• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
Sign in to follow this  

Recommended Posts

நாயகி - சிறுகதை

 
 

ஜான் சுந்தர் - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

டிப்பியை ஸ்டீபன் அண்ணன்  ஊட்டியிலிருந்து எடுத்து வந்திருந்தார். யாரோ ‘`நல்ல குட்டி, ஜெர்மன் ஷெப்பெர்டு க்ராஸ்’’ என்றார்கள். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

``சாதி  நாயும் நாட்டு நாயும் சேர்ந்து போட்ட குட்டிடா’’ ஸ்டீபண்ணன் விளக்கினார். ``ஊட்டில  பூன, நாயி, மாடு அல்லாத்துக்குமே முடி அதிகமாத்தான் இருக்கும் இல்ல டீபண்ணா’’ என்றான் இளங்கோ. அவனுக்கு `ஸ்’ வரவில்லை. வேறு சிலவும் வராது.

64p1.jpg

`பைஜாமா ஜிப்பா’வை `பைமாமா மிப்பா’ என்பான் `இங்க’ என்பதற்கு `இஞ்ச’ என்பான். `ம்ம்... சொட்டரோடவே பொறந்துட்டா குளுராதில்ல’’ டிப்பியின் நெற்றியைத் தடவிக் கொடுத்தேன். அது என் விரல்களை நக்கியது. அதன் மீசையரும்பு விரலில்படக் கூச்சமாக இருந்தது. ``புருபுரு  பண்ணுதுடா’’ என்றதும்  இளங்கோவும் டவுசரின் பின்புறம் கைகளைத் துடைத்துவிட்டு  ``இஞ்ச வா இஞ்ச வா’’ என்றவாறு கையை நீட்டினான். கறுத்த கோலிக்கண்கள் மின்ன அவனையும் நக்கியது டிப்பி. தேநீர்க்கடையில் புதுரொட்டி வந்து இறங்கும்போது வாங்கி, அதைப் பிட்டு உள்ளே பார்த்திருக்கிறீர்களா? அதுதான் டிப்பியின் நிறம். ஈரச்சந்தனம் காய்ந்து வெளுத்தாலும் அப்படித்தான் இருக்கும். ரொட்டியின் மேற்புறக்காவி சற்றே வளைந்து வெளுக்குமில்லையா? அதுதான் டிப்பியின் வயிற்றோரத்து நிறம். ஓடிவரும்போது வாழைப்பழத்தோல் காதுகள் இரண்டும் எழுந்தெழுந்து விழும். உயிரை விரித்து அணைத்துக் கொள்ளத் தூண்டும் அழகு.

வீட்டில் என்னை `டிக்கா’ என்று கூப்பிடுவார்கள். `கிருஷ்ணமூர்த்தி’ எனப்படும் நபர் `கிட்டு’வாகி `கிட்டான்’ ஆவதுபோல என் தாய்மாமன் அவரோடு `லிப்டன் டீ’ கம்பெனியில் பணிபுரிந்த வெள்ளைக்கார தோஸ்த்தின் நினைவாக வைத்த `டிக்ரூஸ்’ என்ற பெயர் `டிக்கு’வாகி `டிக்கான்’ என்றானது. `டிக்கானும்  டிப்பியும்’ என்றால் பொருந்திப்போகிறதா இல்லையா? எனவே, நான் அதை  டிப்பி  என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்க ஸ்டீபண்ணனோ `ட்டிப்பி’ என்றே விளித்தார். அதிலென்ன? நான் என் இஷ்டப்படி அழைத்தேன். மற்றவர்களையும் அப்படியே சொல்ல வைத்தேன்.
ஸ்டீபண்ணனின் அம்மா, அக்காஆஞ்சி, தங்கைகளான, லல்லி, பெமிலா, சுகுணா, அப்புறம் சின்னவள் சிட்டு வரையிலுமான எல்லோரும் `ட்டிப்பி’ என்று `T’ போட்டு அழைக்க   நான் எனது வலுவான முயற்சியில் இளங்கோ, ரமேஷ், குணான், வீதிக்காரர்கள், அதைத்தாண்டி  பள்ளித் தோழர்கள், மளிகைக்கடை அண்ணாச்சி, டீக்கடை ஆறுமுகண்ணன், உப்புக்காரத் தாத்தா, கடலைக்கார பாய் , இஸ்திரிக்காரக்கா, இட்லி, ஆப்பம் விற்று வரும் அண்டாக்காரக்கா எல்லோரையும் `D’ போட்டு டிப்பி என்றழைக்க வைத்தேன்.

அண்டாக்காரக்காவின் இட்லியை டிப்பிக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஆனாலும், அந்தக்காவுக்கு டிப்பியைப் பிடித்திருந்தது குறித்து ஆச்சர்யமாக இருந்தது. டிப்பியை ஸ்டீபண்ணன்தான் வளர்க்கிறார் என்றாலும், அது எங்களுடையதும்தான். ஒட்டுச்சுவர்கொண்ட நடுத்தர வர்க்கத்தினரிடம் மிகுந்து கிடக்கும் ‘ஒண்ணுக்கொண்ணு ஆதரவு’,  `நேந்து கலந்து போறது’, `உன்னவிட்டா ஆரிருக்கா?’  போன்ற வாக்கியங்கள், தடித்த காம்பவுண்டு சுவர்களுக்குக் கிட்டாது.

ஞாயிற்றுக்கிழமையானால் ஸ்டீபண்ணன் டிப்பியைக் குளிக்க வைப்பார். உதவிக்கு நானும் சுகுணாவும். துவைப்பதற்கான சோப்பை   நனைத்து நுரையைக் கிளப்பி அவர் தேய்க்க, நாங்கள் இருவரும் கீழே விழுகிற நுரையை அள்ளியள்ளி டிப்பியின் நெற்றி, முதுகு, தாடை, முன்னங்கால் மேலெல்லாம் ஒட்டவைத்து ரமணிக்கா வீட்டு வெள்ளை `புஸுபுஸு’ நாய் `ஷீலா’வின் தோற்றத்துக்கு மாற்றப் பார்ப்போம். அவ்வப்போது நாக்கை வெளியே தொங்கவிட்டு வாயைத் திறக்கும்  கணத்தில் டிப்பி பற்களைக்காட்டிச் சிரிப்பது போலிருக்கும். அசட்டுச் சிரிப்பு. அற்பருக்கும் ஞானிகள் வழங்கும் அதே சிரிப்பு. திறந்தே வைத்திருக்கும் வாயைத் திடுமென மூடும்போது கோபித்துக்கொள்வதுபோலவும் இருக்கும். எதிர்பாராத நேரத்தில் டிப்பி தனது மொத்த உடலையும் உதறும்.  நீரும் நுரையும் மூவர் மேலும் சிதறும். எளிய வாழ்வின் மகோன்னத அழகு பொங்கும் அந்தத் தருணத்தைப் பிடித்துவைத்துப் பார்த்தால் அரக்கு நிறத்தில் அரைக்கால் சட்டையணிந்த சிறுவன், கருநீலத்தில் வெள்ளை பூத்த பாவாடைச் சிறுமி, அவளது மடித்த சடை, அதை வெயில் கொஞ்சுவதால் கறுப்பிலிருந்து கசியும் ஓரச்செம்பட்டை, செம்மலர்ந்த ரிப்பன் பூக்கள், மௌனசாட்சியான துவைக்கிற கல், கல்லையே பிரதியெடுத்து நெஞ்சில் வைத்தாற்போல உழைப்பின் திரட்சியோடான வெற்றுமாரிளைஞன், பஞ்சும் பொன்னுமாயொரு கண்மின்னும் நாய்க்குட்டி, வெளி முழுக்கத் தெறிக்கும் நிறமிழந்த நீர்த்திசுக்கள், சோப்பு நுரை பூமியுருண்டைகள், அதிலோடும் ஏழு வண்ண நதி, இரண்டாய் பிளந்த தக்காளி தனது விதைகள் தெரியத் திறந்து மூடி திறந்து மூடி பறப்பதுபோல பறக்கும் பட்டாம்பூச்சி, இத்தனையும்  காட்சிப்படும்.

டிப்பியின் மேலுள்ள எனதன்பை அதற்குப் புரியவைக்க நான் திட்டம் வகுத்துச் செயல்புரிந்தேன். தன்னுடைய பழைய பெல்ட்டை அறுத்து டிப்பியின் கழுத்துப் பட்டையாக்கியிருந்தார் ஸ்டீபண்ணன். நான் என் தலைமுடியிலிருந்த தேங்காயெண்ணைப் பிசுக்கை உள்ளங்கையில் தேய்த்தெடுத்துக் காய்ந்த விரிசல்களுடன் இருந்த பட்டையின் மேற்பரப்பு பளபளத்து மின்னும்வரை தேய்த்தேன். பக்கிளைத் தாண்டித் தொங்கிக் கொண்டிருந்த பெல்ட் நுனிக்கு சுகுணாவின் ஜடையிலிருந்த `லப்பர் பேண்டை’ கழற்றிப் போட்டுக் கம்பீரத்தை கனகம்பீரமாக்கினேன். கறிக்குழம்பு நாள்களில் எலும்புகளைச் சேகரித்தேன். பந்தை வீசி, அதைக் கவ்விவரப் பழக்கினேன். பத்துப் பைசாக்களை டிப்பியின் வாலைப் பிடித்து ஆட்டும் வருக்கிகளாக மாற்றினேன். கையை டிப்பியின் வாய்க்குள் மணிக்கட்டுவரை விட்டு எடுத்தேன். இளங்கோ கண்களை விரிப்பான். `‘எஞ்செ நெஜமா கடிக்கலையா?’’

ஆள்காட்டி விரல்கொக்கியால் என் வாயோரத்தைக் காதுவரை இழுத்துக் கண்ணாடியில் பார்க்க முயன்றபோது தலையில் கொட்டு விழுந்தது. அம்மா! ``டிப்பிக்கு கடவாப்பல்லு மூணும் ஒண்ணா சேந்திருக்கும்மா! நமக்கெல்லாம் தனித்தனியா தான இருக்கு?’’ மல்லாந்தபடி டிப்பி என்னோடு விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது அதன் வாயின் மேலண்ணம் ஸ்டீபண்ணனின் வயிறு கணக்காக கட்டுக்கட்டாய் வரியோடித் தெரிந்தது. மைதானத்தில், மரமேறுவதில், மல்லுக்கட்டுவதில் ஆகும் என் காயங்களை நக்கி நக்கியே ஆற்றிவிடும் டிப்பி.

 ஸ்டீபண்ணன் மீது எனக்குப் பொறாமையாக இருந்தது. இன்றுவரை எனக்கு நாக்கை மடித்து சீழ்க்கையடிக்கத் தெரியவில்லை. ரமேஷ்கூட அடிக்கிறான்.  ஸ்டீபண்ணன் தனது சீழ்க்கை சப்தத்தில் டிப்பியை மயக்கி வைத்திருந்தார். பக்கத்தில் இருப்பவர் காது கிழிய `ஃபீல்ல்க்க்க்க்’கென ஸ்டீபண்ணன் சீழ்க்கையடித்தால், எங்கிருந்தாலும் புழுதியெழப் பறந்துவரும் டிப்பி. அர்ச்சுனனைப் பிடித்தபோதுதான் டிப்பி வீதியின் செல்ல நாயானது. பித்தளைப் பாத்திரங்களைத் திருடிக்கொண்டு ஓடிய அவனைக் கவ்விய அது ஸ்டீபண்ணன் வந்து ``விடுடீ பாப்பா’’ என்று சொல்லும்வரை விடவில்லை. ``ச்சே! அவன் சொல்றவரைக்கும் விடல பாருங்க, என்னா அறிவு’’ என்றார்கள். தவிர அர்ச்சுனின் கையைக் கவ்வியிருந்தபோது அவளது உறுமல் பயங்கரமாயிருந்தது. எனக்கு அவளருகில் போகவே பயமாயிருந்தது. மேலும் என்னைப் பார்த்தாளா என்பதிலும் குழப்பம். ``பட்டேல் ரோட்லருந்து இங்க வந்து திருடுற அளவுக்குப் பெரியாளாயிட்ட... ஏண்டா?’’ என்று மிரட்டிய கையோடு ஓங்கி அவனை அறைந்தார் போலீஸ்காரர்; பின்பு டிப்பியின் கழுத்தைத் தடவி ஒரு பாராட்டும். பட்டறைக்கார ராமண்ணன் ``டேஷனுக்கு வேணா கூட்டுப் போங் சார். கொலகாரனையெல்லாம் புடிச்சுக் கொதறி வெச்சுரும். பயங்கர அறிவு அதுக்கு’’ என்றார். டிப்பியின் படம் செய்தித்தாளில் வந்தது.

 வ.உ.சி மைதானத்தில் நாய்கள் கண்காட்சி. டிப்பியைக் கூட்டிக்கொண்டு அங்கே போகலாம் என்று ஸ்டீபண்ணன் சொல்ல, கிளம்பிவிட்டோம். ஹையோ! அங்கே எத்தனை வகை நாய்கள். ரமணியக்கா வீட்டிலிருந்ததுபோல வெள்ளை புஸுபுஸு நாய்கள் நிறைய இருந்தன. ரமணியக்கா வீட்டின் உள்ளேயே அந்த புஸுபுஸூ நாயைச் சங்கிலி போட்டுக் கட்டிவைத்து வளர்ப்பதால் கிட்டே போய்ப் பார்க்க முடிந்ததில்லை. அதற்கென்று தனியாக சோப்பு, பவுடரெல்லாம் உண்டாம். ஷீலா அவ்வப்போது சங்கிலியுரச ரோட்டுக்கு ஓடி வந்துவிடும். பின்னாலேயே ரமணியக்கா புருசனோ, மகனோ ஓடி வருவார்கள். ஷீலா, `பொமரேனியன்’ சாதி என்பதை  நாய்கள் கண்காட்சியில்தான் தெரிந்துகொண்டேன். அப்புறம் `லேப்ரடார்’ சாதி அழகுக்குட்டிகளையும் பார்த்தோம். சீமாட்டிகளின் கைப்பைகளைப் போலிருந்த பொடிக்குட்டி நாய்கள், சீமாட்டிகளைப் போலவே மிதப்பான பாவனையுடனான நாய்கள்,  உடலெங்கும் மை சிந்திவிட்டதுபோலிருந்த நாய்கள், சப்பை மூக்கன்கள், கிழட்டுத்தோலன்கள், மனிதத் தொடையிலிருந்து அரை கிலோ கறியைப் பிரித்தெடுக்கும் `காவல்வீரன் டாபர்மேன்’கள். `கொரவளச் சங்கயே கவ்விப்போடும்’ என்றார் `வெள்ளை வேட்டி’ தாத்தா. சில நாய்களுக்கு அவற்றின் எஜமானர்கள்போலவே முகமும் இருந்ததைப் பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டேன். சீனர் போலிருந்த ஒருவரது இரண்டு நாய்களுக்கும் கண்கள் இடுங்கி இருந்தது மட்டுமல்லாது, அவரைப் போலவே பின்புறத்தை ஆட்டி ஆட்டி நடந்தன.

64p2.jpg

``நெஜமாவே அவன் சைனாக்காரன்தான்டா... பல் டாக்டரு’’ என்றார் ஸ்டீபண்ணன்.  கறுத்துப் பெருத்த போலீஸ்காரரின் `புல்டாக்’ ஒன்று தனது ஒற்றைப் புருவத்தை மேலே உயர்த்தி முறைத்ததாகச் சுகுணா சொன்னாள். இருக்கும் என்றுதான் நானும் நினைத்தேன். கறுத்த முகத்தின்  இரண்டு புருவங்களின் மேலும் ஒவ்வொரு ஆரஞ்சு வண்ணப்புள்ளிகளைக்கொண்ட நாயைப் பார்த்தபோது ஏனோ பயமாயிருந்தது. முகம் முழுக்க முடியோடிருந்த  சடைநாய்க்குட்டிகளைப் பார்க்கப் பார்க்க ரொம்ப வேடிக்கையாக இருந்தது. சுகுணாவுக்கு ஒரே சிரிப்பு. குள்ளமான நாய்க்குட்டிகளையும் பார்த்தோம். தரையோடு ஒட்டிய நீளக்குள்ளம். உருண்டுவிடாமலிருக்க தடுப்புவைத்த மாதிரி குட்டிக் கால்கள், நீளக் காது. ``ச்சே... காசிருந்தா வாங்கலாம்... இல்ல பையா’’ என்றாள் சுகுணா. அந்தக் குட்டியின் சாதிப் பெயர் மட்டும் விளங்கவில்லை. இங்கிலீஷ் டீச்சர் ராஜேஸ்வரி `Does not’  என்று எழுதிவிட்டு அதை `டஷின்ட்’ என்று படிப்பார்கள். எனக்கு ஒரே குழப்பம். அந்த மாதிரிதான் ஏதோ சொன்னார்கள். நண்பர்களிடம் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல `குள்ள நாய்’ என்பது போதாதா?

ஒலிப்பெருக்கியில் ஓட்டப்பந்தயத்தில் கலந்து கொள்ளப்போகும்  நாய்களின் பெயர்களை உரிமையாளர்கள் பெயரோடு அறிவித்தார்கள். நான்கைந்து ஜோடிகளுக்குப் பிறகு ‘ஸ்டீபன் – ட்டிப்பி’  என்று அறிவித்தார்கள். `ட்டிப்பி’ என்று  சொன்னதும் காதுகளை விடைத்துப் பின்பு இயல்பானது டிப்பி. ஸ்டீபண்ணன் டிப்பிக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்த ஓடுபாதையின் எண்ணைக் கேட்டுவந்தார். நான்காம் நம்பர். போட்டிக்கு நின்றிருந்த நாய்களையும் உடனிருந்த பயிற்றுநர்களையும் பார்த்தாலே நெஞ்சு நடுங்கியது. டிப்பியைத் தவிர, எல்லாமே உயர் ரக சாதிநாய்கள் என்பது மட்டுமல்ல; டிப்பி மட்டும்தான் `பொம்பளப் புள்ள’. மற்ற எல்லோருமே `தடிப்பசங்க’ளாயிருந்தான்கள்.   கொடும் வெயில். சில நாய்களின் வாயிலிருந்து நீரொழுகியது. பயிற்றுநர்கள் அனைவரும்  பந்தயத்தில் கலந்துகொள்ளும் நாய்களுக்கு எதிர்த்திசையிலிருந்து அவற்றை அழைக்குமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டார்கள். ஸ்டீபண்ணன் என்னிடம் டிப்பியைப் பிடித்துக் கொள்ளச்சொல்லிவிட்டு எதிர்த்திசைக்குப் போய் நின்றார். எங்களுக்குப் பின்னால்  வேடிக்கை பார்க்க நின்றிருந்தவர்கள் எங்களை ``சொறி நாயையெல்லாம் எதுக்குடா தம்பி கூட்டிட்டு வர்றீங்க? போலீஸ் நாயிங்ககூட ரேஸ் விட்டு ஜெயிக்கவா?’’ என்று கிண்டல் செய்து சிரித்தார்கள். கொடியசைத்ததும் பயிற்றுநர்கள் தங்கள் நாய்களை அழைக்கும்படி கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டார்கள். நான் அரைமண்டியில் அமர்ந்து டிப்பியின் பின் பகுதியைப் பிடித்துக் கொண்டேன். அதன் காதருகில் சுகுணா ரகசியக் குரலில் ``எப்படியாச்சும் ஜெயிச்சுரு டிப்பி’’ என்றாள். மற்ற நாய்கள் எதிரிலிருந்த தங்களது எஜமானர்களையே பார்த்தபடி துள்ளலோடிருக்க, டிப்பியோ ஸ்டீபண்ணனைக் கவனித்ததாகவே தெரியவில்லை. பக்கத்து நாய்களையும் சுற்றியிருந்தவர்களையும் மிரள மிரள வேடிக்கை பார்த்தபடியிருந்தது. அதன் வாலை பின்னங்கால்களுக்கிடையே தழைத்து வைத்திருந்ததைப் பார்த்த எனக்குக் கவலையாக இருந்தது. மைதானத்தைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் எழுப்பிய சப்தத்தில் மிரண்டிருக்கிறதோ என்னவோ?

`ரெடி ரெடி’ என்றார்கள். `ப்ப்ப்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்’ரென்ற விசிலோடு சிவப்புத்துண்டை ஆட்டி சமிக்ஞையும் கொடுத்தாயிற்று. நாய்கள் திமுதிமுவென ஓட எழுந்த புழுதியிலும் மைதானத்து ஜனங்களின் `கமான்...கமான்... ரோஸி’ போன்ற கூச்சல்களிலும் ஒன்றுமே புரியவில்லை. சுகுணாதான் எகிறியெகிறிக் குதித்தவாறு ``ஏய்... ட்டிப்பி ஓடு...அட... ஓடு சனியனே’’ என்று அலறினாள். மறு முனையிலிருந்த ஸ்டீபண்ணன். ``ட்டிப்பி...ட்டிப்பி’’ என்று கத்தவும் செய்தார். கடைத்தெரு பைத்தியம்போல சாவகாசமாய் நடந்த  டிப்பி, ஓடுபாதையைவிட்டு விலகப்போன நொடியில் ஸ்டீபண்ணன் தயக்கத்தைத் துறந்து நடுவிரலையும் கட்டைவிரலையும் ஒன்றுசேர்த்து நாக்குக்கடியில் நுழைத்து மடக்கி `ஃபீல்ல்க்க்க்க்’கென சீழ்க்கையை அடித்தவுடன் டிப்பி அனிச்சையாக துள்ளித் தெறித்ததைப் பார்க்க வேண்டுமே... அது ஸ்டீபண்ணனை எப்போது அடைந்திருந்தது என்பதே தெரியவில்லை. நொடிகளில் இவையெல்லாம் நடந்து முடிந்திருக்க மைதானமே ஆர்ப்பரித்துக் கரங்களைத் தட்டியது. பலத்த கூச்சல்களுகிடையில் ‘ஸ்டீபன் – ட்டிப்பி... முதல் பரிசு ஸ்டீபன் – ட்டிப்பி’  என்ற அறிவிப்பைக் கேட்டதும் மாரியாத்தா வந்திறங்கியதுபோல் ``ஏய்....ஏய்...’’ எனத் தன்னை மறந்து வீறிட்டாள் சுகுணா. எனக்குச் சந்தோஷமும் அழுகையும் கலந்துவர என்ன செய்வதென்று புரியாமல் விழித்தேன். `டிக்கா- டிப்பி... முதல் பரிசு டிக்கா- டிப்பி’ என்று அறிவித்திருந்தால் ஆகாதா?  ஸ்டீபண்ணனின் ஒரு கை வெற்றிக்கோப்பையை ஏந்திப் பிடித்தபடியும் மறு கை டிப்பியின் தலையைத் தடவியபடியுமிருக்க நானும் சுகுணாவும் அருகில் அமர்ந்திருந்த டிப்பியின் படம் இன்னொரு முறையும் செய்தித்தாளில் வெளியானது. 

குரங்கு பெடல்போட்டு சைக்கிளோட்டிக் கீழே விழுந்தால், முழங்கையில் நமக்கு ஆகும் சிராய்ப்பின் மேல்த்தோல் இரண்டு மூன்று நாள் கழிந்தவுடன் கறுத்துத் தடித்து எழும்பும்தானே? அதை இன்னும் இரண்டு மூன்று நாள்களுக்கு அப்புறம் அரிப்புத் தாங்காமல் பிய்த்து எடுத்தால் இளஞ்சிவப்பில் இருக்குமே, அப்படி  ஒன்றிரண்டு காயங்கள் டிப்பியின் முதுகில்  கொத்துக்கொத்தாய் முடியில்லாமல் செந்தோலாய்த் தெரிந்தன.  எல்லாம் ஈரக்காயங்கள். டிப்பி சைக்கிளா ஓட்டுகிறது? அப்படியே போனாலும் முதுகில் எப்படி? இளங்கோதான் மல்லாக்க விழுவான். டிப்பிக்கெல்லாம் ஆனாலும், வயிற்றில்தானே ஆகும்? ஆஞ்சிக்காவிடம் டிப்பியின் புண் பற்றிச் சொன்னபோது ``ஆங் அது வண்டுக்கடிதான் வேப்பெண்ண வாங்கி ஊத்தி விடுங்கடா சரியாயிடும்’’ என்றாள். அதே மாதிரி வாங்கி `நல்லா சொதம்ப’ ஊற்றிவிட்ட நான்கைந்து நாள்களில் காய்ந்து, வழித்தடத்தில் புல் முளைத்த மாதிரியிருந்தது. அப்புறம் புண்ணிருந்த இடத்தையே காணோம்.  எப்போதாவது டிப்பி தன் வாலைத் தானே கடித்தபடி வெறிகொண்டு சுற்றினாலோ, எட்டாத முதுகுக்குத் தனது கோரைப்பல்லைக் காட்டி உறுமினாலோ ஆஞ்சிக்கா வேப்பமரத்தடி நிழலில் சணல் சாக்குப்பையை விரித்துப்போட்டு உட்கார்ந்து ``வாடி ட்டிப்பி.. வந்து படு’’ என்பாள். அவள் கையில் ஹார்லிக்ஸ் பாட்டிலின் தகர மூடியில் கொஞ்சம் மண்ணெண்ணை இருக்கும். டிப்பியும் நல்லபிள்ளையாக வந்து அவளது தொடையில் தலைவைத்துப் படுத்துக்கொள்ளும். பெண்கள் நம் தலைமுடிக்குள் கையை  நுழைத்து நகத்தால் நிரவி, விரலால் தேடி ஈரையோ, பேனையோ, ஒட்டுக்குஞ்சையோ நசுக்கியபடியே பேச்சுக் கொடுக்கும்போது, கண்கள் நிலைகுத்திக் கொள்ளுமே... அது என்னவகை போதை? போதைக்கு அடிமையாகிவிட்ட டிப்பியும் ஆஞ்சிக்காவின் மடியில் மல்லாந்து படுத்துக் கொண்டு கண்களை `டோரி’யாக்கிப் பல்லிளித்தபடி தியான நிலைக்குத் தயாராகும். ஆஞ்சிக்கா அதன் காது மடல்களைப் பிடித்து உட்பக்கம் வெளிவரும்படி விரிப்பாள். உள்ளே கும்பலாய், குடும்பமாய், தனித்தீனியில் தடித்துப்பெருத்ததாய்,  விதவிதமான அளவுகளில் ஒட்டுப் பொட்டுகளைப்போல மொய்த்துக் கிடக்கும் உண்ணிப்பூச்சிகள். அழுக்குப்பழுப்பும் அழுக்குப் பச்சையும் கலந்த நிறத்தில் தடிமனான தோலைக்கொண்ட உண்ணிகள், டிப்பியின் கால்விரல்களுக்கிடையில், காதுகளில், பிடறி முடியில், முதுகில், தாடையில், வயிற்றில் அங்கிங்கெனாதபடி உடலெங்கும் நிறைந்திருக்கும்.  அவைகளைப் பிய்த்தெடுத்து  தகர மூடி மண்ணெண்ணையில் ஊறவைத்துச் சேகரித்தால் மம்மானியமாய்ச் சேரும். உண்ணி கடித்த காயத்துக்கும் ஒரு பொட்டு மண்ணெண்ணையே மருந்து.  நாயுண்ணிகளை, இளங்கோ விதவிதமாய்க் கொல்வான். அடியாட்கள் மாதிரியான `ஆள்காட்டி’, ’கட்டை’ ஆகிய இரண்டு விரல்களால் அழுத்தி `புளிச்’சென்று ரத்தம் தெறிக்க நசுக்கிக்கொல்வது, கல்லில் வைத்து சுத்தியலால் நச்சுவது, காகிதக்கப்பல் செய்து நாயுண்ணிகளை அதிலேற்றி சாக்கடையில் மிதக்கவிட்டு  மூழ்கடிப்பது, எறும்பூறும் இடங்களில் அவைகளை மல்லாக்கப்போட்டு அவற்றை இழுத்துக்கொண்டு எறும்புகள் `ஊர்வலம்’ போவதைப் பார்ப்பது போன்ற கொடூரங்களில் அவன் நிபுணன்.  நான் நல்லவன். தகரமூடியை அப்படியே பற்றவைத்து எரிப்பதோடு சரி. வேறு நுட்பங்கள் தெரியாது.64p3.jpg

இந்த ஒரு `வாரமாவே’ நான் ’வெளாட’ போகவில்லை. காரணம், நான் இளங்கோவிடம் `பேசறதில்ல’ காரணம், அவன்மீது பயங்கர `கடுப்புல’ இருந்தேன். அவனுடைய `கோலிகுண்டுக’, `சிகுரேட்டு அட்ட’, `டீப்ட்டி அட்ட’, `டீச்சுக்கல்லு’, ’பெத்தவாட்ஸ் பொம்பரம்’, `மசே மசே லப்பர் பந்து’ போன்ற சேகரிப்புகள் எல்லாவற்றையும் எங்கு ஒளித்து வைத்திருப்பான் என்று எனக்குத் தெரியும். `அவங்க அவ்வா’ படுத்துக்கொள்கிற கட்டிலின் கீழே மண்பானையில் கொஞ்சமும் பிரிட்டானியா பிஸ்கெட் அட்டைப்பெட்டியில் கொஞ்சமுமாக ஒளித்து வைத்திருக்கிறான். `அத்தனக்கிம் சீமண்ணய ஊத்தி பத்த வெச்சறலாமா’ என்கிற அளவுக்குக் கோபம். இத்தனைக்கும் அவன் பார்த்ததைத்தான் சொன்னான் என்றாலும், நாகரிகமில்லாமல் இப்படியா பொட்டப்புள்ள முன்னாடி பேசுவாங்க? ச்சே! கருமம்... கொஞ்சம்கூட வெட்கமில்லாமல் அவளிடமே `ஏ சுகு.. ரோட்டுக்கு ஓடிப்போயி பாருப்பா, அண்ணாச்சியோட கருப்பு நாயி உங்க டிப்பிய புடிச்சு டொக்குப் போட்டுட்டுருக்கு’ என்று சொல்லிவிட்டான். `அய்யே... ச்சீ கருமம் போ பையா’ என்றவள் வீட்டுக்குள் ஓடிவிட்டாள். நான் இவனைப் பயங்கரமாக முறைத்துப் பார்க்கத் திரும்பினேன். அவன் அங்கு இல்லை. ஓடிவிட்டான். நானும் ஓடினேன் ரோட்டுக்கு.

குணானும்,ரமேஷும் என் பம்பரத்துக்குக் குத்து வைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, எங்களைத் தாண்டி இளங்கோ ‘`டேய் குணா இஞ்ச வா... இஞ்ச வா, அஞ்ச வந்து பாரு’’ என்று சொல்லியவாறே வெகு வேகமாக ஓடினான். அவனது இடக்கையில் பெத்தவாட்ஸும், வலக்கையில் சாட்டை நுனியுமிருக்க மறு நுனியில் மாட்டியிருந்த சோடாமூடித் தரையில் உரசும்போது ஒரு குரலிலும் தார்ரோட்டில் உரசும்போது இன்னொரு குரலிலும் அலறிக்கொண்டே போனது. சன்ன அலறல்.  என் பம்பரத்துக்கு இன்னும் நாலைந்து குத்துவைக்க வேண்டிய குணான் அப்படியே போட்டுவிட்டு ஓட, பின்னாலேயே ரமேஷும் ஓடினான். எனது பம்பரத்தை `தப்பிச்சடா ராஜா’ என்றபடி எடுத்துச் சாட்டையை ஓடியபடியே சுற்றி, ஓடியபடியே டவுசர் பாக்கெட்டில் வைத்தேன். அது `ச்சுஞ்சு’ மணியில் இடிக்கவும் ஓடியபடியே கையைவிட்டு இடம் மாற்றி வைத்தேன். ரோட்டோரம் கூட்டமாக இருந்தது. `அப்பிடியே நசுக்கிட்டுப் போயிட்டான் லாரிக்காரன்’ யார் யாரோ பேசிக் கொண்டார்கள். `ச்சேய்... கண்கொண்டு பாக்க முடியல, இதான் நான் எதையிம் வலத்தறது கெடயாது’ என்றார்கள். நான் கூட்டத்துக்குள் புகுந்தேன். `இப்பத்தான் குட்டி போட்டுச்சாம்’. கூட்டத்தின் கால்களுக்கிடையில் ரத்தச்சகதி தெரிய எனக்குத் தொண்டையெல்லாம் வறண்டு இருதயம் தொப்பு தொப்பென்று அடித்துக்கொள்கிற சப்தம் தலைக்குள்  கேட்கிறது.

`எப்பூமே இந்தப் பக்கம் வராதாம்’ பூத்துவாலையை உதிரக்குழம்பில் நனைத்துப்போட்டதுபோல் ஏதோ கிடக்க நான் வேகமாக வெளியே வந்துவிட்டேன்.

``அப்படி ஓரமா இழுத்துப் போட்டுரு ஸ்டீபா, ஏன்னா, வர்ற வண்டியெல்லாம் திரும்ப ஏறும்’’ கடலைக்கார பாய்தான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார். ஸ்டீபண்ணன் இங்குதான் இருக்கிறாரா? இதை எப்படித் தாங்குவார்? எனக்கு அழுகை வந்தது. மெல்ல விசும்பினேன். ஏதோ பெண் குரல் அலறும் சத்தம் கேட்டது. சுகுணாவா? வேறு மாதிரி இருக்கிறது. சுகுணா அழுது நான் கேட்டதில்லையே... இல்லை இல்லை கேட்டிருக்கிறேன். அவளுடைய அம்மா எதற்காகவோ வாசலில் வைத்து கருநொச்சிக்குச்சியால்  அடித்தபோது அழுதாளே... ``ஷீலூ... அய்யோ ஷீலுக்குட்டீ’’ அலறல் கூடுதலாகி வீறிட்டபோது ``விடுக்கா  என்ன பண்றது. அதோட நேரம் முடிஞ்சது, போயிருச்சு’’ என்றது ஸ்டீபண்ணன்தான். பரவாயில்லை, ஸ்டீபண்ணன் கவலைப்படாமல் இருக்கிறார்.

``அய்யோ இன்னும் கண்ணே தொறக்கலியே, அதுங்க என்ன பாவம் பண்ணுச்சு கடவுளே’’

 யாரது? ``யார்ரா அழுகுறாங்க’’  ரமேஷிடம் கேட்டேன். ``ம்ம்... டீ.விக்காரக்கா’’ என்றான் அவன். என்னது ரமணியக்கா அழுகிறதா? ஓஹோ, அடக்கடவுளே! அப்போ அது டிப்பியில்லையா? நான் கூட்டத்துக்குள் மறுபடி நுழைந்து நின்று கவனித்தேன். ரத்தத்துவாலைதான் கிடந்தது. சந்தனமில்லை.வெள்ளை. உண்ணிப்பாகப் பார்க்கவும் புரிந்தது. அது ரமணியக்காவின் வெள்ளை புஸுபுஸு நாய் `பொமரேனியன்’ ஷீலா. ஸ்டீபண்ணன் கூட்டத்திலிருந்து வெளியே வந்து விலகி நின்று சீழ்க்கையடித்தார்.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து ஓட்டமும் நடையுமாக டிப்பி வந்தது. மெல்லிய தளர்வோடான நடை. ஸ்டீபண்ணன் மண்டியிட்டமர்ந்தார். ``வாடா பாப்பா’’ டிப்பியை முத்தமிட்டார். குழந்தையைக் கொஞ்சுவதுபோல் கொஞ்சிக்கொண்டே இருந்தவர் அழத்துவங்கினார். ``பாவம்டா பாப்பா’’ என்பது கேட்டது. ``விடுங்க விடுங்க அவன் பேசட்டும் விடுங்க’’ கடலைக்கார பாய் யாரும் அவர்களுக்கிடையில் போக வேண்டாம் என்பதைத்தான் அப்படிச் சொன்னார் போலிருக்கிறது. எல்லோரும் தள்ளியிருந்தே பார்த்தார்கள். டிப்பியை ஷீலாவின் உடலருகே கூட்டிப்போனார். டிப்பி முகர்ந்துவிட்டு இவரைப் பார்த்து ஊதாங்குழல் அனத்தியது போல வினோதமாகக் காற்றை வெளியே விட்டது. ஸ்டீபண்ணன் கேவிய சப்தம் கேட்டு ரமணியக்கா திரும்பவும் அழ ஆரம்பித்தது. ரமணியக்கா வீட்டுக்குள் கொஞ்சம் பேர் போனார்கள். `சின்னப்பசங்கள்ளாம் வெளிய நில்லுங்களேண்டா’ என்றார் அண்ணாச்சி.  நால்வரும் நின்றோம்.

