விமர்சிப்பதும் வெவ்வேறு அளவீடுகளைக் கொண்டது. காந்தி தொடங்கி கார்ல் மார்க்ஸ் வரையில் முன்வைக்கும் கருத்துகள் விமர்சனத்துக்கு உட்பட்டவைகளே. அப்படியே ஜெயமோகனதும். சமகாலத்தில் இத்தனை தீவிரமாக புனைவிலக்கியம், விமர்சனம், இலக்கியச் செயல்பாடுகள் என இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரை நமட்டுச் சிரிப்புடனும் வெற்றுக் கோஷத்துடனும் பொதுவெளியில் அணுகுவதை நான் அனுமதிப்பது ஒருவகையில் வல்லினத்தை முன்வைத்த எங்கள் செயல்பாடுகளை நானே அவமதிப்பதுபோலத்தான்.

என் விளக்கத்துக்குப் பின்னர் கவிஞர் கருணாகரன் மட்டும் கைத்தட்டி “சரியான பதில்தான்” என்றார். மற்றபடி மொத்த அமைதி. மலேசிய கவிதைப்போக்கு குறித்து பேச்சு எழுந்தபோது 2005இல் அப்படி ஒரு உற்சாகமான போக்கு எழுந்து வந்ததையும் பின்னர் மனுஷ்யபுத்திரன் நகல்களாக தேங்கி விட்டதையும் கூறினேன். என் வாசிப்பில் மலேசியத் தமிழ்க் கவிதைக்கென தனி அடையாளம் இல்லை என்றும் 2006 -டன் அதன் எழுச்சி அமிழ்ந்துபோய்விட்டதையும் எஞ்சி இருக்கும் அடையாளங்களுடன் யோகி போன்றவர்கள் தமிழகப் பதிப்பாளர்கள் மூலம் கவிஞர்களாகக் காட்டப்படும் பரிதாபநிலையையும் சுட்டிக்காட்டினேன்.

கேள்வி எனது ‘மசாஜ்’ கதை குறித்து திரும்பியது. அதில் இறுதியாக வரும் இலங்கை பெண்ணைப் பாலியல் தொழிலாளியாகச் சித்தரிப்பதாகவும் அது தமிழ்ச் சூழலில் இலங்கை மக்களின் மேல் உள்ள பரிதாபத்தை அதிர்ச்சி மதிப்பீட்டின் மூலம் கவனப்படுத்தும் முயற்சியா எனும் தொணியில் அமைந்தது. ஒரு வகையில் நக்கீரனும் சிவபெருமானும் பேசிக்கொள்ளும் சங்கதிதான். சிவபெருமான் மங்கையின் கூந்தல் மணத்தைப் புகழ்ந்திருப்பார். நக்கீரர் அதை மிகவும் புறவயமாக உள்வாங்கி பெண்கள் கூந்தலில் இயற்கையில் மணம் உண்டா என வாதத்தை வைப்பார். நக்கீரர் தமிழ் அறிந்தவர்தான். ஆனால் இலக்கிய நுட்பம் புரியாதவர் என்றே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். இதற்கு பதில் சொல்லப்போனால் நான் அச்சிறுகதையுள் பேச முனையும் மெல்லிய உணர்ச்சிகள் எல்லாம் கவனிக்கப்படாமல் “அப்படியானால் இலங்கைப் பெண்களெல்லாம் மோசமா?” என விவாதம் திசை திரும்பிவிடலாம். எனவே அமைதி காத்தேன். ஶ்ரீதர் அக்கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கு இருப்பதாகச் சொன்னதால் அப்படியான இலங்கை தமிழகப் பெண்கள் மலேசியாவில் உள்ளனர் என்றும் ஆனால் கதை அதை மையப்படுத்தியதல்ல என்றும் கூறினேன். வேறு எது குறித்தும் விவாதம் செய்யலாம். ஒரு படைப்பாளி தன் படைப்பை தற்காத்து விவாதம் செய்வது மகா கொடுமை. அதிலிருந்து விரைந்து தப்பினேன்.

மட்டக்களப்பிலும் யாழ்ப்பாணத்திலும் ஜெயமோகன் குறித்து கேள்வி எழுப்பியவர்கள் பின்னர் நண்பர்களாகவே கட்டியணைத்துப் பிரிந்தனர். உண்மையில் எனக்கு அவர்கள் மேல் கோபம் இல்லை. எல்லா பெரிய முயற்சிகளையும் முன்னெடுப்புகளையும் தங்களின் குறுகிய பார்வையைக்கொண்டு அதற்கேற்ப அதை உள்வாங்கி, தங்களுக்கு இருக்கும் எளிய கருத்துகளைக்கொண்டு கோஷம் எழுப்பும் ஒரு பெரும் திரளின் மேல் உள்ள கோபம் அது. வலுவான எதிர்க் கருத்தை உருவாக்க உழைப்பில்லாத கூட்டத்தைப் பார்த்து பார்த்து உருவான கசப்பின் வெளிப்பாடு அது. இந்தக் கசப்புகளை காதுபடவே கேட்டுக்கொண்டுதான் முன்னகர வேண்டியுள்ளது. சிலசமயம் நம்முடனே இருப்பவர்கள் உருவாக்கும் அவதூறுகளைப் பொறுத்துக்கொண்டுதான் செயல்பட வேண்டியுள்ளது.

நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் வீடு திரும்பினோம். யோ.கர்ணனும் தேவா அண்ணனும் உடன் இருந்தனர். நிகழ்ச்சி எனக்கு பிடித்திருந்ததைச் சொன்னேன். நல்ல ஏற்பாடு. இலங்கை, மலேசிய இலக்கியங்கள் குறித்த தொடர் உரையாடல்களை உருவாக்குவது பற்றிப் பேசினோம். கர்ணன் இலங்கையில் வெளியாகும் தீபம் இதழ் பணியில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டபின் பெரும்பாலும் புனைவிலக்கியம் எழுதுவதை நிறுத்தியிருந்தார். அவரது ‘தேவதைகளின் தீட்டுத்துணி’  என்னைக் கவர்ந்த தொகுப்புகளில் ஒன்று. அவர் மீண்டும் எழுதவேண்டும் எனக்கேட்டுக்கொண்டேன். அவர் அமைதியாகவே புன்னகைத்தார். எப்போதும்போல.

23.3.2018 – கிளிநொச்சி

22

தமயந்தியுடன்

காலையில் கவிஞர் தமயந்தியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவர் முதல் நாள் இரவே வந்திருந்தார். ஆனால் அமர்ந்து பேச நேரம் கிடைக்கவில்லை. எங்களுக்காகச் சுவையான மீன் குழம்பு வைத்திருந்தார். ஈழப்போர் குறித்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்படியே இலக்கியம் குறித்து பேச்சு போனதும் ஆதிரை நாவல் குறித்து பேசினேன். அநேகமாக அங்கிருந்த நாட்களில் பெரும்பாலும் ஆதிரை குறித்து பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு முக்கியமான படைப்பு குறித்து தொடர்ந்து பேசுவதை பிறரையும் வாசிக்கத் தூண்டும். அக்னி நதி, நீலகண்ட பறவையைத் தேடி போன்ற நாவல்களை அவ்வாறு தொடர்ந்து பேச்சில் கேள்விப்பட்டே வாசிக்கத்தொடங்கினேன். தமயந்தி ஷோபாவின் படைப்புகளோ சயந்தனின் நாவலோ உண்மையின் மேல் கற்பனையை ஏற்றும் படைப்புகள் என்றும் அதில் உண்மையான போர் வரலாற்றை அறிய முடியாது என்றும் கூறினார்.. முழு வரலாற்றை உள்வாங்கி எழுதக்கூடியவர்கள் (வரலாறு அறிந்தவர்கள்) தன்னுடன் சேர்த்து நான்கைந்து பேர் மட்டுமே உண்டு என்றார். அப்படியானால் அப்பணியைச் செய்யச் சொன்னேன். பொதுவாக இதுபோன்ற வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்கு ஏராளமான முகங்கள் உள்ளன. அதில் எந்த முகம் சரி அல்லது தவறு என கூறுவது கடினம். அதுவும் இந்த விசயத்தில் அதிகம் தெரியாத என்னைப்போன்ற அறைகுறைகள் அடக்கி வாசிப்பதுதான் நல்லது. தமயந்தியிடம் வேறொன்றும் பேச இயலாது. அவர் சொல்வதை அவர் அனுபவத்தின் வழி உள்வாங்கலாம். ஆனாலும் அதுவும் ஒரு தரப்பு மட்டுமே என்று மனம் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது.  நான் நாவல் எனும் கலைப்படைப்பின் புனைவுநிலை குறித்து பேசுபவன். வரலாற்றின் அதன் நம்பகத்தன்மையை ஆராய்வது என் பணியல்ல. புனைவின் பணியும் அதுவல்ல. சற்று நேர உரையாடலுக்குப் பின் யாழ்பாணம் புறப்பட்டோம்.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கொழும்புக்குச் செல்வதென்பது நீண்ட பயணம்தான். ஆனால் நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டே செல்லும்போது பயணக் களைப்பு தெரியாது. மேலும் வேடிக்கை பார்த்தபடியே செல்லலாம் என்பதால் பகல் நேரப் பயணத்துக்கு முடிவெடுத்திருந்தேன். போகும் முன் நண்பர்கள்  கந்தசுவாமி ஆலையத்தில் வழிபட வேண்டுமென விரும்பினர். பிரம்மாண்டமான ஆலயம்.

கொழும்புக்குச் செல்வதற்கு முன் கவிஞர் கருணாகரன் இல்லத்திற்குச் செல்லலாம் எனத் திட்டம். ஈழத்தின் முக்கியமான தமிழ்க் கவிஞர் கருணாகரன். ஈரோஸ் அமைப்பில் இணைந்து ஈழவிடுதலைப் போராட்டத்தில் செயற்பட்டவர். நான் 2011ஆம் ஆண்டு இலங்கைப் பயணத்தில் யோ.கர்ணன் அறிமுகப்படுத்தலில் அவரைச் சந்தித்தேன். அப்போது தொடர்ந்து அரசியல் பத்திகளை எழுதிவரும் எழுத்தாளராகவே அறிமுகமானார். பல துறைகளைச் சேர்ந்தவர்களையும் உள்ளடக்கிய நூற்றுக்கு மேற்பட்ட நேர்காணல்கள் அவரால் செய்யப்பட்டுள்ளன என்றும் ‘வெளிச்சம்’ என்ற கலை, இலக்கிய ஏட்டின் ஆசிரியராக நீண்டகாலம் செயல்பட்டிக்கும் அவர்,  தமிழீழத் தேசியத் தொலைக்காட்சியின் பணியாளராகவும் இருந்துள்ளார் என்றும் அப்போதைய உரையாடலின் வழி உள்வாங்கிக்கொண்டேன். ஈழப் போராட்டத்தின் ஆரம்பகாலத்தில் ஒரு போராளியாகச் செயற்பட்ட கருணாகரன், அந்தப் போராட்டத்தின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் களத்தில் நின்றே கண்ட அனுபவத்தைக் கொண்டவர் என்பதால் அப்போதைய உரையாடலில் இலக்கியத்தைவிட ஈழ அரசியலே அதிகம் இருந்தது. ஆனால் விடைபெறும்போதே பல்வேறு கவிதை, சிறுகதை, கட்டுரைத்  தொகுப்புகள் எழுதியுள்ளார் என அறிந்துகொள்ள முடிந்தது.

இலங்கையிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து சென்ற அ.முத்துலிங்கம், ஷோபா சக்தி, சேரன் போன்றவர்களை அறிந்து வாசிக்க முடிகிற சூழலில் இலங்கையில் தீவிரமாக இயங்குகிற படைப்பாளிகளை அறிய முடியாமல் போனது அப்போது கூச்சமாகவே இருந்தது. முதல் பயணத்தில் கிடைத்த நூல்களை வாசித்ததில் ஓரளவு அங்குள்ள இலக்கியச் சூழலை அறிய முடிந்தது. கருணாகரன் படைப்புலகை கவிதைகள் வழியே நெருக்கமாக அறிந்திருந்தேன். எனவே பல்வேறு படைப்பிலக்கியத்துறை சார்ந்து இயங்கினாலும் அவரைக் கவிஞராக அடையாளப்படுத்துவதே எனக்கு உவப்பாக உள்ளது.

கருணா

கருணாகரனுடன்…

அவரது இல்லம் கிளிநொச்சியில் இருந்தது. சுற்றிலும் சிறிய தோட்டங்களோடு  பண்ணை வீடுபோல அமைப்பு. கருணாகரன் எங்களை வரவேற்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். பேச்சு இலக்கியத்தில் தொடங்கி ஈழப்போருக்குத் திரும்பியது. அப்படித் திரும்பும் என அனுமானித்ததுதான். கருணாகரன் விரிவாகவே ஈழப்போர் குறித்து விளக்கினார். நான் ஜி.புஷ்பராஜாவின் ‘ஈழப் போராட்டத்தில் எனது சாட்சியங்கள்’ நூலை முன்பே வாசித்திருந்தேன். காத்தான் குடி பள்ளிவாசல் உள்ளிட்ட பல இடங்களில் தொடர்ந்து முஸ்லிம்கள் புலிகளால் சுட்டுக்கொள்ளப்பட்ட பட்டியல், பொது மக்கள் மீது நடத்திய தாக்குதல்கள், சகோதர இயக்கங்களை அழித்தது என  சான்றுகளுடன் எழுதப்பட்ட நூல் அது. அதேபோல ‘அகாலம்’ என்ற புஷ்பராணியின் (இவர், ஈழவிடுதலைப் போராட்டம் ஆயுதப்  போராட்டமாக உருவெடுத்தபோது அதில் பங்கெடுத்த முதல் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர். அப்படி மாறியபோது சிறை சென்ற முதல் பெண் போராளியும் ஆவார்.) நூலும், புலிகள் நடத்திய போர் இராணுவ ரீதியாக முக்கியமானவையாக இருக்கலாம் ஆனால் தார்மீக ரீதியில் பயங்கரவாதமானது எனச் சொல்லி சான்றாய் நின்றது. ஆனால் இந்த அனுபவங்களுக்கு அல்லது கருத்துகளுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட நியாயங்களும் இல்லாமல் இல்லை. ‘கொலைநிலம்’ என்ற உரையாடல் நூலில் ஷோபாசக்தியிடம் தியாகு வைக்கும் வாதங்கள் அப்படி ஒரு எதிர்த்தரப்பு எனலாம். கடைசியாக தமிழினி எழுத்தில் நான் வாங்கிய ‘ஒரு கூர்வாளின் நிழலில்’  என்ற நூலை இதுபோன்ற குழப்பங்களாலேயே முழுமையாக வாசிக்காமல் வைத்துவிட்டேன். எந்த எதிர்க்கருத்து கொண்ட நூலுக்கும் திரிக்கப்பட்ட வரலாறு என விமர்சனங்கள் எழுவது வாசிப்புக்குத் தடையாக உள்ளது என கருணாகரனிடம் கூறினேன்.

கருணாகரன் மிகத்தெளிவாக சில விளக்கங்கள் கொடுத்தார். அவரது கருத்துகள் சார்பற்ற சமநிலையில் இருந்தது. அந்நூல் ஏன் அசலானதாக இருக்கலாம் என்பதற்கான ஆதாரங்களைச் சொன்னார். தன்னுடைய அனுபவத்தில் தான் கண்ட நிஜங்களின் அடிப்படையில் உள்வாங்கிக்கொண்ட வரலாற்றை விரிவாகப் பேசினார். பேச்சு பிரபாகரன் குறித்து போனது.

கருணாகரன் வீட்டில்

கருணாகரன் வீட்டில்

கருணாகரன் பிரபாகரனின் மூன்றாவது மகனான பாலச்சந்திரன் குறித்து பேசும்போது தோளில் கைலியைப் போர்த்தியவாறு பலகை பெஞ்சில் அமர்ந்திருக்கும் அச்சிறுவனின் அப்பாவிக் கண்கள் நினைவுக்கு வந்தது. யார் எதைக்கொடுத்தாலும் எவ்வளவு நெருங்கிப் பழகியிருந்தாலும் எதையும் வாங்கி உண்ணமாட்டான் என அவர் சொன்னபோது இராணுவப்பிடியில் அவன் அருகில் இருந்த குவளை நினைவுக்கு வந்தது. அதன் பின்னர் அவனுக்கு நேர்ந்த கொடூரமும் மனதில் கரும்புகைபோல பரவியது. அப்படம் இணையத்தளங்களில் வெளிவந்தபோது மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கத்தூண்டிக்கொண்டே இருந்தது. ஒட்டுமொத்த மானுடமும் நசிந்துவிட்டதுபோன்றதொரு பெருவலி. தொண்டை வரை வந்த கேள்வியை விழுங்கிவிட்டேன்.

கருணாகரன் மீண்டும் மீண்டும் தான் அனைத்தையும் மறக்கப் பழகுவதாகக் கூறினார். உள்நோக்கிச் சுருங்கி அதற்கு எதிர்நிலையில் வெடித்து சிதறும் கவிஞர்களின் மனம் அவரிடம் இயல்பாகவே பேச்சில் தொணித்தது. “சாலையில் போகும்போது ஒரு ஆர்மிகாரனைப் பார்க்கிறேன். பக்கத்திலேயே ஒரு கால்களை இழந்த சிறுமியும் இருக்கிறாள். சிறுமி அப்படி ஆக ஆர்மி முன்பொரு காலத்தில் காரணமாக இருந்திருப்பான் என்பதை நான் மறந்தால் மட்டுமே இந்த நிலத்தில் வாழ்வது சாத்தியம்” என்றார்.

வேனில் ஏறி புலிகளின் நிர்வாகத்தில் இருந்த பகுதிகளைப் பார்வையிட்டோம். இன்னும் சில இடங்களில் இராணுவ நடமாட்டம் இருந்தது. பெரும்பாலான கட்டடங்கள் தரைமட்டமாகியிருந்தன. 2002ஆம் ஆண்டு புலிகள்  அனைத்துலக பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு நடத்திய மண்டபம் தரைமட்டமாக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தச் சந்திப்புக்குச் சென்ற அக்கினி (மலேசிய பத்திரிகையாளர்) எழுதிய ‘மண்ணே உயிரே’ நூல் மூலம் அந்நிலம் உயிர்ப்புடன் இருந்த ஒரு காலத்தை கற்பனையிலேயே கண்டிருக்கிறேன். இப்போது அது செத்துக்கிடந்தது.

26

போராட்டத்தில்

மீண்டும் மையச் சாலைக்கு வந்தபோது வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட தமது உறவுகளை மீட்டுத்தருமாறு கோரி வவுனியாவில் மக்கள் நடத்தும் போராட்டத்தைக் காண முடிந்தது. ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக நடத்தப்பட்டுவரும் இந்தப் போராட்டத்துக்கு தங்களுக்கான தீர்வு வழங்கப்படவில்லை எனத் தெரிவித்து தொடர்ந்து கவனயீர்ப்புப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர். நாங்கள் அதில் ஈடுபட்டிருந்த ஒரு தாயிடம் பேசினோம். கடந்த வருடம் ஜனவரி மாதம் 23இல் இப்போராட்டம் தொடங்கியதாக கூறிய அவர் தாங்கள் காணாமற்போன பிள்ளைகளுக்காக போராட்டம் மேற்கொள்ளவில்லை. காணாமல் போகச் செய்யப்பட்ட பிள்ளைகளுக்காகவே போராட்டம் மேற்கொண்டு வருகின்றோம் என்றார். காணாமல் போனவர்களின் படங்களைத் தாங்கிய பதாகைகள் சுற்றிலும் இருந்தன. நான் யார் இதில் உங்கள் மகன் என்றேன். அவ்வளவு நேரம் துடிப்புடன் பேசிக்கொண்டிருந்தவர் “என் மகனா?” என்ற கேள்வியுடன் சட்டெனத் தாயாக மாறினார். அவர் முகத்தில் அத்தனை சிரிப்பு. தன் மகனை வாரியனைத்து தூக்கப்போகும் உற்சாகச் சிரிப்பு. ஓடிச்சென்று ஒரு சிறிய மங்கலான படத்தைக் காட்டினார்.

வண்டியில் ஏறும்போது மனம் கனத்துக் கிடந்தது. கருணாகரன் எல்லாவற்றையும் தெளிவாக விளக்கிக்கொண்டே இருந்தார். நான் வீட்டில் அடக்கி வைத்திருந்த அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டேவிட்டேன். “பாலச்சந்திரனின் சுடப்பட்ட படத்தைப் பார்த்தபோது எல்லா மரணங்களையும்போல அதையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் வலு இருந்ததா?” ஒருவகையில் இது அபத்தமான கேள்வி. இன்னும் சொல்லப்போனால் மானுட நுண்ணுணர்வு அற்றவர்களிடம் வெளிப்படக்கூடிய கேள்வி. ஆனால் அதை நான் கேட்டுத்தான் ஆகவேண்டும் எனத்தோன்றியது. அதன் நியாயம் என்னவென்று பல நேர்காணல்களைச் செய்த அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியும். அவர் பதில் கொடுத்தார். சொற்கள் சிக்கிக்கொண்ட நெஞ்சடைக்கும் பேரழுகையை பதிலாக அவர் கொடுத்தார். வேனில் மௌனம் அப்பியது.

காணாமல்போன குழந்தையின் நினைப்பு எழும்போது தாயிடம் எழும் சிரிப்பும் மாண்ட குழந்தைக்காக கருணாகரனின் அழுகையும் ஒரே உக்கிரத்தைக் கொடுப்பதுதான். இரண்டும் இயலாமையின், இழப்பின் பிரதிபலிப்பு. நம் கண்முன் துன்பத்தில் உழலும் ஒவ்வொருவரும் யாரோ ஒருவரின் குழந்தைகள் என நினைப்பு வரும்போது எழும் வலியின் பிரதிபலிப்பு.

