• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
Sign in to follow this  
நவீனன்

அவளது வீடு

Recommended Posts

அவளது வீடு - சிறுகதை

 

'வீடு வாடகைக்கு விடப்படும்’ என்ற விளம்பரத்தைப் பேப்பரில் பார்த்ததும், அதன் தொலைபேசி எண்ணைக் குறித்துக்கொண்டாள் அகல்யா. அலுவலகம் முடிந்து போகும் வழியில், 'அந்த வீட்டைப் பார்த்துவிட வேண்டும்’ என்று நினைத்தபடியே, லன்ச் பாக்ஸையும் குடிநீர் பாட்டிலையும் எடுத்து ஹேண்ட்பேகில் வைத்துக்கொண்டு ஸ்கூட்டியில் கிளம்பினாள்.

அவள் வேலை செய்யும் ஆடிட்டர் அலுவலகம், மந்தைவெளியில் இருக்கிறது. மறைமலைநகரில் இருந்து கிளம்பி அலுவலகம் போவதற்கு எப்படியும் 1.30 மணி நேரத்துக்கு மேல் ஆகும். 'நேரத்துக்குள் போகாவிட்டால், அரை நாள் சம்பளத்தைப் பிடித்துக்கொள்வார்கள்’ என நினைத்தபடியே சாலையில் செல்லத் தொடங்கினாள். பேப்பர்களில் வெளியாகும் வாடகை வீடு பற்றிய விளம்பரங்களை, அகல்யா தினமும் தவறாமல் படிப்பாள். பல நேரங்களில் விளம்பரத்தில் உள்ள வீட்டுக்கு, நேரிலேயே சென்று விசாரிப்பது அவளது வழக்கம்.

மறைமலைநகரில், இரண்டு படுக்கைகள் கொண்ட ஃப்ளாட் ஒன்றை லோன் போட்டு வாங்கிக் குடியேறி நான்கு வருடங்கள் கடந்துவிட்டபோதும், அவளுக்குள் வீடு தேடும் ஆசை வடிந்தபாடு இல்லை. திருமணத்தைப் பற்றி கனவு காணத் தொடங்கிய நாட்களிலேயே, வீடு பற்றிய கனவும் அவளுக்குள் உருவாக ஆரம்பித்துவிட்டது. சொந்த வீட்டைப் பற்றி கனவுகொள்ளாத பெண் யார் இருக்கிறார் உலகில்?

பெண்களுக்கு வீடு என்பது, வெறும் வசிப்பிடம் அல்ல; ஒரு மாயத்தோட்டம். வீட்டுக்குள் போனதும் பெண் உருமாறிவிடுகிறாள். ஆண்களால் ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்க முடியாத விநோதமும் ரகசியமும் சுகந்தமும் வீட்டினுள் இருக்கின்றன. ஆண்கள் வீட்டைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்; பெண்கள் வளர்த்தெடுக்கிறார்கள்.

p74.jpg

கல்யாவின் அப்பா மின்சாரத் துறையில் பணியாற்றியவர் என்பதால், அவள் சிறு வயதில் இருந்தே கவர்ன்மென்ட் குவார்ட்டர்ஸில் தான் வாழ்ந்திருக்கிறாள். பழுப்படைந்து காரை உதிரும் சுவர்களும், மூட முடியாத ஜன்னல்களும், தவளைகள் நுழைந்துவிடும் குளியல் அறையும், புகை போக வழியற்ற சமையல் அறையும் கொண்ட அரசுக் குடியிருப்புகளில் வாழ்வது சகிக்கவே முடியாதது.

அரசுக் குடியிருப்பைக் கட்டியவன், அது மனிதர்கள் குடியிருப்பதற்கானது என்ற நினைப்பே இல்லாமல் கட்டியிருப்பான் போலும். வீடு என்ற பெயரில் சற்று உயரமான, பெரிய கல்லறையைப் போலத்தான் அவை உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவளுக்கு நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்து, விசாலமான வீட்டில் குடியிருந்ததே இல்லை. லோயர் கேம்ப்பில் குடியிருந்தபோது, அவர்கள் வீட்டுக்குள் அடிக்கடி பாம்பு நுழைந்துவிடும். அம்மா, பயந்து அலறுவாள். மழை பெய்யத் தொடங்கினால், வீட்டுக்குள் தண்ணீர் சொட்டும். உறங்கும் குழந்தைகளின் முகத்தில் தண்ணீர் சொட்டாமல் இருக்க, அவர்களைத் தள்ளிப் படுக்கவைத்துவிட்டு அலுமினியச் சட்டிகளைக் கொண்டுவந்து வைப்பாள்.

அலுமினியச் சட்டியினுள் மழை பெய்யும் சத்தத்தைக் கேட்டபடியே, அகல்யா பல நாட்கள் படுத்துக்கிடந்திருக்கிறாள். சட்டியின் விளிம்பில் பட்டுத் தெறிக்கும் மழைத்துளி, அவள் கையில் பட்டு சிலிர்ப்பை உண்டாக்கும். அதுபோன்ற நாட்களில், ஒழுகாத அறைகள்கொண்ட பெரிய வீட்டையும், கதகதப்பான படுக்கையையும் பற்றி கனவு காணத் தொடங்குவாள். வீடு பற்றிய கனவு, அவள் கூடவே வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.

ஒழுகும் வீட்டைப் பற்றி அம்மா எவ்வளவு சலித்துக்கொண்டாலும், அப்பா அதைக் கேட்டுக்கொண்டதே இல்லை. அப்பா, தன் வாழ்நாளில் சொந்தமாக ஒரு வீட்டைக் கட்டிக்கொள்ளவே இல்லை. மதுரையில் வீடு வாங்குவதைப் பற்றி அம்மா எத்தனையோ முறை சொல்லியபோதெல்லாம், 'முதுமையில் பூர்வீக கிராமத்தில் உள்ள வீட்டில் போய்த் தங்கிவிடுவோம்’ என்று சொல்லி அப்பா அடக்கிவைத்துவிடுவார்.

அதன் அவசியமே இல்லாமல், 53 வயதில் அப்பா இறந்துவிட்டார். அம்மா பாடுதான் திண்டாட்டம். அவளுக்கு இப்போது வயது 65. மகள் வீட்டில் வந்து தங்கியிருக்க மாட்டேன் என ஒவ்வொரு மகன் வீடாக அலைந்து அவமானப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள். 'வீடு அற்றவர்களுக்கு நிம்மதியான உறக்கம் கிடையாது’ என்பார்கள். அம்மா, இதுவரை ஆழ்ந்து உறங்கியவளே இல்லை. இருட்டில் ஓர் இலை உதிரும் சத்தம் கேட்டால்கூட, சட்டென்று எழுந்துவிடுவாள்.

அந்தப் பழக்கம் அகல்யாவுக்கும் இப்போது வந்துவிட்டது. யோசித்துப் பார்த்தால், ஹாஸ்டலில் படிக்கும் நாட்களில் மட்டுமே அகல்யா ஆழ்ந்து உறங்கியிருக்கிறாள். அதுவும் அவளது ஹாஸ்டல், மலையின் அடிவாரத்தில் இருந்தது. ஆகவே, காலையில் ஜில்லெனக் காற்றடிக்கும். படுக்கையைவிட்டு அவளால் எழுந்துகொள்ளவே முடியாது.

அப்போது எல்லாம், 'இதுபோன்ற மலை அடிவாரத்தில்தான் வீடு கட்டிக்கொள்ள வேண்டும்’ என்று நினைத்துக்கொள்வாள். அப்படி நினைக்கத் தொடங்கியதும் அந்த வீடு எப்படி இருக்க வேண்டும், அதன் சுவர்களின் நிறம் என்ன, எந்த மாதிரியான சோபா வாங்கிப் போட வேண்டும் என்றெல்லாம் யோசிப்பாள். மேலும், சமையலறையை, ஹால் சைஸில் விசாலமாகக் கட்ட வேண்டும். அடுப்பின் முன்னால் சுழல் நாற்காலி ஒன்றைப் போட வேண்டும். அப்போதுதான் எந்தப் பக்கம் வேண்டுமானாலும் திரும்ப வசதியாக இருக்கும். அந்த அறையில், பெரிய ஜன்னல் கட்டாயமாக இருக்க வேண்டும். பாட்டு கேட்பதற்கு வசதியாக, ரேடியோ ஒன்று வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். வீட்டுக்குப் பின்னாடியே காய்கறி, கீரைத் தோட்டம் போட்டுக்கொள்ள வேண்டும். இப்படி, அவள் தனது கனவு வீட்டைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கட்டியபடியே ஹாஸ்டல் அறையில் படுத்துக்கிடப்பாள்.

சில சமயம், 'இது என்ன பைத்தியக்காரத்தனம்?’ என அவளுக்கே தோன்றும். ஆனால், அப்படியான ஒரு வீட்டை தன் வாழ்நாளில் நிச்சயம் உருவாக்க முடியும் என்று அவள் ஆழமாக நம்பினாள்.

அவளது கனவு, இன்று வரை நிறைவேறவே இல்லை. இப்போது அவள் வீடு வாங்கிவிட்டாள். ஆனால், அது 620 சதுர அடி கொண்ட சிறிய ஃப்ளாட். அவ்வளவுதான் அவளால் பணம் புரட்ட முடிந்தது. அதையாவது வாங்கிவிட்டோமே எனச் சமாதானம் ஆனபோதும், கனவில் உருவாக்கிய வீடு, அவளை ஆறாத ரணம் போல வதைத்தது.

கல்யாவுக்குத் திருமணமாகி 21 வருடங்கள் கடந்துவிட்டன. அவளது மூத்த பையன் நந்து, இன்ஜினீரியங் படித்துக்கொண்டிருக்கிறான். இளையவள் சுபத்ரா, இப்போது ஒன்பதாம் வகுப்பில். அடுத்தவன், ஆறாம் வகுப்பு.

திருமணத்துக்கு முன்பாகவே இரண்டு விஷயங்களில் அகல்யா உறுதியாக இருந்தாள். ஒன்று, அரசு ஊழியரைத் திருமணம் செய்துகொள்ளக் கூடாது. சொந்தத் தொழில் நடத்துபவரைத்தான் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும். அவரால்தான், சம்பாதித்து பெரிய வீடு கட்ட முடியும்; ஒரே ஊரில் வாழ முடியும்.

இரண்டாவது, தான் வேலைக்குப் போய்ச் சம்பாதித்து வாழ வேண்டும். ஐந்து ரூபாய்க்குகூட அப்பாவின் கையை எதிர்பார்த்து நின்ற அம்மாதான் அதிலும் அவளுக்கு முன்னுதாரணம். இரண்டுமே அவள் நினைத்தது போலத்தான் நடந்தேறின.

கல்யாவுக்கு, ஆடிட்டர் அலுவலகம் ஒன்றில் கணக்காளராக வேலை கிடைத்தது. அவளது கணவன், அம்பத்தூரில் தவணை முறையில் வீட்டுப் பொருட்கள் விற்கும் கடை ஒன்றை நடத்திக்கொண்டிருந்தார். பெண் பார்க்க அவர்கள் வந்திருந்தபோது, 'உங்களது வீடு சென்னையில் எங்கு உள்ளது?’ என்றுதான் அகல்யா கேட்டாள். பட்டாபிராமில் சொந்த வீட்டில் வசிப்பதாகச் சொன்னார்கள். அந்த ஒன்றுக்காகவே அவள் திருமணத்துக்கு ஒப்புக்கொண்டாள்.

p74a.jpgதிருமணமாகி வந்தபோதுதான் தெரிந்தது, அது அவள் ஆசைப்பட்ட வீடு அல்ல; பழைய காலத்து ஓட்டு வீடு என்பது. தலைகுனிந்துதான் நுழைந்து வர வேண்டும். வீட்டில் உள்ளவர்கள், ஹாலில்தான் படுத்துக்கொள்வார்கள். பழைய மரக்கட்டில் போட்ட சிறிய படுக்கை அறை. கையைத் தூக்கினால், மின்விசிறி தட்டும். வீட்டுக்குள் கழிப்பறை கிடையாது. வெளியே தென்னை மரத்தை ஒட்டி டெலிபோன் பூத் போல ஒன்றைக் கட்டிவைத்திருந்தார்கள். கிணற்றில் தண்ணீர் இறைத்துதான் குளிக்க வேண்டும். சமைக்க ஆரம்பித்தால், வீடு முழுவதும் புகை நிரம்பிவிடும். திருமணமாகி வந்த மூன்று நாட்கள், இவற்றை நினைத்துக் கொண்டு அகல்யா அழுதாள். அதை யாரும் 'ஏன்?’ என்றுகூடக் கேட்டுக்கொள்ளவில்லை.

வீடு சிறியது என்பதைவிடவும் அந்த வீட்டுக்குள் ஐந்து ஆண்களும், மூன்று பெண்களும், நான்கு குழந்தைகளும் ஒன்றாக வாழ வேண்டும் என்பது ஆத்திரமாக இருந்தது.

திருமணமான முதல் வாரத்தில் சினிமா பார்க்கப் போகும்போது அகல்யா, தன் கணவனிடம், ''நாம் டவுனுக்குள் வீடு பார்த்துக் குடிபோகலாம்'' என்று சொன்னாள். அகல்யாவின் கணவன், வெறுமனே தலையை மட்டும் ஆட்டினான்.

மறுநாள் காலையில், சமையல் அறையில் இருந்த அவளது மாமியார், ''என்னடி... வந்து 10 நாள்கூட ஆகலை. அதுக்குள்ளே 'தனி வீடு பார்த்துக்கிட்டுப் போகலாம்’னு சொன்னயாமே?! ஒழுக்கமா வீட்டுக்கு அடங்கியிருக்க மாட்டியா?'' எனச் சண்டையிட்டாள்.

அகல்யாவுக்கு, அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. தான் ரகசியமாகச் சொன்ன விஷயத்தை ஏன் இப்படி தன்னுடைய அம்மாவிடம் சொல்லி, தன்னை அவமானப்படுத்தினார் என கணவன் மீது ஆத்திரமாக வந்தது. அன்று முழுவதும் அவரோடு பேசவில்லை. தன் கணவன், ஒரு தலையாட்டும் பொம்மை என்பதை ஆறே மாதங்களில் அகல்யா புரிந்துகொண்டாள். அதன் பிறகே அகல்யா வேலைக்குப் போகத் தொடங்கினாள்.

மந்தைவெளிக்கு வேலைக்குப் போகத் தொடங்கியபோது, அவளுக்குக் கைக்குழந்தை இருந்தது. அதைக் காரணம் காட்டி, முதன்முறையாக வீடு மாறினாள். மிகச் சிறிய வீடு, படுக்கை அறை எனத் தனியாகக் கிடையாது, குறுகலான சமையல் அறை, அதன் ஒரு பக்கம் கழிப்பறை.

ஒவ்வொரு நாளின் இரவும், சுழலும் மின்விசிறியை வெறித்துப் பார்த்தபடியே, 'ஏன் இப்படியான ஒரு வீட்டில் வசிக்கிறோம்?’ என நினைத்து அழுவாள். அவள் கணவனோ, படுத்த உடனேயே உறங்கிவிடுவான். 'குழந்தைக்குத் தொட்டில் போட ஓர் இரும்பு வளையம்கூட இல்லாத வீடு எதற்கு?’ என ஆத்திரமாக இருக்கும். சேலையை மடித்துப் போட்டு, அதில்தான் குழந்தையை உறங்கவைப்பாள்.

அப்போது வீட்டில் ஒரு நாற்காலிகூடக் கிடையாது. யாராவது விருந்தினர் வந்தால் பாயைப் போட்டுதான் உட்காரச் சொல்ல வேண்டும். அதுபோன்ற நேரங்களில் அவள் கூனிக் குறுகிவிடுவாள். விருந்தினர்கள் வெளியேறியதும் தனியே உட்கார்ந்துகொண்டு அழுவாள். அவளுக்கு, யாரைக் குற்றம் சொல்வது எனப் புரியாது.

சுபத்ரா பிறந்தபோது, அந்த வீட்டில் இருந்து அடையாறுக்கு மாறினாள். அது மாடி வீடு. வீட்டின் முன்னால் பூந்தொட்டிகள் வைத்துக்கொள்ளும் அளவுக்குக் கொஞ்சம் இடம் இருந்தது. அதில் நாலைந்து பூச்செடிகள் வாங்கிவைத்ததோடு, வீட்டு ஓனர் பயன்படுத்தாமல் போட்டிருந்த மரநாற்காலியைச் சரிசெய்து போட்டுக்கொண்டாள். வேலைவிட்டு வந்தவுடன் அந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்தபடியே வீதியைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள்.

உயர உயரமாக அடுக்குமாடி வீடுகள் உருவாவதையும், பெரிய பங்களாக்களையும் கடந்து போகும்போது, அவளது மனம் அடித்துக்கொள்ளும். சில சமயம், சாலையில் நடக்கும்போது மூடப்பட்ட பெரிய இரும்பு கதவுகொண்ட வீடுகளின் முன்பு போய் நின்றபடியே அது தன்னுடைய வீடு என்று கற்பனை செய்துகொள்வாள். 'எப்போது இதுபோன்ற வீட்டில் வாழப்போகிறோம்?’ என மனம் அடித்துக்கொள்ளும். இயலாமை, அது உன்னால் முடியாது என்ற உண்மையைச் சொல்லி, அவளைப் பரிகாசம் செய்யும். விசாலமான எந்த வீட்டைக் கண்டாலும் அவளிடம் இருந்து ஒரு பெருமூச்சு வருவதைத் தடுக்கவே முடியாது.

சைதாப்பேட்டை, வடபழநி, கிண்டி, நந்தனம், குரோம்பேட்டை, ராமபுரம்... என அகல்யா 15 வீடுகளுக்கும் மேல் மாறியிருந்தாள்.

றைமலைநகரில் சொந்த வீடு வாங்கி பால் காய்ச்சிய நாளில் வீட்டைப் பார்த்த அம்மா, ''என்னடி... புறாக்கூடு போல இருக்கு?'' என்று கேட்டதற்கு, ''உன் புருஷன் அதைக்கூட வாங்க முடியாமல்தானே செத்துப்போனான்...'' என்று ஆத்திரத்துடன் அகல்யா சண்டையிட்டாள். அத்தனை பேர் முன்னிலையில் அம்மா அழுதபோது, அகல்யா அவளைச் சமாதானப்படுத்தவில்லை. அம்மா அழுவது மனதுக்குச் சந்தோஷம் தருவதாகவே உணர்ந்தாள்.

அன்று இரவு, சொந்த வீட்டில் படுத்தபோதும் அவளுக்கு உறக்கம் வரவில்லை. இது இல்லை நாம் நினைத்த வீடு. நமக்கு வாய்த்து இருப்பது இவ்வளவுதான். இந்த வீட்டில் இருந்துகொண்டு நகருக்குள் பெரிய வீடு ஒன்றை வாங்கிவிட வேண்டும் என மனதுக்குள் சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டாள். பிறகு, அது நடக்கவே நடக்காது என உணர்ந்தவள் போல அழுதாள்.

''ஏம்மா அழறே?'' என மகள் கேட்டபோதும், அவள் பதில் பேசவில்லை.

மனதுக்குள் அவள் கட்டிய கற்பனை வீடு, அவளைச் சத்தமாகக் கேலி செய்யத் தொடங்கியது. அதை அடக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே, பேப்பரில் வரும் விளம்பரங்களைப் பார்த்து வாடகைக்கு வீடு தேடுவதை தனது விருப்பமாக மாற்றிக்கொள்ள ஆரம்பித்தாள்.

வீட்டை வாடகைக்குக் கேட்பது போல சும்மா விசாரித்துச் சுற்றிப் பார்ப்பது, அவளுக்குப் பிடித்தமானதாக இருந்தது. சில சமயம், வீட்டு உரிமையாளர் சாவியை அவளிடமே தந்து, 'நீங்களே பார்த்து வாருங்கள்’ எனும்போது, அவள் அந்த வீடு தன்னுடையது என்பது போலவே உணருவாள்.

காலியாக உள்ள வீட்டின் தரையில் படுத்துக்கொள்வாள் அல்லது பாத்ரூம் குழாயைத் திறந்துவிட்டு போதும் போதுமென முகம் கழுவுவாள். சில வீடுகளில்,  ஹேர்பின்னால் தனது பெயரை எழுதிவைத்துவிட்டு வருவாள். விஸ்தாரமான வீடு, விஸ்தாரமான மனத்தை உருவாக்கிவிடும் என நம்பினாள் அகல்யா. இப்படியாக மாதம் 10, 20 வீடுகளை வெறுமனே பார்த்து வருவதை வழக்கமாக்கிக்கொண்ட பிறகு, அவளது இயல்பு மாறியது.

ஒவ்வொரு வீட்டு உரிமையாளர் தன்னைப் பற்றி கேட்கும்போதும், அவள் புதிதாக ஒரு கதை சொல்ல ஆரம்பித்தாள். தனது கணவர் அமெரிக்காவில் வேலை செய்கிறார். தனக்கு ஒரே பெண் என்று சொல்வாள். சில சமயம், இப்போதுதான் முதன்முறையாக சென்னைக்கு வருகிறோம். இதுவரை திண்டுக்கல்லில் குடியிருந்தோம் எனப் பொய் சொல்வாள். ஒரு வீட்டில், 'நாங்கள் சிங்கப்பூரில் 15 வருடங்கள் வாழ்ந்துவிட்டு, இப்போது சென்னை திரும்பியிருக்கிறோம்’ என்று பொய் சொன்னாள். இந்தப் பொய்கள் அவளுக்குப் பிடித்திருந்தன. ரசித்துச் சொன்ன பொய்கள் எல்லாம், நிஜமாக இருக்கக் கூடாதா என ஆசைப்பட்டாள்.

பிடித்தமான சில வீடுகளை, தனது செல்போன் கேமராவில் புகைப்படம் எடுத்தும் வைத்துக்கொண்டாள். அதை, தனியே இருக்கும்போது பார்த்துக்கொண்டே இருப்பாள். இந்த ரகசியத் தேடுதல், அவளுக்குள் இனம் புரியாத சந்தோஷத்தை உருவாக்கியது.

ப்படித்தான் அன்று மாலையிலும், அசோக் நகரில் இருந்த ஒரு வீட்டை வாடகைக்குக் கேட்க, தேடிச் சென்று காலிங் பெல்லை அழுத்தினாள். நிறைய மாமரங்கள் உள்ள வீடு. ஒரு முதியவர், கதவைத் திறந்து விசாரித்தார். அவள் விளம்பரத்தைப் பற்றி சொன்னதும், வீட்டுக்குள் வரச்சொன்னார்.

தூண்கள் கொண்ட பழைய காலத்து வீடு. உள்ளே ஓர் அறையில் ஆண்கள் சட்டை அணிந்த வயதான ஒரு பெண், படுக்கையில் சோர்வுடன் எழுந்து உட்கார்ந்திருப்பது தெரிந்தது.

''அந்தப் பெண் யாரு?'' என, பலவீனமான குரலில் கேட்டார்.

''வீடு பார்க்க வந்திருக்காங்க'' என்று குரல் கொடுத்தபடியே முதியவர் சாவியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார். படுக்கையில் இருந்த பெண் கிழே இறங்கப் பார்த்துத் தடுமாறுவதைக் கண்டாள் அகல்யா.

கையில் சாவியோடு நின்றிருந்த முதியவர் சொன்னார், ''என் வொய்ஃப்க்குக் கிட்னி பிராப்ளம். 10 வருஷங்களா படுக்கையில் கிடக்குறா. பிள்ளைகள், அமெரிக்கா போயிட்டாங்க. நானும் இவளும்தான் இருக்கோம். அதனாலதான் மாடியை வாடகைக்கு விட்டிருக்கேன். பார்த்துட்டு வாங்க'' என்று சாவியை அவளிடம் தந்தார்.

அகலமான படிக்கட்டுகள். மாடி ஏறிப் போனதும் மாமரத்தின் கிளை, வீட்டு ஜன்னலை உரசிக்கொண்டிருப்பது, சந்தோஷமாக இருந்தது. ஒரு மாவிலையைப் பறித்து முகர்ந்தபடியே அவள் கதவைத் திறந்தாள். ஹாலில் சிறிய மர ஊஞ்சல். அகலமான ஹால். சுவரில் பதிக்கப்பட்ட ஆளுயரக் கண்ணாடி. யார் இங்கே வசித்தார்கள் எனத் தெரியவில்லை. ரசனையாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது.

குளியல் அறையைத் திறந்து பார்த்தாள். சந்தன நிறத்தில் பெரிய குளியல் தொட்டி இருந்தது. திரைப்படங்களில்தான் இதுபோன்ற குளியல் தொட்டியில், நுரை வழிய கதாநாயகி குளிப்பதைக் கண்டிருக்கிறாள். குளியல் அறையே ஒரு ஹால் போல பெரிதாக இருந்தது. சமையல் அறைக்குள் போய்ப் பார்த்தாள்.

ஒரு பக்கச் சுவரில் கிருஷ்ணன் வெண்ணெய்ப் பானையை உருட்டுவது போன்ற அழகிய ஓவியம் வரையப்பட்டு இருந்தது. பெரிய மர அலமாரி, உள்ளே இழுப்பறைகள். உட்கார்ந்து சமைக்க வசதியாக உயரமான முக்காலி. கிழக்கு பார்த்த பூஜை அறை. இளம்பச்சை நிற வண்ணம், வீடு முழுவதும் அடிக்கபட்டிருந்தது.

அந்த வீட்டின் ஊஞ்சலில் உட்கார்ந்து ஆடும்போது, வாசலில் கையில் ஒரு காபி டம்ளருடன் முதியவர் நிற்பது தெரிந்தது. அவள் ஊஞ்சல் ஆடுவதை நிறுத்திவிட்டு, கூச்சத்துடன் எழுந்துகொண்டபோது முதியவர் சொன்னார், ''நல்லா ஆடுங்க... என்ன கூச்சம்? காபி எடுத்துக்கோங்க'' என்றபடி சிரித்தார்.

''வீடு அழகா இருக்கு'' என்றாள் அகல்யா.

''டான்சர் ரேவதி சுப்ரமணியம் குடியிருந்தாங்க. இப்போ பெசன்ட் நகர்ல வீடு கட்டிக்கிட்டுப் போயிட்டாங்க. உங்களுக்கு எத்தனை பிள்ளைகள்... எங்க வேலை?'' என்று கேட்டார்.

என்ன பொய் சொல்வது என அகல்யா யோசிக்கத் தொடங்கினாள். பிறகு சொன்னாள், ''கனரா வங்கில வேலை பார்க்கிறேன். ஹஸ்பண்ட் மதுரையில் இன்ஜினீயர். ஒரே பையன், மெடிக்கல் படிக்கிறான்.''

''மாச வாடகை 20,000. அட்வான்ஸ் ரெண்டு லட்சம்'' என்றார் முதியவர்.

''என்னாலே உடனே அட்வான்ஸ் தர முடியாது. ஹஸ்பண்ட் அடுத்த மாசம் அஞ்சாம் தேதிதான் வர்றார். டோக்கன் அட்வான்ஸ் வேணும்னா தர்றேன்'' என்றாள்.

''அதுக்கு என்ன பரவாயில்லை. உங்களை எனக்குப் பிடிச்சுப்போச்சு. வீடு பிடிச்சிருக்கா?'' என்றார்.

சந்தோஷத்துடன் தலையாட்டினாள் அகல்யா.

''டோக்கன் அட்வான்ஸ் குடுத்துட்டு, சாவி வாங்கிக்கோங்க'' என்றார் முதியவர்.

தலையாட்டியபடியே வெளியே வந்தாள்.

p74b.jpgந்த வீட்டை எப்படியாவது வாடகைக்கு எடுத்துவிட வேண்டும் என மனம் அடித்துக்கொண்டது. 'எதற்காக அந்த வீடு, யார் குடியிருப்பது?’ என்று அவளுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. அன்று இரவு முழுவதும் அதைப் பற்றியே யோசித்தாள்.

மறுநாள் வங்கியில் இருந்து 20,000 பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அந்த வீட்டுக்குப் போய் டோக்கன் அட்வான்ஸ் கொடுத்தாள்.

முதியவர், சாவியை அவளிடம் தந்து, ''வீட்டுச் சாமான்கள் எப்போ வருது?'' எனக் கேட்டார்.

''10 நாள் ஆகும்'' என்றாள் அகல்யா.

''மாடிக்குப் போறதுக்கு தனி கேட் இருக்கு. எங்களாலே உங்களுக்கு ஒரு தொல்லையும் வராது. ஏதாவது தேவைனா, கூச்சப்படாமல் கேளுங்க'' என்றார்.

வீட்டுச் சாவியைக் கையில் வாங்கியபோது, 'இது என்ன பைத்தியக்காரத்தனம்!’ என்று தோன்றியது. சாவியோடு மாடிக்குப் போனபோது, இது தன்னுடைய வீடு என சந்தோஷமாக இருந்தது.

அவள் ஆசை தீர ஊஞ்சல் ஆடினாள். பிறகு அருகில் உள்ள கடைக்குப் போய், ஒரேயொரு பாய் மட்டும் வாங்கி வந்தாள். ஹாலில் பாயைப் போட்டு படுத்துக்கொண்டாள். இது தனது வீடு. தனக்கு மட்டுமேயான வீடு. இப்படி ஒரு வீடு தனக்கு இருப்பது யாருக்கும் தெரியக் கூடாது. இந்த வீட்டில் தன்னோடு யாரும் குடியிருக்கப்போவது இல்லை. இங்கே தான் மட்டுமே வாழப்போகிறேன் என அவளுக்குச் சந்தோஷமாக இருந்தது.

அன்று முதல், அவள் அலுவலகம் விட்டதும் நேராக இந்த வீட்டுக்கு வந்துவிடுவாள். ஒரு பையில் மாற்று உடைகள் சிலவற்றைக் கொண்டுவந்து வைத்துக்கொண்டாள். இரண்டு ஸ்பூன், ஒரு ஃப்ளாஸ்க், டம்ளர், பழம் வெட்டும் கத்தி ஒன்று... என அவசியமான சில பொருட்களை மட்டும் கொண்டுவந்து வைத்துக்கொண்டாள்.

வீடு, பொருட்களால் நிரப்பப்படாமல் இருப்பது சந்தோஷம் தருவதாக இருந்தது. ஆப்பிள் வாங்கி வந்து, சிறிய துண்டுகளாக்கி வைத்துக்கொண்டு பாட்டு கேட்டபடியே சாப்பிடுவாள். தனி ஆளாகச் சோழிகளை உருட்டிப்போட்டு தாயம் ஆடுவாள். சிறிய மண்பானை வாங்கிவைத்து, அதில் தண்ணீர் குடித்தாள். பாக்கெட் ரேடியோ வாங்கிவந்து பாட்டு கேட்டாள்.

ஒருநாள், குளியல் தொட்டியில் சோப்பு நுரைகளை நிறைத்து அதில் ஆசை தீரக் குளித்தாள். கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தபோது, வயது கரைந்துபோய்விட்டது போல அவளுக்குத் தோன்றியது. வீட்டுக்குத் தெரியாமல், தனியாக ஒரு வீடு எடுத்துக்கொண்டு ரகசியமாக வாழ்வது அவளுக்குச் சந்தோஷமாக இருந்தது. அதே நேரம், எங்கே கண்டுபிடித்துவிடுவார்களோ என பயமாகவும் இருந்தது.

வீட்டில் யாருமே அவளது மாற்றத்தைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. ஞாயிறு அன்றுகூட தனக்கு ஆபீஸ் வேலை இருக்கிறது என்று சொல்லி, தன் வீட்டுக்குப் போய்ப் புழங்கத் தொடங்கினாள்.

ருநாள், அலுவலகம்விட்டு வரும்போது சந்தன மணமுடைய ஊதுவத்திக் கட்டு ஒன்றை வாங்கிக்கொண்டு போனாள். வீட்டில் ஊதுவத்திக் கொளுத்தி வைத்துவிட்டு, ஊஞ்சலில் சுருண்டு படுத்துக்கொண்டாள். அந்த வாசனை வீடு முழுவதும் பரவி நிரம்பியது. எவ்வளவு அற்புதமான சுகந்தம் என நுகர்ந்தபடியே அவள் படுத்துக்கிடந்தாள். தனக்கு, புதிதாகச் சிறகு முளைத்திருப்பது போல அவள் சந்தோஷம் கொண்டாள். அன்றைக்கு, சந்தோஷத்தில் அழ வேண்டும் போல் இருந்தது.

20 நாட்கள், அவள் தன் இஷ்டம் போல அந்த வீட்டை ஆண்டாள். சிறுமியைப் போல வீட்டில் உருண்டு படுத்து உறங்கினாள். அதிக நேரம், தனக்கான வீட்டில் கழிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே பொய் காரணங்களைச் சொல்லத் தொடங்கினாள்.

தனக்கென அவள் உருவாக்கிக்கொண்ட வீட்டுக்கு, ஒருநாள் தனது மகளை மட்டும் அழைத்துக்கொண்டு வந்தாள் அகல்யா.

''யார் வீடும்மா இது?'' எனப் புரியாமல் கேட்டாள் சுபத்ரா.

''என் வீடு'' என்றாள் அகல்யா.

''நாம இங்கே மாறப்போறோமா?'' எனக் கேட்டாள் சுபத்ரா.

''இல்லை. எனக்குனு ஒரு வீடு வேணும்னு தோணுச்சு. அதான் பிடிச்சிருக்கேன்'' என்றாள் அகல்யா.

''எதுக்கு?'' என்றாள் சுபத்ரா.

''அது உனக்கு இப்போ புரியாது. வீடு நல்லா இருக்கா?'' எனக் கேட்டாள் அகல்யா.

அம்மா ஏதோ தப்பு செய்கிறாள் என உணர்ந்தவளைப் போல முறைத்தபடியே, ''உனக்கு எதுக்கு வீடு... இங்கே என்ன செய்யப்போறே?'' எனக் கோபத்துடன் கேட்டாள் சுபத்ரா.

''ஒண்ணும் பண்ண மாட்டேன். ஆனா, இது என் வீடு. நான் மட்டும் இருக்கிற வீடு. அந்த நினைப்பு தர்ற சந்தோஷத்தைச் சொல்லிப் புரியவைக்க முடியாது'' என்றாள் அகல்யா.

''நான் கிளம்பறேன்'' என, படி இறங்கினாள் சுபத்ரா.

தனது ரத்தம் என்றபோதும் அப்பாவின் குணம்தான் அவளுக்கும் இருக்கிறது என்ற நினைப்போடு, ''உங்க அப்பாகிட்ட சொல்லாதே'' என்றாள் அகல்யா.

சுபத்ரா, பதில் சொல்லவில்லை!

ன்று இரவு அகல்யாவின் கணவன் ஆங்காரமான குரலில் கேட்டான், ''உனக்கு என்ன பைத்தியமாடி? எவ்வளவு திமிர் இருந்தா தனியா வாடகைக்கு வீடு பிடிச்சிருப்பே? தனியா இருக்கியா... இல்லை கூட எவனாவது இருக்கானா?''

''அது ஆம்பளைங்க பழக்கம். நான் தனியாத்தான் இருக்கேன்'' என்றாள் அகல்யா.

''என்னடி... சம்பாதிக்கிறோங்கிற திமிரா? இந்த வீட்ல உனக்கு என்னடி குறைச்சல்?'' எனக் கேட்டான்.

''எனக்குனு ஒரு வீடு வேணும். அதை என்னாலே கட்ட முடியலை. இது உங்க வீடு. இதுல நான் ஒரு வேலைக்காரி, சமையல்காரி அவ்வளவுதான்'' என்றாள்.

p74(1).jpgபளார் என அவளுக்கு ஓர் அறை விழுந்தது. காதில் கேட்கக் கூசும் வசைகளுடன் கத்திக்கொண்டிருந்தான் அகல்யாவின் கணவன்.

பதிலுக்குச் சண்டையிட முடியாமல் விம்மியபடியே சொன்னாள், ''ஒரு வீடுகூட நான் நினைச்சபடி அமைச்சுக்க முடியலே. இப்பவே எனக்கு வயசு 44. பாதி வாழ்க்கை முடிஞ்சுபோச்சு. எனக்குனு நான் எதையும் ஆசைப்படக் கூடாதா... அது தப்பா?''

''எப்போ நீ புக்கு படிக்க ஆரம்பிச்சியோ, அப்பவே இப்படிப் புத்தி கெட்டுப் போகத்தான்டி செய்யும். உனக்கு எதுக்குடி புருஷன், பிள்ளைகள்?'' எனக் கத்தினான். பிள்ளைகளும் சேர்ந்துகொண்டு அவளைத் திட்டினார்கள்.

''முதல்ல அந்த வீட்டைக் காலி பண்ணிட்டு வந்தாத்தான், இந்த வீட்ல இடம். இல்லே... வெளியே போ'' என அவளது துணிகளை அள்ளி வெளியே வீசினான் கணவன்.

வீட்டில் அவளுக்காக யாரும் பரிந்து பேசவில்லை. அகல்யா, தான் வாடகைக்கு எடுத்திருந்த வீட்டுச் சாவியைத் தூக்கி எறிந்தாள்.

ன்றிரவு அவள் கணவன், வாடகைக்கு வீடு கொடுத்த முதியவரிடம் தரக்குறைவாகப் பேசி சண்டையிட்டு, அகல்யா கொடுத்த அட்வான்ஸ் பணத்தைத் திரும்ப வாங்கிக்கொண்டு வந்திருந்தான்.

''அம்மாவுக்கு, மனநலம் கெட்டுவிட்டது. இனி வேலைக்குப் போக வேண்டாம்'' என்றாள் மகள்.

மூத்த மகன், அம்மாவை ''லூஸு'' எனத் திட்டினான்.

படுக்கையில் சுருண்டபடியே அகல்யா அழுதாள். எதை எதையோ நினைத்துக்கொண்டு அழுதாள்.