குணானும், ரமேஷும் `வெளாட்லாம் வாடா’ என்றதும் போனேன். எப்போது இளங்கோவை மன்னித்தேன்? எப்போது அவனும் விளையாட வந்தான்? நானும் கவனிக்கவில்லை. அவனும் மன்னிப்பைக் கேட்கவில்லை. ப்ச் பரவாயில்லை. என் பம்பரத்துக்கு இன்னும் ஐந்து குத்துகள் பாக்கி என்பதை குணான் மறக்கவில்லையா? அது மாதிரிதான் இதுவும். அரைக்கால் சட்டையின் இடது பையிலிருந்த கடலை உருண்டைகளை வெளியே எடுத்தேன்.  நான்கு. ஒன்றை வாய்க்குள் போட்டு உடனே வெளியே எடுத்து அதில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த காக்கி நூலைப் பிரித்து எடுத்துவிட்டு திரும்பவும் உள்ளே போட்டேன். கையிலிருந்ததில் ஒன்றை டவுசர் பைக்குள் அனுப்பி வேறு ஏதாவது நூல் இருந்தால் பிடித்துவரப் பணித்தேன். இன்னொன்று ரமேஷுக்கு. மீதமொன்றை குணானிடம் கொடுத்து இளங்கோவைக் காட்டி `அவனுக்குப் பாதி குடுத்துருடா’ என்றேன் பெரிய மனதோடு. ஆனாலும், இந்த இளங்கோ `அபீட்’ டை மெதுவாக எடுக்கிறானா? நான் அவசர அவசரமாக ‘தில்லான்’ எடுக்கும்போது என் பம்பரம் `தக்கடத்தை’யென குப்புறப்படுத்துக் கொண்டது. இந்த முறையும்  நான்தான் `மாட்டி’, என் பம்பரம்தான் `சக்கை’. அய்யோ! இந்த `கர’த்திலிருந்து அந்தக் `கரம்’வரை சாத்தி சாத்தி கட்டையையே சொறிக்கட்டையாக்கி விடுவான்கள். இளங்கோவின் `பெத்தவாட்ஸ்’ தேர் மாதிரி. அது சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறதா? நின்று கொண்டிருக்கிறதா? என்று சந்தேகப்படும் வகையில் `ச்சும்மா’ நின்று `ரொங்’கும். பெத்தவாட்ஸும் அப்படித்தான். `பெத்தவாட்ஸ்’ என்றால் என்ன அர்த்தம்? யாருக்குத் தெரியும்? ரமேஷ்தான் அப்படிச் சொன்னான். சராசரியைவிட பெருத்த அதைப் பார்க்கும்போது தோன்றிய பெயர் `பெத்தவாட்ஸ்’! அவ்வளவுதான். மும்முரமாய் விளையாடிக்கொண்டிருந்த நாங்கள்,  சுகுணாவின் `ஹை’ என்ற கூச்சலுக்குத் திரும்பினோம். ஸ்டீபண்ணன் கைகளில்  நெளியும் பால்ப்பைகள்போல  இரண்டு மூன்று குட்டிகள். சுகுணா அவற்றைத் துள்ளிப் பிடிக்க முயன்று கொண்டிருந்தாள். அவள் குதிக்கும்போதெல்லாம் அனிச்சையாகக் கைகளை உயர்த்திய ஸ்டீபண்ணனின் கவனமெல்லாம் டிப்பியின் மீதிருந்தது. `பொதுபொது’ வெள்ளைக் குட்டிகளைப் பார்த்தவுடன் இளங்கோ, `ணா ணா  எனக்கொண்ணு தாண்ணா’ என்று  இறைஞ்சினான். குட்டிகளைப் பார்த்தால் அப்படிக் கத்தியாவது வாங்கிவிடுவதுதான் நியாயம் என்று எனக்கும் தோன்றியது.

64p4.jpg

இடுப்பிலிருந்து இறங்கும் டவுசரை மேலே இழுத்துவிட்ட ரமேஷ் ``கண்ணு தொற ஹேய் கண்ணு தொற குட்டீ’’ என்றபடியே நடந்தான். அவைகளின் கண்களை மூடி ஊசி நூலால் தைத்து விட்ட மாதிரி பாவமாய் இருக்கிறது. அந்த இடத்தில் விரலால் நிரவி முடிச்சைத் தேடிப் பிடித்து உருவிவிட்டால், கண் முழித்துவிடும் போல் தோன்ற நான் எட்டித் தொடப் பார்த்தேன். இந்த  முறையும் அனிச்சை உயர்த்தல். ஸ்டீபண்ணன் வீட்டை நெருங்கியதும் டிப்பி கொஞ்சம் வேகமாக உள்ளே போனது. நான் இன்னும் டிப்பியின் குட்டிகளைப் பார்க்க வில்லை. ஐந்து குட்டிகளைப் போட்ட  டிப்பி அதிலொரு குட்டியைக் கடித்துத் தின்றுவிட்டது என்று சுகுணா சொன்னதிலிருந்து பயமாய் இருந்தது. அம்மாவிடம் கேட்டதற்கு ``அதுதான் அதுக்குப் பிரசவ மருந்து’’ என்றது எனக்கு சரியாகப் புரியவில்லை. பயம்தான் கூடுதலானது. அம்மா என்னைக் கடித்துத் தின்றிருந்தால்? அய்யோ... கடவுளே! டிப்பியைப் போலில்லாமல் நல்ல அம்மாவைக் கொடுத்தாயே! டிப்பியின் குட்டிகள், கறுப்பு கலந்த சாம்பல், செம்பழுப்பு, சந்தனம், கறுப்பும் சந்தனமும்  என்பதாக ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு நிறத்தில் இருந்தன. டிப்பி  அவைகளுக்கு நடுவில் போய்ப் படுத்துக் கொண்டது. ஸ்டீபண்ணன் தயங்கியபடியே ஷீலாவின் மூன்று குட்டிகளையும் அதன் அருகே விட்டார். டிப்பியின் குட்டிகள் அதன் மார்க்காம்புகளைத்  தேடி முண்டின. ஷீலாவின் குட்டிகள் சாக்குப்பையிலிருந்து திசைக்கொன்றாய் தரைக்குத் தவழ்ந்தன. ஸ்டீபண்ணன் அவைகளை எடுத்துத் திரும்பவும் டிப்பியின் வயிற்றுக்கருகே கொண்டு போனார். டிப்பி அரை வினாடிக்கும் குறைவாய் கோரைப்பல்லைக் காட்டி `ட்ட்ர்ர்ர்ர்’ என்றது. ரமேஷ் பயந்துவிட்டான். ``பாவம்டா பாப்பா’’ கெஞ்சினார் ஸ்டீபண்ணன். பின்னாலிருந்து ``ஏய்... என்னடி திமிரா? கொழுப்புதான உனக்கு? எங்க தள்ளு ஸ்டீபா’’ என்றபடி வந்த ஆஞ்சிக்கா ஷீலாவின் குட்டிகளை எடுத்து டிப்பியின் இரண்டு குட்டிகளுக்கிடையே நுழைக்கப் பார்த்தாள். ஆஞ்சிக்காவைப் பார்த்த டிப்பி இப்போதும் ஊதாங்குழல் அனத்துவது போல வினோத சப்தமெழுப்பி புருவங்களைச்  சேர்த்து நெற்றிக்குக் கூப்பியெழுப்பி, இமைகளைத் தாழ்த்தி, கண்களை இடுக்கி மின்ன வைத்து, பின்பு விரித்து விசித்திரமாக ஏதேதோ காட்டியது. ஆஞ்சிக்கா தன் தோரணையை விடாமல் ``ஆங்ங்ங்......ஊர்ல இவ மட்டுந்தான் புள்ள பெத்துருக்கா பாவம், அவங்கம்மா செத்துப்போல? நீ பாத்ததானே, அப்புறம் அறிவு வேண்டாம். எரும. தள்ளிப்படு, கொஞ்சம் குடிச்சுக்கட்டும்’’  என்றவாறு டிப்பியின் மார்புகளுக்கடியிலிருந்த மார்புகளையும் எடுத்து வெளியே விட்டாள். டிப்பியின் எட்டு மார்களும் தெரிந்தன. டிப்பி தலையை வளைத்து ஷீலாவின் குட்டிகளை மெல்ல முகர்ந்தது. திரும்பவும் ஆஞ்சிக்காவைப் பார்த்தது. அவள் மிரட்டும் பாவனையில் `ம்ம்ம்...’ என்று உறுமினாள். வெள்ளைக்குட்டியை முகர்ந்து மெல்ல நக்கிக் கொடுத்தது. சிட்டுவும் நானும் ஒரு சேர `ஹை’ என்றோம். வெள்ளைக்குட்டிகள் ஒவ்வொன்றாய் டிப்பியின் மாரை நோக்கி முண்டின. மெல்லக்கவ்வி உறிஞ்சின. டிப்பி உடலை லேசாகத் திருப்பிக் கொடுத்த மாதிரி இருந்தது. சுருங்கியிருந்த புருவங்களை விரித்த ஆஞ்சிக்கா, இத்துணூண்டு புன்னகைத்தவளாகக் குரலைத் தாழ்த்திக் கனிந்து, `‘நம்ம பாப்பா மாரிதானே இந்தப் பாப்பாவும்.... ஏண்டித் தங்கம், நல்ல புள்ளதான நீயி? அம்மா செல்லமில்ல’’ என்றபடி டிப்பியின் நெற்றியில் குனிந்து முத்தமிட்டாள். ஆஞ்சிக்காவின் முந்தி விலகி ஒரு பக்க முழு மார்பும் தெரிந்தது. நான் அவளது மார்புக்குக் கீழே அள்ளையில், வயிற்றில் வேறு மார்புகள் ஏதும் தெரிகின்றனவா என்று பார்க்கச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தேன்.

http://www.vikatan.com

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

நாய்க்கும் ஆறாவது ஜன்னல் திறக்குது. ஆஞ்சிபோல ஒரு அக்கா இருந்தால் ஏழாம் அறிவும் எட்டும்....!  tw_blush:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
      கல் சிலம்பம் - சிறுகதை
      நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு... என்.ஸ்ரீராம், ஓவியங்கள்: அனில் கே.எஸ்.
       
      செல்லீயக் கோனார் கூட்டாற்று முனைக்கு வந்து சேர்ந்தபோது எங்கும் மூடுபனி கவிழ்ந்துகிடந்தது. விடிவதற்கு இன்னும் வெகுநேரம் இருந்தது. நீரோட்டத்தின் சலசலப்பு, கூடிவருவது போல கேட்டது. மேற்கில் இருந்து கெண்டைக்கால் அளவு நீரோடு வரும் உப்பாறு, தெற்கில் இருந்து இடுப்பு அளவு நீரோடு வரும் அமராவதியுடன் கலக்கும் கூடுதுறை இது. இவர் கைத்தடியை ஈரமண்ணில் ஊன்றிவிட்டு, ஆற்று நீரில் கால் வைத்தார். நீர் குளிர்ந்துகிடந்தது. சிப்பிலி மீன்கள் கலைந்து ஓடின. நீரை அள்ளி முகத்தில் அடித்தார். உள் ஒடுங்கிய கண்களில் கட்டியிருந்த பீழையைத் தேய்த்துக் கழுவினார். நீண்ட வெள்ளைத்தாடியில் நீர் சொட்டிட்டது. பஞ்சுத் திரி போன்ற கேசங்களை ஈரக்கையால் கோதி, ஒழுங்கு செய்தார்.
        ஆற்றுப்பரப்பைத் தாண்டி அக்கரையை நோக்கினார். அக்கரை இன்னும் நன்றாகப் புலப்படவில்லை. தோப்பு வயலில் தென்னைகள் கரிய உருவம்போல அசைந்தன. நட்டாற்றுப்பாறை ஆயமரமும் தென்படவில்லை. பொழுது கிளம்பட்டும் எனத் திரும்பி வந்து பாறை மீது அமர்ந்தார்.
      செல்லீயக் கோனார், இந்த ஊரைவிட்டுப் போய் 50 வருடங்கள் கடந்துவிட்டன. ஆனாலும், ஊரைவிட்டுப் போவதற்குக் காரணமான ஒரு சம்பவம், இந்த 50 வருடங்களாக பெரும் மனவேதனையையும் குற்ற உணர்வையும் கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தது. புரிந்த பாவத்தை எந்த வழியிலேனும் தீர்ப்பது என்று திரும்பி வந்திருக்கிறார்.
      அப்போது செல்லீயனுக்கு 16 வயது இருக்கும். திண்ணைப் பள்ளிக்கூடப் படிப்பை முடித்துவிட்டு ஊரைச் சுற்றிக்கொண்டு திரிந்த காலம். தினமும் தூங்கி எழுந்ததும் பாலக்கரையில் இருந்து நேராக காவிரிக் கரை போய்விடுவான். வடகரை ஊரில் இருந்து சேக்காலிப் பசங்கள் ஏற்கெனவே வந்து காத்திருப்பார்கள். பொழுது இறங்கும் வரை கபடி ஆட்டம்தான். போட்டிக்கு ஊர் ஊராகப் போவார்கள். சுற்றுவெளியில் செல்லீயனின் அணியை அடிக்க எவரும் இல்லை.
      ஒரு பங்குனி மாதம். புதன்கிழமை. ஆற்று மத்தியில் மட்டும் கொஞ்சமாக நீர் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மீதமெல்லாம் மணல்வெளி. ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்து சிலம்ப வாத்தியார் கபடி அணி ஒன்றைக் கூட்டி வந்தார். எல்லோரும், இவர்களைவிட சிறியவர்கள். இவர்கள் ஏளனமாகப் பார்த்தனர்.
      மணலில் வெயில் ஏறி சூடு பரவுவதற்குள் ஆட்டத்தை முடித்தாக வேண்டும். கோடுகள் தீட்டியதும் இரு அணியினரும் எதிரெதிராகத் தயாராயினர். சிலம்ப வாத்தியார் அழைத்துவந்த குழுவில் ஒருவன் கோட்டைத் தொட்டு வணங்கிப் புறப்பட்டான்.
      ''கபடி... கபடி... கபடி...''
      செல்லீயன் கோஷ்டியினர் அவனைச் சுற்றி வளைத்துப் பிடிக்க எவ்வளவோ பிரயத்தனப்பட்டனர். அவன் லாகவமாக மூன்று பேரை அடித்துவிட்டுத் தப்பினான். இங்கிருந்து செல்லீயன் புறப்பட்டான்.
      ''கபடி... கபடி... கபடி...''
      அவர்கள், கோட்டின் ஓரம் ஒடுங்கி செல்லீயன் விளையாட வழிவிட்டனர். ஐந்து நிமிடங்களுக்கு மேல் இந்த முனைக்கும் அந்த முனைக்கும் ஆடிப்பார்த்தான். அவர்களிடம், எந்த அசைவும் இல்லை; பதற்றமும் இல்லை. புலி பதுங்குவது பாய... தான் ஒரு பலியாடாக அகப்படப் போகிறோம் எனத் தோன்றிய கணம் திரும்பிவிடத் தீர்மானித்தான்.

      கால்களின் ஊன்றுதலை மாற்றி உடம்பை எதிர் திசையில் திருப்பினான். அந்தக் கணம் செல்லீயனின் வலது காலை யாரோ வாரினார்கள். நிலை தடுமாறி விழுந்தான். அதன் பின்பு எழ முடியவில்லை. அழுத்தமான பிடிப்புகள். நடுக்கோடு, ஐந்தாறு தப்படிகள் தாண்டி தெரிந்தது.
      ''கபடி... கபட்... கப...'' - செல்லீயனுக்கு முனகல் அடங்கியது. இங்கிருந்து போனவன் எவனும் கோட்டைத் தாண்டி திரும்பி வரவில்லை. அங்கிருந்து வந்தவர்கள் எவரையும் இவர்களால் பிடிக்க முடியவில்லை.
      அடுத்த சுற்றுக்கு முன்பான இடைவெளியில் இவர்கள் எல்லோர் முகங்களும் இறுகிக்கிடந்தன. 'தோற்றுவிடுவோம்’ எனப் புலம்பினர். செல்லீயன் யோசித்தான். கோரை மீது அமர்ந்தபடி சிலம்ப வாத்தியார் அந்தப் பசங்களுக்கு ஏதோ யோசனை கூறி அனுப்பி வைத்தார்.
      எல்லை மாறினர்; சுற்று ஆரம்பித்தது. போன சுற்றில் முதலில் ஆடிவந்த பையனே இந்த முறையும் வந்தான்.
      ''கபடி... கபடி... கபடி...''
      எல்லோரும் வட்டமிட்டு அவனைச் சூழ முயன்றார்கள். ஆனால், அவன் பாதம் லாகவமாக இயங்கியது. நெருங்கினால் பிடி நழுவிவிடும் என தெரிந்தது. செல்லீயன் மட்டும் சட்டென்று முன்னே பாய்ந்தான். அவன் கெண்டைக்காலை வார குனியும் சாக்கில் வலது கையில் குத்தாக மணலை அள்ளிக்கொண்டான். அவன் பாதத்தை பின்னே இழுத்து மறுமுனைக்கு நகர முயன்றான். செல்லீயன் எதேச்சையாக நடந்ததுபோல கை மணலை அவன் முகத்தில் எறிந்தான்.
      அவன் தடுமாறினான். புறங்கையால் கண்களைத் தேய்த்தான். செல்லீயன் விரைவாக எழுந்து அவன் காலைப் பிடித்து உள்ளே இழுத்துப் போட்டான். அவன் எழுந்து நீரில் கண்களை அலம்பப் போனான். யாருக்கும் சந்தேகம் இல்லை. அடுத்து செல்லீயன் நடுக்கோடு தாண்டி நுழைந்தான். அவர்கள் முன்பு போலவே பதுங்கினார்கள்.
      ''கபடி... கபடி... கபடி...''
      செல்லீயன் தொடையைத் தட்டிக்கொண்டு பயம் இன்றி நெருங்கினான். அவர்கள் சூழ எத்தனிக்கும்போது செல்லீயன் படுவிரைவாக கால்களால் மணலை விசிறினான். பிடிக்க முன்னேறிய அவர்கள் செல்லீயனைப் பிடிக்காமல் விட்டுவிட்டுப் பின்வாங்கினார்கள்.
      செல்லீயன் தெனாவெட்டாக ஆடினான். மறுபடியும் அவர்கள் செல்லீயனைப் பிடிக்க முன்னே வந்தார்கள். செல்லீயன் இந்த முறையும் கால்களால் மணலை விசிறத் தொடங்கினான். மணல் துகள்கள் சிதறி அவர்கள் கலைந்தார்கள். செல்லீயன் வெற்றிப் புன்னகையுடன் திரும்பி நடுக்கோட்டுக்குத் தாவினான்.
      அந்தச் சமயத்தில் எங்கிருந்தோ ஒரு மூங்கில் கழி பாய்ந்துவந்து நடுக்கோட்டின் மேல் ஊன்றி நிமிர்ந்து நின்றது. செல்லீயன் திடுக்கிட்டுப் போனான். சிலம்ப வாத்தியார் கோரையில் இருந்து எழுந்து வந்தார்.

      ''ஆருடா சொல்லிக் குடுத்தது வெளையாட்டுல ஏமாத்தறத..? எங்க பசங்க உங்களை பெரிய ஆதர்சமா நெனைக்கிறாங்க... நீங்க எல்லாம் பெரிய வீரங்கனு... உங்களை எதிர்த்து வெளையாடவே பயந்தாங்க... நான்தான் உங்களோட வெளையாண்டா ஆட்ட நுணுக்கங்களைக் கத்துக்கலாமுனு சமாதானப்படுத்திக் கூட்டி வந்தேன். ஆனா, நீங்க அப்படி நடந்துக்கலை. பெருந்தன்மையும் இல்லை. வெளையாட்டுல தோக்கறது சகஜம்... ஆனா, அதை ஏத்துக்கணும். அதுதான் நியதி; தர்மம். முடியலையினா குறுக்கு வழியில எறங்கக் கூடாது... ஏமாத்தக் கூடாது!''
      ''நாங்க ஒண்ணும் ஏமாத்தலை!''
      ''எனக்கு பொய் சொன்னாப் புடிக்காது''
      ''யாரும் பொய் சொல்லல... உங்களுக்குத்தான் தோத்துப்போவோமுனு பயம் வந்திருச்சு.''
      சிலம்ப வாத்தியார், செல்லீயன் கையை எட்டிப் பிடித்தார். கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் செல்லீயன் சுழன்று அந்தப் பசங்களின் காலடியில் போய் விழுந்தான். சிலம்ப வாத்தியார், மூங்கில் கழியைப் பிடித்தபடி கிட்டத்தில் வந்தார்.
      ''நீ சின்னப் பையன்... அதனாலதான் உதைக்காம விடறேன்... ஓடிப்போயிடு.''
      அன்றிரவு மூன்றாம் சாமம் கடந்த பின்பும் செல்லீயனுக்கு உறக்கமே வரவில்லை. சிலம்ப வாத்தியார் அத்தனை பேர் முன்னிலையில் பிடித்துச் சுழற்றிவிட்டது திரும்பத் திரும்ப ஞாபகத்தில் எழுந்தபடியே இருந்தது. பெரி தாக அவமானப்பட்டுவிட்டதாக உணர்ந்தான். கிழக்கே உதயரேகை படர்ந்தது.
      ஸ்ரீரங்கம் சென்று சிலம்ப வாத்தியாரைக் கண்காணித்தான். சிலம்ப வாத்தியார் ரெங்கநாதர் கோயிலில் நுழைந்து தன்வந்தரி பகவானைத் தரிசித்துவிட்டு வெளியே வந்தார். அங்கிருந்து ஆற்றங்கரையை அடைந்தார். சிலம்பப் பயிற்சிக்கூடத்துக்கு இருமருங்கிலும் நாணல் போத்திய வழியில் இறங்கினார்.
      ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத தனிமை. செல்லீயன் இந்த நாணல் வழியைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டான். புதருக்குள் வீச்சரிவாளோடு பதுங்கிக்கொண்டான். ஒவ்வோர் அரவத்தையும் உற்றுக் கேட்டபடியே இருந்தான். பொழுது உச்சிக்குப் போய்விட்ட வேளையில் சிலம்ப வாத்தியார் திரும்பி வந்தார். கூட யாருமே இல்லை. அவர் நெருங்கியதும் செல்லீயன் வீச்சரிவாளோடு முன்னே தோன்றினான். அவருக்கும் செல்லீயனுக்கும் இடையே 10 அடி தூரமே இருந்தது. திரும்பி ஓடினாலும் ஆறு போய் சேருவதற்குள் துரத்திப் பிடித்து வெட்டிச் சாய்த்துவிடலாம். செல்லீயன், முதல் வெட்டை எங்கு வெட்டுவது என கணித்தபடி நின்றான். சிலம்ப வாத்தியார் கடகடவெனச் சிரித்தார்.
      ''நீ இந்த உலகத்துல நிறைய கத்துக்கவேண்டியது இருக்கு. வா... வந்து என்னை வெட்டு பார்க்கலாம்.''
      செல்லீயன், முன்னே எட்டு வைத்தான். ஆற்றுவெளி எங்கும் படுநிசப்தமாக இருந்தது. காற்று அடங்கி நாணல்கள்கூட அசைவின்றிக் கிடந்தன. இன்னும் ஐந்தடி தூரம்தான் பாக்கி. சிலம்ப வாத்தியார் நகராமல் கம்பீரமாக நின்றிருந்தார். செல்லீயன் எம்பிக் குதித்து முதல் வெட்டை உச்சந்தலையில் இறக்க வேண்டும் என திட்டமிட்டபடி மேலும் ஓர் எட்டு முன்னே வைத்தான்.
      சிலம்ப வாத்தியார் சட்டெனக் கீழே குனிந்து, இரண்டு கற்களைப் பொறுக்கினார். எலுமிச்சம் பழத்தைவிட சற்றுப் பெரிய கற்கள். இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் மேலே தூக்கிப் போட்டார். கற்கள் கீழே வந்தன. தன்னுடைய முழங்கையால் கற்களைத் தாங்கி மேலே தட்ட ஆரம்பித்தார். சிலம்ப வாத்தியாரின் இரண்டு தோள்பட்டைகள் மட்டுமே குலுங்கின. கற்கள் இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் அந்தரத்தில் போய் கீழே வந்து மறுபடியும் மேலே போகின்றன. முழங்கை எலும்புகளோடு கற்கள் மோதும் சத்தம் விட்டுவிட்டுக் கேட்கிறது.
      செல்லீயனுக்குப் புரிந்துவிட்டது. இதில் ஏதோ வித்தை இருக்கிறது. கற்களைப் பார்க்கப் பார்க்க கண்கள் கிறங்கச் செய்தன. சிலம்ப வாத்தியார் சத்தமாகப் பேசினார்.

      ''இப்போ... இடது முழங்கைக் கல் உன் முட்டியைப் பேக்கும்; வலது பக்க முழங்கைக் கல் உன் மூளையைச் சிதறடிக்கும்... பாக்கிறியா?''
      செல்லீயன் வீச்சரிவாளை நாணலுக்குள் வீசினான். நெடுஞ்சாண்கிடையாக சிலம்ப வாத்தியார் காலில் விழுந்தான்.
      ''இது கல் சிலம்பம். கத்துக்கிட்டவனுக்கு எதிரி பயம் கிடையாது..!''
      ''அப்போ... எனக்கு இதைக் கத்துக்குடுப்பீங்களா?'' - சிலம்ப வாத்தியார் இடது பக்கக் கல்லை அப்படியே முழங்கையில் விசையோடு தட்டினார். நாணல் ஒன்று முறிந்து விழுந்தது. வலது பக்கக் கல் நாணலுக்குள் கிடந்த வீச்சரிவாளில் பட்டுக் கணீரென்று சத்தம் கேட்டது.
      செல்லீயன், எழுந்து சிலம்ப வாத்தியாரின் முழங்கையைப் பார்த்தான். சிறு சிராய்ப்பு, காயம் எதுவும் இல்லாமல் எப்போதும் போலவே இருந்தன.
      ''இதுல முழங்கைதான் சிலம்பக் கோல்...''
      அதன் பிறகு நான்கு வருடங்கள் செல்லீயன் சிலம்ப வாத்தியாருடனே இருந்தான். சிலம்ப ஆட்டத்தின் எல்லா நுட்பங்களையும் படிநிலைகளை யும் கற்றுத் தேர்ந்தான். கடைசியாக, கல் சிலம்பத்தையும் கற்றுக்கொடுத்தார். ஓர் அமாவாசை தினத்தில் சிலம்ப வாத்தியார் தன் சிலம்பக்கூடத்தை செல்லீயனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு இப்படிச் சொன்னார்,
      ''கல் சிலம்பத்தை மட்டும் அவசரப்பட்டு யாருக்கும் கத்துக் குடுத்துறாதே... காலம் வரணும்; அதுக்கான ஆளும் வரணும்.''
      சிலம்ப வாத்தியார் மெட்ராஸ் போய்விட்டார். தியாகராஜ பாகவதரைப் பிடித்து சினிமாவில் நடிக்க முயல்வதாக கடிதம் எழுதினார். ஒரே ஒரு புராணப் படத்தில் வாயிற்காவலனாகத் தலைகாட்டியதை செல்லீயன் பார்த்தான். அப்புறம் தொடர்பு விட்டுப்போய்விட்டது!
      அந்தத் தாரண வருஷத்தில் கடுமையான மழை பெய்வது ஒரு நாளும் ஓயவில்லை. அக்கா ஆவுடையாச்சியை, மேற்கே 150 மைலுக்கு அப்பால் நல்லிமடத்துக்குக் கட்டிக்கொடுத்தார்கள். மாப்பிள்ளை கிருஷ்ணசாமி கோனார், மளிகைக் கடை வைத்திருந்தார். மாட்டு வண்டியில் சீதனத்தோடு செல்லீயனைத் துணைக்கு அனுப்பினார்கள். வண்டி, அடைமழையிலேயே போய் ஆறு தினங்களுக்குப் பின் நல்லிமடத்தை அடைந்தது. அங்கு ஏற்கெனவே விஷக் காய்ச்சல் பரவியிருந்தது. மூன்று தினங்களில் கிருஷ்ணசாமி கோனார் இறந்துபோனார். ஆவுடையாச்சி, விதவைக் கோலம்பூண்டு மளிகைக் கடையைத் தொடர்ந்து நடத்த ஆரம்பித்தாள். செல்லீயன், திருச்சி திரும்ப முடியாமல் ஊரைச் சுற்றிக்கொண்டு வெட்டியாகப் பொழுது போக்கினான்.
      இரவில் ஆற்றுக்கு சுறா மீனும் விலாங்கு மீனும் பிடிக்கப்போகும்போது செல்லீயனுக்கு ஊர்க்கவுண்டரின் சிநேகம் கிடைத்தது. இருவரும் சேர்ந்து சேவற்கட்டுக்கும் ரேக்ளா ரேஸுக்கும் போனார்கள். அந்தி பனங்கள், ஜெயிச்ச சேவற்கட்டின் கோச்சைக்கறி... என ஒரு ராஜகுமாரனைப் போல உபசரித்து ஊர்க்கவுண்டர் செல்லீயனை கூடவே வைத்துக்கொண்டார். பிரதிபலனாக செல்லீயன், ஊர்க்கவுண்டருக்கு சிலம்பமும் கற்றுக்கொடுத்து வந்தான்.
      நாட்கள் வேகமாக ஓடின. அன்று மழை பெய்து ஓய்ந்த ஒரு சாயங்காலம். செல்லீயன், ஊர்க்கவுண்ட«ராடு அமராவதியைப் பரிசலில் கடந்தான். கூட்டாற்றுமுனை தோப்புவயலைத் தாண்டியதும் ஊர்க்கவுண்டரின் வயல் கண்ணுக்கெட்டும் தூரம் வரை பரந்து கிடந்தது. நெற்பயிர்கள் புடை தள்ளியிருந்தன. வரப்பில் நண்டுகள் கொடுக்கு ஊன்றி நகர்ந்தன. தேங்கிய நீரை வடியும்படி செய்து கொண்டிருந்த பருவக்காரன், ஊர்க்கவுண்டரிடம் சொன்னான்.
      ''அய்யரு தோப்பு வயல பருவம் பாக்கற கந்தக் குடும்பனுக்கே எழுதிக் குடுக்கறதாப் பேசிக்கிறாங்க...''
      ஊர்க்கவுண்டர் பதில் ஏதும் கூறவில்லை.
      மறுநாள் செல்லீயனையும் அழைத்துக்கொண்டு மாட்டு வண்டியில் தாராபுரம் அக்ரகாரம் சென்றார். கல்யாணராமர் கோயிலில் உச்சிகால பூஜை முடித்து லட்சுமிகாந்த அய்யர் வந்தார்.
      ''பழனிச்சாமி, உனக்கு எவ்வளவு முறை சொன்னாலும் புரிய மாட்டேங்குது. அந்தக் குடும்பன் குடும்பம், காலம் காலமா எங்க வயலையே நம்பி இருக்குது. இன்னிக்கு நான் பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு வேற ஆராச்சுக்கும் வித்தா அவுங்க எங்க போவாங்க?''
      ''நான் வேண்ணா அதே அளவு வயலை வேறு பக்கம் எழுதிவெக்கறேன். நீங்க எனக்குத் தோப்பைக் குடுங்க.''
      ''ம்ம்ம்... அந்தத் தென்னை மரங்களும், பலா மரங்களும், மாமரங்களும், புளிய மரங்களும் அவன் நட்டு வளர்த்தது. அது அப்படியே இருக்கணுமுனு ஆசைப்படறேன்.''
      அய்யர் எழுந்து கும்பிட்டார்.
      அன்றிரவு மாட்டுத்தொழுவத்தில் கட்டுச் சேவல்களுக்கு ராகி வைத்தபடி ஊர்க்கவுண்டர் செல்லீயனிடம் சொன்னார்.
      ''அய்யரு மொதல்ல தோப்புவயலை கந்தக் குடும்பனுக்கு எழுதிவெக்கட்டும். கந்தக் குடும்பங்கிட்ட இருந்து வயலை எப்படி எழுதி வாங்கறதுனு எனக்குத் தெரியும்.''
      அதன் பின்பு காரியங்கள் துரிதமாக நடந்தன. கந்தக் குடும்பரின் இளையமகன் சாராயம் காய்ச்சும் ஆட்களோடு சேர்ந்து சிறைக்குப் போய்விட்டான். பெரும்பிரயத்தனப்பட்டும் கந்தக் குடும்பரால் அவனை வெளியே கொண்டுவர முடியவில்லை. ஊர்க்கவுண்டர், அவன் மீது சுமத்தியிருந்த குற்றத்தை உடைத்து வழக்கை எதுவும் இல்லாமல் செய்தார். அவன் ஊருக்குள் வந்ததும் அவன் 'பங்கை’ எழுதி வாங்கினார். அவன் மேலும் கொஞ்சம் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு, வடக்கே எங்கோ தேசாந்தரம் போய்விட்டான்.
      இப்போது தோப்புவயல் பாதி, ஊர்க்கவுண்டருக்குச் சொந்தமானது. மீதியை கந்தக் குடும்பரும், அவரின் மூத்த மகனும் எழுதிக் கொடுக்க மறுத்துவந்தனர். ஊர்க்கவுண்டர், ஆள் வைத்து மிரட்டிப் பார்த்தார். ஆனால், அவர்கள் மசியவில்லை.
      அன்று இளமதியத்தில் செல்லீயனும் ஊர்க்கவுண்டரும் அறுவடை முடிந்து குவித்திருந்த நெற்குதிர்களைப் பார்த்துவிட்டு, ஆற்றை நோக்கி கொழிமணம் தடத்தில் கீழிறங்கிக்கொண்டிருந்தனர். பாம்புத் தாரையோடிய வழி. எங்கும் தாழம்பூவின் வாசனை. ஆற்றைச் சமீபிக்கும் முன் கந்தக் குடும்பரும் அவரின் மூத்த மகனும் திடீரென கூரிய ஈட்டியுடன் எதிர்பட்டனர். ஊர்க்கவுண்டர் பயந்துபோனார். திரும்பி மேலேறித் தப்ப முடியாது. துரத்தி வந்து மடக்கிவிடுவார்கள். அந்தக் கணம் செல்லீயனுக்கு சிலம்ப வாத்தியார் ஞாபகத்தில் வந்து போனார்.
      செல்லீயன் சட்டெனக் கீழே குனிந்து இரண்டு கற்களை எடுத்து கல் சிலம்பம் ஆடத் தொடங்கினான். கூரிய ஈட்டியுடன் முன்னே பாயத் தயாரான அவர்கள் ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்து கற்களையே பார்த்தபடி நின்றனர். கந்தக் குடும்பர் கத்தினார்.
      ''இவன் ஜால வித்தக்காரன். உட்டினா அவ்வளவுதான். நம்மளத் தீர்த்துடுவான். போட்டுத் தள்ளீரு.''
      மூத்த மகன் வேகமாக முன்னே பாய்ந்தான். ஈட்டியின் கூரியநுனியைக் கண்டதும் செல்லீயன் இடது முழங்கையால் கல்லைத் தட்டினான். மூத்த மகனின் முட்டி உடையும் சத்தம்; கதறல். தொடர்ந்து வலது முழங்கையிலும் கல்லைத் தட்டினான். மூத்த மகனின் தலையில் கல் மோதியது. ரத்தம் சொட்ட அவன் தடத்தில் சரிந்தான். கந்தக் குடும்பர் ஈட்டியை வீசிவிட்டு மகன் மீது விழுந்து கதறினார்.
      நீர்பரப்புக்கு மேலாக மீன்கொத்தி நீலச்சிறகை விரித்துப் பறந்தது. அக்கரை தோப்புவயலில் தென்னைகள் நெடிதாக வளர்ந்திருந்தன. நட்டாற்று ஆயமரம் பட்டுப்போய்விட்டது. செல்லீயக் கோனார் தோப்புவயலையே சிறிது நேரம் பார்த்துவிட்டு ஆற்றை ஒட்டி வடக்கு முகமாக நடந்தார். பாதம் பட்டு பனித்திவலைகள் கோரையிலிருந்து தெறித்தன. நல்ல பசி. நேராக நல்லிமடம் போய் சேர்ந்தார். ஊர்க்கவுண்டர் வரவேற்று தன்னை உபசரிக்கும் பிம்பம் எழுந்தபடியே இருந்தது.
      வீதிகள் அப்படியே இருந்தன. வீடுகளில் தினுசு மட்டும் மாறியிருந்தது. நாய்கள் குரைத்தப் பின் மௌனமாயின. எதிர்ப்படும் எவரும் செல்லீயக் கோனாரை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. நடுவளவில் ஆவுடையாச்சி வீடு விழுந்து குட்டிச் சுவராகியிருந்தது. உடைந்த மண் சட்டிகள் கிடந்தன. அங்கு ஒரு கணம் நின்று வெறித்துவிட்டு மேலும் நடந்தார்.
      ஊர்க்கவுண்டரின் வீடு மேற்கு வளவில் கிழக்கு பார்த்த தொட்டிக்கட்டு வீடு. முன்வாசல் தாண்டி நடுமுற்ற நடைமீது நின்று உள்ளே பார்த்தார். ஆசாரத்தில் நான்கைந்து பேர் வட்டமாக உட்கார்ந்து சீட்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். பூனை ஒன்று தன் பாதத்தை நக்கிக்கொண்டிருந்தது.