24.3.2018 – கொழும்பு

முதல்நாள் இரவில் கொழும்பு தமிழ்ச் சங்கத்தில்தான் தங்கியிருந்தோம். பேராசிரியர் நுஃமான் அவர்களின் ஏற்பாடு. வசதியான அறை என்றாலும் இலங்கை சீதோஷண நிலை உஷ்ணமாக இருந்ததால் புழுக்கம் தாள முடியாமல் இருந்தது. எல்லோரிடமும் பொதுவாக சோர்வு காணப்பட்டது. பயணக் களைப்புடன் போர் காலச் சிதைந்த காட்சிகள் காரணமாக இருக்கலாம். பல சமயங்களில் நமக்கு ஏற்படும் உணர்வு மாற்றங்களையே நாம் ஆராய்வதில்லை. புலன்களின் வழி அவை மனதை சுரண்டிக்கொண்டே இருக்க அறிவை வேறெங்கோ அலைய விட்டுவிடுகிறோம். ஒரு சிறிய உறக்கத்துக்குப் பின் பாண்டியனிடம் பேசினேன். “புலிகள் போரில் வென்று நிரந்தர ஆட்சி அமைத்திருந்தால் இப்போது எழும் எதிர்வினைகள் எல்லாமே அர்த்தம் இல்லாமல் போயிருக்கலாம்” என்றார். அது உண்மைதான். வரலாற்றை அதிகாரங்களே உருவாக்குகின்றன. ஒருவேளை இராணுவம் எஞ்சிய தடயங்களை அழிக்காமல் வைத்திருந்தால் சோழர்கள் ஆண்ட தடயங்களைப் பார்க்கச் செல்வதுபோல பல வருடங்களுக்குப் பின் அது வரலாற்றில் ஒரு பெருநிகழ்வாக நிலைக்கலாம். அதைச்சுற்றி பல புனிதப் புனைவுகள் உருவாகலாம். சோழர்கள் தம் மக்களை கொல்லாமலா பெரும் ராஜியங்களை உருவாக்கியிருப்பர். எல்லாமே ஒரு துளி அதிகாரத்தில் இருந்து தொடங்குபவை. ஆனால் வரலாற்றில் எல்லாவற்றுக்கும் இடம் உண்டு. நேர்மையைப் போல வஞ்சகத்துக்கும். எழுச்சியைப் போல வீழ்ச்சிக்கும்.

மேமன்

மேமன் கவியுடன்

அன்று காலை பத்து மணிக்கு பூபாலசிங்கம் புத்தகக் கடையில் மேமன் கவி அவர்கள் சந்திப்பு ஒன்றினை ஏற்பாடு செய்திருந்தார். நிகழ்ச்சியைவிட நான் தெளிவத்தை ஜோசப் அவர்களைச் சந்திக்க வேண்டும் என ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன். அவர் மலையகப் படைப்பாளிகளில் முக்கியமானவர். அவரது ‘குடை நிழல்’ நாவலை வாசித்திருந்தேன். ஆனால் சந்திப்புக்கு அவரால் வர முடியாமல் போனது. அதை நண்பர்களுடனான ஒரு சிறிய சந்திப்பு எனலாம். மிகச் சிலர் வந்திருந்தனர். வல்லினத்தில் உள்ள அனைவருமே பேசினோம். நிகழ்ச்சியில் இலக்கியப் புரவலர் ஹாஸிம் உமர் வந்திருந்ததால் இலங்கை படைப்பாளிகளை மலேசியாவுக்கு வரவழைத்துக் கலந்துரையாடல் நடத்த விரும்பும் எங்கள் திட்டத்துக்கு உதவும்படி கேட்டுக்கொண்டேன். மேமம் கவி விரிவாக பல கேள்விகள் கேட்டு பதிவு செய்துகொண்டார். அன்று நாங்கள் தங்கியிருந்த கொழும்பு தமிழ்ச்சங்கத்தில் நிகழ்ச்சி ஒன்று நடப்பது பலரும் வர முடியாததற்குக் காரணம் என்றார். மேமன் கவி அக்கறையானவர். வாயில் வடை சுட்டுக்கொண்டிருக்காமல் எழுத்தில் இயங்குபவர். வல்லினம் பதிப்பில் வந்த இரண்டு நூல்கள் குறித்து முன்பே விரிவான கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளார். அவ்வாறான முயற்சிகள்தான் அயலகங்களில் தேவை. ஸ்ரீதரசிங் பூபாலசிங்கம் அவர்களும் அக்கறையுடன் கவனித்து நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்திருந்தார். வருங்காலத்தில் விரிவான சந்திப்புகள் நடத்த இணைந்து செயல்படலாம் என உறுதியளித்தார்.

நாடகம்

சாவித்திரி

கடல் ஓரம் மதிய உணவுக்குப் பின் நண்பர்கள் நினைவுப் பொருட்களை வாங்கச் சென்றனர். நான் வேனிலேயே அமர்ந்திருந்தேன். திலிப்புடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். இலங்கையில் இருந்தாலும் எங்களுடனான இந்தப்பயணம் அவருக்கும் புது அனுபவம்தான். ஶ்ரீதர் மற்றும் சரவணதீர்த்தாவுக்கு விமானம் முன்னரே கிளம்புகிறது என்பதால் வாடகை வண்டியில் புறப்பட்டனர். அடுத்த சில மணி நேரத்தில் எங்கள் விமானம். குளிக்க விருப்பம் இன்றி எல்லோரும் ஒவ்வொரு மூலையில் கிடந்தோம். கீழே மண்டபத்தில் நிகழ்ச்சி நடந்துகொண்டிருந்தது. பேச்சுச் சத்தம் உரக்கக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. கீழே இறங்கினேன். சத்தியவான் சாவித்திரி நாடகம் அரங்கேற்றம் கண்டிருந்தது. பின்னால் சாயம் வெளுத்த பழைய திரைச்சீலை. பழக்காலத்து பாணியிலான நாடகம். ஆண்களே பெண் வேடமும் போட்டிருந்தனர். கூட்டம் நிறைந்திருந்தது. பலரும் நாடகத்தை ரசித்தனர். இடையில் போனதால் எனக்கு தலையும் புரியவில்லை வாலும் புரியவில்லை. சோகமும், கோபமும், அச்சமும் என கதாபாத்திரங்கள் காட்டும் வெவ்வேறு உணர்வுகளை உற்சாகமாக உள்வாங்கினர் பார்வையாளர்கள். புராணங்கள் அவ்வாறு எல்லா உணர்ச்சிகளையும் தள்ளி நின்று ரசிக்க வைத்துவிடுகின்றன. மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்டு ஒரு சகஜமான கதையாக மனதில் நிலைத்து விடுகிறது. ஈழத் தமிழர்களின் சோக வரலாறும் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்டதுதான். இன்னும் சகஜமாகாமல் ஒவ்வொருமுறையும் நெஞ்சை குத்தி ரணமாக்குவது மட்டும் ஏனென்று தெரியாமல் பெட்டிகளைக் கட்டினேன்.

திலிப் நெருங்கிய நண்பராகியிருந்தார். “இலங்கையில் பனங்கள் பிரபலம். நீங்கள் அதை இறுதிவரை முயலவே இல்லை” என்றார். அது குறித்த பெரிய திட்டங்கள் இல்லாவிட்டாலும்  சம்பந்தமில்லாமல் ‘வெள்ளையானை’ நாவலின் இறுதி காட்சி நினைவுக்கு வந்தது. மனிதர்களை வதைத்து தயாராகும் ஐஸ் கட்டியினுள் ரத்தம் உரைந்திருப்பதாக ஆங்கிலேயன் ஒருவனுக்குத் தோன்றும். ஐஸ் கட்டி தயாராகும் தொழிற்சலையில் நடக்கும் மானுட சித்திரவதைகளைத் தடுக்க முடியாமல் வேடிக்கை மட்டுமே பார்க்க முடிந்த தனது குற்ற உணர்ச்சியை வெல்ல வலுக்கட்டாயமாக அதை விஸ்கியில் கலந்து குடிப்பான்.

இங்குள்ள பனைமரங்கள் இரத்தம் குடித்து உதிரக்கள்ளை உற்பத்தி செய்திருக்குமா என அப்போது தோன்றியது. “சீச்சீ” எனச்சொல்லிக்கொண்டேன். எப்படி இருந்தாலும் குற்ற உணர்ச்சி அழியாமல் அப்படியே இருக்கட்டும் என நினைத்துக்கொண்டேன்

http://vallinam.com.my/version2/?p=5191

மாநிற தமிழ் பெண்களுக்கு பாகுபாடு காட்டப்படுகிறதா? #BBCShe

3 weeks 3 days ago
மாநிற தமிழ் பெண்களுக்கு பாகுபாடு காட்டப்படுகிறதா? #BBCShe
 

கோவை நகரின் தெருக்களில் நான் சென்றபோது மாநிறம் உடைய பெண்கள் பலரையும் பார்த்தேன். ஆனால், வெள்ளை நிறத்தில் தோல் உடைய பெண்கள் விளம்பரப் பதாகைகளில் நின்றுகொண்டு என்னை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

#BBCSheபடத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

மாநிறத் தோற்றம் உடைய பெண்கள் அதிகம் வசிக்கும் தமிழகம் போன்றதொரு மாநிலத்தில் வெள்ளை நிறப் பெண்கள் இருக்கும் பதாகைகள் வேறு எங்கோ இருந்து கொண்டு வரப்பட்டது போல இருந்தது.

எனக்கு மட்டுமல்ல, #BBCShe திட்டத்துக்காக அவினாசிலிங்கம் பல்கலைக்கழக மாணவிகளை சந்தித்தபோது அவர்களும் இதே கருத்தை கூறினார்கள்.

#BBCSheபடத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

'"விளம்பரங்களில் இருக்கும் பெண்களை போலவே சமூகத்தில் அனைத்துப் பெண்களும் இருப்பார்கள் என்று நினைக்க முடியாது. மெல்லிய உடலும், நீண்ட கூந்தலும் கொண்டே பெண்கள் இருப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது," என்ற கருத்தை அவர்கள் பிரதிபலித்தனர்.

இந்தப் பகுதியில் இருக்கும் பெண்களின் தோற்றம் ஒரு மாதிரி இருக்கும்போது, வேறு தோற்றம் உடைய பெண்களைக் கொண்டு பதாகைகள் மற்றும் தொலைக்காட்சிகளில் விளம்பரம் செய்யப்படுவது எதனால்?

நகைக் கடை விளம்பரங்களிலும் வெள்ளைத் தோல் உடையே பெண்களே தென்படுகிறார்கள்.

தமிழ் திரையுலகிலும் இதே நிலை இருப்பதை ஒரு மாணவி சுட்டிக்காட்டினார்.

#BBCShe

தமிழ் திரைப்பட நடிகைகள் குறித்து கூகுளில் தேடினால் வரும் முடிவுகளில் பெரும்பாலும் வெளி மாநிலத்தை சேர்ந்த ஹன்சிகா, தமன்னா, அனுஷ்கா, அசின் போன்ற நடிகைகளின் படங்களே வருகின்றன.

திரிஷா, சமந்தா, ஸ்ருதிஹாசன் ஆகியோர் மட்டுமே தமிழகத்தை சேர்ந்தவர்கள். இவர்கள் அனைவருக்குமான ஒரு ஒற்றுமை, அவர்களுக்கு இருக்கும் வெள்ளை நிறத் தோல்.

ரஜினிகாந்த், விஜயகாந்த், விஜய் சேதுபதி, தனுஷ் போன்ற கறுப்பு நிறத் தோல் உடைய கதாநாயகர்களை ஏற்றுக்கொள்வதில் தமிழக ரசிகர்களுக்கு பிரச்சனை இல்லை.

#BBCShe

விளம்பரங்கள் மற்றும் திரைப்படங்களில் காட்டப்படும் பெண்களின் தோற்றங்கள் மிகைப்படுத்தப்பட்ட, 'உண்மையற்றவை' என்று நாம் அதை புறக்கணிக்க முடியாது.

அவை தங்கள் மீது செலுத்தும் தாக்கம் குறித்து கல்லூரி மாணவிகள் கூறுகின்றனர். தங்களின் தோலின் நிறத்தால் தன்னம்பிக்கை குறைவது, குடும்பங்கள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களில் பாகுபாடு காட்டப்படுவது ஆகியவை குறித்து அவர்கள் பகிர்ந்து கொண்டனர்.

ஷாருக் கான் 2013இல் நடித்த ஒரு விளம்பரத்தை போல வெள்ளைத் தோல்தான் அழகு எனும் கருத்து மீண்டும் திணிக்கப்படுவதாக அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

சமீப காலங்களில் நந்திதா தாஸ் போன்று திரைத்துறைக்குள்ளேயே இருந்து அந்தக் கருத்துகளுக்கு எதிரான கருத்துக்களும் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

#BBCShe

2017 மிசர்ஸ் இந்தியா எர்த் போட்டியில் இரண்டாம் இடம் பிடித்த கோவையைச் சேர்ந்த காயத்ரி நடராஜன் உள்ளிட்டோரும் மாநிறத் தோலால் தாங்கள் பாகுபாட்டுக்கு ஆளானது குறித்து பேசியுள்ளனர்.

வெள்ளை நிறத்தோல் உடைய பெண்களை வெற்றிபெற்றவர்களாக காட்டக் காரணம் மக்களின் எதிர்பார்ப்பு என்று விளம்பர நிறுவனங்கள் கூறுகின்றன. அது உண்மையும்கூட.

எனினும், இந்த இளம் பெண்கள் கூறுவதற்கு செவிமடுப்பதன் மூலம், அவர்களின் தேவையை மட்டுமல்ல, இத்தகைய கருத்தை மீண்டும் மீண்டும் பதிவு செய்வது மூலம் ஊடகம் உண்டாக்கும் தாக்கம் குறித்து ஒளிபரப்பு ஊடகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் அறிய முடியும் .

http://www.bbc.com/tamil/india-43586043

இலங்கையில் கருக்கலைப்பை சட்டமாக்குதல் - ஒரு பார்வை

4 weeks 2 days ago
இலங்கையில் கருக்கலைப்பை சட்டமாக்குதல் - ஒரு பார்வை

 

 
 

இலங்­கையில் கருக்­க­லைப்பை சட்­ட­மாக்­கு­வ­தற்கு எதி­ராக சில மத நிறு­வ­னங்கள் அண்­மையில் கூச்சல் மேற்­கொண்­டதைத் தொடர்ந்து நான் இந்த கட்­டு­ரையை எழு­து­கிறேன். நான் இவ்­வி­டயம் தொடர்­பாக உல­க­ளா­விய கருத்­துகள், நூல்­களைப் பற்றி அறிந்­துள்ளேன். அத்­துடன் சர்­வ­தேச நிபு­ணர்­க­ளு­டனும் இது குறித்து கலந்­தா­லோ­சித்­துள்ளேன். இங்கு நான் கருக்­க­லைப்பு குறித்த எனது அறிவைத், தக­வல்­களை வாச­கர்­க­ளுடன் பகிர்ந்­து­கொள்­கிறேன். சில சர்­வ­தேச நிபு­ணர்கள் அயர்­லாந்து குடும்ப திட்­ட­மிடல் சங்­கத்­து­டனும் பிர­ஜைகள் பணி­ய­கத்­து­டனும் இணைந்து கருக்­க­லைப்பை அயர்­லாந்தில் தளர்த்­து­வது தொடர்­பாக பணி­யாற்றி வரு­கின்­றனர். 

expecting-women.jpg

அயர்­லாந்தில் கருக்­க­லைப்பு செய்­வது சட்­ட­வி­ரோ­த­மாகும். அயர்­லாந்து பிர­ஜைகள், பணி­யகம் மற்றும் பாரா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­ன­ரி­டையே நான் கருக்­க­லைப்பு தொடர்­பான அயர்­லாந்து சட்­டத்தில் திருத்தம் கொண்­டு­வர வேண்டும் என முயன்று வரு­கிறேன். 

அயர்­லாந்து பாரா­ளு­மன்­றத்தில் விவா­தத்தின் பின்னர் (சட்­டப்­பி­ரிவு– 08) கருக்­க­லைப்பை சட்ட ரீதி­யாக மேற்­கொள்­வ­தற்கு 2018 இல் கருத்­துக்­க­ணிப்பு மேற்­கொள்­வது என தீர்­மா­னிக்­கப்­பட்­டது. சட்­ட­வி­ரோத கருக்­க­லைப்பை மேற்­கொள்­ளா­தி­ருக்க, அதா­வது கருக்­க­லைப்பை சட்ட ரீதி­யாக்க இலங்­கையில் இதுவே தக்க தருணம். இலங்­கையில் சட்­ட­வி­ரோத கருக்­க­லைப்பு தாய் மர­ணத்­திற்கு முக்­கிய கார­ண­மாக உள்­ளது. 

இந்த விடயம் தொடர்பில் பதி­ல­ளிக்­கக்­கூ­டிய முக்­கிய கேள்­வி­க­ளாக பின்­வ­ரு­வன அமை­கின்­றன; 

* சட்­ட­பூர்வ கருக்­க­லைப்பு சேவையை வழங்க சுகா­தா­ர­சேவை அடிப்­படைக் காரணம் என்ன? 

* எதிர்­கா­லத்தில் இலங்­கையில் கருக்­க­லைப்பு சட்டம் தொடர்பில் தொடர்­பு­பட்ட மனித உரி­மைகள் நிலை­வரம் என்ன? 

* இலங்­கையில் சிறந்த இனப்­பெ­ருக்க சுகா­தார சேவையை உறுதி செய்ய என்ன கொள்­கைகள் முன்­வைக்­கப்­பட வேண்டும்?

இக்­கேள்­வி­க­ளுக்கு சர்­வ­தேச மகளிர் நோயியல் மற்றும் மகப்­பேற்று மருத்­துவ மன்­றத்தின் எப்.ஐ.ஜி.ஓ தீர்­மா­னத்தின் வழி­நின்று பதில் பெற­மு­டியும். 

* மருத்­துவ கார­ணங்­க­ளுக்­காக (வாழ்க்­கைக்கும் சுகா­தா­ரத்­திற்கும் ஆபத்­தான  கட்­டத்தில் கருக்­க­லைப்­பா­னது சிறந்த இனப்­பெ­ருக்க சுகா­தார சேவை­யாக பொது­வாக அனைத்து நாடு­க­ளாலும் கரு­தப்­ப­டு­கின்­றது. 

மருத்­துவ கார­ணங்­க­ளுக்கு அப்­பாற்­பட்ட கருக்­க­லைப்பு தொடர்­பாக எப்.ஐ.ஜி.ஓ. என்ன கரு­து­கி­றது என்றால் பெண்­களின் உரி­மைகள் தொடர்­பாக பாது­காப்­பற்ற கருக்­க­லைப்பை தவிர்த்து பாது­காப்­பான கருக்­க­லைப்பை நியா­யப்­ப­டுத்தல். 

பல பொது­மக்கள், வைத்­தி­யர்கள் உட்­பட கரு­து­வது என்­ன­வென்றால் இயன்­ற­வரை கருக்­க­லைப்பை தவிர்ப்­பது  என்­ப­தாகும். 

இக்­கு­ழுவின் தீர்­மா­ன­மாகப் பெண்­க­ளுக்கு  உரிய வழி­காட்­டு­தலின் கீழ் சிறந்த முறையில் கருக்­க­லைப்பு மேற்­கொள்ள அவர்­க­ளுக்கு உரிமை உள்­ளது என்­ப­தாகும். 

எம்.ஐ.ஜி.ஒ. மற்றும் உலக சுகா­தார ஸ்தாபனம் போன்ற சர்­வ­தேச அமைப்­புகள் ஏன் பாது­காப்­பான கருக்­க­லைப்பை சிபார்சு செய்­கின்­றன? 

பாது­காப்­பற்ற கருக்­க­லைப்­பா­னது வலி­யையும் மர­ணத்­தையும் ஏற்­ப­டுத்­தக்­கூ­டி­யது. 

கருக்­க­லைப்பு குற்­ற­மா­னது. மரண வீதத்­தையே அதி­க­ரிக்கும்.  குற்­ற­மற்ற கருக்­க­லைப்பு மரண வீதத்தை நிச்­சயம் குறைக்கும்.  குற்­ற­மற்ற கருக்­க­லைப்பு, கருக்­க­லைப்பு வீதத்தை அதி­க­ரிக்­காது. 

உல­க­ளா­விய ரீதியில் ஆண்­டு­தோறும் பாது­காப்­பற்ற கருக்­க­லைப்­பிற்கு 50,47,540 பெண்கள் உட்­ப­டு­கி­றார்கள்.  கருக்­க­லைப்பை குற்­ற­மற்­ற­தாக்­குதல் தாய் மரண வீதத்தை நிச்­சயம் குறைக்கும். தென் ஆபி­ரிக்க பொது மருத்­து­வ­ம­னை­களில் 1994 சட்ட மறு­சீ­ர­மைப்­பிற்கு முன்னர் ஆண்­டு­தோறும் பாது­காப்­பற்ற கருக்­க­லைப்பு மூலம் 425 மர­ணங்கள் ஏற்­பட்­டன. கருக்­க­லைப்பை அங்கு சட்­ட­பூர்­வ­மாக்­கியப் பின்னர் ஆண்­டுக்கு 36 மர­ணங்கள் என குறைந்­தது. 1975 இல் பிரான்­ஸிலும் இத்­தா­லி­யிலும் கருக்­க­லைப்பை சட்­ட­பூர்­வ­மாக்­கிய பின்னர் மரண வீதம் 20 இல் இருந்து 10 வீதத்­திற்கு குறைந்­தது. 

உட­னடி பொது சுகா­தாரம் 

“பல நாடு­களில் கருக்­க­லைப்பும் உயர் தாய், சேய் மரண வீதமும் பொது சுகா­தார பிரச்­சி­னை­யாக உள்­ளது” உலக சுகா­தார சபை தீர்­மானம் 20:41 ,+ 23 மே 1967 பாது­காப்­பற்ற கருக்­க­லைப்பு  பெண்­க­ளுக்கு பாரி­ய­தொரு பொது சுகா­தார  பிரச்­சி­னை­யாக உள்­ளது. இது தொடர்­பாக அர­சுகள், தொண்டு நிறு­வ­னங்கள் என்­பன சட்­ட­வி­ரோத கருக்­க­லைப்பை குறைக்க / கைவிட நட­வ­டிக்கை எடுக்க வேண்டும். மனித உரி­மைகள், இனப்­பெ­ருக்க உரி­மைகள் நீண்ட தொலை­நோக்கு உடை­ய­வை­யா­யினும் பேணப்­பட வேண்டும். 

உல­க­ளா­விய மனித உரி­மைகள் தீர்­மானம்(1948) அதி உச்­ச­பட்ச சுகா­தாரம் என்­பது அடிப்­படை உரி­மை­களில் ஒன்று ஆகும்.  சுகா­தாரம் என்­பது இன, மத, அர­சியல் நம்­பிக்கை, பொரு­ளா­தார, சமூக நிலைப்­பா­டு­க­ளுக்கு அப்­பாற்­பட்டு பேணப்­பட வேண்டும். 

உலக சுகா­தார ஸ்தாபனம் (Who) அர­சி­ய­ல­மைப்பு 1948 உள, உடல் மற்றும் சமூக சிறப்­பான நிலையே சுகா­தாரம் ஆகும். இது நோயை தடுத்தல் என்­பது மட்டும் ஆகாது. 

மனித உரி­மைகள் தொடர்பில் ஐ.நா. சர்­வ­தேச மா­நாடு டெஹரான் (1968) இனப்­பெ­ருக்க உரிமை என்­பது மனித உரி­மை­களில் ஒரு பகு­தி­யாகும்.  மனித உரி­மைகள் என்ற வகையில் பாது­காப்­பான கருக்­க­லைப்பு உரிமை பின்­வரும் தலைப்­பு­களில் கரு­தப்­பட வேண்டும். 