10 நாட்களுக்குப் பிறகு, அவள் சமாதானம் அடைந்து அலுவலகம் கிளம்பியபோது, அவளது ஸ்கூட்டியை விற்றிருந்தான் கணவன்.

''பஸ்ல போயிட்டு வந்தாத்தான் குடும்பக் கஷ்டம்னா என்னன்னு தெரியும்'' என்றான்.

பஸ் பிடித்துப் போய் வரத் தொடங்கிய அகல்யா, திடீரென ஒருநாள் மாலை, தான் வாடகைக்குப் பிடித்த வீட்டைப் பார்ப்பதற்காக ஆட்டோவில் போய் இறங்கினாள். யாரோ அந்த வீட்டுக்குக் குடிவந்திருந்தார்கள். குழந்தைகளின் ஆடைகள் கொடியில் உலர்ந்துகொண்டு இருந்தன. வெளியே நின்றபடியே அந்த வீட்டை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அந்த வீட்டில் இருந்து வாசனை கசிந்து வந்துகொண்டிருந்தது. அது அவள் வாங்கி வைத்த சந்தன மணம் கமழும் ஊதுவத்தி. அந்த வாசனை அவளுக்குள் ஆழமான பெருமூச்சையும் அழுகையையும் ஏற்படுத்தியது. கர்சீஃப்பால் கண்களைத் துடைத்தபடியே தெருவில் நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

சாவு வீட்டுக்குப் போய்விட்டுத் திரும்பி வருவதுபோல் இருந்தது அவளது நடை!

http://www.vikatan.com/

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
      இதோ எனது சரீரம் - நரன்
      ஓவியங்கள் : செந்தில்
       
      பாரிஸில் செயின்ட் பிரான்சிஸ் சேவியர் தேவாலயத்திலிருந்து நேர்க்கோட்டில் தொடங்கி இரண்டாகப் பிளவுறும் சர்ப்பத்தின் நாவைப் போன்ற வீதி அது. இடது பக்கமாகப்  பிரியும் 7-ம் அவென்யுவில் சாலையோர உணவகம் ஓன்று இருக்கிறது. சமதளத்தில் இற்றுப்போன மரஉணவு மேசைகளும், இருக்கைகளும், கால் உடைந்த மர பெஞ்சுகளும் பழமையும், அழுக்கும், தூசியும் படிந்த மலிவான உணவகம். அந்த உணவகத்தைப்போன்றே கால்கள் அற்ற, அழுக்குப் படிந்த, மிகுக் கசப்பும், மலிவான விலையும் கொண்ட மதுவை அருந்துவதில் விரு ப்பம் கொண்டவர்களும், கடன் சொல்லி உணவு உண்பவர்களும்தான் பெருமளவு வாடிக்கையாளர்களாக இருந்தார்கள். ஏழைக் குடிகாரர்
      களிடையும், மூப்பிலும் வேலை தேடும் ஆண்களிடையேயும் இந்த உணவகம் வறட்சியான அந்தஸ்தை அடைந்திருந்தது. உணவகத்தைப் பெருமைப்படுத்தும்படியாகவோ, பிரத்யேகமாகக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியாகவோ ருசிகொண்ட எந்த உணவும் அங்கில்லை. பெரும்பாலும் பிரான்ஸின் நாட்டுப்புறப் பகுதியில் தயாரிக்கப்படும் மலிவான சில உணவு வகைகள்தான் அங்குண்டு.  

      அந்த உணவகத்தை 31 வயதான எமி நடத்தினாள். தான் ஓர் ஓவியக் காரியாகத்தான் வாழ வேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்த பெண் எமி. அவளின் தாய் இந்த உணவகத்தை அவள் வாழும் வரை நடத்திவந்தாள். அவளின் தகப்பனைப் பற்றி யாராவது கேட்கும்போது, “முறைகேடாகப் பிறந்த குழந்தைகள், முறையாகப் பிறந்த குழந்தைகள் இரண்டுமே பதினொன்றாம் மாதம் வரை தாயின் வயிற்றில் தங்குவதில்லை. தாயின் உடல் வெளித்துப்பிவிடும்” என்பாள். தன் வாழ்வில் நிறைய வரைந்திருக்கிறாள் என்றாலும் முறையாகப் படித்து முடித்ததும், அவள் வரைந்து பொதுவெளிக்குக் காண்பித்தது மூன்றே மூன்று ஓவியங்கள்தான்.

      1. சற்று நேரத்திற்கு முன் நான்கு பிஞ்சு எலிகளை உண்ட பூனை, வாகனத்தில் அடிபட்டு இறந்த பின் அவசர அவசரமாக அதன் வயிற்றைக் கடித்துக் கிழித்து எலிகளை வெளியே மீட்கும் முயற்சியிலிருக்கும் மூன்று எலிகளின் உருவம் வரையப்பட்ட நீர் வண்ண ஓவியம்.

      2. கண்கள் விரிய இறந்துகிடக்கும் சிறுவனைப் பார்த்து அழும் தாயின் கண்களிலிருந்து வழியும் கண்ணீர்த் துளி, திறந்துகிடக்கும் சிறுவனின் கண்களில் விழுந்து வழிவது, தன் தாய் அழுகையில் இறந்த சிறுவனும் அழுவதுபோல் பிரமையை ஏற்படுத்தும் ஆயில் வகை ஓவியம். 

       3. மூன்றாவது ஓவியம் மேற்பார்வைக்குப் புரியாத வகையிலும், பல உள்ளடுக்குக ளோடும், சிக்கலான தத்துவக் கோடுகளாலும் இருந்தது. அதிலிருக்கும் நிறங்களைக்கூட சரியாக யாராலும் விவரிக்க முடியாத
      படியிருக்கும். அது மனதால் உணர்ந்து கொள்ள மட்டுமே  முடிந்ததாய், வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத தன்மையிலிருந்தது. அந்த ஓவியத்தை, அவள் கிட்டத் தட்ட தீவிரமான மனச்சிதைவை நோக்கி அது தன்னை நகர்த்திக்கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் வரைந்தாள்.

       முதல் ஓவியத்தை, யாரோ ஒருவர் உடற்கூர் பகுப்பாய்வு செய்யப்படும் அவரின் பரிசோதனைக்கூடத்தின் சுவரில் மாட்டவென வாங்கிக்கொண்டு போனார். எலிகள், ஒரு பூனையின் வயிற்றை கிழிப்பதைப் போலிருந்தது, அவரை அப்படியான முடிவெடுக்கத் தூண்டியிருக்கலாம். இரண்டாம் ஓவியத்தை வயதான செல்வந்தரின் மனைவி ஒருவள் வாங்கிக் கொண்டுபோனாள். கடந்த ஆண்டு செல்வந்தர் இறந்து போனதும், அவ்வளவு பெரிய பழமையான வீட்டில் தனித்து வாழ்கிறாள். கொஞ்ச காலம் முன்புவரை அவளின் பார்வை மழைக்குள்ளிருந்து உருவங்களைப் பார்ப்பது போலிருந்தது. இப்போதெல்லாம் அடர்த்தியான புகை மூட்டத்திற்குள்ளிருந்து உருவங்களைப்     பார்ப்பதுபோலிருக்கிறது. வாரிசுகள் இல்லாத அந்த மூதாட்டி, தன் சிறுவயது மகன் இறந்தபோது இருந்ததைப்போலவே இருப்பதாகச் சொல்லி, அந்த ஓவியத்தை வாங்கிப் போனாள். இப்போது ஓவியம் தன்னைப் பார்க்க ஜோடிக் கண்கள்கூட இல்லாமல் குருடாய்ச் சுவரில்தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.    

       உணவு  விடுதியோடு இருப்பிடமும் உள்ள இந்தக் கட்டடத்தை எமியின் அம்மா, தன் வாழ்நாள் முழுக்கச் சேமித்து வைத்திருந்த அத்தனை தொகையையும் கொடுத்து வாங்கினாள். எமிக்கு அப்போது 17 வயதிருக்கும். அவர்கள் ரெட்டைக் குடியுரிமை பெற்ற  இந்தியாவின் பாண்டிச்சேரியிலிருந்து தனது இருப்பிடத்தை இங்கே மாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த உணவு விடுதியை அதற்கு முன் நடத்திவந்த மூதாட்டி, ‘இதற்கு மேல் நடத்த எனது உடல் ஒத்துழைக்க வில்லை’ என்று விற்பதற்குக் காரணம் சொன்னாள். அவள்தான் இந்த உணவகத்தை நடத்துவது பற்றிய அத்தனை சாதுர்யங்களையும், உணவகம் நடத்துவது சார்ந்த அபாயங்களையும், காசில்லாமல் சாப்பிட்டுவிட்டு பிரச்னை செய்யும் மோசமான வாடிக்கையாளர்களை எப்படி அடையாளம் காணுவது என்பது பற்றியும் எமியின் அம்மாவிற்குச் சொல்லிக் கொடுத்தாள். 

      ஆனாலும், எமியின் அம்மா எல்லா      சாதுர்யங்களையும் கைவிட்டுவிட்டு, தமக்கு உணவு சமைப்பதோடு மேலும் ஒரு முப்பது பேருக்கு உணவு தயார் செய்ய வேண்டும் என்று மட்டுமே செயல்பட்டாள். நிரம்பக் குடித்துவிட்டு, காசு கொடுக்காமல் சாப்பிட்டுவிட்டு மறுநாள் காலையில் வந்து பணம் செலுத்துபவர்களும், பல நாள்கள் காசு கொடுக்காமல் உணவு உண்டவர்களும் வாடிக்கையானார்கள். உணவிற்குப் போகச் சொற்பத் தொகையை எமியின் படிப்பிற்காகவும்,தேவாலயத்திற்கு மாதம்தோறும் கொடுக்கும் தசமபாக ஈவுத் தொகைக்காகவும் உழைத்தாள். நாள்தோறும் உணவு தயாரிக்கத் தேவைப்படும் பண்டகப் பொருள்கள் மற்றும் காய்கறிகள் வாங்க தட்டுப்பாடு இல்லாமல் பணம் கிடைத்தால் போதுமென்பதே பெரும்பாலும் அவளின் ஜெப மாலை உருட்டலின் போதான முனங்கலாகயிருந்தது. வீட்டை விற்றவள் போக்கிடமில்லாமல் தன் மிச்சவாழ்நாள்களான ஒன்பது மாதங்களை இவர்களோடுதான் கழித்தாள். எமியின் அம்மா, அவளுக்குத் தினமும் ஆகாரம் கொடுத்து, பராமரிப்பும் செய்தாள். அவளின் இறுதிச் சடங்கையும் அவளே செய்தாள். தேவாலயப் பணமும், கல்லறைப் பணமும்கூட எமியின் அம்மாதான் கொடுத்தாள். 

      ஒருமுறை எமியின் அம்மாவை அழைத்த மூதாட்டி, “இந்த வீட்டில் இதற்கு முன் இளைஞன் ஒருவனை வாடகைக்கு அமர்த்தி இருந்தேன். வித்தியாசமான பல நடவடிக்கைகள்கொண்ட இளைஞன் அவன். பிரெஞ்சில் எழுதி எந்த ஒரு புகழும், அங்கீகாரமும் கிடைக்காத ஆனால், முக்கியமான கவிஞன். அவனின் சொற்பக் கவிதைகளே பிரசுரம் கண்டிருக்கின்றன. மற்ற கவிதைகளைப் பிரசுரித்து, வாடகைத் தொகைக்குப் பதிலாக எடுத்துக்கொள்ளுமாறு சொல்லி, ஒருநாள் கத்தை கத்தையான காகிதங்களைக் கொடுத்தான். அதில் சிலவற்றைப் பிரசுரிக்க அனுப்பி, அதன் தொகையை நான் எடுத்துக்கொண்டேன். தொகைக்காக நான் அதை அனுப்பவில்லை. இதழ்களில் அது பிரசுரிக்கப்பட வேண்டு மென்பதில் எனக்கு ஆசையிருந்தது. பின் அவனின் நிறைய கவிதைகள் என்னிடமே தங்கிவிட்டன. இந்த உணவகத்தின் கடைசியிலிருக்கும் மர மேசையின் வலது ஓரம்தான் எப்போதும் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவான்.  வேறு   யாராவது   அமர்ந்து
      சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தால், அவர்கள் முடிக்கும்வரை காத்திருப்பான். வேறு இருப்பிடம் இருந்தாலும் அங்கு உட்கார மாட்டான். அதுபோலவே, பல வருடங்களாக இந்த உணவகத்தில் இருப்பதிலேயே விலை மலிவான சோயா கஞ்சி மாதிரியான உணவையே எல்லா முறையும் விரும்பி உண்பான். உண்டு முடிந்ததும் எந்தத் திசையிலிருந்து முதலில் பறவையைப் பார்க்கிறானோ, அன்று அந்தத் திசை நோக்கிப் பயணிப்பான்.

      இடத்தையோ தூரத்தையோ நோக்கி அமைத்துக்கொள்ளாமல், தன் கையிலிருக்கும் கடிகாரத்தில் ஏதேனும் ஒரு நேரத்தைக் குறித்துக் கொண்டு அந்த நேரத்தில் எந்த இடத்தில் வாகனம்   சென்றுகொண்டிரு க்கிறதோ, அதை நிறுத்தி அங்கே இறங்கிக்கொள்ளும் பழக்கத்திலிருந்தான். எவ்வளவு நீளமான கேள்விகள் கேட்டாலும் மிகச் சிறிய பதிலையே சொல்பவனாய் இருந்தான்.”

      மூதாட்டி ஒருமுறை அவனின் புகைப்படத்தைக் காண்பித்தாள். அவன் மிக அழகான இளைஞனாக இருந்தான். அது அவனின் இருபத்தியொரு வயதில் எடுக்கப்பட்டது என மூதாட்டி சொன்னாள். ‘சார்ல்ஸ் டி லீவிஸ்’- அவனின் கண்கள் வறுக்கப்படாத காப்பிக் கொட்டை நிறத்தில் இருந்ததாகச் சொன்னாள். எமியின் அம்மா சுகக் கேடாய்க் கிடந்து மரித்த மூன்றாம் நாளிலிருந்து எமி  உணவகத்தை நடத்தத் தொடங்கினாள்.  

      ஒரு விடுமுறை தினத்தில் மூதாட்டி, லீவிஸின் அறையென அடையாளம் காட்டிய அறைக்குப் போய், அவன் உபயோகப்படுத்திய மர மேசையின் இழுப்பறையிலிருந்து கத்தைக் கத்தையாகக் கறுப்பு நிற மையால் கவிதை எழுதப்பட்ட பழுப்பு நிறக் காகிதங்களை எடுத்தாள். மூதாட்டி பலமுறை சொல்லியிருக்கிறாள், “பல நாள்கள், குறை வெளிச்சமே தரும் மஞ்சள் குண்டு பல்பின் ஒளியில் ஒரு கையில் ஒயினும், மறுகையில் அவன் கவிதைகளையும் அருந்தியிருக்கிறேன்.” அதன்பிறகு, பல நாள்களில் எமியின் அம்மாவும் அவ்வாறே செய்தாள். சில நாள்களில் எமியின் அம்மா மிகுந்த போதையில் ஒயின் பரவிய உதடுகளால் லீவிஸின் புகைப்படத்திற்கு முத்தமிட்டிருக்கிறாள். பின்னாள்களில் எமியும் அவ்வாறே செய்தாள்.   அதேபோல,  குறைமஞ்சள் வெளிச்சம், ஒயின், லீவிஸின் கவிதைகள்... கவிதைகளை உரத்து வாசிப்பாள்.  அந்நாள்களில் அக்கவிதைகளைக் கேட்பவளும், வாசிப்பவளும் அவளாக மட்டுமே இருந்திருக்கிறாள். முடிவில் லீவிஸின் புகைப்படத்தை நீண்ட நேரம் முத்தமிடுவதோடு, கிறக்கமான அந்த இரவு முடியும்.

      மூதாட்டி, அவன் திரும்பி வராத நாளிலிருந்து பல நாள்கள் அவனைத் தேடித் திரிந்திருக்கிறாள். இப்போது எமி தேடத் துணிந்து அவனைக் கண்டுபிடித்தாள். அப்போது அவனுக்கு 32 வயதாகயிருந்தது. அவன்  13 வருடங்களாக அதே வயதோடு உறைந்துபோய் விட்டதாக மார்ச்சுவரி பாதுகாப்பாளர்  சொன்னார். யாரும் உரிமை கோர வரவில்லை. ஆனால், ஒருநாள் யாரேனும் வரக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையில் உடலை வைத்திருந்ததாகச் சொன்னார். நீளமான இழுப்பறை மாதிரி இருந்த ஒன்றை இழுத்து உறைந்த உடலைக் காட்டினார். கொஞ்சமாகத் தாடி வைத்திருந்தான். தலையில் நிறைய முடிகள். திறந்த கண்களுக்குள் வறுக்கப்படாத காப்பிக்கொட்டை நிறத்தைத் தேடினாள். நிச்சயமாக லீவிஸ்தான் அது.

      இறந்த உடலிடம் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள். அதன்பிறகு, வாரம் ஒருமுறை அங்கே வருவதை பெரும் உவப்பாகச் செய்தாள். மார்ச்சுவரிக் காப்பாளனுக்கு அதற்கெனப் பெரும் தொகை கொடுக்க வேண்டியதாயிருந்தது. பிறந்தநாள், கிறிஸ்துமஸ் என்று சொல்லி சில நாள்களில் விடுதிப் பாதுகாவலனின் உதவியோடு லீவிஸின் உடலுக்கு புது ஆடை வாங்கி வந்து உடுத்திவிட்டாள். காப்பாளன் ஆடையை உரிக்கும்போது தன்னிலிருந்து பீறிடும் காம உணர்வை அறிந்தாள். காப்பாளனுக்குப் பணம் வந்துகொண்டிருந்ததால், இந்தக் கிறுக்குத்தனங்களைச் சகித்துக்கொண்டான். ஒருமுறை தனது மூன்றாம் ஓவியத்தைக் கொண்டுவந்து லீவிஸின் காப்பி நிறக் கண்களிடம் காட்டினாள். லீவிஸின் கவிதைகளுக்கும் அந்த ஓவியத்திற்கும் இருக்கும் நேர்க்கோட்டுத் தன்மையை அவன் காதில் சந்தோசமாய் விளக்கிக் கூறினாள். அவள் வீடு திரும்புகையில் ‘மொடூஸ் ஆர்ட் கேலரி’யிலிருந்து எமியின் ஓவியத்தைக் காட்சிப்படுத்த கடிதத்தின்  மூலம் அழைப்பு வந்திருந்தது. எமி பரபரப்பாகக் காட்சிக் கூடத்திற்குச் செல்லும்போது உடுத்தியிருக்க வேண்டிய உடையை வடிவமைக்கத் தொடங்கினாள். மணல் நிற சாட்டின் வகை துணியைத் தேர்ந்தெடுத்து, முழுநீள ஃப்ராக் வகை உடையைத் தைத்தாள். உடையில் மார்பிருக்கும் இடத்தில், முதுகுப்புறம், வயிற்றுப் பகுதியில், புட்டமிருக்கும் பகுதியில், முக்கோணக் கீழ் உள்ளாடையில் எனக் குறிப்பிட்ட இடங்களில் லீவிஸின் கவிதைகளைக் கருப்பு மையினால் எழுதிவைத்தாள். தன் பாதணி, இடையின் மேல் கோக்கும் தோல்வகை இடைவார் மீதும், தன் மிகச் சிறிய கைப்பையின் மீதும்கூட லீவிஸின் கவிதை வரிகளை எழுதியிருந்தாள்.

      கேலரிக்குச் செல்லும் நாளில், ஆடையை அணிந்துகொண்டு நேராக மார்ச்சுவரிக்குச் சென்று லீவிஸைப் பார்த்தாள். வழக்கம்போல் லீவிஸின் காப்பி நிறக் கண்கள் அவளை இமைக்காமல் பார்த்தன. அவனின் உதடுகள் கொஞ்சமாய் புன்னகைப்பது போலிருந்தது. அதிகமாகக்  குளிரும் என்பதால் அவன் விரும்பிக் குடித்த ‘பால் மால்’ பிராண்ட் சிகரெட்டை அவன் உதட்டுக்குப் பொருத்தி எடுத்து, பொருத்தி எடுத்துக் கரைத்தாள். அந்த சிகரெட் தன்னைத் தானே குடித்துக்கொண்டு கரைந்தது. அதன் இறுதி உறிஞ்சலை மட்டும் மறுப்பேதும் சொல்லாத அந்த உடலிடம் கேட்டு வாங்கி உறிஞ்சினாள். கேலரியில் வழக்கம்போலவே நல்ல கூட்டம். அவளுடன் உடன் படித்த, ஓவியத்துறையில் பொருளாதாரரீதியில் புகழ்ரீதியில் முன்னேற்றம் அடைந்த நிறைய பேர் வந்திருந்தார்கள். அவர்களெல்லாம் தொழில்முறையாக நிறைய வரைபவர் களாகவும், அதைச் சரியான முறையில் விளம்பரம் செய்து பெருந்தொகைக்கு விற்கக்கூடிய கலை தெரிந்தவர்களாகவும் இருந்தார்கள். அவர்கள் எமியின் உடையைக் கூர்ந்து பார்த்தார்கள். அது நிறைய பேரைக் கவர்ந்தது. எல்லோருடைய கண்களும் எமியின் ஆடையை, கைப்பையை, பாதணியை, இடை வாரை நோக்கின. அதில் எழுதப்பட்டிருந்த கவிதைகளைச் சில கண்கள் அருகில் வந்து வாசித்தன. வாசித்த எல்லா கண்களும் அகல விரிந்தவாறும், நெற்றியைச் சுருக்கியவாறும் உறை நிலையிலிருந்தன.   

      எமி தனது ஓவியத்தைச் சுவரில் தொங்க விட்டாள். சிலர் அதை உச்சபட்சக் கிறுக்குத்தனம் என்றும், தன் ஓவியத்தில் வலுவில்லாததால் இப்படியாக உடையின் வழியே போலிக்கவர்ச்சி ஏற்படுத்துகிறாள் என்றும் விமர்சனம் செய்தார்கள். வழக்கம்போலவே, ‘ஏழாவது வருடமாக அதே ஓவியத்தைக் காட்சி வைத்து எல்லோரையும் கடுப்பேற்றுகிறாள்’ என்று பேசிக்கொண்டார்கள். ராணுவத் தலைமையகத்தின் சந்திப்புக் கூடத்தில் தொங்கவிட எமியின் ஓவியத்தை பெருந்தொகைக்கு விலைக்குக் கேட்பதாக கேலரியின் மேலாளர் எமியை அணுகினார். எவ்வளவு கேட்டும் எமி மறுத்துவிட்டாள். அந்த உயர் ராணுவ அதிகாரி அதிலிருக்கும் நிறங்களை வைத்து மையமாக அது ராணுவ வீரர்களைப் பற்றிய ஓவியம் என்பதைத் தாம் புரிந்துகொண்டதாய்ச் சொன்னார். பெரிய தொகைக்குக் கேட்டார். அந்தத் தொகை, ஏதோ ஒருவகையில் மக்களின் வரிப்பணமாகப் பெறப்பட்ட தொகையாகத்தான் இருக்கும் என்பது எமிக்குத் தெரியும். அதனால்தான் எந்த விதக் குற்ற உணர்வும் இல்லாமல் அவ்வளவு பெரிய தொகையை அந்த அதிகாரி அளிக்க முன்வருவதாக நினைத்தாள். ஆனாலும், அந்த ராணுவ அதிகாரி ஓவியத்தின் சரிபாதியைப் புரிந்துகொண்டுவிட்டான் என்பது அவளுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. எமி மறுத்ததும் இன்னும் அரை பங்கு விலையை உயர்த்தித் தருவதாக அந்த அதிகாரி சொன்னார். கேலரியின் மேலாளரும் மிகவும் வற்புறுத்தினார். கேலரிக்கு இதன் மூலம் 13 சதவிகிதம் கமிஷனாகக் கிடைக்கும். எமி மறுதலித்து ஓவியத்தைக் கழற்றி எடுத்துக்கொண்டு போனாள். மற்ற ஓவியர்கள் பொறாமையோடு மேலாளரை அணுகி, தமது ஓவியத்தை விற்றுத் தரும்படிக் கேட்டார்கள். அதிகாரி எமியின் ஓவியத்திலேயே கருத்தாயிருந்தார்.

       எமி வீட்டிற்கு வந்து கதைவடைத்தாள். லீவிஸைப் பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது. இந்த இரவில் அது சாத்தியமில்லை என்பதால், அறையெங்கிலும் பெரிய மெழுகுவத்திகளை ஏற்றினாள். ஆடைகளை உரித்து, தன் எதிரே தொங்கவிட்டாள். ஆடை இல்லாத உடலோடு அதன் எதிரே அமர்ந்தாள். சூடான சிறு மஞ்சள் இலைகள் மெழுகின் தலையில் அசைந்தன. சிவப்பு நிற ஒயினை நிறமற்ற கண்ணாடிக் குவளையில் ஊற்றி மிடறினாள். மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் லீவிஸின் கவிதைகள் வாசிக்க வாசிக்கப் பெரும் வசீகரமாயிருந்தன. நள்ளிரவு வரை அதே மயக்கத்தில் இருந்தாள். இறுதியாக, கவிதை வரிகள் எழுதப்பட்டிருந்த தன் கீழ் உள்ளாடையையும் உரித்தாள். முழுநீளக் கண்ணாடியில் தன் உடலைப் பார்த்தாள். உடல் முழுக்க ஓரிடம்கூட விடாமல் லீவிஸின் கவிதைகள் எழுதப் பட்டிருப்பதுபோன்ற தோற்ற மயக்க நிலைக்கு ஆட்பட்டாள். நள்ளிரவாகி விட்டது. எமியின் வீட்டு மரக்கதவு தன் நெஞ்சை ஓங்கித் தட்டிச் சப்தமிட்டது. எமி திடுக்கிட்டு அவசரமாக ஆடையை அணிந்தாள். மிகுந்த ஜாக்கிரதை உணர்வோடு கதவைத் திறந்தாள். மங்கிய நிறத்தில் ஒருவன் நின்றுகொண்டிருந்தான். எமியின் வயதிருக்கலாம் அவனுக்கு. பிரெஞ்சு உச்சரிப்பில் வேறு நாட்டிலிருந்து இங்கே குடி அமர்ந்தவன் என்பதை எளிதாகக் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. அவளின் ஓவியத்தைக் காண வந்திருப்பதாகச் சொன்னான். இந்த நள்ளிரவு நேரத்தில் அது நம்ப முடியாதபடி இருந்தது. காலையில் வந்து காணும்படிக் கொஞ்சம் கடுமையாகச் சொல்லிக் கதவைத் தாழிட்டாள். அவன் மூடிய கதவின் வெளியிலிருந்து பேசினான்.  “காலையில் நான் இந்த நாட்டிலேயே இருக்க மாட்டேன். வெளியேற்றப்பட்டு விடுவேன். உண்மையாகவே அப்படியிருக்க வாய்ப்பு உண்டு.” அவன் எங்கேயோ கிளம்பிச் செல்பவன்போலத்தான் இருந்தான். நிறைய பொதிகளோடு, செவ்வக வடிவத் துணிகளை அமர்த்தும் பெட்டியோடு, முதுகில் சுமக்கும் பெரிய பயணப் பையோடு.

       அவன் மீண்டும் மரக்கதவின் நெஞ்சில் மெல்ல அறைந்தான். மிகுந்த பாதுகாப்பு உணர்வோடு கதவை மீண்டும் திறந்தாள். ஓவியம் இருக்கும் திசையை அவன் கண்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டினாள். அவன் அதை ஒரு நிமிடம்கூடப் பார்க்கவில்லை. ``இதை எனக்கு விலைக்குக் கொடுக்க முடியுமா?’’ என்று கேட்டான். ஒரு நிமிடம்கூட ஓவியத்தில் நிலைக்காத அவன் கண்களின் மீதும், அவன் மீதும் எமிக்கு நம்பிக்கை வரவில்லை. “தர முடியாது” என்று கூறிவிட்டாள். அவன், தன் சிறிய கைப்பையிலிருந்து பணத்தை எடுத்து அருகிலிருந்த மர மேசையின் மீது கொட்டினான். அது அந்த ராணுவ அதிகாரி தருவதாகச் சொன்னதில் எழுபத்தைந்தில் ஒரு பங்குதான் இருக்க வாய்ப்பு உண்டு. “நான் ஓவியத்திற்குப் பதிலீடாகப் பணம் மட்டும் பெறுவதில்லை. அதைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு ரசிக்கத் தெரிந்த ஜோடி கண்களையும்தான். இந்த ஓவியத்தைப் புரிந்துகொண்ட அப்படியான ஜோடிக் கண்களை நான் இதுவரைக் கண்டடையவில்லை” என்று எமி சொன்னாள். “நான் இந்த ஓவியத்தை ஏழு ஆண்டுகளாகப் பின்தொடர்கிறேன். ஓவியத்தைப் பார்த்த முதல் நாளே ஓவியத்தின் எதிரே அமர்ந்தபடி, காலையிலிருந்து கேலரி மூடப்படும் வரை அதை உள்வாங்கிக்கொண்டிருந்தேன். மரச் சட்டத்தைவிட்டு என் முன் அசையும் காட்சிகளாக அதன் வண்ணங்கள் எல்லா முறையும் பரிணாமம் கொள்கின்றன. எல்லா கேலரிகளின் கண்காட்சிகளிலும் உங்கள் பெயரைத் தேடுவேன். அரிதாக நீங்கள் அந்த ஓவியத்தைக் காட்சிப்படுத்தும்போது அதன் எதிரே அமர்ந்து இரவு வரை பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன். இந்த ஓவியத்தை வாங்க வேண்டுமென்பது என் நீண்ட கால ஆசை” என்று அவன் சொன்னான். தன் ஓவியத்தின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்களுக்கு அதைக் கொடுப்பதில்லை என்றும், அது நியாயமற்ற செயல் என்றும் எமி அவனுக்குச் சொன்னாள். “அந்த ஓவியம் வெளிப்படுத்தும் அத்தனை வலிகளும் எனக்குத் தெரியும். சொந்த மண்ணிலிருந்து அகதியாய் புலம் பெயர்ந்தவன் நான். அந்த ஓவியத்தின் நிறங்களும், கோடுகளும், என் ரத்தமும்,நரம்புகளும் ஓவியத்தில் ஆங்காங்கே சிதறுண்டு கிடக்கும் துளிர், அடர், சருகு இலைகளின் நிறங்கள் ராணுவவீரர்கள், துரு நிறத்திலிருக்கும் சிதறல்கள் அவர்களின் ஆயுதங்கள், தெளித்தது போலிருக்கும் இளஞ்சிவப்பு நிறங்கள் குழந்தைகள், பெண்கள்...” ராணுவ அத்துமீறல்களை இந்த ஓவியம் வலியோடு வெளிப்படுத்துகிறது என்பதை இன்னும் பல உடைந்த சொற்களால் தொடர்பற்று வலி மிகுந்த குரலால் சொல்லிக்கொண்டே யிருந்தான். அகதி வாழ்வின் வலியைப் புரிந்துகொண்ட அல்லது அகதியாய் வாழ நிர்பந்திக்கப்பட்ட ஒரு படைப்பாளியால்தான் இதை வரைந்திருக்க முடியும் என்று அவன் சொன்னபோது, எமியின் கண்களில் நீராய் வழிந்தது.

      ஏழு ஆண்டுகளாக, இந்த ஓவியத்தை உண்மையாகக் காணும் கண்களுக்காகத்தான் அவள் ஏங்கிக்கொண்டிருந்தாள். ஓவியத்தை எடுத்துக்கொள்ளும்படிச் சொன்னாள். பணம் வேண்டாமென்று மறுத்துவிட்டாள். பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டால்தான் ஓவியத்தைப் பெற்றுக்கொள்வேன் என்றான். பணத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள எமி சம்மதித்தாள். ஓவியத்தை ஆசை தீரப் பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பத் தயாரானவனிடம் எமி கேட்டாள்,

       “ஓவியத்தை எடுத்துச் செல்லவில்லையா?” 

      “இல்லை இந்த ஓவியத்தைத் தொங்கவிட எனக்குச் சொந்தமாய் ஒரு சுவரும் இல்லை.  இது உன்னிடமே இருக்கட்டும். இன்னொருமுறை வர வாய்த்தால், நான் இங்கே வந்து பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”

      சொல்லிவிட்டு அவசரமாகக் கிளம்பினான். அவன் அங்கிருந்து நகரும்போதுதான் எமி கவனித்தாள். அவனின் கண்களும் வறுக்கப்படாத காப்பிக்கொட்டை நிறத்திலிருந்தன.
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      இவன் - அகரமுதல்வன்
      ஓவியங்கள் : செந்தில்
       
      இவனுக்குச் சொந்தவூர் யாழ்ப்பாணம். இரண்டு காதுகளும் கேட்காது. இயக்கம் அடிச்சுத்தான் காது கேட்காமல் போனது. இரண்டாயிரத்து பன்னிரண்டாம் ஆண்டு நாட்டிலயிருந்து வெளியேறி சென்னையில இருந்திருக்கிறான். அடுத்த ரெண்டு வருஷம் கழிச்சு களவாய்க் கனடாவிற்குப் போய்த் திரும்ப ஒரு மாத லீவில இப்ப சென்னைக்கு வந்திருக்கிறான். இன்னும் பத்து நாளில கலியாணம். இது இவனுக்கு இரண்டாவது கலியாணம்தான். முதல் மனிசியும் பிள்ளையும் முள்ளிவாய்க்காலில செத்துப்போயிட்டினம். இந்தக் கதையை நான் முடித்துக்கொள்ள சரியாக ஏழரை நிமிடங்கள் ஆகும். கதை நிகழத் தொடங்கிற்று. பத்து நாள்களில் கலியாணப் பந்தலில் மாப்பிளை வேஷத்தோடு இருக்கப்போகிற இவன் சிறைச்சாலையில்தான் எனக்கு அறிமுகமானான். சிறிய குற்றங்களுக்கான குற்றவாளிகளை அடைக்கும் புலிகளின் சிறைச்சாலையில் தண்ணீருக்குக் கஷ்டம் இருந்தது. இவனுக்கு அதிகமாக வியர்ப்பதோடு அடிக்கடி மூத்திரம் போகும் பழக்கத்தையும் கொண்டிருந்ததால், மிகவும் துன்பப்பட்டான். இருண்ட நிலக்கீழ் அறையில் தன்னை அடைத்துவைக்கப் போகிறார்கள் என அஞ்சி சில வேளைகளில் அழவும் செய்தான். குற்றங்களை ஒப்புக்கொண்டுவிட்டால் அப்படி எதுவும் நடக்க வாய்ப்பில்லை என்று சக குற்றவாளி சொன்னபோது இவன் மனஆறுதல் அடைந்தான். அடுத்த விசாரணையில் தான் செய்த குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் எனத் தனக்குத் தானே சத்தியம் செய்தான். தண்ணீரில்லை என்று கூண்டறைக்குள் இருந்து கேட்டபோது, குற்றவாளிகள் தண்ணீரைக் குடிக்கக் கூடாது எனப் பதில் சொல்லப்பட்டது. “நான் குற்றவாளியே இல்லை, நீங்கள் யாரென்று கண்டுபிடிக்க முடியாத வறுமையில் என்னைப் பிடித்து அடைத்திருக்கிறீர்கள்” என்று கத்தினான். எங்கிருந்து நீண்டதென்று தெரியாமல் இவனின் முதுகைப் பனைமட்டையின் கருக்கு அறுத்தது. இவன் அழவில்லை. “இந்தப் பாவங்கள் உங்களைச் சும்மா விடாது” என மீண்டும் குரலெடுத்துக் கத்தினான். சக குற்றவாளிகள் இவனின் வாயைப் பொத்தினார்கள். அவன் மீண்டும் தண்ணீர் என்று கேட்டதும், அதே பதில் கிடைத்தது.   

      குற்றங்களை ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறவர்கள் குற்றங்களைப் பெருக்குகிறார்கள் என்று நான் சொன்னதும் என்னைப் பார்த்தான். இவனின் முதுகில் நீளமான மண்புழுவைப்போல ரத்தம் கீழ் நோக்கி வழிந்துகொண்டிருந்தது. எனது கைகளைப் பற்றி “உண்மையைச் சொல்லிவிடுகிறேன் என்னை விட்டுவிடச் சொல்லுங்கள்” என்றான். இவனை நம்புவதற்கு யாரும் தயாரில்லை. ஐந்தாறு நாள்களாய் நடந்துகொண்டிருக்கும் விசாரணையில் பிடி குடுக்காமல் தப்பித்துக் கொண்டேயிருந்தான். இவனை வேறொரு சிறைச்சாலைக்கு மாற்றுவது பற்றிய உரையாடல்கள் நடந்தபடியிருந்தன. இப்போது எந்தக் காட்டிலுள்ள எந்தச் சிறையில் தானிருக்கிறேன் என்று தெரியாமல் இருந்தான். அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் சக குற்றவாளிகளில் ஒருத்தன் இவனோடு மிக நெருக்கமாக இருந்தான் என்று தகவல் கிடைத்ததும் அவன் பிறிதொரு அறைக்கு மாற்றப்பட்டான். இவன் செய்திருக்கும் குற்றமானது கொலை முயற்சி. உறுதிசெய்யப்படும் நொடியில் கடூழியச் சிறைவாழ்வு. இவன் ஒப்புக்கொள்வதாக எழும்பிய அடுத்த நாள், இந்தச் சம்பவத்தோடு தொடர்புடைய இன்னொருவன் சிறைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டான். புதியவனைப் பார்த்ததும் இவன் தனது கண்களை நிலத்தில் குத்திக் கொந்தளிப்பானான். இவனை விசாரணைக்காக அறையொன்றுக்குக் கூட்டிச் செல்கையில் எனது கால்களைப் பிடித்து, “அந்தக் கிழவியைக் கொல்லத்  திட்டம்போட்டது நான்தான்” என்று அழுதான்.``இதை விசாரணையில் வந்து ஒப்புக்கொள்’’ என்று அறைக்குள் கூட்டிச் சென்றேன். இன்றைக்கு இவனை விசாரணை செய்யப்போகும் அதிகாரியான ஜோர்ஜ் அண்ணை, பட்டாம்பூச்சி நாவலைப் படித்துக்கொண்டிருந்தார். அறைக்குள்ளே போனதும், இவன் ஒரே கத்தலாக “நான்தான் அந்தக் குற்றத்தைச் செய்தேன்” என்று அழுதான். ஜோர்ஜ் அண்ணை நாவலை மூடிவைத்துவிட்டு இவனைக் கதிரையில் இருக்கும்படிச் சொன்னார். இவன் நிலத்திலேயே சப்பணமிட்டு இருந்தான். ஜோர்ஜ் அண்ணை கதிரையில் இருக்கும்படிச் சொன்னதை இவன் பொருட்படுத்தவே இல்லை. எழும்பிவந்த ஜோர்ஜ் அண்ணை இவனின் காதைப் பொத்தி அறைந்தார். காதுக்குள்ளிருந்து ரத்தம் வெளியே ஊர்ந்து வந்தது. ஜோர்ஜ் அண்ணையிடம்  ஒன்றுவிடாமல் சொல்லத் தொடங்கினான் இவன்.

