• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
Sign in to follow this  
நவீனன்

ஒரு நிமிடக் கதை: பாட்டீஸ் டே அவுட்

Recommended Posts

ஒரு நிமிடக் கதை: பாட்டீஸ் டே அவுட்


 

 

one-minute-story

 

கார் A 4 போலீஸ் ஸ்டேஷன் வாசலில் டயர்களைத் தேய்த்தபடி நின்றது. லேசான கால் நடுக்கத்தோடு பின் இருக்கையிலிருந்து ஜானகி பாட்டி இறங்கினாள். உடல்
ஒரு ஆட்டம் ஆடி சம நிலைக்கு வந்தது.

"அய்யோ பாட்டி கீழே விழுந்து கிழுந்து வெச்சுடப்போற... நில்லு, என் கைய புடிச்சுகிட்டு வா"

போனில் தன் ப்ரமோஷனுக்குத் தேவையான பேச்சுக்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்த இன்ஸ்பெக்டர் காக்கி உடையை விட அதிக மொறமொறப்புடன் விழித்துக் கண்களை
உருட்டினார். ஒரு பக்கத்து ஐப்ரோவையும் ப்ரியா வாரியர் கணக்கா மேலே தூக்கி என்ன விஷயம் என்று பேசாமல் பேசினார்.

"இந்த அம்மா, ரோடுலே என் காருல அடிபட இருந்தாங்க. கீழே இறங்கி விசாரித்ததுலே லாங் டேர்ம் மெமரி லாஸ் போல எது கேட்டாலும் முழிக்கிறாங்க. பெயர் மட்டும்
சொல்லத்தெரியுது. வீடு எங்கேன்னு கேட்டால் 'அங்க இருக்குன்னு' பொத்தாம்பொதுவாக சொல்றாங்க. தெரியாமல் தொலைஞ்சு போயிட்டாங்க போல"

"ஏம்மா.... அட்ரஸ் என்ன... புள்ளைங்க இருக்கா, கணவர் இருக்காரா?"

"இவர் நடராஜன்... என்ன தனியாவிட்டுட்டு போய் சேர்ந்துட்டாரு...வீடு...வீடு...அதான் அந்தப் பெரிய துணிக் கடை பக்கம் இருக்குமே"

“இருக்கும் வேலையிலே இது வேற..அம்மா S2 இந்தம்மாவை போட்டோ பிடிச்சு வாட்ஸப்லே போடு. நம்ம ஜீப் எடுத்துகிட்டு இவங்க சொல்லும் துணிக்கடை பக்கம்
இட்டுண்டு போ... யாராவது கண்டுபிடிச்சு கேட்கராங்களா பார்கலாம். இவுங்கலைப்பார்த்தால் சாப்பாட்டுக்கு கஷ்டப்படறவங்க போல் இல்ல.கைல காதுல நகை வேற
இருக்கு..சரி போய் பாரு”

"அம்மா, ஏதானு சாப்பிட்றீங்களா..."

"ஜில்லுனு ஏதானு...லஸ்ஸி, ஐஸ்க்ரீம்..."

ஜில்லுவின் கூடவே டிபன் முடிந்தது.

அந்தப்பெரிய புடவைக்கடை இருந்த ஒவ்வொரு ஏரியாவும் சென்றார்கள்.

'இங்கேயா...?'

"இல்லியே..."

"பச்... இத்தோடு தாம்பரம், புரசைவாக்கம், தி நகர், போரூர்...எல்லாம் பாத்துட்டோம்..சரி அண்ணா நகர் போங்க டிரைவர்"

"அம்மா... அங்கே வேண்டாம். ஏதோ ஒரு பள்ளிக்கூடத்திலே பாம் வெச்சுட்டாங்களாம்..ஏரியாவே அல்லோலப்படுது.."

ஜானகி துள்ளி அமர்ந்தாள்

"அய்யோ என் பேரன் அங்கே ஒரு பள்ளியில் படிக்கிறானே...அப்பா, புண்ணியமா போகட்டும்...அங்கே மொதல்ல போப்பா..."

S2 திடுக்கிட்டாள்

"பாட்டி, எல்லாம் நினைவிருக்கில்ல... பின்ன எதற்காக நடிச்ச..?"

ஜானகி கண்களில் குறும்பு கொப்புளிக்க

"பின்ன, வயசாயிடுத்துனால் வீட்டுலேயே அடைஞ்சு கிடக்கணுமா..? வெளியே எங்கும் போக விடமாட்டேங்கிறாங்க..nஜில்லுனு எதுவும் நாக்குல படக்கூடாதாம், ஹோட்டல்
சாப்பாடு உடலுக்கு ஒத்துக்கொள்ளாதாம்... பாரு ஒரு நாள் முழுக்க எப்படி சென்னையை சுற்றிப்பார்த்தேன்"

S2 மயக்கம் போட்டு விழுந்தார்.

http://www.kamadenu.in/news/stories

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

இப்படிக்கூட ஜாலியா சுத்தலாம் போல இருக்கு....!இதுபோல சின்ன அனுபவம் ஒன்று எனக்கும் இருக்குதுதான்....!  tw_blush:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
      ஒருநிமிடக் கதை : தலையைச் சுத்தி ஒரு மொட்டை!
       
       
       
        உடல் தேறி, ஆபீசுக்குப்போகப்போவதாகச் சொன்னதும் மகிழ்ந்த மீனாட்சி, மகன் கால்களில் செருப்புடன் தலை முடி வெட்டக் கிளம்பியதும் திடுக்கிட்டாள்.
        இப்போதுதான் செந்தில் உடல் நலம் தேறி நடமாடத்தொடங்கி இருந்தான். அவன் பார்த்துப்பான் என்று கை விரித்து டாக்டர் சொன்னபோது ஒருநிமிடம் மூச்சு நின்றுபோய்தான் வந்தது அவளுக்கு.
      டாக்டர்…டாக்டர் என்று பின்னால் ஓடிப்போயும் கிடைக்காத பதிலால் சிறிது நேரம் திகைத்து , ஒரு... ஒருரூபாய் காயினை மஞ்சள் துணியில் முடிந்து
      “அப்பா, வெங்கடாசலபதி பெருமானே, நீதான் துணை. நல்ல படியா புள்ள பொழச்சு வந்தா அவன் தலைமுடியை காணிக்கை செலுத்துறேன் “ சத்தமாக அந்த ஏழுமலையானுக்கு வேண்டிக்கொண்டாள்.
      "அப்பா செந்திலு, திருப்பதிக்கு முடிக் காணிக்கை வேண்டுதல் இருக்கு. அதனாலே க்ராப் வேண்டாம். இந்த வாரமே திருப்பதி போயிட்டு வந்துடலாம் " என்றாள்.
      "யாரைக்கேட்டு இப்படி வேண்டிகிட்டே? முடி இல்லாம மொட்டைத்தலையா நானா?  சான்சே இல்ல" பதிலுக்குக் காத்திராமல் சலூனுக்குப்புறப்பட்டான்.
      எப்போதும் போகும் கடை மூடி இருந்ததால். புதிதாக திறந்திருந்த செவன் ஹில்ஸ் முடிதிருத்தத்திற்குள் சென்றான்.
      "பத்து நிமிடம்" என்ற சலூன்காரருக்கு தலையை ஆட்டிக் காத்திருந்தான்.
      சுகமாக ஒருவர் தலைமுடி வெட்டிய பின் மசாஜுக்கு தலையை இப்படியும் அப்படியும் திருப்பிக்காட்டியபடி சுகத்தில் லயித்திருந்தார்.
      “நல்லாத்தான் செய்யுற… சொகம் அள்ளுது, ஆமா… புதுசா இப்போத்தான் கடையை தொறந்திருக்க, இந்த வெட்டிய முடியை எல்லாம் இன்னாத்துக்கு மூலைல குவிக்கிற? இடம் நாஸ்டியா இல்ல போகுது“ என்று பாதி மூடிய கிறங்கிய கண்களுடன் சலூன்காரரைக் கேட்டார்.
      கை நிறைய எண்ணெய்யை எடுத்து உச்சந்தலையில் ஒரு சொத் சத்தத்துடன் அமுக்கிய வண்ணம் இப்படியும் அப்படியும் தேய்த்து விட்டபடி இருந்த சலூன்காரர்...
      "இல்ல சார். கீழே விழற முடியையெல்லாம் ரெஸ்டுலே இருக்கும்போது ஒரு மஞ்சள் பையிலே போட்டு வச்சுடுவேன் . திருப்பதிக்கு வேண்டுதல். முதல் மாசம் கடையில் கிடைக்கும் அனைத்தையும் ஏழுமலையானுக்குத்தான். இந்த முடியும் சரி பணமும் சரி "
      அவன் முறை வந்தபோது தெளிவாகச்சொன்னான்..."முழுசா எல்லா முடியையும் எடுத்துடுங்க".
      ‘மொட்டை போடணுங்கறீங்களா?’ என்று கேட்க, ஆமாம் என்று தலையாட்டினான்.  
      https://www.kamadenu.in
    • By நவீனன்
      ஒருநிமிடக் கதை: தேவைக்குத் தகுந்தது மாதிரி..!
       
