• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt

Recommended Posts

கவனம்

 

வங்கியில் ரொம்பவே கூட்டம்... நெரிசல் குறையட்டும் என்று ஓரமாக நின்ற மைதிலியை நெருங்கினார் ஒரு டிப் டாப் ஆசாமி. ‘‘என் மூக்குக் கண்ணாடியை கார்ல விட்டுட்டு வந்துட்டேன்... கொஞ்சம் இந்த சலானை பூர்த்தி செய்து தர முடியுமா?’’ என பணிவாகக் கேட்டார்.

‘‘சாரி சார்! நான் பேங்க்ல பணம் கட்ட வந்திருக்கேன். இப்ப உங்களுக்காக செலான் எழுதிக்கிட்டிருந்தா என் கவனம் சிதறும். அதைப் பயன்படுத்தி யாராவது பணத்தை  அடிச்சிடலாம். மன்னிச்சிடுங்க... என்னால முடியாது!’’ - உறுதியான குரலில் மறுத்தாள். மறுநாள்... இன்டர்வியூ ஹால்...
3.jpg
தன்னுடைய முறை வந்தவுடன் உள்ளே நுழைந்த மைதிலி, வங்கியில் சந்தித்த அதே டிப் டாப் ஆசாமி இன்டர்வியூ குழுவில் இருப்பதைப் பார்த்து அதிர்ந்தாள். நிச்சயம் தனக்கு வேலை கிடைக்காது என வாசலை நோக்கித் திரும்பினாள். ‘‘அட, வாம்மா... உட்காரு!’’ என்று அழைத்த அந்த மனிதர் தொடர்ந்து பேசினார்.

‘‘நீ வந்திருக்குறது இந்தக் கம்பெனியோட கேஷியர் வேலைக்கு. இதுல கவனம் ரொம்ப முக்கியம். இந்த வேலைக்குத் தேவையான எல்லா தகுதியும் உன்கிட்ட இருக்கு. போய் அப்பாயின்ட்மென்ட் ஆர்டரை வாங்கிக்கோ!’’ நடப்பது ‘கனவா, நனவா’ என்று குழம்பினாள் மைதிலி.

kungumam.co.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்   சூப்பர் ரெசிப்பி! மனைவி பிறந்த வீட்டுக்குப் போயிருந்தாள். அவள் இல்லாமல் சோத்துக்குத் திண்டாடுவேன் என்பது அவள் எண்ணம். எனக் கென்ன, சமைக்கத் தெரியாதா?
      அன்றைக்கு ரவா அடை செய்தேன்.உங்களுக்கும் அந்த ரெசிப்பியை சொல்லித் தருகிறேன். துவரம் பருப்பு, கடலைப் பருப்பு, பாசிப் பருப்பு, உளுத்தம் பருப்பு எல்லாவற்றையும் தலா அரை கப் எடுத்துக் கரகரப்பாக அரைத்துக்கொள்ளுங்கள். அதனுடன் மிளகு, சீரகத்தைப் பொடித்துச் சேருங்கள். ரவை ஒரு கப், சற்று புளித்த தயிர், பெருங்காயம், கறிவேப்பிலை, கொஞ்சம் உப்பு சேர்த்துக் கரைத்து, சிறு சிறு அடைகளாகத் தட்டி, எண்ணெய் விட்டு வேக வைத்து எடுங்கள். ரவா அடை தயார்!
      கொஞ்சம் பொறுங்கள். சாப்பிட்டு விடாதீர்கள். உங்கள் வீட்டில் நாய் இருந்தால், அதற்குப் போடுங்கள். தின்றுவிட்டு நன்றியுடன் வாலாட்டும். அல்லது, ராப்பிச்சைக்காரனுக்குப் போடுங்கள். பின்பு அருகில் உள்ள சரவண பவனுக்குப் போய் ஒரு வெட்டு வெட்டுங்கள். நான் அப்படித்தான் செய்தேன்.
      மனைவிக்குச் சவால் விட்டுச் சமைக்கலாம். அதற்காக, தேக ஆரோக்கியத்தில் விளையாடலாமா?
      - ஆர்.உஷாநந்தினி
       
       
        தலைமுழுக்கு!
      குமரேசனுக்கு அந்த நாயைக் கண்டாலே எரிச்சலாக இருந்தது. அது அவன் மனைவி வளர்க்கும் நாய்.
      ஒரு நாள் அதைக் காரில் ஏற்றிக்கொண்டு போய், இரண்டு கி.மீட்டர் தள்ளியிருந்த ஒருபூங்கா வில் விட்டுவிட்டு வந்தான் குமரேசன். ஆச்சர்யம்! அவனுக்கு முன்னால் வீட்டில் இருந்தது அந்த நாய்!
      கடுப்பான குமரேசன், அடுத்த நாள் அந்த நாயைப் பத்து கி.மீட்டர் தள்ளியிருந்த ஒரு மைதானத்தில் விட்டுவிட்டு, வேறு வேறு சாலைகள் வழியாக வீடு திரும்பினான். மறுபடி யும் ஆச்சர்யம்... வீட்டில் நாய்!
      மூன்றாம் நாள்... காரில் நாயுடன் ஒரு முடிவோடு புறப்பட்டவன், காரை எங்கெங்கோ செலுத்தினான். வழியில் குறுக்கிட்ட ஆற்றைக் கடந்தான். ஒரு பாலத்தின் மேல் ஏறி இறங்கினான். இடப் பக்கம் திரும்பினான். வலப் பக்கம் வளைந்தான். இப்படியாக ரொம்ப தூரம் போய் ஒரு தெருவில் அந்த நாயைப் பிடித்துத் தள்ளிவிட்டு, வேகமாக காரைக் கிளப்பிக்கொண்டு புறப்பட்டான். வழியில் ஓரிடத்தில் காரை நிறுத்தி, மனைவிக்கு போன் செய்து, ‘‘உன் நாய், வீட்டில் இருக்கிறதா?’’ என்று கேட்டான்.
      ‘‘இருக்கிறதே! ஏன் கேட்கிறீர்கள்?’’ என்றாள் அவள்.
      ‘‘அந்த சனியன்கிட்டே போனைக் கொடு! வீட்டுக்கு வழி தெரியலே எனக்கு!’’
      - சர்வஜித்
       
       
       
       
        பாவம்ப்பா அவங்க..! எல்.கே.ஜி. படிக்கும் தன் மூன்று வயது மகன் ரிஷியை, ஆபீஸ் போகிற வழியில் கான்வென்ட்டில் விட்டுவிட்டுப் போவதற்காகத் தயாரானான் ராஜேஷ். ஹெல்மெட்டை எடுத்துக்கொண்டான். மகனை அழைத்துக் கொண்டு வெளியில் வந்தான்.
      தன் பைக்கில், பின்புறம் இருந்த பிரத்யேக ஹூக்கில் ஹெல்மெட்டை மாட்டினான். மகனைத் தூக்கி முன்புறம் அமர்த்திக்கொண் டான். வண்டியைக் கிளப்பினான்.
      போகிற வழியிலெல்லாம் ரிஷி பார்த்துக்கொண்டே வந்தான்... டூ வீலர் ஓட்டிக்கொண்டு போன அத்தனை பேரும்தலையில் ஹெல்மெட் அணிந்திருந்தார்கள்.
      அவர்களைச் சுட்டிக்காட்டி அப்பாவிடம் சொன்னான் ரிஷி... ‘‘பாவம்ப்பா அவங்க..!’’
      ‘‘ஏண்டா அப்படிச் சொல்றே?’’
      ‘‘அவங்களுக்கெல்லாம் ஹெல்மெட் மாட்டுறதுக்கு வண்டியில இடம் இல்லே! அதனால பாவம், தலையிலேயே சொருகிக்கிட்டுப் போறாங்க!’’
      ராஜேஷ் பாவம், தன் குழந்தைக்குஎன்ன பதில் சொல்வான்? அறிந்ததைச்சொல்வானா, தன் அறியாமையைச் சொல்வானா?
      - ராஜ்திலக்
       
       
       
       
        லேட்டாக ஒரு விஷயம்!
      எங்கிருந்தோ பிரபல தொலைக்காட்சித் தொடர் ஒன்றின் டைட்டில் சாங் ஒலிப்பது துல்லியமாகக் கேட்டது. நான் எப்போதாவது தான் அந்த சீரியலைப் பார்ப்பேன். அது என்றில்லை... எந்த சீரியலைப் பார்த்தாலும், அதில் யாராவது ஒருத்தி அழுதுகொண்டு இருப்பாள்; அல்லது, விரல் சொடுக்கியாருக் காவது சவால் விட்டுக்கொண்டு இருப்பாள். எப்படித்தான் பெண்கள் இப்படியான சீரியல் களை ஆர்வமாகப் பார்க்கிறார்களோ?
      என் மனைவியும் ஒரு சீரியல் விடாமல் விழுந்து விழுந்து பார்க்கிறவள்தான். “இரண்டு நாளா புள்ளி புள்ளியா வருது’’ என்றாள். ஆபீஸ் போகிற வழியில், கேபிள் காரனிடம் சொல்லிவிட்டுப் போக வேண்டும்.
      அடடா! பெட்ரோல் போடவே இல்லையே! நேத்து வரும்போதே ரிசர்வில்தானே ஓட்டி வந்தேன்? அருகில், பில்லர் பங்க் வரைக்கு மாவது வண்டி ஓடுமா?
      இப்படி அடுக்கடுக்காகத் தோன்றிக் கொண்டு இருந்த எண்ணங்களுக்குமத்தி யில், ஒரு விஷயம் லேட்டாக உதித்தது...
      ‘ஆஹா! நான் இப்போது தியானத்தில் அல்லவா இருக்கிறேன்!’
      - அருண்.கோ.
       