வாழ்­வ­தற்­கான உரிமை, சுகா­தா­ரத்­திற்­கான உரிமை, பாகு­பா­டற்ற சமத்­து­வத்­திற்­கான உரிமை, கொடூ­ர­மான, மனி­தா­பி­மா­ன­மற்ற தரக்­கு­றை­வான பேணல் அற்ற தன்­மைக்­கான உரிமை, சுதந்­திரம் தனி­நபர் பாது­காப்பு மற்றும்  தனித்­தி­ருந்தல் என்­ப­தற்­கான உரிமை, தகவல் மற்றும் கல்­விக்­கான உரிமை.  

பாது­காப்­பான கருக்­க­லைப்பு பற்றி புரிந்­து­ணர்­த­லுக்கு எது அவ­சி­ய­மா­கி­றது, இது கருக்­க­லைப்பை தூண்­டு­வ­தாக அமை­யக்­கூ­டாது, சிந்­தாந்த கோட்­பாடை மதிப்­ப­தாக இருக்க வேண்டும், பெண் கரு­வுறும் கர்ப்ப காலத்தை வரை­ய­றுத்து தீர்­மா­னித்தல், கருக்­க­லைப்­புக்­கான தேவையை  வலி­யு­றுத்தும் நிபந்­த­னைகள், கருக்­க­லைப்பை குறைப்­ப­தற்­கான சிறந்த ஆளு­மை­யுடன் தலை­யீடு செய்­தலை தூண்­டுதல், பாது­காப்­பான கருக்­க­லைப்­புக்கு திட்­ட­மி­டுதல் மற்றும் முகாமை செய்தல், அனு­பவம் உள்ள திற­மை­யா­ன­வர்­களின் சேவை, சான்­றுள்ள தரா­தரம் மற்றும் வழி­காட்­டல்கள், கருக்­க­லைப்பின் வகைகள் யாரால் எங்கு மேற்­கொள்­ளப்­ப­டு­கி­றது என்ற தக­வல், கருக்­க­லைப்பு முறைகள், சுகா­தார சேவை நிபு­ணர்கள் மற்றும் வச­திகள் தொடர்பில் சான்று மற்றும் அனு­மதி, தகுந்த நபரின் (வைத்­தி­யரின்) அணு­கு­முறை 

இக்­கட்­டுரை எமது நாட்டில் கருக்­க­லைப்பு பற்றி எவ்­வாறு உத­வக்­கூடும்? 

பிறப்பு, கருக்­க­லைப்பு, இறப்பு என்­பன மனித இனம் தோன்­றிய காலத்தில் இருந்து தொன்­று­தொட்டு நிலவி வரு­கி­றது. இலங்­கையில் தாய் மரண வீதத்தில் மூன்றாம் இடத்தில் கருக்­க­லைப்பு காணப்­ப­டு­கி­றது. இலங்­கையில் பிரித்தானியர் காலத்தில் 1885 இல் கருக்­க­லைப்பு குற்­ற­மாக இருந்து வரு­கி­றது. நூற்­றுக்கு நூறு வீதம் பாது­காப்­பான மகப்­பேறு என்று எந்­த­வொரு  நாட்­டிலும் இல்லை. தாய் மரணம் என்­பது இடம்­பெ­றவே செய்யும். ஆனால் குறைக்க முடியும். இங்கு தாய், சேய் நல மருத்­து­வர்கள் 320 பேர் உள்­ளனர். உங்­களின் திரு­ம­ண­மா­காத ஒரே 16 வயது மகள் கர்ப்­ப­முற்றால் நீங்கள் என்ன செய்­வீர்கள்? பல பெற்றோர் இது தொடர்­பான பிரச்­சி­னை­யுடன் என்னை அணு­கி­யுள்­ளனர். திரு­மணம் ஆகாமல் கர்ப்­ப­மான பெண்­களை பரா­ம­ரிக்கும் நிலை­யத்­திற்கு உங்கள் மகளை அனுப்பி பிள்ளை பெற்­றாலும் பிள்­ளையை தத்­துக்­கொ­டுத்­து­விட்டு வீடு திரும்­பவும் என கூற­லாமா அல்­லது கருக்­க­லைப்பு சட்ட ரீதி­யான சிங்­கப்பூர் போன்ற நாடு­க­ளுக்கு அனுப்­பவும் என கூற­லாமா? கருக்­க­லைப்பின் ஒரு வாரத்­திற்கு பின்னர் அப்பெண் பாட­சாலை செல்ல முடியும். மகளின் எதிர்­கா­லமே இங்கு முக்­கியம். 

இத்­தனை வருடகாலமாக கருக்கலைப்பு பற்றிய  எந்தவொரு  கூக்குரலும் கூச்சலும் இடம் பெறவி ல்லை. கருக்க லை ப்பை அண்மையில் சட்டபூர்வமாக்க எத்தணித்தபோதே கூச்சல் போடுகின்றனர். கருக்கலைப்பால் எந்த ஒரு உயிரிழப்பும் ஏற்படாத ஐக்கிய இராச்சியம் போன்று ஏன் இலங்கை மாறக்கூடாது? கருக்கலைப்பை சட்ட ரீதியாக மாற்றாவிட்டால் சட்டவிரோத கருக்கலைப்பு வியாபாரம் கொடிகட்டிப் பறக்கும். நானே வயது முதிர்ந்த மகப்பேற்று மருத்துவர் ஆகும். சட்டவிரோத கருக்கலைப்பில் இரத்தப்பெருக்கிற்கு உட்பட்டு பல பெண்கள் மரணிப்பதைப் பார்த்துள்ளேன்.  ஒருவர் சட்டபூர்வ கருக்கலைப்பிற்கு ஆதரவு வழங்கா

விட்டால் அவர் மறைமுகமாக சட்டவிரோத கருக்கலைப்பிற்கு ஆதரவு வழங்குகிறார் என்ற பேராசிரியர் எஸ் அருட்குமரனின் வசனத்துடன் இதனை நிறைவு செய்கிறேன்.

(பேராசிரியர் வில்பிரட் பெரேரா)

http://www.virakesari.lk/article/31904

எச்சில் துப்புவது ஏன் மோசமானது?

1 month ago
எச்சில் துப்புவது ஏன் மோசமானது?

கால்பந்து விளையாட்டு வீராங்கனையாக இருந்து, தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியாளராக மாறிய ஜேமி காராகர், தன்னை கோபமூட்டிய காரில் இருந்த ஒரு குடும்பத்தை நோக்கி எச்சில் துப்பிய காணொளிக்கு எதிராக மக்கள் கோபத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.

எvச்சில் துப்புதல்படத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

'ஸ்கைய் ஸ்போட்ஸ்' ஆய்வாளர் வேலையில் இருந்து காராகர் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளார்.

சரி, எச்சில் துப்புவது ஏன் பிறருக்கு எதிரானதாக பார்க்கப்படுகிறது?

அசிங்கமான காரணி

"இழிவானது", "அற்பமானது, "எச்சில் துப்புவதைவிட கீழானது எதுவுமில்லை" போன்ற குறிப்புகள் இந்த காணொளி பற்றிய கருத்துக்களில் பதிவிடப்பட்டுள்ளன.

எல்லாவற்றையும் விட, ஏன் வன்முறையையும் விட சிலருக்கு எச்சில் உமிழ்வது மோசமானதாக தெரிகிறது.

இந்த நடவடிக்கை கோபம் ஊட்டுகிற, மரியாதை குறைவான செயல்பாடாக பார்க்கப்படுகிறது.

ஆனால், எப்போதும் அத்தகைய செயல்பாடாக எச்சில் துப்புவது அமைவதில்லை.

'மிரர்' பத்திரிகையின் முதல் பக்க அட்டைபடத்தின் காப்புரிமைDAILY MIRROR Image caption‘மிரர்‘ பத்திரிகையின் முதல் பக்க அட்டை

முன்னதாக, ஐரோப்பாவில் எச்சில் துப்புவது என்பது சமூக அளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பழக்கமாகவே இருந்து வந்தது. ஆனால், 19வது நூற்றாண்டு நன்னடத்தை மாற்றங்களால்தான் இன்றைய நிலை உருவாகியுள்ளது.

மேலும், எச்சில் துப்புவதை நோய்தொற்று பரவலோடு தொடர்புபடுத்தியதால் பொது சுகாதார பரப்புரையாளர்கள் எச்சில் துப்புவதற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளை எடுக்க தொடங்கினர்.

1940களில் டிபி எனப்படும் காசநோய் பெருமளவு பரவியிருந்தது. "எச்சில் துப்புவதற்கு தடை" என்கிற அடையாளங்களைய எல்லா பேருந்துகளிலும் பார்க்கலாம்.

சுகாதார ஆபத்து

எச்சில் துப்பிவிட்டால் மிகவும் குறைவான அளவே தொற்றுநோய் பரவும் சூழ்நிலை நிலவுகிறது என்பது தெரிய வந்துள்ளது.

ஜலதோஷம் அல்லது காய்ச்சல் வருவதற்கான குறைந்தபட்ச வாய்ப்புகளே உள்ளன.

காசநோய், ஹெபடைடிஸ், மூளைக்காய்ச்சல், ஹெர்பஸ் வைரஸ் போன்ற பொது வைரஸான சைட்டோமெகலோவைரஸ் மற்றும் சுரப்பிகள் சார்ந்த காய்ச்சல் போன்ற பல நோய்களுக்கு காரணமான எப்ஸ்டென் -பார் வைரஸ் போன்றவை எச்சில் துப்புவதால் பரவுகின்றன.

எச்சில் முப்“பும் கால்பந்து வீரர்படத்தின் காப்புரிமைCHRISTOF KOEPSEL/BONGARTS/GETTY IMAGES

யாராவது உங்கள் மீது எச்சில் துப்பிவிட்டால், நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று பிரிட்டன் தேசிய சுகாதார சேவை பரிந்துரைக்கிறது:

  • சோப்பாலும், அதிக நீராலும் எச்சிலை கழுவிவிடுங்கள்.
  • எச்சில் உங்களுடைய கண்கள், மூக்கு அல்லது வாய்க்குள் சென்றுவிட்டால், அதிக அளவிலான குளிர்ந்த நீரால் கழுவி விடுங்கள்.
  • நோயத்தொற்று ஆபத்தை நீங்கள் உணர்ந்தால், உடனடியாக மருத்துவரிடம் சென்று அறிவுரை பெறவும்.

எச்சில் துப்புவது தாக்குதலா?

கால்பந்து விளையாட்டு மைதானத்தில் எச்சில் துப்புவது வழங்கமாக நடைபெறும் விடயம்தான்.

ஆனால், போட்டியாளர் மீது எச்சில் துப்புவது "வன்முறை மிக்க நடத்தை"யாக கால்பந்து விளையாட்டின் உலக நிர்வாக அமைப்பான ஃபிஃபாவால் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

போட்டியாளர் அல்லது பிறர் மீது எச்சில் துப்புவது என்பது அவர்களுக்கு "எதிரான நடவடிக்கை" என்று கால்பந்து கூட்டமைப்பு தெரிவிக்கிறது.

பெரும்பாலான நேரங்களில் திட்டமிட்டு எச்சில் துப்பினால், அதுவொரு 'தாக்குதல்' என்றும், அதிகாரிகளை பாதுகாப்பதற்கு எச்சில் பாதுகாப்பு தலையுறையை அவர்கள் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளதாகவும் காவல்துறையினர் தெரிவிக்கின்றனர்.

பாதுகாப்பு தலையுறையை ஒரு முறைதான் பயன்படுத்த முடியும்படத்தின் காப்புரிமைHERTS POLICE Image captionபாதுகாப்பு தலையுறையை ஒரு முறைதான் பயன்படுத்த முடியும்

பிரிட்டனின் 49 போலீஸ் படைகளின் 17வது பிரிவு, வெளிப்படையாக தெரிகின்ற பாதுகாப்பு தலையுறையை பயன்படுத்தியுள்ளனர்.

வெஸ்ட் மிட்லாண்ட்ஸ் போலீஸ் படை இதனை அறிமுகப்படுத்திய சமீபத்திய படைப்பிரிவாகும்.

2016ம் ஆண்டு 231 அதிகாரிகள் மீது எச்சில் துப்பப்பட்டது என்று இந்தப் படைப்பரிவு தெரிவித்திருக்கிறது.

ஆனால், இவ்வாறு முகத்தை மூடுவது கொடூரமானது, இகழ்ச்சிக்குரியது என்று லிபர்ட்டி என்கிற செயற்பாட்டாளர் குழு கண்டித்துள்ளது.

குற்றத்திற்கு அபராதம்

1990ம் ஆண்டு வரை எச்சில் துப்புவது குற்றம் என்றும், அவ்வாறு செய்தால் 5 பவுண்ட் அபராதம் என்று பிரிட்டனில் நடைமுறை இருந்து வந்தது.

எச்சில் துப்பினால் அபராதம் விதிக்க வேண்டும் என்ற கருத்து சமீப காலத்தில் மீண்டும் உயிர்பெற்றுள்ளது.

பொதுவெளியில் எச்சில் துப்புவது சட்டப்பூர்வமற்றது என்ற விதிமுறையை 2013ம் ஆண்டு லண்டனிலுள்ள என்ஃபீல்ட் கவுன்சில் அறிமுகப்படுத்தியது.

இதனை அறிமுகப்படுத்துவதற்கு செயற்பாடுகளை முன்னெடுத்த பரப்புரையாளர் கவுன்சிலர் கிரிஸ் பான்ட், எச்சில் துப்புவது "முற்றிலும் தவறு" என்றும், பண்பட்ட சமூகத்தில் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத "இழிவான நடத்தை" என்றும் விளக்கமளித்துள்ளார்.

"எச்சில் துப்புவது, கிருமிகளை பரப்புகிற, சுகாதார கேடுகளுக்கு காரணமாகிற முற்றிலும் அருவருப்பான, இழிவான பழக்கம் என்று பெரும்பாலான மக்கள் எண்ணுகின்றனர் என்பது என்னுடைய கருத்து" என்று அவர் தெரிவிக்கிறார்.

"என்ஃபீல்டில் எச்சில் துப்புவதை தடை செய்திருப்பது, லண்டனில் அதிகரித்து வருகின்ற காசநோயை தடுப்பதற்கு உதவும்" என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

நடைபாதைகளில் எச்சில் துப்ப வேண்டாம் என்று 2008 பெய்ஜிங் ஒலிம்பிக்ஸில் வைக்கப்பட்டிருந்த பதாகைபடத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES Image captionநடைபாதைகளில் எச்சில் துப்ப வேண்டாம் என்று 2008 பெய்ஜிங் ஒலிம்பிக்ஸில் வைக்கப்பட்டிருந்த பதாகை

அதே ஆண்டு, எச்சில் துப்பியதால் பிடிபட்டால், 80 பவுண்ட் அபராதம் என்று குறிப்பிட்ட அபராத தொகையை லண்டனின் வட கிழக்கிலுள்ள வால்தாம் கவுன்சில் அறிமுகப்படுத்தியது.

எச்சில் துப்புவதை "குப்பை" என்று வகைப்படுத்திய இந்த கவுன்சில், இதற்கான விதிமுறையை உருவாக்காமல், இரண்டு பேரை நீதிமன்றத்திற்கு வெற்றிகரமாக கொண்டு சென்றது.

எச்சில் துப்பும் பைகள்

உலகின் பல நாடுகளில் எச்சில் துப்புவது பொதுவாக அனைவரின் பழக்கமாக உள்ளது.

பலமுறை இந்த பிரச்சனையை சமாளிக்க சீனா முயற்சிகளை மேற்கொண்டுள்ளது.

2008ம் ஆண்டு நடைபெற்ற பெய்ஜிங் ஒலிம்பிக்சில் நடத்தப்பட்ட பரப்புரையின்போது, 'எச்சில் துப்பும் பைகளை' தொண்டர்கள் வழங்கினர்.

நன்னடத்தையை மேம்படுத்தும் விதமாக பாதைகளில் எச்சில் துப்ப வேண்டாம் என்பதை வலியுறுத்தும் பதாகைகளை பெய்ஜிங் மாநகரம் முழுவதும் சீனா வைத்திருந்தது.

"பெய்ஜிங் ஒலிம்பிக்ஸ் மூலம் பண்பட்ட, நல்நடத்தையை வெளிகாட்டி, பங்குகொள், பங்களி, மகிழ்ச்சியாக இரு" என்று இந்தப் பதாகைகளில் எழுதப்பட்டிருந்தது.

http://www.bbc.com/tamil/science-43443121

'90 சதவிகித பெண்கள் தங்கள் உடலை வெறுக்கின்றனர்'- ஏன்?

1 month ago
'90 சதவிகித பெண்கள் தங்கள் உடலை வெறுக்கின்றனர்'- ஏன்?
 

'90 சதவிகித பெண்கள் தங்கள் உடலை வெறுக்கின்றனர்', உடல் மீதான பெண்களின் சுயவெறுப்புக்கு அவர்களுடைய தாயின் பொறுப்பும் முக்கியமானது.

பெண்படத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

"13 வயதாக இருந்தபோது என்னை பார்ப்பவர்கள் வயதுக்கு மீறிய வளர்ச்சி என்று சொல்வார்கள். அப்போது 5.6 அடி உயரம் இருந்த என்னைப் பற்றி அம்மா மிகவும் கவலைப்படுவார். அதைப் பார்த்து என் உடல் மீது எனக்கு வெறுப்பு வரும். என் வயதில் உள்ள மற்றவர்களுக்கு இருந்ததைவிட அதிக கட்டுப்பாடுகளுக்கு காரணமான எனது தோற்றத்தை வெறுத்தேன்" என்கிறார் ஃபரீதா.

தற்போது 42 வயதாகும் ஃபரீதாவுக்கு, 30 ஆண்டுகளுக்கு பிறகும் அந்த நினைவுகள் பசுமையாக இருக்கிறது. "நான்கு குழந்தைகளுக்கு தாயான என் அம்மா, தனது மார்பக உள்ளாடையை அணிந்துக் கொள்ள என்னை வற்புறுத்துவார். 13 வயது சிறுமியான எனக்கு அது ஏற்படுத்திய கோபத்தையும் வலியையும் இன்னும் என்னால் மறக்கமுடியவில்லை. இதுபோன்ற பல்வேறு விடயங்கள் எனக்கு மிகவும் மன அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தின. என் உடல் மீதான சுயவெறுப்பை அதிகப்படுத்தின."

தீபா நாராயணனின் இந்தியப் பெண்களின் மெளனத்தை உடைப்போம் என்ற பொருள்படும் ''CHUP: Breaking the Silence About India's Women' என்ற புத்தகத்தில் ஃபரீதாவின் கதை சொல்லப்பட்டுள்ளது

அண்மையில் வெளியான இந்த புத்தகத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் ஃபரீதாவின் தன் உடல் மீதான சுயவெறுப்புக்கு அவருடைய தாய்க்கும் மிகப்பெரிய பொறுப்பு இருக்கிறது என்பதை உணர்த்த மேலே குறிப்பிடப்பட்ட சில வரிகளே போதுமானது.

பெண்கள்படத்தின் காப்புரிமைDEEPA NARAYAN

சுமார் 600 பெண்கள், ஆண்கள் மற்றும் குழந்தைகளிடம் பேசிய தீபா, இந்தியாவில் 90% பெண்கள் தங்கள் உடலை நேசிப்பதில்லை, வெறுக்கிறார்கள் என்ற முடிவுக்கு வந்தார்.

ராணியின் கதை

ராணி என்கிற பெண்ணும் தீபாவிடம் தனது அனுபவத்தை பகிர்ந்துக் கொள்கிறார். "அப்போது எனக்கு சுமார் 13 வயது இருக்கும். என் பிறந்த நாளை கொண்டாட வீட்டிற்கு வருமாறு தோழிகளிடம் சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தேன். அன்று என்ன உடை அணிந்திருந்தேன் என்பதுகூட நன்றாக நினைவிருக்கிறது. வீட்டின் மாடிப்படி ஏறும்போது ஒருவர் கீழே இறங்குவதைப் பார்த்தேன். அவருக்கு வழிவிடுவதற்காக நான் ஒதுங்கி நின்றேன். ஆனால் வேகமாக வந்த அவர் என் மீது மோதினார். என் தலை சுவரில் மோதியதில் எனக்கு மயக்கம் வந்துவிட்டது. அதற்குப் பிறகு நடந்த எதுவும் நினைவில் இல்லை."

சுப்: பிரேக்கிங் த சைலன்ஸ் ஆஃப் இண்டியா`ஸ் உமன் புத்தகத்தை எழுதிய தீபா நாரயணன்படத்தின் காப்புரிமைDEEPA NARAYAN Image captionசுப்: பிரேக்கிங் த சைலன்ஸ் ஆஃப் இண்டியா`ஸ் உமன் புத்தகத்தை எழுதிய தீபா நாரயணன்

"நான் கண் விழித்தபோது என்னை சுற்றி நின்ற குடும்பத்தாரின் கவலை என்ன தெரியுமா? "நான் இப்போதும் கன்னியா? அந்த மனிதன் என்னிடம் தவறாக நடந்துக் கொண்டானா? ஆம் என்றால் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும்? இல்லை இது ஒரு இயல்பான விபத்தா? யாருக்கும் என்னை பற்றியோ, என் உடல், மன வேதனை பற்றிய கவலை இல்லை."

இந்த சம்பவம் தொடர்பான தனது கருத்தை தீபா சொல்கிறார், "இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளே பெண்கள் தங்கள் உடலை வெறுக்க காரணமாகிறது."

98 சதவிகித பெண்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் எதாவது ஒரு கட்டத்தில் பாலியல் ரீதியான துஷ்பிரயோகங்களை எதிர்கொள்ள நேரிடுகிறது. அதில் 95 சதவிகித பெண்களை பாலியல் துஷ்பிரயோகம் செய்வது குடும்ப உறுப்பினர்களே என்பது தான் அதிர்ச்சியான செய்தி.

பெண்படத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

இதேபோல் மற்றொரு உண்மை சம்பவத்தை தீபா பகிர்ந்துக் கொள்கிறார், "பெங்களூருவில் நடைபெற்ற ஒரு கருத்தரங்கில் 18 முதல் 35 வயதுக்கு உட்பட்ட பெண்கள் கலந்துக் கொண்டார்கள். பாலியல் துஷ்பிரயோகத்திற்கு ஆளானவர்கள் எழுந்து நிற்கவும் என்று கேட்டுக்கொண்ட போது அங்கிருந்த அனைவருமே எழுந்து நின்றார்கள். ஒருவர்கூட அமர்ந்திருக்கவில்லை."

தீபா கூறுகிறார், "புனிதமாக கருதப்படும் வழிபாட்டு தலங்கள், கல்வி நிலையங்கள், வீடு, கடை, பொது இடம்… இப்படி எல்லா இடங்களிலும் பெண்கள் பாலியல் ரீதியான கொடுமைகளை எதிர்கொள்கின்றனர். அதுபற்றி பேச நான் அணுகியபோது அதை அவர்கள் பகிர்ந்துக் கொண்டார்கள்."

பிறருக்கு விருப்பத்தை ஏற்படுத்தும் பெண்களின் உடல் அவர்களால் ஏன் வெறுக்கப்படுகிறது?

