Sign in to follow this  
நவீனன்

ஒரு நிமிட கதை: தடுமாற்றம்

Recommended Posts

ஒரு நிமிடக் கதை: தடுமாற்றம்

sundaram

சுந்தரம் அன்று காலையிலிருந்தே முடிக்கு டை அடித்து, சவரம் செய்துகொண்டு புத்துணர்ச்சி யோடு யாருக்காகவோ காத்திருந்தார்.

அவருக்கு தொந்தி இல்லாததால், டீ ஷர்ட்டை இன் செய்து, லேசாக சென்ட் அடித்துக்கொண்டார். முகத்துக்கு கிரீம் தடவி அதன் மேல் பவுடர் மணக்க பூசியிருந்தார். அடிக்கடி எழுந்து தன்னை கண்ணாடியில் பார்த்துக்கொண்டார். இருபது வருஷங்களுக்கு முன் ஆபீஸூக்கு பைக்கில் போகும்போது எப்படி இருந்தாரோ அப்படியே தன் தோற்றம் இருப்பதைப் பார்த்து திருப்திப் பட்டுக் கொண்டார். அவருக்கு அறுபத்தி ஐந்து வயசு ஆகிறது என்று சொன்னால் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள்!

அன்று காலையில் அவர் மனைவி சகுந்தலா பேரனுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று இளைய மகள் வீட்டுக்குப் போயிருந்தாள். இனி இரவு சாப் பாட்டுக்குப் பிறகுதான் அவள் வீடு திரும்புவாள்.

அவர்கள் வீட்டு வேலைக்காரி நிர்மலாவின் கணவன் வேறொருத்தியோடு ஓடிப் போய் விட்டான். கடந்த பத்து வருடங்களாக, நிர்மலா அந்த வீட்டில் நம்பிக்கைக்கு உரியவளாகவும், எல்லோரிடமும் பிரியத்தோடும் பழகி வந்தாள். அந்த வீட்டில் அவளையும் ஒருத்தியாகவே நினைத்து சகுந்தலாவும், அவர்களின் மூன்று பெண்களும் அவ ளிடம் பாசத்தோடு நடந்து கொண்டார்கள்.

நிர்மலாவுக்கு முப்பத்தைந்து வயசு என்று யாரும் சொல்ல முடியாது. நல்ல கட்டான உடல் வாகு. சுந்தரத்திடம் அவளுக்கு ரொம்ப மரியாதை! அதனால் அவள் அனுசரித்துப் போய் விடுவாள் என்று அவருக்கு ஒரு நம்பிக்கை! அதற்கான சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார்.

அவர் எதிர்பார்த்த சந்தர்ப்பம் அன்று வந்து விட்டது. நிர்மலா சிரித்துக் கொண்டே வேலைக்கு வந்தாள். ஒவ்வொரு அறையாக பெருக்கிச் சுத்தம் செய்து கொண்டே வந்தாள். சுந்தரம் ஹாலில் காத்திருந்தார். நிர்மலா படுக்கையறையை பெருக்கப் போனாள்.

சுந்தரம் மெதுவாக அவளைப் பின்தொடர்ந்து போனார். கீழே கிடந்த பக்கெட்டை கவனிக்காததால் தடுக்கி விழப் போனார். சத்தம் கேட்டுத் திரும்பிய நிர்மலா உடனே ஓடிவந்து அவரைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

“அப்பா! பார்த்து வரக்கூடாதா? இந்த அறையில எதை எடுக்க வந்தீங்க? என்கிட்ட சொல்லியிருந்தா நான் எடுத்து தர மாட்டேனா? என்னப்பா! வயசாகியும் இன்னும் நீங்க சின்னப் பிள்ளையாட்டமே நடந்துக்கிறீங்க? நாங்க எல்லாம் எதுக்கு இருக்கிறோம்?” என்று சுந்தரத்தின் கைகளை உரிமையோடு கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு சொல்ல, சுந்தரம் தலைகுனிந்தார்.

http://tamil.thehindu.com/

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

அப்பா....எனக்கு இப்பதான் மூச்சு வந்துது......!  tw_blush:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
      லதா ரகுநாதன்
      பரத்திற்கும் அனந்திற்கும் மிகவும் சிரமமாகத்தான் இருந்தது.
        " இந்த அப்பா காது டமாரமாகத்தான் போயிடுத்து"
      ஆம் என்று அனந்த் அவசரமாகத் தலையசைத்தான்.  
      "நேற்று இந்த மாதச் செலவு சற்றே அதிகம் ஆகும். அதனால் அதிகமாக பணம் தேவைப்படும் என்பதைச் சொல்ல முயன்று என் தொண்டைத்தண்ணி வத்திப்போனதுதான் மிச்சம்" அனந்த், தன் பக்கக் கதையைச்சொன்னான்.
      "ஆமாண்டா.. ஹியரிங் ஏய்டெல்லாம் ஒரு பிரயோசனமும் இல்லை" பரத் அதோடு நிறுத்தாமல் செவிடு, கிழம், பணப்பிசாசு, சனியன் போன்ற அழகிய தமிழ் வார்த்தைகளுடன் அப்பாவின் பல கதைகளை அவிழ்த்துவிட்டான்.  
      ராமலிங்கம் காது கேட்காதவர்களுக்கான பிரத்தியேக அசட்டுப் புன்னகையுடன் தலையாட்டிக்கொண்டிருந்தார்.
      "முட்டாள் கிழம்.... நாம என்ன பேசுறோம்னு தெரியாம தலையைத் தலையை ஆட்டுது பார்..." இருவரும் எரிச்சலோடு அப்பாவைப் பார்த்துப் புகைந்தனர்.
      "காது கேட்காவிட்டாலும் பணத்தைக் கெட்டியா கையிலே புடிச்சுகிட்டே இல்ல இருக்கு...? ’’
      "ஆமாம், எப்போ மண்டயைப்போட்டு, எப்போ நம் கைகளுக்கு பணம் வந்து, எப்போ நாம நிம்மதியா செலவு செய்து.....அது கிடக்கு. கனவாகத்தான் போகும் போல... சில சமயம் கிழத்தின் தலையிலே பெரிய கட்டையால அடிச்சா என்னன்னும் தோணுது..."
      அவர்கள் இருவரும் ஆபீஸ் கிளம்பிச்சென்றதும் காரை எடுத்துக் கொண்டு டாக்டர் செந்திலிடம் சென்றார்.
      "வாங்க ராமலிங்கமய்யா. என்ன காது கேட்காதவர் போல நடிப்பது சிரமமாக இருக்கோ?"
      " ஆமாம் டாக்டர், அவுங்க இரண்டு பேரும் பேசும் பேச்சைக் காதாலே கேக்க முடியலை. சிலநேரம் நிஜமாகவே காது கேக்காமல் போனா நல்லா இருக்குமேன்னு யோசிக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன்.."
      " கூல் சார், ஒரு டாக்டரா அதுவும் உங்கள் ஃபேமிலி டாக்டரா இப்படி ஒரு பொய்யை நான் சொல்லி இருக்கக்கூடாது. ஆனாலும் நீங்க அவங்களைப்பற்றி தெரிஞ்சுக்கத்தான் இந்த ஐடியா கொடுத்தேன். பாருங்க உங்க பசங்க உங்ககிட்ட அன்பா இருக்காங்கன்னு சந்தோஷப்பட்டீங்க. இதுதான் அவுங்க உண்மையான முகம்."
      ராமலிங்கம் ஒரு முடிவோடு எழுந்தார்.
      "ரொம்ப நன்றி டாக்டர். உங்க ப்ரொஃபஷனல் எதிக்சையும் மீறி எனக்காக இந்த உதவியை செஞ்சீங்க. அதுக்கு நான் ஏதாவது செய்யணும்டாக்டர். என் சொத்து முழுவதையும் உங்க நர்சிங் ஹோமிற்கு நன்கொடையா தர முடிவு செஞ்சுட்டேன். என் உயிலை மாற்றி எழுதப்போறேன் டாக்டர்" கைகளிலிருந்த ஹியரிங்க் ஏய்டை தூக்கி வீசியபடி ராமலிங்கம் கிளம்பினார்.  
      மிகவும் அற்புதமாகச் சிரித்துக்கொண்டே டாக்டர் செந்தில் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார் ’இதை....இதை....இதைத்தான் நான் எதிர்பார்த்தேன்”
      https://www.kamadenu.in
    • By நவீனன்
      ஒருநிமிடக் கதை: இலவசங்களுக்கும் விலை உண்டு
       
