• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
Sign in to follow this  
நவீனன்

ஒரு நிமிடக் கதை டிப்ஸ் தர்மம்!

Recommended Posts

டிப்ஸ் தர்மம்!

ழக்கமாக புதன்கிழமையன்று எனக்கும், மேனேஜருக்கும் ஃபீல்ட் வொர்க் நாள் முழுவதும் இருக்கும். இந்த மேனேஜர் புதியவர்.

பத்து மணி சுமாருக்கு ஓட்டல் ஒன்றில் இரு வரும் டிபன் சாப்பிட்டோம். பில்லை வைத்த சர்வர் தலையைச் சொறிந்தான். வேறென்ன, டிப்ஸ் வேண்டுகோள்தான்! பர்ஸை எடுத்த என்னைத் தடுத்த மேனேஜர், ‘‘என்னப்பா... சம்பளம் வாங்கா மலா வேலை செய்யறே? போ, போ!’’ என மறுத்து விட்டார். எனக்குச் சங்கடமாக இருந்தது. இவ்வளவு பெரிய பதவியில் இருப்பவர்கள் ஜஸ்ட் இரண்டு ரூபாய், மூன்று ரூபாய் விஷயங்களில் இப்படிக் கடுமையாக நடந்துகொள்கிறார்களே என்றிருந்தது எனக்கு. இருந்தும் என்ன செய்வது... ஒன்றும் சொல்ல முடியாது. மேனேஜராச்சே!

மதிய சாப்பாட்டுக்கு இன்னொரு ஓட்டல். சொல்லிவைத்தாற்போல அங்கு சாப்பாட்டுக்கு டோக்கன் சிஸ்டம் இல்லை. பில்தான். இன்னொரு டிப்ஸ் மறுப்பு காத்திருக்கிறது.

அந்தத் தர்ம சங்கட தருணமும் வந்தே விட்டது. ஆனால், இந்த முறை ஆச்சர்யம்! பில் பணத்தோடுகூட ஐந்து ரூபாய் நாணயம் ஒன்றை டிப்ஸாகத் தட்டில் வைத்துவிட்டு எழுந்தார் மேனேஜர். என் கண்களில் தொக்கி நின்ற வியப்பு நிறைந்த கேள்விக் குறியைக் கவனித்துவிட்டுச் சொன்னார்...

‘‘...டிப்ஸுக்காகத் தலையைச் சொறிந்த அந்த ஓட்டல் சர்வர் மிகவும் இளைஞன்! அவனுக்கு இதுலேயே திருப்தி வந்துடக் கூடாது. அப்பத்தான் இன்னும் முயற்சி பண்ணி முன்னேறணும்னு நினைப்பான். ஆனால், பாவம்... இவர் வயசானவர். என்ன இயலாமையோ, என்ன தோல் வியோ... இந்த வயசுலேயும் சர்வராக வேலை பார்க்கிறார். இவருக்கு டிப்ஸ் தர்றதுல தப்பு இல்ல!’’ என்றார்.

நான் ஆமோதிப்புடன், ‘‘இந்த விளக்கம் எனக்கு நல்ல டிப்ஸ் சார்!’’ என்றேன்.

- பரிமேலழகன்

http://www.vikatan.com

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     எதிர்முனையில் எவனோ ஒருவன்..!
      காலையில்... ‘‘ஹலோ! இது மிஸ்டர் ராதாகிருஷ்ணன் வீடுதானே?’’என்று கரகரத் தது ஒரு ஆண் குரல். ‘‘சொல்லுங்க’’ என்றேன்.
      ‘‘ஸாரி மிஸ்டர் ராதா! சொல்லவே சங்கடமா இருக்கு. மனசைத் திடப்படுத்திக்குங்க! நீங்க இந்தப் பத்து நாளா எச்சில் பழத்தை தான் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கீங்க. அதாவது, நீங்க புதுசா தாலி கட்டிக் கூட்டிட்டு வந்தி ருக்கீங்களே, அமுதா... அவளும் நானும் ஏற்கெனவே...”
      ‘‘இடியட்! வைடா போனை. என் மனைவி யைப் பத்தி எனக்கு நல்லாத் தெரியும். இன்னொரு தடவை இந்த மாதிரி போன் பண்ணினே, நீ கம்பி எண்ணவேண்டியிருக் கும், ஜாக்கிரதை!’’ என்று நான் உறுமியதும், சட்டென லைனைத் துண்டித்தான் அவன்.
      ‘பாவம், யாரோ அந்த அப்பாவிப் பெண் அமுதா! அவளும் அவள் புருஷனும்நல்லா இருக்கட்டும்!’ என்று எண்ணியபடியே என் மேன்ஷன் அறையைப் பூட்டிக்கொண்டு கிளம்பினேன், கட்டைப் பிரம்மசாரியான நான்!
      - ரஜ்னீஷ்
       
       
       
       
        அதெல்லாம் எந்தக் கணக்கு?
      “ஏங்க, இந்த வருஷம்தானே உங்க அக்காவுக்கு அழகான ஒரு குட்டிப் பையன் பொறந்தான்..?’’
      ‘‘ஆமாம். ஏன் கேக்கறே?’’
      ‘‘ரொம்ப நாளா வேலை கிடைக்காம இருந்த உங்க தம்பிக்கு வேலை கிடைச்சதும் இந்த வருஷம்தானே? அப்புறம்... பி.எஃப். பணம், கிராஜுவிட்டி எல்லாத்தையும் போட்டு ஷகரான இடத்துல உங்க அப்பா ஒரு ஃப்ளாட் வாங்கினது, உடம்பு சரியில்லாம இருந்த உங்க மாமா குணமானது எல்லாமே இந்த வருஷம்தானே?’’
      ‘‘சரி, எதுக்கு இப்ப அதெல்லாம்?’’
      ‘‘இதையெல்லாம் விட்டுட்டு, உங்க எண்பது வயசுப் பாட்டி செத்துப் போனது, உங்க அண்ணனுக்கு வேலை போனது, கிராமத்து வீட்டை விற்கவேண்டி வந்தது, பைக் ஆக்ஸி டென்ட்ல உங்க கால் ஃப்ராக்சர் ஆனது இதை மட்டுமே சொல்லிக்காட்டி, மருமக வந்த நேரமே சரியில்லைனு என்னை தினம் கரிச்சுக்கொட்டிட்டு இருக்காங்களே உங்க அம்மா, ஏன்னு கேட்கமாட்டீங்களா?’’
      - ஆர்.உஷாநந்தினி
       
       
       