பால்ய பருவத்தில் இருந்தே பெண்களுக்கு இதற்கான மனோபாவம் வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறது என்கிறார் தீபா. சமூகத்தின் வார்ப்புகள் தானே நாம்?

பெண்படத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES உடலை வெறுக்கும் பெண்கள்

"பொண்ணா லட்சணமா அடக்க ஒடுக்கமாக உட்கார வேண்டும்"

"இவ்வளவு இறுக்கமா உடை போடனுமா என்ன?"

எந்தவித காரணமும் இல்லாமலேயே வீட்டில் பெரியவர்கள், ஆண்கள், அம்மா, அப்பா, சகோதரர்கள் என அனைவரும் பெண்களின் உடல் தொடர்பாக அவர்களுக்கு கூறும் அறிவுரை தவறானது என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் அது பிஞ்சு மனதில் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் என்னவாக இருக்கும்? தன்னுடைய வயதையொத்த சகோதரனுக்கோ வேறு ஒரு சிறுவனுக்கோ இந்தவித கட்டுப்பாடுகள் இல்லாத போது, தன்னுடைய உடலின் காரணமாக கட்டுப்படுத்தப்படும்போது பெண் குழந்தைகள் தங்களின் உடலை தாங்களே வெறுக்கத் தொடங்கிவிடுகின்றனர்."

தீபாவின் புத்தகத்தில் இடம் பெற்றிருக்கும் கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் இதே போன்ற கட்டுப்பாடுகளை வாழ்க்கை முழுவதும் எதிர்கொண்டுள்ளனர். பெண்களுக்கான கட்டுப்பாட்டை அவர்களின் வயது கட்டுப்படுத்துவதில்லை. 7 வயது குழந்தையாக இருந்தாலும், 70 வயது மூதாட்டியாக இருந்தாலும் இந்திய பெண்களுக்கான கட்டுக்கள் மட்டும் தளராமலும், குலையாமலும் இருக்கின்றன.

பெண்படத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES தமன்னாவின் விருப்பம்

தீபாவின் புத்தகத்தின் ஒரு காதாபாத்திரம் தமன்னா.

தமன்னா நவீனகால யுவதி. தனக்கு பிடித்த நவநாகரீக உடைகளை அணிவதில் விருப்பம் கொண்டவர். ஆனால், இளைஞர்களின் சீண்டலுக்கு பயந்து, உடலை முழுவதும் மறைக்கும் ஆடைகளை அணிந்துக்கொண்டு நடன வகுப்புக்கு செல்ல முடிவெடுத்தார் தமன்னா.

தமன்னாவின் முடிவு தவறு என்று சொல்லும் ஷீலா, ஒரு துப்புரவுத் தொழிலாளி.

தனக்கு விருப்பமின்றி பிறருக்காக முழு ஆடை அணியும் தமன்னாவின் முடிவுக்கு ஷீலா எதிர்ப்பு தெரிவித்த காரணம் என்ன தெரியுமா?

ஷீலா சொல்கிறார், "ஆட்டோவில் கணவருடன் சென்றுக் கொண்டிருந்தேன். ஆட்டோவை நிறுத்தி போலிஸ்காரர்கள் சோதனை செய்தார்கள். ஆண் காவலர்கள் என் மார்பையும், இடுப்பையும் தடவி சோதனை செய்தார்கள். எனக்கு கோபம் வந்தாலும், என் கணவரை கைது செய்துவிடக்கூடாது என்று எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தேன்."

பெண்கள்படத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

ஷீலா உரத்த குரலில் இறுதியாக என்ன சொன்னார் தெரியுமா? "அப்போது நான் புடவை அணிந்திருந்தேன். புடவை அணிவது மரியாதைக்குரியது, யாரும் தவறான கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க மாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் நமது உடையைப் பற்றி அவர்களுக்கு கவலையில்லை. ஒரு பெண்ணின் உடல் மட்டுமே அவர்களின் இலக்கு."

அந்த ஏழு விஷயங்கள்

பெண்களை கட்டுப்படுத்தும் முக்கியமான ஏழு விஷயங்களை தீபா பட்டியலிடுகிறார்.

  • பெண்களின் உடல், அவர்களின் மெளனம்
  • பிறரை திருப்திபடுத்தவேண்டும் என்ற பெண்ணின் விருப்பம்
  • பெண்ணின் பாலினம்
  • தனிமை
  • ஆசைகள்
  • கடமை தொடர்பான பொறுப்புணர்வு
  • பிறரை சார்ந்து இருப்பது

இந்தியாவில் ஒரு பெண் எப்படி பார்க்கப்படுகிறார்?

ஒருவரின் மகள், ஒருவரின் தாய், ஆணின் மனைவி, குடும்பத்தின் குலவிளக்கு, ஒருவரின் சகோதரி அல்லது மைத்துனி. இந்தியப் பெண்களின் உணர்வுகள், உறவுகள் என்ற முகமூடிகளால் பின்னிறுத்தப்படுகிறது. இந்தியப் பெண் தன் வாழ்க்கையை தனக்காக எப்போதுமே வாழ்வதில்லை.

(அமெரிக்காவில் வசிக்கும் தீபா நாராயண், வறுமை, பாலின பாகுபாடு போன்ற முக்கிய விஷயங்களில் 15 க்கும் அதிகமான புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். தீபா, ஐ.நா மற்றும் உலக வங்கியுடன் நீண்ட காலமாக இணைந்து பணியாற்றி வருபவர்.)

http://www.bbc.com/tamil/global-43440326

ஒழுக்கம் ஒரு சிக்கலான விஷயம்: அமுதா சுரேஷ்

1 month 2 weeks ago
ஒழுக்கம் ஒரு சிக்கலான விஷயம்: அமுதா சுரேஷ்

அமுதா சுரேஷ்

amudha-suresh.jpg?w=150&h=136 அமுதா சுரேஷ்

நான் அறிந்தப் பெண்மணியொருவர் கணவர் விடாது கொடுமைப்படுத்துகிறார் என்றும், எத்தனை முறை காவல்துறையில் புகார் கொடுத்தும் நடவடிக்கை எடுக்காததால், தம் பெண்குழந்தைகளுக்காக மறைந்து வாழ தலைப்பட்டதைப் பகிர்ந்துக்கொண்டார், அதுவும் காவல்துறையில் ஒருவர் “யார்தான் குடிக்கல, அடிக்கல, புருஷன் இல்லாம வாழ்ந்துடுவியா நீ?, வேற யாராச்சையும் பார்த்துகிட்டியா?” என்று கேவலப்படுத்தியதால் மனம் நொந்தததையும் பகிர்ந்துக்கொண்டார்!

நேற்று ஒரு பெண், வாட்ஸ் அப்பில் தன் கணவர் தன்னையும் தன் ஆறு வயது மகனையும் கொடுமைப்படுத்துவதை பகிர்ந்துக்கொண்டு தற்கொலையும் செய்துக்கொண்டார் என்ற செய்தியையும், இன்று அந்தக் காணொளியையும் காண நேர்ந்தது, தன் பிள்ளைக்காக வாழ வேண்டும் என்றும், யாராவது தம்மை காப்பாற்ற வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுக்கிறார், தன் கைபேசியைக் கொடுத்து உதவியவரும், அந்தக் காணொளியைக் கண்டவர்களும் உதவும் முன் வாழ்க்கையை முடித்தும் கொண்டார், கணவனை காவல்துறை கைது செய்திருக்கிறது, பிள்ளை பெண்ணின் தாயிடம் அடைக்கலம் ஆகியிருக்கலாம்!

இரண்டிலும் நாட்டில் நிகழும் அவலம் பின்வருமாறு வெளிப்படுகிறது;
1. குடியால் கெடும் குடிகள்
2. ஆண்களுக்கு வாக்கலாத்து வாங்கும், கலாச்சாரக் காவலர்களாக காவல்துறையில் இருக்கும் அதிகாரிகள்
3. “கள்ளக்காதல்” என்ற பதத்தில் பெண்கள் மீது கட்டவிழ்க்கப்படும் மனரீதியான வன்முறை
4. இயலாமையும் தற்கொலைகளும், கொலைகளும்
5. மனச்சிதைவுக்கு உள்ளாகும் இளைய தலைமுறை, பெருகும் ஆதரவற்றப் பிள்ளைகளின் எண்ணிக்கை.

குடியைப் பற்றி சொல்லுவதற்கு ஏதுமில்லா அளவு உலகம் சொல்லிவிட்டது, ஆட்சியாளர்கள் முதல் அதிகாரிகள் வரை குடி பரவி இருக்கிறது, குடிகாரர்களிடம், குடியை வளர்ப்பவர்களிடம், குடியால் ஏற்படும் வன்முறைகளுக்கு எந்தத் தீர்வும் கிடைத்துவிடப்போவதில்லை, நாட்டில் நடக்கும் பெரும்பாலான வாகன விபத்துக்களும் குடியால் (?!) என்று பதிவாகி, பின்பு குற்றம் செய்தவர்கள் வெளியே எளிதாய் வர ஏதுவாகிறது!

இந்தத் தற்கொலைகளைப் பற்றி என்ன சொல்வது, தற்கொலை கோழைத்தனம் என்று எளிதாய் சொல்லிக்கடந்துவிடலாம், சம்பந்தப்பட்டவர்களின் மனநிலையும் சூழ்நிலையும் முற்றிலும் உடைந்துப்போகும்போதே தற்கொலைகள் நிகழ்கின்றன, இந்தச் சூழ்நிலை கொஞ்சமேனும் மாறினால் மனநிலையும் மாறும் தானே? குடியால் ஏற்பட்ட ஒரு வன்முறைச் சூழலை ஒரு பெண் எப்படிக் கடப்பது? ஒன்று ஆடவன் குடியை விடவேண்டும் இல்லை இந்தச் சமூகம் பெண்ணின் மணவிடுதலைக்கு ஒரு அச்சுறுத்தல் இல்லா சூழ்நிலையை உருவாக்கவேண்டும், இரண்டுமே சாத்தியமில்லை என்றால் பெண்கள் சுயசிந்தனையுடன், தற்கொலைச் செய்துக்கொள்ளும் நேரத்தில் இந்தச் சமூகத்தைப்புறந்தள்ளி வாழ்ந்தால் என்ன என்று சிந்தித்தாலே மற்ற மாற்றாங்களும் தானாய் வந்துவிடும், அதுவும் ஒரு மூன்றாம் உலகப்போர்தான்!

தற்கொலையைத் தவிர்க்க நினைக்கும பெண்கள் ஓடிவிட்டால், “அவள் யாருடனோ ஓடிவிட்டாள்” என்பதாகவே பழிச்சொல் சுமத்தப்படுகிறது, சிலர் மாற்றுக்காதலால் ஓடினாலும், வாணலியில் இருந்து நெருப்பில் விழுந்தக் கதையாக அதுவும் மாறி, அப்போதும் பெண்கள் தற்கொலைச் செய்துக்கொள்கிறார்கள், அந்தக் தற்கொலைக்குக் காரணம் இன்னொரு ஆணுடனான தோல்வி என்பதைவிட, ஏற்கனவே பழிச்சொல் சுமத்திய சமூகம், “உடல் அரிப்புக்காக” சென்றவளுக்கு இதுதான் கிடைக்கும் என்று மீண்டும் ஒரு ஏளனச்சொல் வந்துவிடுமே என்று பதைக்கிறார்கள், அதுவே அவர்களின் முடிவுக்கும் காரணமாகவிடுகிறது!

சிலவேளைகளில் விட்டில் பூச்சிகளாய் பெண்கள் தகுதியில்லாத, தகாத மாற்றுக்காதலில் விழும்போது, அது பிள்ளைகளின் மீது வன்முறையாய், கொலையாய் மாறிவிடுகிறது! சிலரைத் தவிர பெரும்பாலான பெண்களின், ஆண்களின் மாற்றுக்காதல் எல்லாம் காமம் தீர்ந்ததும் பல்லிளித்துவிடுகிறது, பல ஆண்களின் மாற்றுக்காதல் என்பதெல்லாம் இன்னொரு உடலின் தேவைக்காக என்பதாகவே அமைந்துவிடும் சமூக மனநிலையே உள்ளது, ஒருவன்/ஒருத்தி பிடிக்கவில்லையென்றால் மணவிலக்கு பெற்று பிடித்த வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ளும் சமூகச்சூழலும், மனதைரியமும் வாய்ப்பதில்லை, கணவனை உதறிவிட மனைவி துணிந்தால் அவளை கூர்மையாகவும், மனைவியை விடுத்து கணவன் அகன்றால் அவனை சாதாரணமாகவும் உலகம் விமர்சனம் செய்கிறது! அதுவும் ஆண்களுக்கு சாதகமான சூழலை அமைத்துத்தருகிறது!

குடும்ப வன்முறையென்பது பெண்களுக்கு மட்டும்தானா என்றால், இல்லை, அது ஆண்களுக்கும் இருக்கிறது, கணவனின் வயிற்றுக்கும், மனதுக்கும் இதமளிக்காத பெண்கள் கணவனை தம் கைக்குள் பொம்மையாக வைத்திருக்கும் நிலையையும், அவன் பெற்றவரை பிரித்து, வெறும் மண்டையாட்டும் ஆட்டைப்போல், தகாத சொற்களால் வசைப்பொழிந்து ஆட்டுவிப்பவர்களும் உண்டு, சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சென்னை உயர்நீதி மன்றத்தில் நில வழக்கு சம்பந்தமாக சென்றிருந்தப்போது, விவாகரத்து வழக்கு முடிந்த வெளியே வந்தவரை அவரின் மனைவி பாய்ந்து வந்து செருப்பால் அடித்தும், காதுக்கூசும் வண்ணம் தடித்தச்சொற்களால் வசைப்பாடியும் கொண்டிருந்தார், அத்தனை அடிகளையும், வசைகளையும் ஒருவித அழுத்தத்துடன் உடல் விறைப்புடன் ஏற்று கணவர் எங்கோ பார்த்தபடி நின்றிருந்தார், பெண் காவலர்கள் வந்து அந்தப்பெண்ணை இழுத்துச்சென்றனர், ஓடிவந்த ஒரு முதியப்பெண்மணி, “இந்த வாயாலதான் உன் தலையில நீயே மண்ணை வாரிப்போட்டுகிட்டே, இன்னுமா நீ திருந்தல?” என்று அவரை இழுத்துச்சென்றார். எல்லா இடங்களிலும் குடிகார கணவர்களிடம் பெண்கள் அடிவாங்கும்போது, ஆறடிக்கும் உயரான ஒரு ஆணை, ஐந்தடிக்கும் குறைவான ஒரு பெண் அத்தனை ஆக்ரோஷமாக அடித்ததும், தகாத சொற்களால் அர்ச்சனை செய்ததும், யார் மீதான பரிதாபத்தையும் விட ஒரு வேடிக்கை மனநிலையே எல்லோருக்கும் ஏற்படுத்தியது!

படித்தவர், படிக்காதவர் என்ற வரைமுறை இல்லாமல், வாழ்க்கையின் முடிவு எல்லாம், பெண்களின்/ஆண்களின் மன உறுதியையும் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தையும், பிள்ளைகளின் நலத்தையும், தெளிந்த அறிவையும் கொண்டே அமைகிறது!

தெளிந்த அறிவுக்கொண்டவர்கள் ஓடிப்போக மாட்டார்கள், மறுமணம் செய்துக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்றும், ஒடிப்போனவர்கள் எல்லாம் அறிவில்லாதவர்கள் என்றும் எதையும் நாம் அறுதியிட்டுக் கூறிவிடமுடியாது, அதுபோல ஓடிப்போனவர்கள்/காணாமல் போனவர்கள் எல்லாம் ஒழுக்கம் பிறழ்ந்தவர்கள் என்றும் நிச்சயம் சொல்ல முடியாது, பதினெட்டு வயதுக்கு மேல் பெண்கள் காணாமல் போனால் இந்தச் சட்டமும் சமூகமும் அவர்களை “எவனுடனோ ஓடிப்போனவள்” என்றே கருதி வழக்கை முடித்துக்கொள்கிறது, முதற்பத்தியில் கூறியது போல உண்மையில் முப்பதுகளில் தன் உழைப்பை மட்டுமே நம்பி குழந்தைகளுக்காக தனியே வாழும் பெண்களும் இருக்கிறார்கள்! சகித்துக்கொண்டு துணையுடன் வாழ்பவர்களை, மாற்றுக்காதலால் மணம் முறித்து வேறு துணையுடன் வாழ்பவர்களை விட ஆபத்தான ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது, அது துணையுடன் வாழ்ந்தாலும், மேலே கூறிய வகைகளைக்கேலி செய்து, பிறர் ஒழுக்கத்தை எப்போதும் எள்ளல் செய்து, தம்மை ஒழுக்கத்தின் பிரதிநிதியாக காட்டிக்கொண்டு மனதளவில் ஒப்புமைப் படுத்திக்கொண்டு, பெருமூச்செறிந்து கொண்டிருக்கும்!

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, உடன் பணிபுரிந்த பெண்ணொருவர் (இப்போது மத்திய அரசுப்பதவியில் இருக்கிறார்) எப்போதும் தன் காதல் கணவரை பற்றி அவரின் அருமைப்பெருமைகளைப் பற்றி அளவளாவிக்கொண்டிருப்பார், “ஆகா எத்தனை அருமையான ஜோடி, எத்தனை அருமையான காதல்”, என்று எல்லோரும் புகழ்ந்திருக்கிறோம், ஒருநாள் அந்தப்பெண் வழியில் தன் முன்னாள் காதலரை கண்டிருக்கிறார், அவர் தன் மனைவியுடன் நல்ல வசதியான நிலையில் இருப்பதை அறிந்துக்கொண்டார், அவருடன் மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தவர், அவர் வேற்று மதத்தைச் சேர்ந்தவராய் இருந்ததால், தாம் அவர் காதலை நிராகரித்துவிட்டதாகவும், அது தான் செய்த பெரிய தவறென்றும் புலம்ப ஆரம்பித்தார், நடுத்தரமான தம் குடும்பச்சூழலும், முன்னாள் காதலிரின் செல்வச்செழிப்பும் அதுவரை அவர் கொண்டாடி வந்த கணவரின் அன்பை ஒன்றும் இல்லை என்று சொல்லச்செய்தது, “யூஸ்லெஸ் பெல்லோ” என்று பிற்பாடு அவர் தன் கணவனைப்பற்றி பேச ஆரம்பித்தார், பூனைக்கு யார் மணிக்கட்டுவது என்ற குழப்பத்தில் எல்லோரும் சலம்பிக்கொண்டிருக்க நானே ஒருநாள் அன்பை காசு பணம் ஜெயிப்பது போல, காசு பணத்தை அன்பும் ஜெயிக்கும் என்று எனக்குத்தெரிந்த அளவில் கூற, பேசுவதை குறைத்துக்கொண்டார்!

ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான இந்த மன இடைவெளியை, பாதுகாப்பற்ற, வாழ்க்கைக் சுதந்திரம் இல்லாத இந்தக்குடிகார தேசத்தை மாற்றாத வரை, ஒழுக்கத்தை ஆணுக்கும் என்று அமைக்காத வரை, மனப்பாடக் கல்வித்துறையில் சீர் செய்யாத வரை, விரும்பாத ஒருவரை வற்புறுத்திக் காதல் செய்வதும், திருமணத்திற்கு பின் வாழ்க்கையைச்சிதைப்பதும், விலகிச்செல்லும் சுதந்திரம் மறுப்பதும், இங்கே வழக்குகளை மட்டுமே அதிகரிக்கும்!

கொலைகள், தற்கொலைகள், பிள்ளைகளுக்கான மனஅழுத்தம், உயிர்பறிப்புகள், சமூக குற்றங்கள், விவாகரத்துக்கள் எல்லாம் எண்ணிக்கையில் ஏறிக்கொண்டேபோகும்!

ஒழுக்கம் ஒரு சிக்கலான விஷயமாகிக்கொண்டிருக்கிறது, வேறு என்னதான் செய்வது என்றால், “வாழ்வதை, நம்பிக்கையுடன் வாழ்வதை, பிற உயிர்க்கொலை செய்யாமல் வாழ்வதை மட்டும் ஆணோ, பெண்ணோ குழந்தைகளின் மனதில் விதைத்து, ஒர் நிமிர்வான வருங்காலத்தைச் சாத்தியப்படுத்துங்கள், போதும்!”

 

https://thetimestamil.com/2018/03/03/ஒழுக்கம்-ஒரு-சிக்கலான-வி/

தமிழர்கள் யார் ?

1 month 3 weeks ago
தமிழர்கள் யார் ?

Siragu hinduism1

இன்றைக்கு நிலையற்ற அரசியல் சூழலில் தமிழ்நாடு சிக்கித் தவித்து வருகின்றது. இந்துத்துவம் தன் கொடூரக் கைகளை தமிழ்நாட்டின் மீது பரவத் துடிக்கின்றது. இந்த வாய்ப்பில் தான் கவிஞர் வைரமுத்து ஆண்டாள் பற்றிக் கூறிய ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரையின் மேற்கோளை பெரும் சர்ச்சையாக்கி தமிழ் மண்ணை கலவர மண்ணாக மாற்ற சூழ்ச்சி செய்தது பார்ப்பனியம். அந்த சர்ச்சையில் தான் பா.ச.க இந்துக்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர வேண்டும் என்ற முழக்கத்தை முன் வைத்து மத கலவரத்திற்கு வித்திட முயன்றது. அந்த நேரத்தில் தான் பழ. கருப்பையா போன்றவர்கள் தமிழர்கள் இந்துக்கள் அல்ல, என்ற எதிர் முழக்கத்தை முன் வைத்து பா.ச.க-வின் மத கலவர யுக்திக்கு எதிர் வாதம் வைத்தனர்.

தமிழர்கள் இந்துக்கள் அல்ல என்றால் தமிழர்கள் யார்? என்ற கேள்வி வலுப்பெறுகிறது. இந்தக் கேள்வியை வரலாற்று ரீதியாக நாம் அணுக வேண்டிய தேவை உள்ளது. தமிழர்கள் இந்துக்கள் அல்ல, ஆனால் அவர்கள் வீர சைவர்கள், வீர வைணவர்கள் என்ற குரல், வரலாற்றில் பிழையான, ஆபத்தான குரல் மட்டுமல்ல, பார்ப்பனியத்திற்கு கொல்லைப்புறம் வழியாக வரவழைக்கும் குரலும் என்பதை நாம் மறந்து விட முடியாது.

தமிழர்களிடம் மதமற்ற கொள்கைகள் இருந்தது வந்தது, எந்த நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட மதம் ஒன்றையும், தமிழர்கள் பின்பற்றவில்லை என்பதை சங்க இலக்கிய பாடல்களின் வழி நாம் அறிந்து கொள்ள முடிகின்றது. தமிழர்களிடம் திணை வழிபாடு இருந்தது, நடுகல் வழிபாடு இருந்தது.