       
       
        வா..!
      ‘‘வா’’ என்றான் அவன்.
      ‘‘ஊஹூம்!’’ என்றாள் அவள்.
      ‘‘வா’’ என்றான் மறுபடியும்.
      ‘‘ப்ச்ச்...’’ என்றாள் அவள் சலிப்பாக.
      ‘‘வா’’ என்றான் மீண்டும்.
      ‘‘இல்ல...’’ என்றாள்.
      ‘‘வா’’ என்றான் திரும்பவும்.
      ‘‘தப்பு..!’’ என்று முறைத்தாள்.
      அதன் பிறகும், ‘‘வா’’ என்று இழுத்தான்.
      ‘‘போடா’’ என்று அவன் தலையில் ஒரு குட்டுவைத்தாள்.
      ‘‘வ பக்கத்துல ‘£’ போட்டிருந்தாதான் ‘வா...’னு இழுக்கணும். இது ‘வ’. எங்கே, சரியா சொல்லு பார்ப்போம், வ!’’ என்று பொறுமையாக அந்தச் சிறுவனுக்குத் தமிழ்ப் பாடத்தைத் தொடர்ந்து நடத்தினாள் அந்த மிஸ்!
      - கே.ஆனந்தன்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

              இந்த வயசுக்கு மேல... “ஏகப்பட்ட செலவு செய்து கம்பெனியை கம்ப்யூட்டரைஸ் பண்ணியிருக்கு தெரியுமில்லே! இப்பப் போய் ‘கம்ப்யூட்டரை ஆபரேட் பண்ணத் தெரியாது, இந்த வேலையை நான் பண்ண மாட்டேன்’னா என்ன அர்த்தம்? தெரியலேன்னா கத்துக்குங்க!’’-ஜி.எம்மின் குரல், காதுக்குள் சுற்றிச் சுழன்றது.
      ‘சே! இந்த ஆள் ஒரு படுத்தல்! நாப்பது வயசுக்கு மேல கம்ப்யூட்டரைக் கத்துக்கோன்னு உயிரை வாங்கிக்கிட்டு..!’
      “அப்பா! இங்கே பார்த்தீங்களா, சுடிதார்ல பூ டிஸைன் நல்லாருக்கா?”-மகளின் குரல் என் சிந்தனையைக் கலைத்தது.
      “சூப்பரா இருக்கே! எந்தக் கடையிலம்மா இந்த எம்ப்ராய்டரி போட்டுக் கொடுத்தாங்க?” என்றேன்.
      “பாட்டிதாம்ப்பா போட்டாங்க. தெரியாதா உங்களுக்கு, வீட்ல சும்மா இருக்கப் போரடிக்குதுன்னு பத்து நாளா எம்ப்ராய்டரி கிளாஸ் போயிட்டிருக்காங்களே?” என்றாள் மகள்.
      என் 70 வயது அம்மாவைப் பார்த்தேன். அவரின் புன்னகை என் தவற்றை நாசூக்காகத் திருத்தியது!
      யசோதா சுப்ரமணியன்
       
       
        கருணை யாரிடம்?
      அந்தப் பள்ளியில், ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் கடைசி பீரியட் நீதிபோதனைதான்! அன்றைக்குச் சிறப்பு விருந்தினராக ஓர் உபன்யாசகர் வந்திருந்தார். அவர் பிள்ளைகளுக்கு மகாபாரதக் கதையை ஆரம்பம் முதல் துரியோதனன் வதம் வரை சுவாரஸ்யமாக விவரித்துவிட்டுப் பிறகு கேட்டார்... “இப்போது சொல்லுங்கள், ஆண்டவனின் கருணை யாருக்கு?”
      முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த மாணவர்கள் சட்டென்று சொன்னார்கள்... “கெட்டவர்களுக்குதான் ஐயா!”
      உபன்யாசகர் திடுக்கிட்டார். “ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?”
      “நீங்கள் இப்போது ஒரு மணி நேரம் சொன்ன கதையில், முதல் 55 நிமிடங்கள் துரியோதனன்தானே ஆட்சி பீடத்தில் அமர்ந்து சொகுசாக வாழ்ந்தான்? பாண்டவர்கள் பல துன்பங்களை அனுபவித்து, கடைசி ஐந்து நிமிடம்தானே சுகத்தை அனுபவித்தார்கள்?’’ என்று பதில் வந்தது.
       
      எஸ்.ஆர்.ஜி.வைத்தியநாதன்
       
       
      ஒருவன் ஒருத்தி
      ‘‘ஹலோ, டைரக்டர் சாரா? நான் அசிஸ்டென்ட் பாபு பேசறேன் சார்! ஒரு குட் நியூஸ்! நீங்க இயக்கின ‘ஒருவனுக்கு ஒருத்தி’ படத்துக்கு தேசிய விருது கிடைச்சிருக்கு!’’
      ‘‘வெரிகுட், நிஜமாவா!’’
      ‘‘ஆமா சார், இப்பத்தான் போன் வந்தது. ஈவினிங் டி.வி. நியூஸ்ல சொல்வாங்கன்னு நினைக்கிறேன்’’ என்ற பாபு, ‘‘சார், எனக்கு ரொம்பப் பெருமையா இருக்கு! இந்த படத்தைப் பார்க்கிற எவனுமே கட்டின பொண்டாட்டிக்குத் துரோகம் பண்ண மாட்டான் சார்! அவ்ளோ அற்புதமான படத்துக்குத் தேசிய விருது கிடைச்சதுலே ஆச்சர்யமேஇல்லே! சார், பக்கத்துல மேடம் குரல் கேக்குதே! அவங்க இருந்தா கொடுங்க, சார்! இந்த சந்தோஷச் செய்தியை அவங்ககிட்ட நானே சொல்றேன்!’’ என்று பரவசக் குரலில் பரபரத்தான்.
      ‘‘அவங்க வேலையா இருக்காங்க. நானே அப்புறம் சொல்லிக்கறேன்!’’ என்ற சஞ்சய் அவசரமாக செல்லை அணைத்தான்.
      காரணம்... அங்கே இருந்தது ஒருவன்-வேறொருத்தி!
      - கே.காமராஜ்
       
       
       
       
        காரணம்!
      கலையரசி என்கிற 23 வயதுப் பெண், வயல்வெளிக் கிணற்றில் பிணமாக மிதந்தாள். ஊரே திரண்டிருந்தது வேடிக்கை பார்க்க.

      “புருஷன் துபாய்ல இருக்கான். இவ இங்க அப்பிடி இப்பிடி இருந்திருப்பா போல. விஷயம் அவன் காதுக்குப் போயி டுச்சு. அதான், அவன் கிளம்பி வர்றதுக் குள்ள கிணத்துல குதிச்சுத் தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டா” என்றான் ஒருவன்.
      “சேச்சே! இவ அப்படிப்பட்டவ கிடையாது. என்ன... சொகுசா வாழணும்னு விரும் புறவ. டி.வி., ஃப்ரிஜ்னு ஏகப்பட்டது வாங்கி, தவணை கட்ட முடியாம தலைக்கு மேல போயிடுச்சு. நேத்துகூட ஒரு கடன்காரன் வந்து வண்டை வண்டையா கேட்டுட்டுப் போனானே, அந்த அவமானம்தான்... தற் கொலை பண்ணிக்கிட்டா!” என்றாள் ஒரு பெண்மணி.
      இப்படியாக, அங்கே கூடியிருந்த அத்தனை பேரும் கலையரசியின் சாவுக்கு ஆளுக்கொரு காரணமாகச் சொல்லிக்கொண்டு போவதைக் கேட்டபடி ஒண்ணும் தெரியாத மாதிரி ஓர் ஓரமாக வாலைச் சுருட்டிக்கொண்டு படுத்திருந்தது, கலையரசியைத் துரத்திச் சென்று, அவளைத் தடுமாறிக் கிணற்றில் விழச் செய்த சொறி நாய்!
      - நர்மதா
       
