Sign in to follow this  
நவீனன்

தேநீர் கவிதை: வலிக்கிறது!

Recommended Posts

தேநீர் கவிதை: வலிக்கிறது!


 

 

tea-poem-by-arulmani

 

உயரத் துடிக்கும்

முடவன் நான்.

அடிக்கு ஒருமுறை

வழுக்கியோ திறனின்றியோ

விழுகிறேன்.

எப்படியோ கை ஊன்றி

எழுந்து விடுகிறேன்

யார் தயவும் இல்லாமல்.

மீண்டும் விழுந்தால்

மாண்டுவிடாமல் எழ

மனதில் உறுதிகொண்டு.

ஒவ்வொரு முறையும் உறுதி

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்

குறைகிறது.

தத்தளிக்கும் என்னை

தூக்கிவிட்டு துயர் துடைக்கும்

தாயுள்ளம் எதிர்பார்க்கும்

தற்குறி இல்லை நான்.

விழுந்தவன் எழட்டும் என

வழி விட்டு

விலகிச் செல்லும்

பண்புகூட எவன் கேட்டான்.

வாழைப்பழ தோல் வழுக்கி

விழுந்தால்கூட

சிரிக்க சொல்லித்தானே

வளர்த்தார் இங்கு

எனவே

எள்ளி நகையாடும் குணம்கூட

இருந்து தொலைக்கட்டும்.

கிடைத்தான் ஒரு கழுதை என்று

ஏறி மிதிக்கும் இந்த

வக்கிரம் மட்டும்தான்

வலிக்கிறது!

http://www.kamadenu.in/news/poems/

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
      தேநீர் கவிதைகள்: தொலைந்து போன நாட்கள்
       
       
       
      எப்படி இழந்தோம்
      என்பது தெரியாமலேயே
      தொலைந்து போய்விட்டன
      அந்த இனிய நாட்கள்.
      கணக்கன் தோட்டத்து
      உப்புநீரில் குளித்தால்
      மேனி கருக்குமென்ற
      அம்மாவின் அதட்டலுக்கு அஞ்சி
      வியாபாரி தோட்டத்து
      நன்னீர் கிணறு அதிர
      குதித்தாடிய ஈர நாட்கள்...
      ஓடைநீர் ஊற்றில் சிக்கிய
      உறுமீனுக்காய்த் துள்ளி
      விலாங்கு மீன் வேட்டைக்காரனாய்ப்
      பீற்றிக்கொண்ட நாட்கள்...
      கவட்டைக் கொம்பொடிய
      நுங்கு மட்டை வண்டியுருட்டி
      சக நண்பர்களுடன்
      தோற்றும் ஜெயித்தும்
      விளையாடிய நாட்கள்...
      மொட்டுவிட்ட
      தட்டாஞ்செடிகளில்
      பிஞ்சுவிட்டுக் காய்க்கும்வரை
      காத்துக் கிடந்து
      நாவூறப் பறித்து
      ருசித்த நாட்கள்...
      நினைத்தாலே நினைவுகளில்
      ஈரம் சுரக்கும்
      பிள்ளைப் பிராய நாட்களை
      தொலைத்துவிட்டு
      *கைகளை விரித்தபடி
      ஓடிவரும் குழந்தைகளை
      வெறுமை பூசிய நாட்களால்
      வாரியணைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்
      இப்போது!
      - மு.செல்லா
      http://www.kamadenu.in/
    • By நவீனன்
      தேநீர் கவிதை: அம்மாவின் கைராட்டை