       
       
      பொம்மி கேட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றாள். உடையில் மிகக் குறைவாக மூன்று நான்கு சிறிய மற்றும் சற்றே பெரிய கிழிசல்கள் மிக நேர்த்தியாகப் 'பின்' போட்டு மூடப்பட்டிருந்தது . எண்ணெய் சீப்பைக் காணாத முடி, சிக்குப்பிடித்து உருட்டையாக மேலே தூக்கி கட்டப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும் இந்தக் கோலத்தில் கூட அழகான உருண்டைக் கண்கள் பளிச்சிட்டு ஏதோ ஒரு வசீகரத்தைச் சொன்னது.
        "பாப்பா....யாரு ரத்தினத்தோடு பொண்ணா? வா, கிட்ட வந்து குந்து....தாத்தா புல் புடிங்கித்தாரேன்...ஓரமா எடுத்துப் போடு...வா...." முண்டாசு கட்டிய தோட்டக்காரக் கிழவன் வேலைக்கு ஆள் தேடினான்.
      " மாட்டேன்...அம்மா கோபப்படும்"
      பொம்மிக்கு நன்றாக நினைவில் இருந்தது.
      சில மாதங்கள் முன் நடந்தது. அன்று காலை கஞ்சி சுடச்செய்து கொடுத்து பின் அம்மா வேலைக்குக் கிளம்பும் போது...
      "அம்மா... இஸ்கோலு கிடையாதுதானே. என்னையும் இட்டு கிட்டுப்போ..."
      "அய்ய....உனக்கு இன்னாத்துக்கு கண்ணு இந்த கஸ்மாலம் புடிச்ச வேல....நீ படிச்சு ஆபீசரா வரணும். ரெஸ்ட் எடு..."   - பேசிக்கொண்டே தலையை ஒரு கோடாலி முடிச்சிட்டு புடவையை இழுத்து மூடிக் கிளம்பினாள்.
      "அம்மா...போரடிக்குது...நானும் வாரேன்...." ஐந்து வயது பெண்ணின் மிகச் சுலபமாக நிறைவேற்றக்கூடிய ஆசையாக இருந்ததால் குடிசை தட்டியை மூடிப் பத்திரப்படுத்தி பொம்மியுடன் கிளம்பினாள்.
      " எந்த வூடும்மா..?"
      "அதோ.. தெரியுது பார் பங்களா...மொத வேல அங்கதான்.." அவசரமாக பொம்மியை பின் தள்ளி உள்ளே நுழைந்தாள்.
      "என்னடி ரத்தினம்....ஆடி அசைஞ்சு வர...? அது யாரு...உன் பொண்ணா? இதோபாரு...வேலைக்கு வைக்கும்போதே சொன்னேனில்ல.....தனியாதான் வரணும்னு. போ கொண்டு விட்டுட்டு வா. உன்னைத்தவிர வேறு யாரும் உள்ளே நுழையக் கூடாது..."
      வேலை போய்விடுமோ என்ற பயத்தோடு ரத்தினம், பொம்மியை அவசரமாக கேட்டிற்கு வெளியே தள்ளிச்சென்றாள்.
      "பொம்மி.... இதப்பாரு...இந்த வூடு மட்டும்தான் இப்புடி.. கேட்டாண்டையே நில்லு...நான் வேலை முடிச்சுட்டு ஓடியாந்துடுறேன்"
      லேசாக உறைக்கத் தொடங்கிய காலை வெயிலில் பொம்மி கேட்டிற்கு வெளியே நின்றாள்.கேட் வழியாகத் தோட்டத்தில் தெரிந்த மிகப்பெரிய கொய்யா மரம் கவனத்தை ஈர்த்தது.
      " அட....எம்மாம் பெரிசு பார்ரா இந்தக் கொய்யா..."
      லேசாக இலைகள் மூடப்பட்டு நடு நடுவே மஞ்சள் நிறத்தில் எட்டிப்பார்த்த கொய்யாக்கள் வசீகரித்தன.
      மெதுவாக கேட்டைத் திறந்து உள்ளே சென்றாள். பழங்கள் எட்டாத் தொலைவில் கண்ணடித்தன. பொம்மிக்கு நாக்கில் ஜலம் ஊறியது. சுற்றும்முற்றும் பார்த்தாள். சின்னதாகக் கீழே கிடந்த கூழாங்கல்லைக் கையில் எடுத்து மிக நேர்த்தியாக கிரிக்கெட் பந்து வீசுவதைப்போல் வீசினாள். ஆனால் அங்கே இறைவனுடன் நடந்த மாட்ச் பிக்ஸிங்கால், கல் ஜன்னலில் பட்டு, ஒரு மிகப்பெரிய சத்தத்தை உண்டு பண்ணியது.
      "யாரது...வாசல்ல யாரு...." தூக்க முடியாத சதை பற்றுக்களைச் சுமந்து ஓடி வந்த எசமானி அம்மாள் போட்ட சத்தத்தில், பொம்மிக்கு ஜுரமே வந்துவிட்டது. ரத்தினம் கை மருந்து கொடுத்தாள். இங்கிலீசு மருந்து கொடுத்தாள். பொம்மி ஜுர வேகத்தில் தூக்கிப்போட்ட உடம்புடன் முணு முணுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.... எம்மாம் பெரிய கொய்யா...
      பொம்மிக்கு ஜுரம் வடிந்து சரியாகத்தான் போயிற்று. இரண்டு வாரத்திற்குப் பின் இஸ்கூல் விட்டு வந்த பொம்மி கைகளில் பெரியதாக இரண்டு கொய்யாபழம் வைக்கப்பட்டது.
      "ஹைய்யா... பங்களா வூட்டு பழமா...?" இரண்டு கைகளிலும் வைத்துத் தின்றவளுக்குக் கிழட்டு வேலைக்காரனுக்கு மறைவில் அம்மா கொடுத்தும் பெற்ற நகக்கீறல்கள் பற்றித்தெரியாது.
      தோட்டக்கார கிழவன் பொம்மியிடம் வந்தான்.
      " குட்டி....வா வந்து எல்பு பண்ணு...."
      பொம்மி கலவரத்தோடு அவனைப்பார்த்தாள்.
      "தாத்தா....எசமானி அம்மா திட்டும்....நா வரமாட்டேன்..."  - அவள் கண்களில் தெரிந்த ஏதோ ஒரு உணர்வு தோட்டக்காரன் மனதைக் கிள்ள...
      "சரி பாப்பா, அங்கேயே இரு. உனக்கு அணில் கடிச்சுப்போட்ட கொய்யாப் பழம் கொண்டாரேன், தின்னு."
      மெதுவாக உள்ளே சென்று கைகளில் பாதி கடித்த பழங்கள் இரண்டுடன் பொம்மியிடம் வந்தான்.
      மேலே, தலைக்கு மேலே பழங்களைக் கடித்துப் போட்ட வவ்வால் ஒன்று வேகமாகப் பறந்து சென்றது.
      அன்றைய தலைப்புச்செய்தியாக வந்த நீப்பா வைரஸ் பற்றிய செய்தியை படிக்க யாருக்கும் அங்கு நேரமில்லை.
      இந்த முறை கிடைத்த இலவச கொய்யாக்களின் விலை சற்று அதிகமே!
      http://www.kamadenu.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: வெட்டாட்டம்
       