       “சமாதான காலத்தில் வெளிநாட்டிலிருந்து வன்னிக்குள் வந்த ஆட்களில், பத்மா கிழவியின் பிள்ளைகளும் அடங்குவர். இரண்டு மகள்மாரும் கனடாவில இருந்து ஒண்டாய் வந்து நின்றவே. மூத்தமகளோட பிள்ளைக்குப் பிறந்தநாள் வீட்டுக்குப் போயிருந்தனான். பத்மா கிழவிக்குச் சொந்த ஊர் வல்வெட்டித்துறை என்றால் சொல்லவா வேணும். கிழவியின்ர கழுத்தில, கையில கிடந்த நகைகள் எப்பிடியும் ஒரு கிலோ வரும். பிறந்தநாள் முடிஞ்சு அடுத்த நாளும் கிழவியின் வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன். கிழவியின் கழுத்தில் வைர அட்டியல் இருந்தது. கிழவியின் இரண்டு பிள்ளைகளும் ஒரு மாதம் கழிய கனடாவிற்குத் திரும்பும் நாளில் என்னை அழைத்து, அம்மாவை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்ளும்படிச் சொன்னார்கள். இதற்கு முன்னும் கிழவிக்கு நான் உதவியாகத்தான் இருந்தேன். கிழவியின் பிள்ளைகள் வெளிநாட்டில் இவ்வளவு வசதியாக இருப்பார்கள் என நான் நினைத்திருக்கவில்லை. அவ்வளவு ஏன், கிழவிகூட அதைப்பற்றி என்னோடு எதுவும் கதைப்பதில்லை. ஆரம்பகாலங்களில் இயக்கத்திற்குச் செய்த உதவிகளை வாய்நோகாமல் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் பத்மா கிழவிக்குத் தலைவரிலிருந்து நிறைய பேரை தெரிந்திருந்தது. இரண்டாயிரத்து ஆறாம் ஆண்டு பாதை பூட்டின அண்டைக்குக் கிழவி மனம் குழம்பியிருந்தாள். தனக்கு ஒண்டானால் பிள்ளையள் வந்து பார்க்க முடியாது எனக் கவலைப்பட்டாள். கோயிலுக்குப் போக வேண்டும் என்று என்னைப் பின்நேரம் வரச் சொன்னாள். அவளை சைக்கிளில் ஏத்தி காட்டாமணக்கு பிள்ளையார் கோயிலுக்குக் கூட்டிச் சென்றேன். அவள் தேவாரம் படிப்பதைப் பார்த்தால் அவளிடமிருந்து திருடுவதற்கு மனம் வராது என நான் கோயிலுக்கு வெளியே வந்து நின்றேன். மாசச் சம்பளமாக எனக்குத் தருகிற ஐயாயிரம் ரூபாயைக் கோயிலிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்ததும் சில்லறைகளாகத் தந்தாள். ‘என்னிடம் காசே இல்லை, உனக்குப் பொறுக்கித் தர வேண்டியதாய் போய்விட்டது’ என்றாள். ‘வேண்டுமென்றால் இதை உங்கள் செலவுக்கு வைத்திருங்கள், அடுத்த மாசம் சேர்த்துத் தாருங்கள்’ என்றேன். சிறிய புன்னகைக்குப் பிறகு, அவள் எனது கைகளில் காசை வைத்தாள். பத்மா கிழவியின் ‘காசில்லை’ என்கிற சுத்தப் பொய்யை நம்பியவன்போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டேயிருந்தேன்.

      இரண்டு அறைகள் உள்ள பத்மா கிழவியின் வீட்டில், ஓர் அறை மட்டும் எப்போதும் பூட்டியே கிடக்கும். அந்த அறையின் திறப்பை எங்கோ மறைத்து வைத்திருந்தாள். பூட்டிக்கிடக்கும் அறையின் திறப்பைக் கண்டுபிடித்து விட்டால், வைர அட்டியலைக் களவெடுத்துவிடலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். ‘முகமாலையிலிருந்து முன்னேறிக்கொண்டிருந்த இயக்கம், ஆசைப்பிள்ளை ஏத்தம் வரைக்கும் போயுட்டுது’ என்று கதைக்கத் தொடங்கினார்கள். அடுத்தநாள் செஞ்சோலைக்குக் கிபிர் அடித்தது. மக்களுக்குக் கூக்குரல் எழுப்பும் சக்திகூட இல்லாமலிருந்தது. ரத்தவெள்ளத்தில் சூரியன் மின்னியது. அந்த மைதானத்திற்குள் நிரம்பிக்கிடந்த ரத்தம், பார்க்கப் போனவர்களின் கால்களைப் பற்றி அவர்களின் உயிரிலோர் இடம் கேட்டது.காய்ந்துபோன ரத்தத்தின் பொருக்குகளிலும் சூரியன் நின்றது. இந்தச் சம்பவம் பத்மா கிழவியினுடைய எலும்புகளின் கணுக்களில் பதிந்தழுந்தியது. அன்றையிலிருந்து அவளுடல் பொலபொலவென நடுங்கி உதிரத் தொடங்கியிருந்தது. தோல் சுருக்கங்களில் அருவருக்கும் படை படரத் தொடங்கியிருந்தது. சமைப்பதற்குப் பிடிக்கவில்லை என்று ஒரு மாதம் தொடர்ச்சியாகக் கடையில் வாங்கியே சாப்பிட்டாள். இரண்டு பிள்ளைகளும் கனடாவிலிருந்து வாரத்தில் சனிக்கிழமை போன் எடுப்பார்கள். வன்னியன் தொடர்பகத்திற்குக் கூட்டிச் செல்வதற்காக வீட்டுக்குப் போயிருந்தும், கிழவி வெளிக்கிடாமல் இருந்தாள். சனிக்கிழமை என்பதை அவள் மறந்திருந்தாள். புத்தி பேதலித்து அடங்கிப்போயிருந்த பத்மா கிழவியைப் பார்த்து நான் பயந்துபோய் விட்டேன். எழுந்துபோய்த் தனது கைப்பையில் கிடந்த முந்நூறு ரூபாயை எடுத்துக்கொண்டு ``வா போன் கடைக்குப் போகலாம்’’ என்று அவள் கூப்பிடும்வரை அவள் உயிரோடில்லை என்று தீர்மானமாகியிருந்தேன். மகள்மாரோடு கனக்க நேரம், போனில் கதைத்தாள். கண்ணீர் புடைத்து வெளியேறிய கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டே வீடு வரைக்கும் வந்தாள். நான் அவளோடு கதைக்க விரும்பவில்லை. சைக்கிளிலிருந்து கீழே இறங்கியதும், ‘இன்றிரவு வீட்டில்வந்து எனக்குத் துணையாக படு மோனே.  சொல்ல முடியாத பயத்தின் கூவல் சத்தம் என் காதுகளுக்குக் கேட்கிறது. என்னை ஏன் இந்த யுத்தம் தனிமைப்படுத்திப் புராதனமாக அழச் செய்கிறது. சாவுக்குப் பயந்து நான் மட்டும்தான் இங்கே அழுகிறேன்’ என்றாள்.அந்தத் துளிக் கண்ணீர் என்னைத் திகைக்கவைத்தது. சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்துவிட்டேன். கிழவியின் வைர அட்டியலை இரவே களவெடுக்க வேண்டும் என்று அப்போதுதான் முடிவுக்கு வந்தேன். பூட்டிய அறையை உடைத்தாவது எடுத்துவிட வேண்டும். பிடிபட்டுவிடக் கூடாது. பத்மா கிழவியை நானொரு துருப்பிடித்த கோடாரி கொண்டு கொத்தியாவது அந்த அறையின் திறப்பைப் பெற்றுவிட வேண்டும் என்றிருந்தேன்.    

      இரவில் எனக்குத் துணையாக நாதனை இந்தத் திட்டத்தில் சேர்த்திருந்தேன். நானும் பத்மா கிழவியும் நித்திரையிலிருக்கும் வேளையில், நாதன்  வீட்டிற்குள் நுழைந்துவிடும் வகையில் நான் கதவைத் திறந்துவைத்துப் படுத்திருந்தேன். பத்மா கிழவி அறைக்குள் படுத்திருந்தாள். இந்தத் திட்டத்தைப் பற்றி நாதனிடம் சொன்னேன். திட்டத்தைக் கேட்டதும் ‘இயக்கத்தில்  இருந்திருந்தால் பால்ராஜ் அண்ணைக்குப் பிறகு நீதான் பெரிய சண்டைக்காரனாய் வந்திருப்பாய்’ என்று நாதன் சொன்னான். இந்த நடவடிக்கைக்கு ‘ஒப்பிரேசன் இரவு’ என்று அவன் வைத்த பெயரை நான்  ‘ஒப்பிரேசன் வைர அட்டியல்’ என மாத்தினேன்.”

      இவனின் காதுகளைப் பொத்தி ஜோர்ஜ் அண்ணையின் கைகள் இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் ஒரே வேகத்தில் இரும்புத் தட்டுப்போல பாய்ந்தன. இரண்டு காதுகளிலிருந்தும் சிவந்த குட்டிப் பாம்புகளாய் துடித்து வெளியேறிக் கொண்டிருந்த ரத்தத்தைப் பார்த்து இவன் பயப்படவில்லை. “நானோ குற்றங்களை ஒப்புக்கொண்டவன். ஆனாலும், என்னை நீங்கள் செவிடனாக்குகிறீர்கள், என் காதுகளை குறிவைத்துத் தாக்கும் இந்தக் கொடூரமான குற்றத்தை நீங்கள் செய்யாதிருங்கள். குண்டுகள் விழுந்தால் வீழ்ந்துபடுக்கும் வாழ்க்கையில் நான் செவிடனாக இருப்பதை விரும்பவில்லை” என்றான்.

      “டேய் நாயே, வயசு போன கிழவியின்ர நகையைக் களவெடுக்கத் திட்டம் போட்டிட்டு, பால்ராஜ் அண்ணைக்கு அடுத்த ஆள் என்றெல்லாம் கதைச்சிருக்கிறியள். இதிலவேற  ‘ஒப்பிரேசன் வைர அட்டியல்’... உங்களுக்கெல்லாம் பச்சைப் பனைமட்டையால அடிச்சால்தான் சரி” என்றார் ஜோர்ஜ் அண்ணை.

      இவன் தண்ணீர் வேண்டுமென்று கேட்டான். ஒரு பூகம்பம் ஏற்பட்டதைப்போல தாகம் அவனை உலுக்கியது. ஜோர்ஜ் அண்ணை குடுத்த போத்தலில் தண்ணியை வாங்கிக் குடித்தான். இவனின் காதுகளிலிருந்து சிவந்த கால்களற்ற பூச்சிகள் மிக மெதுவாக இறங்கிக்கொண்டிருப் பதைப்போல ரத்தம் விட்டுவிட்டு வந்தது. குற்றவாளியின் கண்ணீரை ஜோர்ஜ் அண்ணை மதிப்பதில்லை. தண்ணீரைக் குடித்து முடித்ததும் இவனின்  மூக்கிலிருந்து பெருமூச்சு வீசியது. ஆர்ப்பரிப்பாகக் குற்றத்தைச் சொல்லத் தொடங்கலாம் என்று முடிவு செய்தான் இவன்.      

      ``நாதன், வீட்டிற்குள் வந்ததும் கதவை இறுக்கிப் பூட்டினேன். பத்மா கிழவி படுத்திருந்த அறைக்கதவை மிக லேசாகச் சாத்தினேன். பூட்டியிருக்கும் கதவை உடைத்து அறைக்குள் இருக்கும் நகைகளைக் களவெடுப்பதற்கான முதல் வேலையை நானும் நாதனும் செய்தோம். கதவின் பூட்டை உடைப்பதற்கு நாதன் மிகவும் சிரமப்படவில்லை. அதை உடைப்பதற்கான ஆயுதங்களை அவன் கொண்டுவந்திருந்தான். கதவைத் திறந்து அறைக்குள்ளே போனோம். இருட்டின் விளைச்சலில் இருவரும் குருட்டுக் குருவிகளைப்போல ஒரு தடத்திலேயே நடந்து போனோம். எனது கையில் கிடந்த டோர்ச் லையிற்றை அடித்து அலுமாரியைத் தேடினோம். அறைச் சுவரெங்கும் எழுதப்பட்ட காகிதங்கள் ஒட்டப்பட்டுக் கிடந்தன. அந்த அறையில் காகிதங்களைத் தவிர எதுவுமில்லாமல்  இருந்தது. டோர்ச் லையிற்றின் வெளிச்சத்தில் சில காகிதங்களில் எழுதப்பட்டிருப்பதை வாசித்தேன். பத்மா கிழவி தனது இரண்டு மகள்மாருக்கும் பேரப்பிள்ளைகளுக்கும் எழுதிய கடிதங்கள் அவை. ‘வைர அட்டியலை எங்கேதான் ஒளித்து வைத்திருக்கிறாள் வேஷைக்கிழவி’ என்று நாதன் பேசத் தொடங்கினான். துருப்பிடித்தக் கோடாரியால் கிழவியை வெருட்டி, வைர அட்டியலைப் பறித்துக்கொண்டு ஓடிவிடலாம் என்ற யோசிப்பு என்னை ஆக்கிரமித்தது. இருவரின் முகங்களையும் பழைய துணியால் மூடிக் கட்டிக்கொண்டு, கிழவி படுத்திருந்த அறைக்குள் சென்றோம். அவள் நித்திரையில் உளறிக்கொண்டிருந்தாள். இத்துப்போன சீலைக்கு இரண்டு கால்கள் இருந்து நீட்டிக்கொண்டு படுத்தால் எப்படி இருக்குமோ அப்படியிருந்தது கிழவி. நான் அலுமாரியை மிக மெதுவாகத் திறந்தேன். அதனுள் உடுப்புகளையும் சில புகைப்படங்களையும் தவிர எதுவும் இல்லை. கிழவியோடு தலைவர் சிரித்துக் கதைக்கும் புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும் களவிலிருந்து பின்நோக்கி ஓடிவிடலாம், வைர அட்டியலுக்காக சுடுபட்டுச் சாக முடியாது என நினைத்தேன். ஆனாலும், கிழவியின் கழுத்தில் பளபளத்த வைர அட்டியல்மீது இச்சைகொண்டிருந்தேன். எங்கு தேடியும் கிடைக்காத நிலையில் அவளின் தலையணைக்குள் இருக்குமோ என நாதன் கரவுப்பட்டான். அப்போது கிழவியின் வாயை இறுகப் பொத்த, நாதன் தலையணைகளைப் பிய்த்தெறிந்தான். முகத்தைச் சாக்கால் மூடி பத்மா கிழவியின் கைகளையும் வாயையும் கட்டி நிலத்தில் இறக்கிவிட்டேன். அவள் நித்திரையோடு அழத் தொடங்கினாள். அழுதவண்ணமே பற்கள் கிட்டித்து உடல் வியர்த்து விழுந்தாள்.எனக்கு அதிர்ச்சியில்லை. வயோதிகத்தின் தனிமை அவளை அப்படித் துன்புறுத்துகிறது, அவ்வளவே. அவளுக்காகக் கண்ணீர் சிந்தும் இரக்கங்கள் என்னிடமிருந்து கரையேறிவிட்டன. குரூரமான எனது கண்கள் வைர அட்டியலைத் தேடிக்கொண்டிருந்தன. கன்னங்கரேறென்ற இருட்டில் மேகங்கள் பிய்ந்துபோன மாதிரி மெத்தைப் பஞ்சுகள் அறையெங்கும் பரவிக் கிடந்தன. நாதன் கைகளைக் காட்டி எங்குமில்லை என்று சொன்னபோது அறையின் உள்ளே ஜன்னல் வழியாய் காற்று வந்தது. எம்பிப் பறந்த எடையற்ற பஞ்சுகள் பத்மா கிழவியின் உடம்பில் ஒட்டி நின்றன. அப்போது அவளின் உடல் சிலிர்த்தது. தனது கைகளின் கட்டுகளை அவிழ்க்க இடறாது முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தாள். எழும்பியவள் தனக்கருகில் நின்ற நாதனை காலால் ஓங்கி உதைத்தாள். இருட்டில் மூர்க்கம்கொண்டு உலாவும் கிழட்டு யானையைப்போல மீண்டும் உதைத்தாள். துருப்பிடித்தக் கோடாரிக் காவு வாங்கும் மாட்சிமையோடு என் கைகளில் இருந்தது. நாதன், ‘அவளின் காலைப் பிடித்து இழுத்து விழுத்தவா?’ என்று சைகையில் கேட்டான்.   ‘பாவம் பிடரியில் அடி விழுந்தால்’, நினைத்துவிட்டு வேண்டாம் என்றேன். நாதனை இன்னொரு தடவை உதைத்தாள். வைர அட்டியல் அவளின் சட்டைக்குள்ளிருந்து கீழே விழுந்தது. பத்மா கிழவி அதற்குப் பிறகு அசையவே இல்லை. வைர அட்டியலை எனது பத்து வயதான மகள் அணிந்துகொண்டு நடக்கும் காட்சி வளர்ந்துகொண்டேயிருந்தது. வைர அட்டியலை எடுத்துக்கொண்டு இருவரும் வீட்டைவிட்டு வெளியேறினோம். வைைர அட்டியல் கிடைத்த பரவசத்தில் எனதுடல்கொண்ட வியப்பின் விதைகள் இரவின் மீதெரிந்த நிலவு வரைக்கும் மரமென உயர்ந்தது. பறந்துபோன பேரின்பப் பட்சிகள் என் பாதைகளில் வந்து சிறகு தட்டின. நான் கள்ளன். என்னை நம்பிய ஒரு முதியவளின் வைர அட்டியலைத் திருடுவதற்காகத் துருப்பிடித்தக் கோடாரியால் அவளைக் கொன்றுவிடவும் கனன்ற இதயம் படைத்தவன். ஓம் ஜோர்ஜ் அண்ணை. நான் இயக்கத்தால் சுட்டுக் கொல்லப்பட வேண்டியவன். என்னைச் சுட்டுக்கொல்லுங்கள். என் மடியில் பத்மா கிழவியின் ரத்தம் தளும்புகிறது. என்னைச் சுட்டுக் கொல்லுங்கள்’’ என்று கதறியழ ஆரம்பித்தான் இவன். அன்றைக்கு விசாரணை இவ்வாறு முடியும் என்று நாம் மூவரும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

      அடுத்தநாள் காலையில் இவனையும் நாதனையும் இன்னொரு சிறைச்சாலைக்கு மாற்றும்படி ஜோர்ஜ் அண்ணை உத்தரவிட்டார். பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டபோது இவனிடமிருந்து எந்த அசைவுகளும் இல்லாமலிருந்தது. மறுபடியும் கூப்பிட்டேன். எழும்பி வருவதாகத் தெரியவில்லை. இவனருகில் போனதும் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்து காதிரெண்டும் கேட்கவில்லை என்று சொன்னான். “கிழவி கோமாவில கிடக்குது, என்ன செய்யலாம்?” என்டு கேட்டேன். நாதனும் இவனும் வாகனத்தில் ஏறினார்கள். தப்பிப்போக முடியாதபடி அவர்களின் கால்கள் விலங்கிடப்பட்டன. இவன் தனக்குக் காதுகள் கேட்கவில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டேயிருந்தான். இவனை ஒரு பங்கர் சிறையறையில் அடைத்து வைக்கலாமென்று முடிவு செய்யப்பட்டது.

      கைகளை அவிழ்க்காமல் முகத்தை மூடிய சாக்கோடு அப்படியே விட்டிட்டு ஓடியதால் பத்மா கிழவிக்குப் பயக்காய்ச்சல் வந்து மாரடைப்பு வந்திருந்தது. அவள் உயிர் தப்பி வீட்டுக்கு வந்ததும் தனது வைர அட்டியலை வாங்குவதற்காகக் காவல்துறைக்குச் சென்றிருக்கிறாள். “உங்கள் வீட்டிற்குள் புகுந்து களவெடுத்தவர்களைப் பிடித்து அடைத்துவிட்டோம் அம்மா” என்று சொன்னார்கள். பத்மா கிழவி, “அவர்களை விடுதலை செய்யுங்கள், என்னைக் கொல்லாமல் விட்டுவிட்டதற்கு நன்றியாக இருக்கும்” என்று சொன்னாள். ஆனால், ஜோர்ஜ் அண்ணை இதனை மறுத்துவிட்டார். குற்றம் செய்தவன் இருட்டைப் பழகி வெளிச்சத்தை வேண்ட வேண்டும். அவன் தண்டிக்கப்பட வேண்டுமென்று உறுதியாகத் தெரிவித்துவிட்டார்.

      இவன் பங்கர் சிறையில் ஆறு மாதங்கள் அடைத்துவைக்கப்பட்டான். பத்மா கிழவி இயக்கத்திடம் கேட்டுக்கொண்டதற்குப் பிறகு, இன்னோர் ஆறு மாதங்கள் பங்கர் சிறையிலிருந்து வெளியே எடுக்கப்பட்டு வேலைகளின் மூலம் தண்டிக்கப்பட்டான். இவன் விடுதலையாகும்போது ஜோர்ஜ் அண்ணை வீரச்சாவு அடைந்திருந்தார்.

      வீட்டிற்குப் போனதும், இவனைப் பார்ப்பதற்கு வந்திருந்தவர்களுக்கு மத்தியில் பத்மா கிழவியும் நின்றிருந்தாள். துருப்பிடித்தக் கோடாரி சாணைக்கல்லில் கூராகி, தன் கழுத்தை அறுக்குமாற் போலிருந்தது. பத்மா கிழவியின் கண்கள் இவனிலேயே நிலைகுத்தி நின்றன. இந்த ஒரு வருடத்தில் இவனின் மகள் பெரிய பிள்ளையாகியிருந்தாள். இவன் எழும்பிச் சென்று அத்தனை சனங்களுக்கு முன்னாலும் பத்மா கிழவியின் கால்களைப் பிடித்து,
      “என்னை மன்னிச்சுக்கொள்ளுங்கோனை” என்று கண்ணீரோடு நிலத்தில் கிடந்தான். பத்மா கிழவியின் கால்கள் நடுங்கியபடிக்கே அவனின் கண்ணீரை மிதித்தன. கிழவி தனது கால்களை அவனின் கைகளிலிருந்து உதறி, கொஞ்சம் பின்னுக்குச் சென்று நின்றாள். இவனின் மகள் பள்ளிக்கூட உடையோடு இந்தக் காட்சிக்குள் நுழைந்தாள். இவனின் கண்ணீரை மிதித்துக்கொண்டே வீட்டிற்குள்ளே ஓடியவள், நீலநிறப் பாவாடையோடும் வெள்ளைநிறச் சட்டையோடும் வைர அட்டியல் போட்டுக்கொண்டு வெளியே வந்தாள். இவன் கண்ணீரோடு தனது பிள்ளையின் கழுத்தைப் பார்த்தான். அதே வைர அட்டியல். பார்த்தவுடனேயே அந்த ஊரின் வயல்வெளிகளை, பனைமரங்களை, கொன்றைப் பூக்களை அலறச்செய்யும் வகையில் இவன் பேய்க்கத்தல் கத்தினான்.

      “ஜோர்ஜ் அண்ணை என்னை நீங்கள் சுட்டிருக்க வேண்டுமெல்லோ.”

      இவனின் இந்த வாக்கியத்திற்குப் பிறகு பத்மா கிழவி எந்த நடுக்கமுமில்லாமல் தனது வீடுநோக்கி நடந்தாள். “குற்றவாளியே உன்னைச் சுடுவதற்கு எனக்கொரு துவக்கு வேண்டும், இல்லாதுபோனால் உனது கையில் கிடந்த துருப்பிடித்தக் கோடாரியாவது தேவை” எதிரே நின்ற தகப்பனைப் பார்த்துச் சொன்னாள் இவனது மகள். அப்போதுதான் எனது கண்கள் ஒளிர்ந்தன. தூரத்தில் இயக்கப் பாடல் ஒலிக்கும் சத்தம் வெளியெங்கும் பரவியது. 
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      பிரதாப முதலியார்.ச - அ.முத்துலிங்கம்
      ஓவியங்கள் : ரமணன்
       
      அன்று அவனைச் சந்தித்திருக்காவிட்டால் இது நடந்திருக்காது. காலையில் கொக்குவில் ரயில் ஸ்டேஷனுக்கு வந்திருந்தான். வயது 12 இருக்கும். ஏதோ பெரிய ஆள்போல இவன் முன்னுக்கு நடந்துவர, பின்னால் தள்ளுவண்டியில் ஒரு மூட்டையைத் தள்ளிக்கொண்டு ஒருவன் வந்தான். இவன்தான் சொந்தக்காரன்போல இருந்தது. ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் கொடுத்த படிவத்தைப் பெற்று, அதை ஆங்கிலத்தில் ஒருவிதப் பிரச்னையும் இல்லாமல் நிரப்பினான். பலநாள் இதைச் செய்தவன்போல காணப்பட்டான். இரண்டு தரம் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்துச் சிரித்தான். நானும் சிரித்தேன். ‘இவன் எந்தப் பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கிறான்? என்னிலும் இரண்டு வகுப்பு கூடப் படிக்கலாம். நான் சந்தித்ததே இல்லை.’

      50 வருடத்துக்கு முந்திய கதை இது.  ‘கொக்குவில்’ ஒரு சின்னக் கிராமம். ஆனாலும், அதிர்ஷ்டவசமாக அந்தக் கிராமத்தில் ரயில் ஸ்டேஷன் இருந்தது. கொழும்பிலிருந்து வரும் ரயில் அங்கு நிற்கும். சனங்கள் இறங்குவார்கள். திரும்பிக் கொழும்புக்குப் போகும்போது ஏறுவார்கள். சுற்றிலும் உள்ள கிராமங்களில் இருந்தெல்லாம் சனங்கள் வருவார்கள். கொழும்புக்குப் போவதென்றால், எங்கள் ஊருக்கு வந்துதான் ஆகவேண்டும். எத்தனை பெருமை எங்களுக்கு.

      எங்கள் வீடு, பக்கத்தில்தான் இருந்தது. ரயில் கூவும் சத்தம் கேட்டால், நான் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு ஓடுவேன். ரயில், ஸ்டேஷனுக்கு வருவதற்கிடையில் நான் அங்கே போய்ச் சேர்ந்துவிடுவேன். ரயிலைப் பார்ப்பதும், கைகாட்டி மரம் விழுவதும், ரயில் கேட் மூடுவதும், ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் பச்சைக் கொடியைக் காட்டியதும் ரயில் கொஞ்சம் பின்னால் நகர்ந்து புறப்பட்டு வேகமெடுப்பதும் பார்க்க எனக்கு அலுக்கவே மாட்டாது. ஒரு மலைப்பாம்பைப் பார்ப்பதுபோல, ஒரு யானையைப் பார்ப்பதுபோல, ரயிலைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம். அது இல்லாவிட்டால்கூட முடிவைக் கண்டுபிடிக்க முடியாத தண்டவாளம் இருக்கிறது.

      அவனுடைய பெயர் தவராசன் என்று சொன்னான்.  பக்கத்தில் உள்ள தாவடிதான் அவன் ஊர். என்ன வகுப்பு, எந்தப் பள்ளிக்கூடம் என ஒன்றுமே அவன் சொல்லவில்லை. காதுக்குள்ளே சதுரமான ஐந்து சதக் குற்றியைச் செருகியிருந்தான், பெரிய ஆளைப்போல. ரயில் பற்றி சகல விசயமும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது.  நிறுத்தாமல் பேசினான். நான் ஏதோ சொல்லத் தொடங்கியபோது, இரண்டு கைகளையும் தோள் அளவுக்குத் தூக்கினான், யாரோ எனக்குப் பின்னால் நின்று துப்பாக்கியை நீட்டியதுபோல.

      “என்னுடைய தாத்தா, வெள்ளைக்கார இன்ஜினீயர் தண்டவாளம் போட்டதைப் பார்த்திருக்கிறார். இந்த ரயிலை இங்கிலாந்தில் செய்கிறார்கள். நிலக்கரியும் அங்கேயிருந்துதான் வருகிறது. தண்ணீர் மாத்திரம் எங்களுடையது. எனக்கு அது புகை விடுவதும், கூவுவதும், சத்தமிடுவதும் பிடிக்கும். டீசல் ரயில் வரப்போகிறது என்று சொல்கிறார்கள். அதிலே புகையும் வராது. சத்தமும் கேட்காது. ரயில்போலவே இருக்காது” - அவன் பேசிக்கொண்டே போனான். என்னுடைய பெயரை மட்டுமே கேட்டான். நான் என்ன வகுப்பு, எங்கே படிக்கிறேன் என்ற தகவல் அவனுக்கு முக்கியமே இல்லை.

      அவன்தான் சூரியன் ஒரு நட்சத்திரம் என்ற தகவலை எனக்குச் சொன்னான். அது பூமிக்குச் சமீபமாக இருக்கிறது. அதனால்தான் பெரிதாகத் தெரிகிறது. நாம் பார்க்கும் நட்சத்திரங்கள், சூரியனிலும் பார்க்க பல மடங்கு பெரியவை. அவை இருக்கும் தூரமும் அப்படித்தான். சில நட்சத்திரங்களின் ஒளி பூமிக்கு இன்னும் வந்து சேரவில்லை என்றான்.

      “இதை எப்படி நம்புவது?”

      “நாகப்பாம்பு இரவிலே ரத்தினக்கல்லைக் கக்கிவிட்டு அந்த ஒளியிலே இரை தேடும் என்று யாராவது சொன்னால், நீ உடனே நம்புவாய். ஏனென்றால், பொய் பல்லக்கில் வரும்; உண்மை தெருக்கூட்டும்.”
      “தெருக்கூட்டுமா?”

      ``60 வருடச் சுழற்சியில் வருடங்கள் வரும். ஏன் தெரியுமா? பூமி, வியாழன், சனி கிரகங்களைத் தொடுத்தால் கிடைக்கும் முக்கோணம், அறுபது வருடங்களுக்கு ஒருமுறை அதே வடிவத்தில் வருகிறது.’’
      ``உனக்கு எல்லாமே தெரிகிறது. நிறையப் புத்தகம் படிப்பாயா?’’ என்று கேட்டேன்.

      ``ஓ, அவ்வப்போது படிப்பதுண்டு. வீடு முழுக்கப் புத்தகங்கள்தான்’’ என்றான்.

      அவன் சொன்னதைக் கேட்ட அதிர்ச்சி, வீடு வந்த பிறகும் என்னைவிட்டுப் போகவில்லை. என்னுடைய வீட்டில் பாடப் புத்தகங்கள் மட்டும்தான் இருக்கும். வேறு நாவல்களோ, கதைப் புத்தகங்களோ, வாரப் பத்திரிகைகளோ கிடையாது. அவற்றை இரவல் வாங்கிப் படிக்கவும் முடியாது. ஐயா, `நாவல் உன்னைக் கெடுத்துவிடும். பாடப் புத்தகத்தைப் படி’ என்பார். அம்மா அப்படியல்ல. அவர் என் பக்கம் என்று எனக்குத் தெரியும். இரவல் வாரப் பத்திரிகைகள் கிடைத்தால் ஒளித்துவைத்து, ஐயா இல்லாத நேரங்களில் வாசிப்பேன். ஆனால், ஒரு நாவல்கூட படித்தது கிடையாது.

      மூன்று நாள்களுக்கு முன்னர், ஒரு புதன்கிழமை அன்று தவராசனை மறுபடியும் ஸ்டேஷனில் சந்தித்தேன். நிறையப் புத்தகங்கள் தன் வீட்டில் இருக்கின்றன என்று அவன் சொன்னதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. எங்கள் ஊரில் மட்டை கிழிந்த நாவல் ஒன்று யாரிடமாவது கிடைத்தால், அது ஊர் முழுக்கச் சுற்றிய படியே இருக்கும். அம்மாவிடம் அவனைப் பற்றிச் சொன்னபோது, ``அவன் புளுகுறான்’’ என்று அம்மா தீர்மானமாகச் சொன்னார்.

      ``உன் வீட்டில் என்னென்ன புத்தகங்கள் இருக்கின்றன?’’ என்று அவனைச் சோதிப்பதற்காகக் கேட்டேன். அவனுக்கு அது பிடிக்கவில்லை.

      ``அதான் சொன்னேனே, எல்லாமே இருக்கிறது. ஆரணி குப்புசாமி முதலியார், வடுவூர் துரைசாமி அய்யங்கார், வை.மு.கோதைநாயகின்னு சகலதும் வீட்டிலே கிடக்கு. ஆசிரியர்கள்தான் வித்தியாசமேயொழிய, எல்லாமே ஒரே மாதிரி கதைகள்தான். `திகம்பர சாமியார்’, `ராதாரமணி’, `இரத்தினபுரி ரகஸ்யம்’. ஒன்று படித்தால் போதும். இவற்றையெல்லாம் வாசித்தால் மூளை வளராமல் நின்றுவிடும்.’’
      ``அவ்வளவு மோசமா?’’

      ``உன் உடம்பில் ஓடும் ரத்தம் வெளியே வரத் துடிக்கிறது தெரியுமா உனக்கு? கையை வெட்டினால் ரத்தம் பாய்ந்து வெளியேறும். செய்து பார்த்தால்தான் சில உண்மைகள் தெரியவரும். புத்தகத்தைப் படித்துப் பார். உனக்குப் புரியும்.’’

      ``உன் வீட்டில் இரவல் தருவார்களா?’’ என்றேன். எப்படியாவது ஒரு நாவலைப் படித்துவிட வேண்டும் என, என் இதயம் பெரிய சத்தத்துடன் அடிக்கத் தொடங்கியது. அவனிடமிருந்து வரும் பதில், என் வாழ்க்கையையே மாற்றிவிடும். கையால் நெஞ்சை அழுத்திப் பிடித்தேன். அவன் சொன்ன புத்தகங்களை எல்லாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். என்னைப் போன்றோருக்கு, தவம் செய்தால் மட்டுமே அவை கிடைக்கும். அம்மா வேறு சொல்லிவிட்டார், “இவன் புளுகுறான்” என்று. ஆனாலும், அவனை நம்பவேண்டும் எனப் பட்டது.

      ``வேறு யாரிடம் கேட்க வேண்டும், எப்போது வேண்டுமானாலும் வா. புத்தகம் என்ன வேலையா செய்கிறது? நீ பாக்குவெட்டி இரவல் கேட்டால், நான் கொடுக்க மாட்டேன். அது வேலை செய்கிறது. நீ அரிவாள் இரவல் கேட்டால் கொடுக்க மாட்டேன். அது வேலை செய்கிறது. நீ என் வீட்டுக் குடத்தைக் கேட்டால் கொடுக்க மாட்டேன். அது வேலை செய்கிறது. புத்தகம் என்ன வேலை செய்கிறது? சும்மாதானே இடத்தை அடைத்துக்கொண்டு கிடக்கிறது. நீ வந்து எடுத்துப் போ’’ - அப்போது அவன் தவராசன் போலவே இல்லை. தேவதூதன் போலவே தெரிந்தான்.

      தாவடி, பக்கத்து ஊர்தான். ஆனால், நான் தனியாகப் போனதில்லை. ஐயா என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போக மாட்டார். அம்மாவிடம் சொன்னபோது அவரும் நம்பவில்லை. ``அதிகமாகப் பேசுபவன், உண்மை சொல்ல மாட்டான். இவனை நம்பி நீ எப்படித் தனியாகப் போகலாம்’’ என்று என் பயத்தைக் கூட்டினார். எனக்கு, அவன் அப்படி ஒன்றும் பொய் சொல்கிறான் எனப் படவில்லை.

      அடுத்த முறை சந்தித்தபோது அவன் கேட்டான். ``நீ வரவே இல்லை?’’

      ``நீதான் சொன்னாயே, புத்தகம் படித்தால் மூளை வளராது என்று. பள்ளிக்கூடத்தில் நீ புத்தகம் படிப்பதில்லையா?’’


       
      ``பள்ளிக்கூடமா... நான் அங்கே ஏன் போறேன்? என்னுடைய பெயரில் ஐந்து எழுத்துகள். அதை எழுத எவ்வளவு நேரம் பிடிக்கும்? பேனாவில் மை முடிந்துவிடுமா? தலைமையாசிரியர் என் பெயரை எழுதவில்லை. நானும் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போவதை நிறுத்திவிட்டேன்.’’

       ``நான் தாவடிக்கு ஒரு முறையும் வந்தது கிடையாது. தனியா வரப் பயமாயிருக்கு’’ என்றேன்.