       
       
      சிவா மிகவும் பதைபதைப்புடன் இருந்தான். அட்ரினல் சுரப்பிகள் ஓவர்டைமில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தன. இருப்பா  அல்லது இறப்பா அளவிற்குப் பெரிய விஷயம் இல்லை.
        ஆனாலும் இருப்பா, கல்தாவா என்பது அந்த முப்பது வயது, வேலை இல்லாமல் இப்போது ஒரு ட்ரெய்னியாக எடுக்கப்பட்டு, இன்னும் சில வாரங்களில் வேலை நிச்சயமாக்கப்படும் நினைப்பில் தெருக் கோடி சாரதாவை அடிக்கடி பார்த்து,  அசட்டுத்தனமாக இளித்து, எதிர்பார்ப்போடு காதலைச் சொல்ல நினைத்தவனுக்குப் பெரிய விஷயமாகத்தான் இருக்கும்.
      சென்ற வாரம்தான் தலைமை எடிட்டர் காது குடைந்த சுகத்தில் மூழ்கி இருந்த வேளையில், அவனையும் ராஜாவையும் அழைத்தார். சுகானுபவத்தில் பாதி கிறங்கிய கண்களோடு அவர் வாயிலிருந்து விழுந்த முத்துக்கள் இவை...
      " ஏலே ரெட்டப்பயலுகளா.... பப்ளிஷர் முதலாளி ஒரு அசிஸ்டெண்ட் எடிட்டர் போஸ்ட்டுக்கு சம்மதிச்சுட்டான்.. கேட்டீயளா. நான் சொல்லிட்டேன், ஆமாம், புதுசா ஒரு பயலை எடுத்தாரவேண்டாம். போன வாரம் சேர்ந்த இந்த ரெண்டு பயலுக்கும் ஒரு டெஸ்ட்டு வெச்சுப் பாத்து, ஒருத்தனை பர்மனெண்ட் செஞ்சிடுவோம்னு.... "
      சிவா ராஜாவைப்பார்க்க, ராஜா சிவாவைப்பார்க்க ஒரு நிமிடம் அங்கே நீயும் நானுமா கண்ணா சீன் அரங்கேற்றியது.
      " இந்தா....ரெட்டை பேருக்கும் இத்தான் சவாலு. இந்த வார மேகசீனுக்கான மேட்டர் இந்தா இருக்கு. ரெண்டு பேரும் தனியா இத்த எடிட் செஞ்சு எடுத்தாங்க...அத்த வெச்சு முடிவு செஞ்சிடுவோம்."
      அப்போது சுரக்கத்தொடங்கிய அட்ரினல்தான் இதோ இப்போது கைகளில் இருவரின் எடிட்டட் மேட்டரை கைகளில் வைத்தபடி பார்க்கும் சீப் எடிட்டரை பார்க்கும் போது அதிகரித்திருந்தது.
      அவனுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது, தான்தான் தேர்ந்தெடுக்கப் படுவோம் என்று.
      பின்னே... சும்மாவா வேலை செய்திருக்கிறான்.
      " அண்ணே ....முனுசாமிண்ணே.... நீங்கதான் இங்க பல வருஷமா இருந்துருக்கீங்க...நம்ம சீப் எடிட்டருக்கு என்ன பிடிக்கும்.... "
      " அட.. என்ன பயப்பா நீ...இன்னுமா தெரிஞ்சு வெச்சுக்கல்ல .... தமிழ் தான் ... ஆமாம்பா ... அய்யாவோடு உசிரே தமிழ்லதான் இருக்கு ... தெரியுமில்லை ...."
      " நண்பா.. நீ எனக்கு சீனியர்...போட்டோகிராபரா சீப் கூட நிறைய இடத்துக்குப்போயிருக்கே. அவருக்கு என்ன பிடிக்கும்?"
      " மச்சி, தமிழ்தான் அவருக்கு ரொம்ப பிடிச்சது. ஆங்கிலம் கலக்காமல் சுத்தமான தமிழ்ல எழுதினா ஆள் க்ளோஸ்..."
      இப்படி நிறைய ஹோம்வொர்க் செய்து அவன் தெரிந்து கொண்டது.... சுத்தமான , அழகான, ஆங்கிலம் கலக்காமல் பேசினால் அல்லது எழுதினால் சீப் எடிட்டரை இம்ப்ரெஸ் செய்யமுடியும்.
      இரண்டு நாட்கள் இரவு தூங்காமல் எடிட் செய்யக்கொடுத்த செய்திகளை மிக அழகாகத் திருத்தி, பத்தியில் இட்டு, பத்திரிகையின் முப்பது பக்கத்துக்குள் அடக்கினான்.
      அதுதான் இப்போது சீப் எடிட்டர் பார்வையில்.
      " அட ரெட்டப்பயலுங்களா... இப்படி என்ன அவஸ்தையிலே விட்டுட்டீங்களே... நா என்னா முடிவெடுக்க...?"
      சிவா ராஜாவின் பக்கங்களை கையில் எடுத்தான்.
      " சார்.... இங்க பாருங்க... இந்த கதையோட டைட்டில்.. இரண்டு வார்த்தைக்கு நடுவே ஒற்றுமிகும் "ப்" விட்டுப் போயிருக்குது.."
      சீப் எடிட்டர் சடாலென்று அதைப் பிடித்துக்கொண்டார்.
      " ஆமாம்ல....அட..இது தப்புதான்னேன்..."
      ராஜா மெதுவாகச் சொன்னான்.
      " அய்யா... இது தெரியாம நடக்கலை... இந்த ஒற்று எழுத்தைப்போட்டா மேலே இடம் நிறைய தேவைப்படுது. அதான் எடுத்துட்டேன். அங்க ஒரு பத்தி சோப்பு விளம்பரம் சின்னதாப் போடலாம்.. இதப்போலவே உள்ளேயும் செஞ்சிருக்கேன்...அதுலேயும் விளம்பரம் போட முடியும்.... "
      சீப் எடிட்டர் முகம் மலர்ந்தார்..
      " இதுல்ல புது திங்கிங் ...பாரு, விளம்பரம் அதிகமானா நம்ம ப்ரேக் ஈவன் லைனைத்தாண்டி எங்கியோ இல்ல மார்ஜின் போயிடும்.... அட... இந்த ஒற்றெழுத்து இப்போ யாரும் போடுதில்ல தெரியுமோ .... அதான் அர்த்தம் புரியுதுல்ல அது இல்லாமலே. . அப்புறம் அது இன்னாத்துக்கு ?"
      சிவாவிற்குப்புரிந்தது  வேலை யாருக்கு என்று . மற்றுமொன்றும் புரிந்தது ...மொழிக்கான சேவையும் தேவையை ஒட்டியே....!!!
      https://www.kamadenu.in
    • By நவீனன்
      ஒருநிமிடக்கதை: நடிப்பு!
       