      வெகு நேரத்துக்கு பின் செல்லீயக் கோனாரைப் பார்த்துவிட்டு ஒருவன் எழுந்து அருகில் வந்து விசாரித்தான்.
      ''செல்லீயக் கோனார்... நானு... ஊர்க்கவுண்டரப் பாக்கணும்...''
      ''ஊர்க்கவுண்டர் செத்துப்போயீ... ரொம்பக் காலம் ஆயிருச்சு...''
      அப்போது சீட்டு விளையாண்டபடி ஓர் இளைஞன் குரல் கொடுத்தான்.
      ''எங்க பெரிசுக்கு நெறைய சகவாசம். இப்படி தெனமும் யாராச்சும் வந்துட்டேயிருப்பானுக. பத்தஞ்சக் குடுத்துத் தொறத்திவுட்டுட்டு வாப்பா. நீதான் இப்ப வெட்டி வெக்கணும்...''
      மோதிரங்கள் நிரம்பிய கைவிரல்களை சட்டைப் பாக்கெட்டில் விட்டு இரண்டு பத்து ரூபாய் தாள்களை எடுத்து நீட்டினான். செல்லீயக் கோனார் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. திரும்பி வந்த வழியே வீதியில் நடந்தார். மீண்டும் நாய்கள் குரைத்தபடி துரத்த ஆரம்பித்தன. வெடித்த எருக்கங்காயில் இருந்து வெளிப்பட்ட விதை சுமந்த பஞ்சுகள் காற்றில் மிதந்து அலைந்தன. ஏறுவெயில் சுள்ளென அடித்தது. பழையபடி கூட்டாற்றுமுனைக்கு வந்து அதே பாறையில் தோப்பையே பார்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தார். பசி அதிகமாயிற்று. நேரம் வெறுமையாக நகர்ந்தது. தன் கடைசிக் காலத்தில் மறுபடியும் இந்த ஊருக்கு வந்திருக்கக் கூடாதோ என நினைத்தார். மனகலக்கம் உண்டானது. சலிப்பும் சோர்வும் மிகுந்தன. கந்தக் குடும்பரைப் பற்றி விசாரிக்க வேண்டாம் என நினைத்தார். திருச்சிக்குக் கிளம்பலாம் என முடிவு செய்து எழுந்தார்.
      அப்போது கலப்பையை நுகத்தடியில் கோட்டேறு போட்டுக்கொண்டு ஒருவன் எருதுகளை முடுக்கியபடி கரையேறி வந்தான். செல்லீயக் கோனாரைக் கண்டதும் நின்று கேட்டான்.
      ''என்ன சாமீ தோப்புவயலையே பார்த்திட்டு இருக்கீங்க... ஆரு சாமீ நீங்க?''
      செல்லீயக் கோனார் எரிச்சலாகப் பதிலளித்தார்.
      ''பரதேசி...''
      ''பரதேசியா இருந்தாலும் இந்தத் தோப்புவயல் ஆசையைத் தூண்டி மயக்கிரும்.''
      ''புரியலையேப்பா..?''
      ''தலைமுறை தலைமுறையா இந்தத் தோப்பு வயலுக்கு ஆராச்சும் ரெண்டு பேரு அடிச்சுக்கிட்டேதான் இருக்காங்க. இப்பவும் ஊர்க்கவுண்டர் மகனுக்கும் மகளுக்கும் சண்டை நடக்குது. மகள் பங்கை நாந்தான் பருவம் பாக்கறேன். இது சாபம் புடிச்ச தோப்புவயலு. இதை அதிக நேரம் பாக்காதீங்க. வாங்க... சாப்பிடலாம்.''
      அவன் நுகத்தடியில் மாட்டியிருந்த ஈயப்போசியைக் கழற்றிக்கொண்டு வந்தான். சேம இலையைப் பறித்துவந்து போசியில் இருந்த பாதி சாதத்தைக் கொட்டி செல்லீயக் கோனாரிடம் தந்தான். பழைய சாதத்தின் மணம். பசி. செல்லீயக் கோனாராலும் மறுக்க முடியவில்லை. வாங்கிக்கொண்டார். அவனும் பாறையில் சப்பணமிட்டு அமர்ந்து போசியிலிருந்த மீதி சாதத்தைச் சாப்பிட ஆரம்பித்தான். பாதி சாப்பாட்டில் செல்லீயக் கோனார் தோப்புவயலைக் காட்டிக் கேட்டார்.
      ''ஏதோ சாபம்னு சொன்னியே... என்னப்பா அது?''
      ''ஒரு காலத்துல இந்தத் தோப்புவயலு எங்க பாட்டனுக்கு சொந்தமா இருந்துச்சு. ஊர்க்கவுண்டர் ஆசைப்பட்டு எவனோ கல் சிலம்பம் ஆடுறவனைக் கூட்டிவந்து எங்கப்பனை அடிச்சுக் கொன்னுட்டு எங்கள மெரட்டி எழுதி வாங்கிட்டாரு.''
      செல்லீயக் கோனார் ஒரு கணம் அதிர்ந்து போனார். பின் சுதாரித்து எழுந்தார். இலையை வீசிவிட்டு நீரில் கை கழுவினார். கைத்தடியை கக்கத்தில் இடுக்கிக்கொண்டு மணலில் தெற்கே நடந்தார். அவன் சத்தமிட்டான்.
      ''அணையில் இருந்து தண்ணீ தெறந்து வுட்டாச்சு. உப்பாத்துல ஆளுந்தண்ணிக்கு மேலாப் போகுது. உங்களால அக்கரைக்குப் போக முடியாது. சித்த பொறுத்தீங்கனா நானே அந்தாண்ட கொண்டுவந்து வுடறேன்.''
      பொழுது, உச்சிக்கு ஏறித் தகித்தது. அவன் சாப்பிட்டு முடித்ததும் போசியை நுகத்தடியில் மாட்டிவிட்டு செல்லீயக் கோனாரோடு உப்பாறு வரை வந்தான். நீர்மட்டம் உயர்ந்து வெண்நுரைகளோடு கலங்கலாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவன் செல்லீயக் கோனாரின் தோளைப் பற்றி அக்கரை வரை நீந்தி கரையேற்றினான். நிற்காமல் திரும்பி நீந்தினான். அவன் பார்வையில் இருந்து மறைந்ததும் செல்லீயக் கோனார் கீழே குனிந்து இரண்டு கூழாங்கற்களை எடுத்தார். மேலே வீசினார். கல் சிலம்பம் ஆடத் தொடங்கினார். இதுதான் கடைசி ஆட்டமாக இருக்கும் எனத் தோன்றியது. முழங்கைகள் நடுங்கின. சுதாரித்து கற்கள் கீழே விழாமல் தடுத்து மேலே செலுத்தினார். அந்த நேரத்தில் நீரின் சலசலப்பு கேட்டது. எதிரில் நீர் சொட்டச் சொட்ட அவன் நின்றிருந்தான்.
      ''நீங்க செல்லீயக் கோனாரா?''
      செல்லீயக் கோனாருக்கு முதல்முறையாக சிறிது பயம் எழுந்தது. பதில் கூறாமல் அவனையே பார்த்தார். அவன் மேலும் கிட்டத்தில் வந்து நின்றான். மெள்ளச் சிரித்தபடி கேட்டான்.
      ''எனக்கு கல் சிலம்பம் கத்துக்குடுப்பீங்களா?''
      சிலம்ப வாத்தியார் ஊரைவிட்டு போகும்போது சொன்னது ஏனோ அந்தக் கணத்தில் ஞாபகம் வந்தது. செல்லீயக் கோனாரும் பதிலுக்குச் சிரித்தார்.
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      அமரந்தா - சிறுகதை
          சிறுகதை: நரன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்
       
      புனே ரயில்வண்டி நிலையத்தில்  இரைச்சலும் பரபரப்பும்  நிறைந்திருந்தது. வெவ்வேறு வயது, நிறம், தோற்றம், மொழி கொண்ட  கலவையான மனிதர்கள்  பயணத்திற்காய் ரயில் நிலையம் முழுக்கப் பரவிக்கிடந்தார்கள்.  நிலையத்தில் அந்த இருவரையும்  கடந்து செல்லும் எல்லாமனிதர்களும் விநோதத் தன்மையோடு சில நொடி நேரம் நிலைகுத்திப் பார்த்து, பின் அவர்களிடமிருந்து   பார்வையைப் பிரித்துக்கொண்டு நடந்தார்கள்.அங்கங்கே கொஞ்சமாய் நரை சிதறியிருந்த  முடிகளோடு   நாற்பந்தைந்து வயதுப்  பெண்ணாய்த் தோற்றமளிக்கும் வயிறு புடைத்த பெண்  அமரந்தா  ஆறாவது நடை மேடையைத் தேடியபடி மெள்ள நடந்து வந்துகொண்டிருந்தாள். உடன் அந்தப் பெண்ணின்  எழுபது சதம்  இளம் வயது தோற்ற சாயலைக்கொண்டிருந்த வேறொரு பெண் அவளின் உடமைகளைத் தாங்கிய பயணப்பெட்டியையும், கைப்பையையும்,  சுமந்து  கொண்டு  நடந்து வந்துகொண்டிருந்தாள்.

      பார்க்கும் எவரும் இளம்பெண் நிச்சயம் நாற்பந்தைந்தின் மகளாய்த்தான் இருக்கும் என்று யூகித்திருப்பார்கள். ஒருசிலர் அந்த  இளம் பெண்ணை அடையாளம் கண்டுகொண்டு  தங்கள் கைப்பேசியில் கேமராவை விரித்து அவளோடு  புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டார்கள். விளையாட்டுச் சீருடை அணிந்திருந்த உயர்நிலைப் பள்ளியில் படிக்கும் தோற்றம் கொண்ட  கொஞ்சம்  பெண்பிள்ளைகள் அவளிடம் அடையாளக் கையொப்பம் கேட்டார்கள்.

      அவள், ‘மீரா ஆதிராஜ்’ என்று தன்  கையொப்பத்தைக் கிறுக்கினாள். அவளை அடையாளம் தெரியாத சிலர் அடையாளம் தெரிந்துகொண்ட  மனிதர்களிடம் அவள் யாரென்று ஹிந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும்     வினவினார்கள். ‘`மீரா ஆதிராஜ். பிரபல பாட்மின்டன் வீராங்கனை’’ என்று அடையாளம் சொன்னார்கள். நாற்பத்திசொச்சம் அவளின் அம்மாவாகத்தான் இருக்க வேண்டுமென முடிவு செய்துகொண்டார்கள். அமரந்தா கர்ப்பம் தரித்திருப்பதைப்போலத் தெரிந்தாள். ஏழாம்  மாதமாய் இருக்க வாய்ப்புண்டு. வயிற்றின்  மேட்டில் தன் வலது கையின் ஐந்து விரல்களையும் விரித்து வைத்தபடி வேகம் குறைந்து நடந்தாள். ஆறாவது நடைமேடை சிமென்ட் பெஞ்சின் அருகில் வந்ததும்  கையில் கொண்டு வந்திருந்த லக்கேஜ்களை இறக்கி வைத்தாள். அமரந்தா வந்ததும் பெஞ்சில் அமர்ந்துகொண்டாள். களைப்பாய்த் தெரிந்தவளுக்கு, கையிலிருந்த  தண்ணீர் பாட்டிலிலிருந்து  மீரா பருகக் கொடுத்தாள்.

        கர்ப்பகாலங்களில் எடுக்க வேண்டிய 6 ஆகாரங்களைப் பற்றியும் , மருந்துகளைப் பற்றியும்... மிச்சமிருக்கும் கர்ப்பகாலங்களில் உடலைப் பேணிக்கொள்ளும் முறையையும் மீரா சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். மீண்டும் ஒருமுறை கேட்டாள். ``அமரந்தா,  வேலையை விட்டுடேன்.’’ ``இல்ல  மீரா’’ மறுத்துத் தலையாட்டினாள். ``ஹே... மீரா...’’ கை அசைத்தபடி  அருகில்  வந்தார்  மீராவுக்குத் தெரிந்தவர்போல, தோராயமாய்  நாற்பது வயதிருக்கும்  வட இந்தியர். ஒடுக்கமாய் முடியைக் கத்தரித்து முன்னாள் விளையாட்டு வீரரைப்போல் தோற்றமளித்தார். சரியான உணவு முறையையும், உடற்பயிற்சியையும் கைவிட்டிருக்க வேண்டும். கொஞ்சம் வயிறு பெருத்திருந்தது. மீரா அவருக்கு தன் அம்மாவை அறிமுகப்படுத்தினாள் . ``ப்ரஃபஸர் அமரந்தா. என் அம்மா. சென்னையிலிருந்து வந்திருக்காங்க.’’ அவர் இப்போது குழப்பமாக நெற்றியைச் சுருக்கி இருவரையும் பார்த்தார்.  தயக்கமாய்  அமரந்தாவிடம் வணக்கம் சொல்லிக்கொண்டார்.

      “அம்மா இது கிஷோர். என்னோட  ட்ரெய்னர்.” அவரின் கண்கள்  அமரந்தாவின் வயிற்றை  சந்தேகமாய்ப் பார்த்தது.  அமரந்தா     எந்தத் தயக்கமுமில்லாமல் சொன்னாள். ``எஸ். கிஷோர். ஐ’ம்  ப்ரெக்னென்ட்.’’ கிஷோர் கொஞ்சம் தடுமாறினார் ``ஓ... டேக் கேர்... டேக் கேர் அமரந்தா. சரி நான் கிளம்புறேன். உடம்ப பார்த்துக்கோங்க’’ என்று சொல்லிவிட்டு அவசரமாக நடந்தார். கொஞ்சம் தள்ளிப் போய் மீண்டும் திரும்பி அந்த வயிற்றைப் பார்த்தார். அவர் எப்படியும் திரும்பிப் பார்ப்பார் என்பது அமரந்தாவுக்குத்  தெரிந்திருக்கும்போல. அவள் சிரித்தபடியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

      இப்போது  மீரா  தன் மணிக்கட்டை உயர்த்தி நேரம் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தாள். அங்கு நிறைய நேரம் இருக்க சங்கோஜப்பட்டவளைப் போலவும் தெரிந்தாள். அமரந்தா அவளைக் கிளம்பிப் போகச் சொன்னாள். ``ட்ரெய்ன் வர இன்னும் அரை மணி நேரம் இருக்கு. உனக்கு ட்ரெய்னிங் இருக்கும். நீ கிளம்பு நான் பாத்துக்குறேன்.’’ தயங்கியவளிடம் ``கிளம்பு’’ என்று அழுத்தமாய்ச் சொன்னாள். மீரா நடக்க ஆரம்பித்தாள். அவள் கிளம்பிச் செல்வதை  அமரந்தா  பின்னாலிருந்து  பார்த்தபடியிருந்தாள்.  ஒரு விளையாட்டு வீராங்கனை என்று எவரும் கணித்துவிடும்படியான உடல்வாகுதான். அமரந்தா  இப்போது கொஞ்சம் தண்ணீரை எடுத்துக் குடித்தாள்.  தன் கைப்பையிலிருந்த  ஓவியம் சார்ந்த மாத இதழை எடுத்துப் புரட்டத்  தொடங்கினாள்.  உப்பும் இனிப்பும் கலந்த பிஸ்கெட் பாக்கெட்டை விரித்துவைத்து, கடித்துக்கொண்டே பக்கங்களைப்  புரட்டத்  தொடங்கினாள். அவளுக்குப் பின் பக்கம் இருந்த ஐந்தாம் நடைமேடையில் சிமென்ட் பெஞ்சில் கூப்பிடு தூரத்தில்  உட்கார்ந்திருக்கும் ஒரு மனிதர் தன்னையே பார்ப்பதைப்போல் உள்ளுணர்வு  தோன்றியது.
      இடது புறமாய்த் திரும்பி அவரைக் கவனிக்கத்  தொடங்கினாள். கறுப்பும் வெள்ளையும் சரிபாதியாயிருக்கும் சுருண்ட முடிகளை அழகாய்க் கத்தரித்து பிடரி வரை  சரிய விட்டிருந்தார். காலர் இல்லாத வெள்ளை லினன் சட்டையை முழங்கைக்கு மேல் அகலமான  பட்டையாய் மடித்து விட்டிருந்தார். கீழாடையாய் ஊதா நிற போலோ டெனிம் ஜீன்ஸ். இசை அல்லது ஓவியம் மாதிரியான நுண்கலையைச்  சார்ந்தவராய் இருக்கும்படியான தோற்றம். வயது ஐம்பதை நெருங்கும் போலிருந்தது. பரிட்சயமான மனிதரைப்போல் தெரிந்தார். அவரும் பார்வையை விலக்காமல் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தார்.  ``அமரந்தாதான நீங்க..?’’    ‘`ஆமா’’ ஆச்சர்யமடைந்தாள். ``நீங்க..?’’ அவர் தன் காபி நிறத் தோல்பையைத் தூக்கிக் கொண்டு அவள் அமர்ந்திருக்கும் இடத்திற்கு நகர்ந்தார்.

      அமரந்தா   சரசரவென  நினைவுகளைத் தட்டி அவர்  யாராயிருக்குமென்று தேடினாள். சட்டென நினைவுக்குவரவில்லை.  “நான் அபராஜிதன். சென்னை ஓவியக் கல்லூரி.” நினைவுக்கு வந்துவிட்டதாய்  உடம்புக்குள் ஒரு துள்ளல் வந்தது. ‘`ஹே... அபு...’’  எழ முற்பட்டாள். அந்த மனிதனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். அபராஜிதன்  அமரந்தாவோடு ஓவியக்  கல்லூரியில் உடன் படித்தவன்.  முகம் முழுக்க பெரிய தாமரைப் பூவைப் போல் மலர்ந்தது.

       ``எத்தனை வருஷம் ஆச்சு. எப்படி இருக்க?’’ ``நல்லா இருக்கேன்.’’

      நகர்ந்து, அமர இடம் கொடுத்தாள். ``பூனேலயா இருக்க..?’’ என்று கேட்டாள் அமரந்தா.

      ``இல்ல நான் மும்பைல. இங்க தாகூர் கேலரில  என்னோட ஆர்ட் ஷோ  இருந்தது. முடிஞ்சி கிளம்புறேன்.’’

      ‘`என்ன சொல்ற உன் ஷோ இருந்ததா?  ரெண்டு மாசமா நான் இங்கதான் இருக்கேன். தவற விட்டுட்டேனே...’’  சட்டென முகத்தில் வருத்தம் தெரிந்தது .

      ‘`உனக்கு எத்தனை குழந்தைகள் அபு.’’

      ‘`எனக்கா..?’’ சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான். ‘`நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கல அமரந்தா. சடங்குகள் மேல பெருசா நம்பிக்கையில்ல. கல்யாணத்துக்கும், குழந்தை பெத்துக்குறதுக்கும் சம்பந்தமில்லைனாலும் ரெண்டு பேருக்கும் விருப்பமில்லை. போன வருஷம் வரை சந்திரிகாவோட இருந்தேன் . சந்திரிகாவும் ஓவியர்தான். இப்போ தனியாத்தான் இருக்கேன்.’’

      ‘`நீ புனேலயா இருக்க?’’

      ``இல்ல நான் சென்னைல இருக்கேன் அபு. தெரசா காலேஜ்ல ஃபைன் ஆர்ட்ஸ் ப்ரொஃபஸர். என் பொண்ணு இங்கதான் இருக்கா. மீரா ஆதிராஜ். பேட்மின்டன் பிளேயர்.’’

      கண்களை விரித்துக் கேட்டான் . ‘`உண்மையாவா?’’ நம்ப முடியாமல் கேட்டான்.

      ‘`ஆமா’’

      ``என்ன சொல்ற அமரந்தா. அந்தப் பொண்ணு ஃபோட்டோவை எதாவது நியூஸ் பேப்பர்ல பார்க்கும்போதெல்லாம் இது எங்கயோ எப்பவோ பார்த்த முகம் போலவே தோணும். இந்த வருஷம் இன்டர்நேஷனல் மேட்ச் ஆடப் போறாங்கள்ல?’’

      ‘`ஆமா  அபு.  இங்க நிக்கில் கனித்கர் பாட்மின்டன் அகாடமிலதான் ட்ரெய்னிங்.’’

      அபராஜிதன் மெள்ள அமரந்தாவின் மேடான வயிற்றைப் பார்த்தான். அவன் கவனிப்பதைப் பார்த்து ``அதை அப்புறம் பேசலாம்’’ என்று சொல்லி வேறு விஷயத்துக்கு நகர்ந்தாள். ``எனக்கு இப்போ சூடா டீ வேணும் அபு.’’ எழுந்து வேகமாய் நடந்தான். டீயோடு வருபவனை சந்தோஷமாய்ப் பார்த்தாள். டீயைக் கொடுத்தபடியே சொன்னான். ``எத்தனை வருஷம் ஆச்சு. இன்னும் அப்படியே இருக்க அமரந்தா. உன்தோற்றம், தைரியம், சந்தோஷம் எதுவுமே மாறல.. கொஞ்சமா எல்லாத்திலயும் நரை விழுந்திருக்கு. அவ்வளவு தான். ஆதி ராஜன்  சார் எப்படி இருக்கார்?’’ டீ கப்பிலிருந்து உதட்டைப்பிரித்து எடுத்து... ``அவர் எங்க இருக்கார்?’’  திரும்ப டீ கப்பில் உதட்டை ஒட்டிக் கொண்டாள்.

      ``என்ன சொல்ற... சார் இப்போ உன்கூட இல்லையா?’’

      ``அவர் உலகத்திலயே இல்ல.  விபத்துல  இறந்துட்டார். ஆறு வருஷம் ஆகிடுச்சு.  ஈ.சி.ஆர் ரோட்ல  அவர் புல்லட்ல போகும்போது ஒரு  ஆக்ஸிடென்ட்ல கார் மோதி இறந்துட்டார். சாகும்போது ஐம்பத்திரண்டு வயசு. இதுல என்ன கொடுமைனா அடுத்த நாள்தான் அவருக்குப் பிறந்த நாள் தெரியுமா?’’ சட்டென்று அவளின் குரலில் இறுக்கம் தட்டியது. அபு கேட்டான்.

      ``சார் உன்னவிட பத்து  வருஷம்  மூத்தவரா?’’

      ``ஆமா.’’

      சிறிது நேரம் அமைதியாயிருந்தார்கள்.

      அமரந்தாவுக்குக் கொஞ்சம் குமட்டல் வருவதைப் போலிருந்தது. ``நான் ரெஸ்ட் ரூம் வரைக்கும் போயிட்டு வந்திடுறேன்.’’

      ``உடன் வரவா?’’ என்று அபு கேட்டதும், ``அதெல்லாம் வேண்டாம்’’ என்று மறுத்து மெள்ள நடந்தாள். அவள் கிளம்பியதும் அபுவின்  நினைவுகள்  சரசரவெனப் பின்னோக்கி ஓடின.  கல்லூரியில்  அமரந்தா அழகு, திறமை, பரபரப்பு கூடிய பெண்ணாக இருந்தாள். ஓவியக்  கல்லூரியில்  எல்லோருக்கும் அவள்மீது விருப்பமிருந்தது. அபுவுக்கும்கூடத்தான். எத்தனை பேர் அவளின்  அன்பைப் பெற விண்ணப்பித்திருந்தார்கள். மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கும்போது சேர்ந்தாற்போல் பத்து நாள்கள் விடுமுறை எடுத்திருந்தாள். அவளுக்கு  வகுப்பு எடுக்கும் ஆதிராஜன் சாரும் அதேபோல் சேர்ந்தாற்போல் விடுப்பில் போயிருந்தார். மூன்றாம் நாளே எல்லோருக்கும் தெரிந்து விட்டது. இருவரும் வீட்டிலிருந்து கிளம்பிப் போய் திருமணம் செய்துகொண்டார்களென.   அமரந்தாவின் குடும்பத்தில் யாரும் சம்மதிக்க வில்லை என்று சொன்னார்கள். திருமணம் முடித்து இருவரும்  வழக்கம் போல்  கல்லூரிக்கு  வரப் போக இருந்தார்கள். ஆதிராஜன் சாரை ஆண்  பெண்  பாகுபாடில்லாமல் எல்லோருக்கும் பிடிக்கும். சில  மாணவர்களை அவரின் வீடு வரை அனுமதிப்பார்.

      வீடு என்பதெல்லாம் இல்லை . விஸ்தாரமும், நீளமுமான ஒரு பெரிய மாடி அறை. நடுவே எந்தத்  தடுப்பும் இருக்காது. முழுக்க வரைந்து முடிக்கப்பட்ட, பாதி வரைந்து முழுமையடையாமல் இருக்கும் பெரிய பெரிய ஓவியங்கள் என அந்தப் பெரிய அறை முழுக்க நிறங்களாய்ச் சிதறிக் கிடக்கும் . ஆதிராஜன் சார்  அடர்ந்த  கறுப்பு நிறம். முகத்திலும் தலையிலும் கரு கரு சுருட்டை முடிகள். கால் சட்டையோடு, பல நிறங்கள் சிதறியிருக்கும் கையில்லாத பனியனை அணிந்தபடி ஆதிராஜன் சார் எதாவது வரைந்துகொண்டிருப்பார். வரையாத நேரங்களில் ஆதிராஜன் சார் கரங்களில் எப்போதும் கறுப்புத் தேநீரும், மறு கையில் வெள்ளை சிகரெட்டும் புகைந்துகொண்டிருக்கும். அப்போதெல்லாம்  அமரந்தா  பாதி நாள்கள் ஆதிராஜன் சாரின் வீட்டில்தான் இருப்பாள். அப்போதே எல்லோரும் பேசிக்கொள்வார்கள். அமரந்தா ஆதிராஜன் சாரைக் காதலிக்கிறாளென. சார் அமரந்தாவைவிடப் பத்து வயதாவது மூப்பிலிருப்பார். `போயும் போயும் அவரையா’ என அபு  உட்பட சக மாணவர்கள் பொறாமையில் புழுவாய் நெளிந்தார்கள்.

      ஈரத்தைத் துடைத்தபடி மெதுவாய்  நடந்து வந்து பெஞ்சில் அமர்ந்தாள். அமர்ந்த மறு  விநாடியே  அபு கேட்டான். ``ஏன் அமரந்தா, நீ சாரை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட?’’ அமரந்தா சிரித்துக்கொண்டாள். ``நான் உட்பட எத்தனை பேர் உன்னைக் காதலிச்சோம். அதில் எத்தனை பேர் மிக அழகானவர்கள்.’’ சில நொடிகள்அமைதியாகி பின் நிதானித்துத் சொன்னாள். ``இவ்வளவு வருஷமா இந்தக் கேள்விக்கு மட்டும் ஏன் இன்னும் துருப்பிடிக்கலைனு தெரியல. இந்த இடைப்பட்ட வருஷங்கள்ல  உடன் படித்த எத்தனையோ பேரை  சந்திச்சிட்டேன். எல்லோரும் முதல் கேள்வியா இதைக்  கேட்டுட்டாங்க. இப்போ நீ கேட்ருக்க. பொதுவா என்னைப் பாத்து மத்தவங்க கேக்குற எல்லாக் கேள்விக்கும் நான் பதில் சொல்றதில்ல அபு… அப்படி சொல்லிக்கிட்டே இருந்தா. கேள்விகளோட எண்ணிக்கையும், கேக்குறவங்க எண்ணிக்கையும் கூடிக்கிட்டே  இருக்கும். அந்த நேரத்தில அவரை எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது அபு. அவ்வளவுதான்.’’

       பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே சென்னை செல்லும் ரயில் நாற்பது நிமிடம் தாமதமாக வருவதாய் ரயில் நிலையத்தின் அறிவிப்பு வந்தது. ``நாம இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கிட்டிருக்கலாம் அபு.’’ சந்தோஷப்பட்டாள். ``உன்னோட ரயில் எத்தனை மணிக்கு?’’  அபுவிடம் கேட்டாள். ``எனக்கு அடிக்கடி இருக்கு. மும்பை இங்க இருந்து மூணு மணி நேரம்தான்.’’ சிறு அமைதிக்குப் பின் அபு அமரந்தாவின் வயிற்றைப் பார்த்தான். ``ஓஹ்... இன்னும் இது பத்தி சொல்லல இல்ல. அது பெரிய கதை.இப்போ நேரம் இருக்கு.’’

      ``அபு... இப்போ நான் கன்சீவ் ஆகியிருக்கேன்’’ வயிற்றில் கைவைத்துச் சொன்னாள்.

      ``இந்த வயசுலயா?’’

      ``ஆமா. டாக்டர்கிட்ட கேட்டேன். நாற்பத்தியேழு வயசாகுது. இன்னும் பீரியட்ஸ் நிக்கல. வரிசை தப்பாம எல்லா மாசமும் சரியா வருதுன்னு சொன்னேன். இப்போ ஏழாவது மாசம்.’’

      அபு வெறுமனே  ‘`ம்...’’ மட்டும் சொன்னான்.

      ``நீ வேறொரு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டியா  அமரந்தா?’’

      ``ஏன் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்...’’ தாமதமாய் அபுவின் கேள்வியைப் புரிந்து கொண்டவளாய்  ``ஓ... இந்தக் குழந்தை எப்படினு கேக்குறியா?’’

      அபு அமைதியாயிருந்தான்.

      ``இந்தக் குழந்தை மீராவோட குழந்தை அபு. என் வயிற்றில் வளருது. அவ்வளவுதான்.’’

      குழப்பமாய் நெற்றிச் சுருக்கத்தோடு அமரந்தாவைப் பார்த்தான்.

      ``மூணு வருஷம் முன்னாடி மீரா காதல் திருமணம் பண்ணிக்கிட்டா. அவளோட  கணவரும் ஒரு விளையாட்டுவீரர்தான். ஒரிசாவில்  மிகவும் எளிமையான குடும்பம். அந்தக் குடும்பத்திலேயே படித்தவர் இவர்தான்.கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே  மீரா  அவர்கிட்ட சொல்லிட்டா. `கொஞ்ச வருஷத்துக்கு என்னால குழந்தை பெத்துக்க முடியாது. நான் மேட்ச் விளையாடணும். அதுக்கு ஒத்துக்கிட்டாதான் கல்யாணம்’னு சொல்லித்தான் திருமணம் செஞ்சிகிட்டா. சின்ன வயசிலயிருந்தே இன்டர்நேஷனல் மேட்ச் விளையாடுறதுதான் அவளோட லட்சியம். அவரும் அப்போ சந்தோஷமா ஒத்துக்கிட்டாரு. ஆனா இப்போ அவரோட வீட்ல பிரச்னை பண்றாங்க. இப்போ ஒரு வருஷத்துக்குள்ள குழந்தை வேணும்னு சொல்றாங்க.’’

      அபு சிறிய தலை அசைவோடு கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

      ``மீரா இந்த வருஷம் இன்டர்நேஷனல் விளையாடுறா. குழந்தைக்கு இன்னும் கொஞ்ச வருஷம் வெய்ட் பண்ணச் சொன்னா அவங்க வீட்ல யாரும் ஒத்துக்கல. கர்ப்பம் தரிச்சா ஒரு வருஷம் விளையாட முடியாது . குழந்தை பிறந்த பின்னாடி ஒரு வருஷமாவது அவளுக்கு ஓய்வு தேவையாயிருக்கும்.  குழந்தை பிறந்த பிறகு மீண்டும் அதே வேகம் அந்த உடலில் இருக்குமான்னு தெரியாது. அந்த இரண்டு வருட ஓய்வு அவளை மனரீதியாவும், உடல் ரீதியாவும் எவ்வளவு தொந்தரவுபடுத்தும். அவளோட கனவெல்லாம் அப்படியே வீட்டுக்குள்ள முடங்கிடும்  அபு. இந்தியாவில் அவள் இப்போது முன்னணி வீராங்கனை. இரண்டு வருஷ ஓய்வு அவளை, ரேங்க்கிங்லயும் அவளை பின்னால தள்ளிடும். ஒரு கர்ப்பத்துக்குப் பின்னாடி பெண் உடம்பு எவ்வளவு சிதைஞ்சி போயிடுது. மீண்டும் அந்த உடம்பைத் தயார்ப்படுத்துறதுக்கு அவள் எவ்வளவு உழைக்க வேண்டியிருக்கும். ஆண்களுக்கு இதில் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லைல.’’

      கொஞ்சமாய் ஆமோதிப்பது மாதிரி அபு தலையாட்டினான்.

      ``மீராவின் லட்சியம், குழந்தை சார்ந்த ஆசை ரெண்டும் சிதைஞ்சி போயிடாம இருக்க நான்தான் வாடகைத் தாய் முறையைச் சொன்னேன். அதுக்கு அவள் கணவனும், பெரிய தயக்கத்திற்குப் பின் அவரின் குடும்பத்தினரும் சம்மதிச்சாங்க. அவங்க வாடகைத் தாயைத் தேடத் தொடங்கினாங்க. ஒருநாள் விடியக்காலைல எனக்கு நானே அந்த கர்ப்பத்தைச் சுமந்து பெற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்னு யோசனை தோணுச்சு. அன்னைக்கே  கல்லூரி   முடிஞ்சதும் டாக்டர்கிட்ட போய் வாய்ப்பும், சாத்தியமும்  இருக்கிறதான்னு கேட்டேன். `நூறு சதம்  வாய்ப்பிருக்குது’னு சொன்னார். சந்தோஷமா இருந்துச்சு. முக்கியம்னு நான் நினைக்கும் சில நண்பர்கள்கிட்ட  என் விருப்பத்தைச் சொன்னேன். எல்லோரும் ஆளுக்கொரு ஆலோசனை சொன்னார்கள். எனக்கு  ஆதரவாய் ஒரு குரல்கூட இல்லை. பெரும்பாலானோரின் கருத்து இந்தக் குழந்தையை நீ பெற்றுக்கொடுக்க வேண்டாம் என்பதுதான். இந்தச் சமூகம் என்னைத் தவறாய்ப் பார்க்கும் என்பதுதான் அவர்களின்  கவலையாகச் சொன்னார்கள். சொந்த மருமகனின், மகளின் உயிரணுக்களை என் கர்ப்பக் குடத்தில் சுமப்பதை அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லையாம்.

      மீராவிடம் யோசனையைச் சொன்னேன். எவ்ளோ சந்தோஷப்பட்டா தெரியுமா ? அவளின் கணவர் வீட்டில் இப்போ வரை கடுமையான எதிர்ப்புதான். மீராவின் கணவருக்கும் தொடக்கத்தில் முழுச் சம்மதமில்லை. கருத்தரித்த பின் மருமகனின் கர்ப்பத்தை மாமியார் சுமப்பதாய் அவரின் குடும்பம் முழுக்க என்னை மண்வாரித் தூற்றியது. சில நாள் மாலை நேரங்கள்ல என்னோடு நடைப்பயிற்சிக்காய் மீராவின் கணவரும் உடன் வருவார். சாலைகளில் நடப்பவர்கள் விநோதமாய்ப் பார்ப்பார்கள். அவர்களுக்குள் என்னைக்  கிண்டல் செய்து பேசிக்கொள்வார்கள். நான் எந்த மனிதரையும் சட்டைசெய்வதில்லை.

      கல்லூரியில்  என்னோடு பலரும் முகம் கொடுத்துப் பேசுவதில்லை. கர்ப்ப காலங்களில் தேவையில்லாத மன உளைச்சலைச் சந்திக்க வேண்டாம் என்பதற்காக ஆறு மாதம் பிரசவ விடுப்புக்கு அனுமதிக்கக் கேட்டேன். `இந்த வயதில் கர்ப்பமா? பொய்  சொல்கிறீர்கள்’ என்று கல்வித்துறை அதிகாரிகள் லீவ் கொடுக்க மறுத்தார்கள். பலமுறை திரும்ப திரும்ப விடுப்புக் கோரி அனுப்பினேன். அதன்பின் வீங்கிய வயிறோடு நான் நேரில் சென்று விளக்கம் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. கிளம்பும்போது ஒரு முதிய பெண் அதிகாரி கூப்பிட்டு அறிவுரை சொன்னார். `ஏன் மேடம்? இந்த வயசுல  கொஞ்சம் கவனமா இருந்திருக்க வேண்டாமா..?’’  என்று சொல்லி முடித்து அமரந்தா வெடித்துச் சிரித்தாள். அபுவும் கொஞ்சமாய் சிரித்தான்.

