• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
Sign in to follow this  
நவீனன்

ஒரு நிமிடக் கதை நம்பிக்கை

Recommended Posts

 

 

முதலாளி முருகேசன் தன் மகன் கார்த்தியுடன் குடோனுக்கு ரவுண்ட்ஸ் வந்துகொண்டிருந்தார். மூட்டை தூக்கும் தொழிலாளி ஒருவன் தன் ஆறு வயது மகனை அழைத்து வந்திருந்ததைப் பார்த்ததும் முருகேசன் டென்ஷன் ஆகிவிட்டார். ‘‘எதுக்குய்யா வேலை செய்யிற இடத்துக்கெல்லாம் பையனை கூட்டிட்டு வர்றே..?’’ என்று அந்தத் தொழிலாளியை அதட்டிவிட்டு அலுவலகம் திரும்பினார். அங்கே... மேனேஜர் அழைத்து வந்திருந்த அவருடைய ஆறு வயது மகன் அமர்ந்திருந்தான். புன்னகைத்தபடி அவனிடம் கொஞ்சிவிட்டு தன் அறைக்குள் நுழைந்தார். கார்த்திக்கு கோபம். உயர் பதவியில் இருப்பவனுக்கு ஒரு சட்டம்... அடிமட்டத் தொழிலாளிக்கு ஒரு சட்டமா? இதை தந்தையிடம் நேரடியாகவே கேட்டான்.

12.jpg

‘‘அது அப்படியில்லப்பா... ஒவ்வொருத்தனுக்கும் அவனுடைய அப்பா தெரிஞ்சோ, தெரியாமலோ, ரோல் மாடல் ஆயிடறார்... உனக்கு நானும், மேனேஜர் அவர் மகனுக்கும் ரோல் மாடல் ஆகறது நல்ல விஷயம். மூட்டை தூக்கறவன் தன் மகனுக்கு ரோல் மாடல் ஆகறது அப்படி இல்லை... நம்மகிட்ட இருக்கிறவங்க எதிர்காலம் நல்லா இருக்கணுமில்லையா!’’ என்றார் முருகேசன். ‘‘அதை அப்படிப் பார்க்காதீங்கப்பா! அப்பா மூட்டை தூக்கித்தான் தன்னைப் படிக்க வைக்கிறார் அப்படிங்கற உணர்வு அந்தப் பையனை நிச்சயமா உயர்ந்த நிலைக்கு ஆளாக்கும் இல்லையா?’’ என்ற மகனின் நம்பிக்கையில் உயிர் இருப்பதாக உணர்ந்தார் முருகேசன். 

kungumam.co

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
        உயிர்ப்பு
          கட்டிலின் விளிம்பிலிருந்து தொங்கிய விரிப்பை இழுத்து உள்ளே செருகினான். அந்தச் சிறிய அசைவில் கண் விழித்த அம்மா, மெல்ல தனது சுருண்ட உடலை நகர்த்தி அவனது சீர் செய்யும் நடவடிக்கைக்கு இடம் கொடுத்தாள். அவளைப் பொறுத்தவரையில் நோயில் படுத்ததிலிருந்து தன் மகன் மாதவனுக்கு, தான் ஒரு பாரமாக ஆகிவிட்டோம் என்ற எண்ணம் விழுந்து விட்டது.

      ஆனால், இது குறித்த கவலை எதுவுமில்லாமல் மாதவன் பேச்சில் கிண்டலும் உற்சாகமும் குறையாமல் வளைய வந்து கொண்டிருக்கிறான். இது அவனுடைய இயல்பு. இந்த உற்சாகமும் அடுத்த பொழுதைப் பற்றிய கவலையின்மையும்தான் அவனை மட்டுமல்ல, அவன் தாயாரையும், மற்றும் இரண்டு உடன் பிறப்புகளையும் இயக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அவளுக்கு அவன் அடிக்கடி கூறும் சார்லி சாப்ளினின் கதை நினைவிற்கு வந்தது.

      “பாத்ரூம் போகணுமா?” கேட்டான் மாதவன். அவனுக்கு இந்த சித்திரை வந்தால் நாற்பது வயது முடிகிறது. அவரவர் வாழ்க்கை அவரவர்களுக்கு என்றாலும் படிக்க வேண்டிய பருவத்தில் மற்ற இரண்டு சகோதரர்களையும் போலில்லாமல் இவன் கதை, நாடகம் என்று சுற்றித் திரிந்தவன். தனக்கென்று குடும்பம் மனைவி என்றில்லாமல் நிலையான வாழ்க்கை எதுவுமில்லாமல் அல்லாடுகிறான்.

      பெரிய பெரிய எழுத்தாளர்களுக்கு நகல் எடுத்துக் கொடுப்பது, கணினியில் எழுத்துருவாக்கம் செய்து கொடுப்பது போன்ற பணிகளில் ஈடுபட்டுச் சொற்ப வருமானத்தைக் கொண்டு ஜீவிதம் செய்து வருகிறான். அதுவும் மற்ற இரண்டு சகோதரர்கள் மாதம் பிறந்தால் கொண்டு வரும் முள்ளங்கி பத்தை போன்ற வருமானம் இல்லை. பேரு மட்டும் பெத்தபேரு, உதவி வசனகர்த்தா.

      அம்மா ஆமென்று தலையாட்டினாள். மாதவன் அம்மாவின் கட்டிலின் அருகில் குனிந்து பஞ்சை விட மெலிந்து போன தாயின் தேகத்தை அவள் தலைக்கு அடியில் கைகளைக் கொடுத்து பூப்போல மெல்ல தூக்கிவிட்டான். அவளது கவனம் முழுவதும் தனது முழு அங்கியின் மீதுதான் இருந்தது. கைகளால் மெதுவாக தொடைக்கு அடியிலிருந்து தொடங்கி சற்று மேலே தூக்கி நின்ற ஆடையைக் கணுக்கால்களை மறைக்கும் வண்ணம் இழுத்து விட்டாள். மெல்லிய குருத்து போன்ற எலும்புகளும், பச்சை ரத்தம் ஓடும் நாளங்களும்... அவளது பாதங்கள் இரண்டும் வாடிய தாழை மடல்களைப் போலிருந்தன.

      நார்க்கட்டிலின் இருப்புச் சட்டங்களை பலமாகப் பற்றியபடி தனது ஆற்றலை எல்லாம் ஒன்று திரட்டி பிரயாசையுடன் எழுந்து நின்றாள். அந்தச் சிறிய முயற்சிக்கே அவளுக்கு மூச்சு வாங்கியது. கன்னங்களில், கழுத்தில், வயிற்றுப் பகுதியில் நீர் சேர்ந்து சற்று வீங்கிய தோற்றத்துடன் காணப்பட்டாள். சுருட்டி மடக்கினால் ஒரு பெரிய கித்தான் பையில் எடுத்துக் கொண்டு போகும்படியான உருவம்தான். ஆனால், அதற்குள் தன்னால் அடுத்தவர்களுக்குச் சிரமம் எதுவும் நேர்ந்துவிடக் கூடாது என்பதில் அதிக கவனம் இருந்தது.

      கையைப் பிடித்துக் கொள்ளவில்லை என்றாலும் கழிப்பறை வரையில் உடன் சென்று வெளியில் நின்று கொண்டான். இப்பொழுதெல்லாம் அவளைத் தனியே எங்கும் அனுப்பாமல் தனது கண்பார்வையில் வைத்து கவனித்துக் கொள்கிறான். மீண்டும் அம்மாவைக் கழிப்பறையிலிருந்து அழைத்து வந்து நார்க் கட்டிலின் விரிப்பை உதறி சரி செய்து வேறு விரிப்பு மாற்றித் தலையணை தட்டிப் போட்டுப் படுக்க வைத்தான்.

      அம்மா படுக்க விரும்பாமல் சற்று தள்ளாடியபடி தன்னை விழுந்துவிடாமல் சுதாரித்துக் கொண்டு முதுகைக் கூன் போட்டபடி அமர்ந்தாள். “ஏதாவது சாப்பிடறியா?’’ “என்ன இருக்கு?’’ “உனக்கு ஓட்ஸ் கஞ்சி பண்ணியிருக்கேன். இன்னிக்கு சாலிகிராமத்தில் என்  கதையை டிஸ்கஸ் பண்றாம்மா. நேத்திக்கே சில்வர் ஷங்கர் தயாரிப்பாளர்கிட்டே கதையைச் சொல்லிட்டாராம். ஃபைனலைஸ் ஆயிடும்னுதான் சில்வர் ஷங்கர் உறுதியா சொல்றார். இந்தத் தயாரிப்பாளர் கதை எழுதறவங்களை ரொம்பவே தலையில் வச்சு தாங்குவாராம்.

      குறைந்தது ஒரு இலட்சம் கிடைக்கும்னு சொல்றாங்க. பேனரும் பெரிய பேனர். உறுதியாச்சுன்னா காசுக்குக் காசு, பேருக்குப் பேரு...” “உட்கார்ந்துண்டுதான் காலை நீட்டணும். நின்னுண்டு நீட்டக் கூடாது...” என்றாள் அம்மா நூறாவது முறையாக. “ஓட்ஸ் எடுத்து வைக்கட்டுமா?’’  “தெனம் ஓட்ஸ் சாப்பிட்டுச் சாப்பிட்டு நாக்கு மரத்துப் போச்சுடா...” “பூரி மசால் பண்ணித் தரட்டுமா?” அவன் கிண்டலை ரசிக்கும் அளவிற்குக் கூட அவளிடம் தெம்பு இல்லை.

      அவளது ஆகாரம் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டது. நீர், சர்க்கரை, உப்பு எல்லாமே மருத்துவர் கூறும் அளவுகளில்தான் கொடுக்க வேண்டும். மீறும் ஒவ்வொரு அளவிற்கும் ஏற்படும் உடற் கோளாறுக்கு அவர்கள் மருத்துவமனைக்குக் கொடுக்க வேண்டிய தொகையை நினைத்தால் தூக்கம் நின்றுபோய்விடும். இதுவரையில் அண்ணன்மார்கள் இருவரின் வாசல் கதவைத் தட்டும் துர்பாக்கியத்தை ஆண்டவன் அளிக்கவில்லை. இனிமேலும் அளிக்கக் கூடாது என்பதுதான் இருவரது விருப்பமும்.

      “சீக்கிரம் வந்துடு...” “என் ஒருத்தன் கையில் இருந்தால் நீ சொல்றபடி வரலாம். நான், ஹீரோ, சில்வர் ஷங்கர், இயக்குனர், தயாரிப்பாளர், அவனுடைய இரண்டாவது சம்சாரம் இத்தனை பேர் சேர்ந்து முடிவெடுக்க வேண்டிய விஷயம். மத்யானம் போஜனம் கிடைக்கறதான்னு பார்ப்போம். வழக்கம் போல உனக்கு டயபர் கட்டிட்டுப் போறேன். வாக்கரைப் பக்கத்தில் வச்சுட்டு போறேன். வாக்கர் இருக்கு என்பதற்கு அடிக்கடி நடக்க வேண்டும் என்பதில்லை. ஒரு சாவியைப் பக்கத்துப் போர்ஷன் காமாக்ஷி கிட்ட கொடுத்துட்டுப் போறேன்.

      ரெண்டு மூணு தபா வந்து பார்த்துக்கறேன்னு சொல்லியிருக்கா. கூடிய மட்டும் சுருக்க வந்துடறேன்...” மாதவன் கிளம்பினான். வேகு வேகு என்று ஓடினால்தான் பத்து மணிக்குள் பேருந்தைப் பிடித்துக் கோடம்பாக்கம் போக முடியும். மற்றவர்கள் காத்திருக்க இவன் செல்வதற்கும், இவன் காத்திருந்து மற்றவர்கள் வருவதற்கும் பெரிய அளவில் பேதம் உள்ளது.