       
       
       
        யாருக்கு யார் காவல்!
      “ஹலோ! சுஜியா? நாளன்னிக்கு நம்ம சித்ராவோட வளைகாப்பு இருக்கே, வரியா?”
      “ஸாரிம்மா! மணி தனியா இருப்பானேம்மா. அவனை விட்டுட்டு நான் எங்கே வர்றது, சொல்லு?”
      “போன தடவையும் நீ இப்படித்தான் சாக்கு சொல்லி, நம்ம உமா சீமந்தத்துக்குக்கூட வரலே!”
      “சாக்கு இல்லேம்மா! வேளாவேளைக்கு இவனுக்கு பெடிகிரி கொடுத்தாகணும். அதுமட்டுமில்லே, இவனைத் தனியா விட்டுட்டுப் போனா, சங்கிலியை அவுத்துக்கிட்டுக் காணாம போயிடுவான். இந்தப் பக்கம் நாய்த் திருடர்கள் வேற ஜாஸ்தி...”
      “நல்லாருக்குடி கதை! ரிமோட் ஏரியாவுல வீடு வாங்கிட்டு, கூடவே காவலுக்குன்னு ஒரு ஜாதி நாயையும் விலை கொடுத்து வாங்கிட்டு... ஹூம், இப்ப யாருக்கு யார் காவல்னு எனக்குப் புரியலே!” - பெருமூச்சுடன் போனை வைத்தாள் சுஜி அம்மா.
      - புள்ளமங்கலம் வில்சன்
       
      https://www.vikatan.com/
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       
       
      உக்காந்து யோசிப்பாய்ங்களோ?! ‘‘ரெண்டு மாசத்துக்கு மேலாச்சு. இன்னும் ஒரு தகவலும் வரலையே?’’ என்றார் பெருமாள்.
      என் நண்பர் மாணிக்கம், லண்டனில் பெரிய வேலையில் இருக்கும் தன் மகனுக்கு ஒரு நல்ல சம்பந்தம் இருந்தால் சொல்லச் சொல்லி என்னிடம் கேட்டிருந்தார். நான் இந்தப் பெருமாளின் மகள் ஜாதகத்தை வாங்கிக்கொண்டு போய்க் கொடுத்திருந்தேன்.
      “அடடா! உங்களை நேரடியா தொடர்புகொண்டு இருப்பார்னு நினைச்சுட்டேன். உடனே விசாரிக்கிறேன்!’’ என்றவன், உடனே மாணிக்கத்தை போனில் பிடித்தேன்.
      ‘‘அது ஒண்ணுமில்லேப்பா... என் மகனுக்கு ஏற்கெனவே வசதியான இடத்துலேர்ந்து சம்பந்தம் வந்துச்சு. நாங்க ஓ.கே. சொல்லியும், அவங்க பதில் எதுவும் சொல்லாம கமுக்கமா இருந்தாங்க. வேற இடத்துல பெண் பார்க்க ஆரம்பிச்சுட்டோம்னு தெரிஞ்சா, அவங்களே ஓடி வருவாங்கன்னு நினைச்சுதான் சும்மா உன்கிட்டே அப்படிச் சொல்லி வெச்சேன். நான் நினைச்ச மாதிரியே அவங்க வந்து, கல்யாணத்துக்கு நாள் குறிச்சாச்சு..!’’ என்றார். உக்காந்து யோசிப்பாய்ங்களோ?!
      - பட்டுக்கோட்டை ராஜா
       
       
       
       
       
        தீராத சந்தேகம்! கவிதா இறந்து இன்றோடு சரியாக ஒரு வருடம் ஆகிறது. ஆம், என் காதல் தோல்விக்கு இன்று ஒரு வயது. சமைக்கும்போது புடவையில் தீப்பற்றிக்கொண்டு பரிதாபமாகத் துடிதுடித்து இறந்து போன கவிதாவின் நினைவு, என் நெஞ்சை வாளால் அறுத்தது. இன்று முழுக்கச் சாப்பிடக்கூடத் தோன்றாமல், பித்துப் பிடித்தவன் போல் அறையில் முடங்கிக் கிடந்தேன்.
      ராத்திரி பத்து மணி இருக்கும்... என் செல்போன் சிணுங்கியது. எடுத்துப் பேசினேன்.
      ‘‘என்னங்க... காலைலேர்ந்து ட்ரை பண்றேன், உங்க நம்பர் கிடைக்கவே இல்லை. இன்னிக்கு நம்ம கல்யாண நாள்... நினைவிருக்கா?’’ - எதிர்முனையில் என்மனைவி பானுவின் பரவசக் குரல்.
      எனக்கு இன்னும் சந்தேகமாகவே உள்ளது... கவிதாவின் மரணம் விபத்தா, தற்கொலையா?
      - சிவம்
       
       
       
        அரசியல் அரிச்சுவடி! கிரேக்க நாடு பலப்பல குட்டி நகர அரசுகளாகச் சிதறிக்கிடந்த காலம்... எங்கே பார்த்தாலும் சர்வாதிகாரிகளின் ஆட்சிதான்! ஆனால், அங்கெல்லாம் சர்வாதிகாரிகளை எதிர்த்து மக்கள் அடிக்கடி கிளர்ச்சி செய்துகொண்டு இருந்தார்கள் - கோரிந்து என்கிற ஒரு நகர அரசைத் தவிர! அந்த நாடு மட்டும் எப்படி அமைதிப் பூங்காவாகத் திகழ்கிறது என்பதைத் தெரிந்துகொண்டு வரும்படி தன் அமைச்சரை அனுப்பினான், பக்கத்து நாட்டு சர்வாதிகாரி.
      அந்த அமைச்சரை வரவேற்ற கோரிந்து நகர சர்வாதிகாரி, அவரை அருகிலிருந்த ஒரு தோப்புக்கு அழைத்துக்கொண்டு போனான். அங்கே மிக உயரமாக வளர்ந்திருந்த மரங்களை வெட்டிச் சாய்த்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். அதைச் சுட்டிக் காட்டிய கோரிந்து சர்வாதிகாரி, ‘‘இதுதான் நீங்கள் கேட்டதற்கான பதில்!’’ என்றான்.
      தன் நாடு திரும்பிய அமைச்சர், தனது சர்வாதிகாரியிடம் சொன்னார்... ‘‘கோரிந்து ஏன் அமைதிப் பூங்காவாகத் திகழ்கிறது என்று தெரிந்துவிட்டது. கட்சியிலோ, ஆட்சியிலோ தனக்குப் போட்டியாக அளவுக்கு மீறித் தலையெடுப்பவர்களை ஒழித்துக் கட்டிவிட வேண்டும். அப்புறம் எழுச்சியாவது, கிளர்ச்சியாவது!’’
      - தங்க.ஜெயராஜன்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       
        நிழல் நிஜமாகுமா?
      அ ரசியல், கிரிக்கெட் என அரட்டையில் ஈடுபட்டு இருந்தது நண்பர்கள் குழு. ‘‘சே... சூப்பர் எட்டுக்குக்கூட இந்தியா வர முடியலேங்கிறது கேவலமா இருக்கு’’ என்றான் ஒருவன். “நல்லா விளையாடறவங்களை அணியில சேர்க்காம விட்டா இப்படித்தான்!’’ என்றான் மற்றவன். தொடர்ந்து, ‘‘லகான் படத்துல எவ்வளவு அருமையா விளையாடி இந்தியாவை ஜெயிக்க வெச்சாரு அமீர்கான்! அவரை அணியில் சேர்த் திருந்தா, இந்தியா இப்படி அடி வாங்கியிருக்குமா?” என்றான்.
      “ஏன்டா இப்படி உளர்றே? லூசாடா நீ?” என்று மற்றவர்கள் பாய, அவன் சொன்னான்...
      “ஆமான்டா! சினிமாவில் கிரிக்கெட் வீரரா நடிச்சு இந்திய அணிக்கு வெற்றி தேடித் தந்த நடிகரை அணியிலே சேர்த் திருந்தா, இந்தியா உலகக் கோப்பையை வாங்கியிருக்கும்னு சொன்னா, நான் லூசு. அதே சினிமாவில் ஊழலை ஒழிச்சு, லஞ்சத்துக்கும் அநியாயத்துக்கும் எதிரா போராடி மக்க ளைக் காப்பாத்துற நடிகரை முதலமைச்சர் ஆக்கினா நிஜமாவே நாடு உருப்படட்டும்னு நம்பறீங்களே, நீங்க ரொம்ப புத்திசாலி!”
      - எஸ்.இராஜேந்திரன்
      ஆசை இருந்தா போதுமா? ‘‘க னிகா, நேத்து உன்னை வந்து பெண் பார்த்துட்டுப் போனாரே, அந்த மாப்பிள்ளை காலையில வந்திருந்தார்டி! அவருக்கு உன்னை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்காம். அதனால அவங்க அம்மா கேட்ட வரதட்சணைப் பணத்தைக் கொடுக்குறதா ஒப்புக்கச் சொன்னார். நமக்குச் சிரம மில்லாம, கல்யாணத்துக்கு முன்னால அந்தத் தொகையை அவரே கொண்டு வந்து இங்கே கொடுக்குறாராம். ஒருவேளை இந்த விஷயம் அவர் அப்பா, அம்மாவுக்குத் தெரிஞ்சுட்டா, உடனே தனிக் குடித்தனம் வைக்கவும் தயாரா இருக்காராம்!”
      “இந்தச் சம்பந்தம் வேண்டாம்மா!” என்றாள் கனிகா உறுதியாக. “அவருக்கு என்னைப் பிடிச்சிருந்தா, நாம ஒப்புக்கிட்ட வரதட்சணைக்கு அவங்க அப்பா, அம்மாவைச் சம்மதிக்க வெச்சிருக்கணும். அல்லது, அப்புறமாவது அவங்களைச் சமாதானம் பண்ண முயற்சி பண்ணணும். அதை விட்டுட்டு தனிக்குடித்தனம் வைப்பேங்கிறது சரியில்லை. சிந்தனையில தெளிவும், செயல்ல நேர்மையும் இல்லாத இவர் தயவுசெய்து வேணாம்மா!”
      - திருவாரூர் சரவணன்
      https://www.vikatan.com/
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     எதிர்முனையில் எவனோ ஒருவன்..!
      காலையில்... ‘‘ஹலோ! இது மிஸ்டர் ராதாகிருஷ்ணன் வீடுதானே?’’என்று கரகரத் தது ஒரு ஆண் குரல். ‘‘சொல்லுங்க’’ என்றேன்.
      ‘‘ஸாரி மிஸ்டர் ராதா! சொல்லவே சங்கடமா இருக்கு. மனசைத் திடப்படுத்திக்குங்க! நீங்க இந்தப் பத்து நாளா எச்சில் பழத்தை தான் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கீங்க. அதாவது, நீங்க புதுசா தாலி கட்டிக் கூட்டிட்டு வந்தி ருக்கீங்களே, அமுதா... அவளும் நானும் ஏற்கெனவே...”
      ‘‘இடியட்! வைடா போனை. என் மனைவி யைப் பத்தி எனக்கு நல்லாத் தெரியும். இன்னொரு தடவை இந்த மாதிரி போன் பண்ணினே, நீ கம்பி எண்ணவேண்டியிருக் கும், ஜாக்கிரதை!’’ என்று நான் உறுமியதும், சட்டென லைனைத் துண்டித்தான் அவன்.
      ‘பாவம், யாரோ அந்த அப்பாவிப் பெண் அமுதா! அவளும் அவள் புருஷனும்நல்லா இருக்கட்டும்!’ என்று எண்ணியபடியே என் மேன்ஷன் அறையைப் பூட்டிக்கொண்டு கிளம்பினேன், கட்டைப் பிரம்மசாரியான நான்!
      - ரஜ்னீஷ்
       