       
        சோகப் பரிசு!
      சில்வர் ஜுபிலி கொண்டாட்டங்களில் திளைத்துக்கொண்டு இருந்தது எங்கள் கம்பெனி. மகிழ்ச்சியின் உச்சகட்டமாக ஊழியர்கள் எல்லாருக்கும் ஸ்வீட் பாக்ஸோடு ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்த எங்கள் எம்.டி., அதிர்ஷ்டக் குலுக்கல் ஒன்றும் நடத்துவதாக அறிவித்தார். அத்தனை ஊழியர்களின் பெயர்களையும் எழுதிப்போட்டுக் குலுக்கி, தன் ஐந்து வயதுப் பேரனை விட்டு ஒரு சீட்டு எடுக்கச் செய்து, அந்த ஊழியருக்குத் தன் அன்புப் பரிசாக ரூ.25,000 தருவதாக அறிவித்தார்.
      அதன்படியே, குழந்தை ஒரு சீட்டை எடுக்க, எங்கள் கம்பெனியில் ஃபோர்மேனாகப் பணியாற்றும் குமரேசனுக்கு அடித்தது அதிர்ஷ்டம்! எல்லோரும் கை தட்டி உற்சாகப் படுத்த, பம்பர் பரிசு கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் பரவசமாகி நின்றான் குமரேசன்.
      மறுநாள்... குமரேசன் ரொம்ப சோகமாக இருந்தான். ‘‘என்ன குமரேசா! பரிசு கிடைச்ச சந்தோஷமே உன் முகத்துலதெரிய லையே?’’ என்றோம்.
      ‘‘அடப் போங்க சார், பரிசுப் பணம் முழுசாக் கிடைக்கலே! 20 பர்சென்ட் டேக்ஸ் புடிச்சிக்கிட்டு மிச்சத்தைதான் கொடுத்தாங்க!’’ என்றான் சலிப்பும் வெறுப்புமான குரலில்!
      - சர்வஜித்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     எரிகிற நெருப்பில்...
      ச ங்கரனுக்கு மேனேஜர் சுந்தரத்தின் மீது செம கடுப்பு! தெரியாமல் ஏதாவது தவறு செய்துவிட்டு எம்.டி-யிடம் டோஸ் வாங்கும் போதெல்லாம், தனக்காகப் பரிந்து பேசாமல், எரிகிற நெருப்பில் எண்ணெயை ஊற்றுவது போல அவர் எதிரிலேயே, “எத்தனையோ முறை படிச்சுப் படிச்சு சொல்லிட்டேன்... மண்டையில உறைச்சாதானே? சரி சரி, போய் வேலையைப் பார்! இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்துல பேலன்ஸ் ஷீட்டை ரெடி பண்ணி என் டேபிள்ல வைக்கணும், சொல்லிட்டேன்!” என்று இவனை விரட்டுவார். இன்றைக்கும் அப்படி ஒரு சம்பவம். நினைக்க நினைக்க மனசே ஆறவில்லை சங்கரனுக்கு.
      ராத்திரி... “என்னம்மா, மார்க் குறைஞ்சதுக்கு அப்பாதான் திட்டறார்னா, நீயும் கூடச் சேர்ந்துக்கிட்டு திட்டறே?” என்று மகன் பரிதாபமாகக் கேட்க, சங்கரனின் மனைவி சொன்னாள்... “போடா அசடு! நான் உன் னைத் திட்டலேன்னா, உங்கப்பா உன் முதுகுல பூசையே போட்டிருப்பார், தெரிஞ்சுக்கோ!”
      இங்கே பூசை; ஆபீசில் சஸ்பெண்ட்... டிஸ்மிஸ்! மனசு ஆறிவிட்டது சங்கரனுக்கு!
       
       
       
       
        கேட்காத கேள்விகள்!
      ஒரு கல்லூரி ஆண்டு விழாவில் சிறப்பு விருந்தினராகக் கலந்துகொண்டு, ‘நேருக்கு நேர்’ நிகழ்ச்சியில் மாணவர்கள் எழுப்பிய கேள்விகளுக்கெல்லாம் உற்சாகமாகப் பதில் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தான் இயக்குநர் சூர்யகுமாரன்.
      ஒரு மாணவன் கேட்டான்... “ஏன் சார், பெரும்பாலும் உங்க பட ஹீரோ காலேஜ் மாணவன்தான்! அவன் படிக்கிறானோ இல்லையோ, கண்டிப்பா காதலிக்கிறான். அப்ப என்ன சொல்ல வர்றீங்க... நாங்களும் கட்டாயம் காதலிச்சுதான் ஆகணுமா?”
      சூர்யகுமாரன் சிரித்தான். “காதலிக்கலாம், தப்பில்லை! ஆனா, அதை மட்டும் என் படங்கள்ல காட்டறதில்லையே! என் ஹீரோ அப்பா, அம்மா காசை எதிர்பார்க்காம சொந்தக் கால்ல நிக்க முயற்சி பண்ணுவான். ஒரு அநியாயம் நடந்தா, தைரியமா தட்டிக் கேட்பான். ஒருத்தரைக் காப்பாத்த பத்து ரவுடிகளோடு சண்டை போடுவான். ‘அதை யெல்லாம்கூட நாங்க செய்யணுமா?’னு நீங்க கேட்டிருக்கலாமே, ஏன் கேட்கலை?”
      - சர்வஜித்
       
       
       
       
        ஞானம் தேடி...
      மகானைத் தரிசிக்க நின்றிருந்த மக்கள் வரிசை மிக நீளமாக இருந்தது. ரொம்பத் தள்ளி நின்றிருந்தனர் அந்த முதிய தம்பதியர்!
      மகான், ஒரு முழத் தாடியும், ஒடிந்து விழுகிற மெல்லிய உடம்புமாக இருந்தார். முதியவரும் அவரின் மனைவியும் மகானை நெருங்குகிற சமயத்தில், ‘பூஜைக்கு நேரமாகிவிட்டது’ என்று எழுந்து உள்ளே போய்விட்டார் அவர்.
      “சரி, இனிமே எதுக்கு நாம இங்கே இருக்கணும்? ஞானத்தைத் தேடி வந்தோம். கிடைச்சாச்சு. கிளம்பலாம், வா!” என்று மனைவியை அழைத்தார் முதியவர். அருகில் இருந்த வர்களுக்கு ஆச்சர்யம்! “மகான்தான் எழுந்து போயிட்டாரே! பின்னே எப்படி ஞானம் கிடைச்சதா சொல்றீங்க?” என்றனர்.
      விரக்தியுடன் சிரித்தவர், “எங்களைத் தவிக்கவிட்டுக் காணாமல் போன பிள்ளையைப் பற்றிக் கேட்கலாம்னுதான் வந்தோம். இவன் மகான் இல்லை, எங்க மகன் ஞானம்னு இப்பதான் தெரியுது. ஹூம்... பெத்தவங்களை நிர்க்கதியா தவிக்கவிட்டு வீட்டை விட்டு ஓடி வந்துட்டு, இங்கே ஊரார் கவலைகளைத் தீர்த்துட்டிருக்கான்! பலே!” என்றபடி மனைவியுடன் நகர்ந்தார் முதியவர்.
      - ஜேயாரெஸ்
       
       
       
       
        புது விளக்கம்!
      மேடையில் தலைவர் கோடையிடியென முழங்கிக்கொண்டு இருந்தார்... “பசித்திரு, தனித்திரு, விழித்திரு! வள்ளலார் சொன்ன இந்த மூன்றும்தான் நமது கட்சியின் தாரக மந்திரம். நமது கட்சிக் கொள்கையைப் பொறுத்த அளவில் இதற்கு நான் வேறு மாதிரி பொருள் கொள்கிறேன். அதாவது, மக்கள் பணியாற்றும் விஷயத்தில் நமது கட்சியினர் பசியோடு இருக்க வேண்டும். லஞ்சம், ஊழல், அதிகார துஷ்பிரயோகம் போன்ற தீய குணங்கள் நெருங்க முடியாத அளவுக்குத் தனித்திருக்க வேண்டும். மக்க ளுக்கு எந்த வகையிலும் துன்பங்கள் ஏற்படாதவாறு பார்த்துக்கொள்வதிலும், அப்படி ஏற்பட்டால் ஓடிச்சென்று உதவுவ திலும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்...”
      மேடையின் கீழே நின்றுகொண்டு இருந்த கட்சித் தொண்டர்கள் கேலியாக நினைத்துக்கொண்டனர்... “நீங்க சொல்லாத உண்மையான விளக்கம் எங்களுக்குத் தெரியாதா, தலைவரே? அந்த மூணு வார்த்தைகளின் முதல் எழுத்துகளைக் கூட்டினால் கிடைக்குமே, அதானே உங்க லட்சியம்!”
      - எம்.ராஜா
       