      ``கல்லூரியில் நான் என் மாணவிகளிடம் என் கர்ப்பத்தைப்  பற்றி எதையும் மறைக்கவில்லை.இந்தத் தலைமுறை  எவ்வளவு அழகா புரிஞ்சிக்கிறாங்க தெரியுமா அபு?’’ எந்த மாணவியின் முகத்திலும் கொஞ்சமும்   முகச்சுளிப்பு இல்லை. வீட்டில் பல காலமாகப் புழங்காமல் ஒரு அறையோ, ஒரு பகுதியோ இருந்தால்  அது   யாருக்காவது பயன்படட்டும்னு தங்க அனுமதிப்பதில்லையா? இருபத்தி நாலு வருஷமா  இந்த கர்ப்ப அறை எந்தப் புழக்கமுமில்லாமல் காலியாத்தானே இருக்கு. கிட்டத்தட்ட ஐம்பது வயதில் அதன் கர்ப்பம் தரிக்கும் காலம் முடிந்ததும் உள்ளேயே அது வீரியமில்லாமல் இறந்துவிடும். எந்தப் பயன்பாடுமில்லாமல் அனாவசிய உறுப்பாய் அதைப்  பலகாலம் நான் சுமந்தலைய வேண்டும். மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதற்காகவும், வெட்டி  கெளரவத்திற்காகவும் இந்த அனுபவத்தை நான் ஏன் இழக்கணும் சொல்லு.’’

      அதைத் தீவிரமாய் ஆமோதிப்பதுபோல் அபு தலையாட்டினான்.

      ``இப்போ இந்த கர்ப்ப காலத்தின் உணர்வு எப்படி இருக்கு  அமரந்தா?’’ அபு சந்தோசமாய்க் கேட்டான்.

      ``ரொம்ப நல்லா இருக்கு அபு. சந்தோஷமா, ரொம்ப இளமையா என்னை உணர்றேன். உன்னிப்பா கவனிக்கிறேன் அடிக்கடி வயித்துக்குள்ள சளப்...சளப்னு யாரோ உள்ளேயிருந்து நீரை உலப்புவது மாதிரியிருக்கு. கடந்த ஏழு மாதமாய் வீட்டில் எனது அறையில் தங்கியிருக்கும்போது தனியாயிருப்பது மாதிரியான உணர்வே இல்லை. யாரோ உடன் இருப்பதாய் உணர்கிறேன்.

      சில நேரம் மட்டும் புழங்கிய ஊரையும், வீதிகளையும் விட்டுட்டு ஒரு புதிய இடத்துக்குப் போகலாமென்றும், பிடித்த ஏதாவதொரு மனிதரோடு மாலை வேளையில் நடைப்பயிற்சி செய்தால் தேவலை என்பது போலவும் தோன்றும். ஆனால், இப்போது அந்தத் தெரு மனிதர்களும், என் பழைய நண்பர்களும் சட்டென என் கையை உதறிவிட்டு என்னிடமிருந்து நகர்ந்து சென்றுவிட்டார்கள்.’’ சட்டென உற்சாகம்  வடிந்து  பேசினாள்.

      அபு  அமரந்தாவின் கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டான். அவளும் அபுவின் கரங்களை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

      சென்னை செல்லும் ரயில் வருவதற்கான அழைப்பை ஒரு பெண் இரண்டு, மூன்று மொழிகளில் உற்சாகமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். சிறு பரபரப்பு அவளிடம் தொற்றிக்கொண்டது.  அமரந்தா  கிளம்ப ஆயத்தமானாள். உடமைகள் தாங்கிய   பெட்டிகளை நான் எடுத்து வைத்துவிடுவேன், நீ ஏதும் அலட்டிக்கொள்ள வேண்டாம் என்று சொன்னான்.

      ரயில் வந்து அவள் முன் நின்றதும் முழுக்க குளிரூட்டப்பட்ட ரயில் பெட்டியில் அவளின் இருக்கையை  அடையாளம் கண்டு அந்த இடத்தில் அவளின் உடைமைகளைக் கொண்டு வந்து வைத்தான். இறுதியாக, மெள்ள நடந்து வரும்  அமரந்தாவைக் கைபிடித்து ஏற்றிவிட்டான். நீர் பாட்டில்கள் இரண்டு வாங்கி ஓடிவந்து அவளிடம் கொடுத்தான். ``டீ குடிக்கிறியா?’’ என்றும் கேட்டான்.

      நிச்சயமாய் வேண்டுமென்றாள். இரண்டு தேநீர் வாங்கி வந்து ஒன்றை  அமரந்தாவிடம் கொடுத்துவிட்டு ஒன்றைத் தான் பருகத்  தொடங்கினான். ரயில் பெட்டி பெரிதும் காலியாக இருந்தது. ரயிலில் சிறிது அசைவு தெரிந்ததாய் உணர்ந்தாள். ஓரிரு விநாடிகளில் அசைவை நன்றாகவே உணர முடிந்தது. பதற்றமாய் அமரந்தா கேட்டாள். ``அபு, வண்டி கிளம்பிடுச்சா?’’ ``ஆமாம்’’ எந்தப் பதற்றமுமில்லாமல் அபு சொன்னான். ``நீ  கீழே இறங்கலயா?’’  என்று கேட்டாள். ``நான்   உன்கூட சென்னைக்கு வரேன்  அமரந்தா. நாலு  மாசம் உன் பக்கத்துல இருந்து உன்னைப் பாத்துக்கப்போறேன்.’’

      ஆர்வமும் சந்தோஷமுமாய்… இது பொய்யாகிவிடக் கூடாது  என்று நினைத்தபடியே கேட்டாள்.  ``உனக்கு டிக்கெட் இல்லையே அபு. ``சமாளிச்சிக்கலாம்’’ என்றான்.

      ``உண்மையா அபு. என்கூட சென்னை வர்றியா?’’ நம்ப முடியாமல் கேட்டாள்.

      ஆமோதித்துத் தலையாட்டினான். ``ஆமா உன்கூட  வாக்கிங்  போகணும் அதான்.’’

      ``உன் வேலைகள் ஏதும் பாதிக்கப்படாதா?’’

      ``என் வேலை என்ன? வரையுறதுதான. உன் வீட்ல இருந்து வரைஞ்சுக்கிறேன். அதுக்கு ஒரு சிறிய அறை  தந்தால் போதும்.’’

      ``மொத்த வீட்டையும் எடுத்துக்கோ அபு’’ சந்தோஷமும் உற்சாகமுமாய்ச் சொன்னாள். ``ரொம்ப நாளுக்குப் பிறகு எனக்கும் நிறைய வரைய ஆசையா இருக்கு அபு. இது எனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷமான நாள்களா இருக்கப் போகுது தெரியுமா?!’’

      அபுவின் கரங்களை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      பிரட்சிநாதனும் பிராண்டட் ஷர்ட்டும் - சிறுகதை
      நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு... தமயந்தி, ஓவியங்கள்: ம.செ.,
       
        ஹேமாக்கா அதைச் சொல்றப்ப, நியாயமா மெல்லிய விளக்கு ஒளி சிந்துற ஓர் இடமா இருந்திருக்கணும். இளையராஜா, அவரோட ட்ரூப்போட ஓர் அடி தள்ளி நின்னு, 'என் இனிய பொன் நிலாவே...’ பாட்டை வாசிச்சிருக்கணும். ஆனா, இவை ஏதும் இல்லாமத் திண்ணையில உக்காந்து, கடலையை நங்குநங்குனு அடிச்சு உடைக்கிற மாதிரி சொன்னா... 'நான் நாதனைக் கல்யாணம் கட்டிக்கலாம்னு இருக்கேன்!'
      பச்சக் கடலை வாசம் எப்பவும் அலாதியானது. லேசா மண்வாசனையும் எப்பவோ பெய்த மழையோட வாசனையும் நிறைஞ்சுகிடக்கும் அதுல. அதெல்லாம் சும்மா தின்னக் கூடாது. வெல்லக்கட்டியைக் கடிச்சுக் கடிச்சுத் தின்னணும். ஒரு வாய் கடலையும் ஒரு வாய் வெல்லமுமா ஹேமாக்கா சாப்பிடுற அழகே அலாதிதான். ஆனா, அவ சொன்னது எனக்குப் பிடிக்கலை.
      'போக்கா... வெளையாடாத''னு சொன்னேன். அக்கா, அப்ப டிசம்பர் பூவை இறுக்கக் கட்டிவெச்சிருந்தா. அதை ஒரு கையால பிடிச்சுக்கிட்டே, 'நான், நாதனைக் காதலிக்கிறேன்''னு சினிமா பாணியில சொன்னா.
      'ஏம்க்கா உன் ரசனை இப்படிப் போகுது? அந்தாளை எனக்குப் புடிக்காது''ன்னேன். அவ மூஞ்சை வலிச்சுக் காமிச்சா. நான் பேசாம உக்காந்து இருந்தேன். அவ என் தொடையைப் பிடிச்சுக் கிள்ளி, 'உனக்கு எதுக்குப் புடிக்கணும். எனக்குப் பிடிச்சாப் போறாதா?'ன்னா.
      நான் இப்பவும் ஒண்ணும் சொல்லலை. நாதனை, நான் 'பிரட்சி நாதன்’னுதான் சொல்லுவேன். நாதனுக்கு, தான் ஒரு ஹீரோங்கிற நெனைப்பு எப்பவும் உண்டு. நாதனோட அப்பா, ஒரு கவர்மென்ட் அதிகாரி. ஆனா, அவன் போராட்டம், அது, இதுனு சின்னதுலேயே போனதுனால திட்டிப் பாத்துட்டு, ஒரு காலகட்டத்துல தண்ணி தெளிச்சு விட்டுட்டாங்க... அவங்க வீட்ல. எங்க காம்பவுண்ட்ல எதிர் வரிசைல அவன் வீடு.

      ஒருவாட்டி அவனைக் கைதுகூட பண்ணிருக்காங்க. அந்த நிமிஷம்தான் நாதன் எனக்கு ஹீரோவானான். ஏதோ ஒரு சாராயக் கடையை மூடச்சொல்லி, அவன் நடத்தின போராட்டத்துக்கு எங்க ஏரியா தாய்மார்ட்ட நல்ல வரவேற்பு. அப்பல்லாம் ஹேமாக்கா, அவனை இளப்பமாத்தான் பார்ப்பா.
      'அவனோட குழுவில் நான் இணையப் போறேன்’னு சொன்ன அன்னைக்கு, என்னை ஒரு விரோதி மாதிரி பாத்தா.
      ''உனக்கு அரசியல்னா என்னன்னு தெரியுமாடி? எல்லாரையும் குழப்பி வுட்டுட்டு தான் மட்டும் நிம்மதியா இருக்கிறதுக்குப் பேருதான் 'அரசியல்’. எதுக்குத் தேவை இல்லாம நீ அதுல சிக்கிக்குற?''னு கேட்டா.
      ஆனா எனக்கு, நாதனோட பேசுறதே பெரிய புரட்சியா இருந்துச்சு. சே குவேரா பத்தி ரெண்டு புஸ்தகம் கொடுத்து வாசிக்கக் சொன்னான் நாதன். அப்படியே தூங்காமக் கிடந்து அதை வாசிச்சு அவர்கிட்ட சிலாகிச்சுப் பேசினேன். அப்ப தண்ணிக்குடம் எடுத்துட்டுக் கடந்துபோன ஹேமாக்கா, 'பிரட்சி பேசுதீகளா!'னு சிரிச்சா. நாதனுக்கு அதைக் கேட்டு கோவம் வரும்னு நெனைச்சேன். ஆனா, அவன் வெறுமனச் சிரிச்சிக்கிட்டான். அதுமட்டும் இல்ல, எதுக்குமே அவனுக்குக் கோவம் வரலை. அது, அவனோட வாசிப்பு தந்த முதிர்ச்சினு நெனைச்சேன். அவங்க குழுல நானும் கடுமையா வேலை பார்த்தேன்.
      ஒருவாட்டி அம்மாவே ஹேமாக்காகிட்ட, ''நீ கொஞ்சம் சொல்லு ஹேமா... ஏதோ புஸ்தகம் அது இதுனு செலவழிக்கானு பாக்கேன்... இப்ப அந்தப் பயலோட சேர்ந்துக்கிட்டு என்னலாமோ சமூகம் அது இதுனு பேசுது''னு சொன்னா. நானும் அங்கதான் இருந்தேன். ஹேமாக்கா, அம்மாகிட்ட என்னை விட்டுக்கொடுக்காமப் பேசினது, எனக்குப் பெரிய ஆறுதலா இருந்துச்சு.
      'ஐயோ அத்தை... என்ன இது அவளைப் பத்தித் தெரியாதா? நீங்க வேற சும்மா கவலைப்பட்டுக்கிட்டு'னு சொன்னா.
      நல்லா ஞாபகம் இருக்கு. நாதனோட அக்கா பூரணி, அதுக்கு அடுத்த நாள்தான் புருஷன் வீட்டுலேருந்து துரத்தப்பட்டு பிறந்த வீட்டுக்கு வந்தா. முகமெல்லாம் வீங்கி உதடு கிழிஞ்சிருந்துச்சு. அம்மா, ஸ்டாஃப் நர்ஸ்னால காயத்தையெல்லாம் தினமும் கிளீன் செஞ்சி மருந்து போட்டா. உள்ளேருந்து பயங்கரக் கதறல் கேக்கும். ஹேமாக்கா, சுவர் ஓரமா நின்னு கண்களை மூடிப்பா. அன்னைக்கு நாதன் ஊர்ல இல்ல. அவன் வந்த உடனே, ''போலீஸ்ல கேஸ் கொடுக்கலாம்''னு சொன்னான். அவன் அப்பா சம்மதிக்கலே.
      'குடும்பம்னா இதெல்லாம் சகஜம் தம்பி''னு சொன்னார். அவ்ளோதான். நாதன், பயங்கரச் சத்தமா, பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையைப் பத்திப் பேசினான். அவங்கப்பா ஒரே வார்த்தையில... ''எல்லாம் சரிதான். பேசாம சினிமா எடு. இது எம் பொண்ணோட வாழ்க்கை. அவகிட்ட கேளு. சரினா புகார் கொடு''னு சொன்னார்.
      நாதன், அக்காகிட்ட கேட்டான். அக்கா, தலையை நிமிர்ந்துகூட இவனைப் பாக்கலை. அந்த அக்கா பார்க்க ஸ்ரீவித்யா மாதிரியே இருக்கும். பெரிய கண்ணு. கல்யாணமாகிப் போற வரைக்கும் முதல் வீட்டு சேகர் அண்ணன், 'அதிசய ராகம்’ பாடலை, இந்தக்கா தண்ணி எடுக்கப் போறப்பலாம் போடுவார். சேகர் அண்ணனை அந்த அக்காக்கும் பிடிக்கும்னு காம்பவுண்டே யூகிச்சிச்சுனாக்கூட அவங்க அப்பா, அக்காவுக்கு விருதுநகர்ல மாப்பிள்ளை பார்த்தப்ப யாருமே ஒண்ணும் சொல்லலை. நான்தான் ஹேமாக்காகிட்ட கேட்டேன்.
      ''சேகர் அண்ணனை அவுகளுக்குப் புடிக்கும்தான?'
      நானும் ஹேமாக்காவும் அப்ப மொட்டை மாடில ரேடியோ கேட்டுட்டு இருந்தோம். சாயங்காலமா மழை பெஞ்சப் பிறகு உக்காந்து இருந்ததுனால, அங்கங்க ஈரம் தேங்கி இருந்ததுல தெருவிளக்கு வெளிச்சம் பட்டு வேப்பமரக் கிளைநிழல் ஈரத்துல அசைஞ்சுது. அதைப் பாத்துக்கிட்டே ஹேமாக்கா சிரிச்சா. பாக்கெட் ரேடியோல இளையராஜா, 'மணியே மணிக்குயிலே’னு பாடிக்கிட்டு இருந்தார்.
      'புடிக்கிற எல்லாரையும் கட்டிக்க முடியுமா என்ன... அதான் பொம்பளைங்க விதி''னு ஹேமாக்கா சிரிச்சா. நான் சும்மா இருக்கவும், 'எனக்குக்கூட அஞ்சாப்பூ படிக்கிறப்ப எங்கூட படிக்கிற பையன் மேல லவ் வந்துச்சு. அப்புறமா ஆறாப்பூ அவன் வேற செக்‌ஷன் போன உடனே லவ் போயிடுச்சு. அப்புறமா, நேரா டென்த்ல ஒரு கலர் கடைக்காரனோட ஒரு சின்ன ச்சொயிங். நான் போற பஸ் பின்னாலயே அவனும் சைக்கிள் அழுத்தி வருவான். இப்ப அவன் எங்கே இருக்கானோ? இதெல்லாம் வரும் போவும். அவ்ளோதான். எப்பமாச்சும் 'அதிசய ராகம்’ பாட்டுக் கேக்கிறப்ப, பூரணிக்காவுக்கு ஒரு ச்சொயிங் ஓடும். அவ்ளோதான். அவளும் வீட்டுக்குள்ள இட்லி ஊத்திவெச்சிருந்தா... அந்த நெனைப்பும் வராது. ச்சொயிங்லாம்... டொயிங்  ஆகிடும்!''
      'போக்கா... உன் ச்சொயிங்கும் ட்டொயிங்கும்!'
      ''உங்களை மாதிரி பிரட்சி பேசுறவங்களுக்குப் புத்தியில மட்டும்தான் வாழ்க்கைடி. பார்... இங்கேருந்து வாழுங்க''னு நெஞ்சைத் தொட்டுக் காட்டினா. நான், ஈரத்தரைல ஓடுற கட்டெறும்பைப் பிடிக்க முயற்சி பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.
      ''உங்க பிரட்சி நாதனைப் பாரு... எல்லார் வாழ்க்கைலையும் பிரட்சி பண்ணுவார். தன் அக்காக்காரி உதடு கிழிஞ்சிக்கிடக்கிறப்ப அப்பா பேச்சைக் கேட்டுட்டுத்தான இருக்கார்? உனக்கெல்லாம் போகப் போகத்தான் தெரியும்... போ!'
      'அப்படிலாம் இல்லக்கா... பூரணிக்கா, 'வேணாம்’னு சொல்லிருக்கும். அதான்...'
      'சொன்னா... வுட்டுருவாகளோ!?'
      ராத்திரி பூராத் தூங்கவிடாம ஹேமாக்காவோட வார்த்தைகள் சுவர்ல அலைஞ்சபடி இருந்தன.
      காலைல வேணும்னே நாதன்கிட்ட, ''என் ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தியை அவ புருஷன் ரொம்ப அடிக்கான்''னு சொன்னேன். ''அச்சச்சோ'' என்றவன் பெரியாரைப் பற்றி 42 நிமிஷம் 34 விநாடிகள் பேசினான். அப்புறமா, அவ அட்ரஸைக் கேட்டான். நான் அவ போன் பண்ணினதாவும் பிறகு தர்றேன்னும் சொன்னேன். அன்னைக்கு மட்டும் நாலு தடவை ''போன் வந்துச்சா?''னு கேட்டான். ஹேமாக்கா சொன்ன மாதிரி என்னோட சந்தேகம் வலுப்பெற்றுவிடுமோனு எனக்குள்ள ஒரு பயம் குட்டிப் போட்ட மிருகம் மாதிரி வளர ஆரம்பிச்சது. ''ஏன்... நீங்க பூரணிக்காவுக்கு இதெல்லாம் செய்யலை?''னு கேக்க, வார்த்தைகள் நுனி நாக்கு வரைக்கும் வந்துருச்சு. ஏதோ தைரியம் இல்லாம தொண்டைக்குள்ளயே அதை முழுங்கிட்டேன்.
      அப்பதான் எங்க குழுவுல பக்கத்துத் தெருலேருந்து காமாட்சி, தேவராஜ்னு ரெண்டு பேரு சேர்ந்தாங்க. 'காமா தோழர்’, 'தேவா தோழர்’னு நாதன் கூப்பிடுவாரு. தேவாவைக் கூப்பிடுறப்ப மட்டும் 'தளபதி’ ரஜினி ஸ்டைலு தெரியும். காமாவுக்கு டியூஷன் கட் அடிக்கவே எங்க குழு உபயோகப்பட்டது.
      ஒருதடவை, ரேஷன் கடையில பதுக்குறான்னு தெரிஞ்சு, அங்க ஆர்ப்பாட்டம் பண்றதுனு ஒரு ப்ளான் போட்டோம். எல்லாரையும் வரவெக்கறது காமாவோட பொறுப்புனு முடிவாச்சு. அவளுக்கு நான் உதவி செய்யணும்னு முடிவு. ஆனா, அவ எங்கிட்ட எந்த யோசனையும் கேக்கலை. அவளே சகலத்தையும் செஞ்சி, நாதன்கிட்ட நல்ல பேர் வாங்கணும்னு ஆசை. அவளோட ஒரே வீக்னஸ் டி.ராஜேந்தர் படங்கள்தான். அவ எப்பப் பேசினாலும் 'ஒருதலை ராகம்’ சந்திரசேகர் கடைசி நாள் ரோஜா கதை சொல்ற மாதிரி ஒரு பேச்சை இடையில விடுவா.
      ஆர்ப்பாட்டத்துக்கு முந்தின நாள் டி.ஆர். நடிச்ச படம் ரிலீஸ் ஆச்சு. ராத்திரி செகண்ட் ஷோக்கு அந்தப் படத்துக்குப் போயிருக்கா. காலைல அசந்து தூங்கிட்டா. ஆர்ப்பாட்டம் 10 மணிக்கு. அவ வரலை. நாதன், அவ வீட்டுக்குப் போனான். அவங்கம்மா நாதன்கிட்ட, ''உன்னாலதான் அவ கெட்டுப்போய் செகண்ட் ஷோ சினிமாவுக்குப் போறா...''னு திட்ட, நாதன் பதில் ஏதும் பேசாம வந்துட்டான். ரேஷன் கடைக்கு முன்னால ஆறு பேர் இருந்தோம்.  'ஆர்ப்பாட்டம் இன்னைக்கு இல்லை’னுட்டு நாதன் போயிட்டான்.
      'ஏன் நாதன்... காமா வரலைன்னா என்ன? நாம ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுவோம்...'
      ''வேணாம்னா வேணாம்...'னு சொல்லிட்டு நாதன், சைக்கிளை ஸ்டாண்ட் போட்டு ஏறி உக்காந்துக்கிட்டான்.
      எனக்கு எரிச்சல் வந்து அவனைப் பாத்து, ''காமா இல்லைன்னா அப்ப நம்ம டீமே இல்லியா?''னு கேட்டேன்.
      அவன் சிரிச்சிக்கிட்டே, 'காமா... சோமானு ஆயிடுச்சு இல்ல...''னான்.
      அடுத்த நாளே காமா எங்க வீட்டுக்கு வந்து, 'என்ன சொன்ன... என்னைப் பத்தி நாதன்கிட்ட?''னு பயங்கரமாச் சண்டை போட்டா. சமீபத்துல டி.ஆர். படம் பார்த்தது வேற அவளுக்கு நல்லா உதவி செஞ்சது.
      வாசல்ல பூஜைக்காக நந்தியாவட்டைப் பூவைப் பறிச்சிட்டு இருந்த ஹேமாக்காதான் சத்தம் கேட்டு, வீட்டுக்குள்ள வந்து காமாவைப் பார்த்து, ''என்ன இது?''னு கேட்டா.
      அப்ப, அம்மா இல்ல. டியூட்டிக்குப் போயிருந்தா. காமா, ஹேமாக்கா அதட்டின உடனே 'டபால்’னு அழுதா.
      'பாருங்கக்கா. இவ நாதன்கிட்ட 'என்னை விட்டா குழு இல்லியா?’னு கேட்டிருக்கா. எங்கம்மா திட்டத்திட்ட நான் குழுவுக்காக எவ்ளோ உழைச்சிருக்கேன்னு எல்லாருக்கும் தெரியும்.'
      'ஆமாமா...'னு ஹேமாக்கா சொன்னா. நான் குத்துக்காலிட்டு உக்காந்து முகத்தைத் தூக்கிவெச்சுக்கிட்டேன். அவ ஒரு பாட்டுக்கு அழுதுட்டுக் கிளம்பினா.
      வாசல் கதவுக்குப் பக்கமா நின்னு, ''உன்கூட இனிமே நான் பேசவே மாட்டேன்''னா. நான் அதுக்கும் பதில் சொல்லாம இருந்ததை ஹேமாக்கா ரசிச்சுப் பாத்துட்டு, பறிச்சுவெச்சிருந்த நந்தியாவட்டைப் பூவெல்லாம் கீழே சிதறி விழுற மாதிரி சிரிச்சா.
      'ஹே... டண்டனக்கா டனுக்குடக்கா'னா. எனக்குக் காரணம் தெரியாம கண்ணு கலங்குச்சு. ''கிண்டல் பண்ணாத''னு குரல் கம்மச் சொன்னேன்.
      'அடி, அறிவுகெட்டவளே. இவ மேல கோச்சிக்கிட்டு என்ன புண்ணியம்? வத்திவெச்சிருக்கானே அந்தப் பிரட்சி மன்னன், தானைத் தலைவன்... அவன் புத்தியை யோசிச்சியா?''னு கேட்டா.
      'எல்லாத்தையும் எல்லாரையும் அப்படியே நம்பாதடீ. நீ நெனைக்கமாரி உலகம் அப்படியே துவைச்சிக் காயப்போட்ட வானம்லாம் இல்லை'னு சொல்லி, என் முகத்தை நெஞ்சோட அணைச்சுக்கிட்டா.
      ஹேமாக்காவை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்ச நேரம் அது. ஸ்பரிசம், எவ்ளோ அழகான விஷயம்னு தோணுச்சு. பிறகு ஒருநாள் ஹேமாக்காட்ட அதைச் சொன்னப்ப கன்னத்தைக் கிள்ளிட்டே, 'ஆமா ஆமா அழகுதான். தொட்டுக்கிறது, காதலிக்கிறது எல்லாமே அழகுதான். ஏன்? காமம்கூட அழகுதான். ஆனா விடுவாங்களா? திருக்குறள்ல மனப்பாடச் செய்யுளா காமத்துப்பால் இருக்கலாம். தமிழ்ப் பாட்டுல இருக்கலாம். சினிமால இருக்கலாம். ஆனா, நிசத்துல தப்புடீ. 'ஹேமாக்கா, என்னை நெஞ்சோட சேத்து அணைச்சிக்கிட்டது, எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு’னு யார்கிட்டயாச்சும் சொல்லிப் பாரு. 'இது ஃபயர் பார்ட்டியா?’னு யோசிப்பாங்க. நெனைக்கிறது எல்லாத்தையும் சொல்லாத. ஏன்... என்னைக்கூட நம்பாத...'
      ''நீ, பெரீய்ய்ய அட்வைஸ் கிழவியா ஆயிட்டு வர்றது உனக்கே தெரியுதா ஹேமாக்கா? தாங்க முடியலை. உனக்கு அந்த நாதனே பரவால்லை'னு சொன்னதும் ஹேமாக்காவுக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமாயிடுச்சு!
      'இப்ப நீ குழுல இல்ல போலிருக்கு...''னு கேட்டுக் கண்ணடிச்சா...
      'ம்.'
      'ஹேய்... என்னாச்சு?'
      நான் ஒண்ணும் சொல்லலைனாலும் அவளே பின்ன, 'கொஞ்சம் சொதப்புவான்டி பிரட்சி. ஆனாக்கூட நல்லவன்தான். பொம்பளங்களைக் கழுத்துக்குக் கீழே மட்டும் பாக்காத பத்து ஆம்பிளைல அவனும் ஒருத்தனாத்தான் இருப்பான்''னு சொன்னா.
      'போக்கா... நீ அப்படின்னா இப்படிப் பேசுவ. இப்படின்னா அப்படிப் பேசுவ... வுடு. நான் இப்ப குழுல இல்லை. அவ்ளோதான்.'
      இது நடந்து சரியா மூணு மாசம்கூட ஆகலை. அதுக்குள்ளதான் கடலை உடைச்சுக்கிட்டே ஹேமாக்கா, குண்டைத் தூக்கிப் போட்டா. நாதன்கிட்ட நான் முகம் கொடுத்துப் பேசுறதுகூட நின்னுபோச்சு.
      சைக்கிள ஓவர்ஆயில் பண்ண சண்முகம் அண்ணாச்சி கடைல நின்னப்பதான் நாதன் மறிச்சி, 'அப்படி என்ன தப்பு பண்ணிட்டேனாம்? சொல்லு... அந்த ஹேமாதான உனக்கு தூபம் போட்டுக்கிட்டு அலையுறா.. உன்னை என் தங்கச்சி மாரில்லாட்டீ நெனைச்சேன்''னு சொன்னான்.
      'க்கும்... உன்னைச் சுத்தி நாலு பேரு... உன்னை 'அப்பா’, 'அண்ணே’னு கொண்டாடிட்டே இருக்கணும். நான் ஆளில்லை அதுக்கு''னு சொன்னேன்.
      அவன் கோவமா ஹேண்டில் பாரைக் கையால அடிச்சான். எனக்கு கோவம் வந்து 'என்ன... மிரட்டுறியா?''னேன். அவனுக்கு முகம் மாறிடுச்சு. பின்ன எதுவுமே பேசாம நடந்துபோயிட்டேன். சைக்கிள்ல ஆயில் வெச்சுக்கிட்டே சண்முகம் அண்ணாச்சி, 'வுடு பாப்பா. நான் பாக்காத ஆளுங்களா... இது ஒரு வயசு பாப்பா. கல்யாணம் கட்டி, வெண்டைக்கா காக் கிலோ வாங்க அலைஞ்சா மாறிடுவாங்க'னு சொல்லிட்டு டயரைச் சுத்தவிட்டார்.
      எல்லாம் மாறித்தான் போச்சு. ஹேமாக்காவைப் பாத்து நான் ''ச்சும்மா சொல்லாத ஹேமாக்கா... 'டொயிங்கு’னு ஆவுது எனக்கு''ன்னேன்.
      'அடி ஆத்தி... சத்யமாட்டீ. அவனுக்கு நேத்து ஒரு பிராண்டட் சட்டை எடுத்தேன். உன்கிட்ட சொல்லாம இருக்க முடிலை. அதான் சொன்னேன்.''
      அப்படி ஒரு சட்டை பேரை நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை. ''என்ன சட்டை?'ன்னேன்.
      'பிராண்டட்னா... பெரிய கம்பெனினு அர்த்தம்.'
      'செரி... திடீர்னு என்ன?'
      ' 'என்ன நம்பாத’னு சொன்னேன் இல்லே...' - அவ சின்னதாச் சிரிச்சா. நான் உடைச்சிப் போட்ட கடலைத் தொலியவே பாத்தேன். என்னமோ மாதிரி கனத்துக்கிடந்துச்சு மனசு. அவ எந்திரிச்சு உள்ள போய், அந்தச் சட்டையை எடுத்துட்டு வந்தா. ஊர்ல அப்படி ஒரு சட்டையை நான் பாத்ததே இல்ல. நாதன், அதைப் போட்டுக்கிட்டுத் தெருல நடந்துபோற மாதிரி இருந்துச்சு. பக்கத்துலேயே ஹேமாக்காவும் சிரிச்சிப் பேசிட்டுப் போறா. அந்தத் தெருவைக் கடக்கணும்னா, ரெண்டு பேரும், சண்முகம் அண்ணாச்சிக் கடையைத் தாண்டித்தான் போகணும்!
      **********
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      நானும் உந்தன் உறவை... நாடி வந்த பறவை!
      நர்சிம், ஓவியம்: அரஸ்
       
         ''டி.ஆர். உன்னையத் தேடுனாப்புல மாப்ள, என்னா மேட்டரு?'
      காளி அப்படிச் சொல்லிவிட்டு சைக்கிள் பெல்லை, ஒரு சீரான தாள லயத்தில் அடித்துக்கொண்டே போனான். ஒருவன் எவனிடமாவது மாட்டிக்கொண்டால், அடுத்தவனுக்கு இயற்கையிலேயே எழும் மகிழ்ச்சியை அந்த ட்ரிங்... ட்ரிங்... ட்ட்ட்ரிங்ங்... ட்ட்ட்ரிங்ங்... ட்ரிங்... ட்ரிங்... உணர்த்தியது.
      எனக்கு வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தது. இத்தனைக்கும் டி.ஆரால் தேடப்படுபவன் நான் அல்ல. என் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் ரகு.
      'எதுக்குடா டி.ஆர். என்னையத் தேடுறாப்லயாம்?' - லேசாகச் செருமிக்கொண்டே கேட்டான் ரகு. அந்த 'எதுக்குடா?’-வில் லேசான பதற்றமும் 'என்னைய’ என்பதில் அதிகப் பதற்றமும் நன்றாகவே தெரிந்தது.
      'பேசாம நாமளே நேர்ல போய் என்னா... எவ்வடமுண்டு - கேட்ருவோம் மாப்ள...' என்று சொல்லும்போதே, அடுத்தவன் பிரச்னை என்றால் எவ்வளவு எளிதாக மாட்டிவிடுகிறோம் என்ற எண்ணம் எனக்குள் ஓடியது.
      டி.ஆர். கணேசனின் தந்தை பெயர் முத்து. அப்புறம் எப்படி டி.ஆர்.? 'டி.ராஜேந்தர் மீதான அதீதப் பற்று’ என்று ஒற்றை வரியில் சொல்லிவிட முடியாத ஒன்று அது. ஒருவன் தன் இனிஷியலையே மாற்றி வைத்துக்கொள்கிறான் என்பதைவிடவும் இதர விளக்கங்கள் தேவையற்றவை. ஆனால் கணேசன், தாடி வைத்துக்கொள்ளவில்லை. பளீரென மழித்த முகம். கையை வைத்து திருகித் திருகிக் கூரேற்றிய மீசை. 'க்ராத்தே மாஸ்டர்’ என 'க்’கை அழுத்திச் சொல்லவைக்கும் கட்டுடல். அதிகாலை, காலை, மாலை, என மூன்று பிரிவுகளில் கராத்தே வகுப்புகள். இடைப்பட்ட நேரத்தில், பஸ் ஸ்டாண்டில் பஸ் சுற்றிவரும் இடத்தில் வாகாக அமைந்த சாந்தினி சைக்கிள் கடையில், ஜமா சேர்த்து அமர்ந்திருப்பது என டி.ஆர்.கணேசனின் அன்றாடம் அமைதியாகக் கழியும். ஆனால், அவருடன் சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு அமைதியாகக் கழிவதற்கான நிகழ்தகவுகள் மிகக் குறைவே.
      சைக்கிள் கடையில், தன் சொந்தச் செலவில் அசெம்ப்ளி செட்டும் ஸ்பீக்கரும் வாங்கி வைத்திருந்தார். ஆம்ப்ளிஃபயர் இத்யாதிகள் எல்லாம் வைத்து, 'உயிருள்ளவரை உஷா’, 'ஒரு தாயின் சபதம்’, 'உறவைக்காத்த கிளி’... என டி.ராஜேந்தர் படப் பாடல்கள் மற்றும் ஒலிச்சித்திரக் கேசட்டுகளை, ஒன்று முடிய மற்றொன்று எனக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பார்.
      ''நல்லா எண்ணிப்பாரு... தலைவன் டைட்டில் பூராம் ஒம்போது எழுத்துலதான் இருக்கும். 'தாயின் சபதம்’னு வெக்கலாம்ல, ஆனா 'ஒரு’ன்ற வார்த்தையை நேக்காப் போட்டு ஒம்போது எழுத்தாக்கிருவாப்புல... சும்மா ஒண்ணும் சினிமாவுக்கு வந்துருலடா. தலைவன், எம்.ஏ., தமிழ் தெரியும்ல. அப்பிடியே ரவ ரவையாப் பிரிச்சிருவாப்புல.
      'செம்மாந்த மலர்கள்
      அண்ணாந்து பார்க்கும்
      உன் காந்த விழிகள்’ ''
      - ஏதோ, தானே எழுதியதுபோல் வரிகளைச் சொல்லிவிட்டு, எதிரில் இருப்பவர்களைப் பார்த்து ''என்னா விழிகள்?'' என்பார்.
      'காந்த’ என்று சரியாகச் சொல்லத் தெரியாமல் அவர் வாயையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள். மனநிலையைப் பொறுத்து, லேசாகத் தலையில் தட்டுவதோ, ஓங்கி அடிப்பதோ நிகழும். அடிப்பதற்கான தார்மீகக் காரணமும் சொல்வார்.