       
       
      காலை எட்டு மணிக்கே சாலை முழுவதும் நிரம்பி வழிந்த அதீத வாகன நெரிசலில் ஸ்கூட்டரை ஒடித்துத்திருப்பி, திருப்பி ஒடித்து ஆனந்தியின் வீட்டு வாசலை அடைந்து, பீப்பிட்டபோது சலனமின்றி நின்றது வாசல்.
      ஸ்டாண்டில் இட்டு உள்ளே சென்றாள்.
        "வாருங்கள். ஆனந்தி புடவை மாற்றுகிறாள்" என்று கைகளில் பேப்பரைத் திணித்துவிட்டு டைனிங் டேபிளுக்குச்சென்றான் ஆனந்தியின் கணவன்.
      ஒரு ஒற்றைக்கல் சுவர் தடுப்பிற்குப் பின் இருந்த சாப்பாட்டு டேபிளில் ஆனந்தியின் கணவன் மற்றும் குழந்தை அமர்ந்திருக்க ஊரிலிருந்து வந்திருந்த ஆனந்தியின் மாமியார் சாப்பாடு போட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
      உறிஞ்சிச் சாப்பிடும் உர் சத்தத்திற்கு நடுவே
      "அம்மா, பிரமாதம். இப்படிச் சாப்பிட்டு எத்தனை மாசம் இருக்கும். அம்மா கை மணம் தனிதான். ஆனந்திக்கு வரவேமாட்டேங்குது. மண்ணு போல எத்தையோ சமைத்து தர ,நாங்களும் விழுங்கித்தொலைக்கிறோம்...இல்லையாடா கண்ணு.."
      பதில் தெரியாமல் குழந்தை விழித்து பெரிய உண்டையாக ஒரு கவளத்தை வாயில் திணித்துக்கொண்டது.
      அவளுக்கு லேசாகக் கோபம் வந்தது. ஆனந்தியின் கை பக்குவம் அனைவரும் அறிந்தது. மிக அற்புதமாகச் சமைப்பவள். அதுவும் கணவனுக்கு குழந்தைக்கு என்று பார்த்துப்பார்த்து செய்பவள்.அவள் கணவன் பேசுவது அவள் காதுகளில் விழுந்திருந்தால்...?
      " அட.... நீ சீக்கிரம் வந்துட்டயா.... இல்லை நான் லேட் செஞ்சுட்டேனா , வா.. சீக்கிரம் போகலாம். மேனேஜர் முசுடு சத்தம் போடும்"
      இருவரும் அவசரமாகச் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பினர்.
      முதுகில் சாய்ந்தபடி பாட்டு ஒன்றை முணுமுணுக்கும் ஆனந்தியிடம் அவள் வீட்டில் நடந்ததைச் சொல்வதா வேண்டாமா? குழப்பம்.
      " என்ன... ஓயாமல் பேசிகிட்டே வருவே, இன்றைக்கு மௌன விரதமா?"
      மிகவும் அருகே இடிப்பதுபோல் வந்த கார்காரனை திட்டியபடி
      " இல்லே அனு, சொல்வதா வேண்டாமான்னு மனசுக்குள்ளே ஒரு ஷாட் பூட் த்ரீ "
      " ஷாட் இட் அவுட்"
      " உன் வீட்டில் நீ வருவதற்குக் காத்திருந்தேன். அப்போது உன் கணவர் அவர் தாய் கை சமையலை மிகவும் உயர்த்தி உன் சமையலை மட்டப்படுத்தி பேசிக்கொண்டிருந்தார். அதான்.."
      ஆனந்தி பெரியதாக நகைத்தாள்
      " என்ன போட்டு கொடுக்கிறியா?"
      அவளுக்குச் சுருக்கென்றது.
      இண்டிகேட்டர் போட்டுப் பின் ஓர் ஓரமாக ஸ்கூட்டரை நிறுத்தினாள்.
      " ஸ்டுப்பிட்....நான் அப்படிப் பட்டவளா?"
      ஆனந்தி புன்முறுவலுடன்
      "அப்பா...முகத்தில் கோபத்தைப்பார் , சாரிடா சும்மா சீண்டினேன்."
      " சரி என் கோபம் இருக்கட்டும் . உனக்கு இந்தப் பேச்சு கோபம் ஏற்படுத்தவில்லை ..?"
      " கண்ணு... இது ப்ளான் செய்யப்பட்ட பேச்சு. உனக்குத் தான் தெரியுமே என் மாமியாருக்குத் தெரிந்த ஒரே வேலை சமையல் மட்டும்தான். என்னைப்பார்க்கும்போது நான் ஆபீஸ் போவது , சமையலை நன்றாகச் செய்வது , குழந்தைக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பது...இப்படி எல்லா வேலையும் செய்யும்போது இங்கே வரும் போது ரொம்பவுமே அந்நியமாக நினைக்கத் தொடங்கிவிடுகிறார் மனதில் ஏற்படும் தாழ்வு மனப்பான்மையால். வயதானதால் சமையலும் சுமாராகத்தான் செய்கிறார். எல்லா இயலாமைகளும் சேர்ந்து என் மீது வேண்டாத கோபமும் எரிச்சலும். அதான் யோசித்தோம். வயதானவருக்கு மனசுக்கு இதம் தன் மகனுக்கு இன்னும் அவரால் தான் பிடித்ததைச் செய்து தர முடியும் எனும் நினைப்பு தான்.அதனால் தான்..."
      அவள் லேசாக புன்முறுவலிட்டாள்.
      " அம்மாடி...கணவனும் மனைவியும் வடிவேலு சொல்லும் ரொம்ப நல்லவங்கம்மா தான் . ஆனால் கொஞ்சம் யோசனை செய், நூறு தரம் ஒரு பொய்யைச்சொன்னால் அதுவே உண்மை ஆகிவிடும்.
      இந்தப் பேச்சைக்கேட்கும் உன் குழந்தை இன்னும் சில நாட்களில் மனதில் நினைக்கத்தொடங்கும்...அம்மாவிற்கு சமைக்கவே வராது என்று... சரி ஒரு பெர்சண்ட் தான் இப்படி நடக்கும் என்று வைத்துக்கொண்டாலும் , ஒருவரை குறைத்துபேசி மற்றவரை சந்தோஷப்படுத்துவது சரி என்று தோன்றவில்லை"
      ஆனந்தி யோசிக்கத்தொடங்கினாள்.
      http://www.kamadenu.in/
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: யார் மனசிலே என்ன...?
       