       
       
       
        அதெல்லாம் எந்தக் கணக்கு?
      “ஏங்க, இந்த வருஷம்தானே உங்க அக்காவுக்கு அழகான ஒரு குட்டிப் பையன் பொறந்தான்..?’’
      ‘‘ஆமாம். ஏன் கேக்கறே?’’
      ‘‘ரொம்ப நாளா வேலை கிடைக்காம இருந்த உங்க தம்பிக்கு வேலை கிடைச்சதும் இந்த வருஷம்தானே? அப்புறம்... பி.எஃப். பணம், கிராஜுவிட்டி எல்லாத்தையும் போட்டு ஷகரான இடத்துல உங்க அப்பா ஒரு ஃப்ளாட் வாங்கினது, உடம்பு சரியில்லாம இருந்த உங்க மாமா குணமானது எல்லாமே இந்த வருஷம்தானே?’’
      ‘‘சரி, எதுக்கு இப்ப அதெல்லாம்?’’
      ‘‘இதையெல்லாம் விட்டுட்டு, உங்க எண்பது வயசுப் பாட்டி செத்துப் போனது, உங்க அண்ணனுக்கு வேலை போனது, கிராமத்து வீட்டை விற்கவேண்டி வந்தது, பைக் ஆக்ஸி டென்ட்ல உங்க கால் ஃப்ராக்சர் ஆனது இதை மட்டுமே சொல்லிக்காட்டி, மருமக வந்த நேரமே சரியில்லைனு என்னை தினம் கரிச்சுக்கொட்டிட்டு இருக்காங்களே உங்க அம்மா, ஏன்னு கேட்கமாட்டீங்களா?’’
      - ஆர்.உஷாநந்தினி
       
       
       
       
        சோகப் பரிசு!
      சில்வர் ஜுபிலி கொண்டாட்டங்களில் திளைத்துக்கொண்டு இருந்தது எங்கள் கம்பெனி. மகிழ்ச்சியின் உச்சகட்டமாக ஊழியர்கள் எல்லாருக்கும் ஸ்வீட் பாக்ஸோடு ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்த எங்கள் எம்.டி., அதிர்ஷ்டக் குலுக்கல் ஒன்றும் நடத்துவதாக அறிவித்தார். அத்தனை ஊழியர்களின் பெயர்களையும் எழுதிப்போட்டுக் குலுக்கி, தன் ஐந்து வயதுப் பேரனை விட்டு ஒரு சீட்டு எடுக்கச் செய்து, அந்த ஊழியருக்குத் தன் அன்புப் பரிசாக ரூ.25,000 தருவதாக அறிவித்தார்.
      அதன்படியே, குழந்தை ஒரு சீட்டை எடுக்க, எங்கள் கம்பெனியில் ஃபோர்மேனாகப் பணியாற்றும் குமரேசனுக்கு அடித்தது அதிர்ஷ்டம்! எல்லோரும் கை தட்டி உற்சாகப் படுத்த, பம்பர் பரிசு கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் பரவசமாகி நின்றான் குமரேசன்.
      மறுநாள்... குமரேசன் ரொம்ப சோகமாக இருந்தான். ‘‘என்ன குமரேசா! பரிசு கிடைச்ச சந்தோஷமே உன் முகத்துலதெரிய லையே?’’ என்றோம்.
      ‘‘அடப் போங்க சார், பரிசுப் பணம் முழுசாக் கிடைக்கலே! 20 பர்சென்ட் டேக்ஸ் புடிச்சிக்கிட்டு மிச்சத்தைதான் கொடுத்தாங்க!’’ என்றான் சலிப்பும் வெறுப்புமான குரலில்!
      - சர்வஜித்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     எரிகிற நெருப்பில்...
      ச ங்கரனுக்கு மேனேஜர் சுந்தரத்தின் மீது செம கடுப்பு! தெரியாமல் ஏதாவது தவறு செய்துவிட்டு எம்.டி-யிடம் டோஸ் வாங்கும் போதெல்லாம், தனக்காகப் பரிந்து பேசாமல், எரிகிற நெருப்பில் எண்ணெயை ஊற்றுவது போல அவர் எதிரிலேயே, “எத்தனையோ முறை படிச்சுப் படிச்சு சொல்லிட்டேன்... மண்டையில உறைச்சாதானே? சரி சரி, போய் வேலையைப் பார்! இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்துல பேலன்ஸ் ஷீட்டை ரெடி பண்ணி என் டேபிள்ல வைக்கணும், சொல்லிட்டேன்!” என்று இவனை விரட்டுவார். இன்றைக்கும் அப்படி ஒரு சம்பவம். நினைக்க நினைக்க மனசே ஆறவில்லை சங்கரனுக்கு.
      ராத்திரி... “என்னம்மா, மார்க் குறைஞ்சதுக்கு அப்பாதான் திட்டறார்னா, நீயும் கூடச் சேர்ந்துக்கிட்டு திட்டறே?” என்று மகன் பரிதாபமாகக் கேட்க, சங்கரனின் மனைவி சொன்னாள்... “போடா அசடு! நான் உன் னைத் திட்டலேன்னா, உங்கப்பா உன் முதுகுல பூசையே போட்டிருப்பார், தெரிஞ்சுக்கோ!”
      இங்கே பூசை; ஆபீசில் சஸ்பெண்ட்... டிஸ்மிஸ்! மனசு ஆறிவிட்டது சங்கரனுக்கு!
       