பின் பார்ப்பனிய கொள்கைகளால் சிதைவுண்ட தமிழர்கள் மனதை, வடக்கில் தோன்றிய பௌத்த மதமும், சமண மதமும் ஆட்கொண்டது. ஆரிய மதம் யாகம் என்ற பெயரில் மிகக் கொடுமையான பசுவதை செய்து, அதை நெருப்பில் தூக்கி எறிந்து உண்டனர் என்பதை மனுதர்மத்தில் எவ்வாறு எழுதி வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை தந்தை பெரியார் அவர்கள் குடியரசில் எழுதினார்.

Siragu hinduism3

“யாகம் என்றால் என்ன? என்பதை நீங்கள் அறியமாட்டீர்கள். ஆடு, மாடு தின்ன ஆசைப்படும் சில பிராமணர்கள் ஒன்று கூடிக் கொண்டு, அவற்றின் இரத்தம் வெளிப்பட்டால் ருசி கெட்டுவிடும் என்பதற்காக, அவற்றை வெட்டிக் கறி செய்யாமல், அவைகளை கட்டிப் போட்டு, அவற்றின் விதைகளைக் கிடுக்கிக் கொண்டு கசக்கிக் கசக்கிச் சாக வைப்பார்கள். ஒரு ஆடோ, மாடோ இவ்விதம் சாக வைக்கப்பட பல மணிநேரங்கூட ஆகலாம். ஆனாலும் அகோர மாமிச பிண்டங்களான இவர்களுக்கு அதுபற்றிக் கவலையா? இவ்வாறு உயிர்வதை செய்யப்பட்ட மிருகத்தை யாக குண்டத்திலிட்டு அதில் நெய்யூற்றி வேக வைத்துத் தின்பதுதான் மனுதர்ம சாஸ்திரப்படி செய்யப்படும் யாகம். இப்படிப்பட்ட கோரவதை கூடாது என்று தடுத்தவர்களைத்தான் ஆரியரால் அரக்கராக சித்தரிக்கப்பட்டனர்.”
(பெரியார், குடி அரசு-08.05.1948)

இந்தக் கொடுமைகளை எதிர்த்த மதங்களாக சமணம், பௌத்தம் உருவானது. இந்திய துணைக்கண்டம் முழுதும் பயணித்தது, தமிழ் நிலத்திற்கும் வந்தது. அடிப்படையில் மதமாக சொல்லப்பட்டாலும், அதன் கொள்கைகள், அமைதியை விரும்பும் தன்மை ஆரிய மதத்தின் செல்வாக்கை இழக்கச் செய்தது. தமிழ் மக்களும் அந்த மதங்களை ஏற்று வாழ்ந்தனர். பௌத்தத்தை பொறுத்தவரை கிட்டத்தட்ட 600 ஆண்டுகள் இந்த இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் பார்ப்பனியத்தை எதிர்த்து நின்றது. அந்த காலக்கட்டத்தில் தமிழ் நூல்கள் பலவற்றை சமணர்களாக, பௌத்தர்களாக இருந்த தமிழர்கள் இயற்றினர். பின் பார்ப்பனிய மதம் செல்வாக்கு பெற்றபோது, பல நூல்கள் தீயில் எரிக்கப்பட்டும், நீரில் விடப்பட்டும் ஆரியம் அழித்தது. (போகி, ஆடிப்பெருக்கு போன்ற விழாக்களை ஆராயும்போது அவை எதற்காக பயன்படுத்தப்பட்டன? என்பதை புரிந்து கொள்ள முடியும்)

பௌத்த மதத்தை பொறுத்த வரை, நாகார்ஜுனன் என்ற பார்ப்பனன் அந்த மதத்தை ஒழிக்க முடியாத காரணத்தால் அதில் சேர்ந்து, பௌத்தத்தை இரண்டாக உடைத்தான். மகாயானம், ஹீனயானம் என இரண்டாகப் பிரிந்தது. மகாயானம் புத்தரை கடவுளாக சித்தரித்தது. அதை ஏற்காமல் புத்தரை பகுத்தறிவு கொண்ட மனிதனாக பார்த்தவர்களை ஈனப்பிறவிகளாகக் கூறி ஹீனயானம் எனும் பிரிவை ஏற்படுத்தினார்கள். இன்றைக்கும் ஈனப்பிறவி என பிறரை திட்டுவதற்கு பயன்படுத்தப்படுவது இதன் அடிப்படையில் தான்.

பௌத்தம் சிதைக்கப்பட்டு மீண்டும் பார்ப்பனிய வேத மதம் தழைக்கத் தொடங்கியது. அந்த காலக்கட்டத்தில் தான், பௌத்த துறவிகளின் தலையை கொய்து வர அரசர்களை வைத்து பார்ப்பனியம் சூழ்ச்சிச் செய்தது, திருஷ்ட்டி என்று வீடுகளுக்கு முன் நாம் கட்டி வைக்கும் தலைகள், பௌத்த பிக்குகளின் தலைகளை வெட்டிக் கொண்டு வந்தால் பரிசில் என அறிவித்த கொடுமையின் தொடர்ச்சியே என்பதை மறந்து விட முடியாது.

ஆக, தமிழர்கள் யார் என்ற வரலாற்றுக் கேள்விக்கு நேர்மையாக பதில் சொல்ல வேண்டும் என்றால், சமணர்கள், பௌத்தர்கள் என்பதையும் நேர்மையாக சொல்வதே பார்ப்பனியத்திற்கு விழும் அடி அதை விடுத்து சைவர்கள் என்றோ வைணவர்கள் என்றோ கூறுவது பார்ப்பனிய இந்து மதத்திற்கே வலு சேர்க்கும்.

சரி, பௌத்தர்களாக மாறி விடின் தமிழர்களின் இழி தன்மை மாறிவிடுமா என்றால், அங்கும் இந்திய அரசமைப்புப்படியே சிக்கல் உள்ளது இந்திய அரசமைப்பின் படி யார் இந்துக்கள் என்றால், யாரெல்லாம் கிறித்துவர்கள் இல்லையோ, யாரெல்லாம் இசுலாமியர்கள் இல்லையோ, யாரெல்லாம் பார்சிகள் இல்லையோ அவர்கள் அனைவருமே இந்துக்கள் என தான் எழுதி வைக்கப்பட்டுள்ளது, எனவே மாற்றத்தை அரசமைப்புச்சட்டத்தில் கொண்டுவராமல் இங்கு எந்த அடையாளமும் சட்ட ரீதியாக சாத்தியப்படாது என்பதையும் மனதில் கொள்ள வேண்டும்.

பார்ப்பனியம் மிக தந்திரமாக வேலை செய்துள்ளது என்பதை மறுக்க இயலாது. தமிழர்களின் அடிப்படைக் கொண்டாட்டங்களை எல்லாம், மரபுகளை எல்லாம் ஆரிய மயமாக்கி தமிழர்களை அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்கின்றனர். பக்தி இலக்கியம் தமிழை வளர்த்ததாகக் கூறுவார்கள், ஆனால் தமிழை பயன்படுத்தி இந்து சனாதன மதத்தை வளர்த்துக் கொண்டனர் என்பதே உண்மை.

பாணர்கள் எப்படி ஊர் ஊராகச் சென்று தமிழ் வளர்த்தார்களோ அந்த அடிப்படையை வைத்தே பக்தி இலக்கியம் வளர்ந்தது. எப்படி அரசனை துயில் எழுப்ப பாணர்கள் படுவார்களோ அதைப்பயன்படுத்தியே கோயில்களில் இறைவனை எழுப்ப பாடல்கள் எனும் அடிப்படை எடுக்கப்பட்டது. கோயில் என்பதே சங்க இலக்கியத்தில் அரசன் வாழும் இல்லம் தானே. (கோ எனின் அரசன்) குறிஞ்சி நில மக்கள் வழிபட்டு வந்து முருகன் எனும் பெண்களுக்கு அணங்கு (துன்பம்) தருகின்றவன் என நம்பப்பட்டவனே பின் நாளில் ஆரியம் சிவனின் மகன் என வடநாட்டு கடவுளோடு முடிச்சுப் போட்டது. நம் இனத்திற்காக பார்ப்பனியத்தை எதிர்த்துச் சண்டையிட்ட மறத் தமிழர்களை (மறம் – வீரம்) வழிபட்டு வந்தனர் தமிழர்கள், அவர்களை சிறு தெய்வங்கள் என சனாதன மதத்தோடு இணைத்துக்கொண்டது. இணைத்துக் கொண்டாலும் இந்து மதத்தைப் பொறுத்தவரை அவை சிறு தெய்வங்கள் தாம். மேலும் சாதி அமைப்பை இந்த சிறு தெய்வ வழிபாடு மூலம் உறுதிப்படுத்தவும் பார்ப்பனர்கள் தவறவில்லை. 150 ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்த்த இராமலிங்க அடிகளுக்கு இந்து மதம் பற்றி தெரியாது என்பதை பழ. கருப்பையா தன் பேட்டி ஒன்றில் சுட்டிக்காட்டியதையும் மறுக்க முடியாது. நிர்வாக வசதிக்காக ஆங்கிலேயர்கள் ஏற்படுத்திய பெயரே இன்று இந்து – இந்தியா என ஒற்றை அடையாளத்தோடு பயணிக்க துடிக்கின்றது.

இராமலிங்க அடிகள், சித்தர்கள் என தமிழ் வரலாற்றில் அனைவரும் ஆரிய மதத்தை எதிர்த்தே பயணிக்கின்றனர். ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் கடவுள் எனும் தத்துவத்தில் பார்ப்பனீயத்திடம் வீழ்ந்து விடுவதால், பார்ப்பனியம் சுலபமாக அவர்கள் கோட்பாடுகளை உள்வாங்கிச் செரித்தது. அந்த இடத்தில் தான் தந்தை பெரியாரின் கடவுள் மறுப்பு கொள்கையின் தேவையைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். பெரியார் கடவுள் மறுப்பாளர் எனும் ஒற்றைக் கோணத்தில் அணுகுகின்றவர்களுக்கு பெரியாரின் அந்தக் கோட்பாட்டின் தேவை புரிய வாய்ப்பில்லை. பௌத்தம் வீழ்த்தப்பட்டதை, இங்கு இருக்கும் தமிழர்களின் பண்பாடு வீழ்த்தப்பட்டதை பெரியார் நன்கு ஆராய்ந்து படித்த பின்னரே ஆரியத்தை காலங்கள் கடந்தும் எதிர்க்க கடவுள் மறுப்பு கோட்பாட்டை கையில் எடுத்தார்.

Dec-23-2017-newsletter1

எனவே வரலாற்று பார்வையோடு நாங்கள் இந்துக்கள் அல்ல எனும் முழக்கத்தை முன்னெடுக்க வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது. மத சார்பற்று, சாதி அற்று வாழ்ந்த சங்க காலம் தான் உண்மையில் இன்றைக்கு தமிழர்கள் முன்னெடுக்க வேண்டியது. அதற்கு ஆதாரமாக நமக்குக் கிடைத்த சங்க இலக்கியப் பாடல்களே இருக்கின்றன. அதை விடவும் தமிழர்கள் வீழ்த்தப்பட்டதற்கு என்ன காரணம் என்று அந்தப் பாடல்களே உரைக்கின்றன. மூவேந்தர்களிடம் நிலவி வந்த பகை, சிற்றரசர்களிடம் கொண்ட பகை, அனைவரும் தமிழர்கள் என்றபோதும் எப்போதும் மோதிக் கொண்டே இருந்த போக்கு தான் ஆரிய மதம் இங்கு நிலைபெற வாய்ப்பாக அமைந்தது என்ற உண்மையையும் புரிந்து தமிழர்கள் ஒற்றுமையுடன் இருக்கவேண்டிய காலச் சூழல் தமிழ்நாட்டில் அமைந்து இருக்கின்றது. யார் தமிழர்கள் எனும் மரபணு பரிசோதனையை விடுத்து பயணிக்க வேண்டிய காலகட்டம். நம் இனத்தை முற்றிலும் அடிமையாக்கிய ஆரியம் இங்கே தமிழை வீட்டு மொழியாக பேசினாலும் வடமொழியை அவர்களுக்கு முதன்மை, என்பது தெரிந்தும் அவர்களை ஆதரித்து தமிழர்கள் எனச் சேர்த்துக் கொள்ள முடிந்தவர்களால், பல தலைமுறையாக இங்கே வாழும் மற்ற மொழி பேசும் மக்களை, வேற்று மதத்தவரை தமிழர்களாக ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாது எனும் குரல் ஆரியத்தின் குரலாகவே இங்கு பார்க்கப்பட வேண்டும்.

தமிழர்கள் யார் என்றால் தமிழர்கள் மதமற்றவர்கள், தமிழர்கள் யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் என உலகிற்கு உரைத்தவர்கள், பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் என்றவர்கள் என்ற உண்மை மட்டுமே அடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டுச் செல்லப்பட வேண்டிய உண்மை.

 

http://siragu.com/தமிழர்கள்-யார்/

பெண்ணுறுப்பில் திணிக்கப்படும் ஆதி அரசியல்..! - ஒரு வலி நிரம்பிய கடிதம்

1 month 3 weeks ago
பெண்ணுறுப்பில் திணிக்கப்படும் ஆதி அரசியல்..! - ஒரு வலி நிரம்பிய கடிதம்
 
 

பெண்

பெண்ணுறுப்பு இருப்பதால்... அதில் பயம், எச்சரிக்கை, ஒழுக்கம், அதிகாரம், ஒடுக்குமுறை என அத்தனையும் பிணைக்கப்பட்டு நடமாடிக் கொண்டிருக்கும் பெண் ஒருத்தி பேசுகிறேன். இதை, உங்களைப் புண்படுத்தும் நோக்கத்தில் எழுதவில்லை. அப்படிப் புண்பட்டிருந்தாலும் அதைவிடப் பலமடங்கு இத்தனை ஆண்டுகளில் நாங்கள் புண்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை, இதைப் படிக்கும் நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். பெண்களின் மீதான பாலியல் வன்முறைகளைத் திணிக்கும் ஆண்களைப் பார்த்து ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கத் தோன்றுகிறது, நீங்கள் எப்படி இரவுகளில் தனியே தைரியமாக நடமாடுகிறீர்கள்? உங்களுக்கு, உங்கள் பிறப்புறுப்புகளில் இரும்புக்கம்பிகளால் செருகப்படும் பாதிப்புகள் எதுவும் இல்லையா? அப்படிச் செருகப்பட்டால் உயிரைக் குடிக்கும் அந்த வலி எப்படியிருக்கும் என்று நீங்கள் உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? ஆனால், எங்களுக்கு ஏன் அப்படியான சாபங்கள் விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆறு வருடங்களுக்கு முன்பு என்னைப் போன்ற சக மனுஷி ஒருத்தி டெல்லியில், இரவில் அதுவும் தனியாகக்கூட இல்லை, நண்பனுடன்தான் ஒரு பேருந்தில் ஏறிப் பயணம் செய்தாள். அவளை அதே பேருந்தில் இருந்த ஆறு ஆண்கள் கூட்டாகப் பாலியல் வன்புணர்வு செய்து அந்த நண்பனைத் தாக்கிவிட்டு இருவரையும் பேருந்திலிருந்து தூக்கி எறிந்துவிட்டுக் கடந்தார்கள். வன்புணர்ந்தவர்களில் ஒருவன் மைனர். வன்புணரப்பட்ட அந்தப் பெண்ணின் குடல், இரும்புக்கம்பியால் இழுக்கப்பட்டு வெளியே கிடந்தது. அடுத்த 13 நாள்களில் மருத்துவச் சிகிச்சைப் பலனின்றி அவள் இறந்ததாக அறிவிக்கப்பட்டாள். ‘நிர்பயா’ என்று பெயரிடப்பட்டு கெளரவிக்கப்பட்டாள் அந்தச் சக மனுஷி.  அவள் மருத்துவமனையில் உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருந்த சூழலில் அரசைச் சேர்ந்த சிலராலேயே, ''பெண்கள் எப்படித் தைரியமாக இரவில் உலாவலாம்? அதுவும் ஓர் ஆணுடன்... அதனால்தான் அவள் வன்புணரப்பட்டாள்” என்று இரக்கமற்ற விளக்கங்கள் அந்த ஆறு பேரின் செயலுக்கு அளிக்கப்பட்டது. பெண் இரவில் உலவலாமா... வேண்டாமா என்னும் வாதம் ஒருபக்கம். மறுபக்கம், பெண் இரவில் உலாவினால் அவளது பிறப்புறுப்பில் வன்மத்தைச் செலுத்த வேண்டும் என்கிற கொடூர எண்ணம் எப்படி உருவானது?

 

ஜிஷா

உலவாமல் வீட்டில் இருந்தாலும் அதே நிலைதானே? அதற்கு என்ன விளக்கத்தை உங்களால் அளித்துவிட முடியும்? இந்நேரம் கேரளத்தின் ஏதோ ஒரு நீதிமன்றத்தில் வழக்கறிஞராக வாதாடிக்கொண்டிருக்க வேண்டிய ஜிஷாவின் பிறப்புறுப்புகள் சிதைக்கப்பட்டுப் பிணமாகக் கிடந்தது அவளது வீட்டில்தான். இதோ தமிழகத்தின் விழுப்புரத்தைச் சேர்ந்த 13 வயதுச் சிறுமி தனம், தற்போது பிறப்புறுப்பில் இரண்டு தையல்கள் போடப்பட்டு மருத்துவமனையில் உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளது உள்ளாடைகள் ரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்க... அவள் மீட்கப்பட்டதும் அவளது வீட்டிலிருந்துதான். புது டெல்லியைச் சேர்ந்த எட்டுமாதக் குழந்தை சுட்கி தனக்கு ஏற்பட்ட வலியைச் சொல்லக் கூடத் தெரியாத சூழலில் கதறி அழுதபடி வீட்டில்தான் கிடந்தாள். ஜிஷாவுக்கும் தனத்துக்கும் உள்ள ஒற்றுமை, இருவரும் பெண்கள்..இருவருமே ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இங்கே ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் மீதான உச்சகட்ட ஆதிக்கமாகத்தான் பெண்களின் பிறப்புறுப்புகளில் வன்மம் திணிக்கப்படுகிறது. தனத்தைத் தாக்கி வன்புணர்ந்தவர்கள் உயர்சாதியினர் என்று கூறப்படுகிறது. மற்றொருபக்கம் இல்லை தலித்கள்தாம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது, உண்மை சரிவரத் தெரியவில்லை. தெரியவராமலேகூடப் போகலாம். ஆனால், வன்புணர்ந்த அந்த ஆணின் (ஆண்களின்) மூளைக்கு இங்கே கீழானதும் ஒடுக்கக்கூடியதும் பெண்ணின் பிறப்புறுப்புதான் என்று பதியப்பட்டிருப்பது எந்த வகையிலான நியாயம்? இங்கே உயர்ந்தவர்கள்... தாழ்ந்தவர்கள்... என எத்தனை பிரிவுகள் இருந்தாலும், அவர்களில் ஒடுக்கப்பட்டவர்களாகப் பெண்களாகிய நாங்கள் மட்டுமே இருக்கிறோம். எங்கள் பிறப்புறுப்புகளால் ஒடுக்கப்படுகிறோம். இது மட்டுமே நிதர்சனம். சக உயிரின் உறுப்பினைச் சிறுமைப்படுத்தித்தான் உங்களது அரசியலையும் அதிகாரத்தையும் ஆசைகளையும் வளர்த்தெடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமா? அதிகாரம் என்ன செய்தது என்று கேட்காதீர்கள்? வாட்ஸ்அப்பும் முகநூலும் இல்லாத காலகட்டத்தில் நிகழ்த்தப்பட்ட வாச்சாத்தி கொடூரத்தை நான் உங்களுக்கு உதாரணமாகச் சொல்வேன். வாச்சாத்தியில் உள்ள எம் பெண்களுக்கு தாங்கள் காவல் நிலையத்தில்வைத்து அதிகாரத்தின் பெயரால் வயது வித்தியாசமில்லாமல் வன்புணரப்பட்டதுதான் 25 வருடங்கள் கடந்து இன்றளவும் நினைவில் இருக்கிறது. அதே அதிகாரம் அமைத்த  ஆயுதப்படை, சிறப்பு அதிகாரச் சட்டத்தை கையிலெடுத்துக் கொண்டுதான் வட கிழக்குப் பெண்களைப் பாலியல் வன்புணர்வு செய்தது. தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட வலிமிக்க அநீதிக்கான நியாயத்தை இன்றளவும் பெறமுடியாமல் அதிகாரத்திடம் தோற்றார்கள் எம் பெண்கள். 

போராடும் மணிப்பூர் பெண்கள்

நான், எம் பெண்கள் என்று மீண்டும் மீண்டுமாகப் பதிவதற்கும் காரணம் இருக்கிறது. இங்கே சிறுகிராமத்தில் இருந்தாலும், எல்லை தாண்டிய ஏதோ ஒரு நாட்டில் இருந்தாலும் யோனி என்பது எங்கள் எல்லோருக்கும் ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறது. அதன்மீது அத்தனை வன்மங்களைத் திணிப்பவர்களும் ஆண்களாகவே இருக்கிறார்கள். இந்தச் சூழலில் எம் பெண்களை இப்படியான வார்த்தையில்லாமல் வேறு எதன் வழியாக என்னால் அரவணைத்துக்கொள்ள முடியும்?

நிகாத் அவரது தாயுடன்

18 வயதான ஈராக்கைச் சேர்ந்த நிகாத் என்னும் பெண், கடந்த பதினைந்து மாதங்களுக்கு முன்பு பாலியல் கொத்தடிமையாக ஐ.எஸ்.ஐ.எஸுக்கு விற்கப்பட்டாள். அதிலிருந்து எப்படியோ தப்பித்து வெளியேறிய நிகாத், இந்தியக் குடியரசு தினக் கொண்டாட்டத்தில் பங்கேற்க வந்திருந்த ஈராக்கியர்கள் குழுவில் இடம்பெற்றிருந்தார். அப்போது அவர், “நான் எப்படியோ அந்தக் கொடூரர்களிடமிருந்து தப்பிவிட்டேன், என்னுடைய 13 வயது தங்கை எனக்கு அடுத்த அறையில் கிடத்தப்பட்டு வன்புணரப்பட்டபோது அவள் கதறிய ஓலம் இன்றும் எனது காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அவள் தற்போது உயிரோடு இருக்கிறாளா என்று தெரியவில்லை. ஆனால், அவளைப் போன்ற நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் இப்படியான கொடுமைகளுக்குப் பதிலாக உயிர் துறப்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். எங்கள் பெண்களில் பலர் பாலியல் வன்புணர்விலிருந்து தப்பிக்க கூர்மையான பிளேடுகளால் தங்களது மணிக்கட்டை அறுத்துக்கொள்வதையும் கட்டடங்களின் உச்சியிலிருந்து குதித்து உயிர் துறப்பதையும் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்” என்றார். அந்த யோனி, எங்கள் உடலில் இருப்பதுதான் தவறென்றால்... அதற்கு தண்டனையாகப் பெண்கள் நாங்கள் உயிரைத் துறக்க வேண்டுமா? 