       
       
       
       
      ராமன் சற்றே பெரியதாகிப்போன குரலில் பேசத்தொடங்கினார்.
      "இந்த வரன் சரியாவரும்போல தான் இருக்கு...அதான் கொஞ்சம் கவலையாக இருக்கு"
        ஒன்றும் புரியாமல் மீனாட்சி விழித்தாள்.
      "கவலையா....இது என்ன புதுக்கதை. இருந்து இருந்து உங்க ஒரே பொண்ணு கல்யாணத்துக்கு படிஞ்சு பையனை பிடிச்சிருக்கு சொன்னாலும் மறுபடியும் முருங்கமரம் ஏறாமல் இருக்கணுமேன்னு நான் கவலைப்பட...நீங்க மாத்தி இல்ல கவலைப்படறீங்க....?"
      பக்கத்துரூமில் இது வரை கேட்ட சத்தம் நின்று போனதோடு ஒரு அமானுஷ்ய நிசப்தம் குடி கொண்டது.
      "இல்ல மீனாட்சி, நானும் ரிடையர் ஆனால் நம்ம சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்யங்கிற கவலை தான். பொண்ணோட சம்பளம் வந்தா செளகர்யம் தானே. அவளுக்கு இந்த பணமே நாம கொடுத்த படிப்பாலே தானே....அப்புறம்...அனுபவிக்கமட்டும் வேறு யாரோ ஒருவனா??"
      மீனாட்சி அதிர்ச்சியுடன் அவர் முகத்தைப்பார்த்தாள்.
      "போறும் இந்த மாதிரி பேசவேண்டாம்.. " சொல்லிக்கொண்டே கண் ஜாடை காட்டினாள் பக்கத்து அறையில் மகள் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை.
      பக்கத்து ரூம் கதவு படீரென்று திறந்தது. வெளியே வந்த வந்தனா
      " நான் கொஞ்சம் வெளியே போயிவிட்டு வந்துடறேன்"
      எங்கே என்று கூட சொல்லாமல் கைப்பையை அள்ளிக்கொண்டு கிளம்பினாள்.
      "எங்கேடி.... சொல்லிட்டு போ ஜாக்கிரதை" மீனாட்சியின் குரல் மூடப்பட்ட வாசல் கதவில் மோதி அநாமதேயமாக கீழே விழுந்தது.
      மீனாட்சி கோபமாக கணவரிடம் சென்றாள்
      " உங்களுக்குப் பைத்தியமா பிடிச்சிருக்கு? இப்படி எல்லாம் புது மாதிரி யோசனை இதுவரையில் நீங்க பேசி கேட்டதில்லை. பாவம் குழந்தை...அவ மனசு என்ன பாடுபடும். கடைசியிலே அம்மாவும் அப்பாவும் வெறும் பணப்பிசாசுதான்னு நினைக்கமாட்டாள்..? பாருங்க , பெண் பார்க்க வந்த பையனைத்தான் பார்க்கக் கோபமா போயிருக்கலாம்.. "
      ராமன் சிரிப்புடன்
      "இதை. ..இதை... இதைத்தான் நான் எதிர்பார்த்தேன் " என்று சந்தோஷமாக சொல்வதைப்பார்த்துத் திகைத்தாள்.
      "ஆமாம், அவளுக்கு இந்தப் பையனை மிகவும் பிடிச்சிருக்கு. ஆனால் கல்தாணத்திற்கு ஒத்துக்கொள்வதில் மனக்குழப்பம். நம்மைத் தனியாக தவிக்க விடுவதில் ஒரு குற்ற உணர்வு. இப்போ பாரு, என்னைப்பிடிக்காமல் போய்விடும். சே நம் பணத்திற்கு தானா இந்த அப்பா பாசம் காட்டினார்...வெறும் நடிப்புன்னு கோபம் வரும். உடனே நம்மைப்பற்றி யோசிக்க மறந்து கல்யாணத்திற்கு சம்மதம் சொல்லிவிட்டு வரப்போகிறாள்...சீக்கிரம் பாயசம் தயார் செய்து வை....."
      காத்திருந்தார்கள். வந்தாள்.
      அம்மாவின் மடியில் தலை வைத்துப்படுத்தாள். ராமனும் மீனாட்சியும் ரகசியமாகச் சிரித்துக்கொண்டார்கள்.
      "நான் பொண் பார்த்துவிட்டப்போன பையனைத் தான் பார்த்து நோ சொல்லிவிட்டு வந்தேன்"
      ராமன் அதிர்ச்சியுடன்
      "என்னது..?? நோவா...??"
      "ஆமாம்பா, சற்று நேரம் முன் நீங்கள் இருவரும் பேசியது காதில் விழுந்தது. சாரி, ஒட்டு கேட்டுட்டேன். ஆனால் அது நல்லதா போச்சு. அந்தப்பையனை ரொம்ப பிடிச்சுது. சரி சொல்லிடத்தான் நினைத்திருந்தேன். நல்லவேளை...நீங்க இரண்டு பேரும் என் சம்பளம் இல்லாமல் கஷ்டப்படுவீங்கன்னு தெரிஞ்சுது...அப்பா நீங்க நினைக்கிறது தப்பே இல்ல....நமக்கு நாமே...உங்களுக்குக் கடைசி வரையில் நான் இருப்பேன். கவலைப் படாமல் தூங்கப்போங்க....அம்மா அப்பாக்கு பிரஷர் மாத்திரை கொடு..."
      ஒரே நிமிடத்தில் ஏகமாக எகிறி நின்ற கணவரின் பிரஷருக்கு மாத்திரை எடுக்க மீனாட்சி உள்ளே சென்றாள்.
      http://www.kamadenu.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     பார்த்துப் பார்த்து... அம்மாவுக்குப் பட்டுப்புடவை, தங்க வளையல், அப்பா வுக்கு விலை உயர்ந்த கைக் கடிகாரம், பாலியெஸ்டர்வேட்டி எனப் பார்த்துப் பார்த்து வாங்கி வந்திருந்தாள், மூத்த மகள் சங்கரி. ஆனால், அதற்காகப் பெரிதும் மகிழவில்லைஅவள் பெற்றோர், அன்று மாலை சங்கரியின் தங்கை நீலா வந்தாள்.
      ‘‘இந்தாம்மா... பித்த வெடிப்பு மருந்து. ராத்திரி படுக்கப் போறப்ப காலை வெந்நீர்ல கழுவிட்டு இதைப் போட்டுக்கோ. ரெண்டே நாள்ல சரியாகிடும். அப்பா, இந்தாங்க, உங்களுக்குப் பன்னீர்ப் புகையிலையும், வாசனை சுண் ணாம்பும். இது கண் மருந்து. ராத்திரி போட்டுவிடறேன். இந்தாம்மா, உனக்குப் பிடிச்ச மலைப் பழம். இது வெங்காய பக்கோடா... அப்பாவுக்கு!’’
      நீலா தன் பையிலிருந்து ஒவ்வொன்றாக எடுத்து நீட்ட, அப்பா அம்மாவின் முகத்தில் எழுந்த சந்தோஷத்துக்குக் காரணம் புரிந்தது சங்கரிக்கு!
      - புள்ளமங்கலம் ரா.லதா
       