      அவன் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு குனிந்து சிரித்தான். ``தாவடி என்ன பக்கத்து நாடா? நீ படகில் கடலைக் கடக்கப்போறியா அல்லது காட்டில் வழி கண்டுபிடிக்கச் சொல்கிறேனா? ஒருவேளை பாலைவனத்தில் வழி தவறிவிடுவோம் என யோசிக்கிறாயா? நீ எப்படித் தொலைந்துபோவாய்? வழி தவறினாலும்கூட பரவாயில்லை. `தவராசன் வீடு’ எனச் சொல். காட்டுவார்கள்’’ என்றான்.

      ``நீ உன் வீட்டில் இருக்கும் புத்தகங்களை எல்லாம் படித்திருக்கிறாயா?’’ என்று கேட்டேன்.

      ``நான்தான் சொன்னேனே. ஒன்று படித்தால் மற்றவை எல்லாம் படித்ததுபோலத்தான். உண்மையைச் சொன்னால், எனக்கு புத்தகங்கள்மீது வெறுப்பு உண்டு. அவை மனிதனுக்கு உதவி செய்வதில்லை; கேடு செய்கின்றன. ஏன் தெரியுமா? புத்தகம் படிக்கும் ஒருவன், தான் சிந்திப்பதை நிறுத்திவிடுகிறான். சொந்தமாகச் சிந்திப்பதைப் புத்தகங்கள் ஊக்குவிப்பது இல்லை. `திகம்பர சாமியாரை’ப் படிப்பதால், நீ உன் வாழ்க்கைக்கு வேண்டிய ஏதாவது ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்கிறாயா, `இரத்தினபுரி ரகஸ்ய’த்தைக் கண்டுபிடிப்பதால் உனக்கு என்ன பயன், அதைவைத்து என்ன செய்வாய்?’’

      ``என்னுடைய ஐயா, ஆயிரக்கணக்கான புத்தகங்களைப் படித்தார். விளக்கை ஏற்றிவைத்து இரவு 1 மணி, 2 மணி வரை படிப்பார். அடுத்த நாள் டவுனுக்கு மறுபடியும் போய், புத்தகங்கள் வாங்கி வருவார். அம்மாவுக்குப் பிடிக்காது. வீட்டில் சமையலுக்கான பொருள்கள் இல்லை. ஐயா, புத்தக மூட்டையோடு வந்து இறங்குவார். சண்டை தொடங்கும். அப்படியும் அவர் நிறுத்தவில்லை. புத்தகப் பைத்தியமாகவே இருந்தார். சில வேளைகளில் புத்தகங்களுக்குத் தட்டுப்பாடு இருக்கும். அப்போது இந்தியாவுக்குப் போய் புத்தகங்கள் வாங்கி வருவார்.’’

      ``இந்தியாவுக்கா... எப்படிப் போவார்? காசுக்கு என்ன செய்வார்?’’

      ``கள்ளத்தோணிதான். பெரிய கடையில் கொண்டுபோய் காசைத் தந்தால், தினகரன் பேப்பரில் மூன்றாவது பக்கம் ஏதோ கிறுக்கித் தருவார்கள். அதை இந்தியாவுக்குக் கொண்டுபோய்க் கொடுத்தால், அங்கே இந்தியக் காசு கிடைக்கும். எல்லாம் மட்டை கிழிந்த பழைய புத்தகங்களாக வாங்கி வருவார். `எதற்காகப் பழைய புத்தகங்கள்?’ என்று அம்மா கேட்டால், `அதே காசுக்கு இரண்டு மடங்கு வாங்கலாம்’ என்பார். அம்மாவுக்கோ, எனக்கோ ஒன்றுமே வாங்கி வந்ததில்லை. அவ்வளவு பெரிய புத்தகப் பைத்தியம்.’’

      ``இரவு பகலாகப் புத்தகம் படிப்பவர், பெரிய அறிவாளியாக இருக்க வேண்டுமே?’’

      ``புத்தகத்துக்கும் அறிவுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? ஒருநாள் எங்கள் வீட்டுக் கதவின் கைப்பிடி கழன்று விழுந்துவிட்டது. நாங்கள் வீட்டுக்குள்ளே இருந்ததால் வெளியே போக முடியவில்லை. கைப்பிடியை எடுத்து மறுபடியும் பூட்டினால்தான் கதவைத் திறக்க முடியும். ஐயா வெளியேதான் இருந்தார். அவருக்கு ஒரு ஸ்குரூவைப் பூட்டத் தெரியவில்லை. இரண்டு நிமிட வேலை. இவ்வளவு புத்தகங்கள் படித்ததுதான் மிச்சம். கடைசியில் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் வந்து கதவைத் திறந்து எங்களை விடுவித்தார்.’’

      ``நாவல்  படிக்கக் கூடாது என்கிறாயா... அதில் சுவாரஸ்யம் இல்லையா?’’
       
      ``நீ ஏன் அவசரப்படுகிறாய்? சாப்பிடும் முன் விரல் சூப்பக் கூடாது. முதலில் படி. பிறகு, நீயே உணர்ந்துகொள்வாய். புத்தகப் படிப்பு முக்கியமல்ல. வாழ்க்கையைக் கற்றுக்கொள்வதுதான் முக்கியம். சிந்திக்கப் பழகுவதை வகுப்பில் பாடமாக வைக்க வேண்டும்.

      இங்கிலாந்தில் மிகப்பெரிய கப்பல் ஒன்றைக் கட்டினார்கள். செல்வந்தர்கள், போட்டிபோட்டுக்கொண்டு பணம் போட்டார்கள். பிரமாண்டமான கப்பல் என்பதால் அவ்வளவு லாபம் கிடைக்கும். ஆயிரம் பேர் பல மாதங்களாக உழைத்தனர். 4,000 பேர் அதில் பயணம் செய்யலாம். கட்டி முடித்த பிறகு, கப்பலை எப்படிக் கடலுக்குள் கொண்டுபோவதென்று தெரியவில்லை. ஒரு வருடமாக முயன்றும் முடியவில்லை. அவ்வளவு புத்தகங்களைக் கரைத்துக் குடித்துக் கப்பலைக் கட்டிய இன்ஜினீயர், அதை எப்படி கடலுக்குக் கொண்டுபோக வேண்டும் என்பதைச் சிந்திக்க மறந்துவிட்டார். கப்பல் சொந்தக்காரர்கள், அதை உடைத்து இரும்பாக விற்றுவிடுவது என முடிவுசெய்தார்கள். அந்த இரவு, இன்ஜினீயர்  தூங்கவில்லை. இதே யோசனையாக இருந்தார். அதிகாலையில் ஆள்களின் ஆரவாரம் கேட்டு, கதவைத் திறந்தபோது கப்பல் கடலில் மிதந்தது. இரவு கடல் பொங்கியதில், தண்ணீர் பெருகிக் கப்பலைக் கொண்டுபோய்விட்டது. புத்தகப் படிப்பு மட்டும் போதாது என்பதைத்தான் சொல்கிறேன்.’’

      ``சரி. சரி... நீ இப்போது சொன்னதுகூட  எங்கேயோ படித்ததுதானே. அது  எப்படிக் குற்றமாக முடியும்?’’

      `` `ராதாரமணி’ நாவலைப் படிக்க 20 மணி நேரம் எடுக்கும். அதே கதையை நான் உனக்கு ஒரு மணி நேரத்தில் சொல்ல முடியும். அப்படியானால், 19 மணி நேரம் லாபம்தானே! படித்துத் தெரிந்து கொள்வதைவிட, பார்த்து, கேட்டுத் தெரிந்துகொள்வது உத்தமம். நான், ‘கப்பல் கதை’யைக் கேட்டுத்தான் தெரிந்துகொண்டேன்.’’

      தவராசனைப் பார்த்தேன். 12 வயதுப் பையன்போலவே அவன் இல்லை. பெரிய மனிதர் தோரணையில் பேசினான். அவன் இவ்வளவு சொன்னாலும் அவனிடம் புத்தகம் இரவல் வாங்கிப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவலை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

      அம்மாவிடம் சொன்னேன். அவர்,  ``சரி, நாளைக்குப் போய்ப் பார். நீ ஏன் அதற்காகக் குழம்ப வேண்டும்? பயப்படாமல் போ’’ என்றார்.

      அதிகாலை எழுந்து புறப்பட்டேன். அவ்வளவு தூரத்தை நான் தனியாளாகக் கடந்ததில்லை.  பாதி தூரம் நடந்து வந்தும் ஒருவரையும் காணவில்லை. ஒரு மனிதர், பெரிய பனைமரக் குத்தி ஒன்றைத் தலையில் சுமந்துகொண்டு நடந்தார். அவரிடம் வழி கேட்டால், அவர் முழுத் தலையையும் என் பக்கம் திருப்ப வேண்டும். இரட்டைக் குதிரை பூட்டிய சாரட் வண்டி ஒன்று, `சலுங் சலுங்..’ என என்னை நோக்கி ஓடிவந்தது. வேலி ஓரத்தில் நிற்க, அது என்னைத் தாண்டிப் போனது. முதலியார் வீட்டுக்குப் போகிறது போலும்.

      கன்றுக்குட்டி ஒன்றைக் கயிற்றில் கட்டி இழுத்துப்போன மனுஷியிடம், ``தவராசன் வீடு...’’ என்றேன். அவர் ஒரு நிமிடம்கூட தாமதிக்காமல் வீட்டைக் காட்டினார்.

      வீட்டுக்கு முன்னால் நின்று ``வீட்டுக்காரர்... வீட்டுக்காரர்’’ என்று கத்தினேன். ஒரு சத்தமும் இல்லை. ``தவராசன்...’’ என்று கத்தினேன். கதவு படாரெனத் திறந்தது. துணிவைத்து முடியைக் கட்டியிருந்த மெலிந்துபோன ஒரு பெண் நின்றார். ஜன்னல்களுக்கு எதிரியான ஒருவர் கட்டிய வீடு. பாதி வெயிலிலும் பாதி இருட்டிலும் இருந்தது. ஆர்மோனியப் பெட்டிக்கு முன்னால் இரண்டு சிறுமிகள் உட்கார்ந்து இருந்தனர். `பாட்டு சொல்லிக்கொடுக்கிறார்’ என்று ஊகித்தேன்.

      ``தவராசன்...’’ என்றேன்.

      ``ஓ... நீதான் புத்தகம் இரவல் வாங்க வந்தனியா? அவன் இல்லை. வா வா உள்ளே’’ என்றார்.

      அப்படியொரு காட்சிக்கு என்னை நான் தயார்படுத்தவில்லை. கூரையிலிருந்து தரை மட்டும் நீண்ட நீண்ட புத்தகத் தட்டுகள் இருந்தன. அவற்றில் நிரையாகப் புத்தகங்கள் அடுக்கியிருந்தன. சில புத்தகங்கள், தரையில் சிதறிக் கிடந்தன. முதுகு உயரமான நாற்காலி ஒன்றின் மேல் 20, 30 புத்தகங்கள் கிடந்தன. நான் எங்கே தொடங்குவது எனத் தெரியாமல் மிரள மிரளப் பார்த்தேன்.

      ``தம்பி...’’ என ஆறுதலாகப் பார்த்து, ``புத்தகத்தை எடுத்துக் காட்டிவிட்டுப் போ’’ என்றார். நான் பல புத்தகங்களைத் தொட்டுத் தூக்கிப் பார்த்தேன். பலத்த யோசனைக்குப் பிறகு, `பிரதாப’ என்று தொடங்கும் ஒரு புத்தகத்தை அவரிடம் காட்டிவிட்டு எடுத்துச் சென்றேன்.

      இரண்டு நாள்கள், ரகசியமாக அதைப் படித்து முடித்தேன். அம்மா பக்கத்தில் படுத்துக் கதை கேட்க, முழுக்கதையையும் சொன்னேன். இரண்டு நாள்கள் படித்ததை இரண்டு மணி நேரத்தில் சொல்லி முடித்தேன். எனக்கு எவ்வளவு தெரியுமோ, அவ்வளவு இப்ப அம்மாவுக்கும் தெரிந்தது. `அண்டகடாகமும் சிரித்தது’ என்றும், `தேகவியோகமானார்’ என்றும் நான் சொன்னபோது அம்மா மெல்லிய புன்னகை பூத்தார். ஞானாம்பாள் ஆண் வேடமிட்டு விக்கிரமபுரியை ஆண்டதை விவரித்தபோது, நானே ஒரு மன்னன் ஆகிவிட்டேன்.

      ``அம்மைபோட்ட ஞானாம்பாள், கடைசியில் தப்பினாளா?’’ என்று அம்மா கேட்டார்.

      எனக்கும் தெரியவில்லை. அட்டையும், கடைசி சில பக்கங்களும் கிழிந்துவிட்டன. நானே இட்டுக்கட்டி ஒரு முடிவைச் சொன்னேன்.

      ஒரு வாரம்  சென்ற பிறகு, தவராசனை ஸ்டேஷனில் சந்தித்தேன். பழுதான ஒரு புன்னகையுடன் என்னை வரவேற்றான். புத்தகத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்தேன்.

      ``இதுவா?’’ என்றான்.

      ``உன்னுடைய அம்மாவிடம் காட்டிவிட்டுத்தான் எடுத்தேன்.’’

      ``ஐயா படித்த கடைசி நாவல் இது. விளக்கு மட்டும் அணையாமல் எரிந்தது. பாதி படித்தபடி காலையில் இறந்துபோய் கிடந்தார்’’ என்றான்.

      ``இதுதான் நான் படித்த முதல் நாவல்’’ என்றேன். பிறகு ஏன் அப்படிச் சொன்னேன் எனத் திகைத்து, பேசாமல் அவன் காதில் செருகிய ஐந்து சதக் குற்றியை உற்றுப் பார்த்தவாறே நின்றேன். பெட்டிகளில் கொழும்புக்கு என்ன அனுப்புகிறான் எனக் கேட்டபோது, ``புத்தகங்கள்தான். ஐயா இறந்த பிறகு அதுதான் எங்களுடைய வருமானம்’’ என்றான்.

      பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அதே புத்தகத்தைக் காசு கொடுத்து வாங்கிப் படித்தேன். அம்மாவுக்காக நான் இட்டுக்கட்டிய முடிவு மிகத் திறமாகத்தான் இருந்தது. 50 வருடங்களாகப் புத்தகத்தின் தலைப்பைத்தான் நான் வேறு என்னவோ என நினைத்திருந்தேன்.
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஊமை! – சிறுகதை
       

      ரமே­ஷுக்கு அன்று முத­லி­ரவு. பால் செம்­பு­டன் படுக்­கை­ய­றைக்­குள் நுழைந்த மனைவி பத்­மாவை பாசத்­தோடு அர­வ­ணைத்து தனது அரு­கில் உட்­கார வைத்­தான். தன்­னைப் பற்­றி­யும் தனது குடும்­பத்தை பற்­றி­யும் விரி­வாக எடுத்­து­ரைத்­தான். நான் ஒரு தனி­யார் நிறு­வ­னத்­தில் மேனே­ஜ­ராக வேலை பார்ப்­ப­தா­க­வும், தனக்கு ஒரு தம்­பி­யும் ஒரு தங்­கை­யும் உண்டு என்­றும், அப்பா ரயில்­வே­யில் வேலை பார்ப்­ப­தா­க­வும், அம்மா கொஞ்­சம் வாயா­டி­யா­னா­லும் அன்­பா­வ­ன­வர் என்­றும் கூறி­னான். நீ குடும்­பத்­தில் மூத்த மரு­ம­கள் என்­ப­தால் எல்­லோ­ரி­ட­மும் அன்­பா­க­வும் – பாச­மா­க­வும் நடந்து கொள்ள வேண்­டும் என்­றும் குடும்­பத்தை நல்ல முறை­யில் கவ­னித்து கொள்­ள­வேண்­டும் என்­றும், கூறி­னான்.
      எல்­லா­வற்­றிற்­கும் சிரித்­த­ப­டியே "சரி.. சரி'' என்று தலையை ஆட்­டி­னாள் மனைவி. அதைப் பார்த்து மிக­வும் சந்­தோ­ஷம் அடைந்­தான் ரமேஷ். "ஆஹா.. நான் எவ்­வ­ளவு நேரம் பேசி­யும் வாய் ­தி­றந்து ஒரு வார்த்தை கூட பேச­வில்­லையே! எவ்­வ­ளவு அடக்­கம்! என்ன மரி­யாதை!! அழ­கும் – அடக்­க­மும் நிறைந்த மனை­வி­யல்­லவா நமக்கு கிடைத்­தி­ருக்­கி­றாள்! உண்­மை­யிலேயே நாம் கொடுத்து வைத்தவன்­தான்'' என்று நினைத்து மகிழ்ந்தான்.
      மறு­நாள் காலை எல்­லோ­ரும் அமர்ந்து சிற்­றுண்டி சாப்­பிட்டு கொண்­டி­ருந்­த­னர். அப்­போது ரமேஷ் மாமாவை பார்த்து...
      "மாமா, உங்க மகள் ஏன் வாய் திறந்து பேசவே மாட்­டேன்ங்­கி­றாங்க. ராத்­தி­ரி­யில இருந்து நானும் பார்க்­கத்­தான் செய்­கி­றேன். ஒரு வார்த்தை கூட பேசவே இல்­லையே? வெட்­கத்­தில பேச­வில்­லையா..? இல்லை மவுன விர­தமா..?''
      "என்ன மாப்ளே.. எது­வும் தெரி­யா­தது போல கேட்­கி­றீங்க? அவள் எப்­படி பேசு­வாள்? அவள்­தான் ஊமை­யா­யிற்றே?''
      இதை கேட்டு அதிர்ச்­சி­ய­டைந்­தான் ரமேஷ். "என்ன மாமா சொல்­றீங்க? பத்மா ஊமையா? உண்­மை­யைத்­தான் சொல்­றீங்­களா? இல்லை தமாஷ் பண்­றீங்­களா..?'' – பதட்டத்து­டன் கேட்­டான்.
      "ஆமாம் மாப்­பிள்ளை, உண்­மை­யைத்­தான் சொல்­றேன். ஏன், பத்மா ஊமைங்­கிற விஷ­யம் உங்­க­ளுக்கு தெரி­யாதா? புரோக்­கர் இந்த விஷ­யத்தை உங்­க­கிட்ட சொல்­ல­லையா..?''
      "சொல்­லவே இல்­லையே? ஐய்யோ நான் ஏமாந்து போயிட்­டேனே? புரோக்­கர் என்னை ஏமாத்திட்­டானே? போயும்­போ­யும் ஒரு ஊமைய்­யய்யா நான் கல்­யா­ணம் பண்­ணி­னேன்? நேத்து ராத்­திரி நான் அவ்­வ­ளவு தூரம் பேசி­யும் பதி­லுக்கு ஒரு வார்த்தை கூட பேசா­மல் தலை தலையை ஆட்­டி­னாளே, அது இத­னால் ­தானா? பெண் பார்க்க வந்தபோது கூட என்னை பிடிச்­சி­ருக்­கான்னு கேட்­டேன். "ஆமாம்'' என்றுதான் தலையை அசைத்­தாள். அப்­போதே நான் உஷா­ராகி இருக்க வேண்­டுமே? வெளி அழகை பார்த்து மயங்­கி­விட்­டேனே? ஐயையோ இனி நான் என்ன செய்­வேன்?'' தலை­யில் அடித்­த­படி புலம்­பி­னான்.
      "நாங்க எல்லா விஷ­யத்­தை­யும் புரோக்­கர்­கிட்ட சொல்­லித்­தான் இந்த கல்­யா­ணத்தை நடத்தினோம். எங்க மேல எந்த தப்­பும் இல்லை. நாங்க யாரை­யும் ஏமாத்­த­வும் இல்லை. பத்து வய­சு­ வரை அவள் நல்­லாத்­தான் பேசிக்­கிட்­டி­ருந்­தாள். அவளை நாங்க வாயா­டின்னு கூட சொல்­லு­வோம். யார் கண்­ணு­பட்­டதோ தெரி­யல. பத்து வய­சில வந்த டைபா­யிடு ஜுரம் அவளை வாய்­பே­சாத படி ஊமை ஆக்கிடுச்சு. மற்­ற­படி அவள் பிற­வி­யிலே ஊமை இல்லை. புரோக்­கர் செய்த தப்­புக்கு நான் மன்­னிப்பு கேட்­டுக்­கி­றேன்.'' மாம­னார் தனது பக்க நியா­யத்தை எடுத்­து­ரைத்­தார்.
      'தனக்கு வாய்­பே­சாத ஊமை மனை­வி­யா­னதை நினைத்து வருந்­தி­னான் ரமேஷ். சரி நடந்­தது நடந்­தாச்சு . முறைப்­படி தாலி­கட்டி மனை­வி­யும் ஆக்­கி­யாச்சு , முத­லி­ர­வும் நடந்­தாச்சி. இனி ஏன்ன செய்­வது? குடும்­பம் நடத்­த­வேண்­டி­ய­து­தான். எல்­லாம் என் தலை­விதி' என்று தன்­னைத்­தானே சமா­தா­னப்­ப­டுத்தி கொண்­டான்.
      ஊமை மனை­வி­யு­டன் அவ­னது வாழ்க்கை தொடர்ந்­தது. மனைவி ஊமை­யாக இருப்­பது ஒரு வகை­யில் அவ­னுக்கு நிம்­ம­தியை கொடுத்­தது. அவன் என்ன கத்­தி­னா­லும் அவள் வாய் திறக்க மாட்­டாள். என்ன திட்­டி­னா­லும் பதில் பேச­மாட்­டாள். கண­வன் – மனைவி சண்­டை­கள் நடக்­காத வீடு­கள் இல்லை. சில வீடு­க­ளில் கண­வ­னின் குர­லை­விட மனை­வி­யின் குரல் ஓங்கி நிற்க்­கும். கண­வன் வாயி­லி­ருந்து மடை திறந்த வெள்­ளம் போல தகாத வார்த்­தை­கள் வரும். அதற்கு ஈடு கொடுக்­கும் வகை­யில் 'நீ நல்­லா­யி­ருப்­பியா..? நீ நாச­மாக போக..!'  போன்ற சாபங்­கள் மனை­வி­யின் வாயி­லி­ருந்து வரும். ஆத்­தி­ரத்­தால் வீட்­டில் பாத்­தி­ரங்­கள் பறக்­கும். விலை­யு­யர்ந்த பொருட்­கள் உடை­யும். வாய் சண்டை முற்றி சில நேரங்­க­ளில் அடி ­த­டி­யில் முடிந்­து­வி­டும். அது சில சம­யங்­க­ளில்
      விவா­க­ரத்து வரை சென்­று­வி­டும். இந்த பிரச்னைகள்  எது­வும்
      ரமே­ஷின் வாழ்­வில் இல்லை. அந்த வகை­யில் அவன் நிம்­ம­தி­யாக
      இருந்­தான்.
      இருந்­தா­லும், மனைவி பேசி பார்க்­க­வேண்­டும் என்ற ஆசை அவ­னுக்கு இருந்­தது. அவளை பேச வைப்­ப­தற்­கான பல முயற்­சி­களை அவன் மேற்­கொண்­டான். பல
      டாக்­டர்­க­ளி­டம் சென்று ஆலோ­சனை கேட்­டான். அலோ­பதி, ஆயுர்­வே­தம், ஹோமி­யோ­பதி, அக்­கு­பஞ்­சர் என்று பல சிகிச்சைகளை செய்து பார்த்­தான். மந்­தி­ர­வா­தி­க­ளி­ட­மும் பணத்தை இழந்­தான். எதி­லும் பயன் இல்லை. எல்லா சிகிச்சைகளும் தோல்வி அடைந்­தன.
      பத்து வரு­டங்­க­ளாக பல்­வேறு முயற்­சி­கள் செய்­தும் மனை­வியை பேச வைக்க முடி­ய­வில்லை என்று வேத­னை­யோடு இருந்­த­போது, அன்­றைய ஓர் ஆங்­கில பத்­தி­ரி­கை­யில் ஒரு செய்­தியை பார்த்­தான். "அமெ­ரிக்­காவை சார்ந்த பிர­பல காது, மூக்கு, தொண்டை மருத்­து­வ ­நி­பு­ணர் தாமஸ் சென்­னை­யில் உள்ள தனியார் மருத்­து­வ­ம­னைக்கு வரு­கி­றார். பிறவி ஊமையை தவிர மற்­ற­வர்­களை பேச வைக்­கி­றார்'' என்று இருந்தது. இந்த செய்­தியை படித்த ரமேஷ் மகிழ்ச்­சி­யால் துள்ளி குதித்­தான். நம்­மு­டைய மனை­விக்கு விடி­வு­கா­லம் பிறக்க போகி­றது. நாம் நினைத்­தது நடக்க போகி­றது என்று சந்­தோ­ஷ­ம­டைந்­தான். உட­ன­டி­யாக மருத்­து­வ­ம­னைக்கு சென்று முன்­ப­திவு செய்­து­கொண்­டான்.
      குறிப்­பிட்ட நாளில் மனை­வி­யை­யும் அழைத்­துக் கொண்டு மருத்­து­வ­ம­னைக்கு சென்­றான். மனை­வியை பரி­சோ­தித்த டாக்­டர் 'பிரச்னை எது­வும் இல்லை. தொண்­ட­டை­யில் ஒரு சிறிய ஆப­ரே­ஷன் செய்­தால் போதும். பேச்சு வந்­து­வி­டும். இரண்டு லட்­சம் ரூபாய் செலவு ஆகும்' என்­றார். இதை கேட்ட ரமே­ஷின் முகம் மலர்ந்­தது. "எவ்­வ­ளவு பணம் செல­வா­னா­லும் பர­வா­யில்லை டாக்­டர். என்­னு­டைய மனை­விக்கு பேச்சு வந்­தால் போதும்'' – என்று மகிழ்ச்சி பொங்க சொன்­னான்.
      மறு­நாளே ஆபரேஷன் வெற்­றி­க­ர­மாக நடந்­தது. "ஒரு மாதத்­திற்கு பிறகு மனைவி கொஞ்­சம் கொஞ்­ச­மாக பேச ஆரம்­பிப்­பாள்'' என்­றார் டாக்­டர். டாக்­டர் சொன்­னது போலவே ஒரு மாதத்­திற்கு பிறகு மனைவி பேச ஆரம்­பித்­தாள். முதன் முத­லில் 'அத்­தான்' என்று தன்னை அழைப்­பாள் என்று ஆசை­யோடு எதிர்­பார்த்­தான். ஆனால் அவள் "அ..ம்..மா'' என்று பேச ஆரம்­பித்­தாள். பிறகு "அ..ப்..பா'' என்று சொன்­னாள். 3–வதாக ரமேஷை பார்த்து "அ..த்..தான்'' என்று அழைத்­தாள். இதைப்­பார்த்த ரமேஷ்
      மகிழ்ச்­சி­யால் துள்ளி குதித்­தான். மனைவி பேசு­வதை பார்த்து பர­வ­ச­ம­டைந்­தான். தனது முயற்சி வெற்றி பெற்­றதை நினைத்து பெரு­மை­ய­டைந்­தான். எல்­லோ­ருக்­கும்
      இனிப்பு வழங்கி மகிழ்வை பகிர்ந்து கொண்­டான்.
      நாட்­கள் செல்ல செல்ல, மனைவி சர­ள­மாக பேச ஆரம்­பித்­தாள். சில நேரங்­க­ளில் அள­வுக்­க­தி­மா­க­வும் பேசி­னாள். இது ரமே­ஷுக்கு வேத­னையை கொடுத்­தது. போக போக ரமேஷை ஏதிர்த்து பேச­வும் துணிந்­தாள். ரமேஷ்  ஒன்று சொல்ல, பதி­லுக்கு அவள் இரண்டு சொல்ல, அத­னால் அவர்­க­ளுக்­குள் அடிக்­கடி சண்­டை­கள் வர­வும் ஆரம்­பித்­தன.
      ஒரு ­நாள் ஒரு நெக்­லஸ் வாங்­கி­ கேட்­டாள் மனைவி.
      ''என்­னி­டம் பணம் இல்­லை­'' என்றான் ரமேஷ்.
      "ஆமா.. உங்­களை கல்­யா­ணம் பண்ணி பத்து வருஷமானது. என்ன சுகத்தை கண்­டேன்? நல்ல நகை­கள் உண்டா? நல்ல புட­வை­கள் உண்டா? பக்­கத்து வீட்டு ரமாவை பாருங்க. மாசத்­துக்கு ஒரு புடவை எடுக்குறா. வரு­ஷத்­துக்கு ஒரு நகை எடுக்குறா. ஞாயிற்­றுக்­கி­ழ­மை­யானா ஸ்கூட்­ட­ரில் ஸ்டார் ஓட்ட­லுக்கு போயி ஜாலியா டிபன் சாப்­பிட்டு வர்­றாங்க. நீங்க என்ன வாங்கி தந்­தீங்க? வெளி­யில எங்­க­யா­வது கூட்­டிட்டு போனீங்­களா? பத்து வரு­ஷமா ஊமையா இருந்­த­தி­னால எது­வும் கேட்க முடி­யல. இப்ப ஒரு நகை வாங்கி கேட்டா இல்லேன்னு சொல்­றீங்க. சம்­பா­திக்­கிற காசெல்­லாம் என்ன செய்­றீங்க? உங்க குடும்­பத்­துக்கு கொடுக்­கி­றீங்­களா? எல்­லாம் என் தலை­யெ­ழுத்து''.
      மனை­வி­யின் ஆவேச பேச்சை கேட்டு ரமேஷ் அதிர்ச்சி அடைந்­தான். என்ன சொல்­வ­து­ என்று தெரி­யா­மல் சிலை போல நின்று கொண்­டி­ருந்­தான்.
      "என்ன பேசா­மல் நிற்­கி­றீங்க? கேக்குறதுக்கு பதில் சொல்­லுங்க. ஏன் நீங்க இப்ப ஊமை­யா­யிட்­டீங்­களா..?'' கிண்­ட­லாக கேட்­டாள்.
      மனைவி இப்­படி மோச­மாக பேசு­கி­றாளே என்று கவ­லை­ய­டைந்­தான் ரமேஷ். அவள் இப்­படி பேசு­வாள் என்று கொஞ்சம் கூட அவன் எதிர்­பார்க்­க­வில்லை. பத்து வரு­ஷம் பேச­றதை எல்­லாம் பத்து நிமி­ஷத்­தில் பேசி­விட்­டாளே என்று வருந்­தி­னான். ஊமை­யாக இருந்­த­போது எந்த பிரச்னையும் இல்­லா­மல் வீடு நிம்­ம­தி­யாக இருந்­தது. பேச ஆரம்­பித்­த­வு­டன் என்­னு­டைய நிம்­ம­தி­யெல்­லாம் போச்சே. கிளி மாதிரி பேசு­வாள் என்றுதானே நினைத்­தேன். இப்­படி பேய் மாதிரி கத்­து­வாள் என்று கன­வி­லும் நினைக்­க­வில்­லையே. இனிமே போக போக என்­ன­வெல்­லாம் பேச போகி­றாளோ. நினைத்­தால் பய­மாக இருக்­கி­றதே. ஐயோ இனி நான் என்ன செய்­வேன்?' என்று கண்­க­லங்­கி­னான். அவளுடைய பேச்­சுக்கு முடிவு கட்ட நினைத்­தான்.
      "நீ ஊமையா இருந்­தப்போ எந்த பிரச்னையும் இல்­லாம வீடு சந்­தோ­ஷமா இருந்­தது. நீ பேச ஆரம்­பிச்­சவுடனே என் நிம்­ம­தி­யெல்­லாம் போச்சு. கொஞ்­ச­மும் மரி­யாதை இல்­லாம என்னை கேவ­லமா பேசுறே. பணத்தை செலவு பண்ணி உன்னை பேச வச்­சேனே, என்னை சொல்ல­ணும். உன்னை மீண்­டும் பேச முடி­யா­த­படி ஊமை­யாக்கி காட்­டு­கி­றேனா இல்­லை­யான்னு பாரு......'' என்று கோப­மாக பேசி­விட்டு விர்ரென்று வீட்­டை­விட்­டு வெளியே கிளம்­பி­னான்.
      நேராக மருத்­து­வ­ம­னைக்கு சென்­றான். அங்­கி­ருந்த டாக்­டரை பார்த்து "சார்! அந்த அமெ­ரிக்க டாக்­டர் தாமஸ் மீண்­டும் எப்ப வரு­வார் சார்..?'' என்று கேட்­டான்.
      "அடுத்­த­ மா­தம் முதல்­வா­ரத்­தில் வரு­வார். எதுக்கு கேக்குறீங்க?"
      "இல்ல.. என் மனை­வியை மறுபடியும் ஊமை­யாக்­க­னும். அவள் பேசாம இருந்­தப்போ வீட்­டில சண்டை சச்­ச­ரவு எது­வும் இல்­லாம நிம்­ம­தியா இருந்­தது. இப்ப பேச ஆரம்பிச்சவுடனே என் நிம்­ம­தி­யெல்­லாம் போச்சு. என்­னையே
      எதிர்த்து மரி­யாதை இல்­லாம பேசுறா. அத­னால அவளை மறுபடியும்
      ஊமை­யாக்க முடி­யு­மான்னு கேட்கணும்.''
      இதை கேட்டு டாக்­டர் கல­க­ல­வென சிரித்­தார். "இந்தா பாருங்க ரமேஷ். நீங்க நினைக்­கிற மாதிரி உங்க மனை­வியை மீண்­டும் ஊமை­யாக்க முடி­யாது. ஆனா உங்க பிரச்னைக்கு தீர்வு காண ஒரு வழி இருக்கு. அவங்க கத்­தி­னா­லும் அது உங்க காதில விழா­த­படி, உங்க காதை செவி­டாக்­கிட்டா போச்சு. அதுக்கு அமெ­ரிக்க டாக்­டர்­தான் வர­ணும்னு இல்லே. அந்த வேலையை நானே செய்­வேன். என்ன செய்­யட்­டுமா..?''
      இதை கேட்­ட­தும் துண்டை காணோம் துணியை காணோம் என்று ஓட்டம் பிடித்­தான்
      ரமேஷ்.
      http://www.dinamalarnellai.com
    • By நவீனன்
      சப்பாத்தும் ஓர் உயிரும்... - சிறுகதை
      சிறுகதை: மாத்தளை சோமு, ஓவியங்கள்: செந்தில்
       
      இருள் கலைந்து வெளிச்சம் வருவதைச் சொல்வதைப்போல் வெளியே சேவல் தன் சிறகுகளை அடித்து உரத்துக் கூவும் சத்தம், குடிசையில் படுத்துக்கிடந்த நாதனுக்குக் கேட்டது. ஒரு விநாடி, அந்தச் சேவலை தன் மனக்கண்ணால் மீட்டுப்பார்த்தான்.

      வவுனியாவில் இருக்கும் மணியம், குஞ்சாகக் கொடுத்த சேவல். இன்று அது வளர்ந்து ஒரு குட்டி மயிலைப்போல் இருக்கிறது. அதற்கு என்ன பெயர் வைக்கலாம் என்று மனைவி கௌரியைக் கேட்டபோது, ``ஆமிக்காரன் போட்ட குண்டுகளால கோழி, குருவி, ஆடு, மாடு, நாய், பூனை எல்லாம் செத்திட்டுது. மனுஷரே சிதறிப்போறப்ப பாவம் வாயில்லா ஜீவன்கள் என்ன செய்யும்? எத்தனை கோழிகள் இருந்த வீடு... இப்ப வெளியில வாங்கவேண்டி வந்திட்டுது’’  என்றாள்.

      அதைக் கேட்ட நாதன், `இவள் என்ன சொல்லவருகிறாள்?’ என்பதுபோல் அவளைப் பார்த்தான். அப்போது கௌரி சொன்னாள், ``உது மணியத்தார் குடுத்த சேவல்தானே! இனி `மணியத்தார் சேவல்’ எண்டு சொல்வோம்.’’

      அன்றிலிருந்து அந்தச் சேவல் `மணியத்தார் சேவல்’ ஆனது.

      முள்ளிவாய்க்கால் யுத்தத்துக்கு முன்னர், கோழிப்பண்ணைபோல் நாற்பதுக்குமேல் சேவல்களும் கோழிகளும் வீட்டைச் சுற்றி நின்றன. ஒரு நாளைக்கு இருபது முட்டைகளாவது கிடைக்கும். அவற்றை வாங்கிச் செல்ல பலரும் வருவார்கள். அந்தக் கோழிகளோடு ஆடுகள் நான்கும், மாடுகள் நான்கும் குடும்பத்தைச் சுற்றி சுகம் தந்தன. ஆனால் இன்றோ, ஆடு மாடுகளைத் தேடவேண்டியிருக்கிறது. நடந்த யுத்தம், மண்ணைப் புரட்டிப் போட்டதோடு மனிதர்களைச் சிதைத்து, கால்நடைகளையும் அழித்துவிட்டது.

      ஊருக்குள் ராணுவம் வருகிறது என்று முள்ளியவளை அம்மனுக்கு நேர்த்திவைத்த ஆட்டை இழுத்துக்கொண்டு பங்கருக்குள் போனபோது, அது பங்கரை விட்டுத் தாவி வெளியே ஓடியது. அதற்கு மனிதனின் யுத்தவெறி தெரியுமா என்ன? மறுநாள் பார்த்தபோது ஷெல் அடித்ததில் ஆடு சிதறிக்கிடந்தது.

      யுத்தம் முடிந்து முகாமில் அகதியாய்ச் சிறைப்பட்டுக்கிடந்து, பல மாதங்களுக்குப் பிறகு விடுதலையாகி ஊருக்கு வந்தபோது, அவன் வீடு இருந்த இடமே நாதனுக்குத் தெரியவில்லை. மாவு ஆட்டும் உரலை வைத்துத்தான் இடத்தைக் கண்டுபிடித்து, சிதறிக் கிடந்ததை அள்ளி எடுத்து, அந்த இடத்தில் ஒரு மண்குடிசை போட்டு வாழ்க்கையைத் தொடங்கினான்.