       
       
       
        தகுதிக்கு மரியாதை!
      அந்த ஏற்றுமதி இறக்குமதி நிறுவனத்தில், புராடக்ட் மேனேஜர் வேலைக்கு இன்டர்வியூ நடந்துகொண்டு இருந்தது.
      முகிலனின் சான்றிதழ்களை வாங்கிப் பார்த்த கண்ணன், “சந்தேகமே இல்லை, இந்த வேலை உங்களுக்குதான்! ஏன்னா, சிபாரிசுக்கெல்லாம் இங்கே இடமே இல்லே! தகுதிதான் முக்கியம். காரணம், இந்த கம்பெனி ஜி.எம். அப்படி! கண்டிப்பும் நேர்மையும் உள்ளவர்!” என்றான். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துக்குள் முடிவு தெரிந்து விட்டது. முகிலனுக்கே வேலை!
      வாழ்த்துக்கள் சொன்ன கண்ணனின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, “உங்க வாக்கு பலிச்சுடுச்சு கண்ணன்! ஆமா, இந்த ஜி.எம்மை முன்னாடியே தெரியுமா உங்களுக்கு!” என்று முகிலன் ஆச்சர்யத் தோடு கேட்க...
      “தெரியுமாவா... எங்கப்பாவை எனக்குத் தெரியாதா!” என்றான் கண்ணன்.
      - ஆ.சந்திரன்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

          https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     ஃபிகராம் ஃபீகர்! ப் ளஸ் டூ படிக்கிற தன் மகன் சுரேஷ§க்கு டெர்ம் ஃபீஸ் கட்டிவிட்டு வெளியே வந்தார் பாஸ்கரன். மாணவி கள் மார்போடு புத்தகங்களை அணைத்த படி போய்க்கொண்டு இருக்க, காம் பவுண்ட் சுவர் ஓரமாக நின்றிருந்த பிள்ளைகள் ‘ஃபிகர்... ஃபிகர்...’ என்று குறிப்பிட்டுப் பேசியது காதில் விழுந்தது.
      “உனக்கு ஃபிகர் வந்துதாடா?” என்று ஒரு பையன் கேட்க, “ப்ச... எனக்கு மட்டும் சரியாவே ஃபிகர் வரமாட்டேங்கு துடா!” என்று சுரேஷ் சொல்லிக்கொண்டு இருந்ததைக் கண்டதும், வேகமாக மகனை நெருங்கி, அவன் முதுகில் பொட்டென்று ஒன்று போட்டு, “ஏன்டா, இதான் நீ படிக்கிற லட்சணமா?” என்று அதட்டினார் பாஸ்கரன்.
      “ஏன் அங்கிள் அவனை அடிக்கி றீங்க? மத்த எல்லா சப்ஜெக்ட்லயும் சுரேஷ் நல்ல மார்க். மேத்ஸ் மட்டும் வரலைங்கிறான். டியூஷன் வெச்சுக் கிறேன்னா வேணாம்கிறீங்களாமே?” என்று ஒரு மாணவன் பரிந்து வர, ‘அடடா! இது நிஜமான ஃபிகரா?!’ என்று தலையைச் சொறிந்தார் பாஸ்கரன்.
      - ராஜ்திலக்
       
       
       
        கட்... கட்..!
      ‘‘பாண்டிய மன்னா! நீ செங்கோல் ஆட்சிதான் நடத்துகிறாயா? அநியாயமாக என் உயிர் கணவன் கோவலனின் உயிரைப் பறித்த உன் வெண்கொற்றக் குடை சாய்க... நீ அழிக!’’ - கண்ணகி வேடமிட்ட ஹீரோயின், ஒரே டேக்கில் அடுக்கடுக்காக வசனம் பேசி அசத்த, ‘கட்... கட்’ என்றார் டைரக்டர். நடிகையின் பிரமாத நடிப்பில் லயித்து, செட்டில் இருந்த அத்தனை பேரும் ‘வெல்டன்’ என மகிழ்ச்சியில் கைதட்ட, இயக்குநர் மட்டும் ‘உம்’மென்றிருந்தார்.
      ‘‘ஏன் சார், நான் சரியா நடிக்கலையா?’’ -ஏமாற்றத்துடன் நடிகை கேட்க, டைரக்டர் மௌனமாக அவள் காலைச் சுட்டிக் காட்டினார். நடிகையின் கால்களில், ஆடம்பர மான இரு ஹைஹீல் ஷூக்கள் இருந்தன.
      - ஆர்.சுப்பிரமணியன்
       
       
      என்ன டிரைவர் நீங்க..!
      பஸ் டெர்மினஸை விட்டுக் கிளம்பி, கொஞ்ச தூரம்தான் வந்திருக்கும்... வழியில் வயதான ஜோடி ஒன்று மூச்சிரைக்க ஓடி வந்து, பஸ்ஸை நிறுத்தச் சொல்லிக் கை அசைத்தது. டிரைவர் கண்டுகொள்ளவே இல்லை; நிறுத்தாமல் வேகமாக ஓட்டி வந்துவிட்டார்.
      பஸ் இன்னும் சற்றுத் தொலைவு சென்றிருக்கும். கல்லூரிப் பெண்கள் நாலைந்து பேர் பஸ்ஸை நிறுத்தும்படி கை அசைத்தனர். உடனே நிறுத்தி அவர்களை ஏற்றிக்கொண்டார் டிரைவர்.
      பொறுக்கவில்லை எனக்கு. டிரைவர் நன்கு பழக்கமானவர் என்பதால், வாய்விட்டே கேட்டுவிட்டேன்.
      சிரித்துக்கொண்டே டிரைவர் சொன்னார்... “தப்பா நினைச்சுட்டீங்களா சார்? அந்தப் பெரியவங்க ரொம்ப தூரம், ஜி.ஹெச் வரைக்கும் போறவங்க. அடுத்த பத்து நிமிஷத்துல பின்னாடியே ஒரு வண்டி காலியா இருக்கு. இவங்க சௌகரியமா உட்கார்ந்து வரலாம். ஆனா, இந்தப் புள்ளைங்களுக்கு கால் அவர் லேட்டானாலும் அட்டெண்டன்ஸ் போயிடும். அதான்..!”
      -எம்.காஞ்சனாகரண்
       
       
       
       
        திருப்பம்!
      ஊ ட்டி மலைப்பாதையில் பைக்கில் செல்வதே தனி சுகம்; தனி த்ரில்! ஆனால், மலைக் குளிர்ச்சியை அனுபவித்தபடி, வளைந்து வளைந்து செல்லும் ஊசிமுனைத் திருப்பங்களில் பைக்கைச் சீராகச் செலுத்திக்கொண்டு இருந்த கணேஷின் சந்தோஷத்தைத் தொலைப்பதற்கென்றே எதிரில் வந்தான் ஒருவன்.
      ஒரு திருப்பத்தில் திடுமென்று எதிர்ப்பட்ட அந்த தோனி முடி இளைஞன், “எரும..!” என்று இவனைப் பார்த்துக் கை ஆட்டிக் கத்திவிட்டு, நிற்காமல் பைக்கில் விரைந்தான்.
      திருப்பத்தில் ஹாரன் ஒலி கொடுத் திருக்க வேண்டும். கணேஷ் கொடுக்கவில்லை. அதற்காக ‘எரும’ என்று திட்டிவிடுவதா? வந்த எரிச்சலில் கணேஷ் காலூன்றி நின்று, பின்னால் திரும்பி, பைக்கில் விரையும் அந்த இளைஞனைப் பார்த்து, “போடா, நீதான் எரும... உங்கப்பன் எரும... எருமக் குடும்பத்துல பொறந்த காட்டெரும!” என்று ஆத்திரம் தீரக் கத்தினான்.
      பின்பு, ஆக்ஸிலரேட்டரை முடுக்கி பைக்கைச் செலுத்தி வளைவில் திரும்ப, அங்கே...
      சாலையை மறித்தபடி நின்றிருந்தது, அந்த இளைஞன் எச்சரித்துவிட்டுப் போன காட்டெருமை!
      -எஸ்.சுபாஷ்லெனின்
       