       
        நல்லதாக நாலு!
      தாத்தா பெரிய கல்விமான். அவர் சாகும் போது தன் பேரனை அருகில் அழைத்து, “தந்தை சொல் படி நடக்காதே; தாயின்செலவுக் குப் பணம் தராதே; உட்கார்ந்து சாப்பிடாதே; படுத்துத் தூங்காதே! இந்த நான்கையும் கடைப்பிடித்தால் வாழ்க்கையில் முன்னேறுவாய்’’ என்று சொல்லிவிட்டு மறைந்தார்.
      யாருக்கும் எதுவும் புரியவில்லை. ஏதோ உளறுகிறார் என்று நினைத்தார்கள். அங்கே வந்திருந்த தமிழ் ஆசிரியர்தான் விளக்கினார்.
      “சரியாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறார் உன் தாத்தா! உன் தந்தை என்ன சொல்வார்... ஒழுங்காகப் படி, நல்ல பையன் என்று பேர் எடு என்றுதானே? அவர் அப்படிச் சொல்லும்படி ஏன் வைத்துக்கொள் கிறாய்? அதற்கு முன் நீயாகவே அப்படி நடந்துகொண்டுவிடு! அதுபோல், தாயின் செலவுக்கு நீ பணம் தராதே. உன் சம்பளத்தைத் தாயிடம் அப்படியே கொடுத்துவிட்டு, உன் செலவுக்கு அவரிடம் கேட்டு வாங்கிக்கொள்! பிறர் உழைக்க, அதில் நீ உட்கார்ந்து சாப்பிடாதே! சோம்பேறிதான் படுக்கையில் புரண்டுவிட்டுப் பின் தூங்குவான். கடினமாக உழைத்தால், படுப்பதற்கு முன்பே தூக்கம் கண்ணைச் சுழற்றும்! புரிகிறதா?’’
      - ஆ.கிருஷ்ணன்
       
       
       
       
        புத்தி! ஷேர் மார்க்கெட்டில் புகுந்து விளையாடுபவன் தருண். அவன் மனைவி சாந்தி கிராமத்துப் பெண்... பாவம், ஒன்றும் தெரியாத அப்பிராணி. அவளிடம் இவன் தன் மேதாவித்தனத்தை அடிக்கடி காட்டி, மக்கு, மடசாம்பிராணி என்று அவளை மட்டம் தட்டிப் பேசுவான்.
      அன்றைக்கு டி.வி-யில் செய்திகள் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த தருண், திடீரென ‘‘சே! என்னத்த செய்தி சொல்றாங்களோ? வணிகச் செய்திகளை வாசிக்காம, வெறுமே வாசகங்களை மட்டும் போடுறாங்களே, உன்னை மாதிரி மரமண்டைகள் எப்படிப் படிச்சுப் புரிஞ்சுக்கும்?’’ என்றான்.
      குபீரென்று கிளம்பிய எரிச்சலைஅடக்கிக்கொண்டு சாந்தி சொன்னாள்... ‘‘என்னைப் போல மர மண்டைகளுக்கு எதுக்குங்க வணிகச் செய்தி? அதெல்லாம் உங்களைப் போலப் படிச்சுட்டு பிஸினஸ் செய்யறவங்களுக்கும், பங்குச் சந்தையில் இருக்கிறவங்களுக்கும்தானே? அதை எழுத்துல போட்டா போதாதா? எங்களுக்குத் தேவையான செய்தி களா இருந்தா கண்டிப்பா வாசிப்பாங்க’’ என்றாள்.
      அடுத்த விநாடி, ‘தங்கம் மற்றும் வெள்ளி விலை நிலவரம்- வழங்குபவர்கள்...’ என ஓங்கி ஒலித்தது டி.வி.
      - ஆர்.தங்கராஜ்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: கோலமாவு
       
       
       
      "இங்க பாருங்க...நீங்க ப்ராடக்ட்டை வாங்கி ஒரு வருஷமாயிட்டுது. ஆமாங்க .... சொன்னோம் ... டேர்ம்ஸ்சை அக்ரீமெண்ட்டுலே பாருங்க .. என்ன ... இல்லையா ... எங்கோ வெச்சுட்டீங்களா .... அதுக்கும் நாங்க தான் பொறுப்புன்னு சொல்லிடப்போறீங்க ... பாருங்க, இது இரு மல்டி நேஷனல் கம்பெனி...வாக்கு கொடுத்தா தவற மாட்டோம். ஒரு வருஷத்திற்கு ஃப்ரீ சர்விஸ் வீட்டுக்கு வந்து செய்து கொடுப்போம்.. . அப்புறம் செய்வது எல்லாம் பெயிட் சர்விஸ் தான். என்ன...உங்களுக்கு வயசாயிடுத்தா.. அதுக்கு நான் என்னங்க செய்ய முடியும்... யாரையாவது திணைக்கு கூட்டிவாங்க.... நான் கம்பெனி வைஸ் பிரெசிடெண்ட்.... இந்த விஷயமெல்லாம் என் கையிலே இல்ல... யாரிடமோ நம்பர் வாங்கி போன் பண்ணிட்டீங்க. அதுனால பொறுமையா பதில் பேசறேன்... "
      மிகவும் உயர்த்திய குரலில் அவன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது அதை விட உயர்ந்த குரலில் மனைவி குரல் கொடுத்தாள்..
      "என்னங்க...வாசல்ல கோல மாவு போறது பாருங்க....கொஞ்சம் வண்டியை நிப்பாட்டுங்க...சனி ஞாயிறு விட்டா ஆள் வரவேமாட்டான்."
      போனை படக்கென்று ஆப் செய்துவிட்டு வாசலுக்கு விரைந்தான்.
      " ஏய்...கோலமாவு.. நில்லு. நில்லு..."
      மோட்டார்சைக்கிளில் முன் புரத்தில் லெளட் ஸ்பீக்கரில் கோலமாவு. கோலமாவு குரலை சத்தமாக வழியவிட்டபடி, ஜீன்ஸ் பான்ட் டீ ஷர்ட் சகிதம் கால்களின் இடுக்கில் கோலமாவு பை யுடன் வாசலுக்கு வந்தது ஒரு வாலிபன். அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை.
      முகம் கூட எங்கேயோ பார்த்தார்போல் இருக்கிறதே.. ?
      " சார், ஒரு படியா இரண்டா? என்னை நினைவில்லையா சார்? ப்ரோக்ராமர் வேலைக்கு இண்டர்வ்யூ செய்து உங்க கம்பெனியிலே எடுத்தீங்களே.. .என்னை ப்ரிலியண்ட் பாய்ன்னுகூட பாராட்டினீங்களே"
      சட் என்று நினைவில் வந்தது.
      "அட...ஆமாம், அது சரி...நீ இப்போ வேலையிலே இல்லியா.. கோலமாவு விக்க கிளம்பிட்டே...?"
      "இல்ல சார், வேலையிலேதான் இருக்கேன். நமக்கு சனி ஞாயிறு விடுமுறைதானே.. .அதான் ..இந்த வேலை"
      அவனுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. மற்ற நிறுவனங்களைவிட அதிகம் கொடுப்பதாக அவன் கம்பெனிக்கு வெளியில் பெயருண்டு. அது போதவில்லையா? இந்த கோலமாவு விற்பனையில் அவனுக்கு என்ன கிடைத்துவிடும்?
      கேட்டான்.
      " சார் இது பணத்துக்காக செய்யலை...தாத்தா , அப்புறம் அப்பான்னு இந்த ஏரியாவிலேதான் கோலமாவு வித்தாங்க....அது விட்டுப்போயிடக்கூடாதுல்ல..."
      " சரிப்பா.... பாதிவீட்டுலே கோலம் போடுவதைக்கூட நிறுத்திட்டாங்க"
      " சார், அந்த ஒண்ணு ரெண்டு வீட்டிலே என் தாத்தா அப்புறம் அப்பா , இப்ப நானு...எங்ககிட்டமட்டும்தான் மாவு வாங்குவாங்க...மண்ணு கலக்காம எங்க மாவுல தான் பளிச்சுனு கோலம் மங்களகரமா இருக்குதாம்.... அப்பாவோட ஆசை சார்.
      நம்ம கஸ்டமருங்க...அவங்க சந்தோஷமா இருக்கணும்ன்னு....ஆனால் அப்பா தாத்தா போல என்னால கூவ முடியலை அதான் வாய்ஸ் ரெகார்ட் செய்து ஸ்பீகர்லே போடறேன் ...."
      அவன் பேசிக்கொண்டே இருந்தான்.
      ஒப்பந்தம் போடப்படாவிட்டாலும் கொடுக்கப்படும் இந்த கஸ்டமர் சாடிஸ்ஃபாக்ஷனுக்கு புது அர்த்தம் கற்பித்தபடி.
      http://www.kamadenu.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     தாய்+அம்மா
      தாயம்மா செத்துட்டா. ஊரே திரண்டு அவ வீட்டு முன்னாடி கூடிருச்சு. ஊர்சனங்களுக்கு எத்தனை உபகாரம் பண்ணியிருப்பா! யாருக்கு என்ன கஷ்டம்னாலும் ஓடி ஓடி உதவி பண்றவளாச்சே..!
      “யேம்ப்பு! நேரம் போயிட்டே இருக்குதே! அதான் எல்லாரும் வந்தாச்சுல்ல... இன்னும் எதுக்காகக் காத்திருக்கணும்? சட்டுபுட்டுனு எடுத்துர வேண்டியதுதானே?” என்றார் ஒரு பெரியவர்.
      தாயம்மாவின் மகன் குறுக்கிட்டான்... “இல்லீங்கய்யா! எங்க ஆத்தா சாகுற வரைக் கும் யாருக்கும் எந்தத் தொந்தரவும் கொடுத் தது இல்லை. இந்த வெந்து எடுக்குற வெயில்ல பொணத்தை எடுத்தா, சுடுகாடு போற வரைக்கும் அம்புட்டுப் பேரும் கஷ்டப்படணும். அதை எங்க ஆத்தாவோட ஆத்மா ஒப்புக்காது. கொஞ்சம் பொறுங்க, வெயில் தாழட்டும். பொழுதுக்க எடுத்துரலாம்!”
      - எஸ்.எஸ்.பூங்கதிர்
       