      ஓவியம்: முத்து
      சிம்னி விளக்கொளியில்
      இரவும் பகலுமாய்
      அம்மா சுற்றிய கைராட்டை
      உறங்கவிடாமல்
      சுற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறது
      என் கவிதைகளில்.
      அறுந்து புனைந்த நூல்கண்டுகளில்
      முடிச்சு முடிச்சாய்
      அவிழ்த்தெறிய முடியாத
      அவள் ஞாபகங்கள்.
      தனக்கு மட்டும் கேட்கும்படி
      அவள் பாடிக்கொண்டே
      நூற்றுக் கொண்டிருந்த
      பொழுதுகள்,
      சோடி முடிந்த நாட்கள்
      எல்லாத் திசைகளில் இருந்தும்
      எதிரொலிக்கிறது எனக்குள்.
      எவருக்கும் தெரியாமல்
      அவள் அழுத கண்ணீரின்
      வெப்பத் துளிகள்
      நட்சத்திரங்களாய்
      மின்னிக் கொண்டேயிருக்கின்றன.
      திசை கடந்து பறந்த
      தன் குஞ்சுப் பறவைகளின்
      திசைகளைக் கண்களுக்குள்
      எழுதி வைத்திருந்து
      காத்திருந்த காலங்கள்
      ஐப்பசி, தை-களில்
      பூத்து மலர்ந்துவிடும்.
      தைப்பூசத்துக்கும் தீபாவளிக்கும்
      வந்துபோகும் சொந்தங்களுக்கு
      சமையல் அறையிலிருந்து
      அவளே
      மணமாய் மலர்ந்தாள்.
      பேரப் பிள்ளைகளுக்கும்
      மகளுக்கும் மருமகள்களுக்கும்
      முறுக்கும் மைசூர்பாவுமாய்
      சுட்டு வைத்த வாசனை
      வீட்டுச் சுவரில்
      வீசிக் கொண்டேயிருக்கிறது.
      எப்படிக் கரைசேர்வானோ
      இவன் என்று
      என் கால்களை வருடிய
      அவளின் கண்ணீரில் நான்
      நீந்திநீந்திக் கரைதொட்டபோது
      மரணத்தின் மடியில்
      பூவாய் உதிர்ந்து போனாள்.
      இன்னும் எங்கேனும்
      ராட்டை ஒலி கேட்கையில்
      என்னையும் அறியாமல்
      திரும்பிப் பார்க்கிறேன்..
      தலைகுனிந்து பாட்டிசைத்து
      பாடிக்கொண்டிருப்பாளோ
      எனக்கான ஒரு பாடலை!
      http://tamil.thehindu.com/opinion/blogs/article19767581.ece
    • By நவீனன்
      தேநீர் கவிதை: வேனல்
       