      சில்வர் ஷங்கர் அவனைப் பொறுத்தவரையில் நண்பன், மேதை, வழிகாட்டி எல்லாம். அவன் முகம் சற்று மாறி, ‘‘என்ன மாதவன் வழித்தடம் அறிந்து கொஞ்சம் முன்னால் வந்திருக்கக் கூடாதா?’’ என்ற கேள்வியை மற்றவர் முன்னால் கேட்டு விடக் கூடாது. அந்தத் துறையைப் பொறுத்தவரையில் நேரம் தவறாமை என்பது அவனைப் போன்ற முதல் படியில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டும்தான். உச்சிப்படியில் இருக்கும் சில்வர் ஷங்கர் போன்றவர்களுக்கு அல்ல.

      போன பத்து நாட்களாக அம்மாவிடம் அதிகப்படியான முன்னேற்றமும் இல்லை. அதிகப்படியான சீரழிவும் இல்லை. அருகில் இருந்த எழுபது வயதான எம்.பி.பி.எஸ்., மருத்துவரிடம்தான் அம்மாவைக் கொண்டு போய்க் காட்டுவான். தீராத ரத்த அழுத்தம், தலை சுற்றல் உள்ளன. அவர் கொடுக்கும் மாத்திரையில் அடங்கிக் கிடந்தது ஒருநாள் எல்லை மீறி அம்மாவை அவரது கிளினிக்கில் இரண்டு நாட்கள் அனுமதிக்கும்படியானது. அந்த நேரம்தான் அவனுக்குக் கிடைத்த அபரிமிதமான ஓய்வில் ஒரு முழு படத்திற்கான அவுட் லைனைக் காட்சி வாரியாகப் பிரித்து நடு நடுவில் வாய்விட்டுச் சிரிக்கக் கூடிய வசனங்களைக் கோர்த்து ஒரு நல்ல திரை வடிவத்தை எழுதி முடித்தான்.

      சில்வர் ஷங்கர் அதை முழுவதும் வாசித்துவிட்டு தலையில் வைத்துக் கொண்டாடினான். பூவோடு சேர்ந்த நார் என்ற பட்டம் மட்டும் மாதவனுக்கு ரசிக்கவில்லை. இதுபோன்ற நுட்பமான அவமானங்களை உள்வாங்கி மரத்துப்போன மனது அதனை முகத்தில் காட்டாமல் இருக்கப் பழகிக் கொண்டு விட்டது. அடுத்த முறை அம்மாவிற்கு மேலும் இப்படி ஒரு சீரழிவு ஏற்பட்டால் நோய் வேறு பரிமாணம் அடையும் என்று மருத்துவர் எச்சரித்து விட்டார். அவனைக் கூடை கூடையாகப் பணம் ஏற்பாடு செய்யச் சொல்லியிருந்தார்.

      முதலில் கூடைக்கே அலையணும். அப்புறம்தானே அதில் இட்டு நிரப்ப பணம்? பேருந்தில் ஏறியதும் நடத்துனரிடம் மாத பாசைக் காட்டிவிட்டு கூட்டத்தில் ஒருவனோடு ஒருவனாகத் தன்னை மறைத்துக் கொண்டான். சென்னையின் வசதி இந்தக் கூட்டம்தான். சட்டென்று காணாமல் போய்விடலாம். யாரும் தேட மாட்டார்கள். வீட்டில் இருக்கும் அவனையும் அம்மாவையும் தேடுவதற்கே ஆளைக் காணவில்லை. இத்தனைக்கும் அம்மா, தான் சமையல் வேலை பார்த்து வந்த இல்லத்தின் உடைமையாளரிடம் சொல்லி மூத்தவன் கணேசனுக்கு கனரக போக்குவரத்து வண்டிகள் தயாரிக்கும் பெரிய நிறுவனம் ஒன்றில் நல்ல பதவியில் வேலை வாங்கிக் கொடுத்தாள்.

      கணேசனுக்குத் தன் பொறியியல் படிப்பின் மீது தீராத நம்பிக்கை உண்டு. சட்டென்று பிடித்துக் கொண்டு உயரத்திற்குப் போய்விட்டான். வேளச்சேரியில் நூறடி சாலையில் மிக உயரமான அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் பனிரெண்டாவது தளத்தில் சொந்த வீடு, காதல் திருமணம், இரண்டு குழந்தைகள். லிப்ட் இருந்தாலும் அவனும் அவன் தாயாரும் மேலே ஏறுவதற்குச் சிரமப்பட்டனர். 

      மாதவன் தனது நிறுத்தம் வந்ததும் கீழே இறங்கினான். வழியில் போக்குவரத்து நெரிசல் அதிகம் இல்லாததால் பேருந்து அதிக நேரம் எடுத்துக் கொள்ளாமல் கொண்டு வந்து விட்டது. பத்து நிமிடம் முன்னால் கொண்டு விட்டதால் அனைத்து சென்னைவாசிகளுக்கும் இருக்கும் அந்தப் பரபரப்பு இன்றி அவன் சற்றுக் காலாற நடந்தான்.

      ஷோபா கல்யாண மணடபத்தின் அருகில் இருந்த பெட்டிக் கடையில் ஒரு கோல்ட் ஃபில்ட்டர் வாங்கி ஆழமாகப் புகையை உறிஞ்சினான். எல்லா திரையரங்குகளிலும் காட்டப்படும் புகைப் பழக்கம் உடல் உயிரைக் குறிக்கும் என்ற வாசகம் மனத்திரையில் கருப்பு வெளுப்பாக ஓடியது. கணேசனுக்கு அடுத்தவன் நாராயணன். அவன் அண்ணனைப் போல அதி புத்திசாலி இல்லை என்றாலும் மாதவன் அளவிற்கு ஊர் சுற்றியும் இல்லை.

      ஊரில் இருக்கும் எல்லா தகுதித் தேர்விற்கும் தன்னைத் தயார் படுத்திக் கொண்டு ஆயுள்காப்பீட்டுக் கழகத்தில் உதவியாளர் பணியில் அமர்ந்து துறைத் தேர்வுகளில் படித்து பதவி உயர்வு பெற்று கொஞ்ச காலம் வேலூருக்கு மாற்றலாகி, மீண்டும் சென்னைக்கு மாற்றலில் வரும்போது உடன் வேலை பார்த்த பெண் ஒருத்தியைத் திருமணம் செய்து கொண்டு வந்தான்.

      அம்மாவிற்கு அட்சதை போடும் வாய்ப்பைக் கூட அவன் வழங்கவில்லை. மூத்தவர் இருவருக்கும் ஆயிரம் காரணங்களுடன் தனித் தனி குடித்தனம். மாதா மாதம் இருவரும் தலைக்கு ஆயிரம் ரூபாய் என்ற கணக்கில் மாதவன் வங்கிக் கணக்கில் பணம் போட்டு விடுவார்கள். பணம் வரவு வைக்கப்பட்டதற்கான குறுந்தகவல் ஒவ்வொரு முறை கைப்பேசியில் வரும்போதும் அவன் கூனிக் குறுகுவான்.

      சிகரெட்டை அணைத்துவிட்டு  மின்ட் மிட்டாய் ஒன்றை வாயில் அதக்கிக் கொண்டு மாதவன் எல்.வி.பிரசாத் சாலையில் நுழைந்தான். அந்தச் சாலையில் ஒரு வணிக வளாகத்தின் மூன்றாவது மாடியில் சில்வர் ஷங்கர் தனியாக அலுவலகம் போட்டு வைத்திருந்தான். பல வருடங்களாகத் திரைத் துறையில் பழம் தின்று கொட்டை போட்டவன். அவனுடைய சிற்றப்பன்கள் இரண்டு பேர் வெவ்வேறு துறைகளில் திரைப்படத்தை நம்பி வாழ்க்கையை ஓட்டுபவர்கள். அவர்களது பெரிய தாத்தா ஒருவர் நாற்பது ஐம்பதுகளில் குணச்சித்திர வேடங்களில் பிரபலமாக விளங்கியவர். சில்வர் ஷங்கரும் தடாலென்று திரைத் துறைக்குள் நுழையவில்லை. இரண்டு மூன்று பத்திரிகை அலுவலகம், அமெச்சூர் நாடகங்கள், நான்கைந்து காப்பி ரைட்டர்.

      அப்போதுதான் மாதவன் ஷங்கரிடம் அறிமுகமானான். ஒரு சினிமா, இரண்டு டெலிவிஷன் சீரியல் என்று பன்முகம் காட்டியபின்னரே கதை வசனகர்த்தா என்ற ஒளிவட்டம் பின்னால் சுழலத் தொடங்கியது. அலுவலகக் கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்தபோது சீனு விளக்குமாற்றால் தரையைக் கூட்டிக் கொண்டிருந்தான். மாதவன் சிஸ்டத்தை ஆன் செய்து விட்டுக் காத்திருந்தான். சீனுவைத் தவிர வேறு யாருமில்லை. இது எப்போதும் நடக்கும் கூத்து என்றாலும் இதனை மீறவோ அல்லது எடுத்துச் சொல்லவோ தனக்கு அதிகாரம் இல்லை என்பதை உணர்ந்த மாதவன் தனது சட்டைப் பையிலிருந்து பென்டிரைவை எடுத்தான்.

      “வைரஸ் இல்லாம பார்த்துக்குங்க சார்...’’ என்ற சீனுவை முறைத்தான். “ஆன்டி வைரஸ் சாஃப்ட் வேர் போடச் சொல்லுப்பா உங்க முதலாளியை...’’ வாசலில் அழைப்பு மணி ஒலித்தது. சீனு கதவைத் திறக்க சென்ட் மணக்க தயாரிப்பாளரும் அவன் சம்சாரமும் நுழைந்தனர். தயாரிப்பாளரின் சம்சாரம் அணிந்திருந்த லெக்கின்ஸ் பயமுறுத்துவதாக இருந்தது. பின்னால் சில்வர் ஷங்கரும் கூடவே நுழைந்தான்.

      சீனுவும் மாதவனும் தயாரிப்பாளர் அமரச் சொல்லும் வரையில் நின்றுகொண்டிருந்தனர். கூடம் முழுவதையும் அடைத்துக் கொண்டு திவான் போடப்பட்டிருந்தது. சுவரில் நான்கைந்து தலையணைகள் சதுர வடிவில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. சில்வர் ஷங்கர் யார் முன் அனுமதியுமின்றி ஒரு தலையணையின் மேல் சாய்ந்து கையில் ஒரு ஸ்க்ரிப்ளிங் அட்டையுடன் அமர்ந்தான். தயாரிப்பாளர் ஒரு தலையணையில் சாய்ந்து கொண்டார்.
      “மாதவன்...” சில்வர் ஷங்கர் அழைத்தான்.

      “சொல்லுங்க சார்...’’ “சாருக்கு உன் கதை பிடிச்சுப் போயிடுச்சாம். ரொம்பப் பாராட்டினாரு. இருந்தாலும் பெண்களுக்குப் பிடிக்குதா இல்லையான்னு தெரிஞ்சுக்க அவரு மேடத்தைக் கூட்டிகிட்டு வந்திருக்காரு. உன்னால் மேடத்திற்குக் கதை சொல்ல முடியுமா?’’தயாரிப்பாளரின் சம்சாரம் எவ்வித ஆபத்தையும் எடுக்க முயற்சிக்காமல் ஓரத்தில் போடப்பட்ட சோஃபா ஒன்றில் அமர்ந்து கொண்டாள். தனக்கு அருகில் இன்னொரு நாற்காலி போடச் சொன்ன அவளது நாகரீகம் மெச்சும்படி இருந்தது என்றாலும் மாதவன் நின்று கொண்டே கதை சொல்வதாகக் கூறினான். அவனால் நின்றபடி, நடந்தபடி, தான் உருவாக்கிய கதையைக் கூறுவது எளிதாக இருப்பதாக எண்ணுபவன்.