      அப்போது மண்ணில் யுத்தம் இல்லாதுபோனாலும், அன்றாடம் வாழ்வதற்கே யுத்தம் செய்யவேண்டியிருந்தது. விட்ட மண்ணைக் கொத்தி விவசாயம் செய்ய அவனிடம் எதுவுமே இல்லை. தினமும் கூலி வேலைக்குப் போனான். அந்த வேலைக்குச் சம்பளமாக அரிசி, பருப்பு, காய்கறிகள் கிடைத்தன. எப்போதாவதுதான் காசு கிடைத்தது.

      பக்கத்தில் கால்களை நீட்டிப் படுத்திருந்த மகனைப் பார்த்தான் நாதன். இடுப்போடு ஒட்டிய கால்சட்டை. மேலே சட்டை இல்லை. அழுக்கான கால்கள். அது அவன் குற்றமல்ல. வெறுங்கால்களோடுதான் போகிறான்.  தரை அழுக்குப் படாமல் என்ன செய்யும்? சப்பாத்து (ஷூ ) வேண்டுமென்று கேட்கிறான். வாங்கிக் கொடுக்கப் பணம் வேண்டுமே!

      மகனுக்குப் பக்கத்தில் மனைவி... வற்றிப்போன உடல். திருமணத்தின்போது `கொழு கொழு’வென இருந்தாள். முள்ளியவளையில் பிறந்தவள். பத்து வரை படித்தவள். வயலிலே கால் பதித்து வாழ்ந்தவள். பிறப்பிலே மாநிறமானபோதும், சூரிய வெளிச்சம் அவளின் நிறத்தில் கறுப்பைக் கலந்தது. ஆனால், அதிலும் ஓர் ஈர்ப்பு இருந்தது. அவளைப் பார்த்த முதல் பார்வையிலேயே அவளை `மனைவி’யாக்கினான் நாதன். இருபது பேரோடு வீட்டிலேயே திருமணம். மணவறை இல்லை, ஐயர் இல்லை, விருந்தினர் இல்லை. அப்போது அங்கு யுத்தம் நடக்கவில்லையென்றாலும், `யுத்த வளையத்துக்குள் எப்போது யுத்தம் வருமோ!’ என்ற எச்சரிக்கையோடு வாழ்ந்த காலம்.

      கௌரி மனைவியாக வீட்டுக்கு வந்த பத்தாவது நாள், `கோழி வளர்க்க வேண்டும்’ என்றாள். அவளுக்காக சைக்கிளில் பக்கத்து ஊர்களுக்குப் போய் நாட்டுக்கோழிகளை வாங்கி வந்தான். அவற்றைத் தன் `பிள்ளை’களைப்போல் வளர்த்தாள். அவை வளர்ந்ததும் தினமும் முட்டைகள் விழுந்து காசு வரத்தொடங்கியது. அப்போதுதான் அவளது கோழி வளர்ப்பு ரகசியத்தைப் புரிந்துகொண்டான் நாதன்.

      கிளிநொச்சியை ராணுவம் கைப்பற்றியதும் வாழ்க்கை ஆட்டம்காணத் தொடங்கியது. அவள் இல்லையென்றால் அவன் உயிரோடு இருப்பானா தெரியாது. ராணுவத்தின் கைக்குக் கிளிநொச்சி போனதும், `வவுனியாவுக்கு வா’ என்று அவளின் அண்ணன் கூப்பிட்டதை நிராகரித்துவிட்டு இங்கேயே இருந்தாள். துன்பங்களே சுமையாக மிஞ்சியிருக்கும் இந்த நேரத்தில்கூட மகனைப் பள்ளிக்கூடம் அனுப்புவதிலேயே குறியாக இருந்தாள். அதற்காகத்தான் மறுபடியும் கோழி வளர்க்கத் தொடங்கினாள்.

      ஒருநாள் குடிசையைத் தேடி இரண்டு பேர் சைக்கிளில் வந்தார்கள். கௌரி, யாரோ எவரோ என பயத்தில் நின்றாள். நாதனுக்கும் அதே பயம்தான். யுத்தம் நின்றுபோனாலும் யார், யாரோ அங்கு வருகிறார்கள். ராணுவத்தினரும் சாதாரண உடையில் வந்து போவதாகச் சொல்கிறார்கள். இவர்கள் யாரோ?

      நாதன் ``நீங்கள்..?’’ என்று மெதுவாகக் கேட்டான்.

      வந்தவர்களில் ஒருவர் சைக்கிளை ஸ்டாண்ட் போட்டு நிறுத்திவிட்டுச் சொன்னார், ``நாங்கள் முள்ளியவளை ஸ்கூலிலிருந்து வருகிறோம். உங்களுக்குப் படிக்கிற வயசில் ஒரு பிள்ளை நிக்கிறதாக் கேள்விப்பட்டோம்.”

      உள்ளே இருந்த கௌரி, வெளியே வந்தாள். அவளின் பின்னே மகன் நின்றான்.

      அவர்களைப் பார்த்து கௌரி பேசினாள், ``உங்க ஒரு மகன் நிற்கிறான். வயசு பத்து இருக்கும். பிறந்த குறிப்பு எங்கயெண்டு தெரியல. அவன் படிக்க வேணும். அவன எப்புடிப் பள்ளிக்கூடம் அனுப்புறது எண்டு யோசிச்சனான். அம்மனே உங்கள அனுப்பிப்போட்டுது.”

      ``பள்ளிக்கூடம் திறந்து ஆறு மாசமாச்சு. பிள்ளைய ஏன் படிக்க அனுப்பல்ல?”

      ``அய்யா...” என்று நாதன் இழுத்தான். அதற்குள் கௌரி உள்ளத்தில் இருந்ததைக் கொட்டினாள். ``ஒழுங்கான உடுப்பில்ல. புத்தகம் வாங்கக் காசில்ல. எப்புடிப் படிக்க வருவான் அய்யா? யுத்தத்தால எங்கட உசிர் மட்டும்தான் இப்ப மிச்சமா இருக்கு.”

      ``யுத்தக் கதைய எத்தன நாளைக்குச் சொல்லிக்கொண்டு இருப்பது? யுத்தம் முடிஞ்சி பல வருஷமாச்சு. சரி, இனியாவது பிள்ளையப் படிக்கவையுங்கோ. புத்தகம் தரலாம். இப்போதைக்கு இருக்கிற உடுப்போட அனுப்புங்கோ. பேந்து (பிறகு) உடுப்புத் தரலாம். சரி, மகன்ர பேர் என்ன?” வந்தவர்களில் ஒருவர், பெயரை எழுதத் தயாரானார்.

      ``மகன்ர பெயர் சத்தியன்.”

      ``தகப்பன் பெயர்?”

      ``நாதன்.”

      பெயரை எழுதியவர், ``இன்டைக்கி வெள்ளிக்கிழமை. வர்ற திங்கள் மகனைப் பள்ளிக்கூடம் அனுப்புங்கோ. பள்ளிக்கூடம் எங்கயெண்டு தெரியும்தானே! பழைய இடம் இல்லை. தற்காலிகமாக சிவன் கோயிலுக்குப் பக்கத்தில் இருக்கு.”

      நாதன் தலை அசைத்தான். கௌரி வெகுநாள்களுக்குப் பிறகு புன்னகைத்தாள். நாதனின் நெஞ்சுக்குள்ளோ எண்ண அலைகள். மகன் எப்போதும் கோழிகளோடேயே இருக்கிறானே! அதிலும் மணியத்தார் சேவல் என்றால் அவனுக்கு உயிர். படுக்கையை விட்டு எழுந்ததுமே அந்தச் சேவலைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு கொஞ்சுவானே! அதற்கு அவன் வைத்த பெயர் `மயில் சேவல்.’ அவன் எப்பம் அந்தச் சேவலை விட்டுப் போவான்? ஆனால், அதைப் பற்றி மனைவியிடம் எதுவும் கேட்காமல், ``இன்னும் ரெண்டு நாள் இருக்கு. உடுத்தியிருக்கிற கால்சட்டையைத் துவைத்துப்போட வேண்டுமே!” என்று கேட்டான்.

      ``அதைப் பத்தி நீங்கள் யோசிக்க வேண்டாம். முதலில் டவுனுக்குப் போயிட்டு வாங்கோ. பழைய துணிகள் விக்கிறாங்களாம். முப்பது கோழிகள் இருக்கு. நூறு ரூபா காசும் இருக்கு. சத்தியனையும் கூட்டிக்கொண்டு போங்கோ” என்றாள் கௌரி.

      நாதனுக்கு ஆச்சர்யம், `காசு கேட்டால் இல்லை என்பாள். எப்படி நூறு ரூபா வைத்திருக்கிறாள்! எல்லாம் கோழி முட்டைகள் விற்ற காசாக இருக்கும்.’

      டவுனுக்கு மகனோடு போன நாதன், மகனுக்கு இரண்டு செட் கால்சட்டை, ஷேர்ட்டோடு திரும்பினான். கௌரி அந்த உடுப்புகளை மகனுக்குப் போட்டுப் பார்த்தாள். அளவு எடுத்துத் தைத்ததுபோல் இருந்தது.

      அவள் முகத்தில் வெளிச்சம். ``சொல்லிவைச்சுத் தைச்சதுபோல இருக்கே! என்ன விலை?”

      ``ரெண்டு செட்டும் எம்பது ரூபா. விடுதியில் விற்றார்கள். காசு விடுதிக்காம். உடுப்பு வெளிநாட்டிலிருந்து வந்ததாம்” என்ற நாதன், கையில் இருந்த மீதிப் பணத்தை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு, ``குளத்து மீனும் வாங்கியிருக்கிறேன்” என்றான்.

      குளத்து மீன்கறி என்றால் அவனுக்குப் பிடிக்கும். அவளுக்கும் பிடிக்கும். திருமணமான புதிதில் குளத்து மீன்களைக் கொடுத்துவிட்டு ``உம்மட பக்குவத்தில் கறி வையுமேன். குளத்து மீன்கறி எண்டால் எனக்குப் போதும்” என்றான்.

      அவன் கொடுத்த குளத்து மீன்களைப் பார்த்தாள். அப்போது அவன் சொன்னான், ``குளத்து மீன் சின்னது எண்டு பார்க்கிறீரோ? உமக்கு ஒரு விடுகதை சொல்லட்டோ! குளத்து மீன் சிறுத்ததேன்?” என்றவன், அதற்கு அடுத்த வார்த்தையை அவளின் காதில் சொல்லிவிட்டு, ``பெருத்ததேன்?” என்று சொல்லிவிட்டு அவளின் மார்பைப் பார்த்தான் கௌரி அவன் பார்வையால் உணர்த்தியதை உணர்ந்து வெட்கத்தில் தலை குனிந்தாள். அவளிடமிருந்து விடுகதைக்குப் பதில் வராது என்பதை அறிந்த நாதன், ``மீனை அடிக்கடி பிடிக்கிறதால அது பெருக்காது. சின்னதாகவே இருக்கும். மற்றதை அடிக்கடி பிடிக்கிறதால பெருசாகும். இதுதான் பதில்” என்றான். கௌரி முகம் சிவந்து மறுபடியும் வெட்கப்பட்டாள்.

      திங்கட்கிழமை மகனை இருவரும் அழைத்துச் சென்றார்கள். சத்தியனுக்கு, பள்ளிக்கூடம் போக விருப்பமில்லை. அம்மாவுக்கு பயந்துதான் போனான். போவதற்கு முன் மணியத்தார் சேவலைப் பிடித்துக் கொஞ்சி, அதன் சொண்டில் முத்தம் கொடுத்துவிட்டுப் போனான்.

      சத்தியனுக்கு, பள்ளிக்கூடம் புது உலகமாய் இருந்தது. வீட்டில் ஐந்து நிமிடத்துக்குமேல் ஓர் இடத்தில் இருக்க மாட்டான். ஆனால், பள்ளிக்கூடத்தில் ஒரே இடத்தில் இருப்பது என்னவோபோலிருந்தது. அவனைப் போன்று 20 பிள்ளைகள் அந்த வகுப்பில் இருந்தார்கள். கீழே மணல் தரையில் உட்கார்ந்தே படித்தான்.

      தொடக்கத்தில் பள்ளிப்பாடம் கசந்தது அவனுக்கு. ஆனால், அம்மாவுக்கு பயந்தும், தன் வயதுடையவர்கள் அங்கு வருவதால் அவர்களைப் பார்க்கவும் பேசவும் மட்டுமே போனான். அப்படிப் போனபோது, அவனுக்கு நண்பனானான் சந்திரன். அவன் சத்தியனைப் ``படி’’ எனத் தூண்டினான்.

      ஒருநாள் சந்திரன் ``எங்கட சித்தப்பா அடுத்த கெழம சிட்னியிலிருந்து உங்க வரப்போறார். அவர் நல்லா படிச்சதால உந்த ஊரவிட்டுப் போயிட்டார்” என்று சொன்னபோது, அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி குடியேறியதைக் கண்டான் சத்தியன்.

      “உம்மட சித்தப்பா உமக்கு ஷேர்ட், கால்சட்டை, சொக்லெட் எல்லாம் கொண்டுவருவார்.”

      ``நான் ஒண்டும் கேட்கவில்லை. ஆனால், அப்பாவிடம் என்ர வயசை, உயரத்தைக் கேட்டவராம் சித்தப்பா! அது சரி, உமக்குச் சித்தப்பா, பெரியப்பா இல்லியோ?”

      ``சித்தப்பா மட்டும்தான். அவரும் இயக்கத்தில சேர்ந்து யுத்தத்தில செத்திட்டார்” என்றான் சத்தியன்.

      பத்து நாள்களுக்குப் பிறகு சந்திரன் புதுச்சட்டை, புதுக் கால்சட்டையோடு பள்ளிக்கூடம் வந்தான். சத்தியன், அவனைத் தலையிலிருந்து கால் வரை பார்த்தான். காலில் புத்தம் புதிய ஷூ. அதற்குள் சாக்ஸ்.
      ``உந்த சப்பாத்து என்ன விலை?”

      சந்திரன் சிரித்துவிட்டுச் சொன்னான்.. ``உது சித்தப்பா சிட்னியிலிருந்து வாங்கி வந்தது.”

      சத்தியன், அழுக்கடைந்த தன் கால்களைப் பார்த்தான்.

      அப்போது சந்திரன் ஆவலோடு, ``ஒரு விஷயம் சொல்லட்டோ... எங்கட சித்தப்பா கொழும்பில இருந்து 200 சோடி சப்பாத்துக் கொண்டுவந்து ஸ்கூல் பிரின்சிபாலிடம் உங்க படிக்கிற பிள்ளைகளுக்குக் குடுக்கச் சொல்லியிருக்கார். நேத்து சப்பாத்துக் குடுத்தாங்களே... உனக்குக் குடுக்கலியோ? ஒப்பிசில போய்க் கேளும்” என்றான்.

      பள்ளிக்கூடம் முடிந்து வீட்டுக்குப் போவதற்கு முன்னர் பிரின்சிபால் அறைக்குப் போனான். அவனைக் கண்டதும் பிரின்சிபால் ``என்ன?” என்றார்.

      சத்தியன் ``சேர்...” என்று இழுத்தான். அவரைப் பார்த்ததும் பயம் வந்துவிட்டது அவனுக்கு.

      ``என்ன வேணும் சொல்லும்” என்றார்.

      சத்தியன் மெல்லிய குரலில் ``எனக்கும் சப்பாத்து வேணும் சேர்” என்றான்.
      ``சப்பாத்தோ... உமக்கு அப்பா இருக்கிறாரோ?”

      ``ஓம் சேர்..”

      ``அப்படியெண்டால் உமக்குச் சப்பாத்து இல்லை. அப்பாவோ, அம்மாவோ யாரோ ஒருத்தர் இல்லையெண்டால்தான் சப்பாத்துத் தரலாம். நீர் உம்மட அப்பாட்டச் சொல்லி வாங்கும்.”

      பிரின்சிபாலின் பதிலைக் கேட்ட சத்தியன், கவலையோடு வீட்டுக்குப் போனான். வீட்டுக்குள் போனதுமே கையில் இருந்த புத்தகங்களைத் `தொப்’பெனப் போட்டுவிட்டு, தரையில் சுருண்டு அழுதான். அதைக் கண்ட கௌரி, என்னவோ... ஏதோவெனப் பதறிப்போய் அவனருகே உட்கார்ந்து அவன் தலையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு, ``என்ன நடந்தது குஞ்சு?” என்றாள் கவலையோடு.

      சத்தியன் அழுகையை நிறுத்திவிட்டு, ``எனக்கு அம்மா, அப்பா இருக்காங்கள் எண்டு சப்பாத்துத் தர மாட்டேன் எண்டு சொல்றாங்கள். யாராவது ஒருத்தர் இல்லையெண்டால்தான் தருவாங்களாம். எனக்கு சப்பாத்து வேண்டும். என்ர காலப் பார் அம்மா” என்றான்.

      அவளுக்குக் கோபம் வந்தது. ``இது என்ன நியாயம்? அம்மா, அப்பா இருந்தால் உங்க காசு புரளுதோ? யாரோ குடுத்தாலும் உவன்கள் ஒரு நியாயம் கதைக்கிறாங்கள். சரி, நீ அழாதே... மணியத்தார் சேவலை வித்து, சப்பாத்து வாங்கித்தாரன் குஞ்சு!”

      அவளின் பதிலைக் கேட்ட சத்தியன் சடாரென எழுந்து உட்கார்ந்து, ``மணியத்தார் சேவல்ல கை வைக்கக் கூடாது. அத வித்து சப்பாத்து வாங்க வேணாம்” என்றான்.

      சத்தியனுக்கு `எப்படியாவது சப்பாத்து வாங்க வேண்டும்’ என்று நினைத்த நாதனால், படுக்கையிலிருந்து எழும்ப முடியவில்லை. வாயெல்லாம் கசந்தது. கால்கள் வலுவிழந்ததுபோல் இருந்தன. கண்கள் சிவந்திருந்தன. ``கௌரி... இங்க வாருமென், என்னைக் கொஞ்சம் தொட்டுப்பாரும்.”

      கௌரி, கணவனின் தேகத்தைத் தொட்டுப்பார்த்தாள். நெருப்பாய்க் கொதித்தது.

      ``உந்தக் காச்சலோட எங்கயும் போக வேண்டாம். கொத்தமல்லி அவிச்சி குடிக்கத் தாரன். பேந்து (பிறகு) கடைக்குப் போய் பெனடோல் வாங்கிக்கொண்டு வாரன்” என்ற கௌரி, கொத்தமல்லியை வறுத்துக் கஷாயம் வைக்கத் தொடங்கினாள்.

      மூன்று நாள்களாகியும் நாதனின் காய்ச்சல் குறையவில்லை. அவன் உடல் நலிந்துபோனது. அக்கம்பக்கத்தவர்கள் உதவியோடு நாதனை மாட்டுவண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு கிளிநொச்சி ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டுபோனார்கள். கிளிநொச்சியில் இரண்டு நாள்கள் வைத்திருந்தும் காய்ச்சல் குறையாததால், ஆஸ்பத்திரி ஆம்புலன்ஸில் வவுனியா பெரிய ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பப்பட்டார். அங்கு ஏழு நாள்கள் இருந்து உயிரை விட்டான் நாதன். அவன் செத்த பிறகுதான் ``அந்த நெருப்புக் காய்ச்சல் உயிரை வாங்கிவிட்டது’’ என்றார்கள்.

      அப்பா செத்த பிறகு சத்தியன் பள்ளிக்கூடம் போகவேயில்லை. கௌரியும் அவனைப் `போ’ எனச் சொல்லவில்லை. கணவனின் சாவு, தலையில் இடி விழுந்ததைப்போல் ஆகியது. இனி யாருக்காக வாழ்வது என நினைக்கிறபோது, சத்தியனின் நினைவுவரும். சத்தியன் இல்லையென்றால், அவள் தற்கொலை செய்திருப்பாள். சத்தியன், அம்மாவின் பக்கத்திலேயே இருந்தான்.

      நாள்கள் ஓட ஓட, சோகத்திலிருந்து கௌரி விடுபடத் தொடங்கினாள். ஒருநாள் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து சந்திரன் வந்திருந்தான். அவன் செத்த வீட்டுக்கும் வந்திருந்தான். அவனோடு ஸ்கூல் மாஸ்டரும் வந்தார்.

      ``நடந்ததையே நினைச்சுக்கொண்டிருந்தால் மகன்ர எதிர்காலம் என்ன ஆகும்? படிக்கிற வயசு. அவனை ஸ்கூலுக்கு அனுப்புங்கோ. நான் உங்கட குடும்பத்துக்கு வெளிநாட்டு உதவி எடுத்துத் தரப் பார்க்கிறேன்” என்றார் மாஸ்டர். அவரிடம் `சப்பாத்தே எனக்குத் தரவில்லையே!’ என்று கேட்க நினைத்தான் சத்தியன். ஆனால், கேட்கவில்லை.

      சில நாள்களான பிறகு சத்தியன் பள்ளிக்கூடம் போனான். இடைவேளையில் பிரின்சிபால் இருக்கும் அறைக்குப் போனான். அங்கு அடுக்கி வைத்திருந்த சப்பாத்துப் பெட்டிகளைப் பார்த்தான். அப்போது ``உமக்கு என்ன வேணும்?” என்ற குரல் கேட்க, நிமிர்ந்தான் சத்தியன். அவர்தான் `அம்மாவோ, அப்பாவோ உயிரோடு இருந்தால் சப்பாத்து இல்லை’ என்று சொன்னவர்.

      ``எனக்கு இப்ப அப்பா இல்லை. அவர் காய்ச்சலில் செத்துப்போனார். இப்ப எனக்கு சப்பாத்துத் தருவியளோ? முந்தி கேட்டனான். அம்மா, அப்பா இருந்தால் இல்லையென்று சொன்னனீங்கள், இப்ப சப்பாத்து” என்றான் சத்தியன்.

      அவனுடைய வார்த்தைகள், புதுச் சப்பாத்தால் தன்னை அடிப்பதுபோல் உணர்ந்தார் பிரின்சிபால். பதில் வராமல் அவர் வாயிதழ்கள் மூடிக்கொண்டன.
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      காலம்தோறும் - சிறுகதை
      சிறுகதை: வாஸந்தி, ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்
       
      இன்னும் இருள் பிரியவே இல்லை. ஆனால், அருகில் இருந்த பூங்காவிலிருந்து கூட்டுக்குரலாகச் சிரிப்பலை வெடித்தது. அவளுக்கு வழக்கம்போல எரிச்சல் ஏற்பட்டது. அவர்கள் சரியான பித்துகள் அல்லது அசாதாரணமானவர்கள். சந்தேகமில்லை. அவர்களது சிரிப்பை வைத்து அவளால் நேரத்தைக் கணிக்க முடியும். 6:30 மணி. கோடைக்காலம் என்றால் யாரும் குறைகாணத் தேவையில்லை.  நடுங்கும் குளிர்காலமாக இருந்தாலும் அது நேரம் தப்புவதில்லை என்பதில்தான் இருக்கிறது விஷயம்.

      டெல்லி குளிர். இருள் விலகாதபோது, `இன்னும் கொஞ்ச நேரம்’ என, கண்களைத் திறக்க மனமில்லாமல் ரஜாய்க்குள் சுருண்டிருக்கும் வேளையில் அந்தச் சிரிப்பு. பூங்காவில் நடக்கும் யோகா வகுப்புக்கு வருபவர்கள், அரை மணி  நேர யோகாவுக்குப் பிறகு வரும் விடை கூறும் பயிற்சி அது. அட்டகாசச் சிரிப்பு மனதில் குவிந்திருக்கும் அழுத்தங்களையெல்லாம் வெளியேற்றுமாம்.

      அக்கம்பக்கத்து அடுக்குமாடிக் கட்டடங்களில் இன்னமும் தூங்கிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கும் படிப்பவர்களுக்கும் தொந்தரவாக இருக்கும் என அவர்களுக்கு ஏன் தோன்றுவதில்லை? இப்போதெல்லாம் `மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்!’ என்கிற கூச்சம், கரிசனம் யாருக்குமே இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. பூங்காவில் மூலைக்கு மூலை ஒரு திரிசூலமோ  அனுமார் படமோ முளைக்கிறது. மஞ்சளும் குங்குமமும் அப்பிவைக்கப்படுகின்றன. பஜனைகூட ஒலிக்கும், சத்தமாக. பக்தர்களின் கைங்கர்யம், அவர்களது இஷ்டம். அவர்களுக்கு அதில் சமாதானம் கிடைக்கவில்லையா... மன அழுத்தம் போகவில்லையா... அதனால்தான் இந்தச் சிரிப்பா?  அவர்கள் வெளியேற்றும் மன அழுத்தம், அவளுள் புகுந்துவிட்டதுபோல் இருந்தது.

       ``ஏன், நீகூட அப்படிச் செஞ்சுபாரேன், சிரியேன்.’’

      அவள் குனிந்து பார்த்தாள். தொப்புளிலிருந்து குரல் வந்ததுபோல் இருந்தது. அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.

       `அவர்களுடன் சேர்ந்தால் என்ன?’ என்று சில சமயம் அவளுக்குத் தோன்றும். ஒரு கூட்டத்தில் நின்று ஒரு பயிற்சியைப்போலச் சிரிப்பதில் எந்த மனக்கூச்சமும் இருக்காது. ஆனால், தனியாக நின்று வீட்டுக்குள் சிரித்தால் `பிச்சி’ என்று பணிப்பெண் கமலாகூட நினைப்பாள். அந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் புரளி கிளம்பும். ஏற்கெனவே...

      அவள் எழுந்து, ஜன்னலுக்கு அருகில் நின்று ஏழாவது மாடியிலிருந்து தெரியும் பூங்காவைப் பார்த்தாள். பசுமை நிறைந்த தண்ணென்ற பரப்பு. திட்டுத்திட்டாக இருந்த இடைவெளிகளில் பாயை வரிசையாக விரித்து அவர்கள் அமர்ந்திருந்தார்கள். ஆண்கள், பெண்கள், பிராணாயாமம். அமைதியாக நாசியைப் பிடித்து வலது இடது என மூச்சை உள்ளிழுத்து, வெளியேற்றி… உள்ளிழுத்து…

      அவள், சற்று நேரம் அவர்களைப் பார்த்தபடி நின்றாள். சற்று இளம்வயது அல்லது நடுவயதுப் பெண்கள் பாயை மளமளவெனச் சுருட்டி, கையில் தம்பூராவைச் சுமக்கும் பாடகிகளைப்போல தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு விரைந்தார்கள். பள்ளிக்குச் செல்லும் குழந்தைகளைத் தயார்ப்படுத்தவோ நாஷ்டா சமைக்கவோ விரையும் அவசரம் நடையில் தெரிந்தது. அந்தக் கும்பலில்  சற்று வயதானவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் தரையில் மெள்ள ஒரு கையை ஊன்றி எழுந்து, உடையை சரிசெய்தபடி முதுகை நெட்டி முறித்தார்கள். சகோதரிகளாக இருக்கலாம் அல்லது தோழிகள். சற்று தூரம் சேர்ந்து நடந்து வெவ்வேறு பாதைகளில் நடக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

      பார்க்கின் அடுத்த திறந்தவெளித் திட்டில் யோகப் பயிற்சியில் இருந்த ஆண்கள் ஒருசேர எழுந்து நின்று சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். ``ஓ கடவுளே... ஹஹ்ஹஹ்ஹா…’’ பெண்கள் சிரித்ததைவிட அதிக நீளத்துக்கு, அதிக ஆக்ரோஷத்துடன். அவள் எப்போதோ பார்த்த புராணக் கதை சினிமாவில் கேட்ட எமதர்மராஜனின் சிரிப்புபோல. இப்போதெல்லாம் சினிமா வில்லன்கூட அப்படிச் சிரிப்பதில்லை. எமன் சிரிப்பானா? யாரும் இறந்தால் அவனுக்கு சந்தோஷமா? 

      களுக் மொளுக்கெனச் சிரிப்பொலி கேட்டது... சன்னமாக, கொலுசுச் சத்தம்போல.

      ``உஷ்! பேசாம இரு’’ என்றாள் அவள் செல்லமாக.

      குளியலறைக்குச் சென்று பல் துலக்கி முகம் கழுவி வெளியே வரும்போது புன்னகை அதரங்களில் இருந்தது.

      ``என்ன... சீக்கிரம் எழுந்துண்டுட்டே’’ என்றாள் அம்மா.

      ``உப்புமாவா... மூக்கைத் துளைக்கிறது வாசனை’’ என்றபடி அவள் சமையலறையில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.  அம்மா சிரித்தாள்.

      ``அதனால்தான் சீக்கிரம் எழுந்துண்டியா?’’

      ``இல்லை, அந்த பார்க்ல இருந்து வர்ற சிரிப்புல எப்படித் தூங்க முடியும்?’’

      ``அது ஒரு தெரபி’’ என்று அம்மா விளக்கினாள்.

      ``என்ன தெரபியோ, அந்தச் சிரிப்புல சந்தோஷமே இல்லை. ஆக்ரோஷமா இருக்கு. கோபம் இருக்கு.’’

      ``ஆ... அதுக்குத்தான் அது. அதைக் குறைக்கத்தானே சிரிக்கச் சொல்றார் அந்த யோகா மாஸ்டர். உண்மைதான், அப்படிச் சிரிக்க ஆரம்பிக்கும் போது நம்மை அறியாம உற்சாகம் ஏற்படும். சிரிக்கத் தோணும். குறைந்தபட்சம் டென்ஷன் குறையும்.’’

      ``நீ சிரிச்சிருக்கியா அப்படி?’’

      அம்மா பதில் சொல்ல வில்லை. அடுப்பில் இருந்த ஏதோ ஒன்று அவளது கவனத்தைக் கலைத்தது.

      ``நீகூட அப்படிச் செஞ்சு பார்னு அது கேட்டுது’’ என்று அவள் முணுமுணுத்தாள்.

      அம்மாவுக்கு அது காதில் விழுந்திருக்காது. 

      ``ஒரு நாள் நானும் அதுல சேர்ந்துக்கலாமான்னு தோன்றது.”

      ``இந்தக் குளிர்லயா? வேண்டவே வேண்டாம்.  இருக்கிற கோளாறு போதாதுன்னா?’’

      அவள் பதில் பேசாமல் எழுந்து காபி குடித்த கோப்பையைக் கழுவி வைத்தாள். ``வீட்டுக்குள்ளேயே கொஞ்சம் நிதானமா நட’’ என்றாள் அம்மா வழக்கம்போல.

      `சரியான வீட்டுச் சிறை எனக்கு’ என்ற அலுப்புடன் அவள் நகர்ந்தாள். வரவேற்பறையின் ஒரு கோடியிலிருந்து மறு கோடி வரை நடை. பத்து முறை, இருபது முறைகூட நடக்கலாம். அவளுக்குத்தான் பத்து முடிவதற்குள் சோர்ந்துபோகிறது;  மூச்சு வாங்குகிறது.  அம்மா அதற்குள் பயந்து `போதும்... போதும்’ எனும்போது அலுப்பேற்படுகிறது.

      சுவரில் இருந்த சித்திரங்கள் எல்லாம் அவளைக் கண்டு நகைப்பதுபோல இருக்கின்றன.  அவள் அதைச் சட்டை செய்யாமல் நடக்க ஆரம்பித்தாள். அவள் எதன்மீதும் மோதிக்கொள்ளக் கூடாது என்று அம்மா கவனமாக சோபாக்களை நடுவில் நடக்க சௌகர்யமாக இடம்விட்டு நகர்த்தியிருந்தாள். எல்லோரது கவனத்தின் மையப்புள்ளியாக அவள் ஆகியிருந்தாள். இடையில் ரமேஷின் வாட்ஸ்அப் செய்திகள் வேறு, `தினமும் நடக்கிறியா?’

      ஒன்று… நாலு… எட்டு… பத்து… அவள் ஆசுவாசப் பெருமூச்சுடன் நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். நாற்காலி சுருங்கிப்போன மாதிரி இருந்தது.

      ``சரியான தொல்லையாயிட்டேன் இல்லே?’’

      அவள் திடுக்கிட்டாள். `அம்மாவுக்குக் கேட்டிருக்குமா?’

      ``ஏன் அப்படிச் சொல்றே?’’

      ``எனக்கும் அலுத்துப்போச்சு.’’

      ``ஏன் அப்படிச் சொல்றே?’’

      ``என்ன சுமதி, ஏதாவது சொன்னியா என்ன?’’

      ``இல்லைம்மா.’’

      ``குளிச்சுட்டு வர்றியா டிபன் சாப்பிட, இல்லே... அப்புறமா குளிக்கிறியா?’’

      ``குளிக்கிறேன்.’’

      அவள் குளியலறைக்குள் நுழைவதற்குள் அம்மா வாளியில் வெந்நீர் நிரப்பியிருந்தாள். அதன் எதிரில் அவள் உட்கார்ந்து குளிக்க சௌகர்யமாக  பிளாஸ்டிக் நாற்காலி ஒன்று.

      இவ்வளவு கையாலாகாத்தனம் எப்படி வந்தது? அதெப்படி ஒரு சர்வசாதாரண விஷயம், மனுஷன் ஜனித்த நாளிலிருந்து பார்க்கப்படும் விஷயம் என் வரையில் உலகமகா அதிசயம்போல ஆகிப்போனது?

      ``மன்னிச்சுக்கோ.’’

       வாளி நீரில் ஏதையோ கண்டதுபோல அவளுக்குச் சிலிர்த்தது. ``எதுக்கு?’’

      ``எனக்கே இஷ்டமில்லை.’’

      ``என்ன  இஷ்டமில்லை?’’

      பதில் இல்லை. காரணம் புரியாமல் அவளுக்குக் கண்களில் நீர் துளித்தது.

      சோப்பு கண்களில் நுழைந்துவிட்டது என்று அவள் கண்களில் நீரை இறைத்துக்கொண்டாள். சில சமயம் குமுறி அழவேண்டும்போல இருந்தது. ஏன் என்றே புரியவில்லை. ஒருநாள் அந்த யோகா வகுப்புக்குப் போயே ஆகவேண்டும்.

      ``சிரிக்க ஆரம்பிச்சோம்னா நிஜமாவே சிரிப்பு வரும். மனசு தளர்ந்துபோகும்.’’

      ``சுமதி... குளிச்சாச்சா?’’

      அவளுக்காக அம்மா சாப்பாட்டு மேஜையில் காத்திருந்தாள்.

      அவள் மௌனமாக உடை அணிந்துகொண்டாள்.

      ``எனக்கு வெளியில வரவே இஷ்டமில்லை.’’

      அவள் திடுக்கிட்டாள்.  ``அடச்சீ! ஏன் அப்படிச் சொல்றே?’’

      ``இங்கேயே எனக்குப் பாதுகாப்பா இருக்கு.’’

      ``நான் இருக்கும்போது வெளியிலே உனக்குப் பாதுகாப்பு இல்லாம இருக்குமா?’’

      ``இங்கேயே இருக்கேனே?’’

      ``அது சாத்தியமில்லை. உனக்கும் கஷ்டம்... எனக்கும் கஷ்டம்!’’

      ``எனக்கு வெளியே வரவே இஷ்டமில்லை.’’

      ``உள்ளே இருட்டுன்னா..? வெளியிலே பாரு. நீல ஆகாசம். மரங்கள். பறவைகள். கலர் கலரா பூக்கள்…’’

      ``எத்தனை தடவை உப்புமாவைச் சுடவைக்கட்டும் சுமதி? மைக்ரோவேவுக்கும் அலுத்துப்போகும்.’’

      ``அலுப்பு என்பது  ஜடத்துக்கும் உண்டா?’’ 

       உப்புமாவுக்குத் தொட்டுக்கொள்ள ஆவக்காய் ஊறுகாய். நாக்கு சப்புக்கொட்டிற்று.

      ``வேண்டாண்டி, அத்தனை காரம் கூடாது.’’

      மறுபடியும் சிரிப்பு. களுக் மளுக்.

      ``இப்ப அப்படித்தான் நாக்குக்கு வேண்டியிருக்கும். ஆனா…’’

      ``ஓகே... ஓகே. அதை தூர வெச்சுடு!’’

      இரவும் பகலும் சக்கரம்போலச் சுழன்று வந்தன.  இன்னும் எத்தனை நாள்?  தலையணையில் தலையைச் சாய்த்ததும் வரும் தூக்கம் எங்கேயோ பரலோகம் போயிருந்தது. தூக்கம் வராமல் அடிக்கடி கழிவறைக்குச் செல்லவேண்டியிருந்தது. குளிருக்கு இதமாக ஹீட்டரும் ரஜாயும் இருந்தும் குளிரிற்று.

      கண்ணை மூடினால் என்னென்னவோ சித்திரங்கள். ஓலங்கள். கோஷங்கள். அழும் பெண்கள். பரிதவிக்கும் அம்மாக்கள். சிரிக்கும் எமன்கள். பூக்கள் காணோம். நீலவானைக் காணோம். பறவைகள்…

      ``நா வெளியே வர மாட்டேன்.’’

      ``வரணும். நீ வந்தே ஆகணும்.’’

      ``மாட்டேன். என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதே.’’

      ``ஏன்... ஏன் மாட்டே?’’

      ``அது பயமுறுத்தும் வெளி. அன்பில்லாத இடம்.’’

      ``இல்லை, பயப்படாதே. நான் உன்னைப் பொத்தி வைப்பேன்; இறுக அணைச்சுப்பேன்.’’

      ``உனக்குப் புரியாது என் பயம்.’’

      நேற்று  அவள் பார்த்த வீடியோ நினைவுக்கு வந்தது. எதைத் திறந்தாலும் அந்தக் காட்சி. வாட்ஸ்அப்பில், கம்ப்யூட்டரில், முகநூலில். அந்த ஆள் அட்டகாசமாகச் சிரிக்கிறான்.