              கோடையின்
      வாசனையை
      வேப்பம்பூ காட்டிவிடுகிறது.
      செய்கூலி இல்லாமல்
      வெயில் அதிகமாகவே ஜொலிக்கிறது. .
      பகல் பொழுது மிக நீண்டதாய் ...
      திண்ணைகளும் காலியாகின்றன
      செல்சியசும் புரியவில்லை
      பாரன்ஹீட்டும் விளங்கவில்லை
      எல் நினோ அத்துப்படியில்லை
      ஓசோனில் ஓட்டையும் அறியவில்லை
      போன வருஷத்தைக் காட்டிலும்
      வெயில் ஜாஸ்தி என்பதே பழகிப்போச்சு
      சூரியனுக்கும் பூமிக்கும்
      லட்சம் மைல்கள் தூரம் இல்லை
      கைக்கு எட்டும் தூரம் தான்
      சோஷலிசமாய் வெப்பம்
      சமத்துவம் பேசுகிறது.
      உழைக்காதவருக்கும் வியர்வை.
      இளநீர்க் கடையில் தஞ்சம் புகுந்த
      குளிர்பான பாட்டில்கள்
      வியர்த்தபடி இருக்கின்றன
      மின்சாரம் அடங்கிய கணம்
      ஓலை விசிறியை
      தன்னிச்சையையாய் கைகள்
      தேடிக்கொண்டிருக்கின்றன. .
      நுங்குகள் தந்த
      பனைமரத்தையும்
      துவைத்துப் போட்டு விடுகிறது
      வியர்க்குரு முலாம் பூசி
      உயிர்ப்பலியில் முடியும் போதே
      விபரீதம் புரிகிறது .
      கத்திரி வெயில் சற்றே
      தாமதமாக தான் உரைக்கிறது.
      காரணமும் தெரிகிறது
      கானகம் அழித்த
      நம் பாவத்திற்கு
      புவிப்பந்து நிபந்தனையில்லாமல்
      அக்கினி பிரவேசம் செய்கிறது.
      இறுமாப்பு மனிதனுக்கா
      இல்லை வெயிலுக்கா ?
      வருடந்தோறும் கேள்வி
      நீண்டு கொண்டே இருக்கிறது.
      http://tamil.thehindu.com
    • By நவீனன்
      தேநீர் கவிதை: ஓவியங்கள்!
                  பிசிறின்றி
      நேர்த்தியாய்
      வரையப்பட்ட ஓவியங்கள்,
      அழகான சட்டமிடப்பட்டு
      கண்காட்சிக்கென
      எடுத்து வைக்கப்பட,
      ஓவியக் கூடத்தில்
      வரையும்போது
      கீழே சிந்தப்பட்ட
      வண்ணப் பிசிறுகள்
      பார்வையை ஈர்க்கின்றன...
      சட்டமிடப்பட்ட
      ஓவியங்களை விடவும்
      கூடுதல் அழகோடு.
      *****
      வரைந்து
      முடித்த
      ஓவியத்தில்
      ஏதோவொன்று குறைவதான
      நிறைவின்மையில்
      ஆழ்ந்திருந்தான்
      ஓவியன்.
      உள்ளே ஓடி வந்த
      குட்டி மகளின்
      கால் பட்டு,
      தெறித்து விழுந்த
      வண்ணக்கிண்ணத்திலிருந்து
      சிதறிய ஒரு துளி
      வரையப்பட்டிருந்த
      ஓவியத்தினூடே
      பட்டுத் தெறித்தது.
      அந்த முற்றுப்பெறா ஓவியத்திற்கான
      முற்றுப்புள்ளியாய்.
      *****
      தொலைதூர
      வானில் பறந்து கொண்டிருந்த
      அந்த ஒற்றைப் புறாவை
      வரையத் தொடங்கினான்
      தூரிகைக்காரன்.
      அவன் வரையத் தொடங்கிய
      கணத்திலிருந்து
      பறத்தலை மறந்த புறா
      அதே இடத்திலேயே
      நின்றபடி சிறகடிக்க,
      பறப்பதற்கான விநாடிகளை
      எதிர்பார்த்தபடியே
      ஈரமாய் ஒட்டிக் கிடக்கிறது...
      திரைச்சீலையில்
      வரையப்பட்ட மற்றொரு புறா.
      *****
      ஓவியமென்பது
      எதுவெனக் கேட்டால்,
      ‘பேசா கவிதை’ என்கிறான்
      கவிஞன்.
      கவிதையென்பது
      யாதெனக் கேட்டால்,
      ‘பேசும் ஓவியம்’ என்கிறான்
      ஓவியன்.
      விமர்சனமென்பது
      எதுவெனக் கேட்டேன்
      ஆய்வாளன் ஒருவனிடம்.
      ‘பேசா கவிதையை
      பேச வைப்பதும்,
      பேசும் ஓவியத்தை
      ஊமையாக்குவதும்...’ என்றான்.
      பிறகு -
      கவிஞன், ஓவியன், நான்...
      மூவரும் பேசவே இல்லை
      அவனிடம்.
      *****
      சுவரில்
      காகிதத்தில்
      பலகையில்
      தரையில்
      சாலையில்...
      எங்கு வரைந்தபோதிலும்
      வரையப்பட்ட ஓவியம்
      எப்போதும் வேண்டி நிற்பது
      ரசிகனின் பார்வை
      தரிசனத்தையே!
      http://tamil.thehindu.com