      பத்து பேருக்கு ஒரே கதையைக் கூறினாலும் முதன் முறையாகக் கூறுவதைப் போன்ற உணர்வுடன் கூறவேண்டும் என்பதுதான் அவனுக்கு அளிக்கப்பட்ட பாலபாடம். அதை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு தயாரிப்பாளரின் சம்சாரத்திற்குக் கதை சொல்லத் தொடங்கினான். நாற்பது காட்சிகளையும் ஏற்ற இறக்கங்களுடன் அவன் கூறிய விதத்திலும், கதையில் இருந்த புதுமையிலும், இடையிடையே அந்தக் காட்சிகளை மனத் திரையில் ஓடவிட்டு வாய் விட்டுச் சிரித்தும், முக பாவங்களை மாற்றியும் அவள் கதை கேட்ட விதம் அவனை மேலும் ஆர்வத்துடன் கதை சொல்ல வைத்தது.

      இறுதியில் அவன் உச்சக்கட்ட காட்சியை விவரித்து முடித்ததும் தயாரிப்பாளரின் சம்சாரம் எழுந்து நின்று கை தட்டினாள். “ரொம்ப நல்லாருக்கு...” பாராட்டுப் பத்திரம் வழங்கப்பட்டது. தயாரிப்பாளர் முகத்தில் அநியாயத்திற்கு திருப்தி நிலவியது. அனைவருக்கும் மதிய உணவு வரவழைக்கப்பட்டது. அடுத்தகட்ட பேச்சு வார்த்தைக்குத் தாவியபடி உணவு பரிமாறப்பட்டது. இயக்குனர், மற்ற தொழில் நுட்பக் கலைஞர்கள், இசையமைப்பு, கேமராமேன், லொகேஷன் போன்ற பல விஷயங்கள் ஆராயப்பட்டன.

      கிளம்பும்போது, ‘‘உங்க சிஷ்யன்னா சும்மாவா? தம்பி கிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லிடுங்க...” என்று கூறிவிட்டுத் தயாரிப்பாளர் கிளம்பினார். மாதவன் எதுவும் பேசாமல் இருந்தான். தனது அபிப்பிராயத்தின் மேல் அவனால் அங்கு ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியாது என்பதை அறிந்தவன் என்பதால் மெளனமாக இருந்தான். உள்ளே ஒரு திருப்தியான எண்ணம் ஓடியது. விரைவில் இந்தப் படத்திற்கான அறிவிப்புகள் வெளியாகும். ஒரு பெரிய பேனரிலிருந்து தனது முதல் கதை வசனம் வருகிறது என்பதை அவனால் நம்பவே முடியவில்லை.

      எத்தனை அவமானங்கள்! “கதை நாடகம்னு சுத்தி சுத்தி தண்டமா வந்து நிக்கறியே. இருபத்தாறு வயசாச்சு இனிமேல் அரசாங்க வேலைக்கு லாயக்கில்லை. என்ன பண்ணப் போற?” எத்தனை கேள்விகள்! எத்தனை எள்ளி நகையாடல்கள்! அத்தனையும் ஒரு முடிவிற்கு வரப்போகிறது. “மாதவன்...” சில்வர் ஷங்கரின் குரல் அவனை பூமிக்குக் கொண்டு வந்தது.

      “சொல்லுங்க பாஸ்...’’ “உனக்கு இந்த புரொடியூசரைப் பத்தி தெரியும். இவர் படம் அப்படின்னாலே எல்லா சென்டரிலும் படம் வித்திடும். இவரும் தனது படத்துக்கு சாதாரண நடிகர்களையோ கலைஞர்களையோ புக் பண்ண மாட்டார். இவரது படத்தின் எல்லா விஷயத்திலும் ஒரு தரம் இருக்கும்...’’“ஆமா பாஸ். இவர் பேனரில் நடிக்க ஆசைப்படுவதாக நடிகர் நடிகைங்க பேட்டி கொடுத்ததைப் பார்த்திருக்கேன்...’’ “இவருக்குக் கதை ரொம்பப் பிடிச்சுப் போயிடுச்சு. நேத்திக்கே ஓகே சொல்லிட்டாரு. இன்னிக்கு சம்சாரத்தைக் கூட்டிகிட்டு வந்ததெல்லாம் ஒரு கண் துடைப்புதான்.

      இவ்வளவு பெரிய பேனரில் எடுக்கப் போகும் படத்திற்கு ஓர் அமெச்சூர் எழுத்தாளன் கதை என்று விளம்பரப்படுத்தினால் போணியாகுமா அப்படின்னு யோசிக்கிறார்...” “என்ன சார் கே.பி. சாரோட ‘சர்வர் சுந்தரம்’ படத்தை ஏ.வி.எம் பேனரில்தானே படமா எடுத்தாங்க?” “ஆனா, அதுக்கு முன்னால் அவரு ஒரு எஸ்டாபிளிஷ்டான நாடக ஆசிரியர் மாதவன்...’’ மாதவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

      “ஒரு சின்ன காம்ப்ரமைஸ் பண்ணிக்கச் சொன்னார்...’’ மாதவன் மௌனத்தைத் தொடர்ந்தான். “ கதை உன்னுதாவே இருக்கட்டும். ஆனால், திரையிலும் மற்ற விளம்பரங்களிலும் கதை திரைக்கதை வசனம்னு என் பேரு இருக்கட்டும்னு சொல்றாரு...’’ மாதவனுக்கு அப்போது ஏற்பட்ட வலியை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால் நீங்கள் மாதவனாக இருந்தால்தான் முடியும். “எனக்கு ஒரு நாள் டைம் கொடுப்பீங்களா பாஸ்?” கேட்ட மாதவனின் குரலில் இருந்த உற்சாகம் உருகி ஓடிய தடம் கூடக் காணவில்லை.

      “தாராளமா கூட ரெண்டு நாள் கூட எடுத்துக்க. ‘ஃபிலிம் ஃபேர்’ அவார்ட் ஃபங்ஷனுக்கு அவரும் அவர் சம்சாரமும் பெங்களுர் போறாங்க. வருவதற்கு திங்கட்கிழமையாகும். அப்ப சொல்லு. ஆனா ஒண்ணு மாதவன்...” “சொல்லுங்க பாஸ்...” “முதல் படத்திற்கு நீ ஒரு தயாரிப்பாளர்கிட்டே இருந்து வாங்கும் சம்பளத்தை விட என் பெயரில் இந்தக் கதை வந்தால் அதன் மூலம் அவர் எனக்குக் கொடுக்கும் தொகையிலிருந்து நான் உனக்குக் கொடுக்கப்போகும் தொகை அதிகமாக இருக்கும். சரியா?’’
       
      (அடுத்த இதழில் முடியும்) http://www.kungumam.co.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     எதிர்முனையில் எவனோ ஒருவன்..!
      காலையில்... ‘‘ஹலோ! இது மிஸ்டர் ராதாகிருஷ்ணன் வீடுதானே?’’என்று கரகரத் தது ஒரு ஆண் குரல். ‘‘சொல்லுங்க’’ என்றேன்.
      ‘‘ஸாரி மிஸ்டர் ராதா! சொல்லவே சங்கடமா இருக்கு. மனசைத் திடப்படுத்திக்குங்க! நீங்க இந்தப் பத்து நாளா எச்சில் பழத்தை தான் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கீங்க. அதாவது, நீங்க புதுசா தாலி கட்டிக் கூட்டிட்டு வந்தி ருக்கீங்களே, அமுதா... அவளும் நானும் ஏற்கெனவே...”
      ‘‘இடியட்! வைடா போனை. என் மனைவி யைப் பத்தி எனக்கு நல்லாத் தெரியும். இன்னொரு தடவை இந்த மாதிரி போன் பண்ணினே, நீ கம்பி எண்ணவேண்டியிருக் கும், ஜாக்கிரதை!’’ என்று நான் உறுமியதும், சட்டென லைனைத் துண்டித்தான் அவன்.
      ‘பாவம், யாரோ அந்த அப்பாவிப் பெண் அமுதா! அவளும் அவள் புருஷனும்நல்லா இருக்கட்டும்!’ என்று எண்ணியபடியே என் மேன்ஷன் அறையைப் பூட்டிக்கொண்டு கிளம்பினேன், கட்டைப் பிரம்மசாரியான நான்!
      - ரஜ்னீஷ்
       
       
       
       
        அதெல்லாம் எந்தக் கணக்கு?
      “ஏங்க, இந்த வருஷம்தானே உங்க அக்காவுக்கு அழகான ஒரு குட்டிப் பையன் பொறந்தான்..?’’
      ‘‘ஆமாம். ஏன் கேக்கறே?’’
      ‘‘ரொம்ப நாளா வேலை கிடைக்காம இருந்த உங்க தம்பிக்கு வேலை கிடைச்சதும் இந்த வருஷம்தானே? அப்புறம்... பி.எஃப். பணம், கிராஜுவிட்டி எல்லாத்தையும் போட்டு ஷகரான இடத்துல உங்க அப்பா ஒரு ஃப்ளாட் வாங்கினது, உடம்பு சரியில்லாம இருந்த உங்க மாமா குணமானது எல்லாமே இந்த வருஷம்தானே?’’
      ‘‘சரி, எதுக்கு இப்ப அதெல்லாம்?’’
      ‘‘இதையெல்லாம் விட்டுட்டு, உங்க எண்பது வயசுப் பாட்டி செத்துப் போனது, உங்க அண்ணனுக்கு வேலை போனது, கிராமத்து வீட்டை விற்கவேண்டி வந்தது, பைக் ஆக்ஸி டென்ட்ல உங்க கால் ஃப்ராக்சர் ஆனது இதை மட்டுமே சொல்லிக்காட்டி, மருமக வந்த நேரமே சரியில்லைனு என்னை தினம் கரிச்சுக்கொட்டிட்டு இருக்காங்களே உங்க அம்மா, ஏன்னு கேட்கமாட்டீங்களா?’’
      - ஆர்.உஷாநந்தினி
       
       
       