       
       
       
        கேட்காத கேள்விகள்!
      ஒரு கல்லூரி ஆண்டு விழாவில் சிறப்பு விருந்தினராகக் கலந்துகொண்டு, ‘நேருக்கு நேர்’ நிகழ்ச்சியில் மாணவர்கள் எழுப்பிய கேள்விகளுக்கெல்லாம் உற்சாகமாகப் பதில் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தான் இயக்குநர் சூர்யகுமாரன்.
      ஒரு மாணவன் கேட்டான்... “ஏன் சார், பெரும்பாலும் உங்க பட ஹீரோ காலேஜ் மாணவன்தான்! அவன் படிக்கிறானோ இல்லையோ, கண்டிப்பா காதலிக்கிறான். அப்ப என்ன சொல்ல வர்றீங்க... நாங்களும் கட்டாயம் காதலிச்சுதான் ஆகணுமா?”
      சூர்யகுமாரன் சிரித்தான். “காதலிக்கலாம், தப்பில்லை! ஆனா, அதை மட்டும் என் படங்கள்ல காட்டறதில்லையே! என் ஹீரோ அப்பா, அம்மா காசை எதிர்பார்க்காம சொந்தக் கால்ல நிக்க முயற்சி பண்ணுவான். ஒரு அநியாயம் நடந்தா, தைரியமா தட்டிக் கேட்பான். ஒருத்தரைக் காப்பாத்த பத்து ரவுடிகளோடு சண்டை போடுவான். ‘அதை யெல்லாம்கூட நாங்க செய்யணுமா?’னு நீங்க கேட்டிருக்கலாமே, ஏன் கேட்கலை?”
      - சர்வஜித்
       
       
       
       
        ஞானம் தேடி...
      மகானைத் தரிசிக்க நின்றிருந்த மக்கள் வரிசை மிக நீளமாக இருந்தது. ரொம்பத் தள்ளி நின்றிருந்தனர் அந்த முதிய தம்பதியர்!
      மகான், ஒரு முழத் தாடியும், ஒடிந்து விழுகிற மெல்லிய உடம்புமாக இருந்தார். முதியவரும் அவரின் மனைவியும் மகானை நெருங்குகிற சமயத்தில், ‘பூஜைக்கு நேரமாகிவிட்டது’ என்று எழுந்து உள்ளே போய்விட்டார் அவர்.
      “சரி, இனிமே எதுக்கு நாம இங்கே இருக்கணும்? ஞானத்தைத் தேடி வந்தோம். கிடைச்சாச்சு. கிளம்பலாம், வா!” என்று மனைவியை அழைத்தார் முதியவர். அருகில் இருந்த வர்களுக்கு ஆச்சர்யம்! “மகான்தான் எழுந்து போயிட்டாரே! பின்னே எப்படி ஞானம் கிடைச்சதா சொல்றீங்க?” என்றனர்.
      விரக்தியுடன் சிரித்தவர், “எங்களைத் தவிக்கவிட்டுக் காணாமல் போன பிள்ளையைப் பற்றிக் கேட்கலாம்னுதான் வந்தோம். இவன் மகான் இல்லை, எங்க மகன் ஞானம்னு இப்பதான் தெரியுது. ஹூம்... பெத்தவங்களை நிர்க்கதியா தவிக்கவிட்டு வீட்டை விட்டு ஓடி வந்துட்டு, இங்கே ஊரார் கவலைகளைத் தீர்த்துட்டிருக்கான்! பலே!” என்றபடி மனைவியுடன் நகர்ந்தார் முதியவர்.
      - ஜேயாரெஸ்
       
       
       
       
        புது விளக்கம்!
      மேடையில் தலைவர் கோடையிடியென முழங்கிக்கொண்டு இருந்தார்... “பசித்திரு, தனித்திரு, விழித்திரு! வள்ளலார் சொன்ன இந்த மூன்றும்தான் நமது கட்சியின் தாரக மந்திரம். நமது கட்சிக் கொள்கையைப் பொறுத்த அளவில் இதற்கு நான் வேறு மாதிரி பொருள் கொள்கிறேன். அதாவது, மக்கள் பணியாற்றும் விஷயத்தில் நமது கட்சியினர் பசியோடு இருக்க வேண்டும். லஞ்சம், ஊழல், அதிகார துஷ்பிரயோகம் போன்ற தீய குணங்கள் நெருங்க முடியாத அளவுக்குத் தனித்திருக்க வேண்டும். மக்க ளுக்கு எந்த வகையிலும் துன்பங்கள் ஏற்படாதவாறு பார்த்துக்கொள்வதிலும், அப்படி ஏற்பட்டால் ஓடிச்சென்று உதவுவ திலும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்...”
      மேடையின் கீழே நின்றுகொண்டு இருந்த கட்சித் தொண்டர்கள் கேலியாக நினைத்துக்கொண்டனர்... “நீங்க சொல்லாத உண்மையான விளக்கம் எங்களுக்குத் தெரியாதா, தலைவரே? அந்த மூணு வார்த்தைகளின் முதல் எழுத்துகளைக் கூட்டினால் கிடைக்குமே, அதானே உங்க லட்சியம்!”
      - எம்.ராஜா
       
       
       
       
        தகுதிக்கு மரியாதை!
      அந்த ஏற்றுமதி இறக்குமதி நிறுவனத்தில், புராடக்ட் மேனேஜர் வேலைக்கு இன்டர்வியூ நடந்துகொண்டு இருந்தது.
      முகிலனின் சான்றிதழ்களை வாங்கிப் பார்த்த கண்ணன், “சந்தேகமே இல்லை, இந்த வேலை உங்களுக்குதான்! ஏன்னா, சிபாரிசுக்கெல்லாம் இங்கே இடமே இல்லே! தகுதிதான் முக்கியம். காரணம், இந்த கம்பெனி ஜி.எம். அப்படி! கண்டிப்பும் நேர்மையும் உள்ளவர்!” என்றான். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துக்குள் முடிவு தெரிந்து விட்டது. முகிலனுக்கே வேலை!
      வாழ்த்துக்கள் சொன்ன கண்ணனின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, “உங்க வாக்கு பலிச்சுடுச்சு கண்ணன்! ஆமா, இந்த ஜி.எம்மை முன்னாடியே தெரியுமா உங்களுக்கு!” என்று முகிலன் ஆச்சர்யத் தோடு கேட்க...
      “தெரியுமாவா... எங்கப்பாவை எனக்குத் தெரியாதா!” என்றான் கண்ணன்.
      - ஆ.சந்திரன்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

          https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     ஃபிகராம் ஃபீகர்! ப் ளஸ் டூ படிக்கிற தன் மகன் சுரேஷ§க்கு டெர்ம் ஃபீஸ் கட்டிவிட்டு வெளியே வந்தார் பாஸ்கரன். மாணவி கள் மார்போடு புத்தகங்களை அணைத்த படி போய்க்கொண்டு இருக்க, காம் பவுண்ட் சுவர் ஓரமாக நின்றிருந்த பிள்ளைகள் ‘ஃபிகர்... ஃபிகர்...’ என்று குறிப்பிட்டுப் பேசியது காதில் விழுந்தது.
      “உனக்கு ஃபிகர் வந்துதாடா?” என்று ஒரு பையன் கேட்க, “ப்ச... எனக்கு மட்டும் சரியாவே ஃபிகர் வரமாட்டேங்கு துடா!” என்று சுரேஷ் சொல்லிக்கொண்டு இருந்ததைக் கண்டதும், வேகமாக மகனை நெருங்கி, அவன் முதுகில் பொட்டென்று ஒன்று போட்டு, “ஏன்டா, இதான் நீ படிக்கிற லட்சணமா?” என்று அதட்டினார் பாஸ்கரன்.
      “ஏன் அங்கிள் அவனை அடிக்கி றீங்க? மத்த எல்லா சப்ஜெக்ட்லயும் சுரேஷ் நல்ல மார்க். மேத்ஸ் மட்டும் வரலைங்கிறான். டியூஷன் வெச்சுக் கிறேன்னா வேணாம்கிறீங்களாமே?” என்று ஒரு மாணவன் பரிந்து வர, ‘அடடா! இது நிஜமான ஃபிகரா?!’ என்று தலையைச் சொறிந்தார் பாஸ்கரன்.
      - ராஜ்திலக்
       
       
       