       
       
      ஏதோ ஒரு நேரத்தில் நாம் காட்டும் ரியாக்‌ஷன் நம் வாழ்க்கையையே முடிவு செய்துவிடுகிறது. இந்தப்பாடத்தை மிக நன்றாகப் படித்து டிஸ்டிங்ஷனுடன் பாஸ் செய்யுமளவிற்குத் தேர்ந்துவிட்டான் குமார்.
      செய்து கொண்ட கல்யாணம் இதில் பெரும் பங்கு வகித்தது.ரொட்டியின் மிக அருமையான  பதத்தில் தட்டில் போடப்படும் தோசையை இனம் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் திணறும் தருணத்தில் அவனிடம் கேள்வி கேட்கப்படும்.
        “என்னங்க... டிபன் பிடிச்சிருக்கா..”
      வேகமாகத் தலையை ஆட்டி மிக அற்புதமாக ”அமிர்தம்’’ என்று சொல்லி அது தோசையா ரொட்டியா என்ற எசகுபிசகான பதில் சொல்லி, கேள்வி கேட்டு மாட்டிக்கொள்ளாமல் சிவாஜி கணக்காக சிரித்துக்கொண்டே அழுவான் பாருங்கள். அதேபோல் அழகான பெண்களைப்பார்க்கும் போது சதாரணமாக அவன் பாப்பாயி போல் ஆவதுண்டு. ஆண்கள் பலருக்கு இதன் அர்த்தம் புரிந்திருக்கும்.
      மனைவி எதிரில் வேறொரு பெண்ணின் கால்களின் கீழ் உள்ள செருப்பை மட்டும் பார்த்து, செருப்பு புதுசா அல்லது பழசா என்று யோசிப்பது போல  நடிப்பில் தேறிவிட்டான்.
      ஆனால் அவனுக்கே இன்று தன் பாடம் மறந்து அதிர்ச்சியைக் காட்ட வேண்டிய அந்த வார்த்தைகளை அவள் சொன்னாள்.
      “என்னங்க... வேலைக்கார பெண்ணை அடுத்த மாசம் நிப்பாட்டிடப்போறேன்”  - அந்த ஒரு நிமிட கண்களின் அதிர்ச்சி ப்ளாஷ் அவளுக்கு போதுமானதாக இருந்தது..
      “சரி இல்லியே, நீங்க என்னாத்துக்கு அதிர்ச்சி அடையுறீங்க?”
      உள்ளே பதிந்திருந்த சிவாஜிகணேசன் தலையைக்காட்டினார்.
      “ மக்கு, நாள் முழுக்க வேலை. இப்பவே ரொம்பவும் டயர்டா தெரியுறே... வேலை செய்றவளையும் நிறுத்திட்டா... நோ... என் தங்கத்தை கஷ்டப்பட விடமாட்டேன் “
      நைஸாகத் திரும்பி வாசலில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த மல்லிகாவைப் பார்த்தான். வயது... இருபது தாண்டாது. பளிச் முகம். டைட் ஃபிட்டிங் சுடிதார்தான் உடை. அவ்வப்போது இவனைப் பார்த்து ’களுக்’ சிரிப்பு. இவளை நிறுத்திவிட்டால்.?  
      “ ராஜாத்தி, ஏண்டா இந்த யோசனை..”
      “பின்ன என்னங்க, மத்த வீடுகள்ல ஐநூறுதான் தராங்க..நாம எண்ணூறு. ஆனா வேலை சுத்தமில்லீங்க.. ரொம்பவே வாயாடறா....”  - காரணங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போனாள்.
      இதை எப்படித் தடுப்பது? உள்ளே சிவாஜிகணேசனுடன் கதை டிஸ்கஷனில் இருந்த பாரதிராஜா மெதுவாகத் தலை காட்டினார்.
      “இல்ல, எது செய்றதா இருந்தாலும் யோசிச்சு செய்... நேத்துதான் , அந்தத் தெருக்கோடி வீட்டு அம்மா, இவளை வாசல்ல வெச்சு ஏதோ பேசுறதைப் பாத்தேன். இவளை வேலைக்கு கூப்பிடாங்களோ என்னவோ?இவ அங்கே போய் நம்ம வீட்டுச் சமாசாரத்தை சொல்லிடப்போறா ”
      அந்த வீட்டுடன் இவளுக்கு ஆகவே ஆகாது. கொளுத்திப்போட்டது நன்றாக வேலை செய்தது.
      “ஆ... நேத்தா... பேசினாளா... சரியான ஊமக்கோட்டானுங்க நீங்க.. சொல்லவேஇல்ல. அவதான் இவளை கலைச்சுவிட்டிருக்கா...பாருங்க.. சொன்ன வேலையைக்கூட பண்ணாம போறா... அவ வீட்டுக்கு வேலைக்கு ஆள் தேடிக்கிட்டு இருக்கா. நான் விட்டுடுவேனா... ஆள் இல்லாம கஷ்டப்படட்டும்.  நான் நிறுத்தமாட்டேன்”
      அவனுக்குப் போன உயிர் திரும்ப வந்தது... நல்லவேளையாக மல்லிகா வீட்டில் மீதமாகிப்போன சாப்பாட்டை எடுத்துப்போகிறாள். புதிதாக ஒருத்தி வந்து இந்த படு மட்டமான சாப்பாட்டை எடுத்துச்செல்ல மறுத்தால்..? ஃபிரிஜ்ஜில் அவை வைக்கப்பட்டு அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டு , அதை அவன் விழுங்கி, நன்றாக இருப்பது போல் ஓவர் ஆக்டிங் செய்து...
      அப்பப்பா... தப்பித்ததை நினைத்து ரசித்தான். ரசித்துச் சிரித்தான்.
      https://www.kamadenu.in/news/stories/3788-oru-nimida-kadhai-nadippu.html?utm_source=site&utm_medium=category&utm_campaign=category
    • By நவீனன்
      ஒருநிமிடக் கதை: டைம்..!
       