       
        சோகப் பரிசு!
      சில்வர் ஜுபிலி கொண்டாட்டங்களில் திளைத்துக்கொண்டு இருந்தது எங்கள் கம்பெனி. மகிழ்ச்சியின் உச்சகட்டமாக ஊழியர்கள் எல்லாருக்கும் ஸ்வீட் பாக்ஸோடு ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்த எங்கள் எம்.டி., அதிர்ஷ்டக் குலுக்கல் ஒன்றும் நடத்துவதாக அறிவித்தார். அத்தனை ஊழியர்களின் பெயர்களையும் எழுதிப்போட்டுக் குலுக்கி, தன் ஐந்து வயதுப் பேரனை விட்டு ஒரு சீட்டு எடுக்கச் செய்து, அந்த ஊழியருக்குத் தன் அன்புப் பரிசாக ரூ.25,000 தருவதாக அறிவித்தார்.
      அதன்படியே, குழந்தை ஒரு சீட்டை எடுக்க, எங்கள் கம்பெனியில் ஃபோர்மேனாகப் பணியாற்றும் குமரேசனுக்கு அடித்தது அதிர்ஷ்டம்! எல்லோரும் கை தட்டி உற்சாகப் படுத்த, பம்பர் பரிசு கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் பரவசமாகி நின்றான் குமரேசன்.
      மறுநாள்... குமரேசன் ரொம்ப சோகமாக இருந்தான். ‘‘என்ன குமரேசா! பரிசு கிடைச்ச சந்தோஷமே உன் முகத்துலதெரிய லையே?’’ என்றோம்.
      ‘‘அடப் போங்க சார், பரிசுப் பணம் முழுசாக் கிடைக்கலே! 20 பர்சென்ட் டேக்ஸ் புடிச்சிக்கிட்டு மிச்சத்தைதான் கொடுத்தாங்க!’’ என்றான் சலிப்பும் வெறுப்புமான குரலில்!
      - சர்வஜித்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     எரிகிற நெருப்பில்...
      ச ங்கரனுக்கு மேனேஜர் சுந்தரத்தின் மீது செம கடுப்பு! தெரியாமல் ஏதாவது தவறு செய்துவிட்டு எம்.டி-யிடம் டோஸ் வாங்கும் போதெல்லாம், தனக்காகப் பரிந்து பேசாமல், எரிகிற நெருப்பில் எண்ணெயை ஊற்றுவது போல அவர் எதிரிலேயே, “எத்தனையோ முறை படிச்சுப் படிச்சு சொல்லிட்டேன்... மண்டையில உறைச்சாதானே? சரி சரி, போய் வேலையைப் பார்! இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்துல பேலன்ஸ் ஷீட்டை ரெடி பண்ணி என் டேபிள்ல வைக்கணும், சொல்லிட்டேன்!” என்று இவனை விரட்டுவார். இன்றைக்கும் அப்படி ஒரு சம்பவம். நினைக்க நினைக்க மனசே ஆறவில்லை சங்கரனுக்கு.
      ராத்திரி... “என்னம்மா, மார்க் குறைஞ்சதுக்கு அப்பாதான் திட்டறார்னா, நீயும் கூடச் சேர்ந்துக்கிட்டு திட்டறே?” என்று மகன் பரிதாபமாகக் கேட்க, சங்கரனின் மனைவி சொன்னாள்... “போடா அசடு! நான் உன் னைத் திட்டலேன்னா, உங்கப்பா உன் முதுகுல பூசையே போட்டிருப்பார், தெரிஞ்சுக்கோ!”
      இங்கே பூசை; ஆபீசில் சஸ்பெண்ட்... டிஸ்மிஸ்! மனசு ஆறிவிட்டது சங்கரனுக்கு!
       
       
       
       
        கேட்காத கேள்விகள்!
      ஒரு கல்லூரி ஆண்டு விழாவில் சிறப்பு விருந்தினராகக் கலந்துகொண்டு, ‘நேருக்கு நேர்’ நிகழ்ச்சியில் மாணவர்கள் எழுப்பிய கேள்விகளுக்கெல்லாம் உற்சாகமாகப் பதில் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தான் இயக்குநர் சூர்யகுமாரன்.
      ஒரு மாணவன் கேட்டான்... “ஏன் சார், பெரும்பாலும் உங்க பட ஹீரோ காலேஜ் மாணவன்தான்! அவன் படிக்கிறானோ இல்லையோ, கண்டிப்பா காதலிக்கிறான். அப்ப என்ன சொல்ல வர்றீங்க... நாங்களும் கட்டாயம் காதலிச்சுதான் ஆகணுமா?”
      சூர்யகுமாரன் சிரித்தான். “காதலிக்கலாம், தப்பில்லை! ஆனா, அதை மட்டும் என் படங்கள்ல காட்டறதில்லையே! என் ஹீரோ அப்பா, அம்மா காசை எதிர்பார்க்காம சொந்தக் கால்ல நிக்க முயற்சி பண்ணுவான். ஒரு அநியாயம் நடந்தா, தைரியமா தட்டிக் கேட்பான். ஒருத்தரைக் காப்பாத்த பத்து ரவுடிகளோடு சண்டை போடுவான். ‘அதை யெல்லாம்கூட நாங்க செய்யணுமா?’னு நீங்க கேட்டிருக்கலாமே, ஏன் கேட்கலை?”
      - சர்வஜித்
       
       
       
       
        ஞானம் தேடி...
      மகானைத் தரிசிக்க நின்றிருந்த மக்கள் வரிசை மிக நீளமாக இருந்தது. ரொம்பத் தள்ளி நின்றிருந்தனர் அந்த முதிய தம்பதியர்!
      மகான், ஒரு முழத் தாடியும், ஒடிந்து விழுகிற மெல்லிய உடம்புமாக இருந்தார். முதியவரும் அவரின் மனைவியும் மகானை நெருங்குகிற சமயத்தில், ‘பூஜைக்கு நேரமாகிவிட்டது’ என்று எழுந்து உள்ளே போய்விட்டார் அவர்.
      “சரி, இனிமே எதுக்கு நாம இங்கே இருக்கணும்? ஞானத்தைத் தேடி வந்தோம். கிடைச்சாச்சு. கிளம்பலாம், வா!” என்று மனைவியை அழைத்தார் முதியவர். அருகில் இருந்த வர்களுக்கு ஆச்சர்யம்! “மகான்தான் எழுந்து போயிட்டாரே! பின்னே எப்படி ஞானம் கிடைச்சதா சொல்றீங்க?” என்றனர்.
      விரக்தியுடன் சிரித்தவர், “எங்களைத் தவிக்கவிட்டுக் காணாமல் போன பிள்ளையைப் பற்றிக் கேட்கலாம்னுதான் வந்தோம். இவன் மகான் இல்லை, எங்க மகன் ஞானம்னு இப்பதான் தெரியுது. ஹூம்... பெத்தவங்களை நிர்க்கதியா தவிக்கவிட்டு வீட்டை விட்டு ஓடி வந்துட்டு, இங்கே ஊரார் கவலைகளைத் தீர்த்துட்டிருக்கான்! பலே!” என்றபடி மனைவியுடன் நகர்ந்தார் முதியவர்.
      - ஜேயாரெஸ்
       
       
       
       
        புது விளக்கம்!
      மேடையில் தலைவர் கோடையிடியென முழங்கிக்கொண்டு இருந்தார்... “பசித்திரு, தனித்திரு, விழித்திரு! வள்ளலார் சொன்ன இந்த மூன்றும்தான் நமது கட்சியின் தாரக மந்திரம். நமது கட்சிக் கொள்கையைப் பொறுத்த அளவில் இதற்கு நான் வேறு மாதிரி பொருள் கொள்கிறேன். அதாவது, மக்கள் பணியாற்றும் விஷயத்தில் நமது கட்சியினர் பசியோடு இருக்க வேண்டும். லஞ்சம், ஊழல், அதிகார துஷ்பிரயோகம் போன்ற தீய குணங்கள் நெருங்க முடியாத அளவுக்குத் தனித்திருக்க வேண்டும். மக்க ளுக்கு எந்த வகையிலும் துன்பங்கள் ஏற்படாதவாறு பார்த்துக்கொள்வதிலும், அப்படி ஏற்பட்டால் ஓடிச்சென்று உதவுவ திலும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்...”
      மேடையின் கீழே நின்றுகொண்டு இருந்த கட்சித் தொண்டர்கள் கேலியாக நினைத்துக்கொண்டனர்... “நீங்க சொல்லாத உண்மையான விளக்கம் எங்களுக்குத் தெரியாதா, தலைவரே? அந்த மூணு வார்த்தைகளின் முதல் எழுத்துகளைக் கூட்டினால் கிடைக்குமே, அதானே உங்க லட்சியம்!”
      - எம்.ராஜா
       
       
       
       
        தகுதிக்கு மரியாதை!
      அந்த ஏற்றுமதி இறக்குமதி நிறுவனத்தில், புராடக்ட் மேனேஜர் வேலைக்கு இன்டர்வியூ நடந்துகொண்டு இருந்தது.
      முகிலனின் சான்றிதழ்களை வாங்கிப் பார்த்த கண்ணன், “சந்தேகமே இல்லை, இந்த வேலை உங்களுக்குதான்! ஏன்னா, சிபாரிசுக்கெல்லாம் இங்கே இடமே இல்லே! தகுதிதான் முக்கியம். காரணம், இந்த கம்பெனி ஜி.எம். அப்படி! கண்டிப்பும் நேர்மையும் உள்ளவர்!” என்றான். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துக்குள் முடிவு தெரிந்து விட்டது. முகிலனுக்கே வேலை!
      வாழ்த்துக்கள் சொன்ன கண்ணனின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, “உங்க வாக்கு பலிச்சுடுச்சு கண்ணன்! ஆமா, இந்த ஜி.எம்மை முன்னாடியே தெரியுமா உங்களுக்கு!” என்று முகிலன் ஆச்சர்யத் தோடு கேட்க...
      “தெரியுமாவா... எங்கப்பாவை எனக்குத் தெரியாதா!” என்றான் கண்ணன்.
      - ஆ.சந்திரன்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

          https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     ஃபிகராம் ஃபீகர்! ப் ளஸ் டூ படிக்கிற தன் மகன் சுரேஷ§க்கு டெர்ம் ஃபீஸ் கட்டிவிட்டு வெளியே வந்தார் பாஸ்கரன். மாணவி கள் மார்போடு புத்தகங்களை அணைத்த படி போய்க்கொண்டு இருக்க, காம் பவுண்ட் சுவர் ஓரமாக நின்றிருந்த பிள்ளைகள் ‘ஃபிகர்... ஃபிகர்...’ என்று குறிப்பிட்டுப் பேசியது காதில் விழுந்தது.
      “உனக்கு ஃபிகர் வந்துதாடா?” என்று ஒரு பையன் கேட்க, “ப்ச... எனக்கு மட்டும் சரியாவே ஃபிகர் வரமாட்டேங்கு துடா!” என்று சுரேஷ் சொல்லிக்கொண்டு இருந்ததைக் கண்டதும், வேகமாக மகனை நெருங்கி, அவன் முதுகில் பொட்டென்று ஒன்று போட்டு, “ஏன்டா, இதான் நீ படிக்கிற லட்சணமா?” என்று அதட்டினார் பாஸ்கரன்.
      “ஏன் அங்கிள் அவனை அடிக்கி றீங்க? மத்த எல்லா சப்ஜெக்ட்லயும் சுரேஷ் நல்ல மார்க். மேத்ஸ் மட்டும் வரலைங்கிறான். டியூஷன் வெச்சுக் கிறேன்னா வேணாம்கிறீங்களாமே?” என்று ஒரு மாணவன் பரிந்து வர, ‘அடடா! இது நிஜமான ஃபிகரா?!’ என்று தலையைச் சொறிந்தார் பாஸ்கரன்.
      - ராஜ்திலக்
       
       
       
        கட்... கட்..!
      ‘‘பாண்டிய மன்னா! நீ செங்கோல் ஆட்சிதான் நடத்துகிறாயா? அநியாயமாக என் உயிர் கணவன் கோவலனின் உயிரைப் பறித்த உன் வெண்கொற்றக் குடை சாய்க... நீ அழிக!’’ - கண்ணகி வேடமிட்ட ஹீரோயின், ஒரே டேக்கில் அடுக்கடுக்காக வசனம் பேசி அசத்த, ‘கட்... கட்’ என்றார் டைரக்டர். நடிகையின் பிரமாத நடிப்பில் லயித்து, செட்டில் இருந்த அத்தனை பேரும் ‘வெல்டன்’ என மகிழ்ச்சியில் கைதட்ட, இயக்குநர் மட்டும் ‘உம்’மென்றிருந்தார்.
      ‘‘ஏன் சார், நான் சரியா நடிக்கலையா?’’ -ஏமாற்றத்துடன் நடிகை கேட்க, டைரக்டர் மௌனமாக அவள் காலைச் சுட்டிக் காட்டினார். நடிகையின் கால்களில், ஆடம்பர மான இரு ஹைஹீல் ஷூக்கள் இருந்தன.
      - ஆர்.சுப்பிரமணியன்
       