’மாதர் தம்மை இழிவு செய்யும் மடமை தன்னைக் கொளுத்துவோம்’ என்றார்கள். நிர்பயா, ஜிஷா, ஹாசினி, நந்தினி, மணிப்பூர் மற்றும் வாச்சாத்தி பெண்கள், ஈராக்கியப் பெண்கள், இதோ இன்று மருத்துவமனையில் உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருக்கும் சிறுமி தனம் என பிறப்புறுப்பால் தினமும் உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில் ஒடுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் அத்தனை பெண்களின் சாட்சியாகவும் கேட்கிறேன், எங்களை இழிவுசெய்து கொல்லும் மடமையை என்ன செய்ய? 

இறுதியாக,

நான் என்பது நாளை இல்லாமற் போகலாம்.

வன்புணர்தல் விதிகளுக்கு பலியாகி இருக்கலாம்.

என் அப்பாவின் செல்லப்பெண் என்று தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. 

சுதந்திரம் எனக்குப் பிடித்தமென்று அறிந்திருக்க அவசியமில்லை. 

என் காதல் கதையை அறியப்போவதில்லை. 

சிறுமியா... கிழவியா எதுவும் தேவையில்லை. 

மரத்தடியில் சிறுநீர் கழிப்பது நீ சிதைக்கும் அளவுக்கான தவறில்லை.

என் கரு சுமக்கும் சிசு பற்றி உனக்குக் கவலையில்லை. 

என் பிள்ளையின் பசிபோக்கச் சோறு தந்தேனா? 

நீ எண்ணப்போவதில்லை... 

தேவை, உனக்கு என் பெண்ணுறுப்பே என்றபோது.  

உன்னால், 

நான் என்பது நாளை இல்லாமல் போகலாம் 

அதற்கு முன் இதைத் தெரிந்துகொள்,

என் இரவு பயணங்கள் நீ புணர்ந்து கொல்ல அல்ல,

எனைச் செதுக்கும் எனக்கான விடியல்களைத் தேடி.

என் சதைப் பிண்டம் உன் ஆதிக்கவெறிக்கு அல்ல, 

என் உடைகள் உன் வன்மத்துக்கானதல்ல,  

 

லட்சம் கனவுகளும், 

கோடிக் கொள்கைகளும்,

எட்டாம் வகுப்பானாலும் எனக்கும் உண்டு புரிந்துகொள்,

உடலை ஒடித்தாலும் உயிரை மட்டும் விட்டுவிடு, 

என் கனவுகளாவது சிறகுடன் இருக்கட்டும்.

உறைந்த உதிரம் நாளை உன் பெண்ணையேனும் காக்கட்டும்.

ஆண்பாலே, 

எம்மை அடக்கிவிட வன்புணரத் தேவையில்லை 

அன்பு செய் போதுமென்பேன், 

இந்த உலகை அடக்கிவிட அன்பு செய் போதுமென்பேன்!

 

இவள், 

பெண் 

https://www.vikatan.com/news/coverstory/117687-an-open-letter-on-the-continuing-oppression-of-women-in-the-name-of-sexual-abuse.html

இனி தீர்வை எதிர்நோக்க வேண்டாம், தீர்ப்பை எழுதுவோம் நாமே! #SpeakUp

2 months ago
உதவிக்கு வந்தான்; அக்காவை வீடியோ எடுத்தான்! #SpeakUp #உடைத்துப்பேசுவேன்
 
 

"கூட்டத்தில் ஒருத்தியாக அல்ல, இனி கூட்டமாக உடைத்துப் பேசுவோம். 'இவன்தான் செய்தான்' என்று கைகாட்டுவோம். 'இப்படிச் செய்தான்' என்று கரிபூசுவோம். இனி தீர்வை எதிர்நோக்க வேண்டாம், தீர்ப்பை எழுதுவோம் நாமே! #SpeakUp என உடைத்துப் பேசுவோம்." என விகடன் முன்வைத்த கோரிக்கைக்கு விகடன் வாசகர்கள் பலர் உடைத்துப் பேசி இருக்கிறார்கள். இதோ, ஒரு வாசகியின் குரல்.

என் அக்கா கணவரின் உறவுக்காரப் பையன் அவன். கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறான். என் அக்காவிடம் மிகவும் அன்பாக இருப்பான். புதிதாகத் திருமணமாகிச் சென்றிருந்த என் அக்காவுக்கு, ஆன்லைனில் இ.பி பில் கட்டுவதிலிருந்து அவசரத்துக்கு மாத்திரை வாங்கிவந்து கொடுப்பதுவரை அவள் சொல்லும் வேலைகளையெல்லாம் செய்துகொடுப்பான்.

 

ஆபாசமாக வீடியோ

கல்லூரி முடிந்த மாலை நேரங்கள், விடுமுறை தினங்கள் என அக்காவை அவ்வப்போது வந்து பார்த்துச் செல்வான். ஒருமுறை என் செமஸ்டர் விடுமுறையில் என் அக்கா வீட்டுக்குச் சென்றிருந்தபோது, அக்கா அவனை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள். ``உன்ன மாதிரிதான்... எப்போ பார்த்தாலும் மொபைலும் கையுமா இருப்பான்'' என்றாள். அன்று என் அக்கா வீடு கூட்டிக்கொண்டிருந்தாள். இவன் மாடிப்படியில் கையில் மொபைலுடன் அமர்ந்திருந்தான். நான் மேலே மாடியிலிருந்து இறங்கிவந்ததை அவன் கவனிக்கவில்லை. ஆனால், அவன் மொபைலில் என் அக்காவை, நைட்டி க்ளீவேஜுடன் அவன் வீடியோ எடுத்துக்கொண்டிருந்ததை நான் கவனித்துவிட்டேன். அதிர்ந்த நான், ஆத்திரத்துடன் படி இறங்கிவந்த வேகத்தில், அவன் மொபைலைப் பறித்துவிட்டேன். அவன் அதிர்ந்து, மொபைலைக் கேட்கும் திராணியற்று அவசரகதியில் எழுந்து ஓடினான். லாக் போட்டிருந்ததால் கேலரி செல்ல முடியவில்லை. ஆனால், மெமரி கார்டை எடுத்து என் மொபைலில் போட்டுப் பார்த்தேன். சமைக்கும்போது, டிவி பார்க்கும்போது, துணி காயப்போடும்போதெல்லாம், ஆபாச கோணங்களிலும், விலகிய துப்பட்டா, புடவையுடனும் என் அக்காவை அவன் புகைப்படங்களும் வீடியோக்களுமாக எடுத்து வைத்திருந்ததைக் கண்டு அதிர்ந்தேன். அக்காவுக்கோ ஒரே அழுகை. ``இதை யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம்'' என்றாள் அக்கா. ஆனால், நான் விடுவதாக இல்லை. மறுநாள் அவளை அழைத்துக்கொண்டு, அவன் வீட்டுக்குச் சென்று, அவன் அம்மாவிடம் அவர் மகன் செய்த வேலையைச் சொல்லி, புகைப்படங்கள், வீடியோக்களையும் காட்டினோம். அதற்குப் பின் அவன் எங்கள் வீட்டுப் பக்கம் வருவதில்லை. இனி இன்னொரு பெண்ணிடம் வாலாட்டாமல் இருப்பான் என்றும் நம்புவோமாக.

https://www.vikatan.com/news/tamilnadu/117201-he-came-to-help-he-took-a-video-of-pornography-.html

ரிலாக்ஸ் -2

2 months ago

இதனை எழுதிடக்கூடாது என்றே நினைத்திருந்தேன். கணகளை தொடைத்துக்கொண்டு கிளம்பிய அந்த காட்சி எனக்கு மட்டுமே பிரத்யேகமானது. Its a character of emotional idiot. இருந்துவிட்டு போகிறது. எப்படி எப்படியே மனதை திசை திருப்பினாலும் அந்த முகம் வந்து வந்து போகின்றது. வழக்கமாக காலை செட்டியார் அகர சாலையில் அலுவலகம் வரும்போது ஆரம்பத்திலேயே மாணவர்கள் யாரேனும் ஏறிக்கொள்வார்கள். ரெட்டேரி சந்திப்பு வரையில் (1.5 கிமீ) அல்லது போரூர் மேம்பாலம் வரைக்கும் வருவார்கள். அவர்கள் வளசரவாக்கம் அல்லது விருகம்பாக்கத்தில் பயிலும் மாணவர்களாக இருப்பார்கள். சில சமயம் யாரேனும் கைகாட்டி ஏறிக்கொள்வார்கள். இன்று சத்யலோக் இல்ல வாசலில் ஒரு முதியவர் கை காட்டினார். உள்ளே முதியோர் இல்லமும் சிறப்பு குழந்தைகளுக்கான பள்ளியும் இருக்கு. எங்கே என்றேன் வழக்கம்போல “SRMC. Drop me in the main road" என்றார். ஒரு மனது நேரமாச்சா என்றது இன்னொரு மனது ச்ச போய் ஆஸ்பிட்டலவிடு என்றது. ரெட்டேரி சந்திப்பில் இடது பக்கம் திரும்பினால் போரூர், வலது பக்கம் திரும்பினால் ராமச்சந்திரா. பிரதான சாலையை அடையும்போது “i will get down here" என்றார். இல்லை நான் ஹாஸ்பிட்டல்ல விட்றேன் என்றேன். "Entrance is enough" என்றார். வாசலை அடைந்ததும் உள்ளே நுழைந்தேன் “dont trouble yourself please" என்றார். Out-Patient கட்டிட வாசலில் நிறுத்தச்சொன்னார். “God bless you my child. He had sent you as his messenger" என்றார். “இது கூட செய்யலைன்னா என்னங்க” என்றேன். அப்ப தான் தமிழுக்கு வந்தார் “எனக்கு 90 வயசாகுது கண்ணா. நான் நிறைய சேவை இந்த சமூகத்து செஞ்சிருக்கேன். ஆனா திரும்பி எதுவும் எதிர்பார்க்கல. தனிமையில அதை நெனச்சு பார்த்து சந்தோஷப்பட்டுப்பேன். நீங்க செஞ்சது மிகப்பெரிய சர்வீஸ்”. “இதெல்லாம் சேவை இல்லைங்க, இதெல்லாம் கடமைன்னு தான் எங்கப்பா வளர்த்திருக்கார்” என்றபோது தழுதழுத்தது அவர் கண்களில் நீரைப்பார்த்து. ஏதோ ஒரு வலி இருந்திருக்க வேண்டும் அது தனிமையா, உடல்வலியா உபாதையா தெரியவில்லை ஆனால் ஒரு சின்ன உதவி உலுக்கிவிட்டுவிடுகின்றது. “Take care. Good day" என்று கிளம்பினேன். தோளில் சில்லென்ற அந்த கைகள் பட்டு ஆசிர்வதித்தன.

 

 

 மூலம்முகநூல்

கற்றுக்கொள்ளும் பயணங்கள் : 

Rumtek Monastery - Google map ல் Just 13 kms என்று காட்டியது. பொதுவாக google என்ன சொல்கிறதோ அதனுடன் சேர்த்து ஒரு அரைமணி நேரம் extra எடுத்து கொள்வது என் வழக்கம். Gangtokகில் இருந்து என் பயணம் தொடங்கியது. 

யாருமற்ற காட்டு வழி. காடுகளுக்குள் தனியாக செல்லும்போது பயமே இல்லை. (  ஆனால் நகரங்களில் அத்தனை மனிதர்களுக்கும் மத்தியில் என்னமோ ஒரு பயம் மற்றும் அசாதாரண சூழல் ). வழி நீண்டுகொண்டே இருக்க, இடது பக்கம் சாலைகள் பிரிந்த வண்ணம். வலது பக்கம் 10000 ஆயிரம் அடி பள்ளத்தாக்கு. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காட்டை ரசித்தாலும் பயம் வர ஆரம்பித்தது. Google சொல்லும் rumtek monastery பக்கத்தில் இருப்பதாக தெரிந்தாலும், ஏதோ ஒன்று சரியில்லை என்று மனது சொன்னது. 

சரியாக 1 km இருக்கும்போது car ஐ நிறுத்திவிட்டு பக்கத்தில் நின்ற மனிதரிடம் கேட்டேன்.

 " Rumtek Monastery ? " ..  " 

"இது வழியில்லையே. நீங்கள் திரும்ப வேண்டும் "என்றார். Shock வந்தது. ஆனால் அவரை கடந்த பெண் சொன்னாள்.. 

" இல்லை இல்லை. 30 km ...  இங்கிருந்து செல்லலாம் " 

இருவரும் சிறிது நேரம் பேசி பின் " ஆம். செல்லலாம் " என்றனர். 

Google 1 km சொல்கிறது. மனிதர்கள் 30 சொல்கிறார்கள். யாரை நம்புவது ? 

Google தப்பு என prove ஆனது. இமயமலை தன் பக்கங்களை இன்னும் முழுமையாக technology இடம் விற்க வில்லை. அதனால் தான் ... இமயம் ஈர்க்கும் போல்.  

மனிதர்களை கேட்டு பயணிப்பதே நிலை என ஆனதோடு, GPS ம் விடைபெற்றது. இப்போது மனிதர்களே GPS Google எல்லாம். 

ஆங்காங்கே எதிர்ப்பட்ட மனிதர்களை கேட்டுக்கொண்டே பயணிக்க ஆரம்பித்தேன். 

அப்போதுதான் .. Didup Tshering Lepache வந்தார். வயதான Jackie Chan தோற்றம். இடதும் வலதுமாக கால் சாய்த்து நடக்கும் நடை. சிரித்த முகம். ஒரு அழகான cap. 

எல்லோரிடமும் கேட்பதுபோல் அவரிடமும் கேட்டேன் ..  

" RUmtek ? " 

" Raemtek ? "  என்று அவரின் இயல்பில் கேட்டுவிட்டு ஏதோ சொன்னார். மொழி புரியவில்லை. 

பின் இடது பக்கம் வந்து car ல் ஏறிக்கொண்டார். 

" போகலாம் " என்று சொன்னது சைகையில் புரிந்தது. 

யார் என்று தெரியவில்லை. Car ல் ஏறி போகச் சொல்கிறார். சரி செல்வோம் என்று பயணத்தை மீண்டும் தொடங்கினேன். 

" மதராசியா ? " 

" ஆம் ". 

"தனியாகவா ? "

" ஆம் ". 

" நான் நேபாளி. உங்களுக்கு நேபாளி தெரியுமா ? " இது இந்தியில். 

" இல்லை. தெரியாது. "

" பரவாயில்லை. பரவாயில்லை "

வழி சொல்லிக்கொண்டே வந்தார். வழியும் முடிவதாக இல்லை. பசுமையான காடும், நானும், Didup ம் மட்டுமே அங்கே. 

" Rumtek புத்தா அழகாக இருக்கும் " அவர் சிரித்து கொண்டே சொன்னார். 

" நீங்கள் எப்போது கடைசியாக பார்த்தீர்கள் ? "

" நான் போனதே இல்லை " 

இப்போது எனக்கு மீண்டும் shock. போனதே இல்லை என்கிறார். ஆனால் வழி சொல்கிறார். 

" இங்கே இடது. அடுத்தும் இடதே " 

சொல்லிக்கொண்டே இருந்த அவரை கவனித்தேன். 

" யார் இவர் ? ஏன் இவ்வளவு தூரம் வரவேண்டும் ? ஒரு வேளை அவருக்கு போகும் வழியில் எதுவும் வேலை இருக்குமோ ? " என்றெல்லாம் கேள்வி ஓடியது. 

அத்தனையையும் மெதுவாக கேட்டேன். 

பலமாக சிரித்தது மட்டுமே பதில். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. 

இன்னும் 15 km. 10 km. 6 km. என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டே வந்தார். ஆனால் எங்கும் பெயர்பலகை இல்லை. திடீரென்று GPS Google எல்லாம் work செய்தது. ஆனால் shock news ஒன்றை கொடுத்தது. Rumtek 75 km என்று சிரித்தது google. 

" ம்ம்ம்ம். இன்னும் 2 km மட்டுமே " அவர் சிரித்தார். Google 79 என்றது. ஒன்றுமே புரியவில்லை. இவரை நம்பலாமா என்ற கேள்வி ஒரு Micro second தோன்றியது. ஆனால் ... புத்தனை பார்க்க செல்லும் எனக்கு என்ன நடந்தால் என்ன என்றும் தோன்றியது. 

" இன்னும் 1 km " என்று அவர் சொல்லும்போது சாலை பணி நடந்து கொண்டிருந்தது என் பயணத்தை வழி மறித்தது. 

" இன்னும் ஒரு மணி நேரம் ஆகும் " என்று இறங்கியவுடன் ஒருவர் சொன்னார். வரிசையாக truck நின்றுகொண்டிருந்தது. ஆனால் car என்னுடையது மட்டுமே. 

சிரித்து கொண்டு நின்றேன். " என்ன வேண்டுமானாலும் நடக்கட்டும் - எல்லாம் புத்தன் செயல் " என்று சிரித்துக்கொண்டே நின்றேன். ஆச்சர்யமாக 5 நிமிடத்தில் " போகலாம் " என்று குரல் வந்தது. Google இன்னும் 80 சொச்சம் km காட்டிக்கொண்டிருந்தது. 

கொஞ்ச தூரப்பயணம் ..  Rumtek என்று முதல்முறையாக பார்த்தேன். Didup சிரித்தார். 

" பயம் போய்விட்டதா ? "  

நான் பலமாக சிரித்தேன். 

" ஒரு selfie எடுக்கட்டுமா ? " என்று கேட்டேன். 

" தாராளமாக " என்று சிரித்தார். 

Monastery முன் இறங்கியவுடன், கை குலுக்கி எதிர்ப்பக்கம் சென்று நின்றார். 

" ஏன் " என்று கேட்டேன். 

" என் கிராமத்திற்கு செல்ல ஏதோ ஒரு வண்டி வரும் " என்று சிரித்தார். 

கன்னத்தில் அறைந்தது போல் இருந்தது. 

எனக்காகவே வந்திருக்கிறார். நான் என் இடத்தை அடைந்தவுடன் இன்னொரு வண்டிக்காக நிற்கிறார். என்ன ஒரு மனிதர் !என்ன ஒரு மனிதம் !! 

நடந்து அவரிடம் சென்று 

" எனக்காகவே வந்தீர்கள் ? " என்று கேட்டேன். 

சிரித்தார். பலமாக என்னை போலவே சிரித்தார். 

பின் அமைதியாக சொன்னார் ... 

" ஆம். உனக்காகவே வந்தேன். என்னமோ தெரியவில்லை...  வர தோன்றியது " என்று கண்களை பார்த்து சொன்னார். 

சிலிர்த்து நின்றேன். கொஞ்சம் மகிழ் நீர் கண்களில். 

ஆம். 

நான் என் புத்தனை பார்க்கிறேன். 

நீங்களும் பார்க்கிறீர்களா ?

 

முகநூல்

IBC தமிழின் முதலாவது கைத்தொழில் பேட்டை

2 months 1 week ago
IBC தமிழின் முதலாவது கைத்தொழில் பேட்டை

IBC தமிழின் முதலாவது கைத்தொழில் பேட்டை - வடக்கு கிழக்கில் முதலாவது கைத்தொழில் பேட்டை என்ற பெருமைக்கும் உரியது.

''இந்தச் சமூகம் எனக்குக் கொடுத்த பரிசுதான் இது'' - திருநங்கை ஷானவி

2 months 1 week ago
''இந்தச் சமூகம் எனக்குக் கொடுத்த பரிசுதான் இது'' - திருநங்கை ஷானவி
 
 

தொழில்நுட்பத்திலும் பொருளாதாரத்திலும் நாடு எவ்வளவுதான் வளர்ந்தாலும், திருநங்கைகள் தினம்தினம் போராடித்தான் அவர்களுடைய உரிமையைப் பெறுகிற நிலை இந்த நொடி வரை நிலவுகிறது. எங்களிடம் திறமை இருந்தும் இந்தச் சமூகம் ஏன் புறக்கணிக்கிறது? எங்களது உரிமைகளைக் கொடுப்பதற்கே ஏன் இவ்வளவு தயங்குகிறது என்கிற அவர்களின் வேதனையான கேள்விகளுக்கு, அரசும் சமூகமும் காதுகளைப் பொத்திக்கொண்டு இருக்கிறது. அந்தப் புறக்கணிப்பின் உச்சம்தான், 'தயவுசெய்து என்னைக் கருணைக் கொலை செய்துவிடுங்கள்' என்கிற ஒரு திருநங்கையின் முறையீடு. இந்த முறையீட்டால் கருணைக் கொலை செய்யப்பட்டிருப்பது, நமது மனிதத்தன்மைதான்.

 

திருநங்கை ஷானவி

 

திருநங்கையான ஷானவி, குடியரசுத் தலைவருக்கு அனுப்பியுள்ள மனு கடிதம்தான் அது. நாடு முழுவதும் அந்தக் கடிதம் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஷானவியைத் தொடர்புகொண்டு பேசினோம். 

''என் சொந்த ஊர் திருச்செந்தூர். பல்வேறு சிரமங்களைக் கடந்து பொறியியல் பட்டப்படிப்பை முடிச்சேன். என் குடும்பத்திலேயே நான்தான் முதல் பட்டதாரி. படிப்பு முடிஞ்சதும் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் என்னைப் பெண்ணாக ஏற்றுக்கொண்டு என்னுடைய திறமைக்கு ஏற்ற வேலையை வழங்கினார்கள். ஒரு வருடத்திற்கு, வாடிக்கையாளருக்கு உதவும் அதிகாரியாகப் பணியாற்றினேன். ஒரு வருஷத்துக்கு அப்புறம், முறையாக பாலியல் அறுவைசிகிச்சை செய்துகொண்டேன். இதனால், இந்தச் சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டேன். பல திருநங்கைகளின் பெற்றோர்கள்போலவே, என் இந்த முடிவை ஏற்காமல் திட்டினார்கள். அதனால் அவர்களை விட்டுப் பிரியும் நிலை ஏற்பட்டது. என் வாழ்க்கையை எனக்காக வாழணும்னு ஆசைப்பட்டேன். 

திருநங்கை ஷானவி

பொருளாதார ரீதியா உயர்ந்த இடத்துக்கு வரும் எண்ணத்தில் ஏர் இந்தியாவில் வேலைக்குப் பதிவுசெய்தேன். அப்போது, விண்ணப்பத்தில் ஆண், பெண் என்கிற இரண்டு பாலினம் மட்டுமே இருந்தது. மூன்றாம் பாலினத்தைத் தேர்வு பண்றதுக்கான வழிமுறை இல்லை. வேற வழியில்லாமல், பெண் என்பதைத் தேர்வுசெய்தேன். நேர்காணலுக்கு அழைப்பு வந்துச்சு. அதில் நல்லா ஃபர்பார்ம் பண்ணினேன். ஆனாலும், எனக்கு எந்தப் பதிலும் வரலை. இப்படி மூன்று முறை சிறப்பாகத் தேர்வு எழுதியும் நிராகரிக்கப்பட்டேன். விசாரிச்சதில், என்னுடைய பாலினம்தான் நிராகரிப்புக்குக் காரணம்னு தெரிஞ்சது'' என்கிற ஷானவி குரல் விம்முகிறது. 