       
       
       
      அங்கே இருந்த இருக்கைகள் யாவையும் யாரோ ஒருவரால் இறுக்கிப் பிடிக்கப்பட்டிருந்தது. மணிக்கணக்காக இப்படித்தான் இருக்கிறது. எழுந்து, இருக்கையில் கைக்குட்டை அல்லது கையில் இருந்த ஃபைல் என்று இடத்தை பத்திரப்படுத்தி பின் ரிசப்ஷனுக்குச் சென்று, ஏதோ விசாரித்து வந்தார்கள்.
        என்ன கேட்கப்பட்டது என்பதை அறிய கம்பசூத்திரம் தெரிய வேண்டாம், கேட்டது காதுகளில் விழவும் வேண்டாம். வேறு வேறு தொனிகளில், வேறு வேறு மொழிகளில், வேறு வேறு டெசிபலில் இது ஒன்றுதான் கேட்கப்பட்டிருக்கும் …
      “ டாக்டர் என்னை எப்போ கூப்பிடுவார்?”
      காத்திருப்பின் பாரம் அங்கே கருமேகமாகச் சூழ்ந்து வேகமாக அழுத்திக் கொண்டிருந்தது.
      சாம் என்று எல்லோராலும் செல்லமாக அழைக்கப்படும் சுவாமிநாதன் எள்ளாய் பொரிந்துகொண்டிருந்தார். பக்கத்தில் உள்ளவர் சிலரிடமும் பேசி முடித்துவிட்டார். அது போதாமல் ரிஸப்ஷனில் நின்றிருந்த அந்தச் சின்னப் பெண்ணிடம் சென்றார்.
      “ஏம்மா… பண்ணண்டுக்கு அப்பாயிண்ட்மெண்ட். வாங்கன்னு சொன்னீங்க. மணி பாருங்க மூணு. விளையாடறீங்களா…வேலை இல்லாதவன்னு நினைச்சீங்களா? இத்தனை நேரம் வீணாப்போயிடுத்து”
       “சார், அர்ஜெண்ட்டா ஒரு ஆபரேஷன். டாக்டர் இப்போதான் வந்தார். நீங்க மூணாவது. இன்னும் அரை அவர்லே பாத்துடலாம் சார்.”
      “இது இனெஃபிஷென்ஸி டு தி கோர்… ஃபோன் பண்ணி சொல்லலாமில்ல… நேரத்தை வீணடிச்சு…”
      நிறுத்தாமல் கத்திக்கொண்டே இருந்தார் நேரத்தைப்பற்றியும், அதன் உபயோகம் பற்றியும்!  உள்ளே போகும்வரை.
      ஆபீஸ் உள்ளே நுழைந்த சாமிநாதனிடம் அவர் பிஏ..
      “சாம்…. ஒரு எக்ஸ் எம்ப்ளாயி. காலையிலே பத்து மணிக்கு வரச்சொல்லி இருந்தீர்களாம். அவர் வெயிட்டிங்…”
       “ என்ன விஷயமாம்… இப்ப என்ன…?”
      “ நாம் சஸ்பெண்ட் செய்தோமே போன வாரம். அவர்தான். ரிலீவிங் ஆர்டரில் உங்க கையெழுத்து வேண்டும். நம்ம கம்பெனி ரூல்ஸ் படி கையெழுத்துக்கு முன்னாடி, உங்களோட அவர் பேச வேண்டும். பாவம். நாம்தான் இன்று வரச்சொல்லி இருந்தோம். பையனுக்கு ஸ்கூல் ஃபீஸ் கட்ட கடைசி நாளாம். இந்த பணம் செட்டில் ஆகி வந்தால்தான் முடியுமாம். பணத்திற்கு வேறு ஏற்பாடும் செய்ய முடியவில்லையாம். அவஸ்தைப் படுவதைப் பார்க்க பாவமாக இருக்கு. வரச்சொல்லவா…?”
      “ஓஹோ... அவன் புகார் சொல்ல, நீ கேட்டு தலை ஆட்ட, நன்றாக பொழுது போனதோ? நான் என்ன வேலைவெட்டி இல்லாம சும்மா இருக்கேனா..? போ… அவனை நாளைக்கி வரச்சொல்….  ஆயிரம் வேலை இருக்கு. டைம் இஸ் ப்ரெஷியஸ்…”
      உண்மைதான் .நேரம் பொன்னானது… ஆனால் அது அவரவருக்கு மட்டும்தான்.
      https://www.kamadenu.in
    • By நவீனன்
      லதா ரகுநாதன்
      பரத்திற்கும் அனந்திற்கும் மிகவும் சிரமமாகத்தான் இருந்தது.
        " இந்த அப்பா காது டமாரமாகத்தான் போயிடுத்து"
      ஆம் என்று அனந்த் அவசரமாகத் தலையசைத்தான்.  
      "நேற்று இந்த மாதச் செலவு சற்றே அதிகம் ஆகும். அதனால் அதிகமாக பணம் தேவைப்படும் என்பதைச் சொல்ல முயன்று என் தொண்டைத்தண்ணி வத்திப்போனதுதான் மிச்சம்" அனந்த், தன் பக்கக் கதையைச்சொன்னான்.
      "ஆமாண்டா.. ஹியரிங் ஏய்டெல்லாம் ஒரு பிரயோசனமும் இல்லை" பரத் அதோடு நிறுத்தாமல் செவிடு, கிழம், பணப்பிசாசு, சனியன் போன்ற அழகிய தமிழ் வார்த்தைகளுடன் அப்பாவின் பல கதைகளை அவிழ்த்துவிட்டான்.  
      ராமலிங்கம் காது கேட்காதவர்களுக்கான பிரத்தியேக அசட்டுப் புன்னகையுடன் தலையாட்டிக்கொண்டிருந்தார்.
      "முட்டாள் கிழம்.... நாம என்ன பேசுறோம்னு தெரியாம தலையைத் தலையை ஆட்டுது பார்..." இருவரும் எரிச்சலோடு அப்பாவைப் பார்த்துப் புகைந்தனர்.
      "காது கேட்காவிட்டாலும் பணத்தைக் கெட்டியா கையிலே புடிச்சுகிட்டே இல்ல இருக்கு...? ’’
      "ஆமாம், எப்போ மண்டயைப்போட்டு, எப்போ நம் கைகளுக்கு பணம் வந்து, எப்போ நாம நிம்மதியா செலவு செய்து.....அது கிடக்கு. கனவாகத்தான் போகும் போல... சில சமயம் கிழத்தின் தலையிலே பெரிய கட்டையால அடிச்சா என்னன்னும் தோணுது..."
      அவர்கள் இருவரும் ஆபீஸ் கிளம்பிச்சென்றதும் காரை எடுத்துக் கொண்டு டாக்டர் செந்திலிடம் சென்றார்.
      "வாங்க ராமலிங்கமய்யா. என்ன காது கேட்காதவர் போல நடிப்பது சிரமமாக இருக்கோ?"
      " ஆமாம் டாக்டர், அவுங்க இரண்டு பேரும் பேசும் பேச்சைக் காதாலே கேக்க முடியலை. சிலநேரம் நிஜமாகவே காது கேக்காமல் போனா நல்லா இருக்குமேன்னு யோசிக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன்.."
      " கூல் சார், ஒரு டாக்டரா அதுவும் உங்கள் ஃபேமிலி டாக்டரா இப்படி ஒரு பொய்யை நான் சொல்லி இருக்கக்கூடாது. ஆனாலும் நீங்க அவங்களைப்பற்றி தெரிஞ்சுக்கத்தான் இந்த ஐடியா கொடுத்தேன். பாருங்க உங்க பசங்க உங்ககிட்ட அன்பா இருக்காங்கன்னு சந்தோஷப்பட்டீங்க. இதுதான் அவுங்க உண்மையான முகம்."
      ராமலிங்கம் ஒரு முடிவோடு எழுந்தார்.
      "ரொம்ப நன்றி டாக்டர். உங்க ப்ரொஃபஷனல் எதிக்சையும் மீறி எனக்காக இந்த உதவியை செஞ்சீங்க. அதுக்கு நான் ஏதாவது செய்யணும்டாக்டர். என் சொத்து முழுவதையும் உங்க நர்சிங் ஹோமிற்கு நன்கொடையா தர முடிவு செஞ்சுட்டேன். என் உயிலை மாற்றி எழுதப்போறேன் டாக்டர்" கைகளிலிருந்த ஹியரிங்க் ஏய்டை தூக்கி வீசியபடி ராமலிங்கம் கிளம்பினார்.  
      மிகவும் அற்புதமாகச் சிரித்துக்கொண்டே டாக்டர் செந்தில் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார் ’இதை....இதை....இதைத்தான் நான் எதிர்பார்த்தேன்”
      https://www.kamadenu.in
    • By நவீனன்
      ஒருநிமிடக் கதை: இலவசங்களுக்கும் விலை உண்டு
       