       
      என்ன டிரைவர் நீங்க..!
      பஸ் டெர்மினஸை விட்டுக் கிளம்பி, கொஞ்ச தூரம்தான் வந்திருக்கும்... வழியில் வயதான ஜோடி ஒன்று மூச்சிரைக்க ஓடி வந்து, பஸ்ஸை நிறுத்தச் சொல்லிக் கை அசைத்தது. டிரைவர் கண்டுகொள்ளவே இல்லை; நிறுத்தாமல் வேகமாக ஓட்டி வந்துவிட்டார்.
      பஸ் இன்னும் சற்றுத் தொலைவு சென்றிருக்கும். கல்லூரிப் பெண்கள் நாலைந்து பேர் பஸ்ஸை நிறுத்தும்படி கை அசைத்தனர். உடனே நிறுத்தி அவர்களை ஏற்றிக்கொண்டார் டிரைவர்.
      பொறுக்கவில்லை எனக்கு. டிரைவர் நன்கு பழக்கமானவர் என்பதால், வாய்விட்டே கேட்டுவிட்டேன்.
      சிரித்துக்கொண்டே டிரைவர் சொன்னார்... “தப்பா நினைச்சுட்டீங்களா சார்? அந்தப் பெரியவங்க ரொம்ப தூரம், ஜி.ஹெச் வரைக்கும் போறவங்க. அடுத்த பத்து நிமிஷத்துல பின்னாடியே ஒரு வண்டி காலியா இருக்கு. இவங்க சௌகரியமா உட்கார்ந்து வரலாம். ஆனா, இந்தப் புள்ளைங்களுக்கு கால் அவர் லேட்டானாலும் அட்டெண்டன்ஸ் போயிடும். அதான்..!”
      -எம்.காஞ்சனாகரண்
       
       
       
       
        திருப்பம்!
      ஊ ட்டி மலைப்பாதையில் பைக்கில் செல்வதே தனி சுகம்; தனி த்ரில்! ஆனால், மலைக் குளிர்ச்சியை அனுபவித்தபடி, வளைந்து வளைந்து செல்லும் ஊசிமுனைத் திருப்பங்களில் பைக்கைச் சீராகச் செலுத்திக்கொண்டு இருந்த கணேஷின் சந்தோஷத்தைத் தொலைப்பதற்கென்றே எதிரில் வந்தான் ஒருவன்.
      ஒரு திருப்பத்தில் திடுமென்று எதிர்ப்பட்ட அந்த தோனி முடி இளைஞன், “எரும..!” என்று இவனைப் பார்த்துக் கை ஆட்டிக் கத்திவிட்டு, நிற்காமல் பைக்கில் விரைந்தான்.
      திருப்பத்தில் ஹாரன் ஒலி கொடுத் திருக்க வேண்டும். கணேஷ் கொடுக்கவில்லை. அதற்காக ‘எரும’ என்று திட்டிவிடுவதா? வந்த எரிச்சலில் கணேஷ் காலூன்றி நின்று, பின்னால் திரும்பி, பைக்கில் விரையும் அந்த இளைஞனைப் பார்த்து, “போடா, நீதான் எரும... உங்கப்பன் எரும... எருமக் குடும்பத்துல பொறந்த காட்டெரும!” என்று ஆத்திரம் தீரக் கத்தினான்.
      பின்பு, ஆக்ஸிலரேட்டரை முடுக்கி பைக்கைச் செலுத்தி வளைவில் திரும்ப, அங்கே...
      சாலையை மறித்தபடி நின்றிருந்தது, அந்த இளைஞன் எச்சரித்துவிட்டுப் போன காட்டெருமை!
      -எஸ்.சுபாஷ்லெனின்
       
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
        இல் அறம்
          வீட்டில் அவன் கூட அவளும் இருந்தாள். மனைவி. என்றாலும் அவன் ஏனோ தன்னைத் தனியனாகவே உணர நேர்ந்தது. அவளை அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதை அவளும் உணர்ந்தாள். இதற்கு என்ன செய்ய தெரியவில்லை. அவளால் என்ன செய்ய முடியும்? அவள் அருகில் வந்தாலே அவனிடம் ஓர் விறைப்பு வந்தாப் போலிருந்தது. கனிவு அல்ல இறுக்கம் அது. ஒரு பெண்ணை இத்தனை கிட்டத்தில் ஒருவனால் வெறுக்க முடியுமா, ஒதுக்கி அலட்சியப்படுத்த முடியுமா என்று தெரியவில்லை. முதலில் ஆச்சர்யமும் பிறகு அதிர்ச்சியும் அவளுக்கு ஏற்பட்டன.

      அழுகை வரவில்லை. அவளுக்கு அழவே வராது. துக்கிரி என்றும் பீடை என்றும் பெற்றவர்களே கரித்துக் கொட்டினார்கள் அவளை. கல்யாணம் அவளுக்கு ஒரு கதவைத் திறக்கும் என நினைத்தாள். இன்னுமான இருட்டு சூழ்ந்திருந்தது அவள் வாழ்க்கையில் இப்போது. வெளியே அந்த இளம் மாலைக்கு சீக்கிரமே இருட்டி விட்டது. மேகம் பொருமிக் கொண்டிருந்தது. நாடகம் துவங்குமுன் அரங்கில் ஒளி குறைக்கப்பட்டாப் போல இருள் சூழ்ந்து கவிந்தது. மழை நாடகம் துவங்கப் போகிறது என்று பட்டது அவனுக்கு.

      கல்யாணம் ஆகி சில மாதங்களே ஆகின்றன. தான், அவளிடம் சிக்கிக்கொண்டதாகவும் இனி இந்த ஜென்மத்தில் இதிலிருந்து மீள முடியாது என்றும் அவன் நினைத்தான். ஆத்திரமாய் இருந்தது அவனுக்கு. அடிமனசில் சிறு கசப்பு திரண்டு விஷமாய் உள்ளே இறுகி வெறுப்பென கெட்டிப்பட்டு ஆத்திரச் சீற்றமாய் இந்நாட்களில் உள்ளே உறும ஆரம்பித்திருந்தது. இடியுறுமல் வெளியே அல்ல, அவன் உள்ளே என்று தோன்றியது.

      நேற்றுவரை பொழுது மேகந்திரள்வதும் இருள்வதுமாய்ப் போக்கு காட்டிவிட்டு விலகிச் செல்வதாய் இருந்தது. மழைக்கு முந்தைய வெயிலோ புழுக்கமோ தாள வொண்ணாதிருந்தது. மனுசர்கள் எல்லாருமே ஒரு வெறுப்புடன் நடமாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். அதுவும் அலுவலகத்தில் இருந்து கிளம்பும் வரை மழை அடையாளங்கள் இல்லாமல், கிளம்பித் தெருவில் நடக்கையில், பஸ்சில் இருந்து வீடடையும் நேரத்தில் மழை பயமுறுத்தியது. உலகம் கலவரங்களால் ஆனது என்று தோன்றியது.

      எல்லாவற்றையும் விட கலவரம், வீடடைதல். வீடடைய அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அலுவலகம் வருவது அவனுக்கு ஆசுவாசம் தருவதாய் அமைந்தது. அலுவலக நேரம் முடிந்ததும் எல்லாரும் வீட்டுக்குக் கிளம்புகையில் உற்சாகமடைந்தார்கள். சிலர் எப்ப ஐந்து மணியாகும் என்று கூட பொறுமையில்லாமல் காத்திருந்தார்கள், அவனைத் தவிர.

      ஐந்து மணி ஆனதும் அவன் பெரும் திகைப்புக்கு உள்ளானான். இனி அலுவலகத்தில் இருக்க முடியாது. வீடு நோக்கித் திரும்பவுது தவிர்க்க முடியாத விசயமாய் இருந்தது. கால்கள் பலவீனமாகி தெம்பே இல்லாமல் சோர்வாய் உணர்ந்தன. அவளுக்கு படிப்பு வரவில்லை. எட்டாவது வரையே கூட ஆசிரியர்கள் இரக்கப்பட்டு அவளை பாஸ் போட்டார்கள். தமிழையே எழுத்து கூட்டி வாசிக்க சிரமப்பட்டாள். எழுத அதிக சிரமப்பட்டாள். ஒன்பதாம் வகுப்பில் வயதுக்கு வந்த போது, இனிமே பள்ளிக்கூடம் போக வேண்டாம் எனத் தோன்றிவிட்டது.

      ‘‘சரிடி, வீட்ல இருந்து என்ன செய்யப் போற..?” அம்மா கேட்ட கேள்விக்கு மௌனமாய் நிற்கத்தான் முடிந்தது அவளால். ஆற்றோடு போகிற மரக்கட்டை அவள். படிப்பு அத்தோடு நின்று போனது. பெரிய லண்டன் மாப்பிள்ளையா வரப் போகிறான்? அவளும் எதிர்பார்க்கவில்லைதான். அட வாரம் ஒரு வெள்ளிக்கிழமையில் ஒரு முழம் பூ. கோயிலுக்கு அழைத்துப் போக என்ன செலவு இருக்கும்? ஒரு எஃப் எம் ரேடியோ இருந்தால் நல்லது. விடிய விடிய அதில் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். தனிமை தெரியாது.

      பெண் பார்க்க வந்திருந்தான் அவன். அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். பெரும் ஆர்வம், ஆசை, கனவு… அதெல்லாம் இல்லை. அளவெடுக்கிற பார்வை. நெடு நெடுவென்று உயரமாய் இருந்தான். தொண்டை எலும்பு துருத்தி வெளியே தெரிந்தது. கன்னங்கள் ஒட்டி மயிர் வளராமல் கிடந்தது. முழுக்கைச் சட்டை நாதசுரத்தை உறைபோட்டு மூடினாப் போல. நேரே அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். வெட்கம் எல்லாம் இல்லை. அவன் கண்ணும் அவள் கண்ணும் சந்தித்து மீண்டன. அவனிடம் சலனம் இல்லை. சற்று சிரிப்பான் என நினைத்தாள். தான் சிரிக்க நினைத்தாள். அவன் சிரிக்காமல் அவள் சிரிப்பதாவது... அவன் மனசில் என்ன நினைக்கிறான் தெரியவில்லை.

      ஒரு பெருமூச்சு வந்தது அப்பவே அவளுக்கு. வாழ்க்கை அப்படித்தான் அமைகிறது அவளுக்கு. அவள் உப்பு விற்கப் போனால் மழை வருகிறது. மாவு விற்கப் போனால் காற்றடிக்கிறது. அவன் அவளைப் பார்த்தான். அதே நேரம் அவளும் அவனைப் பார்ப்பாள் என அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. வறண்ட அவள் கண்கள். அவனிடம் அவை என்ன எதிர்பார்க்கின்றன? சரி, நான் அவளிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறேன்? இங்கே நான் எதற்கு வந்திருக்கிறேன்? என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன்? அம்மாக்களுக்குப் பிள்ளைகளையிட்டுப் பெருமை பாட வேண்டியிருந்தது.

      அந்தப் பொய்களும் இல்லாமல் அவர்களால் வாழ முடியாதிருந்தது. புருசப் பெருமைகள் காற்றில் கரைந்து விட, இப்போது பிள்ளைகளையிட்டு நம்பிக்கை சார்ந்த, கனவு சார்ந்த பெருமை. அவனுக்கு தன்னைப் பற்றி அம்மா பேசுவது பிடிக்கவில்லை. அதிகப் பிரசங்கம். இப்படித்தான் அவனது பாட்டி இவளை, அம்மாவை ஏமாற்றி தன் அப்பாவைக் கட்டி வைத்திருப்பாள் என்று தோன்றியது. கல்யாணம் என்றால் யாராவது வந்து வலை விரிக்கிறார்கள். பிறகு அவன் அவளைக் கல்யாணம் செய்துகொண்டான்.