      'தமிழ்டா... ஒருத்தன் அனுபவிச்சு உரிச்சுத் தர்றான். அதை ரசிக்கக்கூடத் தெரியலையேடா. உங்களுக்கு எல்லாம் ஈரோயினிய உரசிக்கிட்டு ஜங்கிடி ஜிங்கிடுனு கத்துனாத்தான் பாட்டு' என்று சொல்லிக்கொண்டே வால்யூமைக் கூட்டிவைப்பார்.
      டி.ஆர். நடித்த படத்தின் ஒலிச்சித்திரம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் நெகிழ்வான பொழுதில் 'தங்கச்சிக்குப் பொறந்த நாள் வருது. கைல காசு இல்லை. என்னத்தண்ணே வாழ்க்கை...’ என்று எவனாவது பிட்டு போடுவான். சட்டென பரோட்டா, சால்னா என சகலத்தையும் பார்சல் கட்டி கையில் தந்து, கூடவே 50 ரூபாயையும் கொடுத்து, 'நதியா வளவி வாங்கிக் குடுடா. தங்கச்சிங்கிறது ரொம்ப முக்கியமான ஒறவுடா' எனும்போது முகம் உணர்ச்சிப்பிழம்பாகக் கனிந்திருக்கும்!
      அவருடன் இருக்கும் யாரும் சிகரெட், குடி போன்ற செயல்களில் ஈடுபடக் கூடாது. குறிப்பாக, பெண்களைக் கேலி செய்தல் அறவே கூடாது. அவர்கள் சம்மதம் இல்லாமல் காதல் கீதல் எனப் பின்னால் அலைவது குறித்த பிராது வந்தால், 'கும்ஹே... கும்ஹே...’ என 'க்ராத்தே’ அடியில் விட்டுத் திருப்பிவிடுவார். கராத்தே மொழியும் 'தங்கச்சி’ பாச உணர்வெழுச்சியும் கலப்பதால், அடி ஒவ்வொன்றும் இடி போல விழும்!
      நானும் ரகுவும் அவருடைய கராத்தே வகுப்புகள் நடக்கும் கொட்டகைக்குப் போனோம். கீற்றுக்கொட்டகை. மண் தரை. நடுநடுவே மூங்கில் கம்புகள். புரூஸ்லீ, 'எனக்குள் ஒருவன்’ கமல், கணேசன் ஆகியோரின் ஆக்‌ஷன் படங்களுக்கு நடுவே பளீரெனச் சிரிக்கும் ஸ்லீவ்லெஸ் பனியன் அணிந்த டி.ராஜேந்தரின் புகைப்படம். அதற்குக் கீழ் செங்கல் திண்டில் வைக்கப்பட்டிருந்த மண்பானை. ஊதா நிற பிளாஸ்டிக் டம்ளர் என ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்துத் திரும்பினால், ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள்.
      'யாருங்க?'
      'டீ.ஆர். அண்ணன...' என ரகு இழுக்க, அந்தப் பெண் முழித்தாள்.
      நான் 'கணேசன் மாஸ்டர்' என்றதும் அவள், இதழோரத்தில் முகிழ்த்த சிரிப்பைச் சற்றே கடினப்பட்டு அடக்கிக்கொண்டு, 'ஒன் நிமிட்' என்று சொல்லிவிட்டு, சரேலெனப் பின்னால் திரும்பி நடந்ததில், அவள் நீண்ட ஜடை தட்டாமலை சுற்றியது.
      நான் நிலைகொள்ளாமல், 'யார்றா இது புது ஃபிகர்?' என்றதும் ஏற்கெனவே பயம் கலந்த நிலையில் இருந்த ரகு, 'சும்மா இர்றா' என்று பல்லைக் கடித்தான்.
      த்ரீ நிமிட்டில் வந்தவள், 'மாமா, சைக்கிள் கடைல இருக்காம்...' என்றாள்.
      எங்கே இன்னும் ஓரிரண்டு நிமிடங்கள் அங்கே நின்றுவிடுவேனோ என்று பயந்த ரகு, 'தேங்ஸ்ங்க' என்று சொல்லிவிட்டு என்னை இழுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தான்.
      'ஏண்டா... ஏற்கெனவே நான் தரிசாகிக் கெடக்கிறேன். அவரு எதுக்குத் தேடுறாப்புலனு இப்பப் புரியுது' என்று சொன்னவனை ஏற - இறங்கப் பார்த்ததும் மெதுவாகச் சொன்னான். 'ந்தா இப்ப வந்துச்சுல்ல, இது. நேத்து பஸ் ஸ்டாண்டு பக்கம் போயிட்டு இருந்துச்சு. யாரோ புதுசா இருக்கேனு விசில் அடிச்சேன்; திரும்பிப் பார்த்தா. கண் அடிச்சேன் மாப்ள... அவ்வளவுதான். என்னத்தைச் சொன்னாளோ?' என்றான். 'கண் அடிக்கிறது ஒரு குத்தமாடா?' அவன் குரலில் சுயகழிவிரக்கம் வழிந்தோடியது.
      'அய்யய்யோ, இன்னிக்கு, சனிக்கிழமை வேறயேடா, செயின் ஜெயபால் வசனத்தைக் கேப்பாப்புலயே...' என்று சொன்னதும் சட்டென நின்றவனை, 'வாடா... 'என்ன’ன்னு கேப்போம்?' என்று இழுத்துப்போனேன்.
      சைக்கிள் கடை. டி.ஆர்.கணேசன், கண்களை மூடிப் பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
      'அவள் விழிகளில் ஒரு பழரசம்,
      அதைக் காண்பதில் எந்தன் பரவசம்’ என்ற வரிகளுக்கு ஏற்ப அவரின் தலை அசைந்து கொடுத்தது. எதிரில் நிழல் ஆட, கண்களைத் திறந்தார்.
      'என்னடா ரகு, எப்பிடி இருக்கு ஒடம்பு?' - அமைதியாகக் கேட்டார்.
      'இல்ல மாஸ்டர்...' ரகு இழுத்தான்.
      ஒரு நொடிதான். எப்போது எழுந்தார்? எப்படிக் குத்தினார் எனச் சுதாரிப்பதற்குள், ரகுவின் சில்லுமூக்கு உடைந்து ரத்தம் பொல பொலவெனக் கொட்டியது. ஏற்றிக் கட்டியிருந்த கைலியை, என் கைகள் தானாக இறக்கி விட்டன.
      'இன்னோரு தடவை ரோமியோ வேலை பார்த்த... தொலைச்சுருவேன்.'
      'சாரி மாஸ்டர்.'
      ''வேலையைத் தேடுங்கடானா, திண்ணையைத் தேச்சுக்கிட்டு பொண்ணுங்களைக் கேலி பண்றீங்களா?' என அடியை முடிக்கும்போது பின்னணியில் ஒலித்த 'சலங்கையிட்டாள் மாது...’ பாடலும் முடிந்தது!
      கிட்டத்தட்ட மூன்று வாரங்களுக்கும் மேலாக கண்ணில் படாமல் ரகு வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்தான்.
      சில விஷயங்களைப் பற்றி வெகு சிலரிடம் மட்டும்தான் பகிர்ந்துகொள்ள முடியும். அப்போது அவர்களைப் பார்க்க முடியாமல் போனால், 'என்னை எவனிடமாவது சொல்லி விடுதலை செய்’ என்பதுபோல் அழுத்தும். மூன்று வாரங்களில் எனக்கு நேர்ந்தது அப்படி அழுத்தியதால், ரகுவைத் தேடி அவன் வீட்டுக்கே போய்விட்டேன்.
      கொஞ்ச நேரத்தில் மெதுவாக நடந்து பஸ் ஸ்டாண்டுப் பக்கமுள்ள டீக்கடையில் போய் நின்றோம். அப்போது ஒன்றும் கேட்காமல் அவன் மூக்கைப் பார்த்தேன். 'பரவால்ல மாப்ள. தெருவுல யார்கிட்டயும் சொல்லிறாதடா' என்றான்.
      டீ கிளாஸின் அடியை அங்கிருந்த திண்டில் துடைத்து, சுழற்றியதில் குழிவாகச் சுழன்று ஆறியது. உறிஞ்சிக்கொண்டே அழுத்திக்கொண்டிருந்த விஷயத்தைச் சொன்னேன்.
      'அன்னிக்குப் போனோம்ல... அந்தப் பொண்ண அப்புறம் தியேட்டர்ல பார்த்தேன் மாப்ள. பப்ஸும் முட்டைப் போண்டாவும் வாங்கிட்டு இருந்தேன். 'எங்களுக்கெல்லாம் இல்லையா?’னு சைகைல கேட்டு சீனைப் போட்டுச்சு...'
      ரகு, டீ குடிப்பதை நிறுத்திவிட்டான். 'யார்ரா? என்னடா சொல்ற?'
      அவனை ஆசுவாசப்படுத்தி மெதுவாக விவரித்தேன். ரகுவை, கணேசன் அடித்த சம்பவம் நடந்த மறுநாள் பஸ்ஸில் அவளைப் பார்த்து, படியில் நின்று சாகஸம் செய்து அவளைச் சிரிக்கவைத்தது, பிரதோஷம் அன்று சிவன் கோயில் கூட்டத்தில் தனியாக நிறுத்திப் பேசியது, சைகையில் பேச ஆரம்பித்தது, நீண்ட கூந்தலுக்கு ஏற்ப குஞ்சலம் வாங்கிக்கொடுத்தது... என ஒவ்வொன்றாக விளக்கினேன்.
      அவள் பெயர் சேதுமதி என்றதும் 'ஹுக்கும்’ என்றான்.
      'விசில் அடிச்சதுக்கே மூக்கைப் பேத்துட்டாண்டா... செத்தடி, தீவாளிக்கு வெடிக்கிற வெடி கணக்கா உன்னைய வெடிக்கப் போறான்' என்றான் ரகு.
      'ம்... செமயா இருந்தாளா... எதையுமே யோசிக்கல. உம் மூக்கைப் பார்க்கப் பார்க்கத்தாண்டா பயமே வருது. டி.ஆரோட அத்தை மகளாம். இன்னும் ரெண்டு வருஷம் நம்மூர்லதான் இருப்பாளாம்.'
      'அப்ப, ரெண்டு வருஷத்துக்கு நீ வேற ஊருக்குப் போயிரு' என்றான் காலி டீக் கிளாஸை வைத்துக்கொண்டே.
      அப்போது பார்த்துதான் சேதுமதி, எங்களைக் கடந்து செம்மண் சந்து பக்கமாகப் போய்க்கொண்டிருந்தாள். கையில் பூக்கூடை. ஒரு நிமிடம் சுதாரித்து, ரகுவைக் கத்தரித்துவிட்டு, (டேலேய், டீக்காசைக் குடுத்துட்டுப் போடா!) ஒத்தக்கல்லு சந்து வழியாகக் குறுக்காக ஓடி, செம்மண் சந்தின் மறுமுனையை நான் அடையவும், அவள் அங்கு வரவும் சரியாக இருந்தது. ஒரு நிமிடம் தாமதித்திருந்தாலும் சந்தில் இருந்து வெளியேறி கோயில் தெருவுக்குள் நுழைந்திருப்பாள்.
      ஏற்கெனவே கைலியைத் தூக்கிக் கட்டி இருந்ததை மறந்து, வெறும் காலை மேல் நோக்கி கைலியை எழுப்பும் பொருட்டு உதைத்ததில் என் பதற்றம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்திருக்கும் அவளுக்கு.
      'என்ன?’ என்பதுபோல் புருவங்களை மின்னல் வெட்டினாள்.
      'சு...ம்மா. கோயிலுக்கா?'
      'ஆங்... கொளத்துக்கு. இந்தப் பக்கம் வேற எங்ஙன போறதாம்?'
      'எப்பவும் இப்பிடிப் பாவாடை தாவணிலதான் இருப்பீங்களா?
      ''நாளைக்கி வேணா... கைலி கட்டிட்டு வரட்டுமா?, பொம்பளப்பிள்ள தாவணி போடாம என்னத்தைப் போடுமாம்? கேள்வியப் பாரு...'
      ம்ஹும். இவளிடம் சரணாகதி அடைவதே வழி என முடிவெடுத்து அவளையே பார்க்க..
      'லேட் ஆகுது... டென் நிமிட்ல வீட்டுக்குப் போகணும்' என்றாள்.
      சட்டென சந்தின் ஒருபக்கச் சுவற்றில் உரசி நின்று வழிவிட்டேன். கடக்கும்போது, 'அதான் டென் நிமிட் இருக்குனு சொன்னேன்ல... லூஸு' என்று சொல்லிச் சிரித்துப் போனாள். போகும்போது அவள் ஜடையைச் சுழற்றி என் முதுகில் அடித்தாள் என்றே நினைக்கிறேன்.
      அதன் பிறகு ரகு என்னிடம் தொலைவைப் பராமரித்தான். தனியாக இருக்கும்போது டி.ஆரின் கராத்தே அடிகளுக்குப் பயந்தாலும் அவளைப் பார்க்கும்போதும், அவள் சிரிக்கும்போதும் பயம் விலகிக் காதல் கண்ணைக் கட்டத் தொடங்கியது.
      அப்போதுதான் அது நடந்தது.
      எனக்கு திருச்சியில் 'ரெப்பு’ வேலை கிடைத்த தகவலைச் சொல்லி, ஒரு வாரத்தில் மதுரையில் இருந்து கிளம்ப வேண்டியிருக்கும் என்றும், அது குறித்துப் பேச வேண்டும் என்றதும், 'யாரும் இல்லை' என என்னை வீட்டுப்பக்கம் வரச் சொல்லியிருந்தாள்.
      கராத்தே குடில்; மண்பானைத் திண்டில் அமர்ந்திருந்தேன். எனக்கு எதிரே பிரகாரச் சிலை போல் நின்றிருந்தாள். என் தலைமுடியை ஒருமுறை கோதிவிட்டு, 'சாருக்கு வேலை கெடச்சுருச்சு, அடுத்து கல்யாணந்தான்' என்று கண் சிமிட்டினாள். அவள் விரல்கள் தலைமுடியைக் கோதிவிட்டதும், அவ்வளவு அருகில் அவள் நின்றதும், கூந்தலில் இருந்து வந்த தேங்காய் எண்ணெய் வாசமும் கலந்து கிறங்கிப்போய் அவளை அணைக்...
      மண்பானை உடைந்து நொறுங்கியது. பத்தடியில் டி.ஆர். நின்றிருக்க, சரேலென ஓடி மறைந்தாள் சேதுமதி.
      எங்கு இருந்துதான் எனக்கு அவ்வளவு தைரியம் வந்தது என்று தெரியவில்லை. ஒரே ஓட்டம். கட்டாந்தரை, பட்டியக்கல் என எதிர்ப்பட்ட சந்துபொந்துகளில் எல்லாம் புகுந்து விழுந்து, எழுந்து, வேகமாக வந்த பஸ்ஸை மறித்து ஏறிவிட்டேன்.
      கையில் இருந்த 70 காசுக்கு பெரியார் பஸ் ஸ்டாண்ட் வரை போய்விடலாம். அங்கு காம்ப்ளெக்ஸில் டிராவல்ஸ் வைத்திருக்கும் பாலாவிடம் தஞ்சம் புகுந்துகொள்ளலாம்.
      பாலாவின் பத்துக்குப் பத்து அலுவலக அறை, அப்போதைய சூழலில் மிகுந்த பாதுகாப்பு உணர்வைத் தந்தது. முதல் நாள் அவனிடம் எதுவும் சொல்லாமல் சமாளித்தாலும் இரவு அங்கேயே நான் தங்கியது அவனுக்கு உறுத்தியதால் நடந்ததைச் சொல்லிவிட்டேன்.
      'என்னடா பங்காளி சொல்ற? பயலுகளைக் கூட்டிப்போய் செதறவிட்ருவமா? 'ம்’னு மட்டும் சொல்லு... வகுந்துருவோம். சும்மா டி.ஆரு... எம்.ஜி.யாருன்னு ஜிகினா விடுற!'
      அவனிடம், 'ம்’ மட்டும் இல்லை, 'டேய்... அடிக்கச் சொல்லுடா’ எனக் கதறினாலும், அவனை நம்பி எவனும் வரமாட்டார்கள். ஆனாலும் பள்ளியில் படிக்கும் காலத்தில் இருந்து இந்த நொடி வரை 'ம்’னு சொல்லுவை மட்டும் அவன் விடவே இல்லை.
      டிக்கெட் புக்கிங்களை எழுதுவது, பத்து மணி பஸ்ஸுக்கு ஏழு மணிக்கே திட்டுத்திட்டாகப் பவுடர் அப்பி, மனைவி சகிதம் வந்து, 'இந்தப் பேக்கை எங்க வெக்க? எப்ப வரும்? இந்த பஸ்ஸா, அந்தா அந்தப் பஸ்ஸா?, காலைல வெள்ளெனப் போயிருவீங்க இல்ல?' என குடைந்து எடுக்கும் குரூப்புகளைச் சமாளிப்பது போன்ற உதவிகளைச் செய்ததில் அவனுக்கும் மகிழ்ச்சியே.
      மூன்று நாட்கள் ஆகிவிட்டன என்பதே பாலா, சொல்லித்தான் தெரிந்தது. ஒரே ஒருமுறை காம்ப்ளெக்ஸ் கடையில் டீ குடித்துக்கொண்டிருக்கும்போது சேதுமதி சிரிப்பு நினைவுக்கு வந்தது. அந்த நொடியே பக்கத்துக் கடையான 'கீஷ்டு கானம்’ எனும் கேசட் கடையில் இருந்து வந்த 'நானும் உந்தன் உறவை...’ அலறல், டி.ஆர்.கணேசனின் 'குமுஹே’வை நினைவுபடுத்தி, அன்று முழுதும் படுத்தி எடுத்துவிட்டது.
      'ஊரில் என்ன நடக்கிறது?’ என மனம் பாடாய்ப்பட, போன் செய்து தங்கையிடம் விவரம் கேட்கலாம் என்றால், ஒவ்வொரு முறையும், அப்பாவே ரிசீவரை எடுத்து 'அலோவ்வ்வ்வ்...' என முழங்க, 'டொக்... டொக்’ என வைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
      ரகுவின் வீட்டுக்குப் போன் செய்தால், அவன் அம்மா எடுத்து, நான் என்று தெரிந்ததும் 'எடுபட்ட பயலே... உன்னால எங்க ரகுவைப் போட்டு அந்த முண்டப்பய அந்த அடி அடிச்சுக் கையை ஒடச்சுப்புட்டான். நீ எங்கடா தொலஞ்ச?' டொக். அவ்வளவுதான். நான் அஸ்தமனம் ஆகிவிட்டேன்.
      ''ஒங்கூட இருந்தவனையே இந்த அடி அடிச்சிருக்கானா? உன்னை ட்டாரா வகுந்துருவான் போலயே மாப்ள, 'ம்’னு ஒருவார்த்த சொல்லு... நம்ம ஏறிச் செஞ்சுருவோம்.'
      பாலாவிடம் பிடித்த விஷயங்களில் ஒன்று, எதிராளி அவனை மதிக்கிறார்களோ இல்லையோ, பேசிக்கொண்டே இருப்பான்.
      நடுவில் ஒரே ஒருமுறை அம்மா போனை எடுத்து, 'ஏண்டா அந்த கே.ஆர்.விஜயாவோ யாரோ, அவன் வந்து வந்து கேட்டுட்டே இருக்கானேடா... நீ ட்ரெய்னிங் முடிச்சுட்டு எப்போத்தான் வருவே?' என்றாள். பரிதாபமாக இருந்தது, என்னை நினைத்து.
      அப்படி இப்படி என ஒரு வாரம் ஆகி இருந்தது.
      லேசாக வளர்ந்த தாடியைப் பார்த்துக் கொண்டே பாலா கேட்டான். 'மாப்ள இன்னும் எத்தனை நாள்டா? எவன்டா அப்பிடிப் பெரிய டி.ஆர்? 'ம்’னு சொல்லு மாப்ள.'
      -சொல்லிவிட்டு கையில் இருக்கும் ரெனால்ட்ஸ் பேனாவைக்கொண்டு மேஜையில் ஒரே தாள லயத்தில் தட்டினான்.
      அடுத்தவனுக்குப் பிரச்னை என்றால் தாளம் வந்துவிடும் போலிருக்கிறது.
      'இல்ல மாப்ள. மெதுவாப் போய்க்கிறேன்.'
      பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது ஒருவர் நேராக உள்ளே வர, பயந்துவிட்டேன்.
      ' 'உறவைக்காத்த கிளி’ கேசட் இருக்காண்ணே...' அவர் கேட்டதும் எதுவோ அடிவயிற்றைப் பிடித்துக் கவ்வியது!
      'ஹலோ... கேசட் கடை பக்கத்துல, இது டிராவல்ஸ்...' என்ற பாலாவைப் பார்த்து ஏதோ முணங்கிக்கொண்டே போனான்.
      ' 'அரண்டவன் கண்ணுக்கு’ கதையா எவனாச்சும் படத்தைக் கேட்டாலே பம்முறயேடா... இதுல உனக்கெல்லாம் ஜாரி, அதுல லவ்ஸ் வேற' மீண்டும் ரெனால்ட்ஸ் தாளம்.
      அன்று மாலை சூடான பருத்திப் பாலைக் குடித்துக்கொண்டிருக்கும்போது ரகு, என்னை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தான். கையில் மாவுக்கட்டுப் போட்டு தொட்டில் தொங்கவிட்டிருந்தான். 'அய்யோ பாவம்’ என்று நினைத்தாலும், அவனைப் பார்த்தது இதமாக இருந்தது. அப்போதைய தேவையாகவும் இருந்தது என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே இடி போல இறங்கியது. ஆம், ரகுவுக்குப் பின்னால் டி.ஆர். கணேசன் அண்ட் கோ. ரகுதான் அவர்களை என்னை நோக்கி வழிசெலுத்திக்கொண்டிருந்தான்.
      ஓடவோ, ஒதுங்கவோ முடியாத இடம். சரி. இன்றோடு முடிந்தோம். எவ்வளவு அடித்தாலும் திருப்பி அடிக்காமல் நின்றால் விட்டுவிடுவார்கள். எப்படியும் வேலை திருச்சியில்தான். அதைச் சொல்லி ஊர்ப்பக்கமே தலை வைத்துப் படுக்காமல் இருந்துவிடலாம் என மனம் நினைத்துக்கொண்டிருக்க... பாலாவோ, 'அந்தா மீசைய முறுக்கிக்கிட்டே வர்றானே அவந்தான, விடு மாப்ள, 'ம்’னு சொல்லு வகுந்துருவோம்' என்றதும் ''வாயை வெச்சுகிட்டு சும்மா இர்றா'' என்றேன்.
      எங்களைச் சமீபித்து நின்றார்கள்.
      'எங்கல்லாம்டா தேடுறது. நல்லவேளை, சிவக்குமார்தான் உன்னையை இங்ஙன பார்த்ததாச் சொன்னான். அதான் மாஸ்டரைக் கூட்டியாந்தேன்' என்றான் ரகு. அப்போது அவன் முகம் உலகில் அவனைவிட நல்லவர்கள் யாருமே இருக்க முடியாது என்பது போல இருந்தது.
      என் தோளை இறுகப் பற்றிய டி.ஆர்.கணேசன், ஒருமுறை வானத்தைப் பார்த்துவிட்டு என் முகத்தைப் பார்த்தார். பின் மீண்டும் வானத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே, 'சேதுமதிக்கு உன்னையைப் பிடிச்சிருக்காம். அவ ரொம்ப ரொம்ப நல்ல பொண்ணு. நல்லவிதமாப் பார்த்துக்க.'
      சொல்லிவிட்டு ஒருமுறை தரையைப் பார்த்தார். அப்போது...
      'பொன்னான மனசே பூவான மனசே
      வெக்காத பொண்ணு மேல ஆச’ பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்கியதும் சட்டெனத் தன் முடியைச் சிலுப்பி அந்தக் கேசட் கடையைப் பார்த்தார். பின் விறுவிறுவென அந்தக் கடையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கி இருந்தார் டி.ஆர்.கணேசன் அண்ணன்.
      ***********
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      கேசம் - நரன்
      ஓவியங்கள் : ரமணன்
       

      1972  பங்குனி 

      ஆத்தியப்பனுக்கு உடலில் எறும்புகள் ஊர்வதுபோல் உணர்வு. காலையிலிருந்தே அப்படித்தான் இருந்தது. இப்படியான உணர்வுகள் வரும்போது அவர் மனதில் இனம்புரியாத சந்தோஷம் கொப்பளிக்கும். ஆண் யானைகளின் காதில் நீர் வடியும் மத்துக்காலத்துக்கு ஒப்பானது அது. ஆனால், இவ்வளவு நாட்களாக இல்லாமல் இன்று திடீரென ஏன் இப்படி என்று தெரியவில்லை. அவருக்கு 59 வயதாகிறது. வேம்பாரிலிருந்து வறுமையான தன் பதின்ம வயதில் விருதுநகருக்குப் பிழைக்க வந்தவர். பஞ்சுப்பேட்டையில் எடுபிடி பையனாக  வேலையில் சேர்ந்து அங்கேயே பஞ்சுத் தரகராக மாறி, குறைந்த லாபத்துக்கு சரக்கைக் கைமாற்றிவிட்டு, கொள்முதல் செய்யத் தொடங்கி என இன்று பேட்டையின் பெரிய வியாபாரம் அவருடையதுதான். இப்போது எல்லாம் மகன் கதிரேசன்தான் வியாபாரத்தைக் கவனித்துக்கொள்கிறான். அப்பாவின் பாதி வயது அவனுக்கு.

      ஆத்தியப்பன் சராசரிக்கும் கூடுதல் உயரம், மழைக்கால பனைமர நிறம்.  வெள்ளை டெர்லின் வேஷ்டி, முழங்கை வரை சுருட்டிவிடப்பட்ட வெள்ளைச் சட்டை. தலையில் நிறைய பஞ்சு சொரிந்து கிடப்பது போன்ற அதிகமான வெண்முடிகள். ஆத்தியப்பனுக்கு சிறு வயதிலிருந்தே சரும வியாதி இருந்தது. ஆங்காங்கே மீன் செதில்களைப் போலிருந்த தோல் இப்போது உடலின் பெரும்பான்மையாக மாறிவிட்டது. பாதிநேரம் நமைச்சல் தாங்காமல் உடலைச் சொறிந்துகொண்டேயிருப்பார். அப்படிச் சொறிந்துகொள்ளும்போது கறுத்த அவரின் தோல்களிலிருந்து வெள்ளையாகச் செதில் செதிலாகக் கொட்டும். சொறிந்த இடத்தில் வெள்ளையாக வரிவரிக்கோடுகள் தெரியும். 
      கணபதியம்மாள் பின்கட்டில் மதிய உணவு தயார்செய்துகொண்டிருந்தாள். சூரை நாற்காலியிலிருந்து எழும்பி மெள்ள கணபதியம்மாளின் முதுகுப் பக்கமாக உரசியபடியே நின்றார். “இப்படி உடம்பை வெச்சிட்டு சமையல் பண்ற இடத்துக்கு வராதீங்கனு எத்தன தடவ சொல்றேன். சாப்பிடுற சாப்பாட்டுல ஏதாவது பட்டுடப் போகுது...” எரிச்சலாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு தள்ளிப் போகச் சொன்னாள் கணபதியம்மாள். கொஞ்சம் தள்ளிப்போய்  நின்றுகொண்டு, ‘இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டுமாவது’ என்பதுபோலப்  பார்த்தார். எரிச்சல் குறையாத கணபதியம்மாளின் முகத்தைப் பார்த்தபடியே சில விநாடிகள் நின்றவர் என்ன நினைத்தாரோ, திடுமென ஓடிப்போய் கணபதியம்மாளின் ஸ்தூலமான உடலைக் கட்டி அணைத்துக்கொண்டார். விலகி, அரிசி களைந்த பாத்திரத்தைக் கோபமாக சமையல் மேடையில் வைத்துவிட்டு நரகலை மிதித்துவிட்டவரைப்போல ச்சீய்... என்று விலகி நின்றுகொண்டார் கணபதியம்மாள். மெள்ள தன்னிடமிருந்து எறும்புகள் கீழிறங்கி தடதடவென ஓடிக் கொண்டிருப்பதைப்போல உணர்ந்தார் ஆத்தியப்பன். அதற்குள் கணபதியம்மாள் கத்தத் தொடங்கிவிட்டாள். “எத்தன தடவ சொல்றது விருப்பமில்லன்னு, இந்த வயசுல கேக்குதோ... எனக்கும் ஒட்டிக்கிறதுக்கா?” ஆத்தியப்பன் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியுமற்று அந்த அறையிலிருந்து வெளியேறினார். மீண்டும் போய் சூரல் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தார். முன்புபோல இயல்பாக, சாவகாசமாக அவரால் உட்கார முடியவில்லை. எழுந்து முக்கு ரோடு வரை  நடந்துவிட்டு வந்தால் தேவலாம் போலிருந்தது. எழுந்து வெற்றுடம்பின்மீது சட்டையை சாத்திக்கொண்டு வெளியேறினார். பாதிதூரம் நடந்தவர் மேற்கொண்டு செல்லப் பிடிக்காமல் கிட்டங்கிக்குச் செல்லத் தீர்மானித்தார். அடுத்த தெருவில்தான் அவரின் பஞ்சு கிட்டங்கி இருந்தது.

      வழியில் சரக்கொன்றை மரமொன்று பூக்களைச் சொரிந்துகொண்டிருந்தது.

      அது அப்படியொன்றும் ரசிக்கத்தக்கதல்ல என்பதுபோல நடந்து கிட்டங்கிக்கு வந்தார். வெளியே பெரிய மர உத்திரமொன்றின்  மேலிருந்து கிட்டங்கியின் முழங்கையளவு சாவியைத் துழாவியெடுத்துத் திறந்தார். நீளமும் அகலமுமான விஸ்தாரமான பழைய கருங்கல் கட்டடம் அது. மேலே ரெட்டை யானை கொல்லம் ஓட்டால் வேயப்பட்ட கூரை. ஆங்காங்கே அகன்ற மரத் தூண்கள் நடப்பட்டு உத்திரத்தைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்தன. கிட்டங்கியின் மூன்றில் இரண்டரை பங்கு இடத்தில் பஞ்சு திணிக்கப்பட்ட பெரிய பெரிய மர நிறக் கோணிகள் அடுக்கப்பட்டுக்கிடந்தன. அந்தக் கிட்டங்கியைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் இந்த உலகத்தின் அத்தனை மனிதர்களுக்கும் ஆடை நெய்யவும்,  அத்தனை நோயாளிகளின் புண்களுக்கும் பஞ்சுகள் இருப்பதாகவும் தோன்றும். ஆனால், இயல்பில் மனிதர் தன் முழங்காலுக்குக் கீழ் சொறிந்து சொறிந்து கொதகொதவென இருக்கும்   புண்ணுக்கும்  அதில் வடியும் சீழ் நீருக்கும் நுனிப் பஞ்சுகூட இரக்கப்பட்டுக் கொடுக்க மாட்டார். மீண்டும் ஆத்தியப்பனுக்கு அந்த நினைப்புதான் அரிக்கத் தொடங்கியது. காமத்துக்குத்தான் எத்தனை ஆயிரம் கதவுகள். எந்தக் கதவு எப்போது திறக்கும் என்பது யாருக்கும் தெரிவது இல்லை. தெரிந்தாலாவது அடைத்துவைக்கலாம். வயதான உடலிலும் அது திறந்து கொள்வதுதான் கொடுமை. அடைக்கத் தெரியாமல் அவமானப்படுவது அதைவிடக்  கொடுமையாக இருக்கிறது என நினைத்துக்கொண்டார் .

      அவருக்கு நல்ல சம்போகம் கிடைத்து பத்து வருடமாவது இருக்கும்.

      அப்போதெல்லாம் கையிலும், கால்களிலும் இவ்வளவு தோல் அரிப்பும் புண்களும்  இல்லை. இப்போது கணபதியும் ஐம்பதைக் கடந்துவிட்டாள். எல்லா பெண்களுக்கும் இருப்பதுபோலவே இந்த வயதுக்கான உபாதைகளும், எரிச்சலும் இயல்புதான் என்றாலும், இந்த விலகலுக்கு தோல் வியாதிதான் முக்கியமான காரணமாக இருக்கும். முன்பெல்லாம் அதிகமாக கிட்டங்கியில்தான் விரும்பி தங்கிக்கொள்வார். யாரோ கிட்டங்கிக்குள் வருவது போலிருப்பதைக் கண்டு ஏறிட்டார். கதிரேசன்தான். கையில், பித்தளை தூக்குச் சட்டியும் குழம்பு பாத்திரமும் எடுத்து வந்திருந்தான். முகத்தை இறுக்கமாக வைத்திருந்தான். கணபதி ஏதாவது சொல்லியிருக்கக்கூடும். கால்வாசி ஜாடையாகச் சொன்னாலும் புரிந்துகொள்ளும் பக்குவம் கூடியவன். இல்லையென்றால் அப்பாவிடம் இருந்து இவ்வளவு சீக்கிரமாக வியாபாரத்தைக் கற்றிருக்க மாட்டான்.

      கதிரேசனே ஆரம்பித்தான், “கிட்டங்கியிலேயே தங்கிக்கோப்பா... சோறு இங்கேயே கொண்டுவந்துடுறோம். வீட்ல சின்னக் குழந்தையிருக்கு. சாப்பிடுற சாப்பாட்ல விழுந்திருது. நீயும் விடாம பரட்டு  பரட்டுனு  சொறிஞ்சுக்கிட்டே  இருக்க. மதுர பெரியாஸ்பத்ரியில காட்டலாம்னா வேண்டாங்குற. இவ்வளவு சொத்தை வச்சி என்னதான் பண்ணப் போறியோ?’’ சாப்பாட்டை எட்ட வைத்துவிட்டுக் கிளம்பிவிட்டான். பொழுதுசாய கதிரேசன் இரண்டு பைகளில் கொஞ்சம் துணிமணிகளையும், அன்றாடப் பயன்பாட்டுப் பொருட்களையும் எடுத்துவைத்துவிட்டுக் கிளம்பினான்.

      மனிதர் வீம்பாக அங்கேயே சாப்பிடாமல் படுத்துக்கிடந்தார். இரண்டு நாட்களாக பஞ்சுப் பேட்டைக்கும் செல்லவில்லை. மதிய வேளைகளில் எப்போதாவது லாரிகளில் பெரிய பெரிய சாக்குகளில் பஞ்சுகள் வந்து இறங்கும் அல்லது கிட்டங்கியிலிருந்து  வெளியேறிச் செல்லும். இரவு உணவு கொடுக்க கணபதியம்மாள் வந்தபோது கதிரேசனின் சிறு மகளையும் உடன் அழைத்து வந்திருந்தாள். குழந்தை தன்னிடம் வந்தபோதும் சுரத்தே இல்லாதவராக உரையாடினார். மதிய உணவு எடுத்து வந்திருந்த பாத்திரங்களை வொயர் பின்னல் கூடையில் எடுத்து வைத்தபடியே கிட்டங்கி எடுபிடி வேலைக்கு அருகிலிருக்கும் மீசலூரிலிருந்து ஒரு பெண்ணை வரச் சொல்லியிருக்கிறேன் என்றாள். ஆத்தியப்பனிடமிருந்து ஒரு “ம்..., ம்கூம்...” இல்லை.

      காலையில் மாநிறத்தில் ஒடிசலான பெண்ணொருத்தி வந்து நின்றாள். கூடவே, கணபதியம்மாளும் வந்திருந்தாள். அவளை ஆவுடைத்தங்கம் என்று அழைத்தாள் கனபதியம்மாள். ஆவுடைத்தங்கத்துக்கு சோபையான முகம். ஆனால், அவள் கண்கள் அவ்வளவு தீர்க்கமாக நிரம்ப ஒளியுடன் இருந்தன. எதற்கோ பின்னால் திரும்பி நடந்தாள்.

      நெளு நெளுவென  நீளமான கூந்தல் அவள் புட்டம் வரை இருந்தது.

      33வயது மதிக்கலாம். கணபதியம்மாள் சென்றதும் கிட்டங்கியின் அகன்ற வாசலில்போய் அமர்ந்து அவசியமற்ற ஏதோ ஒன்றை நிலைகுத்திப் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தாள். ஆத்தியப்பன், காலையில் பேட்டை வரை போய்விட்டு நடுமதியம் கிட்டங்கிக்கு வந்தார். அப்போதும் ஆவுடைத்தங்கம்  கிட்டங்கி வாசலிலேயே நிலைகுத்தி உட்கார்ந்திருந்தாள். அவர் நுழைந்ததும் எழுந்துபோய் தண்ணீர் எடுத்துவந்து சொம்பை நீட்டினாள். கிட்டங்கியில் ஏதோ மாற்றம் வந்திருப்பதை உணர்ந்தார். கொஞ்சம்கூட தரையில் உதிரிப் பஞ்சுகள் இல்லை. சிறு பஞ்சு தெறிப்புகளைக்கூட கவனமாக அள்ளி சாக்குகளின் உப்பலான வயிற்றில் திணித்திருந்தாள் ஆவுடைத்தங்கம். உணவுப் பாத்திரங்களைக் கொண்டுவந்து ஆத்தியப்பன் அமரும் கட்டிலின் முன்னால் பரப்பினாள். சிறிது சத்தம்கூட இல்லாமல் அந்தப் பாத்திரங்களை அவள் எடுத்துவைக்கும் முறை அவருக்குப் பிடித்திருந்தது. எடுத்துவைத்த முதல் வாயிலேயே உணவின் சுவை மாறியிருப்பதை உணர்ந்தார். பின் கட்டிலில் படுத்தபடி சிறிதுநேரம் பனை ஓலை விசிறியால் தனக்குத்தானே விசிறியபடியே உறக்கத்தை எதிர் நோக்கியபடியிருந்தார். சிறிது நேரத்துக்குப் பின் மிச்ச உணவுகளை உண்டு முடித்து பாத்திரங்களைக் கழுவி வெயில் விழும் இடத்தில் கவிழ்த்து வைத்தாள். ஆவுடை மீண்டும் வாசலில் போய் குத்துக்கால் போட்டு அமர்ந்துகொண்டாள்.