        கட்... கட்..!
      ‘‘பாண்டிய மன்னா! நீ செங்கோல் ஆட்சிதான் நடத்துகிறாயா? அநியாயமாக என் உயிர் கணவன் கோவலனின் உயிரைப் பறித்த உன் வெண்கொற்றக் குடை சாய்க... நீ அழிக!’’ - கண்ணகி வேடமிட்ட ஹீரோயின், ஒரே டேக்கில் அடுக்கடுக்காக வசனம் பேசி அசத்த, ‘கட்... கட்’ என்றார் டைரக்டர். நடிகையின் பிரமாத நடிப்பில் லயித்து, செட்டில் இருந்த அத்தனை பேரும் ‘வெல்டன்’ என மகிழ்ச்சியில் கைதட்ட, இயக்குநர் மட்டும் ‘உம்’மென்றிருந்தார்.
      ‘‘ஏன் சார், நான் சரியா நடிக்கலையா?’’ -ஏமாற்றத்துடன் நடிகை கேட்க, டைரக்டர் மௌனமாக அவள் காலைச் சுட்டிக் காட்டினார். நடிகையின் கால்களில், ஆடம்பர மான இரு ஹைஹீல் ஷூக்கள் இருந்தன.
      - ஆர்.சுப்பிரமணியன்
       
       
      என்ன டிரைவர் நீங்க..!
      பஸ் டெர்மினஸை விட்டுக் கிளம்பி, கொஞ்ச தூரம்தான் வந்திருக்கும்... வழியில் வயதான ஜோடி ஒன்று மூச்சிரைக்க ஓடி வந்து, பஸ்ஸை நிறுத்தச் சொல்லிக் கை அசைத்தது. டிரைவர் கண்டுகொள்ளவே இல்லை; நிறுத்தாமல் வேகமாக ஓட்டி வந்துவிட்டார்.
      பஸ் இன்னும் சற்றுத் தொலைவு சென்றிருக்கும். கல்லூரிப் பெண்கள் நாலைந்து பேர் பஸ்ஸை நிறுத்தும்படி கை அசைத்தனர். உடனே நிறுத்தி அவர்களை ஏற்றிக்கொண்டார் டிரைவர்.
      பொறுக்கவில்லை எனக்கு. டிரைவர் நன்கு பழக்கமானவர் என்பதால், வாய்விட்டே கேட்டுவிட்டேன்.
      சிரித்துக்கொண்டே டிரைவர் சொன்னார்... “தப்பா நினைச்சுட்டீங்களா சார்? அந்தப் பெரியவங்க ரொம்ப தூரம், ஜி.ஹெச் வரைக்கும் போறவங்க. அடுத்த பத்து நிமிஷத்துல பின்னாடியே ஒரு வண்டி காலியா இருக்கு. இவங்க சௌகரியமா உட்கார்ந்து வரலாம். ஆனா, இந்தப் புள்ளைங்களுக்கு கால் அவர் லேட்டானாலும் அட்டெண்டன்ஸ் போயிடும். அதான்..!”
      -எம்.காஞ்சனாகரண்
       
       
       
       
        திருப்பம்!
      ஊ ட்டி மலைப்பாதையில் பைக்கில் செல்வதே தனி சுகம்; தனி த்ரில்! ஆனால், மலைக் குளிர்ச்சியை அனுபவித்தபடி, வளைந்து வளைந்து செல்லும் ஊசிமுனைத் திருப்பங்களில் பைக்கைச் சீராகச் செலுத்திக்கொண்டு இருந்த கணேஷின் சந்தோஷத்தைத் தொலைப்பதற்கென்றே எதிரில் வந்தான் ஒருவன்.
      ஒரு திருப்பத்தில் திடுமென்று எதிர்ப்பட்ட அந்த தோனி முடி இளைஞன், “எரும..!” என்று இவனைப் பார்த்துக் கை ஆட்டிக் கத்திவிட்டு, நிற்காமல் பைக்கில் விரைந்தான்.
      திருப்பத்தில் ஹாரன் ஒலி கொடுத் திருக்க வேண்டும். கணேஷ் கொடுக்கவில்லை. அதற்காக ‘எரும’ என்று திட்டிவிடுவதா? வந்த எரிச்சலில் கணேஷ் காலூன்றி நின்று, பின்னால் திரும்பி, பைக்கில் விரையும் அந்த இளைஞனைப் பார்த்து, “போடா, நீதான் எரும... உங்கப்பன் எரும... எருமக் குடும்பத்துல பொறந்த காட்டெரும!” என்று ஆத்திரம் தீரக் கத்தினான்.
      பின்பு, ஆக்ஸிலரேட்டரை முடுக்கி பைக்கைச் செலுத்தி வளைவில் திரும்ப, அங்கே...
      சாலையை மறித்தபடி நின்றிருந்தது, அந்த இளைஞன் எச்சரித்துவிட்டுப் போன காட்டெருமை!
      -எஸ்.சுபாஷ்லெனின்
       
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      சாமர்த்தியம்
       
       
      ‘‘அக்கா... போன்ல அத்தான்...’’ என்றபடி போனை கவிதா விடம் நீட்டினாள் வசந்தி. ‘‘என்னங்க..?’’ ‘‘காபிக்கு எத்தனை ஸ்பூன் சுகர்... பால், தண்ணீர்... கொஞ்சம் சொல்லேன்..?’’ கவிதாவின் கணவர் முருகராஜ். ஹோட்டல் சாப்பாடு சுத்தமாக ஒத்துக்கொள்ளாது. அதனால் கவிதா வெளியூர் செல்லும்போதெல்லாம் இப்படி  கேட்டுக் கேட்டாவது செல்ஃப் குக்கிங்தான்.

      பதில் சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தாள் கவிதா. தொடர்ந்து காலை டிபன், மதிய சாப்பாடு, இரவு உணவு என்று அவ்வப்போது ரெசிபிகளையும் கணவனுக்குச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள். கேட்டுக் கொண்டு இருந்த வசந்திக்கு ஒரு சந்தேகம்.. ‘‘ஏன்க்கா நீ சொல்ற அளவெல்லாம் வித்தியாசமா இருக்கே... இப்படியா நீ சமையல் பண்றே..?’’



      ‘‘இல்லடி... இது அவருக்கான அளவு. இந்த அளவுப்படி சமைச்சா சாப்பாட்டை வாயில வைக்க முடியாது!’’ ‘‘அடிப்பாவி... என்னடி சொல்றே..?’’ ‘‘ஆமாடீ... இதெல்லாம் ஒரு டெக்னிக். சரியான அளவு சொல்லி ருசியா சமைச்சுப் பழகிட்டார்னு வையேன்... என்னைத் தேட மாட்டார். எத்தனை நாள் வெளியூர்ல இருந்தாலும் கண்டுக்க மாட்டார். வீட்ல சண்டை வந்தாலும் அவரே சமைச்சு சமாளிச்சுக்குவார். சமாதானமாக நாளாகும். அதான் இப்படிச் சொன்னேன்! இப்போ பாரேன், ஊர்லே இருந்து எப்ப வருவேன்னு என்னை எதிர்பார்த்திட்டே இருப்பார்!’’ அக்காவின் சாமர்த்தியத்தைக் கண்டு வசந்தி ஆச்சரியத்தில் மூழ்கிப் போனாள்.      
       
       
      பிராயச்சித்தம்
       
      ஆர்.கே இண்டஸ்ட்ரீஸின் சூப்பர்வைசர் ராஜதுரை ரொம்பவே ஸ்ட்ரிக்ட் ஆபீஸர்! வேலையை முடித்தபிறகுதான் தொழிலாளர்களை சாப்பிடவே அனுமதிப்பார். லஞ்ச் டைம் என்ற கணக்கெல்லாம் அவரிடம் செல்லாது. அவர் சொன்ன வேலையை முடிக்காதவர்கள், மதிய உணவை மறந்துவிட வேண்டியதுதான். பசி நேரத்தில் சாப்பிடக் கூட விடாமல் தங்களைக் கசக்கிப் பிழியும் ராஜதுரையை தொழிலாளர்கள் வசை பாடினார்கள். முதலாளியிடம் முறையிட்டும் எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆண்டுகள் நகர்ந்தன. ராஜதுரை பணியிலிருந்து ஓய்வு பெறும் நாள் வந்தது. ேஹாட்டலொன்று ஆரம்பிக்கப் போவதாகச் சொல்லிவிட்டு, அனைவரிடமும் விடைபெற்றார் ராஜதுரை.ஒரு நாள் ராஜதுரையைப் பார்க்க, அவருடைய பால்ய நண்பர் ஒருவர் ஹோட்டலுக்கு வந்தார்.



      ‘‘என்னப்பா இது! உனக்கு பணத்தாசை இன்னுமா போகல? நல்ல நிலைமையில இருந்துதானே ரிட்டயர் ஆகியிருக்கே? பிள்ளைகளும் நல்லா சம்பாதிக்கிறாங்க. வீட்ல நிம்மதியா ஓய்வெடுக்காம, இந்த ேஹாட்டல் வியாபாரம் உனக்குத் தேவையா?’’ என்றார் நண்பர். ராஜதுரை கனத்த குரலில் பேச ஆரம்பித்தார்...