      அவளை ஏன் கல்யாணம் செய்துகொண்டான், அவனுக்கே புரியவில்லை. அட ஓர் ஆண்மகன் ஏன் பெண் ஒருத்தியை மணந்துகொள்கிறான்? அதன் தேவைதான் என்ன? அதுவே குழப்பமாய் இருந்தது அவனுக்கு. அவனது சம்பாத்தியம் அவன் ஒருத்தனுக்கே பற்றவில்லை. இப்பவே அம்மா தாராளமாய்க் கடன் வாங்கினாள். அவளது கடன் வாங்கும் வேகம் பார்த்தே அவர்களை நகரத்துக்கு அழைத்துவர மறுத்தான் அவன். அவள் கடன் வாங்குகிற சுவாதீனம் பார்த்தே கல்யாணத்தைத் தவிர்த்தான்.

      அவனுக்கு வீட்டில் சாப்பிடவே யோசனையாய் இருந்தது. ஓரிடத்தில் கடன் வாங்கி இன்னொரு இடத்தில் அடைத்தாள் அம்மா. அதற்குப் பேர் சாமர்த்தியம். இதன் நடுவே சாமர்த்தியமாய் அவள் அவனுக்குக் கல்யாணம் வேறு நடத்திக் காட்டினாள். கல்யாணச் செலவுக்கு? கடன் வாங்கிக்கலாம்… சைக்கிளில் வீட்டிற்கு வந்து கடன் தந்தார்கள். வட்டி எவ்வளவு, அவன் கேட்கவில்லை.

      நகரத்துச் சிறு வீடு. ஓடெடுத்த வீடு. அவனும் நண்பன் ஒருவனுமாய்ப் பகிர்ந்துகொண்ட வீடு. இவனுக்குக் கல்யாணம் என்று நண்பன் விலகிக்கொள்ள நேர்ந்தது. வேலைக்குப் போகிற பெண் என்றால் அதிகம் கேள்விகள் கேட்பாள் அவனை. நகை நட்டு புடவை சினிமா என சற்று பறந்து திரிய ஆசைப்படவும் கூடும். அவன் கல்யாணமே வேண்டாம் என்றவன். இப்போது வேலை பார்க்காத பெண் என்றதும்தான் ஆசுவாசமாய் இருந்தது.
       
      சிறிய அளவில். வாடகையை அவன் ஒருவனே சுமக்க வேண்டும் இப்போது. சாப்பாட்டுச் செலவு, அதுவும் ரெட்டிப்பானது. அவன் அலுவலகம் போய்விட்டால் கரண்ட் செலவாகாது. இவள் வீட்டில் இருந்தாள். ஆகவே… எல்லாமே தலைமேல் வெள்ளம் என ஓடுவதாய் இருந்தது. அம்மாவுக்கு இதையெல்லாம் விளக்க முடியாது. வீட்டுக்கு வீடு வாசப்படி, என்கிறாப் போல எதாவது சொல்லிச் சிரிக்கிறாள். இதில் சிரிக்க என்ன இருக்கிறது?
       
      சின்ன இரண்டு அறை வீடு. சமையல் அறை சற்று ஒதுங்கி ஒரு நீள வராந்தா போல. ஒருவர் நின்று சமைக்கலாம். அந்தச் சின்ன இடத்தில் இருவர் வளைய வர வேண்டியிருந்தது. அவளை அவனால் தவிர்க்கவே முடியாதிருந்தது. அவள் அருகில் வரும்போது சிறு குற்ற உணர்வு அவனை வாட்டியது. தனக்கு சம்பந்தம் இல்லாமல் இங்கே வந்து, என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டு விட்டாள் இவள். இதுகுறித்து தன்மீதே ஆத்திரம் குமுறியது.

      தப்பு அவன் மேல் தானே? அவன் மறுத்திருக்க வேண்டும். அவள் வீட்டுக்கு வந்தபின் வீடே நரகமாகி விட்டது. தன் அறையில் அப்படியே மூலையில் சுருண்டு கிடப்பான். விடுமுறை நாட்கள் அவனுக்கு வெறுப்பாய் இருந்தன. வெளியே வேடிக்கை கேளிக்கை என்று போக அவன் விரும்பியதே இல்லை. தனக்கு அவையெல்லாம் சபிக்கப்பட்டவை என்று ஏனோ நினைத்தான். இந்த உலகம் மகிழ்ச்சிகரமானது அல்ல. இங்கே சிரிக்கிறவர்கள் நடிக்கிறார்கள்.
       
      ‘மழை வர்றாப்ல இருக்கு’ என்று சீக்கிரமே அலுவலகத்தில் இருந்து எல்லாரும் கிளம்பி விட்டார்கள். சீக்கிரம் கிளம்ப அவர்களுக்கு ஒரு சாக்கு கிடைத்தாயிற்று. அவன்தான் தவிக்கும்படி ஆகிவிட்டது. வேறு வழியும் இல்லாமல் கிளம்பினான். பஸ் ஏறாமல் வீடுவரை நடந்தே போகலாமா என்று கூட இருந்தது. மேகம் கருத்து அது வேறு யோசனையாய் இருந்தது.

      பஸ்சில் இருந்து இறங்கி நடந்தான். வழியெல்லாம் மழை பயமுறுத்திக்கொண்டே வந்தது. மழைக்காலம் பிறக்குது, மழைக்காலம் பிறக்குது, என குடுகுடுப்பை அடித்தது இடி. வெளிச்சத்தை நாய்க்குட்டியாய் கவ்விக் கொண்டது இருள்நாய். வீடடைய மனம் அப்படியே குறுகி கால்கள் தளர்ந்தன. இப்படியே இருள் பெருகி நிறைந்து அவனையும் கரைத்துவிட்டால் நல்லது. வீடு பயமுறுத்தியது. பிசாசு சந்நிதி அது. அவள் அருகில் இருக்கிற ஒவ்வொரு கணமும் இப்படி ஒரு குறுகல் வந்துவிடுகிறது. அவளிடம் பேச பயந்தான். எந்தவொரு வார்த்தையும் மறுவார்த்தையாக  தனக்கு எதிராகக் கிளம்பி விடுமோ என அஞ்சினான்.

      இங்க பார் எனக்கு உன்னைப் பிடிக்கவில்லை.. என்று முகத்துக்கு எதிரே சொல்லிவிட்டால் கூட நல்லதுதான். எனக்கு பெண்கள் யாரையுமே பிடிக்கவில்லை… என் அம்மா உட்பட. பெண்கள் தங்களுக்கான உலகில் ஆண்களை சுவிகரித்து, ஆக்கிரமித்து வாழ்கிறதாக அவன் நினைத்தான். தங்கள் எதிர்பார்ப்புகளால் அவர்கள் ஓர் ஆணின் விலா எலும்புகளை நொறுக்குகிறார்கள். தெரிந்தே இதில் ஆண்கள் சிக்கி வசப்படுகிறார்கள் என்கிற வாழ்க்கையின் அபத்தம் வெறுப்பாய் இருந்தது. கதவைத் தட்ட நினைத்த வேளையில் கதவைத் திறந்தாள் அவள்.
       
      (அடுத்த இதழில் முடியும்) http://www.kungumam.co.in
    • By நவீனன்
      சாமர்த்தியம்
       
       
      ‘‘அக்கா... போன்ல அத்தான்...’’ என்றபடி போனை கவிதா விடம் நீட்டினாள் வசந்தி. ‘‘என்னங்க..?’’ ‘‘காபிக்கு எத்தனை ஸ்பூன் சுகர்... பால், தண்ணீர்... கொஞ்சம் சொல்லேன்..?’’ கவிதாவின் கணவர் முருகராஜ். ஹோட்டல் சாப்பாடு சுத்தமாக ஒத்துக்கொள்ளாது. அதனால் கவிதா வெளியூர் செல்லும்போதெல்லாம் இப்படி  கேட்டுக் கேட்டாவது செல்ஃப் குக்கிங்தான்.

      பதில் சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தாள் கவிதா. தொடர்ந்து காலை டிபன், மதிய சாப்பாடு, இரவு உணவு என்று அவ்வப்போது ரெசிபிகளையும் கணவனுக்குச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள். கேட்டுக் கொண்டு இருந்த வசந்திக்கு ஒரு சந்தேகம்.. ‘‘ஏன்க்கா நீ சொல்ற அளவெல்லாம் வித்தியாசமா இருக்கே... இப்படியா நீ சமையல் பண்றே..?’’



      ‘‘இல்லடி... இது அவருக்கான அளவு. இந்த அளவுப்படி சமைச்சா சாப்பாட்டை வாயில வைக்க முடியாது!’’ ‘‘அடிப்பாவி... என்னடி சொல்றே..?’’ ‘‘ஆமாடீ... இதெல்லாம் ஒரு டெக்னிக். சரியான அளவு சொல்லி ருசியா சமைச்சுப் பழகிட்டார்னு வையேன்... என்னைத் தேட மாட்டார். எத்தனை நாள் வெளியூர்ல இருந்தாலும் கண்டுக்க மாட்டார். வீட்ல சண்டை வந்தாலும் அவரே சமைச்சு சமாளிச்சுக்குவார். சமாதானமாக நாளாகும். அதான் இப்படிச் சொன்னேன்! இப்போ பாரேன், ஊர்லே இருந்து எப்ப வருவேன்னு என்னை எதிர்பார்த்திட்டே இருப்பார்!’’ அக்காவின் சாமர்த்தியத்தைக் கண்டு வசந்தி ஆச்சரியத்தில் மூழ்கிப் போனாள்.      
       
       
      பிராயச்சித்தம்
       
      ஆர்.கே இண்டஸ்ட்ரீஸின் சூப்பர்வைசர் ராஜதுரை ரொம்பவே ஸ்ட்ரிக்ட் ஆபீஸர்! வேலையை முடித்தபிறகுதான் தொழிலாளர்களை சாப்பிடவே அனுமதிப்பார். லஞ்ச் டைம் என்ற கணக்கெல்லாம் அவரிடம் செல்லாது. அவர் சொன்ன வேலையை முடிக்காதவர்கள், மதிய உணவை மறந்துவிட வேண்டியதுதான். பசி நேரத்தில் சாப்பிடக் கூட விடாமல் தங்களைக் கசக்கிப் பிழியும் ராஜதுரையை தொழிலாளர்கள் வசை பாடினார்கள். முதலாளியிடம் முறையிட்டும் எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆண்டுகள் நகர்ந்தன. ராஜதுரை பணியிலிருந்து ஓய்வு பெறும் நாள் வந்தது. ேஹாட்டலொன்று ஆரம்பிக்கப் போவதாகச் சொல்லிவிட்டு, அனைவரிடமும் விடைபெற்றார் ராஜதுரை.ஒரு நாள் ராஜதுரையைப் பார்க்க, அவருடைய பால்ய நண்பர் ஒருவர் ஹோட்டலுக்கு வந்தார்.



      ‘‘என்னப்பா இது! உனக்கு பணத்தாசை இன்னுமா போகல? நல்ல நிலைமையில இருந்துதானே ரிட்டயர் ஆகியிருக்கே? பிள்ளைகளும் நல்லா சம்பாதிக்கிறாங்க. வீட்ல நிம்மதியா ஓய்வெடுக்காம, இந்த ேஹாட்டல் வியாபாரம் உனக்குத் தேவையா?’’ என்றார் நண்பர். ராஜதுரை கனத்த குரலில் பேச ஆரம்பித்தார்...