       
       
      பொம்மி கேட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றாள். உடையில் மிகக் குறைவாக மூன்று நான்கு சிறிய மற்றும் சற்றே பெரிய கிழிசல்கள் மிக நேர்த்தியாகப் 'பின்' போட்டு மூடப்பட்டிருந்தது . எண்ணெய் சீப்பைக் காணாத முடி, சிக்குப்பிடித்து உருட்டையாக மேலே தூக்கி கட்டப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும் இந்தக் கோலத்தில் கூட அழகான உருண்டைக் கண்கள் பளிச்சிட்டு ஏதோ ஒரு வசீகரத்தைச் சொன்னது.
        "பாப்பா....யாரு ரத்தினத்தோடு பொண்ணா? வா, கிட்ட வந்து குந்து....தாத்தா புல் புடிங்கித்தாரேன்...ஓரமா எடுத்துப் போடு...வா...." முண்டாசு கட்டிய தோட்டக்காரக் கிழவன் வேலைக்கு ஆள் தேடினான்.
      " மாட்டேன்...அம்மா கோபப்படும்"
      பொம்மிக்கு நன்றாக நினைவில் இருந்தது.
      சில மாதங்கள் முன் நடந்தது. அன்று காலை கஞ்சி சுடச்செய்து கொடுத்து பின் அம்மா வேலைக்குக் கிளம்பும் போது...
      "அம்மா... இஸ்கோலு கிடையாதுதானே. என்னையும் இட்டு கிட்டுப்போ..."
      "அய்ய....உனக்கு இன்னாத்துக்கு கண்ணு இந்த கஸ்மாலம் புடிச்ச வேல....நீ படிச்சு ஆபீசரா வரணும். ரெஸ்ட் எடு..."   - பேசிக்கொண்டே தலையை ஒரு கோடாலி முடிச்சிட்டு புடவையை இழுத்து மூடிக் கிளம்பினாள்.
      "அம்மா...போரடிக்குது...நானும் வாரேன்...." ஐந்து வயது பெண்ணின் மிகச் சுலபமாக நிறைவேற்றக்கூடிய ஆசையாக இருந்ததால் குடிசை தட்டியை மூடிப் பத்திரப்படுத்தி பொம்மியுடன் கிளம்பினாள்.
      " எந்த வூடும்மா..?"
      "அதோ.. தெரியுது பார் பங்களா...மொத வேல அங்கதான்.." அவசரமாக பொம்மியை பின் தள்ளி உள்ளே நுழைந்தாள்.
      "என்னடி ரத்தினம்....ஆடி அசைஞ்சு வர...? அது யாரு...உன் பொண்ணா? இதோபாரு...வேலைக்கு வைக்கும்போதே சொன்னேனில்ல.....தனியாதான் வரணும்னு. போ கொண்டு விட்டுட்டு வா. உன்னைத்தவிர வேறு யாரும் உள்ளே நுழையக் கூடாது..."
      வேலை போய்விடுமோ என்ற பயத்தோடு ரத்தினம், பொம்மியை அவசரமாக கேட்டிற்கு வெளியே தள்ளிச்சென்றாள்.
      "பொம்மி.... இதப்பாரு...இந்த வூடு மட்டும்தான் இப்புடி.. கேட்டாண்டையே நில்லு...நான் வேலை முடிச்சுட்டு ஓடியாந்துடுறேன்"
      லேசாக உறைக்கத் தொடங்கிய காலை வெயிலில் பொம்மி கேட்டிற்கு வெளியே நின்றாள்.கேட் வழியாகத் தோட்டத்தில் தெரிந்த மிகப்பெரிய கொய்யா மரம் கவனத்தை ஈர்த்தது.
      " அட....எம்மாம் பெரிசு பார்ரா இந்தக் கொய்யா..."
      லேசாக இலைகள் மூடப்பட்டு நடு நடுவே மஞ்சள் நிறத்தில் எட்டிப்பார்த்த கொய்யாக்கள் வசீகரித்தன.
      மெதுவாக கேட்டைத் திறந்து உள்ளே சென்றாள். பழங்கள் எட்டாத் தொலைவில் கண்ணடித்தன. பொம்மிக்கு நாக்கில் ஜலம் ஊறியது. சுற்றும்முற்றும் பார்த்தாள். சின்னதாகக் கீழே கிடந்த கூழாங்கல்லைக் கையில் எடுத்து மிக நேர்த்தியாக கிரிக்கெட் பந்து வீசுவதைப்போல் வீசினாள். ஆனால் அங்கே இறைவனுடன் நடந்த மாட்ச் பிக்ஸிங்கால், கல் ஜன்னலில் பட்டு, ஒரு மிகப்பெரிய சத்தத்தை உண்டு பண்ணியது.
      "யாரது...வாசல்ல யாரு...." தூக்க முடியாத சதை பற்றுக்களைச் சுமந்து ஓடி வந்த எசமானி அம்மாள் போட்ட சத்தத்தில், பொம்மிக்கு ஜுரமே வந்துவிட்டது. ரத்தினம் கை மருந்து கொடுத்தாள். இங்கிலீசு மருந்து கொடுத்தாள். பொம்மி ஜுர வேகத்தில் தூக்கிப்போட்ட உடம்புடன் முணு முணுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.... எம்மாம் பெரிய கொய்யா...
      பொம்மிக்கு ஜுரம் வடிந்து சரியாகத்தான் போயிற்று. இரண்டு வாரத்திற்குப் பின் இஸ்கூல் விட்டு வந்த பொம்மி கைகளில் பெரியதாக இரண்டு கொய்யாபழம் வைக்கப்பட்டது.
      "ஹைய்யா... பங்களா வூட்டு பழமா...?" இரண்டு கைகளிலும் வைத்துத் தின்றவளுக்குக் கிழட்டு வேலைக்காரனுக்கு மறைவில் அம்மா கொடுத்தும் பெற்ற நகக்கீறல்கள் பற்றித்தெரியாது.
      தோட்டக்கார கிழவன் பொம்மியிடம் வந்தான்.
      " குட்டி....வா வந்து எல்பு பண்ணு...."
      பொம்மி கலவரத்தோடு அவனைப்பார்த்தாள்.
      "தாத்தா....எசமானி அம்மா திட்டும்....நா வரமாட்டேன்..."  - அவள் கண்களில் தெரிந்த ஏதோ ஒரு உணர்வு தோட்டக்காரன் மனதைக் கிள்ள...
      "சரி பாப்பா, அங்கேயே இரு. உனக்கு அணில் கடிச்சுப்போட்ட கொய்யாப் பழம் கொண்டாரேன், தின்னு."
      மெதுவாக உள்ளே சென்று கைகளில் பாதி கடித்த பழங்கள் இரண்டுடன் பொம்மியிடம் வந்தான்.
      மேலே, தலைக்கு மேலே பழங்களைக் கடித்துப் போட்ட வவ்வால் ஒன்று வேகமாகப் பறந்து சென்றது.
      அன்றைய தலைப்புச்செய்தியாக வந்த நீப்பா வைரஸ் பற்றிய செய்தியை படிக்க யாருக்கும் அங்கு நேரமில்லை.
      இந்த முறை கிடைத்த இலவச கொய்யாக்களின் விலை சற்று அதிகமே!
      http://www.kamadenu.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: வெட்டாட்டம்
       