      ``யார் நீ?’’ 

      ``நான் தேசாபிமானி.  என் தேசத்தை நேசிக்கிறேன்.’’

      ``பொய், நீ கொலைகாரன். கொலை செஞ்சு வேஷம் போடுறியா... என்ன நியாயம்?’’

      ``இருக்கு நியாயம். இந்த மண்ணில் மாசாக இருப்பவர்களை ஒழிப்பேன். இதோ இந்த ஆள் எனது மதத்துக்கு விரோதி. கலாசாரத்துக்கு விரோதி.’’

      ``யார் அவன்?’’

      ``யாரோ. யாராக இருந்தால் என்ன? நான் சாப்பிடாததை அவன் சாப்பிடுகிறான். நான் வெறுக்கும் கடவுளை பூஜிப்பவன். அந்தக் கடவுள் அருவம். ஒரு திசை. அது ஒரு வழிபாடா?’’

      ``சே பாவம்! அவன் ஒரு தினக்கூலிக்காரன். குடும்பம், அவனை நம்பியிருக்கிறது.’’

      ``இருக்கட்டுமே. அவன் என் வெறுப்பின் அடையாளம். இது நான் எனது மண்ணுக்குச் செய்யும் கைங்கர்யம்.’’

      அவள் கண்ணை மூடிக்கொண்டாள். மூடுவதற்கு முன் தெரிந்த காட்சி குடலைக் குமட்டிற்று. அந்தத் தினக்கூலிக்காரன்  அலற அலற,  கெக்கலிக்கும் தேசபக்தன் கோடரியால் அவனை வெட்டுகிறான். சரமாரியாக, வலது இடது நெஞ்சில், அடிவயிற்றில். கீழே கிடந்தவன் அடங்கிப்போனான்.   தீ அவனைச் சுற்றிக் கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது. ``எடுங்கடா இந்தப் படத்தை, முகநூலில் வெளியிடணும். எல்லோரும் பார்க்கட்டும்’’  அட்டகாசச் சிரிப்பு. வெறிகொண்ட முகங்கள். கெக்கலிக்கும் கூட்டம். கோஷம்போடும்  வெறிபிடித்த கூட்டம்.

      அவளுடைய நாபி வெடித்துவிடும்போல் இருக்கிறது. குரல் வெடித்தது.

      ``நான் எதுக்கு அங்கே வரணும்?’’

      அவளுக்குக் குமுறிக்கொண்டு துக்கமும் அழுகையும் வந்தன.

      ``நான் செஞ்ச தப்பு இல்லை அது.’’

      ``உன் தப்பு… உன் தப்பு… உன் தப்புதான்.’’

      தினமும் குரல் சொன்னது. `காலை, மாலை, இரவு , எப்போதும். உன் தப்பு.’

      ``என்ன அநியாயம் பார்த்தியோ?’’ என்றாள் அம்மா. அந்தப் பெரிய ஆஸ்பத்திரியில என்ன நடந்தது தெரியுமோ?’’

      ``என்ன?’’

      ``ஒரு பொண்ணுக்குப் பிரசவம் ஆகிருக்கு. `பிறந்த குழந்தை இறந்துபோச்சு’னு டாக்டர் சொல்லி எழுதியும் கொடுத்தாச்சு. செத்த குழந்தையை ஒரு பிளாஸ்டிக் பையில போட்டுக் கொடுத்தாங்களாம்.  குழந்தையைப் புதைக்க அந்தப் பொண்ணோட அப்பா மயானத்துக்குப் போற வேளையிலே பையிலே அசைவு தெரிஞ்சுதாம். திறந்து பார்த்தா  குழந்தை மூச்சு  விடறதாம். காலை கையை அசைக்கிறதாம்.’’

      பக்கென்ற ஒரு பீதி அவளுள் பரவிற்று. ``அந்த ஆஸ்பத்திரிக்கு நாம போகவேண்டாம்.’’

      ``எந்த ஆஸ்பத்திரியானாலும் நான் வெளியே வர மாட்டேன்.’’

      அவளுக்கு அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.

      ``உன்னால ஒண்ணும் செய்ய முடியாது. எதுவுமே உன் கையில இல்லை.’’

      அவள் விசித்து விசித்து அழ ஆரம்பித்தாள்.

      ``சுமதி, நீ ஏன் அழறே? நானும் ஒரு முட்டாள். இதையெல்லாம் உங்கிட்ட சொல்லியிருக்கக் கூடாது.’’

      ``நீ சொல்ல வேண்டாம். காத்து சொல்லும்.  தொலைக்காட்சி சொல்லுது. கம்ப்யூட்டர் சொல்லும். செல்லிடப்பேசி சொல்லும்.”

      அவளுக்கு மண்டை வெடித்துவிடும்போல இருந்தது.

      உள்ளுக்குள் என்னவோ உடைந்தது. அவள் அமர்ந்திருந்த நாற்காலியின் கீழ் நீர் பரவிற்று.

      ``அம்மா, அம்மா… என் கையில ஒண்ணும் இல்லை.’’

      ``சுமதி என்ன சொல்றே நீ? என்னது இது?  ஓ பனிக்குடம் உடைஞ்சுபோச்சு.”

      ``அப்படின்னா?’’

      ``உடனே ஆஸ்பத்திரிக்குப் போகணும்.”

      அம்மா அவசரமாக டாக்ஸியை அழைக்கிறாள். வழியெல்லாம் கந்தசஷ்டிக் கவசம் சொல்கிறாள். `காக்க… காக்க…’ அது ஒன்றுதான் காதில் விழுகிறது.

      அவள் கண்களை மூடிக் கொண்டாள். கெக்கலிக்கும் குரல்கள். எரியும் உடல்கள். சிரிக்கிறார்கள். அதைக் கண்டு `ஏன்... யார் இவர்கள்?’ எம தூதர்கள்.

      அவள் தலையை இடமும் வலமும் அசைக்கிறாள். ``எதுவுமே என் கையில இல்லை. உண்மைதான்.’’

       ``பனிக்குடம். எத்தனை அழகான சொல்! ஏம்மா உடைஞ்சுபோச்சு?’’

      ``சில பேருக்கு அப்படி ஆகும். பரவாயில்லை. டாக்டர் பார்த்துப்பார்.’’

      ``டாக்டர் கடவுளா? பிளாஸ்டிக் பை நினைவிருக்கோ?’’

      ``சீச்சீ, அசட்டுத்தனமா பேசாதே. அது அபூர்வ கேஸ்.’’

      ``எல்லாமே அபூர்வம்தான். கெக்கலிச்சானே அதுவும்தான். ஏன் நடக்கிறது அப்படி?’’

      அவள் கண் விழித்தபோது சுற்றிலும் வெளேர் என்ற சுவர்கள்.  அவள் அலங்கமலங்க விழித்தாள். கழுத்து வரை கம்பளிப் போர்வை. ஏதோ கழன்றுபோயிருந்தது. உடலில் வெறுமை இருந்தது.

      ``என்ன ஆச்சு?’’

      அம்மா, அவளது கையை வருடியவண்ணம் இருந்தாள். முகம் சோர்ந்திருந்தது.

      ``என்னம்மா?’’

      அம்மா மெள்ளச் சொன்னாள். ``குழந்தை செத்துப் பிறந்தது.  பெண் குழந்தை.’’

      அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள். ஆணோ பெண்ணோ, எல்லாத்துக்கும் ஆபத்து.

      அம்மாவின் கை மறுபடி வருடிற்று. ``வருத்தப்படாதே. அடுத்தது  நல்லபடியா பிறக்கும்.”  

      ``அவளுக்குப் பிறக்க இஷ்டமில்லை.”

      ``யாருக்கு? என்ன சொல்றே சுமதி?”

      ``நான் `பயப்படாதே’னு அதிகம் சொன்னேன். வெளியிலே வரவே மாட்டேம்பா.’’ 

      ``சுமதி, பேசாமே கண்ணை மூடித் தூங்கு. இதுக்கெல்லாம் காரணம் சொல்ல முடியாது. அடுத்தபடியா…”

      ``வேண்டாம் வேண்டாம். நம்மால பாதுகாப்பு குடுக்க முடியாதும்மா. `வந்துடு’ன்னேன். `உன்னைப் பொத்திவெச்சு வளர்க்கிறேன்’னேன். அவ நம்பலை.’’

      குமுறிக் குமுறி துக்கம் ஏற்பட்டது.

      ``சுமதி, அழப்படாது. பச்சை உடம்பு.  இதான் உங்கிட்ட. நீ ஏன்டி நமக்கு சம்பந்தமில்லா விஷயத்துக்கெல்லாம் அலண்டுபோயிடுறே?”
       
       ``நமக்கு சம்பந்தம் இருக்கு.’’

      அம்மாதான் இப்போது அழுதாள்.

      பார்க்கில் பத்துப் பெண்கள்.  அவர்களுடன் அவள். பிராணாயாமம் முடிந்தது. எல்லோரும் எழுந்து நின்று சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.  பகபகவென்று. வெகு நேரம். `சிரி. மனசிலிருக்கும் பாரமெல்லாம் இறங்கும். இது தெரபி!’ அம்மா பக்கத்தில் நின்று சொல்கிறாள்.

      ``சிரி!’’
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      சங்கு மீன்
       
       
      'கோமதி காணாமல்போய் இன்றோடு 10 வருடங்கள் முடிந்துவிட்டன’ என சரஸ்வதி நினைத்துக்கொண்டிருந்த போதுதான், அவளிடம் இருந்து கடிதம் வந்தது. சரஸ்வதிக்கு உண்டான கோபத்தில் கடிதத்தைக் கிழித்துப்போட்டுவிட வேண்டும் என நினைத்தாள். ஆனால், அவளால் கிழிக்க முடியவில்லை. கோமதியின் கடிதம் அவளுக்குப் பதற்றத்தை உண்டாக்கியது. தன் கணவன் சண்முகத்திடம் அந்தக் கடிதத்தைக் கொடுத்துவிட்டாள். கடிதத்தில் இருந்த விலாசத்தைப் பார்த்தார் சண்முகம். அவரது தங்கை கோமதியின் கையெழுத்துதான். அவளின் கையெழுத்து அவருக்கு நன்றாகவே தெரியும்.
      கோமதி, 10 வருடங்களுக்கு முன்னர், தேர்த் திருவிழாவின்போது சரஸ்வதியிடம் இருந்து தங்கச் சங்கிலியை வாங்கிக்கொண்டு போனாள். மீனாட்சி திருக்கல்யாணம் அன்றுதான், அவளுக்குக் கல்யாணம் நடந்தது. அன்று மாலை அவள் வத்தலகுண்டுக்குப் புறப்பட்டுப்போகும்போது இரவலாக வாங்கிக்கொடுத்து அனுப்பியது சொர்ணத்தம்மாதான். அவள் தன் மருமகள் சரஸ்வதியிடம், 'கழுத்து நிறைய என் மகளுக்கு நகைகள் தெரியட்டும். உன்னோட சங்கிலி கொடுத்து அனுப்பு. மறுவீட்டுக்கு வரும்போது வாங்கிக் குடுத்துர்றேன்’ என, வாங்கிப் போட்டு அனுப்பினாள். கோமதியை அதற்குப் பிறகு சரஸ்வதி பார்க்கவில்லை.
      சண்முகத்துக்கு மூன்று தங்கைகள். மூவரில் கோமதிக்கு மட்டும் படிப்பு வரவில்லை. ஆறாம் வகுப்புக்கு மேல், அவள் பள்ளிக்குச் செல்லவில்லை. வீட்டில் இருந்துகொண்டாள். படிப்பும் வராமல் வீட்டில் இருந்தவளுக்கு, திருமணம் தாமதமாகத்தான் நடந்தது. தங்கச் சங்கிலியை வாங்கிக்கொண்டு போனவள், குடும்பத்துடன் காணாமல்போய்
      10 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. இவ்வளவு காலத்தில் அவளிடம் இருந்து எந்தத் தகவலும் இல்லை. அவளைத் தேடி, சண்முகமும் சரஸ்வதியின் அப்பா பொன்னம்பலமும் மாதக்கணக்கில் அலைந்து ஓய்ந்திருந்தார்கள்.
      கோமதி காணாமல்போன இந்த 10 வருடங்களில், சரஸ்வதி வெற்றிலையில் மை தடவிப் பார்க்கும் காரியத்தில் தொடங்கி, காணாமல்போன பொருட்கள் கிடைக்கச்செய்யும் கிரகத்துக்கும் தேவதைகளுக்கும் கடவுளுக்கும் பேய்- பிசாசுகளுக்கும் சாமியார்களுக்கும் பரிகாரம் செய்ததோடு, அந்தக் காரியங்களில் தேர்ச்சியும் அடைந்திருந்தாள்.
      ஊரில் இருக்கும் உறவினர்கள் ஏதாவது தொலைந்துவிட்டது என்றால், சரஸ்வதியிடம் வந்து யோசனை கேட்கும் அளவுக்கு, இந்த விஷயத்தில் அவளுக்கு ஞானம் வாய்த்திருந்தது. இதையெல்லாம்விட, ஊருக்கு வரும் புதிய ஜோசியர்களும் சாமியார்களும் சரஸ்வதி பெயரைச் சொல்லி வீட்டுக்கு வருவதும், காணாமல்போன பொருள் கிடைக்க மந்திரித்து தாயத்து தருகிறோம் என, பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு செல்வதும் வாடிக்கையாக இருந்தது.

      'சரஸ்வதியின் கண்ணீருக்காக இல்லையென்றாலும் சண்முகத்தின் தியாகத்துக்
      காகவாவது கோமதி திரும்ப வரவேண்டும்’ என அவர்களைப் பார்க்க வரும் உறவினர்கள் பேசிக்கொள்வார்கள். சண்முகத்தின் துயரத்தைக் கேட்பவர்கள் கண்ணீர்விடுவார்கள்.
      சண்முகம், வேலைக்குச் சேரும்போது அவருடைய சம்பளம் 218 ரூபாய். இந்தச் சம்பளத்துக்கு வேலைக்குச் சேர்ந்த சண்முகத்தை, அவரது அம்மா திட்டாத நாள் இல்லை. இந்தச் சம்பளத்தில்தான் அவருடைய மூன்று தங்கைகள், ஒரு தம்பி, அவரது அம்மா என ஆறு நபர்கள் உணவருந்தி, வீட்டுக்கு வாடகை கொடுத்து, மின்சாரம் - தண்ணீர் கட்டணங்கள் செலுத்தி, இந்தத் தெருவில் குடியிருந்திருக்கிறார்கள்.
      சண்முகம், தன் தம்பிக்கு வேலை கிடைத்ததும் குடும்பத்தின் சிரமங்கள் எல்லாம் தீர்ந்துவிடும் என நம்பினார். வேலை கிடைத்ததும் பெட்டிப் படுக்கையைத் தூக்கிக்கொண்டு பெங்களூர் சென்று குடியேறிய தன் தம்பியின் மீது, சண்முகம் இப்போதும் கோபமாகத்தான் இருக்கிறார். அந்தக் கோபத்தை எல்லாம் வீட்டில் இருக்கும் கோமதியிடம்தான் அவர் காட்டுவார்.
      'தெண்டச்சோறு... வட்டி வட்டியா திங்கத் தெரியுது. ஒழுங்கா சமைக்கத் தெரியுதா?’ என, தினமும் திட்டுவார். இத்தனைக்கும் சண்முகத்தின் அம்மாதான் சமையல் செய்வாள். கோமதி, ஒத்தாசையாக வெங்காயம் நறுக்கித் தருவாள்.
      சண்முகம் தன் மூன்று தங்கைகளின் திருமணம் முடிகிற வரையில், தான் திருமணம் செய்துகொள்ளக் கூடாது என்ற வைராக்கியத்தில் இருந்தார். அவரது அம்மாவின் தீர்மானமும் அதுவாகத்தான் இருந்தது.
      'உனக்குக் கல்யாணம் நடக்கணும்னா, முதலில் நீ உன் தங்கைகளுக்குக் கல்யாணத்தை முடிச்சு வை’ என அவள் தினந்தோறும் சண்முகத்தைத் திட்டிக்கொண்டிருப்பாள். தங்கைகளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்க, வாரந்தோறும் தரகருடன் அலைந்தார் சண்முகம்.
      சொர்ணத்தம்மாவின் குணம் அறிந்த பலரும், சண்முகத்துக்கும் பெங்களூரில் வேலை பார்க்கும் சுந்தரத்துக்கும் பெண் தர முன்வரவில்லை. பொன்னம்பலம் தைரியமாக முன்வந்து சண்முகத்துக்கு, தன் மகள் சரஸ்வதியைக் கல்யாணம் செய்துதந்ததோடு, சண்முகத்தின் மூன்று சகோதரிகளின் திருமணத்துக்கும் ஏற்பாடு செய்தார். மூன்று பெண்களும் ஒவ்வொருவராகத் திருமணம் முடிந்து, கணவன் வீட்டுக்குப் போய்ச் சேரும் வரை சரஸ்வதிக்கும் சொர்ணத்தம்மாவுக்கும் தினமும் சண்டை சச்சரவு வரும். மாமியாரும் மருமகளும் ராகு-கேது போல எதிரெதிர் நின்றார்கள். மூன்று குமரிப்பெண்கள் வீட்டில் இருந்தபோது, 'நான் ஒருநாள் ஒருபொழுது நிம்மதியாக உணவு உண்டு, கணவனுடன் உறங்கியது இல்லை’ என, தன் அம்மாவிடம் புலம்புவாள் சரஸ்வதி.
      கடைசியாக கோமதியின் திருமணம் முடிந்து மணமக்கள் ஊருக்குப் புறப்பட்டுப் போனதும், திருமண மண்டபத்தில் இருந்து நேராக வீட்டுக்கு வந்தாள் சரஸ்வதி. மூன்று டம்ளர் பொன்னி அரிசியும் நான்கு டம்ளர் தண்ணீரும் குக்கரில் வைத்துவிட்டு, (அப்போதுதான் குக்கர் வந்த புதிது. தெருவில் அவர்களது வீட்டில்தான் குக்கர் இருந்தது. சரஸ்வதி, தன் மாமியாருக்குத் தெரியாமல் பரண் மேல் ஒளித்து வைத்திருந்ததை எடுத்து, சமையல் செய்யத் தொடங்கினாள்.) கதவைப் பூட்டிவிட்டு கட்டில் மேல் படுத்து உறங்கினாள். தன் தங்கச்சங்கிலியை இரவலாகக் கொடுத்திருக்கிறோமே, தன் மாமியாக்காரி திருப்பிக்கொடுப்பாளா... மாட்டாளா என்ற சிந்தனைகூட அவளிடம் இல்லை.
      அன்றுதான் முதன்முதலாக தன் அப்பா வாங்கிக்கொடுத்த கட்டிலின் மேல் படுத்தாள். மூன்று நான்கு தடவை புரண்டு புரண்டு படுத்துக்கொண்டாள். குக்கரில் இருந்து விசில் சத்தம் வந்ததும், எழுந்து தலை வழியாக நீரை ஊற்றிக்கொண்டு, தலையைத் துவட்டிவிட்டு, பழைய குழம்பை சுடுசோற்றில் ஊற்றி மனதாரச் சாப்பிட்டாள். பிறகு வாசற்படியில் உட்கார்ந்து, தெருவை வேடிக்கை பார்த்தாள்.
      வீட்டுக்கு வந்த கணவனிடம், 'ராத்திரிக்கு சூடா தோசையும் கெட்டிச் சட்டினியும் உமையாள் விலாஸில் வாங்கிட்டு வாங்க’ எனச் சொன்னாள். சண்முகமும் அன்றில் இருந்து ராத்திரியானதும் உமையாள் விலாஸில் முறுகலான ஸ்பெஷல் தோசை பார்சல் வாங்கிவரத் தொடங்கினார்.
      தினமும் சண்முகம் ஸ்பெஷல் தோசை வாங்கி வருவதைப் பார்த்து 'ஸ்பெஷல் தோசை சண்முகம்’ எனத் தெருக்காரர்கள் அவரை அழைக்க ஆரம்பித்தார்கள். அதன் பிறகுதான் சரவணனும் ராஜியும் பிறந்தார்கள். ராஜி பிறந்ததும் சரஸ்வதி என்ன நினைத்தாளோ தெரியவில்லை... 'உமையாள் விலாஸ் ஸ்பெஷல் தோசை வேண்டாம்’ எனச் சொல்லிவிட்டாள். அப்புறம் சண்முகம் பார்சல் எதுவும் வாங்கி வருவது இல்லை.
      கல்யாணம் முடிந்து மூன்று-நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகும், கோமதி தனது சங்கிலியைத் தராதது சரஸ்வதிக்கு சந்தேகத்தை உண்டாக்கியது. தன் மாமியார்தான் தனக்கு ஏதோ கெடுதல் செய்கிறாள் என நினைத்தாள். அதன் பிறகு அவள் மை ஜோசியம் பார்ப்பது என முடிவுசெய்தாள். பொன்னம்பலத்தின் உதவியுடன் ஊருக்குப் புறப்பட்டாள். மை ஜோசியத்துக்குக் காணிக்கை வெறும் 1 ரூபாய் 25 பைசாதான். ஆனால், மை ஜோசியருக்கு சுருட்டு ஒரு பாக்கெட்டும், பிராந்தி பாட்டில் ஒன்றும், பார்சல் பிரியாணிப் பொட்டலம் என, ஒரு மஞ்சள் பை நிறைய சாமான்களை வாங்கிப் போக வேண்டும்.
      'தங்கச் சங்கிலி தெரிந்ததா... தங்கச் சங்கிலி தெரிந்ததா?’ என சரஸ்வதியிடம் அவளது அம்மாவும் அப்பாவும் கேட்டதற்கு அவள், 'பெரிய தேர் ஒன்று நகர்ந்து வருவதுபோலவும் அந்தத் தேரில் இருந்து மாலைகளை யாரோ உருவி உருவிப் போட்டார்கள் என்றும், ஒரு மாலை தன் கழுத்தில் விழுந்தது’ என்றும் சொன்னாள்.
      'பொன்னம்பலம் உழைத்துச் சம்பாதித்த பணம் உண்மையாக இருந்தால், தனக்குச் செய்துபோட்ட சங்கிலியில் அப்பாவின் உண்மையான அன்பு இருந்தால், திரும்பி வரட்டும். இல்லைன்னா தொலைஞ்சு அதோடு போகட்டும்... பீடை’ என கோமதியைத் திட்டினாள். அதற்குப் பிறகு கொஞ்சம் நாட்கள் கோமதியைப் பற்றி, யாரும் எதுவும் பேசிக்கொள்வது இல்லை. எல்லோருக்குமா கோமதி இருக்கும் இடம் தெரியாமல்போகும்? நிச்சயமாக யாருக்காவது தெரிந்திருக்கும். தன்னிடம் சொல்லாமல் மறைக்கிறார்கள் என சரஸ்வதி நினைத்தாள்.
      பங்குனி உத்திரம் முடிந்த நேரத்தில், கோமதியை திருப்பரங்குன்றத்தில் பார்த்ததாக உறவுக்காரர்கள் சொன்னார்கள். சண்முகமும் சரஸ்வதியும் பஸ் ஏறிக் கிளம்பினார்கள். மதுரையில் ஒரு சத்திரத்தில் தங்கி, தினமும் தெருத்தெருவாக அலைந்தார்கள். திருவிழாவில் கோமதியைத் தேடினார்கள். மீனாட்சியம்மன் கோயிலுக்குள் போய், ஒவ்வொரு சிலையாகப் பார்த்து, 'கோமதி ஒளிந்திருக்கிறாளா?’ என சரஸ்வதி கவலையோடு தேடினாள்.
      கோயிலில் பொற்றாமரைக்குளத்தில் அமர்ந்திருந்த வேளையில் சண்முகம், 'விடு சரசு... உனக்கு அதைவிட நல்லதா ஒரு செயின் 10 பவுன்ல எடுத்துத் தர்றேன். என்னாலே அலைய முடியலை; செலவும் செய்ய முடியலை...’ எனக் கண்ணீர்விடாத குறையாகச் சொன்னார். அதை, அவள் கேட்டுக்கொள்ளவில்லை.
      'நகையை அவள் வெச்சுக்கிடட்டும். எனக்கு வேணாம். ஆனா 'இத்தனை நாளா ஏன் திருப்பித் தரலை?’னு, நான் அவகிட்டே கேட்கணும். உங்க அம்மா சொல்லி அவ எனக்குத் தரலையா... இல்லை என்ன, ஏது விஷயம்னு நான் தெரிஞ்சுக்கிடணும். பொன்னம்பலம் மக என்ன உங்க அம்மாவுக்கு அரைக்கீரையா... கிள்ளிப்போடறதுக்கு?’ என முறைத்துப் பேசினாள்.
      திருவிழாவுக்கு இல்லை என்றாலும், பூப் பல்லக்கு ஊர்வலத்தில் எப்படியாவது கோமதியைப் பார்த்துவிடலாம் என, கூட்டத்தோடு கூட்டமாக நின்று சரஸ்வதி தேடினாள். தன்னை மறந்து நின்று, பூப் பல்லக்கில் வந்த மீனாட்சியம்மனையும் சுந்தரேஸ்வரரையும் பார்த்து வணங்கினாள். பல்லக்கில் இருந்து மாலை ஒன்று, அவள் கரத்தில் வந்து விழுந்தது. கண்களில் ஒற்றி வைத்துக்கொண்டாள். அன்று இரவு ஊருக்கு வந்து உறங்கி எழுந்தவள், அதிகாலையில் அழுத கண்ணீரோடு, 'கோமதி எங்கே இருந்தாலும் எங்க அப்பா செய்து கொடுத்த சங்கிலியோடு நல்லா இருக்கட்டும். எனக்கு மீனாட்சி தாய் கண் திறந்து பார்த்ததே போதும்’ என சண்முகத்திடம் சொன்னாள். ஒருநாள் ராத்திரியில் அவளுக்கு என்ன மாற்றம் நடந்தது. ஏதேனும் 'கனா கண்டாளா?’ என சொர்ணத்தம்மாவுக்குக் குழப்பம்.
      சரஸ்வதி யாரிடமும் பேசாமல், வீட்டுச் சமையல் வேலைகளில் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்திருந்தாள். தன் பிள்ளைகளை வளர்த்து ஆளாக்குவதில் அவள் கண்ணும்கருத்துமாக இருந்தாள். பகலில் அவள் அயர்ந்து உறங்கும்போது அவளை அறியாமல் தனது கழுத்தைத் தடவிக்கொள்வாள். அது மட்டும் அல்லாமல் யாருடனாவது பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது திடீரென, தனது கழுத்தையும் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் தாலிச்சரடையும் தடவிக்கொள்வாள்.
      கோமதியிடம் இருந்து வந்த கடிதத்தைப் பார்த்ததும், அவளை அறியாமல் தனது கழுத்தைத் தடவிக்கொண்டாள். அவளுக்கு அந்தக் கடிதம் உண்மையிலே பயத்தைத் தந்தது. இந்த 10 வருடக் காலத்தில், காணாமல்போன தங்கச் சங்கிலியைக் கண்டுபிடிக்கவேண்டும் என்ற ஆவேசம், அவளை எதற்கெடுத்தாலும் அச்சப்படவைத்தது. சமையல் அறையில் தட்டு, டம்ளர் என ஏதாவது தவறி கிழே விழுந்தாலும், 'கோமதி வந்துட்டாளா... யாரு... யாரு..?’ என பயந்துபோய் பேசினாள். அந்தப் பயத்தோடுதான் அவள் அந்தக் கடிதத்தை கையில் வைத்திருந்தாள். அந்தப் பயத்தோடுதான் கடிதத்தை சண்முகத்திடம் கொடுத்தாள்.
      சண்முகம் தன் தங்கை கோமதியின் கடிதத்தைப் பிரித்தார். கோடுபோட்ட காகிதத்தில் எழுதியிருந்தாள். அந்தக் கடிதம் ஒரு புத்தகத்தின் அளவு பெரியதாக இருந்தது. கடிதத்தில் இருந்த வரிகளைப் பார்த்ததும், அவருக்குக் கண்களின் கீழ் இமையில் திரண்ட துளி நீர், அவருடைய அனுமதி இல்லாமல் கன்னத்தில் வழியப் பார்த்தது. ஆனால், அதை அவர் அனுமதிக்கவில்லை. சண்முகம் கடிதத்தைப் படிக்க ஆரம்பித்தார்...
      அன்புள்ள அண்ணனுக்கும் அண்ணிக்கும் வணக்கம். கோமதி எழுதும் கடிதம்...
      நான் ஆறாம் வகுப்பு படித்தப் பெண். எனக்கு அவ்வளவாக எழுதப் படிக்கத் தெரியாது என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். இந்தக் கடிதத்தில் ஏதாவது பிழைகள் இருந்தால் மன்னிக்கவும்.
      அண்ணி என் மேல் கோபமாக இருப்பார்கள் என எனக்குத் தெரியும். இரவலாக வாங்கிப்போன நகையை, திருப்பித் தராமல் இருப்பது பெரிய குற்றம்தான். உங்களுக்கு ஏதாவது நல்ல காரியம் செய்ய நினைக்கிறேன். உங்களுக்கு எப்போதும் நன்றியுள்ளவளாக இருக்க விரும்புகிறேன். உங்களிடம் இருந்து வாங்கிய நகை காணாமல்போய்விட்டது எனப் பொய் சொல்ல, எனக்கு மனம் வரவில்லை. என்னிடம்தான் பத்திரமாக இருக்கிறது.
      பொன்னம்பலம் மாமா எவ்வளவு கஷ்டத்தில் இந்த நகையைச் செய்து தந்திருக்கிறார் என எனக்குத் தெரியும். அதைவிட அண்ணி இந்த நகையின் மேல் எவ்வளவு பிரியமாக இருந்தார்கள் எனவும் தெரியும். அந்த நகை உங்களுக்கு வேண்டாம். பதிலாக வேறு ஏதேனும் நகையை வாங்கிக்கொள்ளுங்கள். அந்த நகைக்கான பணத்தை உங்களது பெயருக்கு செக் எடுத்து, இத்துடன் அனுப்பியிருக்கிறேன். 10 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. இன்று என்ன விலைக்கு அந்த நகையைச் செய்ய முடியுமோ, அதே விலைக்குப் பணத்தைக் கொடுத்திருக்கிறேன். இது கணக்கை நேர்செய்ய அல்ல... உங்களுக்கு நல்லது செய்யவே. நீங்கள் வாழ்க்கையில் சந்தோஷமாக இருக்கவே இதைச் செய்திருக்கிறேன்.
      நகையை ஏன் உங்களுக்குத் தரவில்லை எனச் சொல்லியாக வேண்டும். நகையை இரவலாக வாங்கிப்போன மூன்றாவது நாளில், மலேசியாவில் இருந்து என் கணவரின் சித்தியும் சித்தப்பாவும் வத்தலகுண்டு வந்தார்கள். அவர்கள் அங்கிருந்து கொண்டுவந்த நகையை விற்று பணமாக்க விரும்பினார்கள். அந்தப் பணத்தைக்கொண்டு ஊரில் இடம்வாங்கிப் போடலாம் எனத் திட்டமிட்டிருந்தார்கள். காலி இடத்தைப் பார்க்க மாமாவும் மலேசியாக்காரரும் காலையில் புறப்பட்டுச் சென்றுவிடுவார்கள். அப்படி ஒருநாள் இடம் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பிவரும்போது, வயதான ஒருவரை உடன் அழைத்து வந்திருந்தனர். அவருக்கு நீண்ட தாடியும் முறுக்கிய மீசையும் இருந்தன. அடிக்கடி மூக்குப்பொடி போட்டுக்கொண்டார். அவருடைய வெள்ளை வேட்டியும் வெள்ளை ஜிப்பாவும் அழுக்காக இருந்தன. உடலில் விபூதி வாசனை அடித்தது. வயதானவர் ஏதோ மந்திரம் கற்றவர்போல தெரிந்தார். மலேசியாவில் இருந்து தாங்கள் கொண்டுவந்த நகையை, அவருக்கு முன்பாகப் பிரித்து இருவரும் வைத்தார்கள்.
      'இந்த நகையை விற்கவே முடியவில்லை. ஏதாவது பரிகாரம் செய்தால் விற்க முடியுமா?’ எனக் கேட்டார்கள். வயதானவர் நகையை கையால் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி மேஜையில் இருந்த நகையை முகர்ந்துபார்த்தார். மூக்குப்பொடியை உறிஞ்சுவதுபோல நகையையும் உறிஞ்சி விடுவார் எனத் தோன்றியது. அவ்வளவு வேகமாக உறிஞ்சினார். உறிஞ்ச உறிஞ்ச அவருடைய மூக்கு விடைத்துக்கொண்டதோடு, மார்பும் விரிந்தது. பிறகு, மூச்சை சிறிது சிறிதாக வெளியேற்றினார். அப்படி வெளியேற்றும்போது கண்களை மூடிக்கொண்டார். அவருடைய முகம், தன் முன்பாக அமர்ந்திருக்கும் ஒருவரின் பேச்சைக் கேட்பதுபோல் இருந்தது.
      வயதானவர், மலேசியாக்காரர்களைப் பார்த்து, 'நகையில ரத்தவாடை வீசுது. ரத்தக் கவுச்சி இருக்கு. அந்தக் கவுச்சி விபத்தா... கொலையா...னு தெரியலை. இந்த நகையை உடுத்திக்கிட்டவங்க ஆணா இருந்தா, ஆகாரம் இல்லாம செத்துப்போகணும். பெண்ணாக இருந்தா, புத்தி பேதலிச்சுச் செத்துப்போகணும்’னு சொன்னார்.
      மலேசியாவில் இருந்து வந்த அந்தப் பெண் தன் முகத்தைப் பொத்தி அழத் தொடங்கினாள். நான் அவளைச் சமாதானப்படுத்தினேன். அவளால் அழுகையை நிறுத்த முடியவில்லை.