      ‘‘தொழிலாளர்களைப் பட்டினி போட்டு நிறைய பாவம் சம்பாதிச்சிட்டேன். அதுக்கு பிராயச்சித்தமாதான் ேஹாட்டல் ஆரம்பிச்சிருக்கேன். குறைஞ்ச விலையில தரமான சாப்பாடு போடறேன். சாப்பிடறவங்க என்னை மனசார வாழ்த்திட்டுப் போறாங்க. என்னுடைய கல்லா நிறையல. ஆனால் மனசு நிறைஞ்சிருக்கு!’’ ‘‘என்னை மன்னிச்சிடுப்பா!’’ என்றார் நண்பர்.                  
       
       
      கொட்டாவி
       
      என்ன முயன்றும் குழந்தை அஞ்சலி தூங்குவதாகத் தெரியவில்லை. அஜித் குழந்தைக்கு ேசாட்டா பீம் கதையெல்லாம் சொல்லிப் பார்த்தான். குழந்தை ‘உம்... உம்...’ என்று கண்களை விரித்து ஆர்வமாகக் கேட்டதே தவிர, தூங்குவதாகத் தெரியவில்லை. ஷாலினியும் தன் பங்குக்கு மாய மந்திரக் கதைகளை எல்லாம் சொன்னாள். களைப்பாகி ஷாலினிக்கு தூக்கம் வந்ததுதான் மிச்சம். குழந்தை கொட்டக் கொட்ட விழித்திருந்தாள். கொஞ்சமும் கண் அசரவில்லை.



      ‘‘என்னங்க இது? உங்கம்மா கதை சொன்னா மட்டும் உடனே தூங்கிடுறா. நாம இத்தனை கதைகளைச் சொல்லியும் தூங்க மாட்டேன்னு அடம் பிடிக்கிறா! அவங்க அப்படி என்ன கதையைத்தான் சொல்வாங்க?’’ கிராமத்திற்குச் சென்றிருக்கும் தன் தாயையே செல்லில் அழைத்தான் அஜித்.போன் வழியே அறிவுரை வந்தது...

      ‘‘விதவிதமான கதையெல்லாம் சொன்னா, ‘அடுத்து என்ன? அடுத்து என்ன?’ங்கிற எதிர்பார்ப்பிலயே எந்தக் குழந்தையும் தூங்காது. கேட்டுக் கேட்டுப் புளிச்சுப் போன கதையைச் சொன்னா உடனே கொட்டாவி வந்துடும். அழுத்திக் கேட்டா, ‘எனக்கு இந்தக் கதைதான் தெரியும்’னு சொல்லிடணும். நான் தினமும் அஞ்சலிக்குச் சொல்ற கதையையே சொல்லுப்பா!’’ இதை ஒட்டுக் கேட்ட ஷாலினி, பாட்டி வடை சுட்ட கதையைச் சொல்ல ஆரம்பிக்க, குழந்தையின் கண்கள் சொக்க ஆரம்பித்தன. கூடவே அஜித்தின் கண்களும்!  
        
       
       
      நியாயமா?
       
      மாதம் பிறக்கிறதோ இல்லையோ, தவறாமல் அண்ணன் வீட்டில் ஆஜராகி விடுவாள் சுமதி. கண்ணைக் கசக்கி, அழுது புலம்பி, அண்ணனிடம் வேண்டியதை அவள் வாங்கிக்கொண்டு போவதை அண்ணி பூங்கொடி எரிச்சலுடன் பார்ப்பாள். அன்று வீட்டுக்கு வந்த  சுமதியை கோபத்துடன் கேட்டே விட்டாள் பூங்கொடி.



      ‘‘கல்யாணம் ஆகி இத்தனை வருஷமாகியும் இப்படி அடிக்கடி வந்து, அது வேணும் இது வேணும்னு கேட்டு உன் அண்ணனைத் தொந்தரவு பண்றியே, இது உனக்கு தப்பா தெரியலையா சுமதி?’’ சுமதி விரக்தியுடன் சிரித்தாள்.

      ‘‘அண்ணி! உங்களுக்கு வசதியான ஒரு நல்ல மாப்பிள்ளை அமையணும்னு உங்க அண்ணனும் அண்ணியும் அக்கறையா தேடித் தேடி என் அண்ணனை உங்களுக்குக் கட்டி வச்சாங்க, இல்லையா? அந்த மாதிரி என் அண்ணியான நீங்களும், என் அண்ணனும் அக்கறையா தேடித் தேடி எனக்கு ஒரு நல்ல, வசதியான மாப்பிள்ளையா பார்த்துக் கட்டி வச்சிருந்தா, நான் ஏன் இங்கே வர்றேன்? வீட்டை விட்டு போனா போதும்னு வசதி இல்லாத இடத்தில்தானே நீங்க என்னைத் தள்ளி விட்டிருக்கீங்க? தப்பை உங்க மேல வச்சுக்கிட்டு என் மேல  கோபப்படறது நியாயமா அண்ணி?’’ அண்ணி பூங்கொடி வாயடைத்து நின்றாள்.     
       
        http://kungumam.co.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     பேரம்
      காரிலிருந்தபடியே நடமாடும் காய்கறிக்காரியிடம் பேரம் பேசினார் அந்தத் தொழிலதிபர். “இந்தாம்மா, தக்காளி ஒரு கிலோ பன்னிரண்டு ரூபாய்னு கொடுத்தாக் கொடு. அதுக்கு மேல ஒரு பைசா தரமாட்டேன். கோயம்பேடுக்குப் போனா பத்து ரூபாய்க்கு சீப்படுது, தெரியுமில்லே!” என்று சளைக்காமல் பேசி, குறைவான விலைக்கு வாங்கினார். அது போலவே பழக் கடைக்காரன், பூக்காரி இவர்களிடமும் விலையை அடித்துப் பேசி குறைவான விலைக்கே வாங்கினார்.
      அவரை வீட்டில் இறக்கிவிட்டுவிட்டு வீடு திரும்பிய டிரைவர் கணேசன், தன் மனைவியிடம் முதலாளியின் கஞ்சத்தனத்தைப் பற்றிச் சொல்லி, “அவருக்குக் காசு பணமா இல்லே? நேத்துகூட தன் வொய்ஃப் பர்த்டேக்கு அறுபதாயிரம் ரூபாய்க்கு தங்க நெக்லஸ் வாங்கி பிரசென்ட் பண்ணாரு. சின்ன வியாபாரிங்க கிட்டே இப்படி அடாவடி பண்றதா ஒரு பெரிய மனுஷனுக்கு அழகு?” என்றான்.
      “நீங்க பேசாம இருங்க. யாரும் நஷ்டத்துக்கு ஒரு பொருளை விக்க மாட்டாங்க. உங்க முதலாளி மாதிரி பணக்காரங்க பேரம் பேசாம சொன்ன விலையைக் கொடுத்து வாங்கிட்டுப் போனா, அப்புறம் நமக்கும் அதே விலை சொல்ல ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. நாம பேரம் பேசினா, சாவு கிராக்கி பட்டம்தான் கிடைக்கும் நமக்கு!” என்று ஒரே போடாகப் போட்டாள் கணேசனின் மனைவி.
      - எஸ்.நடராஜ்
       
       
       
       
        யாரோ நினைச்சுக்கிறாங்க!
      ஆபீஸில் லன்ச் நேரம். சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்த கமலாவுக்கு திடீரென்று புரைக்கேறியது. அவள் தலையில் தட்டி, குடிக்கத் தண்ணீர் கொடுத்த தோழி கல்பனா, “இந்த நேரத்துல யாருடி உன்னை நினைச்சுக்கறது? உன் வீட்டுக்காரரா?” என்றாள்.
      “ஆபீசுக்குப் போயிட்டா அவருக்கு உலகமே மறந்துடும். என் பிள்ளை ரமேஷ் பெங்களூருல தங்கிப் படிச்சுட்டிருக்கான். ஹாஸ்டல் சாப்பாடு சாப்பிட்டு நாக்கு செத்திருக்கும் பாவம், அவன்தான் நினைக்கிறான்!” என்றாள் கமலா.
      பெங்களூருவில்... சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்த ரமேஷ§க்குப் புரைக்கேறியது.
      “டேய் ரமேஷ், ஊர்ல உன்னை யாரோ நினைச்சுக்கறாங்கடா! அதான், இப்படிப் புரைக்கேறுது உனக்கு!” என்றான் அருகில் இருந்த நண்பன்.
      “ஊர்ல இல்லடா! இங்கே நம்ம க்ளாஸ்ல ரெண்டாவது பெஞ்ச்ல உட்கார்ந்திருப்பாளே தீபிகா, அவதான் நினைக்கிறா!” என்றான் ரமேஷ்.
      - கருப்பசாமி பாண்டியன்
       
       
        டேஸ்ட்
      “நாளைக்கு என்ன சமையல் பண்ணட்டுங்க?” என்று ஆவலோடு கேட்டாள் திலகா.
      “நீயும்தான் தினம் தினம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கறே. நான் என்னிக்காவது மத்தவங்களை மாதிரி எனக்கு இது பண்ணிப் போடு, அது பண்ணிப் போடுன்னு கேட்டிருக்கேனா? நீ எது செஞ்சு போட்டாலும், மறுக்காம சந்தோஷமா சாப்பிட்டுட்டுப் போறேனா, இல்லையா? அப்புறம் எதுக்கு இந்தக் கேள்வி?” என்ற சுரேஷ் சாப்பிட்டு முடித்துக் கை கழுவிவிட்டு, தன் அறையில் போய் உட்கார்ந்துகொண்டு, மும்முரமாக ஏதோ எழுதத் தொடங்கினான்.
      “என்ன அப்படி எழுதறீங்க?” என்றபடி அவன் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாள் திலகா.
      “அதுவா... இன்னிக்குக் காலையில ‘மல்லிகை’ பத்திரிகைலேர்ந்து பேசினாங்க. அடுத்த வாரம் சினிமா ஸ்பெஷலாம்! அதுக்குப் பொருத்தமா சினிமாவை மையமா வெச்சு அர்ஜென்ட்டா ஒரு சிறுகதை வேணும்னு கேட்டாங்க. என்னதான் நானே எழுதி அனுப்புற கதைகளைப் பாராட்டி பப்ளிஷ் பண்ணினாலும், அவங்க தேவைக்கேற்ப எழுதி அனுப்புறதுல கிடைக்கிற சந்தோஷமே தனி! என்ன சொல்றே..?” என்றவன் திலகா வின் பார்வையில் இருந்த ஆழத்தைப் புரிந்துகொண்டவனாக, “சரி, நாளை வெங்காய சாம்பாரும், உருளைக்கிழங்கு பொரியலும் பண்ணி ஜமாய்! என்ன...” என்று அவள் கன்னத்தைத் தட்டினான்!
      - ஆர்.உஷா
       
       
       
       
       
        வழிப்பறி!
      மாதத்தின் முதல் தேதி. சுளையாக சம்பளம் ரூ.25,000 என் பேன்ட் பாக்கெட்டில்! ரொம்ப ஜாக்கிரதையாக இருந்தும், எவனோ ஒரு ராஸ்கல், பஸ்ஸின் குலுக்கலைப் பயன்படுத்தி, சட்டென்று என் பேன்ட்டிலிருந்து பர்ஸை உருவிவிட்டான். சுதாரித்து எவன் என்று திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள், பஸ் ஒரு திருப்பத்தில் மெதுவாகச் செல்ல, சட்டென்று ஒரு தடியன் குதித்து ஓடத் தொடங்கினான்.
      நான் ஒன்றும் பெரிய தைரியசாலி இல்லை என்றாலும், பெரிய தொகை இழப்பு என்பது என்னுள் ஒரு வேகத்தை உண்டுபண்ண, நானும் சட்டென்று குதித்து அவன் பின்னாலேயே துரத்திப்போய் மடக்கி, “எடுடா பர்ஸை! எவன்கிட்ட... மவனே, கொன்னுடுவேன்!” என்றேன். அவன் தயக்கத்தோடு தன் சட்டைப் பையி லிருந்து ஒரு பர்ஸை எடுத்து என்னிடம் நீட்டினான்.
      சட்டென அதைப் பிடுங்கிக்கொண்டு விறுவிறுவெனத் திரும்பி நடந்து, அந்த வழியாக வந்த அடுத்த பஸ்ஸில் தாவி ஏறினேன். உள்ளே சென்று, என் பணம் சரியாக இருக்கிறதா எனப் பார்ப்பதற்காக பர்ஸைத் திறந்தேன். ரூ.12,000 பணமும், கூடவே அவனுடைய போட்டோவும், ஐடென்டிடி கார்டும் இருந்தன!
      - ரவி இன்பஉதயன்
       