      மதியம் மூன்று மணியிருக்கும். அப்போது வாசலில் இரண்டு மருத்துவச்சிகள்  வெள்ளை நிற உடையோடு சைக்கிளில் வந்து இறங்கினார்கள். ஒரு பெண்ணின் கேரியரில் சாம்பல் நிறப் பெட்டி ஒன்று இருந்தது. பெட்டியில், கறுப்பு பட்டையாய் தோளில் சாய்த்துக்கொள்ளும் நீளப் பிடியும் இருந்தது. “பெரியவர உசுப்புங்க... வீட்டுக்குப் போனோம்... கிட்டங்கில  இருக்கார்னு சொன்னாங்க” சத்தம் கேட்டு ஆத்தியப்பனே எழுந்தார். அந்த இரு பெண்களும் ஆவுடையிடம் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே நுழைந்தார்கள். ஆத்தியப்பன் அதற்குள் முகம் கழுவிவிட்டு  சட்டையை மேலே சாத்தினார். ஆவுடையும் உள்ளே நுழைந்தாள். இருவரில் இளையவளான மருத்துவச்சி வெந்நீர் கொண்டுவரச் சொல்லி கிட்டத்தட்ட உத்தரவிட்டாள். ஆவுடை ஏதும் புரியாமல் கிட்டங்கியின் வெளியே போய் அடுப்பைப் பற்றவைத்தாள்.

      அவள் வெந்நீரோடு உள்ளேறும்போதுதான் கவனித்தாள். ஆத்தியப்பன் தன் வேஷ்டியை முழங்கால் வரை ஏற்றிவிட்டிருந்தார். இரண்டு கால்களின் கீழும் அழுக்கேறிய சல்லாத்துணி சுற்றப்பட்டிருந்தது. மஞ்சளும் ரத்தம் கசிந்த கறையும் அதில் இருந்தன. அதில் மூத்த பெண் அந்தத் துணியை உரித்தாள். உள்ளிருந்து துண்டுத் துண்டாக பஞ்சு உதிர்ந்தபடியிருந்தது. முகத்தைச் சுளித்தபடியே அந்தப் பெண் எல்லா துணிகளையும் விருப்பமற்று இரு விரல்களால் தள்ளிப் போட்டாள். இன்னும் புண் ஆறவே இல்லை என்றாள் இளையவள். ஆவுடையிடமிருந்து  வெந்நீரை வாங்கி அவரின் கால்களின் கீழே வைத்தபடியே, கொஞ்சம் பஞ்சுகளை வெந்நீரில் முக்கி புண்களின் மேலிருந்த மஞ்சள் களிம்பின் அழுக்கையும் ரத்தம் மற்றும் சீழ் வடிந்த கறையையும் அவர்கள் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கினார்கள். பருமனான மூத்த மருத்துவச்சி அந்தப் புண்களை இறந்த எலியைப் பார்ப்பதுபோலப் பார்த்தாள். ஆவுடை, தன் கண்களை அந்தப் புண்களின் மீதிருந்து நீக்கவே இல்லை. அவளின் கண்களில் வெளிச்சம் கூடிக்கொண்டே வந்தது. சில நிமிடங்களில் புண்கள் முழுக்கச் சுத்தம் செய்யப்பட்டு குளிப்பாட்டி முடித்த குழந்தையைப் போலிருந்தது. ஆவுடையின் கண்களில் நீரின் பளபளப்பும் பிரயாசையுமிருந்தன. மூத்தவள் இப்போது களிம்பு டப்பாவை எடுத்து இரண்டு விரல்களால் மஞ்சள் களிம்பை அள்ளி புண்ணின் மேல் அப்பத்  தொடங்கினாள். இளையவள் இப்போது சல்லாத் துணியையும், பஞ்சையும் தேவையான அளவுக்கு அருகில் எடுத்து வைத்துக்கொண்டிருந்தாள். புண்ணை மீண்டும் மூடப்போவதை ஆவுடையால் தாங்க முடியவில்லை. மௌனமாக அழத் தொடங்கினாள். அவளை அறியாமலேயே கண்களிலிருந்து கயிறுபோல கண்ணீர் வந்துகொண்டே இருந்தது. அவளுக்கே இந்தச் செய்கை வியப்பாக இருந்தது. நோய்மை பீடிக்கப்பட்ட அந்த இரண்டு  கால்களையும் இரு குழந்தையைப்போல பாவிக்கத்  தொடங்கிவிட்டாள். தன் மேல் அன்பு செலுத்தவும், தான் அன்பு செலுத்தவும் யாருமே இல்லாத இந்த வாழ்க்கையில் அந்த இரண்டு கால்களின் மீதும் இரக்கமும் காருண்யமும் கொப்பளிக்கத் தொடங்கியது. இப்போது மூத்தவள் கால்களில் சல்லாத் துணியைச் சுற்றத் தொடங்கினாள். ‘என் பிள்ளைகளின் மேல் துணியைச் சுற்றி மூடாதே... மூடாதே...’ என்று வாய்விட்டு கத்திவிடலாம் போலிருந்தது ஆவுடைக்கு. சேலை நுனியால் வாயை மூடி, துணியை இறுக்கக் கடித்துக்கொண்டாள்.

      அந்த இடத்தைவிட்டு தன் பார்வையை மாற்றினாள். ஆத்தியப்பன் தன் சட்டைப் பையிலிருந்து ஓர் ஐந்து ரூபாய் தாளை எடுத்து மூத்த மருத்துவச்சியின் கையில் கொடுத்தார். அது அவர்களுக்கு ஏமாற்றமான தொகையாக இருக்கும்போல, விருப்பம்இல்லாமல் வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பினார்கள். ஆவுடையின் கண்ணில் இப்போது புண்களிருக்கும் அந்த இரு கால்கள் மட்டுமே தெரிந்தன. வேறு எல்லாமே அவளின் பார்வையிலிருந்து மறைந்திருந்தது. மௌனமான அந்த இரு புண் குழந்தைகள் மட்டுமே அவளுக்கு திரும்பத் திரும்ப நினைவுக்கு வந்தபடி இருந்தன.

      வாசலில் போய்க் குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்துகொண்டாள். அமர்ந்தபடியே உறங்கத் தொடங்கியவள் இரவுதான்  விழித்தாள். கிட்டங்கி முழுக்க மென் மஞ்சள் வெளிச்சம் பரவியிருந்தது. மஞ்சள் குண்டு பல்ப் மட்டும் ஆத்தியப்பனுக்கு நேர் மேலே எரிந்துகொண்டிருந்தது. எழுந்ததும்  துணி சுற்றியக் குழந்தைக்கு மூச்சு முட்டுமென பித்துக்காரியைப்போல் வேஷ்டியை முழங்கால் வரை உயர்த்த முற்படுகையில் ஆத்தியப்பன் விழித்துக்கொண்டார். என்னவென்று காரணம் கேட்டபோது தீர்க்கமாகச் சொன்னாள். “புண்களைப் பார்க்க வேண்டும்!”ஆத்தியப்பன் புரியாதவராக நெற்றியைச் சுருக்கியபடி மீண்டும் கேட்டார். “என்னது?” மீண்டும்  அதையே தீர்க்கமாகச் சொன்னாள். “அந்தப் புண்களைப் பார்க்கணும். என் ஊரில் நாட்டுவைத்தியர் ஒருவர் இருக்கிறார்.  ‘காலில் புண் வந்தால் அதை இறுக்கமாகக் கட்டக் கூடாது. உலரவிடணும்.’ என்று சொல்வார்.” “சரி இந்த நேரத்தில் அதற்கு என்ன செய்ய?.” “புண்ணின் மேலிருக்கும் கட்டை அவிழ்க்கணும்.” “காலையில் அவிழ்த்துப் போடலாம். போய்த் தூங்கு...” சொல்லி முடிப்பதற்குள்…

      கட்டிலிலிருந்து தொங்கப்போட்டு கிடக்கும் கால்களின் அருகில் போய் அமர்ந்துகொண்டாள். ஆத்தியப்பன்  குழப்பமாகப்  பார்த்தார். ஆவுடை, அவரின் கால்களைப் பிடித்து கட்டுகளை அவிழ்க்கத் தொடங்கினாள். விறுவிறுவென கட்டுகள் அவிழ்ந்தன. அவளுக்கு மட்டும் பெருமூச்சு வாங்கும் குழந்தையின் மூச்சுச் சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது. களிம்புகளை அதே பஞ்சினால் எடுத்து வழித்துப் போட்டாள். ஆவுடையின் முகம் பிரகாசமடைந்தது. கண்கள் மினுங்கின. மிகுந்த பிரயாசையோடு பார்த்தாள். போய்ப் படுத்துக்கொள்ளச்  சொன்னார். சரி என்று சொல்லிவிட்டு புண்களிருக்கும் திசைநோக்கி திரும்பிப் படுத்துக்கொண்டாள். சிறு மஞ்சள் பல்பின் வெளிச்சத்தில் புண்கள் தெளிவற்றும்  தெளிவாகவும் தெரிந்தன. காலையில் ஆத்தியப்பன் எழுந்து பேட்டை வரை சென்று வந்தார். மதியம் வரும்போது வாசலில் மேல்சட்டை அணியாத கிராமத்துப் பெரியவர் ஒருவர் அமர்ந்திருந்தார். ஆத்தியப்பனைக் கண்டதும் எழுந்து நின்று வணங்கினார். மீசலூரிலிருந்து வந்திருப்பதைச் சொன்னதும் காரணம் புரிந்தது. லாரி ஒன்று கிட்டங்கியில் பஞ்சுப் பொதிகளை ஏற்றிக் கொண்டிருந்தது. கதிரேசன் உள்ளே இருப்பானா என எண்ணினார். ஆனால், கதிரேசன் தன் மோட்டார் சைக்கிளில் எதிரில் வந்துகொண்டிருந்தான். விறுவிறுவென உள்ளே சென்று பார்த்தார். பஞ்சு எடை பார்த்து விலாசம் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள் ஆவுடை. எப்போதும் எடைபோடும் இடத்தில் யாராவது நிற்க வேண்டும். கதிரேசன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

      லாரி கிளம்பிச் சென்றதும் மீசலூர் பெரியவர் ஆத்தியப்பனின் வேட்டியை முழங்காலுக்கு ஏற்றி, புண் கால்களுக்குப்  பண்டுவம் பார்க்கத் தொடங்கினார். கால்களுக்கு ஆமணக்கு எண்ணெய் போன்ற நீர்மைகொண்ட திரவம் ஒன்றை, தான் எடுத்துவந்திருந்த கோழி இறகால் பூசி  விட்டார். அதில் அடர்த்தியான கசப்பு நெடி வீசியது. உடலில் வேறு எங்கெல்லாம் அரிப்பின் தீவிரம் இருக்கிறது என்று கேட்டார்.  தினமும் அதே திரவத்தை இருவேளை பூசிக்கொள்ளும்படியும் விரைவில் புண்கள் உலர்ந்துவிடும் என்றும், பத்து நாள் கழிந்தபின் வந்து மீண்டும் பார்ப்பதாகவும் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார். ஆத்தியப்பன் வேட்டியைத் தன் முழங்காலுக்கு மேல் மடித்து விட்டபடி கிளம்பிவிட்டார். தினமும் காலையிலும் இரவிலும் ஆவுடையே அந்தப் புண்களின் மேல் கோழி இறகால் மருந்து பூசிக்கொண்டிருந்தாள். புண்கள் உலரவில்லை என்றாலும், இப்போது எல்லாம் அரிப்பு பெரும்பாலும் அடங்கிவிட்டிருப்பதாகச் சொன்னார். 

      கோடையின் தாக்கம் அதிகமாக  இருந்தது. ஒரு நாள் இரவு கோடைமழை அடைமழையாகப் பிடித்துக்கொண்டது. மழை பெய்யத் தொடங்க நினைக்கையிலேயே  அவசரமாக வெளியே கிடக்கும் பஞ்சு நிரம்பிய ஓரிரு போராக்களையும் காலி சாக்குகளையும் பிசிறு பஞ்சுகளையும் ஒற்றை ஆளாக அள்ளி கிட்டங்கிக்குள் வைத்திருந்தாள். மழை உரத்துப் பெய்யத் தொடங்கியது. மழையோடு   ஆத்தியப்பன் அவள் வைத்திருந்த புளிப்பு ஊறிய பூண்டுக் குழம்பைப் போட்டு சாப்பிட்டு முடித்து உடலைக் கட்டிலில் கிடத்தினார். ஆவுடை, எண்ணெய்ப் புட்டியோடு அவர் அருகில் வந்து நின்றாள்.  புண்கள் என்னும் தன் இரட்டைக் குழந்தைகளை அந்தக் குறை மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் பார்த்தபடியே நின்றாள். வெளியே பெய்யும்  மழை  மண்வாசனையை மட்டுமல்லாமல் அவளின் உடலுக்குள்ளிருந்து தாய்மையைக் கிளர்த்தியது.

      ஏதோ நினைத்தவராக எழுந்து அமர்ந்தார். வேட்டியை முழங்காலுக்கு மேலே சுருட்டிவிட்டபடி மருந்து தேய்த்துக்கொள்ள கால்களை ஆயத்தப்படுத்தினார். பெரும் உவப்பான ஒரு காரியத்தைச் செய்ய இருப்பவளைப்போல ஆவுடை பரபரப்பாக கோழி இறகைத் தேடினாள். வழக்கமாக நான்கு ஐந்து முறை பயன்படுத்திய இறகை தூக்கி எறிந்துவிடுவாள். எப்போதும் இறகுகளை வைக்கும் ஓட்டின் கீழிருக்கும் மர உத்திரத்தில் கையை விட்டுத் துழாவினாள். ஓரிரு இறகுகள் சிக்கின. அது எல்லாவற்றிலும் ஆத்தியப்பன் காது குடைந்த அழுக்கு அப்பிப் போயிருந்தது. தன் குழந்தைகளின் மேல் இப்படியான இறகை வைத்து தடவிக்கொடுக்க விரும்பாதவளாக வெறும் கையோடு போனாள். கால்களின் கீழ் அமர்ந்து குழந்தைகளை அவ்வளவு பிரயாசையோடும் வாஞ்சையோடும் பார்த்தாள். பின், தன் பிருஷ்டம் வரையிருக்கும் நீண்ட கருத்த முடியின் நுனியை முன்னெடுத்து மருந்து எண்ணெய்க் கிண்ணத்துக்குள் முக்கி எடுத்தாள். விநோதமாகப் பார்த்தார் ஆத்தியப்பன். ஆனாலும், தடுக்கவில்லை. மெள்ள புண்களின்மீது எவ்வளவு மென்மையாகத் தொடமுடியுமோ அப்படித் தொட்டுத் தடவினாள். ஏசுநாதருக்கு மக்தலீனா தன் நீண்ட சுருள் கூந்தலால்  தொட்டு அவரின் பாதத்தில் பரிமள தைலத்தைத் தோய்த்த சம்பவத்தைப் போன்றிருந்தது அது. அந்தக் குழந்தைகள் மெள்ள கண்கள் சொருகி அதை ஏற்றுக்கொள்வதைப்போல உணர்ந்தாள்.
      ஆத்தியப்பனுக்கு  சிலிர்ப்பு அடங்கவே இல்லை. இவ்வளவு நாளில்  உடல் இவ்வளவு பரவசம் கொண்டதை அவர் உணர்ந்ததே இல்லை. தவிர தன் வாதையான முதிய உடலை இவ்வளவு மரியாதையாக ஒரு பெண் கையாள்வதைப் பார்த்ததும் அவருக்கு உடைந்து அழுதுவிட வேண்டும்போலிருந்தது. புண்களின்மீது இறகால் வருட வருட, தன் உடலிலிருந்து சட்டென்று ஆயிரம் கதவுகள் திறந்துகொண்டதை உணர்ந்தார். கடிவாய் இல்லாத கறுப்பு எறும்புகள் லட்சக்கணக்கில் உடலெல்லாம் ஏறி அங்குமிங்குமாக  ஊர்வதுபோல உணர்ந்தார். சிலிர்ப்பின் உச்சத்தில் காலருகே அமர்ந்திருக்கும் ஆவுடையின் தோளில் தன் கரங்களை வைத்தார். சரிந்து தரையில் அமர்ந்து இறுக ஆவுடையை அணைத்துக்கொண்டார். ஆவுடை மறுப்பேதும் சொல்லவில்லை. கட்டிலில் உடலைக் கிடத்த உந்தப்பட்டபோது ஆத்தியப்பன் ஆடைகளை உரித்துப் போட்டிருந்தார். ஆவுடை, தயக்கம்கொண்டவளாக தன் குழந்தைகளின் முன்னால் செய்ய இயலாதக் காரியம் என்பதைப்போல மஞ்சள் வெளிச்சத்தை முற்றிலும் நிறுத்தினாள். சிறிது நேரத்திற்குப் பின் ஆத்தியப்பன்தான் மீண்டும் வெளிச்சத்தை மீட்டுக்கொண்டுவந்தார். முற்றிலும்  எடை இழந்த மனிதரைப்போல அமர்ந்திருந்தார். கண்களில் ஈரம் கசிந்திருந்தது. திடுமென விம்மி அழ வேண்டும்போலிருந்தது அவருக்கு. நிமிராமல் குனிந்தே இருந்தார். சற்றுத் தள்ளி சுவரில் சாய்ந்தபடி ஆவுடை அமைதியாக நிலைகுத்தி தன் பிள்ளைகளை மீண்டும் பார்த்தபடியிருந்தாள். இருவருமே பேசத் துணியவில்லை . அங்கே நெடுநேரம் மஞ்சள் அமைதி மட்டுமே இருந்தது. ஆத்தியப்பனுக்கு உடலில் இப்போது கடி எறும்புகள் லட்சக்கணக்கில் ஏறி கடிக்கத் தொடங்கியதைப்போல உணர்ந்தார். வலிபொறுக்கமாட்டாதவராக ஆவுடையிடம் தயக்கத்துடன் பேசத் தொடங்கினார்.

      முதல் வார்த்தையாக, “உன் குழந்தை எங்கே?” ஆவுடை சட்டென நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு குனிந்தபடியே அமர்ந்தாள். தயக்கமாக ஆத்தியப்பன் மீண்டும் கேட்டார், “உன் மார்பில் இன்னும் பால் கசிகிறது.” பேச்சை நிறுத்தினார். ஆவுடையின் கண்களிலிருந்து நீர்த்துளிகள் விழத்தொடங்கின. வந்து அருகில் உட்கார்ந்தார். அவளின் பாதத்தில் கையை வைத்து, தன்னை மன்னித்துவிடும்படி கூறினார். ஆவுடை, அதை பெரிதாகச் சட்டை செய்யவில்லை. மீண்டும்  குனிந்து  கண்ணீர் சிந்தியபடியே இருந்தாள். மீண்டும் தயக்கத்துடன் கேட்டார், “உன் குழந்தை எங்கே?”

      “செத்துப்போச்சி!” நெற்றி சுருக்கத்தோடு கூர்ந்து அவளைப் பார்த்தார். “ஆமா செத்துப்போச்சி...” துக்கம் பீடித்தக் குரலில் பேசத் தொடங்கினாள். “எங்க அப்பா சமையல் செட்டுல  வேலைக்குப் போனாரு. கல்யாணம் காட்சிக்கு சமைச்சிப் போடுவாரு. அவர்கூட வேலைபார்த்த பாண்டிக்குத்தான் என்னைக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சாரு. மருமகனும் மாமனும் ஒண்ணா உக்காந்து சாராயம் குடிப்பாங்க. கல்யாணம் பண்ணி வச்ச மூணு மாசத்துல அப்பா இறந்துபோயிட்டாரு. ஏழு மாசத்துல  புருஷன்காரன் விட்டுட்டு ஓடிட்டான். சமையல் செட்டுல வேலபாத்த சண்முக அக்காவ இழுத்துட்டு ஓடிப்போயிட்டான். அப்ப, என்  வவுத்துல  புள்ளைய  விட்டுட்டுப் போயிருந்தான். ஒத்தையா கழுத்துல கிடந்தத வெச்சு அஞ்சி மாசம், காதுல கிடந்தத வெச்சு ரெண்டு மாசம்னு ஓட்டுனேன். என் அப்பாவோட சிநேகிதர் ஒருத்தர் மாரியப்பன்னு... மரக் கடையில வேல பாத்தாரு. வலி எடுத்த நாளுல விருதுநகர் கவர்ன்மென்ட் ஆஸ்பத்திரியில சேர்த்து விட்டுட்டு போனாரு. மூணு நாளா ஆளே வரல. ரெண்டாம் நாளில குழந்தையப்  பெத்து போட்டேன். விரிப்புத் துணிகூட இல்லாம மார்கழி மாசம்  வெளி வராந்தாவுல கிடத்திட்டுப் போனாங்க. குழந்தை ராத்திரி எல்லாம் அழுதுச்சு. பக்கத்துல படுத்துக்கிடந்தவங்கதான் விரிப்புக்கு ஓலைப்பாயும் போர்த்த கொஞ்சம் துணியும் கொடுத்தாங்க. விடியும்போது குழந்தை விறைச்சுக் கிடந்துச்சு. ஊருக்குக் கொண்டு வரவும் நாதியில்லை. அங்கேயே புதைச்சிருவோம்னு சொன்ன கம்பவுண்டர் விடாப்பிடியா பன்னிரண்டு ரூபா கேட்டான். விறைச்ச உடம்பை கையில ரெண்டு மணி நேரம் வச்சிருந்திட்டு குடுத்திட்டு வந்துட்டேன். ஒரு ரிக் ஷா வண்டி பிடிச்சி ஏறினேன். கிளம்பும்போது கம்பவுண்டர், ஆஸ்பத்திரிக்கி பின்னாடி குப்பைத் தொட்டில பெரிய சருவத் தாளுல சுத்தி எதையோ எறிஞ்சதைப் பார்த்தேன். ரெண்டு மூணு நாய்ங்க வேகமா ஓடிப் போச்சி... நான் ரிக்  ஷாவுல உக்கார்ந்தபடியே பலகீனமான என் கையை மட்டும் அசைச்சு நாய்களை விரட்ட முயற்சி பண்ணினேன். முடியலை. அப்போ அது மட்டும்தான் முடிஞ்சது.” சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே ஆவுடை உடைந்து அழத் தொடங்கினாள்.

      “சாப்பாட்டுக்கு வக்கில்லாம எங்கயாவது வீட்டு வேலை பார்க்கலாம்னு பழையபடி விருதுநகர் வந்து மரக்கடை மாரியப்பனைப் பாத்தேன். அவர்தான் ஏலக்காய் கடை குணசீலன் அண்ணாச்சி கடைல போய் வேலை பார்க்கச் சொன்னாரு. அவரின் மாமியார் தொண்டுகிழம். நடை கிடையாது.பீ மூத்திரம் அள்ளிப்போட ஆள் இல்லை. மூணு மாசம்  இருந்தேன். மூணு மாசத்துல கிழவி செத்துப்போச்சு. கொஞ்ச நாள்ல என்னையக் கிளம்பச் சொன்னாங்க. பழையபடி மாரியப்பனைத்தான் வந்து பார்த்தேன். இந்தத் தடவை வேற ஒரு வேலை பார்த்துக் கொடுக்கிறதாச் சொல்லி ஊரோட ஒதுக்குப்புறத்தில ஒரு வீட்ல தங்க வெச்சார். அன்னிக்கு ராத்திரியே குடிச்சிட்டு வீட்டுக்கு வந்து, பல தடவை...’’ எனச் சொல்லிவிட்டு அழுதாள். “அவருக்கு என் அப்பா வயசு’’ எனச் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் அழுதாள்.

      ஆத்தியப்பன் “என்னை மன்னிச்சுடு...மன்னிச்சுடு...’’ என்று அவளின் பாதத்தில் விழுந்தார். அவள் இறுக்கமாக மௌனமாக இருந்தாள். “இங்கிருந்தும் போயிடுவியா?” என்று கேட்டார் . மௌனமாகத்  தீர்க்கமாகத் தன் குழந்தைகளைப் பார்த்தபடியே இருந்தாள். எந்த அசைவும் இல்லை.

       காலையில் விடிந்ததும் முதல் வேலையாக ஆவுடை இருக்கிறாளா எனத் தேடினார். ஆவுடை அங்கேதான் கிட்டங்கியின் வெளியே தகரக் கொட்டகையில் சமைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்த இரவுக்குப் பிறகு, ஆத்தியப்பன் தொடர்ந்து எடையற்ற மனிதனாகவே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார். கால்களின் புண்களும் முழுக்க ஆறவே இல்லை. நீர்மையான அந்த எண்ணெய்ப் பூச்சு தொடர்ந்து நான்கு ஆண்டுகளாக ஆவுடையின் நுனிக் கூந்தலைத்  தொட்டுத்தொட்டு பூசப்பட்டே வந்தது. இருவரும் அதை விரும்பினார்கள். புண்கள் விரைந்து ஆறாமல் இருக்க வேண்டுமென்பதே  இருவரின் தலையாயப் பிரார்த்தனையாக இருந்தது. கணபதியம்மாளுக்கு நிறையவே புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆவுடையைத் தன் சகோதரியைப்போல் பாவிக்கத் தொடங்கி இருந்தாள். ஒரு நாள் அதிகாலையில் கிட்டங்கிக் கயிற்றுக் கட்டிலில் நீண்ட நேரம் உத்திரத்தைப் பார்த்தபடி இமைக்காமல் ஆத்தியப்பன் கிடந்தார். வேகமாக ஆவுடை முழங்கால் வரை வேஷ்டியை உயர்த்தி தன் இரு குழந்தைகளின் மீதும் கையைவைத்துப் பார்த்தாள். இரண்டு குழந்தைகளும் சில்லிட்டு கிடந்தன. இவர்கள் இருவரையும் தவிர, தன் பெரும் காருண்யத்தை செலுத்த இந்த உலகில் இனி எவரும் இல்லை என்பதுபோல முடங்கிப்போய் கிட்டங்கியின் வாசலில் போய் அமர்ந்துகொண்டாள்.

      கதிரேசன் எதார்த்தமாக அப்போது கிட்டங்கிக்கு வந்தான். கணபதியம்மாள் ஓடி  வந்தாள். எல்லா  சடங்குகளும் இங்கே கிட்டங்கியிலேயே நடக்க வேண்டுமெனச் சொன்னாள். ஆவுடைதான் ஆத்தியப்பனை இறுதிக் குளியல் செய்ய வேண்டுமெனவும் கேட்டுக்கொண்டாள். கதிரேசன் மறுத்துப் பேசவில்லை. நீர் வசதி இருக்கும் இடத்தில் ஒரு பெரிய நாற்காலியில் கொண்டுபோய் ஆத்தியப்பனை அமரவைத்துவிட்டு கதிரேசன் கிளம்பினான். கணபதி, ஆவுடையை அந்த இடத்திற்கு அழைத்து வந்தாள். பெரிய பித்தளை அண்டாவில் நீர் நிரம்பி இருந்தது. சிறிதுநேரம் கழிந்து கதிரேசன் வந்தான். ஆத்தியப்பனின் வேஷ்டியை முழங்கால் வரை ஏற்றி விட்டு இரு கால்களுக்கு மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் தண்ணீரை மொண்டு மொண்டு ஊற்றியபடியிருந்தாள். கதிரேசன் அங்கிருந்து நகர்ந்துபோய் இன்னும் இன்னும் நீரை அள்ளிக்கொண்டுவந்து அண்டாவை நிரப்பினான். ஐந்தாம் முறை நீர் ஊற்ற வருகையில் ஆவுடை, தன் நீண்ட கூந்தலால் தன் இரு குழந்தைகளையும் தொட்டு தொட்டு ஈரத்தை ஒத்தி எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். கணபதியம்மாள் ஆவுடையை எங்கேயும் போக வேண்டாமென்றும் தன்னோடே தங்கிவிட வேண்டும் எனவும் கேட்டுக்கொண்டாள். ஆவுடை மறுத்துவிட்டாள். வேண்டுமென்றால், கிட்டங்கியில் தங்க அனுமதிக்கும்படி கேட்டாள்.

      மூன்று மாதம் ஆகியிருந்தது. இந்த மூன்று மாதத்தில் தன் தலைக்கு நீர்காட்டாமல் வைத்திருந்தாள். இறந்த குழந்தைகளின் வாசம் அதில் வீசுகிறதா என தினமும் தன் கூந்தலை முன்னால் இழுத்து நுகர்ந்தபடியே இருந்தாள். சில நாட்களில், ஆவுடை  கடுமையான டைஃபாய்டு காய்ச்சலில்  அவதிப்பட்டாள். காய்ச்சலின் முடிவில் அவளின் முடிகள் எல்லாம் கிட்டத்தட்ட  கொட்டிப்போயிருந்தது. புட்டம் வரை இருந்த கருத்த கேசம் இப்போது பிடரி வரைகூட இல்லாமல்  அதுவும்  கிட்டத்தட்ட நோய்மை பூத்து கரும்பித்தளை நிறத்தில் இருந்தது.
      https://www.vikatan.com
    • By Kavallur Kanmani
                                                                    வானவில்
       
                                                   
       
      நள்ளிரவு தாண்டியும் தூக்கம்வர மறுத்தது. கண்ணிலிருந்து கொட்டிய நீர் வற்றி கன்னங்கள் காய்ந்து மனம் இறுகிக் கிடந்தாள் வாசுகி.
       நேற்றுவரை எத்தனை கனவுகளில் மிதந்தாள். நெற்றிச் சுட்டி முதல் பாதக் கொலுசுவரை அத்தனையும் பார்த்துப் பார்த்து வாங்கி கற்பனையிலேயே தன் எழிலை ஒத்திகை பார்த்து மனதுக்குள் சிரித்தது நினைவில் புரண்டது.
       'நான் இத்தனை அழகா? ' தனக்குத்தானே கேட்டு 'ஆமாம் இந்த அழகை எத்தனை தரம் என் வசீகரன்'வாசுகி நீர் ரொம்ப அழகாயிருக்கிறீர்' என்று அவன் வாயால் கேட்டு ரசித்திருக்கிறாள்.
      அடடா என் வசீகரன் என்று எண்ணியதை நினைக்க அவளது முகத்தில் நாணம் கோலமிட்டது. பெண் மனதுதான் எவ்வளவு விசித்திரமானது.
       இத்தனை காலமும் கண்ணுக்குள் வைத்து பொத்தி வளர்த்த பெற்றவர்களை தனக்கென ஒருவன் வந்து விட்டால் பெற்றவர்கள் கூட இரண்டாம் பட்சமாகிவிடும் அதிசயம் எப்படி நடக்கிறது.
      'வாசுகி நான் இண்டைக்கு சாத்திரியாரிட்ட போய் உம்மட பலன் பார்த்தனான். இந்த வருடத்துக்குள்ள உம்மட திருமணம் நடக்காட்டி இனி கன காலம் செல்லுமாம் அதனால நான் நேர நான் புறோக்கரிட்ட போய் கதைச்சிற்று வந்திற்றன்.'
      வதனியின் பேச்சில் கேள்விமட்டுமின்றி உறுதியான பதிலும் இருக்கவே வாகி சிறுது மௌனமாக இருந்தாள். சிறிது நேரம் தன்னைச்;சுதாகரித்தவள்.
      'அம்மா ஏன் இப்ப அவசரம் இன்னும் கொஞ்ச நாள் போகட்டும்'
      'இப்பதான் பலன் இருக்கெண்டு சாத்திரி சொன்னவர்.'வதனியும் விடுவதாய் இல்லை.
      'அம்மா முன்ன பின்ன தெரியாத ஆளை புரோக்கர் சொல்லி எப்பிடி செய்யிறது'
      'வாசுகி நீர் சும்மா இரும் அதெல்லாம் போட்டோ தருவினம். நீர் பார்த்து பிடிச்சிருந்தா அதுக்குப் பிறகு போனில கதைச்சு முடிவெடுக்கலாம்'
      வாசுகிக்கு அம்மாவுடன் சண்டையிட முடியவில்லை. கண்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள்.
      'நான் உமக்கு நல்லதுதான் செய்வன். நீர் முந்தி அவசரப்பட்டு காதல் காதல் எண்டு அலைஞ்சு கடைசியில நடந்தது என்ன? பேசாமல் இரும்.
      வாசுகியின் மனதின் பாரம் அறியாமல் வதனியின் குத்தல் பேச்சு.
      அம்மா சொல்வதிலும் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. படிக்கிற வயதில தேவையில்லாத விடயங்களில் ஈடுபட வேணாம் எண்டு எவ்வளவு சொல்லியும் பத்தாம் வகுப்பிலேயே காதல் வசப்பட்டு வீட்டைவிட்டு வெளிக்கிட்டு பட்ட அவதி அவளால் மறக்கக் கூடியதா?
      இறுதியில் படிப்பும் இன்றி தொழிலும் இன்றி நம்பி வந்தவனின் துணையும் இன்றி மீண்டும் அம்மாவின் காலடியில் விழுந்த அந்த நிமிடம் தன் தவறை உணர்ந்து கொண்டாள்.
      வதனிக்கோ மகளின் எதிர்காலம் குறித்து ஏக்கமும் கவலையுமே அவளை மற்றவர் முன் தலை நிமிர முடியாத தீராத அவமானமாக உணர்ந்தாள்.
      இப்பொழுது வாசுகிக்கும் வயது இருபத்திஜந்தைத் தாண்டி விட்டது. ஓரளவு உலகத்தைப் படித்துவிட்டாள். பதினைந்தில் இருந்த துடிப்பும் துள்ளலும் இருபத்திஜந்தில் நின்று நிதானிக்கக் கூடிய பக்குவத்தைக் கொடுத்திருந்தது.
      என்றாலும் அம்மா புறோக்கர் மூலம் திருமணம் பேசுவது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை.வெளியே சொல்ல முடியாமல் அம்மாவின் பிடிவாதம் அவளை அடக்கிப் போட்டது.
      'வாசுகி புறோக்கர் நாலைந்து போட்டோக்கள் தந்திருக்கிறேர் நீர் பார்த்து செலக்ற் பண்ணும்.'
      என்ன இது பெயரோ தொழிலோ குணமோ குடும்பச் சூழலோ எதுவுமே தெரியாமல் போட்டோவைப் பார்த்து செலக்ற் பண்ணும் என்று சொல்லும் அம்மாவின் அறியாமையை நினைத்து அழுவதா சிரிப்பதா என்று தெரியவில்லை.
      'அம்மா எப்பிடி போட்டோவைப் பார்த்து சொல்லுறது'
      அதெல்லாம் பேச்சுத் திருமணம் எண்டா அப்பிடித்தான். நாங்களெல்லாம் ஊரில அப்பா அம்மா சொன்னா மறுபேச்சுப் பேசமாட்டம் இங்க நீங்கதான்.....
      ஜயோ அம்மாவின் ஊர்ப்புராணம் தொடங்கமுதல் என் பதிலை சொல்லிவிட வேணும் என்னும் அவசரத்தில் 'சரிசரி போட்டோவைத் தாங்கோ. '
      அம்மா கேண்ட பேக்கிலிருந்து ஒரு கவரை எடுத்து பக்குவமாக நீட்டினாள்.
      'உமக்குப் பிடித்ததைச் சொல்லும்'
      முதலில் இருந்தது முன்வழுக்கை ஒதுக்கினாள்.
      இரண்டாவது பார்வையில் முரட்டுத்தனம் சரி இதுவும் வேணாம்.
      மூன்றாவது நான்காவது என்று ஒதுக்கிவிட்டு ஜந்தாவதாக இருந்த படம் பார்வையிலும் முகஅமைப்பிலும் ஏதோ மனதுக்குப் பிடித்ததுபோல் இருந்தது.
      'இந்தாங்க இது பரவாயில்லை'
      'என்ன பரவாயில்லையோ? இதவிட நல்ல மாப்பிள்ளை உனக்கு எங்க கிடைக்கப் போறான்'
      மகளின் மனநிலை புரியாமல்  அடிக்கடி அவள் செய்த தவறை குத்திக் காட்டியே மனதை நோகடிக்கிறேன் என்று தெரியாமல் எத்தனை தடவைதான் நோகடிப்பாள்.
      வாசுகி தன் அம்மா தன் தப்பைக் குத்திப் பேசும் பொழுதெல்லாம் குறுகிப் போய் விடுவாள்.
      வதனிதான் என்ன செய்வாள் கணவன் பாதியிலேயே வதனியைக் கைவிட்டுவிட்டு வேறுஒரு பெண்ணுடன் தொடர்பேற்படுத்திக்கொண்டு விலகிப் போய்விட தனியேதான் வாசுகியை வளர்த்தாள்.
      'நீயும் உன் அப்பனைபக் போல்தான் என்று பல தடவைகள் இயலாமையின் உச்சியில் எரிந்து விழும்போதெல்லாம் வாசுகி உள்ளுக்குள் உடைந்து போவாள்.
      வாசுகிக்கு இப்போதெல்லாம் அம்மாவின் பேச்சு பழகிவிட்டது.
      நான் அம்மா பேச்சைக் கேட்டு ஒழுங்கா இருந்திருந்தால் இப்படியெல்லாம் பேச்சு கேட்கவேண்டி இருந்திருக்காது. தன்னைத்தானே தேற்றிக் கொள்வாள்.
      'கலோ புறோக்கரா பேசுறீங்க'
      ' ஓமோம் என்ன விசயம் சொல்லுங்க'
      'நாங்க ஒரு போட்டோ செலக்ற் பண்ணி இருக்கிறம்'
      'என்ன நம்பர்'
      ஜந்தாம் நம்பர்'
      'ஓ கொஞ்சம் பொறுங்கோ அது அந்த வசீகரனோட போட்டோ'
      'ஆக்கள் எந்த ஊர் விபரமெல்லாம் எடுத்து வையுங்கோ வாறன்'
      அதுதான் சரி நேரில வாங்கோ விபரம் சொல்லுறன்'
      அப்ப பின்னேரம் சந்திப்பம் பாய்'
      வதனி பின்னேரம் புறோக்கரைச் சந்தித்துவிட்டு திரும்பி இருந்தாள். அவன் பெயர் வசீகரன். வயது 28. பொடியன் நல்ல கொம்பனியில வேலை செய்யிறான். ஆனா அவன் எங்கட மதமில்லை. வேதக்காரப் பெடியனாம்.'
      'அம்மா உங்களுக்கு என்ன விருப்பமோ அப்படி செய்யுங்க'
      வாசுகி அம்மாவின் தலையில் போட்டு விட்டு தான் ஒதுங்கிக் கொண்டாள்.
      வதனிக்கோ சாத்திரி சொன்ன மாதிரி உடனேயே இந்த வருடத்திற்குள் எப்படியும் வாசுகியின் திருமணம் கைகூடி வருகின்ற சந்தோசம்.
      இவளின்ர கலியாணத்தை முடித்திற்றனென்றால் எனக்கு இருக்கும் பெரிய மனச்சுமை குறஞ்சிடும்
      தன்மனச்சுமையை இறக்கிவைப்பதற்கு மும்முரமாக செயல்படும் வதனி தன் மகளின் மனச்சுமையைப்பற்றி சிறிதளவும் சிந்திக்க முயலவில்லை.
      'இந்தா வாசுகி புறோக்கர் போன் நம்பர் தந்தவர். நீர் கதைச்சுப்பாரும். பொடியன் எப்பிடி என்று அறிஞ்சப் பிறகு தாய்தகப்பனிட்டக் கதைப்பம்.'
      மறுநாள் சனிக்கிழமை.
      'கலோ நான் வாசுகி கதைக்கிறன்'
      'வாசுகியோ ஓ அம்மா சொன்னவ. புறோக்கரிட்ட படம் குடுத்ததெண்டு'
      'நானும் உங்கட படம் பார்த்தனான்'
      'என்ன படத்தில நான் எப்படி?'
      'பிடிச்சிருந்தபடியால்தானே போன் பண்ணுறம்'
      நானும் போட்டோ பாத்தனான். எனக்கும் பிடிச்சிருக்கு'
      அதுசரி நான் உம்மை நேரில சந்திச்சு கதைக்க வேணும்'
      நாளைக்கு கொபி சொப்பில சந்திக்க ஏலுமா?
      சரி அப்ப கொபி சொப் அற்ரசை ரெக்ஸ் பண்ணிவிடுங்கோ'
      'பாய்'
      'அம்மா நாங்க நாளைக்கு சந்திக்கப் போறம் நான் என்ர விசயமெல்லாம் சொல்லத்தான் போறன்'
      'அது உன்ர விருப்பம். சொன்னாலும் பிரச்சனை. சொல்லாட்டியும் பிரச்சனை. எதுக்கும் வெளிப்படையாச் சொல்லி சம்மதம் எண்டா பின்னுக்கு பிரச்சனை வராது.'
      'காய் வாசுகி நான் வசீகரன்'
      'காய்' வாசுகி
      கையில இரண்டு கோப்பியுடனும் டோ நட்சுடனும் ஒதுக்கமான இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டனர்.
      'படத்தைவிட நேரில நல்ல வடிவா இருக்கிறீர்'
      'நீங்களும்தான்'
      'ஓ அப்படியா?'
      இப்படி ஆரம்பித்த உரையாடல் சில நிமிடங்கள் நீடித்தது.
      'எங்கட அம்மா அப்பாக்கு நான் ஒரே மகன். அவர்களுக்கு எங்கட சர்ச்சிர திருமணம் வைக்கத்தான் விருப்பம்.'
      'அப்படியா?'
      'ஏன் உமக்கு விருப்பமில்i;லயா?'
      ' நான் அம்மாவோட கதைச்சுப் பார்க்கிறன்'
      ;'வாசுகி அதற்கு முதல் நான் சில விசயங்களை ஓப்பினாக் கதைக்க வேணும் எனக்கு முதல் காதல் பிறேக் பண்ணீற்றுது. அது நடந்து தநாலைந்து வருசத்ததுக்கு மேல.'
      'எனக்கும் அப்படித்தான் எப்படி உங்களிட்ட சொல்லிறதென்றுதான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தனான்.
      'ஓ அப்ப நாங்க இரண்டு பேரும் ஒரே மனநிலையிலதான் இருக்கிறம்'
      'நல்லது அப்ப நான் வீட்டில எங்கள் இரண்டு பேருக்கும் விருப்பம் எண்டு சொல்லவோ?'
      வாசுகியின் முகத்தில் ஏற்பட்ட நாணத்தைப் பார்த்து வசீகரன் மனதுக்குள் ரசித்தான்.
       