       
       
       
        காலிப் பெட்டி?! விடிந்தால் புத்தாண்டு. வீட்டை அலங்கரிப்பதற்காக வாங்கி வைத்திருந்த தங்க நிறப் பேப்பர்களைத் தன் எட்டு வயதுப் பெண் குழந்தை கத்தரித்து நாசம் செய்துவிட்டாள் என்று எரிச்சலோடு, அதன் முதுகில் ஒரு அடி வைத்துவிட்டுக் கடுப்போடு தூங்கப் போனான் ரமேஷ். மறுநாள், அவன் தலைமாட்டில் ஒரு சின்ன தங்க நிற அட்டைப் பெட்டி இருந்தது. மேலே, ‘அன்புள்ளடாடிக்கு, என் புத்தாண்டுப் பரிசு! - சுசி’ என்று எழுதியிருந்தது.
      முதல் நாள் குழந்தையை அடித்துவிட்டதை நினைத்து வருத்தப்பட்டான் ரமேஷ். பாவம் குழந்தை, தனக்குப் பரிசு கொடுப்பதற்காகத்தான் இந்த பேப்பரை எடுத்திருக்கிறது! பெட்டியைத் திறந்து பார்த்தான். உள்ளே ஒன்றுமில்லை.
      “என்ன சுசி, காலிப் பெட்டியையா பரிசா கொடுப்பே?” என்றான் ஏமாற்றமாக.
      “அது காலிப் பெட்டி இல்ல டாடி! உனக்காக நான் அதுக்குள்ளே நூறு முத்தம் வெச்சிருந்தேனே!” என்றது குழந்தை பாவமாக!
      - ஆர்.ஷைலஜா
       
       
       
        என்னடி பண்ணுவே?
       
      ‘‘ராத்திரி நேரத்துல இப்படியா!’’
      ‘‘நீ என்ன பெரிய பத்தினியா?’’
      ‘‘ச்சீ... வாயை மூடு!’’
      ‘‘என்னடி பண்ணுவே?’’
      ‘‘பல்லை உடைப்பேன்!’’
      ‘‘என்ன, திமிரா?’’
      ‘‘சரிதான் போடா!’’
      ‘‘அட! தோ, பார்றா!’’
      ‘‘தோடா... யார்கிட்ட..?’’
      ‘‘உனக்கென்னடா மரியாதை?’’
      ‘‘போடா பொறம்போக்கு!’’
      ‘‘போடி பொடிமாசு!’’
      இதையெல்லாம் வரிசையாக எழுதி எடுத்துக்கொண்டு, தனது டைரக்டரைப் பார்க்கக் கிளம்பினான் உதவியாளர் ஜெகன், இவற்றில் எதைத் தனது அடுத்த படத்துக்குத் தலைப்பாக ஓ.கே. செய்யப் போகிறாரோ என்கிற யோசனையோடு!
      -மை.பாரதிராஜா
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: பேப்பர் வழக்கு
       
       
       