       
       
      காலை எட்டு மணிக்கே சாலை முழுவதும் நிரம்பி வழிந்த அதீத வாகன நெரிசலில் ஸ்கூட்டரை ஒடித்துத்திருப்பி, திருப்பி ஒடித்து ஆனந்தியின் வீட்டு வாசலை அடைந்து, பீப்பிட்டபோது சலனமின்றி நின்றது வாசல்.
      ஸ்டாண்டில் இட்டு உள்ளே சென்றாள்.
        "வாருங்கள். ஆனந்தி புடவை மாற்றுகிறாள்" என்று கைகளில் பேப்பரைத் திணித்துவிட்டு டைனிங் டேபிளுக்குச்சென்றான் ஆனந்தியின் கணவன்.
      ஒரு ஒற்றைக்கல் சுவர் தடுப்பிற்குப் பின் இருந்த சாப்பாட்டு டேபிளில் ஆனந்தியின் கணவன் மற்றும் குழந்தை அமர்ந்திருக்க ஊரிலிருந்து வந்திருந்த ஆனந்தியின் மாமியார் சாப்பாடு போட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
      உறிஞ்சிச் சாப்பிடும் உர் சத்தத்திற்கு நடுவே
      "அம்மா, பிரமாதம். இப்படிச் சாப்பிட்டு எத்தனை மாசம் இருக்கும். அம்மா கை மணம் தனிதான். ஆனந்திக்கு வரவேமாட்டேங்குது. மண்ணு போல எத்தையோ சமைத்து தர ,நாங்களும் விழுங்கித்தொலைக்கிறோம்...இல்லையாடா கண்ணு.."
      பதில் தெரியாமல் குழந்தை விழித்து பெரிய உண்டையாக ஒரு கவளத்தை வாயில் திணித்துக்கொண்டது.
      அவளுக்கு லேசாகக் கோபம் வந்தது. ஆனந்தியின் கை பக்குவம் அனைவரும் அறிந்தது. மிக அற்புதமாகச் சமைப்பவள். அதுவும் கணவனுக்கு குழந்தைக்கு என்று பார்த்துப்பார்த்து செய்பவள்.அவள் கணவன் பேசுவது அவள் காதுகளில் விழுந்திருந்தால்...?
      " அட.... நீ சீக்கிரம் வந்துட்டயா.... இல்லை நான் லேட் செஞ்சுட்டேனா , வா.. சீக்கிரம் போகலாம். மேனேஜர் முசுடு சத்தம் போடும்"
      இருவரும் அவசரமாகச் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பினர்.
      முதுகில் சாய்ந்தபடி பாட்டு ஒன்றை முணுமுணுக்கும் ஆனந்தியிடம் அவள் வீட்டில் நடந்ததைச் சொல்வதா வேண்டாமா? குழப்பம்.
      " என்ன... ஓயாமல் பேசிகிட்டே வருவே, இன்றைக்கு மௌன விரதமா?"
      மிகவும் அருகே இடிப்பதுபோல் வந்த கார்காரனை திட்டியபடி
      " இல்லே அனு, சொல்வதா வேண்டாமான்னு மனசுக்குள்ளே ஒரு ஷாட் பூட் த்ரீ "
      " ஷாட் இட் அவுட்"
      " உன் வீட்டில் நீ வருவதற்குக் காத்திருந்தேன். அப்போது உன் கணவர் அவர் தாய் கை சமையலை மிகவும் உயர்த்தி உன் சமையலை மட்டப்படுத்தி பேசிக்கொண்டிருந்தார். அதான்.."
      ஆனந்தி பெரியதாக நகைத்தாள்
      " என்ன போட்டு கொடுக்கிறியா?"
      அவளுக்குச் சுருக்கென்றது.
      இண்டிகேட்டர் போட்டுப் பின் ஓர் ஓரமாக ஸ்கூட்டரை நிறுத்தினாள்.
      " ஸ்டுப்பிட்....நான் அப்படிப் பட்டவளா?"
      ஆனந்தி புன்முறுவலுடன்
      "அப்பா...முகத்தில் கோபத்தைப்பார் , சாரிடா சும்மா சீண்டினேன்."
      " சரி என் கோபம் இருக்கட்டும் . உனக்கு இந்தப் பேச்சு கோபம் ஏற்படுத்தவில்லை ..?"
      " கண்ணு... இது ப்ளான் செய்யப்பட்ட பேச்சு. உனக்குத் தான் தெரியுமே என் மாமியாருக்குத் தெரிந்த ஒரே வேலை சமையல் மட்டும்தான். என்னைப்பார்க்கும்போது நான் ஆபீஸ் போவது , சமையலை நன்றாகச் செய்வது , குழந்தைக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பது...இப்படி எல்லா வேலையும் செய்யும்போது இங்கே வரும் போது ரொம்பவுமே அந்நியமாக நினைக்கத் தொடங்கிவிடுகிறார் மனதில் ஏற்படும் தாழ்வு மனப்பான்மையால். வயதானதால் சமையலும் சுமாராகத்தான் செய்கிறார். எல்லா இயலாமைகளும் சேர்ந்து என் மீது வேண்டாத கோபமும் எரிச்சலும். அதான் யோசித்தோம். வயதானவருக்கு மனசுக்கு இதம் தன் மகனுக்கு இன்னும் அவரால் தான் பிடித்ததைச் செய்து தர முடியும் எனும் நினைப்பு தான்.அதனால் தான்..."
      அவள் லேசாக புன்முறுவலிட்டாள்.
      " அம்மாடி...கணவனும் மனைவியும் வடிவேலு சொல்லும் ரொம்ப நல்லவங்கம்மா தான் . ஆனால் கொஞ்சம் யோசனை செய், நூறு தரம் ஒரு பொய்யைச்சொன்னால் அதுவே உண்மை ஆகிவிடும்.
      இந்தப் பேச்சைக்கேட்கும் உன் குழந்தை இன்னும் சில நாட்களில் மனதில் நினைக்கத்தொடங்கும்...அம்மாவிற்கு சமைக்கவே வராது என்று... சரி ஒரு பெர்சண்ட் தான் இப்படி நடக்கும் என்று வைத்துக்கொண்டாலும் , ஒருவரை குறைத்துபேசி மற்றவரை சந்தோஷப்படுத்துவது சரி என்று தோன்றவில்லை"
      ஆனந்தி யோசிக்கத்தொடங்கினாள்.
      http://www.kamadenu.in/
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: யார் மனசிலே என்ன...?
       