       
      வீட்டிற்கு வந்த வாசுகியின் முகத்தில் தெரிந்த மலர்வில் வதனி சந்தோசப்பட்டாள்.
      'அம்மா சர்ச்சிலதான் வெடிங் வைக்க வேணுமாம்'
      வதனிக்கு எப்படியாவது திருமணம் முடிந்தால் போதும் என்ற நிலைப்பாடு.
      'சரி என்ன செய்யிறது என்ர தலைவிதி' அலுத்துக்கொள்வதுபோல் வெளியே சொன்னாலும் உள்ளுக்குள் மகளின் திருமணம் நடைபெறப் போகிறதென்ற பூரிப்பு.
      வாசுகியோ மணமேடையில் வெள்ளை நீளங்கியுடன் கையில் மலர்க்கொத்துடன் மாப்பிள்ளையுடன் கை கோர்த்து நடப்பதாய் கனவில் மிதந்தாள்.
      வதனி வசீகரனின் பெற்றவர்களுடன் தொடர்பு கொண்டு பேசினாள்.
      'பிள்ளைகளுக்கு பிடிச்சுப் போச்சு. ஆனாலும் அடுத்த வருடம்தான் திருமணம் வைக்கலாம்' இது வசீகரனின் அம்மா.
      'ஏன் அவ்வளவு காலம்' வாசுகி கேட்டாள்.
      'சர்ச்சில ஆயத்தங்கள் செய்யவும் மற்றைய ஆயத்தங்களுக்கும் ரைம் வேணும்'
      அப்ப இந்தவருடம் என்கேஜ்மென்ட் வைச்சிற்று அடுத்த வருடம் கலியாணத்தை வைப்பம்'
      அது மட்டுமல்ல இரண்டு பேரும் கொஞ்சக்காலம் பேசிப் பழகினாத்தானே இரண்டு பேருக்கும் ஒத்துப் போகுதா எண்டு பார்க்கலாம்.
      வதனிக்கோ என்ன பதில் கூறுவதென்று தெரியவில்லை. நான் பெண்ணைப் பெற்றவள். பழகிப் பார்த்து வேணாம் எண்டு சொன்னால்... எப்படி என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் குழம்பினாள்.
      புறோக்கரிடம் பேசினாள்.
      இறுதியில் இவ்வருடம் என்கேஜ்மென்ட் அடுத்த வருடம் திருமணம் எம்று முடிவாகியது.
      இதற்கிடையில் வாசுகியும் வசீகரனும் நேரிலும் போனிலும் மெசேஜ்சிலுமாக தம் அன்பைப் பரிமாறத் தொடங்கி விட்டிருந்தனர்.
      வதனி ஓடி ஓடி என்கேஜ்மென்ட்டிற்கான ஆயத்தங்களை செய்ய ஆரம்பித்தாள்
      மண்டபம் உணவு உடைகள் நகைகள் மாலைகள் பூக்கள் பலகாரங்கள் என்று மனதுக்குள் பூட்டி வைத்திருந்த அத்தனை ஆசைகளையும் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பதுபோல் தன் நெருங்கிய உறவுகள் நட்புகள் என்று அனைவரிடமும் அழைப்பு விடுத்தாள்.
      மோதிரம் அளவு கொடுத்து ரெஜிஸ்ராரையும் ஒழுங்கு செய்து வதனி பம்பரமாக சுழன்று வந்தாள்.
      'கலோ நான் வசியின்ர அம்மா கதைக்கிறன்'
      வதனிதான் போனை எடுத்தாள்'ஓம் சொல்லுங்கோ'
      'வதனி ஒரு சின்னப் பிரச்சனை'
      வாசுகிக்கு உள்ளுக்குள் உதறல்
      'இல்ல நீங்க ரெஜிஸ்ரர் பண்ணுறதெண்டு சொன்னனீங்க. ரெஜிஸ்ரர் பண்ணாம மாலையும் மோதிரமும் மாத்தி விடுவம்.'
      'ஏன் என்ன பிரச்சனை?'
      'வெடிங் நேரம் சேர்ச்சில ரெஜிஸ்ரர் பண்ணலாம்'
      'இதை முதலிலேயே சொல்லி இருக்கலாமே?' வாசுகி ஆத்திரத்தை அடக்க முயற்சித்தாள்.
      'அதுதான் முதலிலேயே சொன்னனான் ஒரேயடியா அடுத்த வருடம் கலியாணம் வைக்கலாமெண்டு'
      'வதனிக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் விக்கித்துப் போனாள்.
      அவளது சூடான கண்ணீர் தொலை பேசியை நனைத்தது.
      ' அப்ப நீங்க யோசிச்சு முடிவெடுங்க பாய்'
      தொலை பேசி துண்டிக்கப்பட்டதும் வதனி ஆத்திரத்தில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் வாசுகிமேல் பாய்ந்தாள்.
      'அம்மா நீங்கதானே கலியாணம் பேசினனீங்க நானா பேசச் சொல்லிக் கேட்டனான்.'
      'ஓ நீ ஒழுங்கா இருந்திருந்தால் ஏன்இவ்வளவு கேவலப் படுவான்.'
      வாசுகி மௌனமானாள்.
      வதனிக்கு உடம்பெல்லாம் கொதிப்பது போல இருந்தது.
      என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அறைக்குள் சுற்றிச் சுற்றி நடந்தாள். திடீரென்று என்ன நினைத்தாளோ மண்டபம் உணவு மாலை என்று எல்லாவற்றையும் போன் அடித்து கேன்சல் பண்ணினாள். ரெஜிஸ்ராரை அழைத்து அப்பொயின்ற்மென்ரை ரத்து செய்தாள்.
      அனைத்தையும் செய்து முடிக்கும்வரை அம்மாவின் முகத்தையே அதிர்ச்சியுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்த வாசுகியின் முகம் இறுகிக் கிடந்தது.
      போனின் இணைப்பைத் துண்டித்து விட்டு நிமிர்ந்த வதனி மகளின் முகத்தை பார்த்த மறுகணம் வேதனையை உள்ளே விழுங்கிக் கொண்டாள்.
      தான் செய்தது தவறோ என்று மனதுக்குள் விழுந்த முடிச்சை அவிழ்க்க மனமின்றி எழுந்து அறைக்குள் சென்று கதவை மூடியவள் படுக்கையில் விழுந்து தனிமையில் வேதனை தீர அழுது முடித்தாள்.
      வாசுகியோ என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் ஏக்கத்துடன் எழுந்து ஜக்கற்ரை மாட்டியவள் கால் போன திசையில் நடந்தாள்.
      ஏன் எம்மைப் பெற்றவர்கள் இப்படி இருக்கிறார்கள்?
      இவர்கள் திருந்தவே மாட்டார்களா?
      எல்லா மதங்களும் அன்பை போதிப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். இதுதான் மதமா?
      மதமில்லாத உலகத்தில் மனிதராக வாழ்வது எப்போது?
      சிந்தனையுடன் நடந்து கொண்டிருந்தவளை கையிலிருந்த தொலைபேசி கலைத்தது.
      வசீகரன்தான் அழைத்தான்.
      பதில் அனுப்ப மனமின்றி தொலைபேசியை துண்டித்தவள் அமைதியாக வீட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.
    • By நவீனன்
      பனி நிலா - சிறுகதை
        சிறுகதை: அராத்து, ஓவியங்கள்: செந்தில்
       
      கார் டயர் டொம்ம்ம்  என்று வெடித்து வண்டி 130 டிகிரி திரும்பித் தேய்த்துக்கொண்டு போனது. மதிய நேரமே இரவுபோலக் காட்சியளித்தது. கடும் மழையால் இப்படி இரவு போல இருந்தாலும், இப்போது மழை பெய்யவில்லை. இந்தக் குளிரிலும் இரண்டு குளிர்ந்த  பியர் அடித்துவிட்டு தன் உயர்ரக ஏசிக்காரை புகையிட்டு நாறடித்துக்கொண்டு வந்த தரண், முன்னால் சென்ற காரின் டயர் வெடித்ததைப் பார்த்ததும், பதமாக பிரேக் அடித்தான்.

      டயர் வெடித்த காரிலிருந்து பதற்றமேயில்லாமல் ஒருத்தி இறங்கினாள். பார்ப்பவர்க்கு ஸ்கர்ட்டும் டாப்ஸும் அணிந்திருப்பதுபோலத் தோன்றினாலும், அது  ஒரே கவுன். உடலுடன் ஒட்டியில்லாமல் படர்ந்து இருந்தது. தரண் அவளைக் கண்டு, ஒருகணம் உருக்குலைந்து உடைந்துபோனான்.

      தூறல் இப்போது ஆரம்பித்தது. டாக்ஸி டிரைவரும் அவளும் ஏதோ பேசிக்கொண்டார்கள். லக்கேஜை இறக்கினார்கள்.

      அந்தச் சாலை சென்னையின் சாலை போலவே இல்லை. புயல் அறிவிப்பினால், நடமாட்டமில்லாமல் இருந்தது. புயல் அடிக்கும்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்ற தோரணையில் மரங்கள் கல்லுளிமங்கன்போல அமைதியாகக் காத்திருந்தன.

      தரண் பைனாகுலரை வைத்துப் பார்த்தால் அவளின் முதுகில் இருக்கும் மெல்லிய மயிர்க்கால்களில் ஒரு துளி மழைநீர் நடனமாடிக்கொண்டிருப்பது தெரியும்.

      தரணுக்கு மயக்கம் வருவதுபோல இருந்தது. மூளையில் ஏதோ உருகி, மீண்டும் உறைவது போல இருந்தது. இவள் எனக்கானவள் என்று அவனை மீறி முணுமுணுத்தான். இந்த உலகில் இருக்கும் அனைவருக்குமான காதல் உணர்வைத் தரண் மட்டுமே அப்போது அனுபவித்தான்.

      ஒரு மாய உலகத்தில் நுழைந்த அனுபவத்தில் மிதந்தான். மரங்கள் லேசாக அசைந்தாட ஆரம்பித்தன. மரங்களிலிருந்து லேசான கோரைப்பற்கள் எட்டிப்பார்த்தன. புயலின் போது என்ன செய்வோம் என்று அவை முன்னறிவிப்பதுபோல இருந்தன.

      இது என்ன அனுபவம்? பியர் அடித்ததாலா என்று மனதிற்குள் பேசாமல் வெளிப்படையாக முணுமுணுத்துக்கொண்டான். உடலெங்கும் சிலிர்த்து ரத்த ஓட்டம் அதிகரித்துக் காதல் உணர்வை முழுமையாக அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில் மெல்லிய பயத்தில் சிறுநீர் முட்டியது.

      இன்னொரு கால் டாக்ஸி அவளின் அருகில் வந்து நின்றது. அவள் அதில் ஏறி, பயணத்தைத் தொடர்ந்ததும், தலையை உலுக்கிக்கொண்டு பின்தொடர்ந்தான்.

      மரங்கள் மீண்டும்  அபாயமான அமைதியில் ஆழ , இரண்டு கார்கள் மட்டும் அந்தச் சாலையில் ஊர்ந்துகொண்டிருந்தன.

      அவளுடைய டாக்ஸி செல்லும் வழியை வைத்து விமான நிலையத்திற்குத்தான் செல்வதாக யூகித்த தரண், நண்பனுக்கு கால் செய்தபடியே ஓட்டினான். புளூ டூத்தில் போன் கனெக்ட் ஆகவில்லை. அவளுடைய கார் விமான நிலையத்தில், உள்நாட்டு முனையப் புறப்பாட்டில் நின்றது.

      காரை அவளுடைய டாக்ஸிக்குப் பின்னே நிறுத்திவிட்டு, பாம்பு மகுடியானதுபோல அவளைத் தொடர்ந்தான்.

      விமான நிலையம் சோகமாக இருந்தது. ஒரு விமானம் கடனே என்று வந்து இறங்கி அலுத்துக்கொண்டு, முனகியபடிக்கு நொண்டியடித்துக்கொண்டே போய் ஓரமாக நின்று முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டது.

      அவள் தன்னுடைய பயணக் காகிதங்களையும், அடையாள அட்டையையும் எடுப்பதைப் பார்த்தான். அவற்றைச் சரிபார்க்கும் சிஐஎஸ்எஃப் பணியாளரின் பின்னால் கொஞ்ச தூரத்தில் நின்றுகொண்டான். தன் மொபைலை எடுத்து அங்கே குறி பார்த்து, ஜூம் செய்து வைத்துக்கொண்டான்.

      அவள் பயணக் காகிதங்களைக் கொடுத்ததும், அலுவலர் தூக்கிப் பிடித்துப் பார்க்கும்போது கஷக் கஷக் கஷக் என அந்தக் காகிதங்களின் நிழலுருவைக் கைப்பேசியில் உள்ளிழுத்துக் கொண்டான்.
      ‘ஜீரோ ஒன் ஜீரோ ஒன் யார் வண்டி இது? சீக்கிரம் எடுங்க, ஜாம் ஆவும் பாரு’ என்று கட்டைக்குரல் மைக்கில் ஒலிக்க, தலையையும் கையையும் போக்குவரத்துக் காவல் வண்டியை நோக்கி ஆட்டிக்கொண்டே, கைப்பேசியில் அந்தப் படத்தைப் பெரிதாக்கிப் பார்த்துக் கொண்டே காரை நோக்கி ஓடினான்.

      டெல்லி செல்கிறாள். விமானம் புறப்பட இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்திற்கும் சற்று அதிகமாக உள்ளது. வெப் செக்கின் செய்திருப்பதால் உட்காரும் இடத்தின் நம்பரும் தெரிந்தது. 7 ஏ. ஒருகணத்தில் காதலாகி, பித்துப்பிடிக்க வைத்தவளின் பெயர் ‘பனி நிலா’  எனக் காணப்பட்டது.

      பரபரவென செயலியைக் கைப்பேசியில் இயக்கி அதே விமானத்தில் 7 பி என்ற இருக்கையை முன்பதிவு செய்து வெப் செக்கின் செய்தான்.

      நண்பன் வந்து என்ன என்ன என நடுவில் சுரண்டிக்கொண்டிருந்தான். கார் சாவியை அவனிடம் கொடுத்துவிட்டு, ‘`போன்ல பேசறேன்’’ என்று சொல்லியவாறு விமான நிலையத்திற்குள் நுழைந்தான்.

      விமான நிலைய ஓடுதளத்தைத் தாண்டி நீண்ட தூரத்தில் இருந்த மரங்கள் செடிகள்போலச் சின்னதாகக் காட்சியளித்தன. புயலை வரவேற்பதைப்போல மெல்லிய நடனத்தில் ஈடுபட்டிருந்தன அந்தச் செடி மரங்கள்.
      அவளிடமிருந்து ஓர் இருக்கை தள்ளி அமர்ந்தான். சத்தம் வராமல் கனைத்துக்கொண்டான். கால் மேல் கால் போட்டுக்கொண்டு மொத்த விமான நிலையத்தையும் அளப்பதைப்போலப் பார்வையைச் சுழற்றி அவள் அவனின் பார்வைக்குள்  வந்ததும் சுழற்சியின் வேகத்தைக் குறைத்தான்.

      அவள் ஓடுதளத்தைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். கால் மேல் கால் போட்டிருக்கவில்லை. செருப்பைக் கழற்றி வைத்திருந்தாள். தனியாக ஜோடியாக முப்பது டிகிரி கோணத்தில் இவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த செருப்புகளே இவனுக்குக் காதலுணர்வைக் கூட்டின. அவளின் பாதங்களைப் பார்த்தபடியே இருந்தான். அவள் தன்னுடைய பார்க்கும் திசையைத் திருப்பியதும் அவளின் பக்கவாட்டு முகம் இவனுக்குத் தெரிந்தது. அந்த தரிசனமே இவனுக்கு மூச்சு முட்டியது. மூச்சுத்திணறி இறப்பவன்போல தலையை உலுக்கிக்கொண்டான். விமானத்தில் அவளின் பக்கத்தில் அமரப்போவதை நினைத்து ரத்த அழுத்தம் எகிறியது. ரத்தத்துளிகள் மூளையில் பன்னீர் தெளிப்பதைப்போல மீண்டும் தலையை உலுக்கிக்கொண்டான்.

      விமானத்திற்கு அழைப்பு வந்தது. அவள் எழுந்து நேராக நின்றாள். அந்த நிற்றலில் ஒரு கம்பீரம் தெரிந்தது. அசட்டு அழகு. அங்கு நின்றது, வரிசையில் நின்றது, வரிசையில் நகர்ந்தது என எங்குமே அவள் ஒன்றரைக் காலிலோ, ஒண்ணே முக்கால் காலிலோ நிற்கவில்லை. மிக நாகரிகமாக, அளவெடுத்ததுபோல நடந்தாள், நின்றாள்.  அவள் அப்படி நடந்துகொண்டதுகூட ஆச்சர்யமில்லை. ஆனால், அவளின் அவயவங்கள்கூட அளவாக, நாகரிகமாக அசைந்தன. அவள் பழக்கி வைத்திருக்கிறாளா, தானாகப் பழகிக்கொண்டனவா என்பது புதிர்தான்.

      விமானத்தினுள் கடைசி ஆளாக நுழைந்தான். ஏழாம் வரிசையில் அமர்ந்திருந்தாள். மட்டமான புன்சிரிப்பை உதிர்த்துவிட்டு, அவள் பக்கத்தில் அமர்ந்தான். அவள் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தாள். அவளின் வாசனைத் திரவியம் இவன்மீது படர்ந்து தாக்கியது. புயலுக்கு பயந்து அடித்துப்பிடித்து அவசரமாக விமானம் விண்ணில் பாய்ந்ததுபோல இருந்தது.

      செயின்ட் தாமஸ் மலையை அரைவட்ட வலத்தால் கடந்து சென்னை வெளிவட்டச் சாலைகளைக் குறுக்காகக் கடந்து ரொய்ங்க் என்று சத்தமிட்டபடியே நிலைபெற்றது.

      விமானத்தினுள் விளக்கு எரிந்தது. என்னென்னமோ டிஜிட்டல் சத்தங்கள்.விமானத்தினுள் பெரிதாகக் கூட்டமில்லை.

      “ஹாய் பனிநிலா!” - சடுதியில் முடிவெடுத்து அழைத்துவிட்டான்.

      அவள் சாதாரணமாகத் திரும்பினாள். அந்த முகத்தை வெளியில் விலகி ஓடிக்கொண்டிருந்த மேகங்கள் ஒருகணம் படமாக வரைந்து கலைந்திருக்கலாம். அந்த முகத்தில் ஆச்சர்யம், அதிசயம், புன்னகை, கோபம், அதிர்ச்சி ஏதும் இல்லை. நிர்மலமாகவும் இல்லை. இந்தக் கணத்தில் இவனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று முன்கூட்டித் திட்டமிட்ட ஒன்றைச் செய்வது போல இருந்தது. திரும்பிய நான்கு நொடிகள் கழித்து ஒட்டிக்கொண்டு இருந்த உதடுகள் நடுவில் மட்டும் பிரிந்தன.

      “யெஸ்” என்றாள். இன்னும் கொஞ்சம் உதடுகள் பிரிந்தன. மீண்டும் உதடுகள் ஒட்டிக்கொண்டன.இன்னும் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டுமெனில் , கீழுதடு மேலுதட்டை நாடிச்சென்று ஒட்டிக்கொண்டது. மேலுதடு கீழுதட்டைவிடத் திமிராக இருப்பதாகப் பட்டது. சடுதியில் சிரித்துக்கொண்டான்.

      மீண்டும் ``யெஸ்’’ என்றாள். “ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்?”

      ``இல்லை, கீழுதட்டையும் சேர்த்து அல்லவா நான் காதலிக்க வேண்டும்?’’ என்றான்.

      ``வாட்?’’

      “ஸாரி ஸாரி, உளறிட்டேன். உங்களை, உங்க கார் டயர் வெடித்ததிலிருந்து தொடர்ந்து வந்திட்டிருக்கேன். ரொம்பப் படபடப்பா இருக்கு, ஒரே மூச்சில எல்லாத்தையும் சொல்லிடறேன். உங்களை முதல் முறை பார்த்த உடனே என்னவோ ஆயிடிச்சி. என் வாழ்க்கை, என் மனசு, என்னோட இயல்பு எல்லாமே மாறிட்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு… ம்ம்..ம்ம்… நான், எனக்கு... எனக்கு... என்னவோ ஆயிடிச்சி. சோல் மேட்டுன்னு சொல்வாங்களே… ஸாரி க்ளிஷேவா இருக்கு… அதையும் தாண்டி… பல ஜென்ம பந்தம்… இதுவும் க்ளிஷேதான்… ஸாரி, அவ்ளோ காதல், என் தெய்வம் மாதிரி, என் அம்மா மாதிரி, என் குழந்தை மாதிரி, எனக்கு எல்லாமே நீதான்னு, ஸாரி, நீங்கதான்னு சட்டுன்னு தோணிடிச்சி. தேவதைன்னு சொல்லலை, ஆனா, தேவதையைவிட மேல, பிரியமான தேவதை, என்ன சொல்றதுன்னே தெரியலை, உங்க கால் சுண்டு விரல் கூட இப்ப என் மனசுல, இல்ல நியூரான்ல எங்கோ பத்திரமா இருக்கு. உன் முகம்… அதை இன்னும் என்னால முழுக்க உள்வாங்கவே முடியலை. உன் முகத்தோட மொத்த அழகையும் உள்வாங்க மூளை தடுமாறுது, திணறுது, இவ்ளோ அழகை உள்வாங்கிப் பழக்கப்படலை இதுவரைக்கும். நான் சரியா சொல்றனான்னு தெரியலை… ஸாரி, அதனால உன்னைத் தொடர்ந்து வந்தேன். எப்படியோ இப்ப உன் பக்கத்துல உக்காந்துட்டிருக்கேன்.”

      “வாவ்… ஒரு பழைய  சினிமா ரொமான்ட்டிக் சீன்போல இருக்கு. சினிமாலதான் இப்படி நடக்கும்னு நினைச்சிட்டிருந்தேன்.”

      “ரியல் லைஃப் சினிமாவைவிட சுவாரஸ்யங்கள் நிறைந்தது.”

      “ம்ம்... ஆமாம்… நான் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான ட்விஸ்ட் கொடுக்கவா?”

      “என்னது’’

      “நீ என்னைத் தொடர்ந்து வந்து இந்த ஃபிளைட்ல ஏறி என் பக்கத்து சீட்ல உக்காருவன்னு எனக்குத் தெரியும்.”

      “வாட்?’’

      “ரெண்டு வைப்பர் ஓவர் ஸ்பீட்ல ஆட ஆட, அதுக்கு நடுவுல உன் முகத்தைப் பார்த்தேன்.”

      “ஓ காட்.”

      “இவன் என் ஆளு, என்னைத் துரத்தி வருவான்னு தெரிஞ்சிது’’

      “மை காட், எப்படி?”

      “ஏன்னா நான் ஒரு சூன்யக்காரி’’

      சீட்டை சாய்த்துக்கொண்டு சிரித்துக்கொண்டே அடக்கி வைத்திருந்த மூச்சை வெளியே விட்டபடி இருந்தான் தரண்.

      திரும்ப பனிநிலாவைப் பார்த்து, “எனக்கு எல்லாமே கனவுபோல இருக்கு பனி.”

      “சரி கனவுன்னே வெச்சிப்போம். இந்தக் கனவிலிருந்து முழிக்கணும்னு இருக்கா  இப்ப?”

      “இல்லை.”

      “சரி, இதைக் கனவுன்னே வெச்சிப்போம். போற வரைக்கும் போகட்டும், இப்ப கொஞ்ச நேரம் தூங்குவோமா?”

      “நீ தூங்கு, நான் கனவை கன்ட்டினியு பண்ணிக்கிட்டே, நீ தூங்கறதைப் பாத்துக்கிட்டே இருக்கேன்.’’

      பனி தூங்க ஆரம்பித்தாள். பனியின் சீட் பெல்ட்டை விடுவித்து விட்டான் தரண். அவள் கண்ணை மூடி சற்று நேரம் கழித்து தனது இருக்கையின் சாய்வுப்பகுதியில் தவழ்ந்த அவளின் முடிக்கற்றையில் முத்தமிட்டான். காதலில் முடிக்கற்றைகளுக்கும் உணர்விருக்கும். முடிக்கற்றைகள் அந்த முத்தத்தை உள்வாங்கின. எதிர்ப்பக்கத்தில் இருந்த முடிக்கற்றைகள் லேசாக ஆடி ஆர்ப்பரித்தன.

      வானிலை சரியில்லாததால் வார்ப்பட்டையைப் போடவேண்டி அறிவிப்பு வந்ததும், பனிநிலா எழுந்தாள்.

      விமானம் தரை இறங்குவதற்கு முன்னதாக அவள், ஹிமாச்சலபிரதேசத்தைச் சேர்ந்தவள் என்றும், அப்பா ஹிமாச்சல், அம்மா தமிழ்நாடு என்ற ஒரு சுருக்கமான காதல் கதையையும் சொன்னாள். அப்பா அரசியல்வாதி மற்றும் தொழிலதிபர்.

      விமானம் இறங்கியவுடனேயே ஹிமாச்சல பிரதேசத்தில் இருக்கும் அவளுடைய ஊருக்கு காரில் செல்வதாகக் கூறினாள்.

      “வாவ்” என்றான். விமானம் டெல்லியில் தரை தட்டியது. சென்னையில் புயல் ஆரம்பித்தது.

      கார் சண்டிகர் பாதையில்  பயணிக்க ஆரம்பித்தது. சண்டிகர் தாண்டி பெரிய ஏசி தாபாவில் நின்றது. முதலில் தான் உடை மாற்றிக்கொண்டு வருவதாகச் சொல்லிச் சென்றாள். அவள் வரும் வரையில் அவளுடைய கைக்குட்டையை எடுத்து நீண்ட முத்தமிட்டான். முத்தமிடுகையில் மூக்குக்கும் வேலை கொடுத்தான். முன்பைவிட அதிக ஒளியுடன் திரும்பி வந்தாள். அளவாக உணவருந்திய பின், மீண்டும் வண்டி கிளம்பியது.

      மலையேற ஆரம்பித்ததும், நான் உறங்கவா என்றாள்.

      நான் இன்னும் கனவிலேயே இருக்கிறேன் என்றான்.

      நீண்ட நேர ஓட்டுதலுக்குப்பிறகு, வாழைப்பழங்கள் சுருங்கித் தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு சிறு கடையில் வண்டியை நிறுத்தினான். கடையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தவனை எழுப்பாமல், தானே ஒரு தேநீர் போட்டான். சத்தம் கேட்டு அசைந்தவனை ஆசுவாசப்படுத்தி விட்டு 500 ரூபாயை அவன் தலைமாட்டில் வைத்துவிட்டு, ஒரு சிகரெட் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டான்.

      அவள் காரில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

      சிகரெட் அடித்து முடித்துவிட்டு, காரில் ஏறினான். அவள் செருப்பைக் கழற்றி விட்டுவிட்டு காலைத்தூக்கித் தன் இருக்கையில் வைத்துக்கொண்டு, ஒருக்களித்து ஒரு சின்னஞ்சிறு குழந்தைபோலத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவளின் செருப்பை எடுத்துப்பார்த்து முகர்ந்தான். அதை ஒரு முத்தமிட்டான்.  மீண்டும் கீழே இறங்கி அவளுக்கான ஒரு தேநீரைப் போட்டு அவனே குடித்தான். அப்போது காரின் கண்ணாடி வழியே அவளின் தொண்டைக்குழியைப் பார்த்தான்.

      மீண்டும் ஓட்டம். ஒரு நதியைப் பாலத்தின் மூலம் கடந்ததும் அது பக்கவாட்டில் தொடர்ந்து ஓடி வர ஆரம்பித்தது. குளிர் ஏற ஆரம்பித்ததும் காரில் வெப்பத்தைக் கூட்டினான். நிற்காமல் வளைந்து நெளிந்து ஓட்டியபடியே உயர ஆரம்பித்தான். முரட்டு ஓட்டம் இல்லாமல் வாழ்விலேயே இப்போதுதான் ஒரு பரதநாட்டிய நங்கையின் லாகவத்தோடு ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான். அதிகாலை நான்கு மணி ஆகியும் கண் செருகவேயில்லை. பனிநிலா எழுந்துகொண்டாள். சற்று நேரம் அரைத்தூக்கத்தில் இருந்தாள். சில மணித்துளிகள் கழித்து ஒரு தேநீர்க் கடையில் நிறுத்தினார்கள். தேநீர் முடிந்ததும் சற்று நேரம் பனி ஓட்டுவதாகச் சொல்லி ஓட்ட ஆரம்பித்தாள்.

      அதிகாலைக் காற்றைச் சுவைக்க ஆர்வம்தான். ஆனால், கண்ணாடியைத் திறந்தால் உறைந்து விடுவோம் என்றாள்.

      “நான் உறைந்து எவ்வளவோ நேரம் ஆகி விட்டது” என்றான் தரண்.

      கன்னங்களால் சிரித்த பனிநிலா , “நீ என்னை எவ்ளோ லவ் பண்ற தரண்?” என்றாள்.

      “சொல்லவே தெரியலை பனி, எனக்கு இந்த உலகமே வேணாம்னு இருக்கு. யாரும் வேணாம். எதுவும் வேணாம். நீ நீ மட்டும் போதும். தனியான ஒரு கிரகம், இல்ல, தனியான ஒரு காடு. எந்தத் தொந்தரவும் இல்லாம உன்னை லவ் மட்டும் பண்ணிட்டிருந்தா போதும்” என்றான்.

      “யூ ஆர் லக்கி தரண். நீ கேட்டதை எல்லாம் நான் உனக்குத் தரேன்.’’

      “நிஜமாவா ராணிக்குட்டி.”