      ‘‘தொழிலாளர்களைப் பட்டினி போட்டு நிறைய பாவம் சம்பாதிச்சிட்டேன். அதுக்கு பிராயச்சித்தமாதான் ேஹாட்டல் ஆரம்பிச்சிருக்கேன். குறைஞ்ச விலையில தரமான சாப்பாடு போடறேன். சாப்பிடறவங்க என்னை மனசார வாழ்த்திட்டுப் போறாங்க. என்னுடைய கல்லா நிறையல. ஆனால் மனசு நிறைஞ்சிருக்கு!’’ ‘‘என்னை மன்னிச்சிடுப்பா!’’ என்றார் நண்பர்.                  
       
       
      கொட்டாவி
       
      என்ன முயன்றும் குழந்தை அஞ்சலி தூங்குவதாகத் தெரியவில்லை. அஜித் குழந்தைக்கு ேசாட்டா பீம் கதையெல்லாம் சொல்லிப் பார்த்தான். குழந்தை ‘உம்... உம்...’ என்று கண்களை விரித்து ஆர்வமாகக் கேட்டதே தவிர, தூங்குவதாகத் தெரியவில்லை. ஷாலினியும் தன் பங்குக்கு மாய மந்திரக் கதைகளை எல்லாம் சொன்னாள். களைப்பாகி ஷாலினிக்கு தூக்கம் வந்ததுதான் மிச்சம். குழந்தை கொட்டக் கொட்ட விழித்திருந்தாள். கொஞ்சமும் கண் அசரவில்லை.



      ‘‘என்னங்க இது? உங்கம்மா கதை சொன்னா மட்டும் உடனே தூங்கிடுறா. நாம இத்தனை கதைகளைச் சொல்லியும் தூங்க மாட்டேன்னு அடம் பிடிக்கிறா! அவங்க அப்படி என்ன கதையைத்தான் சொல்வாங்க?’’ கிராமத்திற்குச் சென்றிருக்கும் தன் தாயையே செல்லில் அழைத்தான் அஜித்.போன் வழியே அறிவுரை வந்தது...

      ‘‘விதவிதமான கதையெல்லாம் சொன்னா, ‘அடுத்து என்ன? அடுத்து என்ன?’ங்கிற எதிர்பார்ப்பிலயே எந்தக் குழந்தையும் தூங்காது. கேட்டுக் கேட்டுப் புளிச்சுப் போன கதையைச் சொன்னா உடனே கொட்டாவி வந்துடும். அழுத்திக் கேட்டா, ‘எனக்கு இந்தக் கதைதான் தெரியும்’னு சொல்லிடணும். நான் தினமும் அஞ்சலிக்குச் சொல்ற கதையையே சொல்லுப்பா!’’ இதை ஒட்டுக் கேட்ட ஷாலினி, பாட்டி வடை சுட்ட கதையைச் சொல்ல ஆரம்பிக்க, குழந்தையின் கண்கள் சொக்க ஆரம்பித்தன. கூடவே அஜித்தின் கண்களும்!  
        
       
       
      நியாயமா?
       
      மாதம் பிறக்கிறதோ இல்லையோ, தவறாமல் அண்ணன் வீட்டில் ஆஜராகி விடுவாள் சுமதி. கண்ணைக் கசக்கி, அழுது புலம்பி, அண்ணனிடம் வேண்டியதை அவள் வாங்கிக்கொண்டு போவதை அண்ணி பூங்கொடி எரிச்சலுடன் பார்ப்பாள். அன்று வீட்டுக்கு வந்த  சுமதியை கோபத்துடன் கேட்டே விட்டாள் பூங்கொடி.



      ‘‘கல்யாணம் ஆகி இத்தனை வருஷமாகியும் இப்படி அடிக்கடி வந்து, அது வேணும் இது வேணும்னு கேட்டு உன் அண்ணனைத் தொந்தரவு பண்றியே, இது உனக்கு தப்பா தெரியலையா சுமதி?’’ சுமதி விரக்தியுடன் சிரித்தாள்.

      ‘‘அண்ணி! உங்களுக்கு வசதியான ஒரு நல்ல மாப்பிள்ளை அமையணும்னு உங்க அண்ணனும் அண்ணியும் அக்கறையா தேடித் தேடி என் அண்ணனை உங்களுக்குக் கட்டி வச்சாங்க, இல்லையா? அந்த மாதிரி என் அண்ணியான நீங்களும், என் அண்ணனும் அக்கறையா தேடித் தேடி எனக்கு ஒரு நல்ல, வசதியான மாப்பிள்ளையா பார்த்துக் கட்டி வச்சிருந்தா, நான் ஏன் இங்கே வர்றேன்? வீட்டை விட்டு போனா போதும்னு வசதி இல்லாத இடத்தில்தானே நீங்க என்னைத் தள்ளி விட்டிருக்கீங்க? தப்பை உங்க மேல வச்சுக்கிட்டு என் மேல  கோபப்படறது நியாயமா அண்ணி?’’ அண்ணி பூங்கொடி வாயடைத்து நின்றாள்.     
       
        http://kungumam.co.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     பேரம்
      காரிலிருந்தபடியே நடமாடும் காய்கறிக்காரியிடம் பேரம் பேசினார் அந்தத் தொழிலதிபர். “இந்தாம்மா, தக்காளி ஒரு கிலோ பன்னிரண்டு ரூபாய்னு கொடுத்தாக் கொடு. அதுக்கு மேல ஒரு பைசா தரமாட்டேன். கோயம்பேடுக்குப் போனா பத்து ரூபாய்க்கு சீப்படுது, தெரியுமில்லே!” என்று சளைக்காமல் பேசி, குறைவான விலைக்கு வாங்கினார். அது போலவே பழக் கடைக்காரன், பூக்காரி இவர்களிடமும் விலையை அடித்துப் பேசி குறைவான விலைக்கே வாங்கினார்.
      அவரை வீட்டில் இறக்கிவிட்டுவிட்டு வீடு திரும்பிய டிரைவர் கணேசன், தன் மனைவியிடம் முதலாளியின் கஞ்சத்தனத்தைப் பற்றிச் சொல்லி, “அவருக்குக் காசு பணமா இல்லே? நேத்துகூட தன் வொய்ஃப் பர்த்டேக்கு அறுபதாயிரம் ரூபாய்க்கு தங்க நெக்லஸ் வாங்கி பிரசென்ட் பண்ணாரு. சின்ன வியாபாரிங்க கிட்டே இப்படி அடாவடி பண்றதா ஒரு பெரிய மனுஷனுக்கு அழகு?” என்றான்.
      “நீங்க பேசாம இருங்க. யாரும் நஷ்டத்துக்கு ஒரு பொருளை விக்க மாட்டாங்க. உங்க முதலாளி மாதிரி பணக்காரங்க பேரம் பேசாம சொன்ன விலையைக் கொடுத்து வாங்கிட்டுப் போனா, அப்புறம் நமக்கும் அதே விலை சொல்ல ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. நாம பேரம் பேசினா, சாவு கிராக்கி பட்டம்தான் கிடைக்கும் நமக்கு!” என்று ஒரே போடாகப் போட்டாள் கணேசனின் மனைவி.
      - எஸ்.நடராஜ்
       
       
       
       
        யாரோ நினைச்சுக்கிறாங்க!
      ஆபீஸில் லன்ச் நேரம். சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்த கமலாவுக்கு திடீரென்று புரைக்கேறியது. அவள் தலையில் தட்டி, குடிக்கத் தண்ணீர் கொடுத்த தோழி கல்பனா, “இந்த நேரத்துல யாருடி உன்னை நினைச்சுக்கறது? உன் வீட்டுக்காரரா?” என்றாள்.
      “ஆபீசுக்குப் போயிட்டா அவருக்கு உலகமே மறந்துடும். என் பிள்ளை ரமேஷ் பெங்களூருல தங்கிப் படிச்சுட்டிருக்கான். ஹாஸ்டல் சாப்பாடு சாப்பிட்டு நாக்கு செத்திருக்கும் பாவம், அவன்தான் நினைக்கிறான்!” என்றாள் கமலா.
      பெங்களூருவில்... சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்த ரமேஷ§க்குப் புரைக்கேறியது.
      “டேய் ரமேஷ், ஊர்ல உன்னை யாரோ நினைச்சுக்கறாங்கடா! அதான், இப்படிப் புரைக்கேறுது உனக்கு!” என்றான் அருகில் இருந்த நண்பன்.
      “ஊர்ல இல்லடா! இங்கே நம்ம க்ளாஸ்ல ரெண்டாவது பெஞ்ச்ல உட்கார்ந்திருப்பாளே தீபிகா, அவதான் நினைக்கிறா!” என்றான் ரமேஷ்.
      - கருப்பசாமி பாண்டியன்
       