       
       
       
       
      ராமன் சற்றே பெரியதாகிப்போன குரலில் பேசத்தொடங்கினார்.
      "இந்த வரன் சரியாவரும்போல தான் இருக்கு...அதான் கொஞ்சம் கவலையாக இருக்கு"
        ஒன்றும் புரியாமல் மீனாட்சி விழித்தாள்.
      "கவலையா....இது என்ன புதுக்கதை. இருந்து இருந்து உங்க ஒரே பொண்ணு கல்யாணத்துக்கு படிஞ்சு பையனை பிடிச்சிருக்கு சொன்னாலும் மறுபடியும் முருங்கமரம் ஏறாமல் இருக்கணுமேன்னு நான் கவலைப்பட...நீங்க மாத்தி இல்ல கவலைப்படறீங்க....?"
      பக்கத்துரூமில் இது வரை கேட்ட சத்தம் நின்று போனதோடு ஒரு அமானுஷ்ய நிசப்தம் குடி கொண்டது.
      "இல்ல மீனாட்சி, நானும் ரிடையர் ஆனால் நம்ம சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்யங்கிற கவலை தான். பொண்ணோட சம்பளம் வந்தா செளகர்யம் தானே. அவளுக்கு இந்த பணமே நாம கொடுத்த படிப்பாலே தானே....அப்புறம்...அனுபவிக்கமட்டும் வேறு யாரோ ஒருவனா??"
      மீனாட்சி அதிர்ச்சியுடன் அவர் முகத்தைப்பார்த்தாள்.
      "போறும் இந்த மாதிரி பேசவேண்டாம்.. " சொல்லிக்கொண்டே கண் ஜாடை காட்டினாள் பக்கத்து அறையில் மகள் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை.
      பக்கத்து ரூம் கதவு படீரென்று திறந்தது. வெளியே வந்த வந்தனா
      " நான் கொஞ்சம் வெளியே போயிவிட்டு வந்துடறேன்"
      எங்கே என்று கூட சொல்லாமல் கைப்பையை அள்ளிக்கொண்டு கிளம்பினாள்.
      "எங்கேடி.... சொல்லிட்டு போ ஜாக்கிரதை" மீனாட்சியின் குரல் மூடப்பட்ட வாசல் கதவில் மோதி அநாமதேயமாக கீழே விழுந்தது.
      மீனாட்சி கோபமாக கணவரிடம் சென்றாள்
      " உங்களுக்குப் பைத்தியமா பிடிச்சிருக்கு? இப்படி எல்லாம் புது மாதிரி யோசனை இதுவரையில் நீங்க பேசி கேட்டதில்லை. பாவம் குழந்தை...அவ மனசு என்ன பாடுபடும். கடைசியிலே அம்மாவும் அப்பாவும் வெறும் பணப்பிசாசுதான்னு நினைக்கமாட்டாள்..? பாருங்க , பெண் பார்க்க வந்த பையனைத்தான் பார்க்கக் கோபமா போயிருக்கலாம்.. "
      ராமன் சிரிப்புடன்
      "இதை. ..இதை... இதைத்தான் நான் எதிர்பார்த்தேன் " என்று சந்தோஷமாக சொல்வதைப்பார்த்துத் திகைத்தாள்.
      "ஆமாம், அவளுக்கு இந்தப் பையனை மிகவும் பிடிச்சிருக்கு. ஆனால் கல்தாணத்திற்கு ஒத்துக்கொள்வதில் மனக்குழப்பம். நம்மைத் தனியாக தவிக்க விடுவதில் ஒரு குற்ற உணர்வு. இப்போ பாரு, என்னைப்பிடிக்காமல் போய்விடும். சே நம் பணத்திற்கு தானா இந்த அப்பா பாசம் காட்டினார்...வெறும் நடிப்புன்னு கோபம் வரும். உடனே நம்மைப்பற்றி யோசிக்க மறந்து கல்யாணத்திற்கு சம்மதம் சொல்லிவிட்டு வரப்போகிறாள்...சீக்கிரம் பாயசம் தயார் செய்து வை....."
      காத்திருந்தார்கள். வந்தாள்.
      அம்மாவின் மடியில் தலை வைத்துப்படுத்தாள். ராமனும் மீனாட்சியும் ரகசியமாகச் சிரித்துக்கொண்டார்கள்.
      "நான் பொண் பார்த்துவிட்டப்போன பையனைத் தான் பார்த்து நோ சொல்லிவிட்டு வந்தேன்"
      ராமன் அதிர்ச்சியுடன்
      "என்னது..?? நோவா...??"
      "ஆமாம்பா, சற்று நேரம் முன் நீங்கள் இருவரும் பேசியது காதில் விழுந்தது. சாரி, ஒட்டு கேட்டுட்டேன். ஆனால் அது நல்லதா போச்சு. அந்தப்பையனை ரொம்ப பிடிச்சுது. சரி சொல்லிடத்தான் நினைத்திருந்தேன். நல்லவேளை...நீங்க இரண்டு பேரும் என் சம்பளம் இல்லாமல் கஷ்டப்படுவீங்கன்னு தெரிஞ்சுது...அப்பா நீங்க நினைக்கிறது தப்பே இல்ல....நமக்கு நாமே...உங்களுக்குக் கடைசி வரையில் நான் இருப்பேன். கவலைப் படாமல் தூங்கப்போங்க....அம்மா அப்பாக்கு பிரஷர் மாத்திரை கொடு..."
      ஒரே நிமிடத்தில் ஏகமாக எகிறி நின்ற கணவரின் பிரஷருக்கு மாத்திரை எடுக்க மீனாட்சி உள்ளே சென்றாள்.
      http://www.kamadenu.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     பார்த்துப் பார்த்து... அம்மாவுக்குப் பட்டுப்புடவை, தங்க வளையல், அப்பா வுக்கு விலை உயர்ந்த கைக் கடிகாரம், பாலியெஸ்டர்வேட்டி எனப் பார்த்துப் பார்த்து வாங்கி வந்திருந்தாள், மூத்த மகள் சங்கரி. ஆனால், அதற்காகப் பெரிதும் மகிழவில்லைஅவள் பெற்றோர், அன்று மாலை சங்கரியின் தங்கை நீலா வந்தாள்.
      ‘‘இந்தாம்மா... பித்த வெடிப்பு மருந்து. ராத்திரி படுக்கப் போறப்ப காலை வெந்நீர்ல கழுவிட்டு இதைப் போட்டுக்கோ. ரெண்டே நாள்ல சரியாகிடும். அப்பா, இந்தாங்க, உங்களுக்குப் பன்னீர்ப் புகையிலையும், வாசனை சுண் ணாம்பும். இது கண் மருந்து. ராத்திரி போட்டுவிடறேன். இந்தாம்மா, உனக்குப் பிடிச்ச மலைப் பழம். இது வெங்காய பக்கோடா... அப்பாவுக்கு!’’
      நீலா தன் பையிலிருந்து ஒவ்வொன்றாக எடுத்து நீட்ட, அப்பா அம்மாவின் முகத்தில் எழுந்த சந்தோஷத்துக்குக் காரணம் புரிந்தது சங்கரிக்கு!
      - புள்ளமங்கலம் ரா.லதா
       
       
        நல்லதாக நாலு!
      தாத்தா பெரிய கல்விமான். அவர் சாகும் போது தன் பேரனை அருகில் அழைத்து, “தந்தை சொல் படி நடக்காதே; தாயின்செலவுக் குப் பணம் தராதே; உட்கார்ந்து சாப்பிடாதே; படுத்துத் தூங்காதே! இந்த நான்கையும் கடைப்பிடித்தால் வாழ்க்கையில் முன்னேறுவாய்’’ என்று சொல்லிவிட்டு மறைந்தார்.
      யாருக்கும் எதுவும் புரியவில்லை. ஏதோ உளறுகிறார் என்று நினைத்தார்கள். அங்கே வந்திருந்த தமிழ் ஆசிரியர்தான் விளக்கினார்.
      “சரியாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறார் உன் தாத்தா! உன் தந்தை என்ன சொல்வார்... ஒழுங்காகப் படி, நல்ல பையன் என்று பேர் எடு என்றுதானே? அவர் அப்படிச் சொல்லும்படி ஏன் வைத்துக்கொள் கிறாய்? அதற்கு முன் நீயாகவே அப்படி நடந்துகொண்டுவிடு! அதுபோல், தாயின் செலவுக்கு நீ பணம் தராதே. உன் சம்பளத்தைத் தாயிடம் அப்படியே கொடுத்துவிட்டு, உன் செலவுக்கு அவரிடம் கேட்டு வாங்கிக்கொள்! பிறர் உழைக்க, அதில் நீ உட்கார்ந்து சாப்பிடாதே! சோம்பேறிதான் படுக்கையில் புரண்டுவிட்டுப் பின் தூங்குவான். கடினமாக உழைத்தால், படுப்பதற்கு முன்பே தூக்கம் கண்ணைச் சுழற்றும்! புரிகிறதா?’’
      - ஆ.கிருஷ்ணன்
       