       
       
       
        ராசி
      ராசி, சகுனம், சென்டிமென்ட் இதிலெல்லாம் அதிகம் நம்பிக்கை உள்ளவன் வாசு. குறிப்பாக, நியூமராலஜியில் ரொம்ப நம்பிக்கை. வாடகைக்கு வீடு பார்ப்பதாக இருந்தால் கூட தன் பிறந்த நாள் எண், பெயர் எண் இவற்றோடு பொருந்திப் போகும்படியான கதவு எண்ணாகத் தேர்ந் தெடுத்துதான் குடி போவான்.
      எட்டாம் எண் என்றால், வாசுவுக்கு அப்படியரு அலர்ஜி! பெண் பார்க்கும்போதுகூட எட்டாவதாக வந்த ஜாதகத்தை பெண் எப்படி, என்ன, ஏது என எதுவும் விசாரிக்காமல் கண்ணை மூடிக்கொண்டு மறுத்துவிட்டான். அவ்வளவு ஏன்... அவன் ஆபீஸுக்குப் போவதற்கு 8-ஏ, 7-ஜி என இரண்டு பஸ்கள் உண்டு. என்னதான் காலியாக இருந்தாலும், 8-ம் நம்பர் பஸ்ஸில் ஏறவே மாட்டானே!
      நம்பர் பொருத்தம் எல்லாம் பார்த்து, வாசு ஒரு டூ-வீலர் வாங்கினான். ஆனால், பாவம்... அதை ஓட்டிச் செல்லும் கொடுப்பினைதான் அவனுக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது. பின்னே... ‘எட்டு’ போட்டுக் காட்டினால்தான் டிரைவிங் லைசென்ஸ் தருவோம் என்று படுத்தினால்..?
      - ரஜ்னீஷ்
       
       
       
        கல்யாணம் எப்போது?
      23 வயதில்...
      “முதல்ல எம்.காம்., முடிக்கிற வழியைப் பாருடா! அப்புறம் கல்யாணத்தப் பத்தி யோசிக்கலாம்!”
      30 வயதில்...
      “உத்தியோகம்புருஷ லட்சணம். கல்யாணம் எப்ப வேணா பண் ணிக்கலாம்! முதல்ல உருப்படியா ஒரு வேலை தேடிக்கிற வழியைப் பாரு!”
      35 வயதில்...
      “பத்தாயிரம் ரூபா சம்பளம் இந்தக் காலத்துல நாக்கு வழிக்கக்கூடக் காணாதேடா! சம்பளம் கொஞ்சம் உசரட்டும்... ஜாம் ஜாம்னு பண்ணிட லாம்!”
      40 வயதில்...
      “குடும்பம், குழந்தை குட்டின்னு ஆயாச்சுன்னா அப்புறம் சேமிக்கவே முடியாது. முதல்ல ஒரு வீடு... அட் லீஸ்ட் ஒரு ஃப்ளாட்டாவது வாங்குற வழியப் பாரு! ஆயிரம் பொண்ணுங்க ஜாதகம் தன்னால தேடி வரும்!”
       
      45 வயதில்...
      “கிட்டத்தட்ட அரைக் கிழவன் ஆயாச்சு! இனிமே எவடா உனக்குக் கழுத்தை நீட்டுவா? அதது அந்தந்தக் காலத்துல நடக்க வேணாமா? உனக்கே கல்யாணத்துல அக்கறை இல்லாதப்ப, நான் என்ன பண்ணட்டும், சொல்லு?”
      - ஆர்.நரசிம்மன்
       
       
       
       
       
        நல்ல துணை!
      “சிவா! வீணா அந்த விஜியையே நினைச்சு ஏங்கிட்டு இருக்காதே! அவ என்ன பெரிய கிளியோபாட்ராவா? உன்னையே நினைச்சு உருகிட்டிருக்கா சுமதி. அவளையே லவ் பண்ணிக் கல்யாணம் பண்ணிக்க! அதான் நல்லது! ‘வசந்தமாளிகை’ படம் பார்த்திருக்கியா, அதுல சிவாஜி சார் ஒரு வசனம் சொல்வார்... நாம விரும்புற பெண்ணைவிட, நம்மை விரும்புற பெண்தான் மேல்னு! அதான் நிஜம்!”
      நண்பன் குமார் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என் மனதை மாற்றினான்.
      மறுநாள்... சுமதியிடம் என் காதலைச் சொல்லிவிட்டுப் பரவசமாக நின்றேன்.
      “ஸாரி சிவா! நாம விரும்புறவரைவிட நம்மை விரும்புற வர்தான் மேல்னு குமார் சொல்லிட்டிருந்ததை நானும் கேட்டேன். அதனால, நான் என் மனசை மாத்திக்கிட்டு, என்னை விரும்புற கணேஷையே கணவனா ஏத்துக்குறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்!” - சொல்லிவிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்காமல் நடந்தாள் சுமதி!
      - ஆர்.ஷைலஜா
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      மனுஷன் எதை விதைக்கிறானோ அதையே அறுப்பான்."
       
       
      ஒரு கிராமத்தில் ராமசாமி என்பவர் வாழ்ந்து வந்தார்..
      அவர் வீட்டுத் தோட்டத்தில் ஒரு முருங்கை மரம் இருந்தது.
      வாரம் ஒரு முறை முருங்கை காய்களை பறித்து, பையில் நிரப்பி தோளில் வைத்துக்கொண்டு ....
      ஒன்பது கிலோமீட்டருக்கு அப்பால் இருக்கும் டவுன் வரை
      நடந்து சென்றே...
      ரெகுலராக ஒரு மளிகை கடையில் விற்றுவிட்டு வருவது வழக்கம்
      முருங்கை காயை கொடுத்துவிட்டு அதற்கு பதிலாக
      அரிசி பருப்பு சர்க்கரை போன்ற வீட்டுக்கு தேவையான பொருட்களை வாங்கி வருவார்!
      ராமசாமி கொண்டுவரும் முருங்கைக்காயின் சுவை அந்த பகுதி மக்களிடையே மிகவும் பிரபலம்!
      இதை பயன்படுத்தி மற்ற முருங்கைக்காயோடு கலந்து மளிகை கடைக்காரரும் நல்ல லாபம்
      சம்பாதித்து விடுவார்!
      பல வருடமாக ராமசாமி முருங்கைக்காய் கொண்டுவருவதால் மளிகை கடைக்காரர் அதை எடை போட்டு பார்த்ததில்லை;
      ராமசாமி சொல்கின்ற எடையை அப்படியே நம்பி அதற்கு ஈடான மளிகை பொருட்களை கொடுத்து அனுப்புவார்!
      காரணம்
      ராமசாமியின் நேர்மையும் நாணயமும் எல்லோரும் அறிந்தது!
      ஒரு நாள் ராமசாமி பத்து கிலோ முருங்கைக்காயை கொடுத்துவிட்டு அதற்கான பொருட்களை வாங்கிச்சென்றார்....
      சிறிது நேரத்தில்
      பத்து கிலோ முருங்கைக்காய் மொத்தமாய் வேண்டும் என்று ஒரு சமையல்காரர் வந்து கேட்க... அவருக்காக மளிகைக்காரர் ...
      எடைபோட... அதில் ஒன்பது கிலோ
      மட்டுமே இருந்தது!....
      அன்று முழுவதும் மளிகைகாரருக்கு தூக்கமே வரவில்லை!   ராமசாமி மீது எவ்வளவு நம்பிக்கை வைத்திருந்தோம்,
      இவ்வளவு பெரிய நம்பிக்கை துரோகத்தை செய்துவிட்டாரே!
      இத்தனை வருடங்களுக்காக இப்படி முட்டாள்தனமாக எடை குறைவான முருங்கைக்காயை வாங்கி ஏமாந்து விட்டோமே!!
      அடுத்த முறை ராமசாமி வந்தால் சும்மா விடக்கூடாது என்று கடுங்கோபத்தில் இருந்தார்!
      நான்கு நாட்கள் கழித்து ராமசாமி மிகவும் சந்தோஷமாக வந்தார்!
      நல்ல விளைச்சல் என்பதால் நிறைய கொண்டு வந்திருந்தார்!
      "கையும் களவுமாக பிடிக்கவேண்டும்என்று, எத்தனை கிலோ என்று மளிகைக்காரர் கேட்க பத்து கிலோ என்றார் ராமசாமி..
      அவர் முன்னாலேயே எடைபோட்டு பார்க்க ஒன்பது கிலோ தான் இருந்தது.
      வந்த கோபத்தில் மளிகைக்காரர் பளார்,பளார் என ராமசாமியின் கன்னத்தில் அறைந்தார்!
      இத்தனை வருஷமா இப்படித்தான் ஏமாத்திட்டு இருக்கியா?  கிராமத்துக்காரங்க ஏமாத்த மாட்டாங்கன்னு நம்பி தானே எடை போடாம அப்படியே வாங்கினேன்,
      இப்படி துரோகம் பண்ணிட்டியே சீய் என துப்ப, நிலைகுலைந்து போனார் ராமசாமி.
      அய்யா...என்ன மன்னிச்சிடுங்க நான் ரொம்ப ஏழை, எடைக்கல்லு வாங்குற அளவுக்கு என்கிட்ட காசு இல்லீங்க..
      ஒவ்வொரு முறையும் நீங்க கொடுக்கிற ஒரு கிலோ பருப்பை ஒரு தட்டுலயும், இன்னொரு தட்டுல முருங்கைக்காயையும் வச்சி தான் எடைபோட்டு கொண்டுவருவேன்.
      "இதை தவிர வேற எதுவும் தெரியாதுங்கய்யா, என்று காலை பிடித்து அழ,
      மளிகைக்காரருக்கு செருப்பால் அடித்தது போல் இருந்தது....
      "தான் செய்த துரோகம் தனக்கே வந்ததை உணர்ந்தார்!
      இத்தனை வருடங்களாக ராமசாமியை ஏமாற்ற நினைத்த மளிகைக்காரரும்...
      அவருக்கே தெரியாமல் ஏமாந்து கொண்டுதான் இருந்திருக்கிறார் என்பது தெளிவானது!
      இது தான் உலகநியதி!
      நாம் எதை தருகிறோமோ
      அதுதான் நமக்கு திரும்ப வரும் ....
      நல்லதை தந்தால் நல்லது வரும்,...
      தீமையை தந்தால் தீமை வரும்!
      வருகின்ற காலங்கள் வேண்டுமானால் தாமதமாகலாம்,
      ஆனா....
      நிச்சயம் வரும்!
      ஆகவே நல்லதை மட்டுமே தருவோம், நல்லதை மட்டுமே விதைப்போம்!!
      மனுஷன் எதை விதைக்கிறானோ அதையே அறுப்பான்."
      படித்ததில் பிடித்தது
       
        https://www.facebook.com/ibctamiljaffna