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      சாமர்த்தியம்
       
       
      ‘‘அக்கா... போன்ல அத்தான்...’’ என்றபடி போனை கவிதா விடம் நீட்டினாள் வசந்தி. ‘‘என்னங்க..?’’ ‘‘காபிக்கு எத்தனை ஸ்பூன் சுகர்... பால், தண்ணீர்... கொஞ்சம் சொல்லேன்..?’’ கவிதாவின் கணவர் முருகராஜ். ஹோட்டல் சாப்பாடு சுத்தமாக ஒத்துக்கொள்ளாது. அதனால் கவிதா வெளியூர் செல்லும்போதெல்லாம் இப்படி  கேட்டுக் கேட்டாவது செல்ஃப் குக்கிங்தான்.

      பதில் சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தாள் கவிதா. தொடர்ந்து காலை டிபன், மதிய சாப்பாடு, இரவு உணவு என்று அவ்வப்போது ரெசிபிகளையும் கணவனுக்குச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள். கேட்டுக் கொண்டு இருந்த வசந்திக்கு ஒரு சந்தேகம்.. ‘‘ஏன்க்கா நீ சொல்ற அளவெல்லாம் வித்தியாசமா இருக்கே... இப்படியா நீ சமையல் பண்றே..?’’



      ‘‘இல்லடி... இது அவருக்கான அளவு. இந்த அளவுப்படி சமைச்சா சாப்பாட்டை வாயில வைக்க முடியாது!’’ ‘‘அடிப்பாவி... என்னடி சொல்றே..?’’ ‘‘ஆமாடீ... இதெல்லாம் ஒரு டெக்னிக். சரியான அளவு சொல்லி ருசியா சமைச்சுப் பழகிட்டார்னு வையேன்... என்னைத் தேட மாட்டார். எத்தனை நாள் வெளியூர்ல இருந்தாலும் கண்டுக்க மாட்டார். வீட்ல சண்டை வந்தாலும் அவரே சமைச்சு சமாளிச்சுக்குவார். சமாதானமாக நாளாகும். அதான் இப்படிச் சொன்னேன்! இப்போ பாரேன், ஊர்லே இருந்து எப்ப வருவேன்னு என்னை எதிர்பார்த்திட்டே இருப்பார்!’’ அக்காவின் சாமர்த்தியத்தைக் கண்டு வசந்தி ஆச்சரியத்தில் மூழ்கிப் போனாள்.      
       
       
      பிராயச்சித்தம்
       
      ஆர்.கே இண்டஸ்ட்ரீஸின் சூப்பர்வைசர் ராஜதுரை ரொம்பவே ஸ்ட்ரிக்ட் ஆபீஸர்! வேலையை முடித்தபிறகுதான் தொழிலாளர்களை சாப்பிடவே அனுமதிப்பார். லஞ்ச் டைம் என்ற கணக்கெல்லாம் அவரிடம் செல்லாது. அவர் சொன்ன வேலையை முடிக்காதவர்கள், மதிய உணவை மறந்துவிட வேண்டியதுதான். பசி நேரத்தில் சாப்பிடக் கூட விடாமல் தங்களைக் கசக்கிப் பிழியும் ராஜதுரையை தொழிலாளர்கள் வசை பாடினார்கள். முதலாளியிடம் முறையிட்டும் எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆண்டுகள் நகர்ந்தன. ராஜதுரை பணியிலிருந்து ஓய்வு பெறும் நாள் வந்தது. ேஹாட்டலொன்று ஆரம்பிக்கப் போவதாகச் சொல்லிவிட்டு, அனைவரிடமும் விடைபெற்றார் ராஜதுரை.ஒரு நாள் ராஜதுரையைப் பார்க்க, அவருடைய பால்ய நண்பர் ஒருவர் ஹோட்டலுக்கு வந்தார்.



      ‘‘என்னப்பா இது! உனக்கு பணத்தாசை இன்னுமா போகல? நல்ல நிலைமையில இருந்துதானே ரிட்டயர் ஆகியிருக்கே? பிள்ளைகளும் நல்லா சம்பாதிக்கிறாங்க. வீட்ல நிம்மதியா ஓய்வெடுக்காம, இந்த ேஹாட்டல் வியாபாரம் உனக்குத் தேவையா?’’ என்றார் நண்பர். ராஜதுரை கனத்த குரலில் பேச ஆரம்பித்தார்...

      ‘‘தொழிலாளர்களைப் பட்டினி போட்டு நிறைய பாவம் சம்பாதிச்சிட்டேன். அதுக்கு பிராயச்சித்தமாதான் ேஹாட்டல் ஆரம்பிச்சிருக்கேன். குறைஞ்ச விலையில தரமான சாப்பாடு போடறேன். சாப்பிடறவங்க என்னை மனசார வாழ்த்திட்டுப் போறாங்க. என்னுடைய கல்லா நிறையல. ஆனால் மனசு நிறைஞ்சிருக்கு!’’ ‘‘என்னை மன்னிச்சிடுப்பா!’’ என்றார் நண்பர்.                  
       
       
      கொட்டாவி
       
      என்ன முயன்றும் குழந்தை அஞ்சலி தூங்குவதாகத் தெரியவில்லை. அஜித் குழந்தைக்கு ேசாட்டா பீம் கதையெல்லாம் சொல்லிப் பார்த்தான். குழந்தை ‘உம்... உம்...’ என்று கண்களை விரித்து ஆர்வமாகக் கேட்டதே தவிர, தூங்குவதாகத் தெரியவில்லை. ஷாலினியும் தன் பங்குக்கு மாய மந்திரக் கதைகளை எல்லாம் சொன்னாள். களைப்பாகி ஷாலினிக்கு தூக்கம் வந்ததுதான் மிச்சம். குழந்தை கொட்டக் கொட்ட விழித்திருந்தாள். கொஞ்சமும் கண் அசரவில்லை.



      ‘‘என்னங்க இது? உங்கம்மா கதை சொன்னா மட்டும் உடனே தூங்கிடுறா. நாம இத்தனை கதைகளைச் சொல்லியும் தூங்க மாட்டேன்னு அடம் பிடிக்கிறா! அவங்க அப்படி என்ன கதையைத்தான் சொல்வாங்க?’’ கிராமத்திற்குச் சென்றிருக்கும் தன் தாயையே செல்லில் அழைத்தான் அஜித்.போன் வழியே அறிவுரை வந்தது...