       
       
       
        புத்தி! ஷேர் மார்க்கெட்டில் புகுந்து விளையாடுபவன் தருண். அவன் மனைவி சாந்தி கிராமத்துப் பெண்... பாவம், ஒன்றும் தெரியாத அப்பிராணி. அவளிடம் இவன் தன் மேதாவித்தனத்தை அடிக்கடி காட்டி, மக்கு, மடசாம்பிராணி என்று அவளை மட்டம் தட்டிப் பேசுவான்.
      அன்றைக்கு டி.வி-யில் செய்திகள் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த தருண், திடீரென ‘‘சே! என்னத்த செய்தி சொல்றாங்களோ? வணிகச் செய்திகளை வாசிக்காம, வெறுமே வாசகங்களை மட்டும் போடுறாங்களே, உன்னை மாதிரி மரமண்டைகள் எப்படிப் படிச்சுப் புரிஞ்சுக்கும்?’’ என்றான்.
      குபீரென்று கிளம்பிய எரிச்சலைஅடக்கிக்கொண்டு சாந்தி சொன்னாள்... ‘‘என்னைப் போல மர மண்டைகளுக்கு எதுக்குங்க வணிகச் செய்தி? அதெல்லாம் உங்களைப் போலப் படிச்சுட்டு பிஸினஸ் செய்யறவங்களுக்கும், பங்குச் சந்தையில் இருக்கிறவங்களுக்கும்தானே? அதை எழுத்துல போட்டா போதாதா? எங்களுக்குத் தேவையான செய்தி களா இருந்தா கண்டிப்பா வாசிப்பாங்க’’ என்றாள்.
      அடுத்த விநாடி, ‘தங்கம் மற்றும் வெள்ளி விலை நிலவரம்- வழங்குபவர்கள்...’ என ஓங்கி ஒலித்தது டி.வி.
      - ஆர்.தங்கராஜ்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: கோலமாவு
       
       
       
      "இங்க பாருங்க...நீங்க ப்ராடக்ட்டை வாங்கி ஒரு வருஷமாயிட்டுது. ஆமாங்க .... சொன்னோம் ... டேர்ம்ஸ்சை அக்ரீமெண்ட்டுலே பாருங்க .. என்ன ... இல்லையா ... எங்கோ வெச்சுட்டீங்களா .... அதுக்கும் நாங்க தான் பொறுப்புன்னு சொல்லிடப்போறீங்க ... பாருங்க, இது இரு மல்டி நேஷனல் கம்பெனி...வாக்கு கொடுத்தா தவற மாட்டோம். ஒரு வருஷத்திற்கு ஃப்ரீ சர்விஸ் வீட்டுக்கு வந்து செய்து கொடுப்போம்.. . அப்புறம் செய்வது எல்லாம் பெயிட் சர்விஸ் தான். என்ன...உங்களுக்கு வயசாயிடுத்தா.. அதுக்கு நான் என்னங்க செய்ய முடியும்... யாரையாவது திணைக்கு கூட்டிவாங்க.... நான் கம்பெனி வைஸ் பிரெசிடெண்ட்.... இந்த விஷயமெல்லாம் என் கையிலே இல்ல... யாரிடமோ நம்பர் வாங்கி போன் பண்ணிட்டீங்க. அதுனால பொறுமையா பதில் பேசறேன்... "
      மிகவும் உயர்த்திய குரலில் அவன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது அதை விட உயர்ந்த குரலில் மனைவி குரல் கொடுத்தாள்..
      "என்னங்க...வாசல்ல கோல மாவு போறது பாருங்க....கொஞ்சம் வண்டியை நிப்பாட்டுங்க...சனி ஞாயிறு விட்டா ஆள் வரவேமாட்டான்."
      போனை படக்கென்று ஆப் செய்துவிட்டு வாசலுக்கு விரைந்தான்.
      " ஏய்...கோலமாவு.. நில்லு. நில்லு..."
      மோட்டார்சைக்கிளில் முன் புரத்தில் லெளட் ஸ்பீக்கரில் கோலமாவு. கோலமாவு குரலை சத்தமாக வழியவிட்டபடி, ஜீன்ஸ் பான்ட் டீ ஷர்ட் சகிதம் கால்களின் இடுக்கில் கோலமாவு பை யுடன் வாசலுக்கு வந்தது ஒரு வாலிபன். அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை.
      முகம் கூட எங்கேயோ பார்த்தார்போல் இருக்கிறதே.. ?
      " சார், ஒரு படியா இரண்டா? என்னை நினைவில்லையா சார்? ப்ரோக்ராமர் வேலைக்கு இண்டர்வ்யூ செய்து உங்க கம்பெனியிலே எடுத்தீங்களே.. .என்னை ப்ரிலியண்ட் பாய்ன்னுகூட பாராட்டினீங்களே"
      சட் என்று நினைவில் வந்தது.
      "அட...ஆமாம், அது சரி...நீ இப்போ வேலையிலே இல்லியா.. கோலமாவு விக்க கிளம்பிட்டே...?"
      "இல்ல சார், வேலையிலேதான் இருக்கேன். நமக்கு சனி ஞாயிறு விடுமுறைதானே.. .அதான் ..இந்த வேலை"
      அவனுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. மற்ற நிறுவனங்களைவிட அதிகம் கொடுப்பதாக அவன் கம்பெனிக்கு வெளியில் பெயருண்டு. அது போதவில்லையா? இந்த கோலமாவு விற்பனையில் அவனுக்கு என்ன கிடைத்துவிடும்?
      கேட்டான்.
      " சார் இது பணத்துக்காக செய்யலை...தாத்தா , அப்புறம் அப்பான்னு இந்த ஏரியாவிலேதான் கோலமாவு வித்தாங்க....அது விட்டுப்போயிடக்கூடாதுல்ல..."
      " சரிப்பா.... பாதிவீட்டுலே கோலம் போடுவதைக்கூட நிறுத்திட்டாங்க"
      " சார், அந்த ஒண்ணு ரெண்டு வீட்டிலே என் தாத்தா அப்புறம் அப்பா , இப்ப நானு...எங்ககிட்டமட்டும்தான் மாவு வாங்குவாங்க...மண்ணு கலக்காம எங்க மாவுல தான் பளிச்சுனு கோலம் மங்களகரமா இருக்குதாம்.... அப்பாவோட ஆசை சார்.
      நம்ம கஸ்டமருங்க...அவங்க சந்தோஷமா இருக்கணும்ன்னு....ஆனால் அப்பா தாத்தா போல என்னால கூவ முடியலை அதான் வாய்ஸ் ரெகார்ட் செய்து ஸ்பீகர்லே போடறேன் ...."
      அவன் பேசிக்கொண்டே இருந்தான்.
      ஒப்பந்தம் போடப்படாவிட்டாலும் கொடுக்கப்படும் இந்த கஸ்டமர் சாடிஸ்ஃபாக்ஷனுக்கு புது அர்த்தம் கற்பித்தபடி.
      http://www.kamadenu.in