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு தொடர்கிறார், ''நானும் முடிஞ்ச அளவுக்கு இது விஷயமா போராடிப் பார்த்தேன். திறமை இருந்தும் ஏன் வேலை கொடுக்க மறுக்கறீங்கனு துறை சம்பந்தமான ஆட்களைச் சந்திச்சு கேட்க முயற்சி பண்ணினேன். ஆனால், யாரையும் நேரில் பார்க்கவே முடியலை. முறையான பதிலும் கொடுக்கலை. அப்புறம்தான், பிரதமர் மோடிக்குக் கடிதம் அனுப்பினேன். உச்ச நீதிமன்றத்திலும் வழக்குப் பதிவுசெய்தேன். அதை விசாரித்த நீதிபதி, ஏர் இந்தியாவிடம் பதில் விளக்கம் கேட்டுத் தீர்ப்பு வழங்கினார். ஆனால், அந்த வழக்குக்கான சரியான பதிலையும் என்னால் பெறமுடியலை. 

திருநங்கை ஷானவி

இப்படி என் உரிமைக்காகத் தினம் தினம் போராடியே சேமித்து வைத்திருந்த பணம் எல்லாம் தீர்ந்துபோச்சு. எனக்கும் மற்றவர்கள்போல சக மனுஷியாக இந்தச் சமூகத்தில் வாழணும்னு ஆசை. பெரிய வசதி வேண்டாம். என் சராசரி தேவையையே உழைச்சு செய்துக்க நினைக்கிறேன். அதுக்கு இந்தச் சமூகம் கொடுத்த பரிசுதான் இது. அடிப்படைத் தேவையையே பூர்த்தி செய்துக்க வழியில்லாத இந்தச் சமூகத்தில் ஏன் வாழணும். அதனால்தான் என்னைக் கருணைக் கொலை பண்ணச் சொல்லி குடியரசுத் தலைவருக்குக் கடிதம் அனுப்பினேன். இது தப்பா? போராடறதுக்கு உடம்பில் தெம்பு இருந்தாலும், இந்தச் சமூகம் என்னை வாழவிடாமல் துரத்தி துரத்தி மனசைக் கொல்லுது. நான் என்ன செய்யட்டும் சொல்லுங்க?'' எனக் கலங்கியவாறு கேட்கிறார் ஷானவி. 

 

திருநங்கை ஷானவியின் கேள்விக்கு அரசும் சமூகமும் என்ன பதில் சொல்லப்போகிறது?

https://www.vikatan.com/news/tamilnadu/116498-transgender-shanavi-mercy-killing-petition-to-indian-government.html

''65 வயதைக் கடந்தவர்கள் அதிக பாலுறவை விரும்புகின்றனர்''- ஆய்வு தகவல்

2 months 1 week ago
''65 வயதைக் கடந்தவர்கள் அதிக பாலுறவை விரும்புகின்றனர்''- ஆய்வு தகவல்
 
காதல் நிறைந்த துணைபடத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

வயதானவர்கள் காதல் நிறைந்த துணையை விட, தோழமை மிகுந்த துணையையே விரும்புகிறார்கள் என பெரும்பாலும் கருதப்படுகிறது.

ஆனால், 2,002 வயதான பிரிட்டன் மக்களிடம் எடுக்கப்பட்ட கருத்துக்கணிப்பில், 65 வயதைக் கடந்த 52% பேர் தங்களது பாலுறவு போதுமானதாக இல்லை என கருதுகின்றனர்.

அத்துடன் 75 வயதை கடந்த 10-ல் ஒரு நபர், தாங்கள் 65 வயதை கடந்ததில் இருந்து பல பாலுறவு துணைகளை கொண்டிருந்ததாகவும் கருத்துக்கணிப்பில் தெரியவந்துள்ளது.

''பாலுறவு வாழ்க்கைக்கு வயது எந்த தடையாகவும் இல்லை'' என்பதைத் தனது கருத்துக்கணிப்பு காட்டுவதாக சுதந்திர வயது என்ற தொண்டு நிறுவனம் கூறியுள்ளது.

84 வயதான நபர் ஒருவர், 85 வயதான பவுலின் என்ற பெண்ணை தனது நான்காம் மனைவியாக 2004-ம் ஆண்டு திருமணம் செய்துகொண்டார்.

தாங்கள் வாரத்திற்கு இரு முறை பாலுறவு கொள்வதாக அவர் கூறுகிறார்.

''இதில் நீங்கள் வாழ்க்கையை அனுபவிக்க முடியும்'' என்கிறார் அவர்.

தானும், தனது மனைவியும் வழக்கமாக உடற்பயிற்சி செய்து, தங்களை தாங்களே பார்த்துக்கொள்வதாகவும், இதுவே ஒருவர் மீது மற்றொருவர் ஈர்ப்புடன் இருக்க உதவுவதாகவும் அவர் கூறுகிறார்.

துணைபடத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

''நான் நேரடியாக செல்கிறேன். இளம் பெண்ணான உங்களுக்கு, பெரிய தொப்பையுடன் புகைபிடித்துக்கொண்டிருக்கும் உங்களது கணவரை பார்த்தால் என்ன தோன்றும்? அவர் மீது ஈர்ப்பு வருமா?'' என்கிறார் அவர்.

80 வயதை கடந்தவர்களில், 6-ல் ஒருவர் மட்டுமே தங்களது பாலுறவு போதுமானதாக இருந்ததாக உணர்ந்தாக தெரிவித்துள்ளனர்.

போதிய வாய்ப்புகள் கிடைக்காததாலே, தங்களது பாலுறவு தடைப்படுவதாக 65 வயதைக் கடந்தவர்களில் 6-ல் ஒருவர் கூறுகிறார்.

''பலர் நினைப்பதை விட, அதிக வயது முதியவர்கள் பாலுறவுவில் அதிக ஈடுபாட்டுடன் உள்ளனர்'' என சுதந்திர வயது தொண்டு நிறுவனத்தின் இயக்குநர் லூசி ஹார்மேர் கூறுகிறார்.

முதுமை காதல் நிறைந்த உறவுகளை வைத்துக்கொள்ளச் சுதந்திர வயது தொண்டு நிறுவனம் சில அறிவுரைகளை வழங்கியுள்ளது.

  • நீங்கள் எப்படி உணர்கிறீர்கள் என்பதை உங்களது துணையிடம் பேசுங்கள். விஷயங்களை அவர்களது பார்வையில் இருந்து பார்க்க முயலுங்கள்.
  • பாலுறவில் என்ன எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? என்ன தேவை? என்பதை இருவரும் பேசுங்கள்.
  • உடலை பற்றி நம்பிக்கையுடன் இருங்கள்

http://www.bbc.com/tamil/global-43060453

இளம் வயதில் அனுபவித்த பாலியல் கொடுமை: போராடும் பெண்

2 months 1 week ago
இளம் வயதில் அனுபவித்த பாலியல் கொடுமை: போராடும் பெண்
 

இந்தியாவில் குழந்தைகளிடம் பாலியல் அத்துமீறல் செய்பவர்கள் மீது மூன்று ஆண்டுகளுக்குள் புகார் கொடுக்காவிட்டால் அவர்களுக்கு எதிராக வழக்கு நடத்த முடியாது.

Purnima Govindarajulu Image captionபூர்ணிமா கோவிந்தராஜலு

ஆனால், அவ்வாறு அத்துமீறலுக்கு ஆளான குழந்தைகள் பெரியவர்களான பின்னும் உளவியல் சிக்கலுக்கு ஆளாகிறார்கள் என்றால், அவர்களிடம் அத்துமீறிய நபர் அவர்களுக்கு மிகவும் அறியப்பட்ட நபராகவே இருக்க முடியும். அந்த நபர்களை சட்டத்தின் முன்பு நிறுத்தவே முடியாது.

கனடாவைச் சேர்ந்த பூர்ணிமா கோவிந்தராஜுலுவுக்கு தற்போது வயது 53. இந்தியாவைப் பூர்விகமாகக்கொண்ட அவர் 1986இல் கனடாவுக்கு குடிபெயரும் முன்பு சென்னையில் வசித்தார்.

தமக்கு ஆறு முதல் 13 வயது வரை தனது ஒன்றுவிட்ட சகோதரியின் கணவரால் பாலியல் சுரண்டலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டதாக குற்றம்சாட்டும் பூர்ணிமா, பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் வளர்ந்து பெரியவர்களான பின்பும் குற்றவாளிகள் மீது புகார் கூறுவதற்கு ஏற்ற வகையில் இந்தியச் சட்டங்களை மாற்ற வேண்டும் என்று மத்திய பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் நல அமைச்சர் மேனகா காந்தியைச் சமீபத்தில் சந்தித்து வலியுறுத்தியுள்ளார்.

பூர்ணிமாவைச் சந்தித்த பின் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு மேலானபின்பும் குழந்தைகள் புகார் கூறி, வழக்குத் தொடுக்க ஏற்ற வகையில் சட்டங்களில் திருத்தம் மேற்கொள்வதற்கு முயற்சிப்பது குறித்து பரிசீலித்து வருவதாக கூறியுள்ளார் மேனகா காந்தி.

"இரவு நேரங்களில் இருட்டில் அவர் என் அருகில் அமர்ந்திருப்பார். அவரது கைகளையும் வாயையும் என் பிறப்புறுப்பில் வைப்பார்," என்று கூறுகிறார் கனடாவில் காட்டுயிர் பாதுகாப்பு வல்லுநராக பணியாற்றும் பூர்ணிமா.

"புணரும் வகையிலான சுரண்டல், இரவு நேரங்களிலும் விடுமுறை நாள் பயணங்களின்போதும் நடக்குமென்றாலும், பகலிலும் என் மீதான பாலியல் தாக்குதல் தொடர்ந்தது," என்று தனது மோசமான அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார் பூர்ணிமா.

Purnima Govindarajulu as a little girlபடத்தின் காப்புரிமைPURNIMA GOVINDARAJULU Image captionஇளம் வயதில் பூர்ணிமா

'"நான் தனியாக இருப்பதைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் என் உள்ளாடைக்குள் அவரது கைகளை விட்டு தடவுவார்."

ஒரு பழமைவாத சூழலில் வளர்ந்த அவருக்கு தனக்கு நடப்பது தவறானது என்பதுகூடத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

"நான் என்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளக் கூட முயலவில்லை. நான் தவறானவள் என்றும் அழுக்கானவள் என்றும் நினைக்கத் தொடங்கினேன். பாலுறவு குறித்து எனக்கு அப்போது எதுவும் தெரியாது. எனக்கு மூன்று அண்ணன்கள் இருந்தனர். 13 வயதானபோது எனக்கு ஏற்பட்ட மாதவிடாயை புற்றுநோய் என்று நினைத்தேன்," என்கிறார் பூர்ணிமா.

"ரத்தம் படிந்திருந்த என் உள்ளாடையைப் பார்த்த என் உறவினர் பெண் ஒருவர் நான் இறக்கப்போவதில்லை என்றும் இப்போது நான் ஒரு பெண் ஆகிவிட்டேன் என்றும் கூறினார்."

"குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள நீ தயாராகிவிட்டாய். இனிமேல் நீ யாரையும் உன்னைத் தொட அனுமதிக்காதே," என்று அப்பெண் பூர்ணிமாவிடம் அறிவுறுத்தியுள்ளார்.

தாமாதமாக கிடைத்தாலும் அந்த அறிவுரை பூர்ணிமாவுக்கு நல்ல ஆலோசனையாக இருந்தது.

முதல் முறையாக தமக்கு இருக்கும் வலிமையை உணர்ந்தார் பூர்ணிமா. அடுத்த முறை அந்த ஆண் அவரை நெருங்கியபோது அவரை தடுத்து நிறுத்தியுள்ளார்.

A protest against child sexual abuse in Indiaபடத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES Image captionகுழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் கொடுமைகள் இந்தியாவில் பல போராட்டங்களை தூண்டியுள்ளன

"உனக்கு விருப்பம் இல்லையென்றால் இதை இனிமேல் நான் நிறுத்திக்கொள்கிறேன்," என்று அந்த நபர் பூர்ணிமாவிடம் கூறியுள்ளார்.

"இதை நான் முன்னரே செய்திருக்கலாம். இத்தனை நாள் இதை நான் ஏன் செய்யவில்லை என்று நான் மிகவும் வருந்தினேன்," என்றார் அவர். தனது பதின் பருவம் முழுதும் மன அழுத்தம் மற்றும் தற்கொலை எண்ணத்துடன் இருந்த பூர்ணிமா தன்னைத் தானே வெறுக்கத் தொடங்கினார்.

உறவினர்களின் முறையற்ற உறவு மற்றும் பாலியல் சுரண்டல் ஆகியன இந்தியாவில் மிகவும் பெரிய பிரச்சனையாக உள்ளது. 2007இல் நடந்த ஒரு ஆய்வின்படி 53% இந்தியக் குழந்தைகள் ஏதாவது ஒருவித பாலியல் சுரண்டலுக்கு ஆளாகியுள்ளனர். ஆனால், அவை அனைத்தும் புகாராகப் பதிவு செய்யப்படுவதில்லை.

பூர்ணிமா கனடாவுக்குச் சென்றபின் 1980களின் இறுதியில் ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி மூலம் குழந்தைகள் மீதான பாலியல் சுரண்டல் குறித்தது விழிப்புணர்வு அடைந்தார்.

பூர்ணிமாவின் அண்ணன் மனைவி தம்மை பாலியல் சுரண்டலுக்கு ஆளாக்கிய நபரின் மகள். ஒரு உரையாடலின்போது இது இந்தியாவில் நடக்க வாய்ப்பில்லை என்று பூர்ணிமாவிடம் அவரது அண்ணி கூற, 'இது எனக்கே நடந்துள்ளது' என்றார் பூர்ணிமா. "அது என் அப்பாதானே?" என்று கேள்வி எழுப்பினார் அவரது அண்ணி.

சென்னைக்கு 1991இல் சென்றபோது அந்த ஆணிடம் இதுகுறித்து கேள்வி எழுப்பியுள்ளார் பூர்ணிமாவின் அண்ணன். ஆரம்பத்தில் மறுத்தாலும் பின்னர் அன்புடன்தான் பூர்ணிமாவைத் தொட்டதாகக் கூறினார் அந்த ஆண்.

"அன்புடன் அதே போல உங்கள் மகளைத் தொட்டுள்ளீர்களா?" என்ற கேள்விக்கு "நிச்சயமாக இல்லை" என்று கூறினாராம் அவர்.

"நான் என் ஆணுறுப்பைப் பயன்படுத்தவில்லை," என்று அந்த ஆண் பூர்ணிமாவின் அண்ணனிடம் கூறியுள்ளார். "ஒரு வேளை சட்டப்படி தாம் செய்தது குற்றமல்ல என்று அந்த நபர் நிறுவ முயன்றார் போலும்," என்கிறார் பூர்ணிமா.

change.org தளத்தில் மேனகா காந்தி அளித்த பதில்படத்தின் காப்புரிமைCHANGE.ORG Image captionchange.org தளத்தில் மேனகா காந்தி அளித்த பதில்

இந்த விவகாரத்தை அந்த ஆணின் மனைவியிடம் கூறியுள்ளார் பூர்ணிமாவின் அண்ணன். பூர்ணிமாவை அழைத்துப் பேசிய அந்தப் பெண், "நான் அவரை மன்னித்துவிட்டேன். நீயும் அவரை மன்னித்துவிடு. அவர் என் கணவர். அவர் எனக்கு கடவுள்," என்று அப்போது அந்தப் பெண் பூர்ணிமாவிடம் கூறியுள்ளார்.

"அதன்பின் அவரிடம் பேசவே இல்லை. அவர் எனக்கு ஒரு சகோதரி. அவரிடம் பேசாதது எனக்கு ஒரு பேரிழப்பு," என்கிறார் பூர்ணிமா.

பூர்ணிமாவின் சகோதரர் தனது குடும்பத்தினருக்கு அனுப்பிய மின்னஞ்சலைத் தொடர்ந்து அதே ஆண் தம்மையும் பாலியல் சுரண்டலுக்கு ஆளாக்கியுள்ளதாக கூறியுள்ளார் இன்னொரு பெண்.

அதன்பின் அந்த ஆணிடம் குழந்தைகளை நெருங்க விடக் கூடாது என்று குடும்பத்தினர் முடிவு செய்தனர். 2013இல் ஒரு குடும்ப நிகழ்ச்சிக்கு பூர்ணிமா சென்றபோது நிலைமை பெரிதாக ஒன்றும் மாறவில்லை என்பதை பூர்ணிமா உணர்ந்தார்.

கடந்த 2015இல் கனடா நாட்டு காவல்துறையிடம் புகார் செய்துள்ளார் பூர்ணிமா. குற்றம் நடந்த இடம், குற்றம் சாட்டப்படும் நபர் ஆகிய அனைத்தும் இந்தியாவில் இருப்பதால் தங்களால் வழக்கு பதிய முடியாது என்று தெரிவித்த கனட காவல்துறையினர் இது குறித்த அறிக்கை ஒன்றை சென்னை காவல்துறைக்கு அனுப்பியுள்ளனர்.

சென்னையில் இருந்த காவல் அதிகாரிகளும் தமக்கு ஆறுதலாக நடந்துகொண்டதகாக கூறும் பூர்ணிமா, சட்டம் அனுமதிக்கும் காலவரம்பு முடிந்து போயுள்ளதால் தங்களால் வழக்கு பதிவு செய்ய முடியாது என்று கூறியுள்ளனர்.

எனவே குழந்தையாக இருந்தபோது பாலியல் கொடுமைகளுக்கு உள்ளானவர்கள் பெரியவர்கள் ஆனபின்னும் புகார் செய்யும் வகையில் சட்டத்தைத் திருத்த வேண்டும் என்று change.org இணையதளத்தில் மனு ஒன்றைத் தொடங்கினார் பூர்ணிமா. அதில் 1,20,000 பேர் இணையம் மூலம் கையெழுத்திட்டனர். அமைச்சர் மேனகா காந்தியும் அதற்கு ஆதரவு தெரிவித்தார்.

Ms Govindarajulu with her elder brother Karun Thanjavur Image captionபூர்ணிமாவுக்கு நடந்த கொடுமைகளை தடுக்க முடியவில்லை என்று அவரது அண்ணன் கருண் தஞ்சவூர் வருந்துகிறார்

சமீப நாட்களில் ஊடகத்தினர் பூர்ணிமாவை பாலியல் கொடுமைக்கு உள்ளாகிய அந்த நபரைத் தொடர்பு கொள்ள முயன்றனர். "கடந்த ஆண்டே காவல்துறையிடம் அனைத்தையும் கூறிவிட்டேன். இனி நான் சொல்ல எதுவும் இல்லை," ஒரு செய்தி இணையத்தளத்திடம் அவர் கூறியுள்ளார்.

"நான் எனக்கான நீதியை மட்டும் கேட்கவில்லை. இனிமேல் என்னை கொடுமை செய்த அந்த நபருக்கு தண்டனை கிடைக்கும் என்று நான் நம்பவில்லை," என்கிறார் பூர்ணிமா.

"அவருக்கு இப்போது 75 வயது. வழக்கு முடியும் வரை அவர் உயிருடன் இருப்பார் என்று உறுதியாகத் தெரியாது. இத்தகைய நபர்கள் மீண்டும் மீண்டும் குற்றம் செய்பவர்கள். நான் பிற குழந்தைகளை அவரிடம் இருந்து காக்க முடியவில்லையே என்று வருந்துகிறேன்."

"இந்த கொடுமைகளின் தாக்கம் என் முழு வாழ்கையையும் பாதித்தது. உறவுகளில் நான் மிகவும் சிக்கலுக்கு உள்ளானேன். என்னால் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை," என்று வருந்துகிறார் பூர்ணிமா.

எனினும், இந்த விவகாரத்தை வெளியில் கொண்டு வந்தபின் கொஞ்சம் திருப்தியுடன் உள்ளார் பூர்ணிமா. அந்த ஆணிடம் அவரது உறவினர்கள் நெருங்கிப் பழகுவதில்லை.

அந்த நபரின் மகன் மற்றும் மகளுக்கு இது அவமானத்தை உண்டாக்கும் என்று பூர்ணிமாவின் மூத்த அண்ணன் கடுமையாக எதிர்ப்புத் தெரிவித்தார்.

"இந்த விவகாரத்தில் குற்றவாளி ஒருவர் மட்டுமே. அது நானில்லை," என்கிறார் பூர்ணிமா.

http://www.bbc.com/tamil/india-43058363

“80 ஆயிரம் ரூபாய்க்கு விற்கப்பட்டோம்” - பாலியல் தொழிலுக்கு தள்ளப்பட்ட பெண்களின் கண்ணீர் கதை!

2 months 2 weeks ago
“80 ஆயிரம் ரூபாய்க்கு விற்கப்பட்டோம்” - பாலியல் தொழிலுக்கு தள்ளப்பட்ட பெண்களின் கண்ணீர் கதை!
பாலியல் தொழிலுக்கு தள்ளப்பட்ட பெண்களின் கண்ணீர் கதைபடத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

"நான் 1.5 லட்சம் ரூபாய்க்கு விற்கப்பட்டேன்"

"நான் ஐந்து லட்ச ரூபாய்க்கு விற்கப்பட்டேன்"

இது எதுவும் சந்தையில் விற்கப்படும் பொருட்களின் விலை அல்ல. இது பாலியல் தொழிலுக்காக விற்கப்பட்ட பெண்களின் விலை.

ஆந்திர பிரதேச ராயலசீமா பகுதியில் உள்ள அனந்தபூர் மற்றும் கடப்பா ஆகிய மாவட்டங்களில் நிலவி வரும் கடும் வறட்சியின் காரணமாக, மும்பை, டெல்லி, புனே ஆகிய பெருநகரங்களுக்கு பல தசாப்தங்களாக விற்கப்பட்டு வரும் பெண்களின் கதை இது.

செளதி அரபியாவுக்கு பாலியல் தொழிலுக்காக பெண்கள் கடத்தப்படுவது குறித்து அரசு சாரா அமைப்புகள் தொடர்ந்து குற்றஞ்சாட்டி வருகின்றன. ஆனால், இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை உள்ளூர் காவல் துறை, தொடர்ந்து மறுத்து வருகிறது.

இப்படியான சூழலில் பிபிசி செய்தியாளர் ஹிருதயா விஹாரி அனந்தபூர் மாவட்டத்தில், பாலியல் தொழிலிருந்து மூன்று பெண்களை சந்தித்து உரையாடினார். இந்த பெண்கள் தாங்கள் எவ்வாறு உடல் ரீதியாகவும், மன ரீதியாகவும் துன்புறத்தப்பட்டோம் என்று விஹாரியுடன் பகிரிந்து கொண்டார்கள்.