      மலேசியாக்காரர், 'நேரா பார்த்த மாதிரி சொல்றீங்களே... நீங்க சொன்னது நிஜம்தான். நிஜம்தான்’ என தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழுதார். எங்களுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. நாங்கள் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்தினோம்.
      'நகையையும் உடுத்திப்போட்ட உடுப்பையையும் மோந்து பார்த்து, அதுல வர்ற வாசனையை வெச்சு நோக்காட்டையும் குத்தம்குறையையும் கண்டுபிடிக்கிறது எங்க பரம்பரையிலே இருக்கிறவங்களுக்கு கைவந்த வித்தை. இது வித்தைனும் சொல்லலாம்; இல்லை வைத்தியம்னு சொல்லலாம். ஆனால் இதுக்குப் பரிகாரமும் இல்லை; நிவாரணமும் இல்லை. விதி விட்ட வழி’ என்றார்.
      'நடுரோட்டிலே கிடந்த அநாதைப் பிரேதத்தின் நகைகள் இவை. நடுராத்திரி நேரம். யாரும் இல்லைனு எடுத்துவெச்சோம். யாருக்கும் தெரியாம வித்துட்டு, ஊருக்கு வந்து சேர்ந்துருவோம்னு ஆசைப்பட்டுட்டோம். நகைகளை இவங்ககூட வேலை பார்க்கிறவங்களுக்கு வித்தோம். வாங்கினவங்க வீட்டில இருக்கிற பொம்பளைங்க மூணு பேரும், மறுநாள் ராத்திரியிலே தூக்குமாட்டிக்கிட்டுச் செத்துப்போயிட்டாங்க. என்ன காரணம்னு இன்ன வரைக்கும் தெரியலை. நகையை வாங்கினவர், சம்சாரம் செத்த துக்கத்திலே நகையை எங்களுக்குத் திருப்பிக் கொடுத்துட்டார்.
      ரெண்டாவதா ஒருத்தருக்கு வித்தோம். அவர் மகள் கல்யாணத்துக்கு ஆசையா வாங்கினார். கல்யாணம் முடிஞ்ச மறுநாளே மாடியில் இருந்து குதிச்சுச் செத்துப்போச்சு அந்தப் பிள்ளை. நகையை கண் முன்னாலே வெச்சுப் பார்த்துட்டே இருக்கோம். ஒருநாள் ஒருதடவைகூட உடுத்தி அழகு பார்க்க முடியலை. ஏதோ பிசாசுகூட இருக்கிற மாதிரி இருக்கு. ஆசையா ஒருநாள் நகையைப் போடலாம்னு எடுத்தேன். கை-கால் நடுக்கம் எடுத்து, தரையிலே நிக்க முடியலை. உடம்பெல்லாம் கொதிக்க ஆரம்பிச்சது. நகையை பெட்டியிலே போட்டதும் ஐஸ் மாதிரி உடம்பு ஜில்லுனு மாறிப்போயிருச்சு. ஆச்சர்யமா இருக்குது. இந்தா இந்த நகைதான்... மான் ஒண்ணு நிக்கிற மாதிரி இருக்குல, அதை என் மகளுக்கு ஆசையாப் போட்டுவிட்டேன். விடிகாலை எழுந்து பார்த்தா, என் மகளைக் காணோம். பூட்டின வாசல் கதவு எல்லாம் அப்படியே இருக்கு. 'எங்கே போனா?’னு தெரியலை. இன்னைக்கு வரைக்கும் கண்டுபிடிக்க முடியலை. எங்களுக்குப் பயமா இருக்கு சாமி. பயந்துபோய் மலேசியாவை விட்டுட்டு ஊருக்கு வந்திருக்கிறோம். வெச்சிருக்கவும் மனசு இல்லை; விற்கவும் முடியலை. என்ன செய்யுறதுனு தெரியலை’னு அழத் தொடங்கினார் மலேசியா சித்தி.
      'நீங்க அவ்வளவு சுலபமா இந்த நகையை வித்துட முடியாது; அனுபவிக்கவும் முடியாது. இந்த நகையை எங்கே எடுத்தீங்களோ, அந்த இடத்துலயே போய் புதைச்சு வைங்க. 10 அடி ஆழத்துல குழி தோண்டி அதுல நவதானியத்தைப் போட்டு, 10 வகையான எண்ணெய் ஊற்றி, இந்த நகையை அதுல போடுங்க. நகைக்கு மேலே 10 வகையான துணிகளைப் போட்டு குழியை மூடுங்க. மறு நிமிஷத்தில் இருந்து உங்களைப் பிடிச்ச பீடை, நோவு, அசௌகரியம் உபாதை... எல்லாம் மாயமா மறைஞ்சிரும்’னு அந்தப் பெரியவர் சொன்னார். அவர்களும் அந்த வார்த்தைகளை நம்பி மலேசியாவுக்குப் புறப்பட்டுச் செல்வதாகச் சொன்னார்கள். அதோடு பிரச்னை முடிந்தது என்றால் பரவாயில்லை.
      என்னதான் இருந்தாலும் நான் படிக்காத முட்டாக்கழுதைதானே. வாயை மூடிக்கிட்டு இருந்திருக்க வேண்டும். அண்ணியின் நகையைக் காட்டி, 'இந்த நகையைப் பாருங்கள்’ எனக் கோட்டித்தனமாக அவரிடம் கேட்டுவிட்டேன். என் வீட்டுக்காரர் என்னைத் திட்டியதைக்கூட நான் பொருட்படுத்தவில்லை. அப்படிக் கேட்டதுதான் இவ்வளவு பெரிய பிரச்னையாக மாறியிருக்கிறது. ஆனால் அப்படிக் கேட்காமல் இருந்து மறுநாள் ஊருக்கு வந்து உங்களிடம் நகையைக் கொடுத்திருந்தால், உங்கள் வாழ்க்கை எப்படி மாறிப்போயிருக்கும். எங்களுக்காக உழைத்த அண்ணன், எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பார். நல்லவேளையாக நகையைத் தராமலேயே இருந்ததை நினைக்கும்போது, மனசுக்கு சந்தோஷமாக இருக்கிறது.
      பெரியவர் தனது கைக்குட்டையால் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டு ஆழமாக ஏதோ ஒன்றை, தனக்குள் வாங்கிக்கொள்வதுபோல மூச்சை இழுத்தார். மூச்சை இழுக்க இழுக்க, அவரது முகமும் மார்பும் காற்று நிரம்பும் பந்தைப்போல விரிந்தபடியிருந்தது. பிறகு, வெற்றுப் பலூனைப்போல சுருங்கத் தொடங்கியது. அவர் இன்னொரு முறை, தனது நாசியால் காற்றை உள்ளிழுத்துக்கொண்டார். அந்த வீட்டின் இடுக்குகளின் வழியாக ஒளிந்திருக்கிற காற்றைக்கூட முகர்ந்து, தனது உடலில் நிரப்பிக்கொள்வதுபோல துரிதம்கொண்டிருந்தார்.
      'என்ன சொல்லப்போகிறார். அதுவும் பொன்னம்பலம் மாமா செய்துகொடுத்த நகையில் என்ன குற்றம் குறையைக் கண்டுபிடிக்கப்போகிறார்’ என பரமார்த்தமாக இருந்துவிட்டேன். அவர் சொன்னார். 'இந்த நகை உன்னோடது இல்லை தாயி... நிசம்தானா?’ எனக் கேட்டார்.
      நானும் 'ஆமாம்’ என்றேன்.
      'இது யாரோடதா வேணா இருக்கட்டும். இந்த நகை இருக்கிற வீட்டிலே புருஷனும் பொண்டாட்டியும் இணைஞ்சிருக்க முடியாது. ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் எட்டிக்காய் மாதிரி கசந்துபோய்க் கிடப்பாங்க. சங்கிலி கழுத்திலே இருக்கிற பொம்பளைக்கு வயிற்றிலே பிள்ளை உதிக்காது. வம்சவிருத்தி தராமல் இருக்கிற பால் இல்லாத எட்டிக்காய் மரத்தோட நிழலில் உட்கார்ந்து, இந்த நகையைச் செய்திருக்காங்க. அந்த மரத்தோட பால் இந்த நகையிலே கலந்திருக்கு. நகையைப் போட்டதும் உடம்பு எல்லாம் கசந்துபோய் எரிச்சலாகிப்போயிரும். இனிப்பு தெரியாது. குடும்பத்திலே இருக்கிற சந்தோஷமான விஷயமும் தெரியாது. இந்தச் சங்கிலியிலே இருக்கிற மீன் கசப்பான நீரைக் குடிச்சுச் சாகக்கிடக்கு. கறுத்துப்போன மீன் இன்னும் கொஞ்ச நாளிலே செத்துப்போய் தானா அறுந்து உதிர்ந்திரும். சங்கில் இருந்து வர்ற ஓசை, ஏதோ சாவு வீட்டில் இருந்து வர்றது மாதிரி என் காதுக்குக் கேட்குது. நீ வாங்கினவங்ககிட்டயே திரும்பவும் கொடுத்திரு தாயி’ என்றார்.
      'சாமி இந்த நகை என்னோட அண்ணன் சம்சாரத்தோடது. அவங்ககிட்டே இருந்து இரவலா வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன். திருப்பி தந்தா, அவங்க வீட்டிலே நல்லது எதுவும் நடக்காதா?’
      'கழுத்துச் சங்கிலி எங்கெங்கே இருக்கோ, அங்கே நான் சொன்னது நடக்கும். பரிகாரம் எதுவும் இல்லை. பரிகாரத்தைத் தேடிப்போய்ச் செய்றதுக்கு, சங்கிலியைக் கழுத்திலே உடுத்தாமலே இருக்கலாம்’ என்றார்.
      அன்றில் இருந்து நான் அந்த நகையை உங்களுக்குத் தரக் கூடாது என்பதில் முடிவாக இருந்தேன். என் கணவர் 'உடனே கொடுத்துவிட்டு வந்துவிடு’ எனத் தினமும் தொந்தரவு செய்தார். அவருக்குத் தெரியாமல், ஒருநாள் ஊருக்குப் போய்விட்டு வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு, இரண்டு சினிமா படங்கள் பார்த்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்துசேர்ந்தேன். நகையைக் கொடுத்துவிட்டோம் என அவர் நிம்மதியாக இருந்தார். நகை இருக்கும் வீட்டில்தான் வாழ்க்கை எட்டிக்காய்போல கசக்கத் தொடங்கிவிடுமே. எதற்காக எனத் தெரியவில்லை. அவர் தினமும் குடித்துவிட்டு வர ஆரம்பித்தார். அவருக்கு நான் தேவைப்பட்டேன். ஆனால், எனக்கு படுக்கையறை வெறுப்பாக மாறியது. எரிச்சலாக இருந்தது. உடல் பெரும் சுமையாகத் தெரிந்தது. நான் விலகவும் அவர் என்னை வெறுக்கவுமாக, தினமும் சண்டை.
      இத்தனைக்கும், நகையை சாணி உருண்டையில் போட்டு உருட்டி பந்துபோல செய்து காயவைத்து பரணில் பழைய பொருட்களோடுப் பொருட்களாக ஒளித்து வைத்திருந்தேன். இன்று வரை நாங்கள் பிரிந்துதான் இருக்கிறோம். நான் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ளாததைப் பற்றி பலரும் திட்டுகிறார்கள். ஆனால் நீங்கள் சந்தோஷமாக இருக்கிறீர்கள் என்பதையும் புது வீடு, வாசல், இரண்டாவதாக ராஜி பிறந்தது என எல்லாவற்றையும் கேள்விப்பட்டதும் எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. அந்தச் சந்தோஷத்தை நான் கெடுக்க விரும்பவில்லை. இந்தச் சந்தோஷம் உங்களுக்கு நிரந்தரமாக இருக்க வேண்டும் என நினைத்தேன்.
      எனக்கு 10 வருடங்களாக குழந்தை பிறக்காததன் ரகசியமும் இதுதான். யாரிடமாவது சொன்னால் நம்புவார்களா? நான் நம்பினேன். சங்கிலியை உங்களிடம் தந்துவிட்டு, சாமியார் சொன்னதைச் சொல்லிவிட்டு வந்திருக்கலாம். நான் இரண்டு மூன்று குழந்தை பெற்றிருப்பேன். புதிதாக ஒரு வீடுகூட வாங்கியிருப்பேன். ஆனால், அண்ணி நிச்சயமாக என் பேச்சைக் கேட்க மாட்டார்கள்.
      கல்யாணத்துக்கு முன்பு நான் கத்திரிக்காய் வாங்கிக்கொண்டு வந்து, புளிக்குழம்பு வைக்க வேண்டும் எனச் சொன்னால், அவர்கள் வேண்டும் என்றே துவரம் பருப்பை வேகவைத்து சாம்பார் வைப்பார்கள். என்னைக் கண்டால் அவருக்கு எட்டிக்காயைப்போல கசக்கும். வேண்டும் என்றே நான் ராத்திரியில் சாப்பிடுவதற்கு முன்பு சோற்றில் நீரை ஊற்றிவிடுவார்கள். 'கோமதி நீ சாப்பிட்டேன்னு நெனைச்சேன்’னு சொல்வார்கள். நான் தண்ணியைப் பிழிந்துவிட்டு ரசத்தை ஊற்றிச் சாப்பிடுவேன். நான் படிக்காத பெண் என்கிற இளக்காரம் எல்லோரிடமும் இருக்கிறது. அண்ணிக்கு என்னைப் பார்த்தாலே பிடிக்காமல்போனது ஏன் எனத் தெரியவில்லை. அண்ணா உங்களுக்கும்தான். அண்ணி... நீங்கள் என்னை நம்பாவிட்டால் பரவாயில்லை. எங்களுக்காக எங்கள் அண்ணன் எவ்வளவோ சிரமப்பட்டிருக்கிறார். நீங்களும் அண்ணனும் எங்கள் மூன்று பேர் திருமணம் முடிகிற வரை சரியாகப் பேசிக்கொண்டதுகூட கிடையாது.
      நீங்கள் தினமும் இரவு எங்களுடன் வந்து படுத்துக்கொள்வதை இப்போது நான் நினைத்துக்கொள்கிறேன். நீங்கள் எங்களைப் பெற்றெடுக்காத அம்மா. எங்களுக்காக தாம்பத்ய வாழ்க்கையை ஆறு வருடங்கள் தள்ளிவைத்திருந்தது எவ்வளவு தியாகமான செயல். அந்த வாழ்க்கை இனிமேற்பட்டு உங்களுக்குத் தொடரக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் அண்ணி, நான் சங்கிலியைத் தரவில்லை. மன்னிக்கவும். இத்துடன் செக் அனுப்பியிருக்கிறேன். மனதளவில் எந்தக் கெட்ட எண்ணமும் என்னிடம் இல்லை. தையல் வேலையில் எனக்குக் கிடைத்த பணத்தைச் சேகரித்துவைத்து, உங்களுக்குப் பணத்தை அனுப்பியிருக்கிறேன்.
      அண்ணன் எத்தனையோ தடவை என்னை 'நாசமாகப் போ... நாசமாகப் போ...’ எனத் திட்டியிருக்கிறார். 'வட்டி வட்டியாக மூணு நாலு வாட்டி சோத்தைப் போட்டுத் திங்கத் தெரியுது’ எனத் திட்டியிருக்கிறார். ஒழுங்காகப் பள்ளிக்குப் போகாமல் வீட்டிலே இருந்து அண்ணனுக்கும் உங்களுக்கும் சுமையாக இருந்துவிட்டேன். அண்ணா உங்களது காலில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். உங்களுக்கு இதைவிட வேறு ஏதேனும் நல்லது செய்ய நினைக்கிறேன். நல்லது செய்யும் சந்தர்ப்பத்துக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.
      எப்போதும் நன்றியுடன் உங்களது சகோதரி கோமதி.
      பின்குறிப்பு: இதில் உள்ள விலாசம், தற்காலிகமானதே; நிரந்தரமானது அல்ல. என்னைத் தேடி வர வேண்டாம். என் கணவர் ஆறு மாதங்களுக்கு ஒரு தடவை வீடு மாற்றிக்கொண்டிருப்பார். வேறு வீட்டுக்குப் போனால், ஒரு குழந்தை பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்ற ஆசையில் இப்போது வரை இருக்கிறார். நான் சாண உருண்டையை பண்டப்பாத்திரங்களுடன் பாத்திரங்களாகப் போட்டு ரகசியமாகக் கொண்டுபோகிறேன். அந்த நகை உங்களுக்கு மட்டும் அல்ல. வேறு யாருக்கும் கிடைக்கக் கூடாது என கடவுளை வேண்டிக்கொள்கிறேன்.
      சண்முகம் கடிதத்தைப் படித்து முடித்தார். சரஸ்வதி தன் கணவனின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வடிவதை முதன்முதலாகப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள். பிறகு கணவனிடம் இருந்து கடிதத்தை வாங்கியவள், 'கழுதை படிக்கலைனாலும் கதை கதையா எதையாவது உளறுவா. நகை காணாமப்போச்சுனு ஒரு வரியிலே சொல்லவேண்டியதுதானே...’ எனத் திட்டினாள். அவள் காலடியில் காசோலை ஒன்று, பச்சை நிறத்தில் விழுந்துகிடப்பதை அவள் கவனிக்கவில்லை! 
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      தாய்லாந்துக் காதல்
      சிறுகதை: மாத்தளை சோமுஓவியங்கள்: ஸ்யாம்
       
      மொபைலில் வைத்த அலாரம் அடித்ததால் தூக்கம் கலையவே, மொபைலில் மணி பார்த்து, இன்னும் நேரம் இருக்கிறது என்ற எண்ணத்தோடு அலாரத்தை நிறுத்திவிட்டு, மறுபடியும் அவன் தூக்கத்தை மீட்க முனைந்தான். காலையில் விடிவதற்கு முன்னர் அல்லது விடியும்போது எழுவது அவனுக்குப் பிடிக்காது. ஊரில் இருந்தபோதுகூட காலை  8 மணிக்குத்தான் எழுவான். அவனை எழுப்ப எவரும் இல்லை. அம்மாவும் அப்பாவும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு அவனைத் தாலாட்டுவார்கள். 'பிள்ளையே இல்லை’ என சோதிடர்களும், 'பிள்ளை பிறக்க வாய்ப்பு இல்லை’ என வைத்தியர்களும் முடிவுரை எழுத, அந்த முடிவுரைக்கே முடிவுரை எழுதியதுபோல் அவன் பிறந்தான். அவனுக்குப் பிறகு எவரும் பிறக்கவில்லை. அவன் பிறந்ததும் எந்த எழுத்தில் பெயர்வைப்பது என, தாத்தா சோதிடரிடமும் ஐயர்களிடமும் ஓடித் திரிய, 'யாரும் எழுத்து தர வேண்டியது இல்லை. நானே பெயர் வைக்கிறேன். எங்களின் நீண்ட நாள் ஏக்கத்தைத் தணிக்க வந்ததால், தணிகைராஜன்’ என்றார் அப்பா; தாத்தாவும் 'நல்ல பெயர்’ என்றார்.
      கதவை எவரோ தட்டும் சத்தம், அவனுக்குக் கனவில் கேட்பதுபோல் இருந்தது. கனவா இருக்கும் என இருந்தபோது, 'ராஜா... ராஜா...’ என்ற சத்தமும், கதவு தட்டும் சத்தமும் கேட்டன. குரல் பீட்டருடையதுதான் என அவனின் உணர்வு அடையாளம் கண்டதுமே படுக்கையைவிட்டு வேகமாக எழுந்தான். ஓடிப்போய் கதவைத் திறந்தான். வெளியே பீட்டர் நின்றிருந்தான்.
      ஒரு வாரத்துக்கு முன்னர் 'சிட்னி ஏர்போர்ட்டுக்குப் போக வேண்டும்’ என பீட்டர் சொன்னது, அவனுக்கு ஞாபகத்தில் நின்றது. பீட்டர், ஆஸ்திரேலிய வெள்ளைக்காரன். சுருக்கமாகச் சொன்னால் 'ஆஸி’. எதிர்வீட்டில்தான் குடியிருக்கிறான். ராஜா வேலை செய்கிற ஃபேக்டரியில், பீட்டர் மெக்கானிக். பீட்டருக்குத் திருமணமாகி இரண்டு பிள்ளைகள் இருக்கின்றன. ஆனால், ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் அவனது, மனைவி அவனை டிவோர்ஸ் செய்துவிட்டாள். 'டிவோர்ஸ் வேண்டாம்’ என மனைவியின் காலைப் பிடித்து அழுதிருக்கிறான். ஆனால், அவள் கேட்கவில்லை. குடியிருந்த சொந்த வீடு அவளுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் போக, பீட்டர் தனிக்கட்டையாக வாடகை வீட்டுக்கு வந்தான். அவனுக்கு அந்த வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்துக் கொடுத்ததும் ராஜாதான்.

      கை நிறைய சம்பாதித்தாலும் தனித்துப்போன பீட்டர், ஞாயிறு பகல் ராஜா வீட்டுக்கு வந்து அழுதுவிட்டு பியர் குடிப்பான். அவனால் ராஜாவும் பியர் குடித்தான். குடிக்கிற பியர் போத்தல்களை வாங்கி வருவது பீட்டர்தான். அதற்குப் பதிலாக ராஜா கோழிக்கறி சமைத்துப் போடுவான். கொஞ்சம் காரத்தோடு சாப்பிட பீட்டருக்குப் பிடிக்கும். பியர் குடிக்கும்போதெல்லாம் தன் புராணத்தைக் கொட்டுவான் பீட்டர்.
      சின்னப்பிள்ளையாக இருந்தபோது கட்டிலில் படுக்கவைத்து அம்மாவும் அப்பாவும் சொன்ன  புராணக்கதைகளைக் கேட்டுப் பழகிய ராஜாவுக்கு, பீட்டரின் சுயபுராணம் கேட்க சுவையாக இருந்தது.
      'பள்ளிப் படிப்பை பத்தாம் வகுப்போடு விட்ட பீட்டர், ஃபேக்டரியில் வேலைக்குச் சேர்ந்து, முதல் சம்பளத்தை வாங்கிக்கொண்டு பப்பில் சந்தோஷத்தில் பியர் குடித்துக்கொண்டிருந்தான். அப்போது 'ஹாய்’ என வந்த அவள், ஒயின் குடித்தாள். அவனையே பார்த்தாள். பிறகு, அவன் கையைத் தொட்டாள். போகும்போது அவன் கன்னத்தில் முத்தம் கொடுத்துவிட்டு 'சனிக்கிழமை, கிளப்பில் சந்திப்போம்’ எனச் சொல்லிட்டுப் போனாள்.
      கிளப்பில் சந்தித்தார்கள்; பேசினார்கள்; சேர்ந்து நடனம் ஆடினார்கள். ஓர் ஆண்டுக்குப் பிறகு திருமணம் செய்துகொண்டனர். உலகமே அவள்தான் என வாழ்ந்தான் பீட்டர். அவள் பெயருக்கே வீட்டை வாங்கினான். இரண்டு பிள்ளைகள் பிறந்தன. அவளுக்கு 35 வயதானபோது, 12 வருடத் திருமண வாழ்க்கை முறிந்தது. அவள் 'டிவோர்ஸ் வேண்டும்’ என்றாள். பிரிந்தார்கள். அவன் பெயரில் இருந்த 2,000 டாலரைத் தவிர, எல்லாமே போய்விட்டன. காரைக்கூட வாங்கிக்கொண்டாள்.’  பீட்டரின் கண்களில் முத்துக்களாக நீர்த்துளிகள் உருண்டன.
      ''என் வாழ்க்கை வேடிக்கையானது. நான் பிறந்தது ஒரு வீட்டில்; வளர்ந்தது ஒரு வீட்டில்; திருமணம் ஆகி வாழ்ந்தது ஒரு வீட்டில்; இப்போது டிவோர்ஸாகி வாழ்வது ஒரு வீட்டில். எனக்கு நிரந்தர வீடு இல்லை...'' என்ற பீட்டர் மிக உருக்கமாக, ''இந்த நாட்டில் மூன்று w - க்களை நம்ப மாட்டேன்; நீயும் நம்பாதே... WORK, WEATHER, WOMAN . இந்த மூன்றும் அடிக்கடி மாறும்'' என்றான்.
      விடுமுறையில் ஒருநாள், பீட்டர் தாய்லாந்து போய் வந்தான். அங்கு மூன்று வாரங்கள் இருந்துவிட்டு திரும்பிய அவன் மாறிப்போனான். டிவோர்ஸ் ஆனதை மறந்தான். அழகான தாய்லாந்துப் பெண் ஒருத்தியின் போட்டோவைக் காட்டினான். அழகாக இருந்தாள்; இளம் வயது. பீட்டருக்கும் அவளுக்கும் இடைவெளி 20 வயது இருக்கலாம்.
      பீட்டர் வெள்ளமாகச் சொன்னான்... ''அவளை நான் காதலிக்கிறேன். அவளும் என்னைக் காதலிக்கிறாள். திருமணம் செய்யவும் விரும்புகிறாள்.''
      தாய்லாந்து போன மூன்று வாரங்களில் காதலா?! ராஜாவால் நம்ப முடியவில்லை. ஆனால், பள்ளியில் இலக்கியம் படித்தபோது கம்பன் 'அண்ணலும் நோக்கினான்... அவளும் நோக்கினாள்’ என ராமனுக்கும் சீதைக்கும் பார்த்த கணமே காதல் வந்ததாகச் சொன்னதை நம்பினோமே! இங்கு மூன்று வாரக் காலத்தில் இந்தப் பீட்டருக்குக் காதல் வராதா?
      ''அவளுக்குப் பணம் கொடுத்தாயா?''
      ''இல்லை...'' என்றான் பீட்டர்.
      'அப்படியானால் இது எப்படி?’ என எண்ணினான். அதுகுறித்து பீட்டரிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை. பிறகு இன்டர்நெட் மூலம் தகவலைக் கண்டான். தாய்லாந்தில் ஏழ்மையும் வறுமையும் பெண்களைத் தாக்குகின்றன. கிராமத்தில் பிறக்கும் அழகான பெண் பிள்ளைகளை வயதுக்கு வந்ததும் வறுமையின் காரணமாக சில ஆயிரம் டாலருக்கு பேங்காக் ஏஜென்ட்களிடம் தற்காலிகமாக விற்பார்கள். அவர்கள் ஐந்து ஆண்டுகள் விபசாரத்தில் இருந்து பணத்தைத் தேடிக்கொண்டு கிராமத்துக்குப் போவார்களாம். பிறகு, அவர்களுக்குத் திருமணம் நடக்கும். இது ஒரு வகை. இன்னொரு வகை... தாய்லாந்துக்கு வரும் வயதான வெள்ளைக்காரர்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டு, அவர்களோ வேறு நாட்டுக்குப் போவார்கள். அங்கு இருந்து குடும்பத்துக்குப் பணம் அனுப்புவார்கள்.
      ''அவளைத் திருமணம் செய்யப்போகிறாயா?''
      ''ஆம்!''
      ராஜா, எதுவும் பேசாது மௌனமாக பீட்டரையே பார்த்தான். அந்தப் பார்வை, ஒரு கேள்வியாக மாறி அவனைக் குடைந்திருக்கலாம்.
      ''45 வயதான என்னை, எந்த வெள்ளைக்காரியும் கட்டிக்க மாட்டாள். அப்படியும் கட்ட வேண்டுமானால், பணம், அழகு எல்லாம் இருக்க வேண்டும். அழகுகூடத் தேவை இல்லை. பணம்தான் தேவை. என்னிடம் நிறையப் பணம் இல்லை. நான் இங்கு திருமணம் செய்ய முடியாது. என்னை மணக்க தாய்லாந்து கேர்ள்ஸ் தயாராக இருக்கிறார்கள். என் வாழ்க்கையை நான்தான் பார்க்க வேண்டும்'' என்றான் பீட்டர்.
      ''உன் பிள்ளைகள்?''
      ''அவர்கள் அம்மா பேச்சைக் கேட்டு, என்னை மனிதனாக மதிப்பதும் இல்லை; என்னோடு பேசுவதும் இல்லை. இந்த நாட்டுச் சட்டம் (கெட்ட வார்த்தையில் திட்டினான்) பெண்களுக்குத்தான் சாதகமாக இருக்கிறது.
      அவன் அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்கவில்லை... பீட்டரின் மனைவி, அவனை ஏன் விவாகரத்து செய்தாள் எனவும் தெரியவில்லை. ராஜாவைப் பொறுத்தவரையில், அவன் மோசமானவனாகத் தெரியவில்லை. ஆனால், அவன் யார் என்பது அவனோடு வாழ்ந்தவளுக்குத் தெரியும். தாய்லாந்து போய் வந்த பிறகு, பீட்டர் பழைய நினைவுகளை உதிர்த்து புதிய மனிதன் ஆனான். விவாகரத்து செய்த மனைவியைப் பற்றி பேசுவதைக் குறைத்தான். தாய்லாந்தில் இருந்து காதலி வரும் நாளை எதிர்பார்த்து நின்றான். அவளுக்கு விசா கிடைக்க, பல மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. இதனிடையே மூன்று தடவை தாய்லாந்து போய் காதலியைப் பார்த்துவிட்டு வந்தான்.
      காலை நேர சாலை நெருக்கடியில் கார் ஓட்டிப்போவது, ராஜாவுக்குப் பிடிக்காத ஒன்று. ஆனால், பீட்டர் அவனை சாலை நெருக்கடியில் சிக்கவைக்காமல், சந்துபொந்துகளில் குறுக்குத் தெருக்களில் காரை ஓட்டவைத்தான். காலை 9 மணிக்கு சிட்னி விமான நிலையத்துக்குப் போய் நின்றார்கள். ஆளுக்கு ஒரு 'டேக்வே’ காபியை வாங்கிக்கொண்டு காத்திருந்தார்கள். ராஜா காபியை மெள்ள மெள்ள உறிஞ்சிக்கொண்டே விமான நிலையத்தின் உள்ளே இருந்து வெளியே வருபவர்களைப் பார்த்தான். உலகில் உள்ள பல நாடுகளும் சிட்னிக்கு வந்ததைப்போல், பல்லின மக்களும் வெளியே வந்தார்கள். சீனர்கள் அதிகமாக வருவதுபோல் தெரிந்தது. ஆஸி வெள்ளையர்கள் சிலரே வந்தார்கள். அவர்கள்கூட அரைக்கால் சட்டை, டி-ஷர்ட், காலில் சிலிப்பர் சகிதமாக வந்தார்கள். அவர்களைப் பார்த்ததும் பழைய காட்சி ராஜா நெஞ்சில் மின்னலாக வெட்டி மறைய, தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டான்.

      பீட்டர், ''ஏன் சிரிக்கிறாய்?'' என்றான்.
      ''சிட்னிக்கு முதன்முதலில் வந்தபோது கோட்சூட்டுமாக வந்து இறங்கியதை நினைத்தேன்... சிரித்தேன்.''
      அதைக் கேட்ட பீட்டர், ''கல்யாணத்துக்கு போட்ட என் கோட் பெட்டியில் தூங்குது'' என்று சொல்லிவிட்டுப் புன்னகைத்தான்.
      11 மணி வாக்கில் தாய்லாந்துப் பெண் ஒருத்தி, டிராலியைத் தள்ளிக்கொண்டு வந்தாள். பீட்டர் உற்சாக மிகுதியில் அவளை
      எதிர்கொள்ள, ராஜாவைத் தாண்டிப்போய் நின்றான். அவனால் நம்ப முடியவில்லை. அவள் அழகானவள். சின்ன வயது. கண்ணதாசன் எழுதியதுபோல் தாய்லாந்துக் கிளி. அவன் தாய்லாந்துப் பெண்களை முதன்முதலில் எம்.ஜி.ஆரின் 'உலகம் சுற்றும் வாலிபன்’ படத்தில்தான் பார்த்திருக்கிறான். பிறகு, சிட்னியில் ஹேப்பிங் சென்டரில் தாய்லாந்துப் பெண்களைப்போல் பலரைப் பார்த்திருக்கிறான். ஆனால் அவர்கள் தாய்லாந்தா, கம்போடியாவா, கொரியாவா எனத் தெரியவில்லை. ஆனால், இன்றுதான் நேருக்கு நேர் மிக அருகில் தாய்லாந்துப் பெண் ஒருத்தியைப் பார்க்கிறான். கறுப்புத் தலைமுடி. அளவான நெற்றி, கிளி மூக்கை நினைவுபடுத்தும் மூக்கு, வில்லாக வளைந்த புருவங்கள், வேலையொத்த கண்கள்.
      பீட்டர், அவளை நெருங்கிக் கட்டிப்பிடித்து முத்தம் கொடுத்தான். இருவரும் புன்னகை பூத்த மௌனத்தில் கண்களால் பேசிக்கொண்டார்கள்.
      டிராலியைத் தள்ளிக்கொண்டு வந்த பீட்டர், ராஜா அருகே வந்து நின்று அவனைப் பார்த்து, ''மாலி... மீட் மை ஃப்ரெண்ட் ராஜா'' என்றான்.
      ராஜா உடனே அவளின் கையைக் குலுக்க கையை நீட்டியபோது, அவள் இரு கைகளைக் கூப்பி அவனுக்கு தாய்லாந்து மொழியில்
      ''ஏ ருன் ஸோவட்'' (நிஷீஷீபீ விஷீக்ஷீஸீவீஸீரீ) என்றாள். ராஜாவுக்கு என்னவோபோல் ஆகிவிட்டது. ஆனால், அதை வெளிக்காட்டாமல் சிரித்தான்.
      அவர்கள் இருவரும் காரின் பின் ஸீட்டில் நெருக்கமாக இருக்க, ராஜா காரை ஓட்டினான். அவன் உள்ளத்தை, தாய்லாந்துப் பெண்ணின் அழகு என்னவோ செய்தது.
      ஒரு வாரம் பீட்டர் வேலைக்குப் போகவில்லை. விடுமுறை போட்டிருந்தான். விடுமுறையில், ஒவ்வொரு நாளும் சிட்னியில் ஒவ்வோர் இடத்துக்கும் பீட்டர் அவளை அழைத்துப்போனான். ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு ராஜாவை டின்னருக்கு அழைத்தான் பீட்டர். 'என்ன வாங்கிக்கொண்டுபோவது?’ என யோசித்த ராஜா, லேடீஸ் பேக்கையும் பியர் போத்தல்களையும் வாங்கிச் சென்றான். லேடீஸ் பேக்கை தாய்லாந்துப் பெண்ணிடம் கொடுத்தான். அவள் அதை வாங்கிக்கொண்டு 'தேங்க் யூ’ எனப் புன்னகைத்தாள். அவளின் புன்னகையும் இனிமையான குரலும் ராஜாவை மயக்கின. பியர் போத்தலைக் கண்டதும் பிரகாசமான முகத்தோடு அதன் மூடியை கையாலேயே திருகித் திறந்து சியர்ஸ் செய்து குடித்தான்; ராஜாவும் குடித்தான். பிறகு, தாய்லாந்துப் பெண் சமைத்த தாய்லாந்து உணவைச் சாப்பிட்டான். சிப்ஸும் ஸ்டேக்கும் சொசைஸும் சாப்பிடும் பீட்டர், ஐஸ்மின் சோறையும் கிரீன் கறியையும் ஒரு பிடி பிடித்தான். பதிலுக்கு ராஜா தன் வீட்டில் விருந்துவைத்தான். கோழிக்கறி, பிரியாணி செய்தான். சாப்பிட்டுவிட்டு 'வெரி நைஸ்’ என்ற அந்தத் தாய்லாந்துப் பெண், அவன் கையைக் குலுக்கிவிட்டுப் போனாள். அவன் அதை எதிர்பார்க்கவே இல்லை.
      ஒருநாள் ''மாலி... கார் ஓட்டிப் பழக, எல் பிளேட் வாங்கிவிட்டாள். நீ உன் காரில் ஓட்டிப் பழக்கு. 120 மணி நேரம் ஓட்டினால்தான் டிரைவிங் டெஸ்ட் எடுக்கலாம். பெட்ரோல் காசு தருகிறேன்'' என்றான் பீட்டர்.
      அவன் மறுக்கவில்லை. தாய்லாந்துப் பெண்ணோடு நெருங்கிப் பழக ஒரு சந்தர்ப்பம் வருகிறது என நினைத்தான்.
      சரி என ஒப்புக்கொண்டான். அவள் கார் ஓட்டவந்தபோது எல்லாம், ராஜா அவளை ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காகத் தொட்டுப் பேசினான். கையைத் தொட்டான்; தோளைத் தொட்டான்; ஆனால், அவற்றை அவள் தப்பாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. இதற்கு இடையே அவளோடு பழகுவதற்காக, வேண்டுமென்றே பீட்டரைக் கூப்பிட்டு விருந்துபோட்டான். விருந்தில் பீட்டரை அதிகமாகக் குடிக்கவைத்துவிட்டு, அவன் கொஞ்சமாகக் குடித்தான். போதையில் தள்ளாடிய பீட்டரை கைத்தாங்கலாக அழைத்துப்போய் படுக்கையில் படுக்கவைத்துவிட்டு, அவளோடு ரொம்ப நேரம் பேசிவிட்டு வந்தான்.
      சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, தொடைகள் தெரிய கட்டையான கால்சட்டை உடுத்திக்கொண்டு தாய்லாந்துப் பெண் பீட்டரோடு போனாள். ஒருநாள் கார் ஓட்டிப் பழக, அதே கால்சட்டையில் அவள் வந்தாள். காரில் உட்கார்ந்து பெல்ட்டைப் போட்டு காரை ஓட்டியபோது, வெளியே தெரிந்த தொடைகள் ராஜாவை ஆட்டிப்படைத்தன. அவளுக்குத் தெரியாமல் அவளின் தொடைகளை ரசித்தான்.
      ஒருநாள் உறவினர் ஒருத்தரின் சாவுக்காக மெல்போர்ன் போனான் பீட்டர். 'திரும்பி வர இரண்டு நாட்கள் ஆகும், அவளைப் பார்த்துக்கொள்’ என்றான். மனதுக்குள் எதையோ நினைத்த ராஜா, அதை வெளிக்காட்டாமல் ''டோன்ட் ஒர்ரி'' என்றான்.
      பீட்டர் மெல்போர்ன் போன அன்று வேலைக்கு லீவு போட்டுவிட்டு, லாம்ப் பிரியாணி சமைத்து எடுத்துக்கொண்டு தாய்லாந்துப் பெண்ணைப் பார்க்கப் போனான் ராஜா. அவள் எந்த எண்ணமும் இல்லாமல் அவனை வரவேற்றாள். பிரியாணியைப் பார்த்து அதன் வாசனையை முகர்ந்து ''வெரி நைஸ்'' என்றாள்.
      அவன் அவளையே பார்த்தான். அழகாக உடுத்தியிருந்தாள். அவளின் விழிகளில் ஒரு காந்தம் ஏறியிருந்தது.
      ''யூ லுக் வெரி பியூட்டிஃபுல்'' என்றான்.
      அவள் ''தேங்க் யூ'' என்றவள், ''யூ லைக் பியர்?'' என்றாள்.
      அவள் அப்படிக் கேட்பாள் என அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை..
      ''யெஸ்!''
      உள்ளே போன அவள், ஃபிரிட்ஜைத் திறந்து ஒரு பியர் போத்தலை எடுத்து, அதைத் திறந்து கிளாஸோடு வந்து, அதில் லாகவமாக பியரை ஊற்றினாள். அதைப் பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டான் ராஜா.
      ''உனக்கு எப்படி பியர் ஊற்றத் தெரியும்... நீயும் பியர் குடிப்பாயா?''
      அவள் புன்னகைத்தாள். ''நான் பியர் குடிக்க மாட்டேன். பியரை ஊற்றக் கற்றுக்கொண்டது நான் வேலை செய்த ஹோட்டலில். அங்கு ஐந்து வருடங்களாக வேலை செய்தேன். பீட்டரைப் பார்த்தது அங்குதான்...'' என, தனக்குத் தெரிந்த ஆங்கிலத்தில் சொன்னாள்.
      பியரைக் குடித்த அவன் மறுபடியும், ''யூ லுக் வெரி நைஸ்... யங் ஏஜ்'' என மறைமுக அர்த்தத்தில் பேசினான்.
      அதைக் கேட்ட அவள், ராஜாவின் பேச்சைத் தவறாக எடுக்காமல் புன்னகைத்தாள். அவனோ தன்னிலை மயங்கி எழுந்து, அவள் அருகே போய் திடீரென அவளைக் கட்டிப்பிடித்து அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான். பலாத்கார முத்தம். ஆனால், அவள் அவனிடம் இருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு கன்னத்தில் படிந்த எச்சிலைத் துடைத்தாள். அப்போது அவன் சொன்னான் ''யூ ய்ங் கேர்ள்... பீட்டர் ஓல்டு மேன்.''
      அதைக் கேட்ட அவள் சற்றுக் கோபமாக, ''பீட்டர் வயதானவன்தான். அது தெரிந்துதான் அவனைத் திருமணம் செய்தேன். பீட்டரால் என் குடும்பம் வாழ்கிறது; என் தம்பி படிக்கிறான்; அவனுக்குத் துரோகம் செய்ய மாட்டேன். தாய்லாந்துப் பெண்கள் என்றால், தப்பான எண்ணம் பலருக்கு உண்டு. அது உனக்கும் உண்டு என்பதுதான் வேதனையானது'' என்றாள் அறைகுறை ஆங்கிலத்தில்.
      சில நிமிடம் மௌனம் நிலவியது. மெள்ளமாக நடந்த அவன், அவளை நிமிர்ந்து பார்க்காமல் கெஞ்சும் குரலில் சொன்னான்... ''தயவுசெய்து பீட்டரிடம் எதையும் சொல்லிவிடாதே...''
      அவன் மனதுக்குள் பயம் எழுந்தது, 'பீட்டரிடம் நடந்ததைச் சொன்னால்?’
      அப்போது அவள் சொன்னாள்... ''உங்களுக்கு நேரம் இருந்தால், நாளை கார் பழகலாமே!''
      அவனோ அவளைப் பார்க்கத் துணிவு இல்லாமல் தலையை அசைத்தவாறு வெளியே போனான். 
      https://www.vikatan.com/
    • By நவீனன்
      பரமேஸ்வரி - சிறுகதை
       
       

      பரமேஸ்வரியின் மகனுக்கு, மாமனாரின் பெயரைத்தான் சூட்டியிருந்தனர். மரியாதை காரணமாக, எவரும் `உலகநாதன்’ என்று அழைப்பதில்லை. பரமேஸ்வரியின் கணவர் ராமச்சந்திரன், `மணி’ என்றுதான் அழைப்பார். பரமேஸ்வரி, ``என் சர்க்கரைக்கட்டி...  என் பூந்திக் குஞ்சே!” என இஷ்டம்போல் கொஞ்சுவாள்.