       
        டேஸ்ட்
      “நாளைக்கு என்ன சமையல் பண்ணட்டுங்க?” என்று ஆவலோடு கேட்டாள் திலகா.
      “நீயும்தான் தினம் தினம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கறே. நான் என்னிக்காவது மத்தவங்களை மாதிரி எனக்கு இது பண்ணிப் போடு, அது பண்ணிப் போடுன்னு கேட்டிருக்கேனா? நீ எது செஞ்சு போட்டாலும், மறுக்காம சந்தோஷமா சாப்பிட்டுட்டுப் போறேனா, இல்லையா? அப்புறம் எதுக்கு இந்தக் கேள்வி?” என்ற சுரேஷ் சாப்பிட்டு முடித்துக் கை கழுவிவிட்டு, தன் அறையில் போய் உட்கார்ந்துகொண்டு, மும்முரமாக ஏதோ எழுதத் தொடங்கினான்.
      “என்ன அப்படி எழுதறீங்க?” என்றபடி அவன் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாள் திலகா.
      “அதுவா... இன்னிக்குக் காலையில ‘மல்லிகை’ பத்திரிகைலேர்ந்து பேசினாங்க. அடுத்த வாரம் சினிமா ஸ்பெஷலாம்! அதுக்குப் பொருத்தமா சினிமாவை மையமா வெச்சு அர்ஜென்ட்டா ஒரு சிறுகதை வேணும்னு கேட்டாங்க. என்னதான் நானே எழுதி அனுப்புற கதைகளைப் பாராட்டி பப்ளிஷ் பண்ணினாலும், அவங்க தேவைக்கேற்ப எழுதி அனுப்புறதுல கிடைக்கிற சந்தோஷமே தனி! என்ன சொல்றே..?” என்றவன் திலகா வின் பார்வையில் இருந்த ஆழத்தைப் புரிந்துகொண்டவனாக, “சரி, நாளை வெங்காய சாம்பாரும், உருளைக்கிழங்கு பொரியலும் பண்ணி ஜமாய்! என்ன...” என்று அவள் கன்னத்தைத் தட்டினான்!
      - ஆர்.உஷா
       
       
       
       
       
        வழிப்பறி!
      மாதத்தின் முதல் தேதி. சுளையாக சம்பளம் ரூ.25,000 என் பேன்ட் பாக்கெட்டில்! ரொம்ப ஜாக்கிரதையாக இருந்தும், எவனோ ஒரு ராஸ்கல், பஸ்ஸின் குலுக்கலைப் பயன்படுத்தி, சட்டென்று என் பேன்ட்டிலிருந்து பர்ஸை உருவிவிட்டான். சுதாரித்து எவன் என்று திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள், பஸ் ஒரு திருப்பத்தில் மெதுவாகச் செல்ல, சட்டென்று ஒரு தடியன் குதித்து ஓடத் தொடங்கினான்.
      நான் ஒன்றும் பெரிய தைரியசாலி இல்லை என்றாலும், பெரிய தொகை இழப்பு என்பது என்னுள் ஒரு வேகத்தை உண்டுபண்ண, நானும் சட்டென்று குதித்து அவன் பின்னாலேயே துரத்திப்போய் மடக்கி, “எடுடா பர்ஸை! எவன்கிட்ட... மவனே, கொன்னுடுவேன்!” என்றேன். அவன் தயக்கத்தோடு தன் சட்டைப் பையி லிருந்து ஒரு பர்ஸை எடுத்து என்னிடம் நீட்டினான்.
      சட்டென அதைப் பிடுங்கிக்கொண்டு விறுவிறுவெனத் திரும்பி நடந்து, அந்த வழியாக வந்த அடுத்த பஸ்ஸில் தாவி ஏறினேன். உள்ளே சென்று, என் பணம் சரியாக இருக்கிறதா எனப் பார்ப்பதற்காக பர்ஸைத் திறந்தேன். ரூ.12,000 பணமும், கூடவே அவனுடைய போட்டோவும், ஐடென்டிடி கார்டும் இருந்தன!
      - ரவி இன்பஉதயன்
       
       
       
       
        ராசி
      ராசி, சகுனம், சென்டிமென்ட் இதிலெல்லாம் அதிகம் நம்பிக்கை உள்ளவன் வாசு. குறிப்பாக, நியூமராலஜியில் ரொம்ப நம்பிக்கை. வாடகைக்கு வீடு பார்ப்பதாக இருந்தால் கூட தன் பிறந்த நாள் எண், பெயர் எண் இவற்றோடு பொருந்திப் போகும்படியான கதவு எண்ணாகத் தேர்ந் தெடுத்துதான் குடி போவான்.
      எட்டாம் எண் என்றால், வாசுவுக்கு அப்படியரு அலர்ஜி! பெண் பார்க்கும்போதுகூட எட்டாவதாக வந்த ஜாதகத்தை பெண் எப்படி, என்ன, ஏது என எதுவும் விசாரிக்காமல் கண்ணை மூடிக்கொண்டு மறுத்துவிட்டான். அவ்வளவு ஏன்... அவன் ஆபீஸுக்குப் போவதற்கு 8-ஏ, 7-ஜி என இரண்டு பஸ்கள் உண்டு. என்னதான் காலியாக இருந்தாலும், 8-ம் நம்பர் பஸ்ஸில் ஏறவே மாட்டானே!
      நம்பர் பொருத்தம் எல்லாம் பார்த்து, வாசு ஒரு டூ-வீலர் வாங்கினான். ஆனால், பாவம்... அதை ஓட்டிச் செல்லும் கொடுப்பினைதான் அவனுக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது. பின்னே... ‘எட்டு’ போட்டுக் காட்டினால்தான் டிரைவிங் லைசென்ஸ் தருவோம் என்று படுத்தினால்..?
      - ரஜ்னீஷ்
       
       
       
        கல்யாணம் எப்போது?
      23 வயதில்...
      “முதல்ல எம்.காம்., முடிக்கிற வழியைப் பாருடா! அப்புறம் கல்யாணத்தப் பத்தி யோசிக்கலாம்!”
      30 வயதில்...
      “உத்தியோகம்புருஷ லட்சணம். கல்யாணம் எப்ப வேணா பண் ணிக்கலாம்! முதல்ல உருப்படியா ஒரு வேலை தேடிக்கிற வழியைப் பாரு!”
      35 வயதில்...
      “பத்தாயிரம் ரூபா சம்பளம் இந்தக் காலத்துல நாக்கு வழிக்கக்கூடக் காணாதேடா! சம்பளம் கொஞ்சம் உசரட்டும்... ஜாம் ஜாம்னு பண்ணிட லாம்!”
      40 வயதில்...
      “குடும்பம், குழந்தை குட்டின்னு ஆயாச்சுன்னா அப்புறம் சேமிக்கவே முடியாது. முதல்ல ஒரு வீடு... அட் லீஸ்ட் ஒரு ஃப்ளாட்டாவது வாங்குற வழியப் பாரு! ஆயிரம் பொண்ணுங்க ஜாதகம் தன்னால தேடி வரும்!”
       
      45 வயதில்...
      “கிட்டத்தட்ட அரைக் கிழவன் ஆயாச்சு! இனிமே எவடா உனக்குக் கழுத்தை நீட்டுவா? அதது அந்தந்தக் காலத்துல நடக்க வேணாமா? உனக்கே கல்யாணத்துல அக்கறை இல்லாதப்ப, நான் என்ன பண்ணட்டும், சொல்லு?”
      - ஆர்.நரசிம்மன்
       
       
       
       
       
        நல்ல துணை!
      “சிவா! வீணா அந்த விஜியையே நினைச்சு ஏங்கிட்டு இருக்காதே! அவ என்ன பெரிய கிளியோபாட்ராவா? உன்னையே நினைச்சு உருகிட்டிருக்கா சுமதி. அவளையே லவ் பண்ணிக் கல்யாணம் பண்ணிக்க! அதான் நல்லது! ‘வசந்தமாளிகை’ படம் பார்த்திருக்கியா, அதுல சிவாஜி சார் ஒரு வசனம் சொல்வார்... நாம விரும்புற பெண்ணைவிட, நம்மை விரும்புற பெண்தான் மேல்னு! அதான் நிஜம்!”
      நண்பன் குமார் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என் மனதை மாற்றினான்.
      மறுநாள்... சுமதியிடம் என் காதலைச் சொல்லிவிட்டுப் பரவசமாக நின்றேன்.
      “ஸாரி சிவா! நாம விரும்புறவரைவிட நம்மை விரும்புற வர்தான் மேல்னு குமார் சொல்லிட்டிருந்ததை நானும் கேட்டேன். அதனால, நான் என் மனசை மாத்திக்கிட்டு, என்னை விரும்புற கணேஷையே கணவனா ஏத்துக்குறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்!” - சொல்லிவிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்காமல் நடந்தாள் சுமதி!
      - ஆர்.ஷைலஜா
      https://www.vikatan.com