      ‘‘விதவிதமான கதையெல்லாம் சொன்னா, ‘அடுத்து என்ன? அடுத்து என்ன?’ங்கிற எதிர்பார்ப்பிலயே எந்தக் குழந்தையும் தூங்காது. கேட்டுக் கேட்டுப் புளிச்சுப் போன கதையைச் சொன்னா உடனே கொட்டாவி வந்துடும். அழுத்திக் கேட்டா, ‘எனக்கு இந்தக் கதைதான் தெரியும்’னு சொல்லிடணும். நான் தினமும் அஞ்சலிக்குச் சொல்ற கதையையே சொல்லுப்பா!’’ இதை ஒட்டுக் கேட்ட ஷாலினி, பாட்டி வடை சுட்ட கதையைச் சொல்ல ஆரம்பிக்க, குழந்தையின் கண்கள் சொக்க ஆரம்பித்தன. கூடவே அஜித்தின் கண்களும்!  
        
       
       
      நியாயமா?
       
      மாதம் பிறக்கிறதோ இல்லையோ, தவறாமல் அண்ணன் வீட்டில் ஆஜராகி விடுவாள் சுமதி. கண்ணைக் கசக்கி, அழுது புலம்பி, அண்ணனிடம் வேண்டியதை அவள் வாங்கிக்கொண்டு போவதை அண்ணி பூங்கொடி எரிச்சலுடன் பார்ப்பாள். அன்று வீட்டுக்கு வந்த  சுமதியை கோபத்துடன் கேட்டே விட்டாள் பூங்கொடி.



      ‘‘கல்யாணம் ஆகி இத்தனை வருஷமாகியும் இப்படி அடிக்கடி வந்து, அது வேணும் இது வேணும்னு கேட்டு உன் அண்ணனைத் தொந்தரவு பண்றியே, இது உனக்கு தப்பா தெரியலையா சுமதி?’’ சுமதி விரக்தியுடன் சிரித்தாள்.

      ‘‘அண்ணி! உங்களுக்கு வசதியான ஒரு நல்ல மாப்பிள்ளை அமையணும்னு உங்க அண்ணனும் அண்ணியும் அக்கறையா தேடித் தேடி என் அண்ணனை உங்களுக்குக் கட்டி வச்சாங்க, இல்லையா? அந்த மாதிரி என் அண்ணியான நீங்களும், என் அண்ணனும் அக்கறையா தேடித் தேடி எனக்கு ஒரு நல்ல, வசதியான மாப்பிள்ளையா பார்த்துக் கட்டி வச்சிருந்தா, நான் ஏன் இங்கே வர்றேன்? வீட்டை விட்டு போனா போதும்னு வசதி இல்லாத இடத்தில்தானே நீங்க என்னைத் தள்ளி விட்டிருக்கீங்க? தப்பை உங்க மேல வச்சுக்கிட்டு என் மேல  கோபப்படறது நியாயமா அண்ணி?’’ அண்ணி பூங்கொடி வாயடைத்து நின்றாள்.     
       
        http://kungumam.co.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     பேரம்
      காரிலிருந்தபடியே நடமாடும் காய்கறிக்காரியிடம் பேரம் பேசினார் அந்தத் தொழிலதிபர். “இந்தாம்மா, தக்காளி ஒரு கிலோ பன்னிரண்டு ரூபாய்னு கொடுத்தாக் கொடு. அதுக்கு மேல ஒரு பைசா தரமாட்டேன். கோயம்பேடுக்குப் போனா பத்து ரூபாய்க்கு சீப்படுது, தெரியுமில்லே!” என்று சளைக்காமல் பேசி, குறைவான விலைக்கு வாங்கினார். அது போலவே பழக் கடைக்காரன், பூக்காரி இவர்களிடமும் விலையை அடித்துப் பேசி குறைவான விலைக்கே வாங்கினார்.
      அவரை வீட்டில் இறக்கிவிட்டுவிட்டு வீடு திரும்பிய டிரைவர் கணேசன், தன் மனைவியிடம் முதலாளியின் கஞ்சத்தனத்தைப் பற்றிச் சொல்லி, “அவருக்குக் காசு பணமா இல்லே? நேத்துகூட தன் வொய்ஃப் பர்த்டேக்கு அறுபதாயிரம் ரூபாய்க்கு தங்க நெக்லஸ் வாங்கி பிரசென்ட் பண்ணாரு. சின்ன வியாபாரிங்க கிட்டே இப்படி அடாவடி பண்றதா ஒரு பெரிய மனுஷனுக்கு அழகு?” என்றான்.
      “நீங்க பேசாம இருங்க. யாரும் நஷ்டத்துக்கு ஒரு பொருளை விக்க மாட்டாங்க. உங்க முதலாளி மாதிரி பணக்காரங்க பேரம் பேசாம சொன்ன விலையைக் கொடுத்து வாங்கிட்டுப் போனா, அப்புறம் நமக்கும் அதே விலை சொல்ல ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. நாம பேரம் பேசினா, சாவு கிராக்கி பட்டம்தான் கிடைக்கும் நமக்கு!” என்று ஒரே போடாகப் போட்டாள் கணேசனின் மனைவி.
      - எஸ்.நடராஜ்
       
       
       
       
        யாரோ நினைச்சுக்கிறாங்க!
      ஆபீஸில் லன்ச் நேரம். சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்த கமலாவுக்கு திடீரென்று புரைக்கேறியது. அவள் தலையில் தட்டி, குடிக்கத் தண்ணீர் கொடுத்த தோழி கல்பனா, “இந்த நேரத்துல யாருடி உன்னை நினைச்சுக்கறது? உன் வீட்டுக்காரரா?” என்றாள்.
      “ஆபீசுக்குப் போயிட்டா அவருக்கு உலகமே மறந்துடும். என் பிள்ளை ரமேஷ் பெங்களூருல தங்கிப் படிச்சுட்டிருக்கான். ஹாஸ்டல் சாப்பாடு சாப்பிட்டு நாக்கு செத்திருக்கும் பாவம், அவன்தான் நினைக்கிறான்!” என்றாள் கமலா.
      பெங்களூருவில்... சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்த ரமேஷ§க்குப் புரைக்கேறியது.
      “டேய் ரமேஷ், ஊர்ல உன்னை யாரோ நினைச்சுக்கறாங்கடா! அதான், இப்படிப் புரைக்கேறுது உனக்கு!” என்றான் அருகில் இருந்த நண்பன்.
      “ஊர்ல இல்லடா! இங்கே நம்ம க்ளாஸ்ல ரெண்டாவது பெஞ்ச்ல உட்கார்ந்திருப்பாளே தீபிகா, அவதான் நினைக்கிறா!” என்றான் ரமேஷ்.
      - கருப்பசாமி பாண்டியன்
       
       
        டேஸ்ட்
      “நாளைக்கு என்ன சமையல் பண்ணட்டுங்க?” என்று ஆவலோடு கேட்டாள் திலகா.
      “நீயும்தான் தினம் தினம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கறே. நான் என்னிக்காவது மத்தவங்களை மாதிரி எனக்கு இது பண்ணிப் போடு, அது பண்ணிப் போடுன்னு கேட்டிருக்கேனா? நீ எது செஞ்சு போட்டாலும், மறுக்காம சந்தோஷமா சாப்பிட்டுட்டுப் போறேனா, இல்லையா? அப்புறம் எதுக்கு இந்தக் கேள்வி?” என்ற சுரேஷ் சாப்பிட்டு முடித்துக் கை கழுவிவிட்டு, தன் அறையில் போய் உட்கார்ந்துகொண்டு, மும்முரமாக ஏதோ எழுதத் தொடங்கினான்.
      “என்ன அப்படி எழுதறீங்க?” என்றபடி அவன் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாள் திலகா.
      “அதுவா... இன்னிக்குக் காலையில ‘மல்லிகை’ பத்திரிகைலேர்ந்து பேசினாங்க. அடுத்த வாரம் சினிமா ஸ்பெஷலாம்! அதுக்குப் பொருத்தமா சினிமாவை மையமா வெச்சு அர்ஜென்ட்டா ஒரு சிறுகதை வேணும்னு கேட்டாங்க. என்னதான் நானே எழுதி அனுப்புற கதைகளைப் பாராட்டி பப்ளிஷ் பண்ணினாலும், அவங்க தேவைக்கேற்ப எழுதி அனுப்புறதுல கிடைக்கிற சந்தோஷமே தனி! என்ன சொல்றே..?” என்றவன் திலகா வின் பார்வையில் இருந்த ஆழத்தைப் புரிந்துகொண்டவனாக, “சரி, நாளை வெங்காய சாம்பாரும், உருளைக்கிழங்கு பொரியலும் பண்ணி ஜமாய்! என்ன...” என்று அவள் கன்னத்தைத் தட்டினான்!
      - ஆர்.உஷா
       