      கணேசன் புது வீடு மாறி வந்து ஒரு மாதம்தான் ஆகிறது. அக்கம் பக்கம் யாரும் இன்னும் நண்பர்கள் ஆகவில்லை. புன்சிரிப்புக்களோடு மட்டும் அறிமுகங்கள் முடிந்துவிட்டன. 
      கனேசனுக்கு எப்போதும் நியூஸ்பேப்பர் ராசி மிக அதிகமாகவே உண்டு. அனைவருக்கும் காலை பேப்பர் வந்துவிடும். இவருக்கு மட்டும் லேட்டாக வரும். சரி, பக்கத்து வீட்டில் போடும் ஆளுக்கு மாற்றிப்பார்கலாம் என்றால் அவர்கள் வீட்டிலிருந்தே விசிறி அடித்த பேப்பர் சுருள் வாசல் தண்ணீரில் நனைந்து, எடுக்கும்போதே எண்ணெய்யில் விழுந்த பூரி போல் சொட்டச்சொட்ட கைகளுக்கு வந்து ஒரே விரிப்பில் பிசுபிசுத்து துண்டுகளாகப் போய்விடும். சரி இவனும் வேண்டாம் என்று ஆள்மாற்றினால், மாதத்தில் பாதி நாட்கள் பேப்பர் போடாமல் தொந்தரவு.
      இப்படிப்பல கஷ்டங்களை அனுபவித்துபின் தானே காலையில் கடைக்குச்சென்று பேப்பர் வாங்கத் தீர்மானித்து வாங்கிப்பழகியும் இருந்தார்.
      சில வருடங்களாகப் வாங்கி வந்த பேப்பர் கைகளில் கிடைத்தும் சிரமமாகித்தான் போய்விட்டது. ரிடையர் ஆகி வீட்டில்தானே இருக்கிறாய், நாங்கள் ஆபீஸ் போவதற்குள் படித்துவிட்டுத்தருகிறோம் என்று இரண்டு பிள்ளைகள் அடுத்து அவர்கள் மனைவிகள் என்று ரூல்படி பேப்பர் கைமாறி, பத்துமணிக்கு மேல்தான் அவர் கைகளில் கிடைக்கிறது. பேப்பர் பார்க்காமல் உறிஞ்சப்படும் காபி ருசிப்பதே இல்லை.
      ஆனால் அவர் பேப்பர் வாங்கப்போகும் போது பக்கத்து வீட்டின் வாசலில் பேப்பர் கிடப்பதைத் தினமும் பார்க்கிறார். திரும்பி வரும்போது தொண்ணூறு வயதான தாத்தா பேப்பர் படித்தபடி வாசலில் இருப்பதையும் தினமும் பார்க்கிறார்.
      அவர்கள் வீட்டிலும் ஆபீஸ் போகும் தாத்தாவின் பிள்ளைகள், பேரன்கள் என்று நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். ஆனால் காலையில் பேப்பருடன் அமரும் தாத்தா மத்தியானம் சாப்பாட்டுக்குத்தான் பேப்பருடன் உள்ளே செல்வார்.
      லேசாகப் பொறாமையாகத்தான் இருந்தது.
      அந்தக் கிழவரைப்போல் தனக்கும் பிள்ளைகள் நல்லவர்களாக இருந்திருந்தால் இப்படி காலையில் பேப்பருக்கு ஏங்கத் தேவை இல்லாதிருந்திருக்கும்.
      எப்படி இப்படி அவர்கள் வீட்டில் மட்டும். அவருக்குத் தலையே வெடித்துவிடும் போல் இருந்தது.
      இன்று போய் கேட்டுவிடுவது என்ற தீர்மானத்தோடு மெதுவாக அவர்கள் வீட்டு கலிங்பெல்லை அழுத்தினார்.
      வாசல் வராண்டாவில் எப்போதும் போல் பெரியவர் கைகளில் பேப்பருடன்.
      " நமஸ்காரம், பக்கத்துவீட்டுக்கு புதுசா வந்திருக்கிறோம். தினம் பார்கறோம் பேசமுடிகிறதில்லை. இன்றைக்கு ஞாயிறு எல்லோரும் லிஷேர்லியா இருப்பீங்க..அதான் வந்தேன்." பேச்சு தொடர்ந்தது.கடைசியாகச் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பினார்.
      " உங்ககிட்ட ஒண்ணு கேட்கணும். என் வீட்டில் நான் ரிடையர் ஆனதாலே எல்லோரும் படித்து முடிச்சு பின் தான் காலை பேப்பர் என் கைக்கு வரும். உங்க வீட்டிலே காலையிலிருந்து மதியம் வரை வாசலில் உள்ள உங்க அப்பா கையிலேயே பேப்பர் பார்க்கிறேன். வாசலில் ஒரு பேப்பர் மட்டும்தான் கிடக்கு...நீங்க யாரும் பேப்பர் படிச்சு பழக்கமில்லையோ...??"
      சிரித்துக்கொண்டே பக்கத்துவீட்டுக்காரர் சொன்னார்.
      " அப்பா என்ன படிக்கிறார் என்று பார்த்துவிட்டு வாங்க"
      கணேசன் பெரியவர் அருகில் சென்றார்.
      " நமஸ்காரம். பேப்பர் படிக்கிறீங்கபோல....என்ன செய்தி.."
      அவர் ஹெட்லைன்ஸ் படித்துச்சொன்ன செய்தி ஒரு வாரத்திற்கு முன் வந்த செய்தி.
      குழப்பத்தோடு விழித்தார்.
      " இங்கே வேண்டாம்...உள்ளே வாங்க..."
      மேலும் குழம்பி உள்ளே சென்றார்.
      " சார், அப்பாவுக்கு எதுவும் நினைவில் இருக்காது. டிமென்ஷியா. ஆனால் காலையில் முதலில் தான் தான் பேப்பர் படிக்கவேண்டும் என்ற பழக்கம் மட்டும் மறக்கவில்லை. அதனால் கைகளில் கிடைக்கும் ஏதோ ஒரு பேப்பரை கொடுத்துவிடுவோம். அதைப்படிப்பார் ஆனால் எதுவும் நினைவில் இருக்காது. நாங்கள்
      எல்லோரும் அபீஸ் போன பின்பு இன்றைய பேப்பரை என் மனைவி கொடுப்பா. அதையும் படிப்பார் இதைத்தான் நான் காலையிலேயே படிச்சுட்டேனே என்று சொல்லிக்கொண்டு....வேற என்ன சார் செய்யறது?"
      http://tamil.thehindu.com/
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: காதலின் பொன் வீதியில்
       
       
       
      சேகரின் பிள்ளைக்குக் கல்யாணம் நிச்சயமாகி இருந்த செய்தியைக்கேள்விப்பட்டு , அவனைப்பார்க்கச்சென்றேன்.
      " வா சரவணா... இன்னும் நிச்சயதார்த்த தேதி முடிவுசெய்யவில்லை. அப்புறம் சொல்ல நினைத்தேன்"
      அவன் கைகளைப்பிடித்து குலுக்கினேன்.
      " நமக்குள் என்ன பார்மாலிடீஸ், ஆமாம், உன் பையனும் உன்னைப்போல் ரொமாண்டிக்கா, அதான் லவ் மேரேஜ்ஜா?"
      அவன் மிகவும் அவசரமாக
      " சே..சே..இல்லடா.... இது நாங்க பார்த்து செஞ்சு வைக்கும் கல்யாணம் தான்.என்ன , பையனும் பொண்ணும் ஒரே காலேஜ், ஆனால் டிபார்ட்மெண்ட் வேற பாரு , சந்திச்சிருப்பாங்க ஆனால் லவ்வெல்லாம் இல்லை..."
      எனக்கு லேசாகச் சிரிப்பு வந்தது..
      " டேய் நீ இவ்வளவு அவசரமா மறுத்துச்சொல்வதிலேயே நீ இன்னும் பழசை மறக்கவில்லன்னு தெரியுது.... உன் காதல் திருமணம் என்ன அமர்க்களத்தில் நடந்தது. உங்க அப்பா மறுக்க நீ அடம் பிடிக்க உங்க அம்மா நெஞ்சு வலியாலே ஹாஸ்பிடல் சென்று படுக்க...ஆனால் ஒன்று சொல்லணும்டா...நீ தில்லா நின்னு நினைச்சபொண்ணையே கட்டிகிட்டே பாரு... உங்க அப்பா அம்மாவும் இப்போ உன் மனைவியைத் தலையிலே வெச்சு கொண்ட்டாடுறாங்க....." நான் பழசையெல்லாம் பேசிக்கொண்டே போக...சேகர் அச்சுவாரஸ்யமாக்க உச்சு கொட்டிக்கொண்டிருந்தான்.
      பேச்சை மாற்றி கல்யாண ஏற்பாடுகள் மண்டபம் , சமையல் என்று நான் பேச்சை மாற்ற அவனையும் உற்சாகம் தொற்றிக்கொண்டது.
      பேசி முடித்து வீடு திரும்பும்போது நான் நினைத்துக்கொண்டேன்
      "அடேய் மடையா.,..எனக்குத்தெரியும் உன் பிள்ளையும் காதல் கல்யாணம் தான் என்று. என் பையனும் அதே காலேஜ்தான்...விஷயம் எனக்குத்தெரியாமல் எப்படி இருக்கும்? ஆனால் நீ தெரியாது...தெரியக்கூடாது என்று நம்புகிறாய்...பிரச்சனை இல்லை , நான் தெரிந்ததாக காட்டிக்கொள்ள மாட்டேன்...ஆனால் இவ்வளவு வருடங்களாக நீ உன் அப்பாவை மீறிக் காதலித்தது தவறு என்ற எண்ணத்தில் அல்லவா இருக்கிறாய்... சந்தோஷமாக என் பிள்ளையும் லவ் மேரேஜ் தான் என்று சொல்லியிருந்தால் உன் காதலில் அர்த்தம் இருந்திருக்கும். பாவம்டா நீ ஜெயித்ததாக நினைத்த உன் காதல் என் அளவில் தோல்விதான்."
      அவனுக்குமாக சேர்த்து நலம் வேண்டிக்கொண்டேன்.
      http://www.kamadenu.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: கடி
       