இனி அந்த பெண்களின் வார்த்தைகளில்:

"என் பெயர் ராமதேவி. என் 12 வயதில் என்னை திருமணம் செய்து கொடுத்தார்கள். நான் என் மாமியார் வீட்டில் தொடர்ந்து துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளானேன். எனக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. ஆனாலும், எனக்கு எதிரான வன்முறை மட்டும் குறையவே இல்லை. என்னால் அந்த வலிகளை தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. நான் என் பிறந்தவீட்டிற்கு திரும்பி வந்துவிட்டேன்"

"அங்கு எனக்கு புஷ்பா என்னும் மாற்றுதிறனாளி தோழியானார். அவர் ஒரு விடுதியில் பணியாற்றி வந்தார்."

"அந்த நாட்களில் எங்கள் இருவருடனும் தினமும் ஒரு பெண் பேசுவார். ஒரு நாள் எங்களை திரைப்படத்திற்கு அவர் அழைத்தார். நான் என் குழந்தையை அம்மாவிடம் விட்டுவிட்டு, அவருடன் திரைப்படம் பார்க்க சென்றேன்"

"ஆனால், அங்கு நாங்கள் மயக்கமடைந்தோம். விழித்து பார்த்தபோது, எங்களுக்கு அந்நியமான ஓர் இடத்தில் இருந்தோம். அங்கு அனைவரும் இந்தியில் பேசிக் கொண்டு இருந்தார்கள். எங்களை சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று எங்களுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. இந்தச் சூழலிலேயே மூன்று நாங்கள் இருந்தோம். பின்புதான் புரிந்தது, என்னையும், புஷ்பாவையும், அந்தப் பெண் 80 ஆயிரம் ரூபாய்க்கு விற்று இருக்கிறார் என்றும், நாங்கள் இப்போது மஹாராஷ்ட்ரா மாநிலமான பிவாண்டியில் இருக்கிறோம் என்றும். நாங்கள் அவர்களிடம் கெஞ்சினோம், எங்களை விட்டுவிடுங்கள் என்று மன்றாடினோம். ஆனால், எங்களுடைய அழுகுரல் யாருடைய செவியையும் எட்டவில்லை. என் ஆறு வயது மகளை நினைத்தபோது, எனக்கு அழுகை வந்தது. இனி என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் திக்கற்று நின்றேன்"

பாதிக்கப்பட்ட பெண்

"அவர்கள், நான் அணிந்திருந்த அனைத்து தங்க நகைகளையும் பறித்துக் கொண்டார்கள். என் தாலியைக் கூட அவர்கள் விட்டுவைக்கவில்லை. அவர்கள், மாற்றுதிறனாளியான புஷ்பாவையும் விட மறுத்தார்கள்"

"ஒரு நாள் அவர்கள் எங்களிடம் நன்றாக அலங்காரம் செய்துக் கொள்ள சொல்லி நிர்பந்தித்தார்கள். அதுமட்டுமல்லாமல், அங்கு வரும் ஆண்களை மகிழ்விக்க சொன்னார்கள்." என்று கூறும் போதே உடைந்து அழுகிறார்.

கண்ணீரை துடைத்தப்படி மீண்டும் அந்த துயர்மிகுந்த நாட்களை நினைவுகூறுகிறார், "ஆறு மாதங்கள் சென்றன. நான் தினமும் என் மகளை நினைத்து அழுவேன். அவர்கள் என் கரங்களையும், என் கால்களையும் கட்டி, என் கண்களில் மிளகாய் தூளை கொட்டினார்கள். என்னால் அந்த வலியை பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர்கள் எங்களுக்கு என்றும் முறையாக நல்ல உணவு அளித்தது இல்லை. நான் அதுமாதிரியான சூழலில்தான் ஓராண்டுக்கு மேல் இருந்தேன்"

"நான் தொடர்ந்து அவர்களுடன் சண்டை இட்டு வந்தேன். இதனால் அவர்கள் என்னை அந்த இடத்தை விட்டு அனுப்ப ஒப்புக் கொண்டார்கள். ஆனால், அவர்கள் புஷ்பாவை அனுப்ப மறுத்துவிட்டார்கள். நான் புஷ்பாவிற்காக அவர்களிடம் சண்டையிட்டேன்."

"பின் அவளையும் அனுப்ப சம்மதித்தார்கள். எங்கள் பயண செலவாக இரண்டாயிரம் ரூபாய் கொடுத்தார்கள்."

இந்த துயரமான நாட்களிலிருந்து மீண்டு தன் வீட்டை அடைந்த போது அங்கு தனக்கு வேறொரு அதிர்ச்சி காத்திருந்ததாக கூறுகிறார் ராமதேவி.

"நான் என் வீட்டிற்கு சென்றபோது, என் பெற்றோர் நான் இறந்துவிட்டதாக நினைத்ததாக கூறினார்கள். அதுமட்டுமல்ல, அவர்கள் மோசமான வறுமையில் வாழ்ந்து வந்தார்கள். இதன் காரணமாக அவர்களால், என் மகளுக்கு முறையான உணவளிக்க முடியவில்லை. நான் என் மகளை அணைத்து தூக்கி, `உன் அம்மா எங்கே என்று கேட்டபோது' அவள், `என் அம்மா இறந்துவிட்டார்' என்று கூறினாள். அந்த நாளை இப்போது நினைத்து பார்த்தாலும், என்னை அறியாமல் எனக்கு நடுக்கம் ஏற்படுகிறது" என்று கூறியவர் அப்படியே மெளனம் ஆகிறார்.

"என் மகள் கூறிய அந்த வார்த்தைகளை கேட்டு, உண்மையாக அன்று இறந்துவிடலாம் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால், அப்போது எனக்கு ஏற்பட்ட எண்ணம் என் தற்கொலை முடிவை மாற்றியது. ஆம்...நான் மட்டும் அல்ல, என்னைபோல பல பெண்கள் அந்த பாலியல் விடுதியில் இருக்கிறார்கள் தானே? நான் அவர்கள் அனைவரையும் அங்கிருந்து மீட்க எண்ணினேன். நான் எனக்கு நேர்ந்த அனைத்து விஷயங்களையும் சிவப்பு தன்னார்வ அமைப்பிடம் கூறினேன். அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு பிவாண்டிக்கு சென்றேன். அங்கிருந்து முப்பது பெண்களை மீட்டோம்."

பாதிக்கப்பட்ட பெண்

"நான் இப்போது என் கணவருடன்தான் வசித்து வருகிறேன். எனக்கென்று ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது. ஆனால், என் அண்டை வீட்டார் தொடர்ந்து என் கடந்த காலத்தை நினைவுப்படுத்தி என்னை வார்த்தைகளால் காயப்படுத்தி வருகிறார்கள்.பக்கத்து வீட்டு ஆண்கள் என்னை தவறாக அழைக்கிறார்கள்"

வார்த்தைகளால் தொடர்ந்து காயப்படுத்தும் இவர்கள் அனைவரையும் கைது செய்ய வேண்டும் என்கிறார் ரமாதேவி.

மீண்டும் அவர் தன் கணவருடன் சேர்ந்துவிட்டார். அவர்கள் இருவரும் இப்போது தினக்கூலிக்களாக கிடைக்கும் வேலைகளை செய்து வாழ்ந்து வருகிறார்கள்.

அந்த மோசமான சூழ்நிலையிலிருந்து ரமா 2010ஆம் ஆண்டு மீட்கப்பட்டு விட்டாலும், அவருக்கு அரசு உதவிகள் கிடைக்க இரண்டு ஆண்டுகள் ஆனது. 2012ஆம் ஆண்டு அவருக்கு அரசு, நிவாரணமாக 10,000 கொடுத்தது.

பார்வதியின் கதை

"என் பெயர் பார்வதி. எனக்கு இரண்டு குழந்தைகள் உள்ளன. கணவருக்கு உடல் நிலை சரியில்லாமல் போனதும், நான் வீட்டுவேலை பணிக்காக ஒரு தரகர் மூலமாக செளதிக்குச் சென்றேன். எனக்கு வேறு வழியும் இல்லை, நான் உழைத்துதான் குடும்பத்தை காக்க வேண்டும் என்ற சூழ்நிலை. ஆனால், செளதி சென்றவுடன் நான் ஏமாற்றப்பட்டு இருக்கிறேன் என்பது எனக்கு புரிந்துவிட்டது"

"முதல் ஒரு வாரம் ஒரு வீட்டில் அடைத்து வைக்கப்பட்டேன். பின் என்னை வேறு இடத்திற்கு மாற்றினார்கள். அந்த இடத்திற்கு அவர்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் பெயர் வைத்துக் கொள்ளட்டும், என்னை பொறுத்த வரை அது ஒரு நரகம்."

"பல ஆண்டுகள் அந்த வீட்டில் வசித்து வந்தார்கள். 90 வயது மதிக்கத்தக்க ஓர் ஆண், பாலியல் வல்லுறவுக் கொள்ள முயற்சித்தார். அந்த முயற்சியிலிருந்து கடினப்பட்டு தப்பினேன்."

"அடுத்த நாள், உரிமையாளர் மகன் என்னை பாலியல் பலாத்காரம் செய்ய முயற்சித்தார். அவர்கள் சிகரெட்டால் என் உடலில் நெருப்பு வைத்தார்கள். பின் என் மகன் வயது உடைய ஒரு சிறுவனுடன் படுக்க நிர்பந்தித்தார்கள். அந்த சிறுவனுடைய அப்பா மொபைல் ஃபோனில் ஆபாச படங்கள் காட்ட, அந்த சிறுவன் என்னை பாலியல் பலாத்காரம் செய்தான்"

"அவர்கள் எனக்கு ஒரு வாரமாக உண்ண எதுவும் தரவில்லை. நான் கழிவறையில் வரும் நீரைத்தான் குடித்து வாழ்ந்தேன். அவர்களுடைய நிர்பந்தத்திற்கு, நான் உடன்பட மறுத்ததும் அவர்கள் என்னை வேறொரு வீட்டிற்கு மாற்றினார்கள். அது இன்னும் மோசமாக இருந்தது." என்கிறார் பார்வதி.

பாதிக்கப்பட்ட பெண்

"என்னுடைய மாதவிடாய் நாட்களில் கூட அவர்கள் என்னை விடவில்லை. அவர்கள் வீட்டிற்கு எந்த விருந்தாளி வந்தாலும், அவர்களுடன் படுக்க நிர்பந்திக்கப்பட்டேன்."

"அவர்கள் பகலில் என்னை வீட்டு வேலைக்கரியாகவும், பகலில் படுக்கைக்கும் பயன்படுத்தினார்கள். இதை நான் என்னை செளதிக்கு அனுப்பிய தரகரை தொடர்பு கொண்டு கூறிய போது, அவர் இதற்காகதான் என்னை செளதிக்கு அனுப்பியதாக நெஞ்சில் எந்த ஈரமும் இல்லாமல் கூறினார். அதுமட்டுமல்ல, என்னை 5 லட்சம் ரூபாய்க்கு விற்றுவிட்டதாக கூறினார்."

நான் அவர்களுக்கு எதிராக தினம் தினம் கலகம் செய்தேன். இறுதியாக, அவர்கள் என்னை விடுவித்தார்கள். போலீஸ் உதவியினால் நான் இந்தியா வந்து சேர்ந்தேன்."

பார்வதி,"எனக்கு சரியான வேலை இங்கு கிடைக்கவில்லை. நான் கேராளவிற்கு, என் கணவருடன் செல்ல திட்டமிட்டுள்ளேன். அங்கு தினக்கூலி 500 ரூபாய்க்கு வேலை கிடைக்கும் என்று சொல்கிறார்கள். அது கிடைக்கவில்லை என்றால், எனக்கு வேறு வழி இல்லை. பிச்சைதான் எடுக்க வேண்டும்" என்கிறார்.

2016 ஆம் ஆண்டு செளதி அரேபியாவிலிருந்து மீட்கப்பட்ட பார்வதிக்கு 2017 ஆம் ஆண்டு நிவாரணமாக அரசு 20 ஆயிரம் ரூபாய் வழங்கியது.

லஷ்மியின் கதை

லஷ்மியை அவருடைய தாய்மாமாவுக்கு திருமணம் செய்து கொடுத்தனர்.

"தாய்மாமா என்றாலும், அவர் எப்போதும் என்னை சந்தேக கண்ணுடன்தான் பார்ப்பார். என்னை துன்புறுத்தவும் செய்வார்" என்கிறார் லஷ்மி.

"ஒரு நாள் அவர் என் மீது மண்ணெண்ணெய் ஊற்றி என்னை உயிருடன் கொளுத்த முயன்றார். ஆனால், அவர் பற்ற வைப்பதற்குள் அங்கிருந்து தப்பினேன். ஆனால், அப்போதும் அவர் என்னை விடவில்லை. அனைவர் முன்னும் என்னை நிர்வாணமாக்கி என்னை சாலையில் நிற்கவைத்தார்"

"என் நிலையை பார்த்த ஒரு பெண், ஹைதராபாத்தில் வீட்டு வேலை வாங்கி தருவதாக கூறினார். அவர் பெயர் ரமணம்மா. இந்த நரகத்திலிருந்து உனக்கு விடுதலை கிடைக்கும். நீ ஹைதராபாத்தில் மாதம் பத்தாயிரம் ரூபாய் சம்பாதிக்க முடியும் என்று கூறினார்."

"உழைத்துதான் நாம் உண்ண வேண்டும், நாம் நம் பெற்றோர்களுக்கு சுமையாக இருக்க கூடாது என்று என்னிடம் கூறுவார். அவர் அளித்த நம்பிக்கையில் நான் அவருடன் ஹைதராபாத்திற்கு வீட்டு வேலைக்காக சென்றேன். இதனை நான் என் வீட்டில் உள்ளவர்களிடமும் சொல்லவில்லை."

பாதிக்கப்பட்ட பெண்

"நான் இதற்கு முன்னால் ஹைதராபாத்தை பார்த்ததில்லை. நாங்கள் கடேரி வழியாக தர்மாவரம் சென்றடைந்தோம். அங்கு என்னை இரண்டு ஆண்கள் சந்தித்தார்கள். அவர்கள் எனக்கு புர்கா அளித்து அணிந்துக் கொள்ள சொன்னார்கள். நான் ஏன் என்று அவர்களை கேட்டதற்கு, ரமணம்மா பதில் கூறினார். என்னை யாராவது பார்த்துவிட்டால் என்னை மீண்டும் அழைத்து சென்று விடுவார்கள் என்றார். அதனால் நானும் அவர் கூறியதுபோல, புர்கா அணிந்துக் கொண்டேன். அங்கிருந்து ரயிலில் பயணமானோம். பின் தான் புரிந்தது, என்னை அவர்கள் ஹைதராபாத்துக்கு அழைத்துச் செல்லவில்லை டெல்லிக்கு அழைத்து செல்கிறார்கள் என்று"

"நான் ரயிலிலிருந்து இறங்கியவுடன், என்னை இன்னொரு பெண் அவரது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். ஏறத்தாழ 40 பெண்கள் அந்த இடத்தில் இருந்தார்கள். அவர்கள் அனைவரும் ஜீன்ஸ், குட்டை பாவாடை அணிந்து இருந்தார்கள். உதட்டு சாயம் பூசி இருந்தார்கள். சிகை அலங்காரம் செய்து இருந்தார்கள்."

"அது டெல்லியில் உள்ள ஜிவி சாலை. அன்று மாலையே என்னை அலங்காரம் செய்ய ஓர் அழகு நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். நான் ஏன் என்று வினவிய போது, மற்றப் பெண்களை போல நானும் மாற வேண்டும் என்றார்கள். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. எனக்கு அச்சமாக இருந்தது."

"அன்று இரவு என்னை இங்கு அழைத்து வந்தவர் அங்கு வந்தார். என்னை பாலியல் பலாத்காரம் செய்தார். அடுத்த நாள் வேறு ஒருவருடன் படுக்க என்னை நிர்பந்தித்தார்கள். ஆனால், நான் மறுத்துவிட்டேன்."

"நான் ஒரு மாதம் அவர்களுடன் போராடினேன். அவர்கள் எனக்கு உணவு அளிக்க மறுத்துவிட்டார்கள். அவர்கள் என்னை நிர்பந்தப்படுத்தி ஒரு இருக்கையில் அமர வைத்து, என்னை கட்டிப்போட்டார்கள். என் விழிகளில் மிளகாய் பொடி தூவினார்கள். என் வாயில் அதிகமான மிளகாய் பொடியை திணித்தார்கள்."

"பின் அவர்களின் கட்டளைக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லாமல் அடிப்பணிந்தேன். என் உயிரை காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக அந்த முடிவை எடுத்தேன். ஆனால், அதன் பின்னான நாட்கள் அவ்வளவு சுலபமானதாக இல்லை. அவர்கள் என் உடலில் சிகரெட்டால் சூடு வைத்தார்கள். அவர்களின் கிறுக்குத்தனமான விருப்பங்களுக்கு என்னை இணங்கச் சொல்லி நிர்பந்தம் கொடுத்தார்கள்."

"அதற்கு நான் மருத்தால், கிளர்ச்சியூட்டும் போதை மருந்துகளை எனக்கு செலுத்தினார்கள்."என்கிறார்.

அந்த வீட்டின் காவலாளி எனக்கு ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்து, என்னை அங்கிருந்து தப்பிக்க வைத்தார். ஆனால், நான் கேடு காலம் வீட்டிற்கு சென்றாலும், அங்கு யாரும் என்னை ஏற்றுக் கொள்ள தயாராக இல்லை. நான் சில காலம் தனியாக வாழ்ந்தேன். என்னை ஏமாற்றி விற்ற அந்த மனிதருக்கு எதிராக போலீஸில் புகார் அளித்தேன். ஆனால், அவரை போலீஸ் சில நாட்களில் வெளியே விட்டது. வேலைவாய்ப்பு என்ற பெயரால் நாங்கள் ஏமாற்றப்பட்டோம் என்கிறார் லஷ்மி.

"நாங்கள் தப்பிவிட்டோம். ஆனால், இன்னும் பல பெண்கள் அதுபோன்ற இடங்களில் கஷ்டப்பட்டு வருகிறார்கள். எங்கள் ஊரில் வறட்சி இல்லை என்றால், நாங்கள் இதுபோன்ற சிக்கலில் சிக்கி இருக்க மாட்டோம் என்கிறார். எங்கள் வாழ்க்கை நன்றாக இருந்திருக்கும்."

லஷ்மி இந்த நரகத்திலிருந்து 2009 ஆம் ஆண்டு தப்பினார். ஆனால், அரசு உதவிகள் கிடைக்க பல காலம் ஆனது. அவருக்கு 2017 ஆம் ஆண்டு 20 ஆயிரம் ரூபாய் அரசு உதவி கிடைத்தது. இப்போது தினக்கூலியாக தனித்து வாழ்ந்து வருகிறார்.

வறட்சி... எங்கும் வறட்சி

பெண் கடத்தல் என்பது நாடெங்கும் பல பகுதிகளில் நடக்கிறது. ஆனால், ராயல்சீமாவில் அது நடப்பதற்கு பிரத்யேக காரணம் உள்ளது. வறட்சிதான் அந்தக் காரணம் என்கிறார் சிவப்பு என்னும் அரசுசாரா அமைப்பின் நிறுவனர் பகுஜா.

பவன் கல்யாணை சந்தித்த பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள்படத்தின் காப்புரிமைBHANUJA Image captionபவன் கல்யாணை சந்தித்த பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள்

இந்த அமைப்பு பாலியல் தொழிலில் தள்ளப்பட்ட பெண்களை மீட்கும் பணியை கடந்த 20 ஆண்டுகளாக செய்துவருகிறது.

அவர் சொல்கிறார், மழை இன்மையால், இந்தப் பகுதிகளில் கடுமையான வறட்சி நிலவி வருகிறது. பலர் வேலை இல்லாமல் தவிக்கிறார்கள். இதனால், பல பெண்கள் தரகர்களிடும் ஏமாறும் நிலை ஏற்படுகிறது.

இதுவரை நாங்கள் 318 பெண்களை போலீஸ் மற்றும் சிபிசிஐடி உதவியுடன் மும்பை, டெல்லி, பிவாண்டி உள்ளிட்ட நகரங்களில் இயங்கும் பாலியல் விடுதிகளிலிருந்து மீட்டுள்ளோம் என்று பிபிசியிடம் பேசிய பகுஜா தெரிவித்தார்.

வறட்சிபடத்தின் காப்புரிமைGETTY IMAGES

அரசு இவர்களுக்கு 20 ஆயிரம் ரூபாயை நிவாரணமாக வழங்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைக்கும் அவர், அரசு இதில் மெத்தனமாக செயல்படுவதாக குற்றஞ்சாட்டுகிறார்.

அதுபோல போலீஸூம் இதை தடுக்க போதுமான நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்கிறார். தைரியத்தில்தான், தரகர்கள் சிறையிலிருந்து வந்ததும் மீண்டும் அவர்கள் இந்த தொழிலில் இறங்குகிறார்கள்.

காவல் துறையிலேயே சிலர், பாதிக்கப்பட்ட பெண்களிடம் பேசி வழக்கை திரும்ப பெற வைக்கிறார்கள் என்றும் குற்றம் சுமத்துகிறார்.

"இந்த கடத்தலுக்கு எதிராக போராடுவதால், 2015 ஆம் ஆண்டு என் வீடு கொளுத்தப்பட்டது. நல்லவேளையாக, அன்று யாரும் வீட்டில் இல்லை. பின், சந்தேகத்திற்குரிய சிலர் மீது போலீஸில் புகார் கொடுத்தேன்" என்கிறார்.

ஒரு தரகர் அவர் மீது அளித்த புகாரினை திரும்ப பெற அழுத்தம் கொடுத்தார். இதற்காக அவர் 10 லட்சம் வரை தருவதாக கூறினார் என்கிறார் பகுஜா.

காவல் துறை என்ன சொல்கிறது?

முன்பு ஒரு காலத்தில் இதுபோல நிகழ்ந்தது. இப்போது இந்த குற்றங்கள் நடைபெறுவது இல்லை என்கிறார் அனந்தபூர் காவல்துறை கண்காணிப்பாளார் அசோக்.

பிபிசியிடம் பேசிய அவர், காவல்துறை இதில் அதிக கவனம் செலுத்தி, இந்த குற்றங்களை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்துள்ளது என்றார்.

மேலும் அவர், வளைகுடா நாடுகளுக்கு பெண்கள் கடத்தப்பட்டதாக எங்களிடம் எந்தப் புகாரும் வரவில்லை என்கிறார்.

மேலும் அவர், இந்தப் பகுதியில் கடத்தல் குற்றங்களை கட்டுப்படுத்த சிறப்பு காவல் அதிகாரி ஒருவரை நியமித்துள்ளதாக கூறுகிறார்.

அதுமட்டும் அல்லாமல், பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் மறுவாழ்வுக்காக பல திட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படுவதாகவும், 1500 பெண் தன்னார்வலர்கள் இதற்காக நியமிக்கப்பட்டு இருப்பதாகவும் கூறுகிறார்.

http://www.bbc.com/tamil/india-42996275

Checked
Tue, 04/24/2018 - 03:46
சமூகச் சாளரம் Latest Topics
Subscribe to சமூகச் சாளரம் feed