      கணவர் ராமச்சந்திரனுக்கு, ஊர் ஊராகச் சென்று பிரின்டிங் ஆர்டர் எடுக்கும் வேலை. மாமா உலகநாதன், கலெக்டர் ஆபீஸில் வேலைபார்த்து ஓய்வுபெற்றவர்.

      பரமேஸ்வரி, ராமநாதபுரம் அலையாங்குளத்துக்காரி (அழகன்குளம்தான்  அவ்வளவு அழகாக உருமாறியிருக்கு!). சாதுவாக, அப்பிராணியாக இருந்தாலும் போக்குவரத்தெல்லாம் அடிதடிக் குடும்பங்களோடுதான். பேச்சு அதாட்டியமாக இருக்கும், பயப்பட மாட்டாள். ஆண் பிள்ளைக்குச் சமமாக மல்லுக்கு நிற்பாள். ராமச்சந்திரன் அவளைப் பெண்பார்க்க வந்தபோதே அவளுக்குப் புரிந்துவிட்டது, `அவனை தொழுவத்தில் பிடித்துக் கட்டிவிடலாம்’ என. மணமேடையிலேயே அதட்ட ஆரம்பித்துவிட்டாள், ``என்ன... பேக்கு மாதிரி இங்கிட்டும் அங்கிட்டும் பார்த்துக்கிட்டு! ஒழுங்கா உட்காருங்க.” மாமியார் சவுந்திரம், அப்படியே ராமச்சந்திரனுக்கு அம்மா.

      மாமனார் வீட்டோடுதான் இருந்தார்கள். இவர்களுக்கு ராத்திரிக்கு எனச் சிறிய அறை ஒன்று இருந்தது, ஏறக்குறைய ஒரு மோட்டார்  செட் அளவில். நிமிர்ந்தால் தலை இடிக்கும். மேலே தகரம் போட்டிருக்கும்.
      இரண்டு நாளில் மாமனாரைக் கண்டுபிடித்துவிட்டாள், இது திருட்டுப் பூனை என. கல்யாணத்தன்றே கவனித்திருந்தாள், உலகநாதன் பெண்களை உற்று உற்றுப் பார்ப்பதையும், வாய்ப்பு கிடைத்தால் தொட்டுப் பேசுவதையும், சின்னப் பிள்ளைகளை இழுத்துவைத்துப் பேசுவதையும்.

      இவர்கள் ராத்திரி படுத்த பிறகு, யாரோ எங்கிருந்தோ பார்க்கிற உணர்வு. புருஷனிடம் சொன்னால், ``ஏதாவது பூனையாக இருக்கும்!’’ என்றான்.

      மாமியார்காரி, கேட்ட கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல் மலங்க மலங்க முழிப்பாள். ராமச்சந்திரனின் அண்ணன் பொண்டாட்டி பிச்சையம்மா விலாவாரியாகச் சொன்னாள். ``அந்தக் காலத்துலேயிருந்து இந்த ஆளு அடிச்சு அடிச்சு, இப்படி ஆகிருச்சு. கல்யாணம் ஆகி வரும்போதே அது பிள்ளைப்பூச்சின்னுதான் சொல்வாங்க. அப்புறம் இவன்கிட்ட வந்து மாட்டிக்கிட்டா. நானும் கொஞ்சநாள் இங்கே இருந்தேன். ஒருநாள் படக்குன்னு இந்த ஆளு என் கையைப் பிடிச்சு இழுத்துட்டான். கண்மாய்க்குப் போயி சாகலாம்னு இறங்கிட்டேன். சித்தாயி அத்தைதான் `வாடி மூத்தவளே!’னு என்னைப் பிடிச்சு இழுத்துட்டு வந்தாங்க. அன்னிக்கு ராத்திரி முச்சூடும் அவங்க வீட்டுலதான் இருந்தேன். இவர் ஊருக்குப் போயிருந்தார். வந்த உடனே கட்டன்ரைட்டா சொல்லிட்டேன், தனிக்குடித்தனம்தான்னு. புதூருக்குக் குடி போனோம். அதுக்குப் பிறகு இங்கே வந்தா போனா, இவன் என் முகத்தைக்கூடப் பார்க்க மாட்டானே!”

      பரமேஸ்வரியின் புருஷன் காலையிலேயே வேலைக்குப் போய்விட, மாமியார் ஏதாவது கைவேலையாக இருப்பாள். கோயில், குளம் என அலைவாள். மாமனார் வீட்டிலேயேதான் இருப்பார். வீட்டில் உள்ள அத்தனை மேசை நாற்காலிகளிலும் `மா.ஆ.அ.ப.எ’ (மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகப் பதிவு எண்) எனப் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும். பெரிய ரோமன் இலக்கமிட்ட கடிகாரம் ஒன்று வீட்டின் மத்தியில் இருக்கும். அதுவும் ஏலத்தில் எடுக்கப்பட்டதுதான். மாமனார், ஒவ்வொரு செவ்வாய்க்கிழமை காலையும் அதற்கு வெகுசிரத்தையாகச் சாவிகொடுப்பார். எப்போதும் நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி வெளுத்த மற்றும் அடர்ந்த முடியுடைய மார்பைத் தடவிக்கொண்டிருப்பார். பரமேஸ்வரி முடிந்தவரை எச்சரிக்கையாகவே இருந்தாள். வீட்டுவேலைகளைச் செய்துவிட்டு, வெளியே வந்து உட்கார்ந்துவிடுவாள். ஆனாலும் மாமனார் ஏதாவது கேட்டுக்கொண்டிருப்பார். ``தண்ணி” என்பார், கை மேலே படும். ``சோறு” என்பார், விலகும் சேலையில் பார்வை நிற்கும்.

      வீடு தெருவிலிருந்து சற்று உள்ளே தள்ளி செண்பகம் ஆசாரி வீட்டுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கிடந்தது. `செண்பகம் ஆசாரி வீடு இருக்கும் இடம் இவர்களுடைய இடம்’ என்றும், ‘ஆசாரி எப்படியோ ஏமாற்றி வாங்கிவிட்டார்’ என்றும் மொட்டையம்மாள் சொன்னாள். இரண்டரை அடி அகலச் சந்து வழியாகத்தான் வீட்டுக்குள் வரவேண்டும். இவள் சீராகக் கொண்டுவந்த பீரோவை, அந்தப் பாதை வழியாகக் கொண்டுவர முடியாமல், சொர்ணம் அத்தை வீட்டு மாடிக்குக் கொண்டுபோய், அங்கிருந்து கீழே இவர்கள் வீட்டுவாசலில் இறக்கினார்கள். ஊரிலிருந்து வந்திருந்த  சித்தப்பா, ``ஆள் ஜனத்தைக் கூப்பிடணும்னா, மைக் வெச்சுதான் கத்தணும்போலிருக்கே!” என்றார்.

      மாமனாரைப் பற்றி, புருஷனிடம் சாடைமாடையாகச் சொல்லிப்பார்த்தாள். புரிந்த மாதிரி தெரியவில்லை. நேரடியாகச் சொன்னாள். பதில் பேசாமல் இருந்தான். ``நான் வேணும்னா நாக்கைப் புடுங்கிக்கிறா மாதிரி கேட்கவா?” என்று கேட்டவளுக்கும் பதில் சொல்லவில்லை. அத்தைகாரியிடம் சொல்லி ஒரு பிரயோஜனமும் இல்லை. தனிக்குடித்தனம் போக முடியாது என்று பரமேஸ்வரிக்குத் தெளிவாகப் புரிந்திருந்தது. அதற்கு உதவ, தன் வீட்டுக்கும் வக்கில்லை.

      புரு‌ஷன் மாசத்துக்கு 10, 15 நாள் வெளியூர் வேலையாகப் போய்விடுவான். அந்த நாள்களில் தகர டப்பாவில் (அவள் அதை அப்படித்தான் சொல்வாள்) பதக் பதக்கெனப் படுத்திருப்பாள்.

      குளித்துக்கொண்டிருந்தவள் திடீரென நிமிர்கையில், கதவில் போட்டிருந்த ஒரு துணியையும் காணவில்லை. முழு நிர்வாணமாகக் குளித்துதான் அவளுக்குப் பழக்கம். அத்தையும் இல்லை, எங்கோ கல்யாணத்துக்குப் போயிருக்கிறாள். சாயங்காலம்தான் வருவாள். முண்டக்கட்டையாக நின்று யோசித்தாள். ரூமுக்குப் போக வேண்டும் என்றால், மாமா அறையைத் தாண்டித்தான் போக வேண்டும். வாளியைத் திருப்பிப் போட்டு ஜன்னலில் மறைப்புக்கு இருக்கும் அட்டையை எடுத்தாள். எப்போதாவது எண்ணெய் விற்க வரும் வாணிபச்சி, அவர்களின் இரண்டரை அடி சந்தில் அதிக ஆள் புழக்கமில்லாததால் கொஞ்ச நேரம் கட்டையைச் சாத்துவாள். எட்டிப் பார்த்தால் யாரும் இல்லை. அந்த முட்டுச்சந்துக்குள் வருவதற்கு யாருக்கும் வேலையும் இல்லை; தேவையும் இல்லை. வாளி மேல் உட்கார்ந்தாள் – எவ்வளவு நேரம் எனத் தெரியாது. நடுநடுவே மாமனாரின் செருமல் சத்தம்.

      புளிச்சென்று எச்சில் துப்பும் சத்தம் வெளியே கேட்க, பிரயாசையுடன் ஏறி எட்டிப்பார்த்தாள். எண்ணெய்காரக் கிழவிதான் படுத்திருந்தாள். இரண்டு மூன்று முறை கூப்பிட்டாள். காது சுமாராகத்தான் கேட்கும். 200ml எண்ணெய் கேட்டால் 400ml ஊற்றுவாள். ``நான் எரநூறுதானே கேட்டேன். எதுக்கு கூட ஊத்தின?” என்று கேட்டால், ``சேர்த்துக் கொடு ஆயி” என்பாள். ``அவ, எண்ணெய் விக்கிறதுக்காகக் காது கேட்கிற மாதிரி நடிக்கிறா!” என்பாள் கமலம்.

      பழைய பயோரியா பல்பொடி டப்பாவைத் தூக்கி மேலே போட்டாள். ``எந்த எடுபட்ட முண்டடி என் மேல என்னத்தையோ விட்டெறியுறது?” என்றபடி எழுந்தவள், இவள் வெளியே கையை நீட்டி ஆட்டுவதை அப்போதான் கவனித்தாள்.

      ``அங்க என்னாத்தா பண்ற?”
       
      ``ஆத்தா... முன்னாடி கொடியில சேலை காயுது, அதை எடுத்துத் தர்றியா?” என்றதும், அந்தக் கிழவி, ஏன் எதற்கு எனக் கேட்காமல் எடுத்து வந்தாள். அவளால் எட்டிக்கொடுக்க முடியவில்லை. சேலையை எண்ணெய்ச் சட்டியின் மேல் வைத்து, தலையில் தூக்கியபடி சுவர் ஓரமாக நின்றாள். அப்போதும் கை எட்டவில்லை. தண்ணி போகும் தூம்பைக் குத்துவதற்கு மூலையில் சாத்தியிருக்கும் குச்சியால்  சேலையை மெதுவாக எடுத்து, கையில் பிடித்தாள் பரமேஸ்வரி.

      சேலையை ஒரு மாதிரி கட்டிக்கொண்டு கதவைத் திறந்தால் மொத்த உருப்படியும் கதவுக்குப் பக்கத்திலேயே கிடக்கிறது. யாரையும் சந்தேகப்பட முடியாத மாதிரி, மாமனார் அறையைத் தாண்டிப் போனாள். மாமனார் செருமினார். அவரைப் பார்க்காமல் கடந்து போனாள்.

      புருஷன் இரண்டு நாள்கள் கழித்து வந்தான். இவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவனாக ஒருநாள் கேட்டான், ``இப்ப எதுவும் பிரச்னையிருக்கா?”

      ``இல்லை” என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் முடித்துக்கொண்டாள். அவனும் இந்தப் பதிலைத்தான் விரும்பியிருப்பான்போல.

      செவ்வாய்க்கிழமை விரதத்தில் மல்லிகாக்கா கேட்டாள், ``என்னடி ஈஸ்வரி, சும்மாவே இருக்க. என்னதான் பண்றீங்க ரெண்டு பேரும்?” பரமேஸ்வரி பதில் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. பச்சரிசி மாவை அழுத்திக் கொழுக்கட்டை பிடிக்க, விகாரமான ஓர் உருவம் வந்திருந்தது.

      காலையிலிருந்து பரமேஸ்வரிக்குப் பதற்றமாக இருந்தது. மாமனார், அவளிடம் நேரடியாகவே ``வர மாட்டியா?” எனக் கேட்டார். இவள் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு, காபி டம்ளரை நங்கென வைத்துவிட்டு வெளியே வந்தாள்.

      அத்தைகாரி போர்த்திக்கொண்டு படுத்திருந்தாள். ``மாமா ரூமைக் கொஞ்சம் கூட்டுறியாமா? எனக்கு முடியலை!” என்றார். மாமா குளிக்கப் போயிருந்தார். கூட்டும்போதுதான் கவனித்தாள், கடிகாரம் நின்றிருந்ததை. நாற்காலியை நகர்த்தினாள், பாச்சை கத்துவதுபோல் கத்தியது. கால் பக்கம் இரண்டு பெரிய ஆணிகள் லேசாக லூஸாகியிருந்தன. இவள் அவற்றை மேலும் லூஸாக்கினாள். ஒன்றை உருவி மறுபடியும் செருகினாள்.
      துவைக்கவேண்டிய துணிகளை எடுத்துக்கொண்டு கண்மாய்க்குக் கிளம்பினாள். ஜமுனாவை வழியில் பார்த்தாள். இருவரும் பேசிக்கொண்டே துணிகளுக்கு சோப் போட ஆரம்பித்தனர்.

      யாரோ ஓடிவந்தார்கள். ``உன் மாமா சேரோடு கீழ விழுந்துட்டார். அவரை ஆஸ்பத்திரிக்குத் தூக்கிட்டுப் போறாங்க!”

      ``இந்தா வர்றேன்” என்று சொன்ன பரமேஸ்வரி, நிதானமாக சோப் போட்டு, துணியைத் துவைத்து, வாளியில் எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டாள்.

      இடுப்பெலும்பு முறிந்திருந்தது. ஒரு மாசம் செண்பகா ஆஸ்பத்திரியில்  வைத்துப் பார்த்துவிட்டு, வீட்டுக்கு அழைத்துவந்தார்கள். எல்லாம் படுக்கையில்தான். அத்தைதான் கஷ்டப்பட்டாள். அவருக்கு சர்க்கரை வியாதி இருந்தது.

      மாமியார்காரி, அடுப்படிப் பக்கம் வருவதே இல்லை. பரமேஸ்வரிதான் சமையல். பரமேஸ்வரிக்கு எப்போதும் இனிப்பு தூக்கலாகப் போட்டுச் சாப்பிடுவதுதான் பிடிக்கும். காலையும் மாலையும் அவள்தான் வீட்டில் காபி போடுவாள்.

      மாமனார் காலில் புண் ஆறவேயில்லை. டாக்டர் ``சர்க்கரை அளவு கூடிவிட்டது’’ என்றார்.

      பரமேஸ்வரி உண்டானாள். ஒன்பதாவது மாசம் வளைகாப்பு முடிந்து அலையாங்குளம் புறப்பட்டாள். ஊரில் வைத்துதான் பிரசவம் பார்க்க வேண்டும் எனக் கல்யாணத்தின்போதே பேச்சு. பரமேஸ்வரி போன 15-வது நாளில் மாமனார் இறந்துபோனார். வயிற்றுப் பிள்ளைக்காரி அலையவேண்டாம் எனச் சொல்லிவிட்டார்கள்.

      ராமச்சந்திரன், ``அப்பா எப்பவும் உட்காரும் மரச்சேரில் வைத்துதான் போட்டோ எடுக்க முயற்சி செய்தார்களாம். முடியாததால் படுக்கவைத்து போட்டோ எடுக்கப்பட்டதாம்’’ எனச் சொன்னான்.

      மூன்று மாதப் பிள்ளையோடு வீட்டுக்கு வந்தவளை, மூத்தவரின் சம்சாரம் பிச்சையம்மாதான் ஆரத்தி எடுத்து வரவேற்றாள். உள்ளே நுழைந்த பரமேஸ்வரி கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

      முன்பைவிடக் கூடுதலாக நொறுங்கிப் போயிருந்த அத்தை, ``பக்கத்து வீட்டு முருகேசு மகன்தான் வந்து சாவிகொடுக்கிறான்” என்றாள்.

      அந்தக் கடிகாரம், அதற்குப் பிறகு நீண்டநாள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      பிறை நிலா   சிறுகதை     பிறை நிலா
      நியதி வரதன்
      காலை நேர பரபரப்பில் பம்பரம் போல் சுற்றி கொண்டிருந்தாள் வித்யா .இன்னும் பதினைந்து நிமிடத்தல் மகனின் பள்ளி வாகனம் வந்து விடும் அதற்குள் அவனை தயார் படுத்த வேண்டும் .மகனை ஒருவழியாக வாகனத்தில் ஏற்றி விட்டு ,கணவனை அலுவலகத்திற்கு அனுப்பி விட்டு சற்று ஓய்வாக இருக்கையில் மணி எட்டு என்பதை காட்ட அவள் பரபரப்பு இன்னும் அதிகமானது .
      சட்டென்று ஒரு குளியலை போட்டு விட்டு கைக்கு கிடைத்த புடவையை கட்டினால் போதும் என்பது போல் உடுத்தி விட்டு ஓட்டமும் நடையுமாக பேருந்து நிலையம் வந்து சேர்ந்தாள் .சாலை நெரிசல் இல்லையென்றால்
      அவள் வேலை பார்க்கும் அலுவலகத்திற்கு பதினைந்தே நிமிடத்தில் சென்று விடலாம் ஆனால் நகரை பொருத்தவரையில் காலை நேர போக்கு வரத்து நெரிசலுக்கு அது சாத்தியம் இல்லாத ஒன்று .அதனால் சற்று முன்பாக கிளம்பி விடுவாள் .
      பேருந்து நெரிசலில் சிக்கி அலுவலகம் போய் சேருவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிடும் அவளுக்கு.அன்று அதிசயமாக ஜன்னலோர இருக்கை கிடைத்தது.ஒரு காலத்தில் எவ்வளவு மகிழ்ச்சி தந்திருக்கும் இந்த ஜன்னலோர இருக்கை.அதில் அமர்ந்து பேருந்தில் ஒலிக்கும் பாடலை கேட்டவாறு வெளிப்புறத்தல் நகரும் காட்சிகளை ரசித்தவாறே செல்வது அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று.
      ஆனால் இப்போது அப்படி இல்லை ஏதோ "இருப்பதுக்கு ஒரு இடம் கிடைத்து விட்டதே"என்பது போன்றே இருந்தது.பேருந்தில் ஒலிக்கும் பாடல் கூட அவளுக்கு தலைவலியை தான் தந்தது."அலுவலகம் வந்து போக ஒரு பைக் வாங்கிகொள்"என அவள் தோழி நிலா சொல்வது அப்பொழுது தான் நினைவுக்கு வரும்.ஆனால் அவள் கணவர் அது பாதுகாப்பு இல்லையென மறுத்து விட்டார்.
       அம்மா அப்பாவிடம் அடம்பிடத்து வாங்கிய பைக் இப்போது தங்கை ஓட்டி திரிகிறாள் . அந்த அடம் பிடிக்கும் குணம் இப்பாது எங்கே போனதென்றே தெரியவில்லை. அன்றாட வாழ்வின் அழுத்தம் ,பொருப்பு அவளை மாற்றி விட்டது என்றே சொல்லலாம்.
      அலுவலகம் சென்று அவள் இருக்கையில் அமர்கையில் ,நிலா சிரித்த முகத்துடன் அன்று தான் மலர்ந்த மலர் போல அலுவலகத்திற்குள் வந்து கொண்டிருந்தாள். என்னதான் தோழியாக இருந்தாலும் நிலாவை காணும் போது சற்று பொறாமை ஏற்படுவதை வித்யாவால் தவிர்க்க முடியவில்லை.
      அவள் உடுத்தும் உடை .அணியும் நகை என அணைத்தும் ரசிக்கும் படி தான் இருக்கும் . அவளுக்கு நிலா என்று பெயர் வைத்ததில் தவறே இல்லை. அவ்வளவு பிரகாசம் அவள் முகத்தில்.
      ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு தான் நிலா இந்த அலுவலகத்தில் சேர்ந்தாள். அவள் சேர்ந்த புதிதில் ,ஆண்களிடம் சகஜமாக பழகும் விதமும் . அவள் உடுத்தும் ஆடையும் அவள் மேல் தவறான அபிப்ராயத்தையே பெரும்பாலானோருக்கு ஏற்படுத்தியது .
      ஆரம்பத்தில் திருமணம் ஆகாதவள் என்றே அனைவரும் எண்ணினர் . திருமணம் ஆனதிற்கான எந்த வித அறிகுறியும் அவள் இடத்தில் இல்லை . என்னதான் நாகரீக பெண்ணாக இருந்தாலும் ஒரு மெட்டியாவது அணியலாமே என பலரும் சலித்து கொண்டனர். கணவர் வெளிநாட்டில் என்பதால் எவ்வளவு சுதந்திரம் இவளுக்கு என தங்களது பொறாமையை பல பெண்கள் வெளிப்படையாகவே வெளிகாட்டினர்.
      வித்யாவிற்கும் இவ்வாறான எண்ணங்கள் வராமல் இல்லை . அதனால் நிலாவுடன் பேசவோ பழகவோ முன்வரவே இல்லை அவள். ஒரு நாள் வித்யாவின் கணவருக்கு வாகன விபத்தில் காலில் எழும்பு முறிவு ஏற்பட்டு மருத்துவமணையில் அனுமதிக்க பட்ட வேளையில் நிலா தான் தானாக முன் வந்து பண உதவி மட்டுமின்றி இதர உதவிகளையும் வித்யா கூடவே இருந்து செய்து கொடுத்தாள். அதன்பிறகே வித்யா ,நிலாவை தன் தோழியாக ஏற்று கொண்டாள். அவளுடன் பழகிய பின் நாட்களில் நிலாவின் குணம் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்து போனது .
      கள்ளம் ,கபடமில்லாத குழந்தை மனம் நிலாவின் மனம் என அறிந்த பிறகு அந்த ஆங்கில வரிகள் அவள் கண் முன் வந்தன" don't judge a book by its cover "
      ஒரு நாள் மதிய இடைவேளையில் வித்யா பேச்சு வாக்கில் " எப்போ குழந்தை பெத்துக்குற போற"என்றதுக்கு"இப்ப என்ன அவசரம் அதுக்கு கொஞ்ச நாள் ஃப்ரீயா இருந்துட்டு போறனே"என்பாள் . மிஞ்சி போனால் வித்யாவை விட இரண்டு வயது தான் குறைவாக இருப்பாள் . இரண்டு வருடங்களுக்கு முதல் ஐந்து வயது மகனுக்கு தாய் வித்யா . சில நேரம் நிலாவின் வாழ்க்கையை கண்டு பெருமூச்சு விட்டு கொள்வாள் வித்யா .
      கணவர் வெளிநாட்டில் . எந்த வித கட்டுப்பாடும் இல்லை.பணத்திலும் குறைவில்லை. அழகை ஆண்டவன் அள்ளி கொடுத்திருக்கிறான். புகுந்த வீட்டு பிரச்சனை இல்லை."மாமியாரா? அவங்க எனக்கு அம்மா மாதிரி" என்பாள் அடிக்கடி.
      வித்யாவிற்கு திருமணம் முடிந்து மூன்றாம் மாதத்திலேயே அவளின் மாமியார் "என்னம்மா,ஏதும் விசேஷமா"என கேட்க தொடங்கி விட்டாள்.
      குழந்தை பிறந்து ,ஒருவருடம் கழித்து வேலைக்கு போக தொடங்கி விட்டாள் .அலுவலக வேலை ,வீட்டு வேளை என சுற்றி தன்னை கவனிக்க மறந்து போனாள். அதன் விளைவு அவளின் தோற்றம் கலையிழந்து போனது.நிலா அவ்வப்போது எதாவது அழகு குறிப்பு அவளிடம் சொல்லுவாள் .அதையெல்லாம் செய்ய ஏது நேரம்.
      நிலாவை பார்க்கும் போது "கடவுள் ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே இப்படி ஒரு வாழ்க்ககையை தருகிறார் . கொடுத்து வைத்தவள் என மனதிற்குள்ளே எண்ணி கொள்வாள்.
      இரண்டு நாட்களாக நிலா அலுவலகத்திற்கு வரவில்லை. அலைபேசியிலும் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. உடம்பு சரியில்லை என்றே விடுப்புக்கான காரணத்தை மேலதிகாரியிடம் கேட்டு தெரிந்து கொண்டாள். நேரில் சென்று பார்த்து விட்டு வருவோம் என அவள் வீட்டிற்கு சென்றாள் வித்யா.
      முகவரி தெரியுமமே தவிர இன்று தான் முதன் முறையாக வீட்டிற்கு வருகிறாள். காலிங் பெல்லை அடித்தவுடன் சற்று தாமதத்திற்கு பிறகே கதவு திறக்கப்பட்டது . அங்கு ஐம்பது வயது மதிக்க தக்க பெண்மணி நின்றிருந்தார். நிலாவின் அம்மாவாக தான் இருக்க வேண்டும் . அவளின் சாயல் இருந்தது. ஆனால் நிலாவை போன்ற பிராகசம் இல்லை . சோகம் பதிந்த முகம் அது.கண்களில் ஒளி இல்லை . அழுது கருமை படிந்த கண்கள் அவை.
      யார் என்பது போலிருந்தது அவள் முகபாவனை
      "நான் வித்யா ,நிலா வீடு இது தானே? "
      "ஓ,வித்யாவா உள்ள வா! நிலா உன்னை பத்தி சொல்லிருக்கா ,நானே உன்னை பார்க்கனும்னு நினைச்சுட்டு இருந்தேன்"அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அறையிலிருந்து அவசரமாக வெளியே வந்த நிலா"ஹேய் வித்யா , உள்ளே வா ,உட்கார்,அம்மா வித்யா வுக்கு சாப்பிட எதாவது எடுத்துட்டு வாங்க"
      "என்ன பேச விட மாட்டியே"என்றபடி சமையலறைக்கு போனாள் நிலாவின் அம்மா சாந்தி.
      "ஏன் ,உடம்புக்கு என்னாச்சு , ?""ஒன்னுமில்லை ஃபீவர் தான் .மாத்திரை எடுத்திட்டு இருக்கேன் சரியாகிவிடும்"
      "ஏன் ஃபோன் ஷ்விச் ஆஃப் ல இருக்கு எத்தனை தடவை உன்க்கு ட்ரை பன்னினேன் தெரியுமா ?"
      "ஹேய் ,'சாரி 'வித்யா ,ஃபோன் கால் வந்துட்டே இருந்துது என்னால ரெஸ்ட் எடுக்க முடியல அதான் ஆஃப் பன்னிட்டேன்"
      "உன் வீட்டுக்கார் எப்படி ஃபோன் எடுப்பார்"?
      ஆ...அது.. அதான் வீட்ல லான்ட்லைன் இருக்குல்ல அதுக்கு கால் பண்ணுவார் "குரலில் தடுமாற்றம்
      "என்ன நிலா முகமெல்லாம் வாட்டமா இருக்கு . கண்ணெல்லாம் வீங்கி ,சிவந்திருக்கு ,ஆர் யு ஓ.கே ?"
      "காய்ச்சலால் அப்படி இருக்கு .நைட் ஒழுங்க தூங்கல அதான் கண் சிவந்திருக்கு "
      "ஏன் பொய்க்கு மேல பொய்யா சொல்ற ,அவ உன் தோழி தானே உண்மையதான் சொல்லேன் . யார்கிட்டையும் சொல்லாம மனசுக்குள்ளயே வச்சு ஏன் அழுற,யார் கிட்டாயாவது சொன்னா தான் மன பாரம் தீரும்,இப்படியே இருந்த உன்னை பார்த்து பார்த்து மனசு தாங்காம நான் சீக்கிரம் போய் சேர்ந்திடுவேன்"அழுகையும் கோபமும் கலந்திருந்தது சாந்தியின் குரலில்.
      வித்யாவிற்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை .நிலாவன் வாழ்வில் ஏதோ பிரச்சனை என்று மட்டும் தெளிவாக புரிந்தது.
      நிலா மௌனமானாள். கண்களில் நீர் அணையை உடைத்த வெள்ளம் போல் ஓடிகொண்டிருந்தது . நிலாவை அப்படி ஒரு கோலத்தில் அவள் பார்த்ததே இல்லை. என்னசெய்வதென்றே தெரியவில்லை வித்யாவிற்கு.
      "என்ன பிரச்சனை நிலா,விரும்பினா எங்கிட்ட சொல்லு ,என்னால எதாவது செய்ய முடியுமானு பார்கிறேன் . ப்ளீஷ் அழாத" "எழுந்து உள்ளே போனவள் வரும் போது கையில் சில புகைபடங்கள்
      "இவர் தான் என் முதல் கணவர் "
      'முதல் கணவரா'அப்படி என்றால் ...
      அவள் காட்டிய புகைப்படம் அவள் திருமணத்தன்று எடுக்கப்பட்டது போலும்.நிலா இதில் இன்னும் அழகாக இருந்தாள். அவளுக்கு பொருத்தமே இல்லாத கணவர் . எப்படி இவள் சம்மதித்தாள் ?
      நான் கல்லூரி படிப்பை முடிச்சது லண்டனில் தான் "லண்டனா ?வாயடைத்து போனால் வித்யா .
      "அங்க படிக்கும் போது நிறைய பேர் எங்கிட்ட ப்ரபோஷ் பண்ணினாங்க ஆனால் யாரையும் எனக்கு கல்யாணம் பன்ற அளவுக்கு பிடிக்கல . அவங்க கிட்ட நான் எதிர் பார்த்த காதல் இல்லை.நான் எதிர் பார்த்தது என் அப்பா என்னோட அம்மா மேல வச்சிருந்த காதல் மாதிரியான ஒரு காதலை தான் . அப்பா ,அம்மா காதலிச்சு தான் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள் . அம்மா வசதியான வீட்டு பெண் ,அப்பா அவங்க வீட்டு கார் ட்ரைவர் ,அம்மாவை திருமணம் முடிச்ச பிறகு எல்லாரும் ஒதுக்கினாலும் அவரோட சொந்த உழைப்பால இரவு பகலா உழைச்சு ட்ராவல்ஸ் நடத்தி முன்னேறினார்.
      அம்மாவ ராணி மாதிரி பார்த்தார்.அவரை பார்க்கும் போது தான் நினைப்பேன் எனக்கு வர போர கணவர் காசு பணம் இல்லைனாலும் அன்பா இருந்தா போதும்னுாஅம்மா அப்பா கிட்ட சொல்லிட்டேன் எனக்கு பண வசதி இருக்கிற மாப்பிள்ளளைதான் வேணும்னு இல்லை அன்பா ,நல்ல பையனா இருந்தா போதும்னு. அழகு ,பணம் நிறைந்த நிறைய பேர பார்த்திருக்கிறேன் ஆனால் நான் எதிர் பார்த்த அந்த மனசு இல்லை.
      நான் இந்த கால பெண்ணா இருந்தாலும் என் எதிர் பார்ப்பு பழைய கால கணவன் ,மனைவி மாதிரியான ஒரு குடும்ப வாழ்க்கையை தான் . சொந்ததிலே ஒரு பையன் இருக்கிறதா சொல்லி இவரை பார்த்தாங்க அழகு இல்லனைாலும் நல்ல மனசு இருக்கும்னு நம்பினேன் . ஊர்ல எல்லாரும் அவரை பத்தி சிறப்பாதான் சொன்னாங்க. சந்ததோஷமாதான் கல்யாணம் பண்ணினேன்.
      அப்பறம் தான் தெரிய வந்தது அவனுக்கு என் மனசு மேல காதல் இல்லை என் அழகு மேல் தான் காதல்னு. குழந்தை பிறந்தா அழகு போய்விடும்னு குழந்தை இப்போதைக்கு வேணாம்னு தள்ளி போட சொல்லிட்டான் . அவன் அழகு இல்லைன்ற தாழ்வு மனபான்மையை என் மூலமா தீர்த்து கொள்ள நினைச்சான். மத்தவங்க கிட்ட என்னை அறிமுகம் படுத்தும் போது அவ்ளோ பெருமிதம் அவன் முகத்தில இருக்கும்.அழகை ஆராதித்தவன் போக போக அதவைத்தே சந்தேக பட ஆரம்பித்து விட்டான் .
      நான் எங்கேயும் போக கூடாது ,யாரோடும் பேச கூடாது . நல்லதா உடுத்த கூடாதுனு நிறைய கட்டுபாடு. சந்தேகம் எல்லை தாண்டி போய்விட்டது . மறுத்து பேசினால் அடி ,உதை. இப்படி ஒரு வாழ்க்கை தேவை இல்லை என்று விவாகரத்து செய்து அம்மா ,அப்பா கூட இருந்தேன். ஒரு நாள் அப்பாவும் மாரடைப்புல இறந்திட்டார்
      கல்யாணத்தில இருந்த நம்பிக்கையே போய்டுச்சு. அம்மா ,கட்டாயபடுத்தி அடுத்து ஒரு கல்யாணம் பண்ணி வச்சாங்க .
      அவங்க சந்தோஷத்திற்காக பண்ணிகிட்டேன். நல்லாதான் பாத்துகிட்டான் . எனக்கு குழந்தை பாக்கியம் இல்லாமல் போனதுக்கு அப்பறம் அவங்க அம்மா பேச்சை கேட்டு கேட்டு என் மேல வெறுப்பு வர ஆரம்பிடுச்சு. எவ்ளவோ ட்ரீட்மெண்ட் பார்த்தும் சரிவரல. என்னோட பணத்திற்காக என்னோடு குடும்பம் நடத்திட்டு இருந்தான். சொத்தை எல்லாம் அவன் பேர்ல மாத்தி தர சொல்லி தொல்லை பண்ணினான் . நான் மறுக்க கடைசியில என்னை வேணாம்னு விவாகரத்து நோட்டீஷ் அனுப்பிட்டான். அதான் மன ஆறுதலுக்கு இந்த ஊருக்கு வந்து ,வேலை பாத்திட்டு இருக்கனே
      இவ்ளோ சோகத்தையும் தாங்கிட்டு எப்டி நிலா இப்டி இருக்க?
      "வேற எப்டி இருக்க சொல்ற வித்யா .என் சோகத்தை எல்லார்டையும் சொல்லி அழ சொல்றியா? மத்தவங்க பரிதாப படுறது எனக்கு பிடிக்காது. நான் சொன்னாலும் அதை காரணமா வச்சு சில ஆண்கள் என்னை நெருங்க பார்பார்கள். அதான் கணவர் வெளிநாட்டில்னு பொய் சொன்னேன். தாலியும் ,மெட்டியும் புனிதமானதா நான் நினைக்கிறேன் புனிதமே இல்லாதவனுக்காக அதை நான் அணிய விரும்பல. என் காது படவே என்னை பத்தி நிறைய பேர் தப்பா பேசுனாங்க . அதை பத்தி நான் கவலை படல என்னை பத்தி எல்லார்டையும் விளக்கம் சொல்ல முடியுமா ? நான் யார்னு என் மனசாட்சிக்கு தெரிந்தால் போதும்.சில நேரம் கடவுள் மேல தான் எனக்கு கோபம் வரும்.
      இந்த அழகையும் .பணத்தையும் அளவுக்கு மீறி ஏன் கொடுத்தார்னு!.யாருக்கும் என் மனசு தெரிய மாட்டேனுதே!
      நீ கொடுத்து வைத்தவள் வித்யா எவ்ளோ அக்கரையான ,அன்பான கணவர்.அழகான குழந்தை . சில நேரம் தனிமையில் இருக்கும் உன்னோட மகனை கூட்டிட்டு வந்து என்கூட வச்சுக்களாமானு தோனும்.ஒரு குழந்தை இருந்தால் இப்படி பழயை நினைவெல்லாம் நினைக்க நேரம் கிடைக்காதுல்ல?
      உன்னை பார்க்க பொறாமையா இருக்கு வித்யா.நல்ல கணவர் ,குழந்தை தான் ஒரு பெண்ணுக்கு மகிழ்ச்சியே அந்த வகையில நான் அன்லக்கி"என்றாள் நிலா
      இவ்வளவு நாளும் அவள் கண்ணுக்கு தெரிந்தவள் நிலா இல்லை பிறை நிலா
      மீண்டும் அந்த ஆங்கில வரிகள் வித்யாவின் கண் முன்னே
      ''Don't judge a book by its cover ''
       
      https://www.facebook.com/mangayarmalar