       
       
      "என்னது...உடம்பு அரிக்கிறதா....எரிச்சலா...அரிப்பா?"
      கோமதியிடம் நூறாவது முறையாகக் கேள்வி கேட்கப்பட்டது. இந்தக் கேள்விகளுக்கான ஆரம்பம் நேற்று அவள் சொன்ன சில வார்த்தைகள்...அவை
      " என்னன்னு தெரியலை... ஒரு வாரமாகவே இரவு முழுவதும் உடல் அரிக்கிறது. தூங்கப் போகும்போது இருப்பதில்லை...."
      சொல்லிமுடிப்பதற்குள் தலைக்குத்தலை முடிவுகள் சொல்லப்பட்டது..
      " கோமதி... வீட்டிலே சுகர் ஹிஸ்டரி இருக்கு...எனக்கென்னவோ இது அதன் அறிகுறி போல்தான் தெரிகிறது" இது கணவர்.
      " அம்மா, எதைச்சாப்பிட்ட....எனக்கென்னவோ அலர்ஜிதான்னு தோணறது..." இது மகன்.
      " மஞ்சள்காமலைக்குக்கூட உடல் அரிப்பு வரும்" இது மருமகள்.
      இப்படிப் பல தீர்வுகளுக்குப்பின் முதலில் கூறப்பட்ட கேள்வி கடைசி முறையாக டாக்டர் வைகுண்டத்தினால் கேட்கப்பட்டது .
      " சரி...முதலில் சுகரை எலிமினேட் செய்து பார்ப்போம். " வேகமாக டெஸ்டிற்கு எழுத்கிக்கொடுத்தார்.
      " டாக்டர் , வரிசையா நிறைய டெஸ்டுக்கள் போட்டுருக்கீங்க..?"
      " ஆமாம், ஒரு.வாரமான்னு சொல்றீங்க . நிறைய டைம் வேஸ்ட் செய்ய முடியாது பாருங்க....அதான் சைமல்டேனியஸ்ஸா... லிவர் ஸ்கான், யூட்ரஸ் ஸ்கான், விடமின் டெஸ்ட், ப்ளட் டெஸ்ட்ன்னு எழுதிக்கொடுத்திருக்கிறேன். மொத்தம் பத்தாயிரம்.கார்ட்டுலே கூட பே பண்ணலாம். இப்ப
      செஞ்சுடுங்க.... நெக்ஸ்ட்.. ." தன் பிழைப்பைத்தொடர்ந்தார்.
      மெதுவாகக் கோமதி கணவரின் கைகளைப்பிடித்து அழுத்தினாள்.
      " எனக்கென்னவோ இது இப்பத்தேவை இல்லைன்னு படறது. வாங்க... நாளைக்கு வருவதாகச்சொல்லிப் போய்விடலாம்."
      " போடி பயித்தியம்....எங்கே போனாலும் இப்படித்தான். உடம்புக்கு வரக்கூடாது. வந்துவிட்டால்......" பேச்சை முடிக்காமல் நிறுத்தினார்.
      டெஸ்ட் ரிசல்டோடு மறுபடியும் உள்ளே அனுப்பப்பட்டனர்.மிகவும் சுகமாக காதைக்குடைந்து கொண்டிருந்தார் டாக்டர்.ஒவ்வொன்றாக ரிப்போர்ட் ஒவ்வொன்றையும் உச் கொட்டிக்கொண்டே தள்ளினார்.
      " எல்லாம் சரியா இருக்கே... ஏம்மா.... கரெக்டா சொல்லுங்க. எப்போது அரிப்பு இல்ல எரிச்சல் வருதுன்னீங்க...."
      " டாக்டர், படுத்துக்கப்போகும்போது சரியாகத்தான் இருக்கு. பத்து மணிக்கு தூங்கப் போயிடுவேன்.நடுவிலே ஒரு பன்னிரண்டு மணிக்கு ரெஸ்ட்ரூம் போயிட்டு வருவேன். அரிப்பு அப்புறமாகத்தான் டாக்டர் வருது.... _அதுவும் கை கால்களில்தான் அதிகமாக "
      " ஐ காட் இட்....அம்மா உங்க யூரினரி ட்ராக்ட்லேதான் இன்ஃபெக்ஷன். நாளை காலைலே வெறும் வயத்திலே வந்துடுங்க....வேற சில டெஸ்ட் எடுத்துடலாம்.. .கொஞ்சம் சீரியசா இருக்குமோன்னு சந்தேகம்...எனிவே... காட் இஸ் க்ரேட்.. சார் ,நீங்க ஒரு பத்தாயிரத்திற்கு ரெடி பண்ணிக்குங்க... "
      கோமதிக்கு சடாரென்று உடம்பு வலுவிழந்ததுபோல் தோன்றியது. ஏதாவது டாக்டர் சொல்வதுபோல் சீரியசா
      இருக்குமோ...தள்ளாட்டத்தோடு வீடு வந்து சேர்ந்து படுக்கையில் விழுந்தாள்.
      " ஏம்மா....ஒடம்பு முடீலியா...நல்லாத்தானே இருந்த, சரி ரெஸ்ட் எடு... ஆமா...நானும் ஒரு வாரமா சொல்லனும்னு நினைச்சு மறந்துடறேன்..இந்த அட்டாசிடு கக்கூச் கதவு ஒரு வாரமா நான் காலையிலே பெருக்கோசொல்ல திறந்து கிடக்கு... கை கால புடுங்கி எடுக்குது. வூடு முழுக்க கொசு நெட் போட்டே...கக்கூசுக்கு போட்டியா....பாரு எப்படி கொசு உள்ளாற வந்திருக்கு பார்.. இனிமேலோ மூடி வெய்..."
      குப்பையை பக்கெட்டில் அள்ளியபடியே துடப்பத்தை ஆட்டியபடி சென்றவளுக்கு பின்னால் அதிர்ச்சியில் வாயைப்பிளந்து அமர்ந்திருந்த கோமதி கண்களில் படத்தான் இல்லை.
      http://www.kamadenu.in