       
       
       
       
        வழிப்பறி!
      மாதத்தின் முதல் தேதி. சுளையாக சம்பளம் ரூ.25,000 என் பேன்ட் பாக்கெட்டில்! ரொம்ப ஜாக்கிரதையாக இருந்தும், எவனோ ஒரு ராஸ்கல், பஸ்ஸின் குலுக்கலைப் பயன்படுத்தி, சட்டென்று என் பேன்ட்டிலிருந்து பர்ஸை உருவிவிட்டான். சுதாரித்து எவன் என்று திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள், பஸ் ஒரு திருப்பத்தில் மெதுவாகச் செல்ல, சட்டென்று ஒரு தடியன் குதித்து ஓடத் தொடங்கினான்.
      நான் ஒன்றும் பெரிய தைரியசாலி இல்லை என்றாலும், பெரிய தொகை இழப்பு என்பது என்னுள் ஒரு வேகத்தை உண்டுபண்ண, நானும் சட்டென்று குதித்து அவன் பின்னாலேயே துரத்திப்போய் மடக்கி, “எடுடா பர்ஸை! எவன்கிட்ட... மவனே, கொன்னுடுவேன்!” என்றேன். அவன் தயக்கத்தோடு தன் சட்டைப் பையி லிருந்து ஒரு பர்ஸை எடுத்து என்னிடம் நீட்டினான்.
      சட்டென அதைப் பிடுங்கிக்கொண்டு விறுவிறுவெனத் திரும்பி நடந்து, அந்த வழியாக வந்த அடுத்த பஸ்ஸில் தாவி ஏறினேன். உள்ளே சென்று, என் பணம் சரியாக இருக்கிறதா எனப் பார்ப்பதற்காக பர்ஸைத் திறந்தேன். ரூ.12,000 பணமும், கூடவே அவனுடைய போட்டோவும், ஐடென்டிடி கார்டும் இருந்தன!
      - ரவி இன்பஉதயன்
       
       
       
       
        ராசி
      ராசி, சகுனம், சென்டிமென்ட் இதிலெல்லாம் அதிகம் நம்பிக்கை உள்ளவன் வாசு. குறிப்பாக, நியூமராலஜியில் ரொம்ப நம்பிக்கை. வாடகைக்கு வீடு பார்ப்பதாக இருந்தால் கூட தன் பிறந்த நாள் எண், பெயர் எண் இவற்றோடு பொருந்திப் போகும்படியான கதவு எண்ணாகத் தேர்ந் தெடுத்துதான் குடி போவான்.
      எட்டாம் எண் என்றால், வாசுவுக்கு அப்படியரு அலர்ஜி! பெண் பார்க்கும்போதுகூட எட்டாவதாக வந்த ஜாதகத்தை பெண் எப்படி, என்ன, ஏது என எதுவும் விசாரிக்காமல் கண்ணை மூடிக்கொண்டு மறுத்துவிட்டான். அவ்வளவு ஏன்... அவன் ஆபீஸுக்குப் போவதற்கு 8-ஏ, 7-ஜி என இரண்டு பஸ்கள் உண்டு. என்னதான் காலியாக இருந்தாலும், 8-ம் நம்பர் பஸ்ஸில் ஏறவே மாட்டானே!
      நம்பர் பொருத்தம் எல்லாம் பார்த்து, வாசு ஒரு டூ-வீலர் வாங்கினான். ஆனால், பாவம்... அதை ஓட்டிச் செல்லும் கொடுப்பினைதான் அவனுக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது. பின்னே... ‘எட்டு’ போட்டுக் காட்டினால்தான் டிரைவிங் லைசென்ஸ் தருவோம் என்று படுத்தினால்..?
      - ரஜ்னீஷ்
       
       
       
        கல்யாணம் எப்போது?
      23 வயதில்...
      “முதல்ல எம்.காம்., முடிக்கிற வழியைப் பாருடா! அப்புறம் கல்யாணத்தப் பத்தி யோசிக்கலாம்!”
      30 வயதில்...
      “உத்தியோகம்புருஷ லட்சணம். கல்யாணம் எப்ப வேணா பண் ணிக்கலாம்! முதல்ல உருப்படியா ஒரு வேலை தேடிக்கிற வழியைப் பாரு!”
      35 வயதில்...
      “பத்தாயிரம் ரூபா சம்பளம் இந்தக் காலத்துல நாக்கு வழிக்கக்கூடக் காணாதேடா! சம்பளம் கொஞ்சம் உசரட்டும்... ஜாம் ஜாம்னு பண்ணிட லாம்!”
      40 வயதில்...
      “குடும்பம், குழந்தை குட்டின்னு ஆயாச்சுன்னா அப்புறம் சேமிக்கவே முடியாது. முதல்ல ஒரு வீடு... அட் லீஸ்ட் ஒரு ஃப்ளாட்டாவது வாங்குற வழியப் பாரு! ஆயிரம் பொண்ணுங்க ஜாதகம் தன்னால தேடி வரும்!”
       
      45 வயதில்...
      “கிட்டத்தட்ட அரைக் கிழவன் ஆயாச்சு! இனிமே எவடா உனக்குக் கழுத்தை நீட்டுவா? அதது அந்தந்தக் காலத்துல நடக்க வேணாமா? உனக்கே கல்யாணத்துல அக்கறை இல்லாதப்ப, நான் என்ன பண்ணட்டும், சொல்லு?”
      - ஆர்.நரசிம்மன்
       
       
       
       
       
        நல்ல துணை!
      “சிவா! வீணா அந்த விஜியையே நினைச்சு ஏங்கிட்டு இருக்காதே! அவ என்ன பெரிய கிளியோபாட்ராவா? உன்னையே நினைச்சு உருகிட்டிருக்கா சுமதி. அவளையே லவ் பண்ணிக் கல்யாணம் பண்ணிக்க! அதான் நல்லது! ‘வசந்தமாளிகை’ படம் பார்த்திருக்கியா, அதுல சிவாஜி சார் ஒரு வசனம் சொல்வார்... நாம விரும்புற பெண்ணைவிட, நம்மை விரும்புற பெண்தான் மேல்னு! அதான் நிஜம்!”
      நண்பன் குமார் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என் மனதை மாற்றினான்.
      மறுநாள்... சுமதியிடம் என் காதலைச் சொல்லிவிட்டுப் பரவசமாக நின்றேன்.
      “ஸாரி சிவா! நாம விரும்புறவரைவிட நம்மை விரும்புற வர்தான் மேல்னு குமார் சொல்லிட்டிருந்ததை நானும் கேட்டேன். அதனால, நான் என் மனசை மாத்திக்கிட்டு, என்னை விரும்புற கணேஷையே கணவனா ஏத்துக்குறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்!” - சொல்லிவிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்காமல் நடந்தாள் சுமதி!
      - ஆர்.ஷைலஜா
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      மனுஷன் எதை விதைக்கிறானோ அதையே அறுப்பான்."
       
       
      ஒரு கிராமத்தில் ராமசாமி என்பவர் வாழ்ந்து வந்தார்..
      அவர் வீட்டுத் தோட்டத்தில் ஒரு முருங்கை மரம் இருந்தது.
      வாரம் ஒரு முறை முருங்கை காய்களை பறித்து, பையில் நிரப்பி தோளில் வைத்துக்கொண்டு ....
      ஒன்பது கிலோமீட்டருக்கு அப்பால் இருக்கும் டவுன் வரை
      நடந்து சென்றே...
      ரெகுலராக ஒரு மளிகை கடையில் விற்றுவிட்டு வருவது வழக்கம்
      முருங்கை காயை கொடுத்துவிட்டு அதற்கு பதிலாக
      அரிசி பருப்பு சர்க்கரை போன்ற வீட்டுக்கு தேவையான பொருட்களை வாங்கி வருவார்!
      ராமசாமி கொண்டுவரும் முருங்கைக்காயின் சுவை அந்த பகுதி மக்களிடையே மிகவும் பிரபலம்!
      இதை பயன்படுத்தி மற்ற முருங்கைக்காயோடு கலந்து மளிகை கடைக்காரரும் நல்ல லாபம்
      சம்பாதித்து விடுவார்!
      பல வருடமாக ராமசாமி முருங்கைக்காய் கொண்டுவருவதால் மளிகை கடைக்காரர் அதை எடை போட்டு பார்த்ததில்லை;
      ராமசாமி சொல்கின்ற எடையை அப்படியே நம்பி அதற்கு ஈடான மளிகை பொருட்களை கொடுத்து அனுப்புவார்!
      காரணம்
      ராமசாமியின் நேர்மையும் நாணயமும் எல்லோரும் அறிந்தது!
      ஒரு நாள் ராமசாமி பத்து கிலோ முருங்கைக்காயை கொடுத்துவிட்டு அதற்கான பொருட்களை வாங்கிச்சென்றார்....
      சிறிது நேரத்தில்
      பத்து கிலோ முருங்கைக்காய் மொத்தமாய் வேண்டும் என்று ஒரு சமையல்காரர் வந்து கேட்க... அவருக்காக மளிகைக்காரர் ...
      எடைபோட... அதில் ஒன்பது கிலோ
      மட்டுமே இருந்தது!....
      அன்று முழுவதும் மளிகைகாரருக்கு தூக்கமே வரவில்லை!   ராமசாமி மீது எவ்வளவு நம்பிக்கை வைத்திருந்தோம்,
      இவ்வளவு பெரிய நம்பிக்கை துரோகத்தை செய்துவிட்டாரே!
      இத்தனை வருடங்களுக்காக இப்படி முட்டாள்தனமாக எடை குறைவான முருங்கைக்காயை வாங்கி ஏமாந்து விட்டோமே!!
      அடுத்த முறை ராமசாமி வந்தால் சும்மா விடக்கூடாது என்று கடுங்கோபத்தில் இருந்தார்!
      நான்கு நாட்கள் கழித்து ராமசாமி மிகவும் சந்தோஷமாக வந்தார்!
      நல்ல விளைச்சல் என்பதால் நிறைய கொண்டு வந்திருந்தார்!
      "கையும் களவுமாக பிடிக்கவேண்டும்என்று, எத்தனை கிலோ என்று மளிகைக்காரர் கேட்க பத்து கிலோ என்றார் ராமசாமி..
      அவர் முன்னாலேயே எடைபோட்டு பார்க்க ஒன்பது கிலோ தான் இருந்தது.
      வந்த கோபத்தில் மளிகைக்காரர் பளார்,பளார் என ராமசாமியின் கன்னத்தில் அறைந்தார்!
      இத்தனை வருஷமா இப்படித்தான் ஏமாத்திட்டு இருக்கியா?  கிராமத்துக்காரங்க ஏமாத்த மாட்டாங்கன்னு நம்பி தானே எடை போடாம அப்படியே வாங்கினேன்,
      இப்படி துரோகம் பண்ணிட்டியே சீய் என துப்ப, நிலைகுலைந்து போனார் ராமசாமி.
      அய்யா...என்ன மன்னிச்சிடுங்க நான் ரொம்ப ஏழை, எடைக்கல்லு வாங்குற அளவுக்கு என்கிட்ட காசு இல்லீங்க..
      ஒவ்வொரு முறையும் நீங்க கொடுக்கிற ஒரு கிலோ பருப்பை ஒரு தட்டுலயும், இன்னொரு தட்டுல முருங்கைக்காயையும் வச்சி தான் எடைபோட்டு கொண்டுவருவேன்.
      "இதை தவிர வேற எதுவும் தெரியாதுங்கய்யா, என்று காலை பிடித்து அழ,
      மளிகைக்காரருக்கு செருப்பால் அடித்தது போல் இருந்தது....
      "தான் செய்த துரோகம் தனக்கே வந்ததை உணர்ந்தார்!
      இத்தனை வருடங்களாக ராமசாமியை ஏமாற்ற நினைத்த மளிகைக்காரரும்...
      அவருக்கே தெரியாமல் ஏமாந்து கொண்டுதான் இருந்திருக்கிறார் என்பது தெளிவானது!
      இது தான் உலகநியதி!
      நாம் எதை தருகிறோமோ
      அதுதான் நமக்கு திரும்ப வரும் ....
      நல்லதை தந்தால் நல்லது வரும்,...
      தீமையை தந்தால் தீமை வரும்!
      வருகின்ற காலங்கள் வேண்டுமானால் தாமதமாகலாம்,
      ஆனா....
      நிச்சயம் வரும்!
      ஆகவே நல்லதை மட்டுமே தருவோம், நல்லதை மட்டுமே விதைப்போம்!!
      மனுஷன் எதை விதைக்கிறானோ அதையே அறுப்பான்."
      படித்ததில் பிடித்தது
       
        https://www.facebook.com/ibctamiljaffna
    • By நவீனன்
      தீர்ப்பு!  ஒரு நிமிடக் கதை
       

              தீர்ப்பு!
      அவசரமாகக் கிளம்பிக்கொண்டு இருந்த நீதிபதி கணேசனை, மகனுடைய அலறல் டென்ஷன்படுத்தியது. தன் அக்காவின் கையிலிருந்த பொம்மைதான் வேண்டும் என்று அடம்பிடித்து அழுதுகொண்டு இருந்தான் அவன். ‘‘தம்பிக்கு அந்தப் பொம்மையைக் கொடுத்துத் தொலைச்சா தான் என்ன?’’ என்று தன் பெண்ணின் முதுகில் ஓங்கி ஓர் அறை வைத்தார் அவர்.
      ‘‘அந்தப் பொம்மை ஒடைஞ்சிருக்குப்பா! ஆணி, தம்பி கையைக் கிழிச்சிடும்னுதான் கொடுக்கலே. அதைப் புரிஞ்சுக்காம என்னை அடிச்சிட்டீங்க. பரவாயில்ல... கோர்ட்டிலேயும் இதுமாதிரி என்ன ஏதுன்னு விசாரிக்காம, யாராவது நல்லவருக்குத் தண்டனை கொடுத்துடாதீங்க!’’ என்று விசும்பினாள் அவள். தம் பெண் முன் குற்றவாளியாகத் தலைகுனிந்து நின்றார் கணேசன்!
      - கலா
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     ஜடம்!
      காலையில் ஆபீஸுக்குக் கிளம்பும் அவசரத்தில்கூட மனைவி கீதாவை, ‘‘பன்னாட... பன்னாட... அறிவு இருக்கா உனக்கு? ஒழுங்கா ஒரு வேலை செய்றியா? அறிவு கெட்ட முண்டம்’’ என்று சரமாரியாகத் திட்டிவிட்டுத்தான் கிளம்பினான் ரகு.
      காரணம் பார்த்தால் ஒன்றுமே இருக்காது. வழக்கமாகச் சாப்பிடும் அளவைவிட அவன் தட்டில் ஒரு இட்லி அதிகம் வைத் திருப்பாள். அதற்கு ஒரு திட்டு! கேட்டால்,
      ‘‘எதிர்த்துப் பேசாதே! நான் கத்தினா அமைதியா கேட்டுக்க. ஆபீஸ்ல ஏகப்பட்ட டென்ஷன். நான் திட்டறது, கோபப்படறது எல்லாம் உன்கிட்டதான் முடியும். அதனால உணர்ச்சியற்ற ஜடமா இரு!’’ என்பான்.
      அன்று இரவு... படுக்கை அறையில், அவன் அவளை ஆசையுடன் அணைத்த போது, ஒன்றும் பேசாமல் மௌனமாக இருந்தாள்.
      ‘‘என்னடி இது... உணர்ச்சியற்ற மரக்கட்டை மாதிரி படுத்துக் கிடக்கிறியே... இப்படி இருந்தா எப்படி உன்கிட்ட ஆசை வரும்?’’ என்றான் எரிச்சலாக.
      ‘‘நீங்கதானே என்னை உணர்ச்சியற்ற ஜடமா இருன்னு சொன்னீங்க!’’ என்றாள் கீதா பட்டென்று. அவளுடைய பதில் அவன் மனதில் சுரீர் என்று தைத்தது!
      - மங்களம் ரவீந்திரன்
       
          நல்ல செய்தி, கெட்ட செய்தி!
      ‘‘அம்மா... ஒரு நல்ல செய்தி, ஒரு கெட்ட செய்தி! எந்தச் செய்தியை முதல்ல சொல்ல?’’ என்று கேட்டான் ரமேஷ்.
      ‘‘நல்ல செய்தியை முதல்ல சொல்லு!’’
      ‘‘உன் பொண்ணுகிட்ட அடிக்கடி சொல்லி அனுப்புவியே, மாப்பிள்ளையை கைக்குள்ள போட்டுகிட்டு எப்படியாவது தனிக்குடித்தனம் போயிடுன்னு... அதே மாதிரி தனிக்குடித்தனம் போயிட்டாளாம்!’’
      ‘‘அப்பாடா! இப்பத்தான் நிம்மதி ஆச்சு. ஆமா, ஏதோ கெட்ட செய்தின்னியே, அது என்ன?’’
      ‘‘என் பொண்டாட்டியும் தனியா போயிடலாம்னு ரொம்ப நாளா நச்சரிச்சுட்டே இருக்கா. அதான், நாளைக்கே நாங்களும் தனிக்குடித்தனம் போகலாம்னு இருக்கோம்!’’
      அதிர்ச்சியில் மௌனமானாள் அம்மா.
      - ராகுல் வெங்கட்
       
          தங்கச்சி இருக்கும்போதே...
      ‘‘சு தா... இன்னிக்குக் காலேஜ் முடிஞ்சதும் அப்படியே சித்தி வீட்டுக்குப் போயிடு. ராத்திரி அப்பா வந்து உன்னை அழைச் சுட்டு வருவார்!’’
      சுதா சரி சொல்லக் காத்திருந்த நிமிஷத்தில், ’’வேணாம் சுதா! நேரே நீ நம்ம வீட்டுக்கே வா!’’ என்றாள் அக்கா ரமா.
      ‘‘சும்மா இருடி! இன்னிக்கு உன்னைப் பெண் பார்க்க வர்றாங்க, போன தடவை மாதிரி இப்ப வரப் போறவனும், உன் தங்கச்சியைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு சொல்றதுக்கா?’’ அம்மா பொரிந்தாள்.
      ‘‘அம்மா! ஒருத்தரைப் பெண் பார்க்க வந்துட்டு, இன்னொரு பெண்ணை ஓ.கே. பண்றவன் நிலையான மனசு இல்லாத வன்.இதுபோன்ற ஆம்பிளைகளை, ஆரம்பத்திலேயே அடையாளம் கண்டுக்க இது ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பம்! தங்கச்சிகூட இருக்கிறப்ப யார் என்னை ஓ.கே. பண்றாரோ, அவர்தான் திட புத்தியுள்ள ஆண். அவரைக் கல்யாணம் செய்துக்கத்தான் நான் விரும்பறேன்!’’ - உறுதியாகச் சொன்னாள் ரமா.
      - ஆர்.பிருந்தா
    • By நவீனன்
       ஒரு நிமிடக் கதை செல்லினம்!
      பேரன் ரமணா குழந்தையா இருக்கும்போது அவனோடு சரிக்குச் சரியாக விளையாடி, அவன் வளர வளர நல்லது கெட்டதுகளை அறிவுபூர்வமாக எடுத்துச் சொல்லி வளர்த்தவர் தட்சிணாமூர்த்தி. தன் பேரனிடம் மட்டுமல்ல... அவன் ஈடு பிள்ளைகள் எல்லாரிடமும் எப்போதும் பேசி, சிரித்து கலகலவென்று இருக்கும் தட்சிணாமூர்த்தியைப் பார்த்து, ‘‘தாத்தான்னா இப்படித்தான் இருக்கணும்’’ என்பார்கள் எல்லோரும்!



      சமீப காலமாக எந்த சத்தத்தையும் கேட்க முடியவில்லை. தட்சிணாமூர்த்தி முகத்திலும் மலர்ச்சி இல்லை. இன்று மதியம் திடீரென மூச்சுப் பேச்சில்லாமல் படுக்கையில் விழுந்தவர், அப்படியே முடிந்து போனார். ரமணா அப்போது வீட்டில் இல்லை. அவனிடம் தாத்தாவின் மறைவுச் செய்தியைச் சொல்ல, ஊர்ப் பெரியவர் கணேசன் பழசை எல்லாம் நினைத்துப் பார்த்துக்கொண்டே ரமணாவைத் தேடி பிள்ளையார் கோயிலுக்கு வந்தார்.

      இளைஞர்கள் தனித்தனியே ஆளுக்கொரு செல்லை தடவித் தடவிப் பார்த்து, அதன் திரையில் மூழ்கியபடி அமைதியாக இருந்தார்கள். அவர் வந்ததைக்கூட யாரும் கவனித்ததாகத் தெரியவில்லை.

      ‘‘ரமணா...’’
      ‘‘ஊம்... ஊம்...’’
      ‘‘தாத்தா...’’
      ‘‘ஊம்... ஊம்...’’
      ‘‘தாத்தா...’’
      ‘‘ஊம்... ஊம்...’’
      கணேசன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவராக தன் செல்போனை எடுத்து வாட்ஸ்அப் மூலம் செய்தியைப் பகிர்ந்தார்.
      ‘‘ஐயோ தாத்தா... போயிட்டீங்களா!’’ - கதறி அழுதான் ரமணா. அழுது..?           
      http://kungumam.co.in/