      “ஆமாண்டா ராஜாக்குட்டி. நாம இப்ப போறதே யாருமில்லாத மலைமேல, தனியா இருக்கும் காட்டுக்கு நடுவுல, யாரும் இல்லாத பங்களாவுக்குத்தான். அங்க போனா வெளில வரவே எட்டு மாசம் ஆகும். யாரும் வர மாட்டாங்க. நாம ரெண்டு பேரு மட்டும்தான். இன்னொண்ணு தெரியுமா? இந்தக் குருவி, காக்காகூட வராது. நதியோட சலசலப்புகூடத் துணைக்கு இருக்காது. ஏன்னா நதியே உறைஞ்சு போய்க் கிடக்கும். நேரமும் உறைஞ்ச மாதிரிதான் இருக்கும். அந்த உறைந்த உலகத்துல நம்ம காதல் மட்டும் உயிர்ப்போட இருக்கும். அங்க இறந்த காலம் , எதிர்காலம் ஏதும் கிடையாது. எல்லாமே நிகழ்காலம்தான். லவ்வுக்கு பாஸ்ட், ஃப்யூச்சர் ஏதும் வேணாம். அதை நிகழ்காலத்துல உறைய வச்சி வாழ்வோம். என்னா?”

      “என் பனிக்குட்டி, எல்லாமே நான் மனசுல நினைச்ச மாதிரியே நீ பேசற . அந்த இடம் எங்க இருக்கு ?”

      “மணாலி தாண்டி, ரோத்தாங் பாஸ் போயி, கேலாங் தாண்டிப் போனா ஜிஸ்பான்னு ஒரு சின்ன கிராமம் வரும். அந்தக் கிராமத்துல 30 வீடுகள்தான் இருக்கும். ஒவ்வொரு வீட்லயும் ஒருத்தவங்கதான் இருப்பாங்க. அங்க போறதுக்கான பாதை இன்னும் 10 நாளில் அடைச்சுடுவாங்க. அதுக்கு அப்புறம் ரோட்டை முழுக்கப் பனி பொழிஞ்சி மூடிடும். அதுக்கு அப்புறம் ஆறு மாசமோ எட்டு மாசமோ கழிச்சிதான் பனியைச் செதுக்கிட்டு ரோட்டைத் திறப்பாங்க. நடுவுல ஏதாச்சும் எமர்ஜென்சின்னா ஹெலிகாப்டர்தான். கடை, கிடை ஏதும் கிடையாது. அந்த கிராமத்தைத் தாண்டி மேல ஏறினா பல ஏக்கர்ல எனக்கு ஒரு பண்ணை இருக்கு. அதுக்குள்ள ஒரு மர பங்களா இருக்கு. அங்க யாரும் இல்லை. நாம மட்டும்தான் தங்கப் போறோம். நம்ம மர வீட்டுக்குப் பக்கத்திலேயே ஒரு ஆறு ஓடுது.’’

      “ வாவ் , சான்ஸே இல்ல பனி , பனிக்கு நடுவில் பனிநிலாவோட இருக்கப்போறேன்.’’

      பேசிக்கொண்டே வண்டி வேகமெடுத்து, மணாலியை வந்தடைந்தபோது விடிந்திருந்தது. ஓர் அறையெடுத்து காலைக்கடன்களை முடித்துக்கொண்டு, உடை மாற்றிக்கொண்டாள். ஹிமாச்சலபிரதேசத்தை லேசாகப் பிரதிபலிக்கும் படியான உடையணிந்து கொண்டாள்.

      இந்த நாட்டின் இளவரசியே என்று கூறி அவளின் இடது கைச் சுண்டு விரலைப் பிடித்தான். அவளுடைய ரத்தம் இவனுடம்பில் பாய்வது போல ஒரு மோனமான சிரிப்பை உதிர்த்தாள். ஆலு பரோட்டா சாப்பிட்டுவிட்டு மீண்டும் கிளம்பினார்கள்.

      டீசல் முழுக்க நிரப்பிக்கொண்டாள். இரண்டு பெரிய கேன்கள் வாங்கி, அதிலும் டீசல் நிரப்பிக்கொண்டனர்.
       
      ஆல் வீல் டிரைவ் மோடுக்கு மாற்றி ஓட்ட ஆரம்பித்தாள். சாலையே இல்லாமல் பாறையாக, சேறாகக் கிடந்த இடங்களையெல்லாம் அநாயாசமாகக் கடந்தாள். ரோதாங்க் பாஸ் தாண்டி,  கேலாங்குக்குச் சற்று முன்பாக ஒரு குடில் இருந்தது. மதியம் ஆகிவிட்டபடியால் அங்கே ஆட்டுக்கறி உணவு உண்டார்கள். இன்றோடு அந்தக் கடையை அடைக்கப் போவதாகக் கூறினார்கள். அநேகமாக நாளையே சாலையை அடைத்துவிடுவார்கள். பனிப்பொழிவு அதிகமாகிவிட்டது. ஆட்கள் போக்குவரத்தும் குறைந்துவிட்டது என்றார்கள்.

      மீண்டும் ஆரம்பித்த பயணத்தில் சாலையை உடைத்துக்கொண்டு, நீர் மரண வேகத்தில் கிழித்துக்கொண்டு சென்றது. அதையெல்லாம் ஓவியம் வரையும் நிதானத்தோடு ஸ்டியரிங்கைப் பயன்படுத்திக் கடந்தாள். இப்போது பனிக்கட்டிகள் தட்டுப்பட ஆரம்பித்தன. சாலையின் இரு பக்கத்திலும் பனிக்கட்டிகள். தூரத்து மலைகளின் மீது பனிக்கட்டி உறைந்து கிடந்தது. பக்கத்தில் இருக்கும் ஆழமான பள்ளத்தாக்கையும், தொலைவில் இருக்கும் பனி உறைந்த மலைகளையும் ஒருங்கே பார்க்கும்போது, இரண்டையும் விழுங்கியதுபோல அடிவயிறு கலங்கியது.

      கார் ஜிஸ்பாவினுள் நுழைந்தது. ஜிஸ்பா,  அநியாய போதையில் சாத்தான் வரைந்த ஓவியம் போல அவ்வளவு அழகாகவும், புதிராகவும் இருந்தது.

      பனி சொன்னது போல 30 வீடுகள்கூட தேறுமா என்பது சந்தேகம். ஊரே உறைந்து கிடக்க, ஆட்கள் நடமாட்டம் ஏதுமில்லை. ஜிஸ்பாவைத் தாண்டிக் கொஞ்ச தூரம் சென்று, இடதுபுறம் பிரியும் ஒரு மோசமான தனியார் சாலையில் கார் திரும்பி  தத்தித் தத்திச் சென்றது. கிட்டத்தட்ட நான்கு கிலோ மீட்டர்களைக் கடக்க ஒரு மணி நேரம் ஆனது.

      ஒரு மணி நேரத்திற்குப்பிறகு, ஆறு தென்பட்டது. பக்கத்தில் ஒரு மர வீடு. பனி மர வீடு என்று சொன்னாளே ஒழிய, அது வீடு அல்ல, மர பங்களா. தரைத்தளம் மற்றும் முதல் தளம் என பிரமாண்டமாக இருந்தது.
      “இங்கேதான் காதல் வளர்க்கப்போகிறோம்” என்று கூறி, துள்ளி இறங்கினாள்.

      நதி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. நீர் பாறையைப் பழித்தபடியும், பாறை நீரைப் பழித்தபடியும் ஏதோ கலவையான சத்தம் எழுப்பிக்கொண்டிருந்தது நதி.

      “ஆறு ஓடுறதைப் பாத்துக்கோ, இன்னும் கொஞ்ச நாளில் உறைஞ்சிடும்” என்றாள்.

       வீட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்றாள்.

      “தூங்கறியா?” என்றாள்.

      “இல்ல, இப்பவே ஈவ்னிங் ஆயிடிச்சி , ஏதாவது டிரிங்க் இருந்தா கொஞ்ச நேரம் குடிச்சிட்டு, சீக்கிரம் தூங்கிடலாம்” என்றான்.

      “இந்த ஊர்லயே தயாரிச்ச வைன் இருக்கு” என்றவள், உள்ளே சென்று பெரிய மண் குடுவையில் இருந்து எடுத்துக் கொடுத்தாள்.

      அதை வாங்கிக்கொண்டவன், இந்தத் தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தவன்போல, அவளின் இடையில் கைகொடுத்துத் தன்னருகே இழுத்து அணைத்துக்கொள்ள முயன்றான்.

      அவன் நெற்றியில் பாக்ஸர்போலக் குத்திவிட்டு, சிரித்தாள். விலகினாள். ``குடிச்சிட்டிரு வந்துடறேன்’’ என்றவள், பங்களாவுக்குள் ஓவியம் கலங்குவதைப் போல நடந்து சென்று மறைந்தாள்.

      வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து நதிக்கரைக்குச் சென்றான் கையில் வீட்டில் தயாரித்த வைனுடன். நதியின் பக்கத்தில் ஒரு பாறை மீதமர்ந்தான். வைனை ருசிக்க ஆரம்பித்தான்.

      பதநீரில் கசப்பும் கொஞ்சம் தணலும் சேர்த்தது போல இருந்தது.

      இன்னும் இரவாகவில்லை.

      இந்த இமாலயக் குளிர் நரம்பினூடாகப் பாய்ந்து மூளையில் தேள் கொடுக்கால் கொத்துகிறது. பெரிய உடல் நடுக்கம் இல்லை, ஆனால் மன நடுக்கம் உண்டாக்குகிறது. நுரையீரலில் சுடச்சுட பனி சென்று அமர்ந்து கொண்டது போல இருந்தது. மூச்சுக்காற்று குளிர்ச்சூடாக வெளியேறியது. தக்காளியைப் பிதுக்கி மூக்கில் தேய்த்துக்கொள்ளலாம்போல இருந்தது. பிராண வாயுத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டதை இப்போதுதான் உணர்ந்தான். மணாலியில் பனி, ஆக்சிஜன் சிலிண்டர்கள் வாங்கும்போது கண்டுகொள்ளவில்லை. பிராண வாயுத் தட்டுப்பாட்டை உடலின் பாகங்கள் முதன்முறையாக உணர்ந்ததால், அபயக்குரல் எழுப்பி ஆர்ப்பரித்தன. உடலுக்குள்ளே ஒரு ஆம்ப்ளிஃபையரை வைத்தால் நூறு ஆம்புலன்ஸ் சைரன்களின் ஒலி கேட்கும்.

      அந்தக் குளிரிலும் ஸ்லீவ்லெஸ் போட்டுக்கொண்டு, ஒரு முக்கால் கால்சராய் போட்டுக்கொண்டு தரணை நோக்கி வந்தாள் பனிநிலா.

      அந்த உடையில் அவளைப் புதிதாய்ப் பார்த்தான். காதல் நட்சத்திரங்கள் கூட்டமாய் பின் மண்டையில் தாக்குவதுபோல உலுக்கிக் குலுக்கி எழுந்தான்.

      சூரியன் மங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவளின் பின்னணியில் பனிமலை தூரத்தில் தெரிந்தது. பனி என்றால் வெள்ளை என்றுதான் இதுவரை தரண் நினைத்திருந்தான். இப்போதுதான் கரும்பனியும் உண்டென்று கண்டுகொண்டான். கரும்பனி மற்றும் வெண்பனிப் பின்னணியில் வண்ணமயமாகப் பனிநிலா மிதந்து வருவதைக்கண்டு, அவளை நோக்கிச் சென்றான்.

      ``இந்த நிமிடத்திலிருந்து, இப்போதுதான் உன்னைப் பார்த்ததுபோலப் புதிதாகக் காதலிக்கிறேன்’’ என்றான்.

      “நான் சொல்ல வருவதை எல்லாம் நீ சொல்கிறாய்” என்றாள். ஆனால் “ஒரே ஒரு ஏமாற்றம்தான் என்றாள்.’’

      “என்ன ?”

      “என்னைத் தேடி நீ இங்கு வருவாய் எனச் சில வருடங்கள் இங்கே காத்திருந்தேன். நீ வந்திருக்க வேண்டும், அதுதான் இன்னும் உண்மையான காதல். ஆனால் நீ என்னை சென்னையில் பார்த்துதான் தொடர்ந்து வந்தாய்.”

      “மன்னித்துவிடு. என் தவறுதான். நான்தான் வந்திருக்க வேண்டும்’’  என்று கூறிய தரண் பனியை மெல்ல இழுத்து நெற்றியில் முத்தமிட்டான். விடுவித்துக்கொண்டு, அவள் திரும்பியதும் பின்னங்கழுத்தில் முத்தமிட்டு முகம் புதைத்தான்.

      “தரண், அங்கே தணல் போட்டிருக்கிறேன். அதனருகே அமர்ந்து பேசலாம் வா.”

      தரணை முதன்முறையாகக் கையைத் தொட்டு, பிடித்து  அழைத்துச் சென்றாள். தரணுக்கு அவளாகவே தந்த ஸ்பரிஸம் தாங்க முடியவில்லை. மின்மினிப்பூச்சிகள் வைரஸ்களாக மாறி ரத்தத்தில் ஓடுவதைப்போல வித்தியாசமாக நடந்தான்.

      “என்னோட ரெண்டு கண்ணையும் பிடுங்கி உன்கிட்ட கொடுத்துடணும்போல இருக்கு’’ என்றான்.

      பனிநிலா தரணை அழைத்துச்சென்று தணலின் அருகே போட்டிருந்த மரக்கட்டையில் அமர வைத்தாள்.

      அவளும் ஒரு வைன் கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டாள்.

      “தரண் உன்கூட கொஞ்சம் பேசணும். நீ தெளிவா புரிஞ்சிப்ப. நானே சொல்லட்டுமா, இல்ல நீ சொல்றியா?”

      “லவ் யூ சோ மச் பனி.”

      “அதேதான். ஆனா விரிவா சொல்றேன். நம்ம காதல் செத்துடக்கூடாது. வளரணும்.”

      “நிச்சயமா பனி.”

      “காதலுக்கு முக்கியமான  எதிரிகள் பல பேர் இருக்காங்க. எல்லோரையும் ஒதுக்கணும்.”

      “நம்ம காதல் வளரணும்னா, நான் சாகணும்னாகூட சாகத் தயாரா இருக்கேன் பனி.”

      “சரி… நமக்குள்ள செக்ஸ் வேண்டாம். செக்ஸ் முடிஞ்ச அடுத்த செகண்ட் காதல் குறைய ஆரம்பிக்கும். செக்ஸ் வளர்ந்துகிட்டே போகும். நாம தப்பா, அதைக் காதல்னு நினைச்சிப்போம்.”

      “ஓக்கே செக்ஸே வேண்டாம்.’’

      “ஒண்ணு சொல்லட்டுமா? குழந்தைகூட காதலுக்கு எதிரிதான்.”

      “ஆமாம், ஆமாம்.’’

      “நமக்கு செக்ஸும் வேண்டாம், இந்தக் காதலைக் கொல்லும்  குழந்தையும் வேண்டாம்டா.’’

      ‘`ஓக்கே’’

      “அப்புறம், நாள் கூடக் கூடவும் காதல் குறைஞ்சி, ஒரு அலுப்பு வரும். அதனால…”

      “அதனால...’’

      “நாம தினமும் அன்னிக்கிதான் முதன்முதலா பார்த்த மாதிரி, லவ்வை ப்ரப்போஸ் பண்ணி லவ் பண்ணலாம். ஏன்னா, முதன்முதலா காதலைச் சொல்லிக் காதலிக்க ஆரம்பிச்ச அந்த நாளோட அடர்த்தி  அடுத்தடுத்த நாளில் இருக்கறது இல்லை.’’

      “சரி , பனி… நான் உன்னை தினமும் அதே தீவிரத்தோட, புதுசா காதலிக்கிறேன். காதலை எப்பவும் புத்தம் புதுசா ஃப்ரெஷ்ஷா வச்சிப்போம்.”

      “அம்மா, அப்பா, வேலை, நண்பர்கள், பொழுது போக்கு, செக்ஸ் எல்லாமே காதலுக்கு எதிரிகள்தான்.’’

      “ஆமாம் பனி, நமக்கு நம்ம காதல் மட்டும் போதும்.”

      “இன்னும் எட்டு மாசம் வெளி உலகைப் பார்க்க முடியாதுடா. நீ, நான், இந்த வீடு, உறைந்த இந்த நதி, அப்புறம் நம்ம காதல் மட்டும்தான்.’’

      “எனக்குக் காதல் மட்டும் போதும் பனி, வேறெதுவும் தேவையுமில்லை பனி.’’

      “அப்புறம், செக்ஸ் வச்சிக்கிட்டா குழந்தை பிறக்குது இல்லடா?”

      “ஆமாம்.’’

      “அதேபோல உண்மையா, தீவிரமா காதலிச்சா ஏன் எதுவும் புதுசா உருவாகிறது இல்ல?”

      “தெரியலையே!”

      “ஏன்னா யாரும் இதுவரைக்கும் உண்மையா, தீவிரமா காதலை வளர்க்கறதே இல்லை. காதல் உருவான அன்னிக்கே அது மெதுவா  கொல்லப்பட ஆரம்பிச்சிடுது.”

      “ம்ம்”

      “காதல் பாவம், அதுக்கு வளர்ச்சியே இல்லை. உருவான நாளில் இருந்தே அது அழிய ஆரம்பிக்குது. அழிக்க ஆரம்பிச்சிடறாங்க.’’

      “ஆமாம் பனி , நீ சொல்றது சரிதான்.”

      “ஆனா நாம ஒழுங்கா காதலை மட்டும் வளர்த்து ,  காதலால் உருவாகும் ஒண்ணுக்கு உயிர் கொடுப்போமா?”

      “எப்படி பனி?’’

      “அர்ப்பணிப்போட காதலிச்சா, காதல் உருவாகி வளரும். அது ஒரு உணர்வு.  உருவமில்லாம காற்றில் கலந்திருக்கும். அந்த உணர்வை நாம உணரலாம். அது நம்மளைச் சுத்திதான் இருக்கும். நம்மகிட்ட மட்டும் பேசும்.இப்போதைக்கு அரூபமா நினைச்சிப்போம். அதுக்கு ஒரு பேர் வைப்போம்.”

      “என்ன பேர் வைக்கலாம்?”

      “ம்… சிமிழ்… ஓக்கே வா?’’

      “ம்ம் ஓக்கே… சிமிழ், சூப்பர்’’ என்றான் தரண்.

      “ஹாய் சிமிழ்” என்றாள் பனி.

      இப்போ வரைக்கும் நான் நல்லா இருக்கேன். இப்பவே கிஸ் வரைக்கும் வந்துட்டீங்க. இனிமேலும் இப்படியே போச்சின்னா… செக்ஸ் வரைக்கும் போயிடும். நான் செத்துடுவேன், போய்த் தூங்குங்க என்றது சிமிழ்.
      “சிமிழ் சொன்னது கேட்டுச்சா’’ என்றாள் பனி.

      “கேட்டிச்சி’’ என்றான் தரண். சிரித்தான். பனியை மென்மையாக முத்தமிட்டான். “என் முத்தத்தில் காமமே இல்லை, காதல் மட்டும் தான். என் முத்தத்தால் நீ அழியமாட்டாய் சிமிழ்,  வளர்ந்துகிட்டுதான் போவ’’ என்ற தரண், “சிமிழுக்குக் கேட்டுச்சான்னு கேளு பனி” என்றான்.

      “இப்போதைக்கு நம்பறேன்’’ என்ற சிமிழ், தரண் முத்தமிட்ட பனியின் கன்னத்தை வருடிச் சென்றது.

      இருவரும் எழுந்து கைகோத்தபடிக்கு நடந்து உள்ளே சென்றனர். பனி, தரணின் தோளில் சாய்ந்துகொண்டு நடந்தாள்.

      பின்னாலேயே வந்த சிமிழ், “பிரிஞ்சி நடந்து போங்க” என்றது.

      தரணை இன்னும் இறுக்கிக்கொண்டாள்  பனி. “காதல் உணர்வால் கட்டிப்பிடிக்கிறீங்க, ஓக்கே! நானும் வளர்கிறேன். அது எப்போ எல்லையைத்தாண்டிக் காம உணர்வுக்குள்ள போகுதோ, பிரிய முடியுதா உங்களால?” என்று சிமிழ் கேட்டது.

      “நிச்சயமா விலகிடுவோம்’’ என்றாள் பனி.

      சிமிழ் அழ ஆரம்பித்தது. ``எனக்கு இப்பவே கழுத்தை நெரிக்கிற மாதிரி இருக்கு” என்றது சிமிழ்.

      “ஸாரி சிமிழ், எனக்குக் காமம் ஏதுமில்லை.இந்த தடியனுக்குத்தான் போல இருக்கு’’ என்ற பனி, செல்லமாக அவனது தலையில் தட்டி தரணைப் பிரிந்தாள்.

      இருவரும் வீட்டினுள் நுழைந்தனர்.

      உன் பெட் ரூமைக் காட்டறேன் என்றவள், முன்னால் நடந்தாள், தரண் பின்தொடர்ந்தான்.

      அவனது படுக்கையறையைக் காட்டி, அவனை உள்ளே தள்ளினாள் பனி. அறையினுள் ஹீட்டர் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கதகதப்பாக இருந்தது.

      அவளையும் உள்ளே இழுத்தான் தரணி.

      இழுத்ததும் அவனுடன் வந்து ஒட்டிக்கொண்டாள் பனி.

      கட்டிப்பிடித்தல் என்றால், மார்பும், மார்பகங்களும் எந்தத் தடையும் இல்லாமல் முதலில் சேர வேண்டும். மார்பகங்கள்,  வயிற்றையும் வயிற்றையும் சேர விடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

      தரணின் மார்பில் புதைந்த பனியின் மார்பகங்கள் அவனது இதயத்தோடு பேசின.

      “எனக்கு மட்டும் இழுக்கும் சக்தி இருந்தா,  உங்களைப் பிரிச்சி தனித்தனியாக் கட்டி வெச்சிடுவேன்” என்றபடியே சிமிழ் நுழைந்தது.

      தரணை விலக்கிய பனி, “சிமிழ் வருத்தப்படுதுடா, தெரியலையா?’’ என்றாள்.

      “இதுக்கெல்லாம் வருத்தப்படுவியா சிமிழ்? நான் உன்னை நல்லா போஷாக்கா வளர்த்துட்டுதான் இருக்கேன்” என்றான் தரண்.

      சிமிழ் இருவர் தலையிலும் குதித்து ஆடியது.

      “தரண், நம் காதலுக்கு எதிராக யார் இருந்தாலும் கொல்ல வேண்டும். உனக்குத் தெரியுமா? காதல் ஆதி உணர்ச்சி” என்றாள் பனி.

      “ஆம் ஆம்’’ தரணுக்கு மூச்சு இரைத்தது.

      “கொல்லுதலும் ஆதி உணர்ச்சி. இந்த நாகரிகம், பெருந்தன்மை, அன்பு, பாசம் எல்லாம் நடுவில் வந்தவை.’’

      “ஆமாம்’’ என்றான் தரண்.

      “நம் காதலுக்குத் தடையாக இருந்தால் நான் உன்னையும் கொல்லுவேன். என்னையும் கொல்லுவேன்’’ என்றாள்.

      “அதுதான் சரி’’ என்றது சிமிழ்.

      “கனவு போல இருக்கிறது கண்ணே’’ என்றான் . ‘`கண்ணே” என்பதை சொல்லவில்லை, முணுமுணுத்தான்.

      “இது கனவு என்றால், இதிலிருந்து, நீ எழ விரும்புகிறாயா’’ என்றாள்.

      “எழுந்தாலும், எழ விரும்பவில்லை என்று சொல்லத்தான் விரும்புவேன் உன்னிடம், அப்போதும் நீ இருக்க வேண்டும்’’ என்றான்.

      “சரி போய் தூங்கு, காலையில், புதிதாக சந்திக்கலாம். புதிதாக காதலிக்கலாம். காதலை உறைய வைக்கலாம். காலத்தை, வாழ்வை உறைய வைத்து காதல் காதல் காதல் என வெறும் காதலோடு காதலாக வாழலாம் தரண்’’ என்று சொல்லியபடி பின்னகர்ந்தாள். தரண் அவள் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான். கைகளை விடுவித்துக்கொண்டே நகர்ந்தாள் பனி.

      “லவ் யூ பனி’’ என்று கத்தியபடியே, படுக்கையில் வந்து விழுந்தான் தரண். நீண்ட நாள்களுக்குப்பின் படுக்கையில் விழுவது போல இருந்தது. தூக்கம் சொக்கியது.  தூங்கப்போவதற்கு முன்பு, அறையை நோட்டமிட்டான். நல்ல பெரிய அறை. மூலையில் சலனம் தெரிந்தது. மூலையை நோக்கினான் தரண்.

      மூலையில், நூற்றாண்டுத் தாடியுடன், தரண்.   கண்களில் காதல் ஒளிர அமர்ந்திருந்தான். அவன் கைகளில் சிகரெட் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது. பக்கத்தில் அசாத்திய பேரமைதியோடு சிமிழ் அமர்ந்து இருந்தது தெரிந்தது.

      குட்டிச் சிமிழ், குதித்துக்கொண்டே எங்கோ ஓடியது.
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      சங்கரன் வாழ்வில் ஆறு சுளைகள் - ஆதிரன்
       
      கனகமணிக்கும் அவளின் மகன் சங்கரனுக்கும் சுமுகமான உறவு அற்றுப் போய் வருடங்கள் ஆகிவிட்டிருந்தன. சிறுசிறு காரணங்கள் இருந்தாலும் மொத்தமான வெறுப்புக்கு செண்பகராணி பொறுப்பாயிருந்தாள். அவள் அவனுக்கு முறையில் சித்தியாகவும் இன்னொரு முறையில் அத்தை மகளாகவும் இருந்தாள். அவனை மாமா என்று அழைக்கும் அளவுக்கு அவள் சின்னப் பெண்ணாகவே இருந்தாள். சங்கரனுக்குப் புத்தி மந்தம். பெரிய உதட்டில் இடது ஓரத்தில் சதா எச்சில் ஒழுகும். மெலிந்த தேகம் என்றாலும் கைகளும் பாதங்களும் பெருத்து அவனது உடல்வாகுக்கு ஒவ்வாத ஒரு தினுசில் இருக்கும். ஊரில் தப்பையன் என்றே அவனை அழைத்தார்கள். சிலர் வாத்துக்காலு என்றும். அடங்காத தலைமுடியும் லேசான மாறுகண்களும் அவனை மனிதர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தியது. அம்மாளுக்கு பாய் வியாபாரம். சில நேரங்களில் வீட்டில் முறம் பின்னி விற்பாள். ராசக்காபட்டியிலிருந்து போடி நாயக்கனூருக்குச் சென்று வியாபாரம் செய்வாள். கணவன் ராஜாமணி கிணற்று வேலையில் இருக்கும்போது மண் சரிந்து புதைந்துபோனான். பதினாறு வயதில் திருமணமாகி அடுத்த வருடமே சங்கரனை ஈன்று ஏழாவது மாதத்தில் தாலியை அறுத்துக்கொண்டாள். கனகமணி முதன் முதலில் புகையிலையுடன் வெற்றிலையைப் போட்டுக்கொண்டபோது நாலு வயது சங்கரன் இரவெல்லாம் தும்மிக் கொண்டிருந்தான். சில நாள்களிலேயே அவனருகில் பாயில் படுப்பதை நிறுத்தி விட்டிருந்தாள். என்ன காரணத்தாலோ அவளைப் பார்க்கவே பிடிக்காமல் போனது அவனுக்கு. காலத்தில் அவளது வியாபாரம் இரவுகளிலும் நீடிக்கத் தொடங்கியது. அவள் வீட்டில் இல்லாத நேரத்தில் மூன்றாம் வீட்டின் அத்தை அடைக்கலம் தருவாள். அத்தை வீட்டில் செண்பகராணி வளர்ந்து வந்தாள். இவன் ஏழாம் வகுப்பில் படிக்கும்போது பொம்பளப்பிள்ளைகள் மூத்திரம் பெய்வதை எட்டிப்பார்த்ததற்காக பிச்சை வாத்தியார் போட்ட போடில் பள்ளிக்குப் போவதை நிறுத்திவிட்டிருந்தான். பிறகான காலத்தில் அவன் ஊர்பராரி ஆகி அலைந்து கொண்டிருந்தான். சில்லறைகள் வாங்குவதிலும் சோற்று விசயத்திலும் தாய்-மகன் சச்சரவுகள் சகஜமாகியிருந்தன. செண்பகராணி தாவணி போட்டு பள்ளிக் கூடத்துக்குப் போன தினம் முதல் அவன் அவளின் ஐம்பதடிச் சுற்று வட்டாரத்தில் வாழத் தொடங்கி னான். மூர்க்கம் அவனது மூலையில் காய்ந்த மரத்தினிடையில் வளரும் புற்றுபோல கரும்பத் தொடங்கியிருந்தது. அவனது மூளை நரம்பின் ஒவ்வொன்றிலும் செண்பகராணியின் உருவம் மட்டுமே ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை விடியும்போது வீட்டில் பால் மணத்தை உணர்ந்தான். எழுந்து பார்த்தபோது கனகமணி முனங்கியபடி பாயில் படுத்திருந்தாள். அடுப்படியில் செண்பகராணி முழங்கால் வரை பாவாடையைத் தூக்கி இடுப்பில் செருகிக்கொண்டு ஒரு பாத்திரத்தைச் சுரண்டிக் கொண்டிருந்தாள். அவனின் கண்கள் அவளது கெண்டைக் காலாய் மாறிப்போனது. கனகமணி அவனை விளக்குமாறால் வெளுத்துக்கொண்டிருந்தபோது லேசாக அவனுக்கு சொரணை வந்தது. காரியத்தைக் கெடுத்துவிட்டாள். அவன் கையை நீட்டித் துழாவியபோது அவனது கையில் அகப்பட்டது மத்து. ஓர் அடியில் முன்னந்தலையில் இருந்து ரத்தம் பீறிட்டது கனகமணிக்கு. மயக்கமானாள். செண்பகராணியைக் காணவில்லை. ஆங்காரத்தில் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது அவனுக்கு. வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான். மலையடிவாரத்தில் இரண்டு நாள்கள் சுற்றிக் கொண்டிருந்தான். கனகமணி அவன் வந்தால் வீட்டில் சேர்க்கக்கூடாது என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தாள். மூன்றாம் நாள் இரவு ஊருக்கு வெளியே சாலையோரத்திலிருந்த பாலத் திட்டில் அவன் படுத்துக்கொண்டு வானத்தைப் பார்த்தவாறு பீடியைப் பற்றவைத்தான். இரண்டு நாளில் அவன் பீடி குடிக்கக் கற்றிருந்தான். ஒவ்வோர் உறிஞ்சலிலும் அவனது அம்மாவின் உயிரை உறிஞ்சுவதுபோல கற்பனை செய்துகொண்டான். அவன் அவளைக் கொல்ல வேண்டும் என்று முடிவுசெய்திருந்தான். அப்போது அவனைக் கடந்து சென்ற வாகனம் சற்றுத் தொலைவு கடந்து நின்றது. பிறகு, பின்னோக்கி வந்து அவனருகில் நின்றது. இரண்டு பேர் இறங்கினார்கள். அதில், ஒருவன் அவனைப் பார்த்து ஏறுடா வண்டியில என்றான். சங்கரன் அவனது வாழ்வில் முதல் முதலில் காக்கி உடை அணிந்தவர்களை மிகமிக அருகில் பார்த்தான். 

      02

      அவர்கள் சங்கரனை சிறையில் அடைத்தார்கள். சைக்கிள்களைத் திருடியதற்காக. சிறையின் அறையில் அடைக்கப்பட்டபோது அவனுக்கு ஒருவிதமான புரியாத குழப்பம் இருந்தாலும் பழக்கமில்லாத, ஒருவகையான பாதுகாப்பு உணர்வை அடைந்தான். கம்பிகளின் பின்னால் போடப்பட்டிருந்த பூட்டை இதற்கு முன்னர் அவன் பார்த்ததே இல்லை. சுவருக்கும் கதவுக்கும் இடையே நீண்ட இரும்புக் கம்பி போட்டுப் பிணைத்திருந்தார்கள். சுவர் இடிந்தாலொழிய கதவு திறக்க வாய்ப்பே இல்லை. சாவி போன்ற ஒரு பொருளை அந்த கதவைத் திறப்பதற்கு அவர்கள் உபயோகப்படுத்தினார்கள். அறை, ஏறக்குறைய சதுரமாய் இருந்தது. அவர்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த உடையில் சற்று தளர்வை அடைந்திருந்தான். அவன் நிதானமாக இருப்பதாக நம்பினான். காற்றில் வைக்கோல் மற்றும் கரப்பானின் வாசனைகள் கலந்திருந்தது. சொரசொரப்பான சுவர்கள். கதவின் எதிர்த் திசைச் சுவரில் மேல் பக்கம் ஓர் ஆள் நுழைய முடியாத அளவு சதுரத்தில் ஒரு ஜன்னல் கம்பிகளால் பின்னப்பட்டு ஒளியைச் சல்லடை செய்துகொண்டிருந்தது. அந்தச் சுவர் கிழக்கா, மேற்கா என யூகிக்க முடியவில்லை. அவனுக்கு இடது பக்கம் மூன்றடிச் சுவரின் தடுப்பில் கழிப்புக் கோப்பை பதிக்கப் பட்டிருந்தது. ஈய வாளியும் செம்பும் கவுந்து கிடந்தன. அறையில் அவனைத் தவிர நான்கு பேர் இருந்தார்கள். வலது பக்கம் கதவு மூலையில் ஒருவன் தனியே அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு எதிராக அவர்கள் ஆயுத எழுத்துபோல முக்கோணமாக அமர்ந்திருந்தார்கள். அந்த அறையில் சங்கரனைத் திணித்தது பற்றி அவர்கள் எதுவும் அறியாதவர்கள்போலக் காணப் பட்டார்கள். செய்வதற்கு எதுவும் இல்லாமல் அமர்ந்திருந்தான். நீண்ட நேரத்துக்குப் பிறகு சன்னல் வெளிச்சம் வழியாக அறையின் திசையமைப்பை ஒருவாறாக யூகித்தான். ஜன்னலின் திசை மேற்கு. கதவு கிழக்கு. எழுந்து நின்றான். வலது கைப்பக்கம் வடக்கு. இடது கைப் பக்கம் தெற்கு. கண்களை மூடிக்கொண்டு கையை உயர்த்திப் பிடித்தவாறு ஒரு சுற்று சுற்றினான். மீண்டும் ஒரு முறை. மெதுவாகத் தொடங்கி கரகரவெனச் சுற்றுதலின் வேகத்தை அதிகரித்தான். கண்களுக்குள் செண்பகராணியின் முகமும் அவளது கத்தரிப்பூ வண்ணச் சீட்டித்துணிப் பாவாடையும் பிம்பங்களாக மிதந்தது. சட்டென்று கண்ணைத் திறந்தான். அவனுக்கு மீண்டும் திசைகள் மறந்து போனது. மனம் லேசாகி உடனே பெரும் மலையைக் கட்டி இழுக்கும்படியான பாரத்தை உணர்ந்தான். கைகள் நடுங்கத் தொடங்கியது. அவர்கள் மூவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தது கேட்காமல் உடல் ஒருவிதமாக உதறத் தொடங்கியது. அவனது மனநிலை சமனிழக்க, மெதுவாக வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் வெளியேறின. அனைத்தும் அவனது அம்மா கனகமணியைப் பற்றிய வசவுகள். வார்த்தைகள் தன்னிச்சையாக வெளியேற, சூழல் மறந்தான். அவனது கண்களில் வெப்பம் கசிவதாக உணர்ந்தவன் பீதியடைந்து மேலும் உளறத் தொடங்கினான். சிறிது நேரம்தான்; பிடறியில் ஓர் அறை விழுந்தது. பிறகு முதுகில் இரண்டு மிதியும் முடியைக் கொத்தாகப் பிடித்துச் சுவற்றில் ஓர் இடியும் கிடைக்க, அவனது நெற்றியில் தோல் தெறித்து வலது கண்ணை மறைத்து ரத்தம் ஒழுகியது. சங்கரனின் மனநிலை உடனடியாகச் சீரானது. மகனே சும்மா இருக்க மாட்டியா.. என்றான் அவர்களில் ஒருவன். அனிச்சையாக நிமிர்ந்தபோது அவன் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த மஸ்தான் அலி அபுபக்கர் அல்லது சுருக்கமாக அலியை முதன்முதலில் பார்த்தான் சங்கரன். திட்டியது மட்டும்தான் அவன், அடித்தது அவன் அல்ல என்று சங்கரனுக்கு பின்னால் தெரியவந்தது. ரத்த வாசத்துடன் விடியும் வரை அங்கேயே கிடந்தான். விடியலின் ஏதோவொரு கணத்தில் அலி அவனை எழுப்பினான். “எலே மாப்ள எந்திரிடா...” என எழுப்பி விட்டு ஒரு பீடியைக் கொடுத்தான். கஞ்சா அடைக்கப்பட்ட அந்த பீடியின் இரண்டாவது இழுப்பிலேயே சங்கரனுக்கு அலி கடவுளானான். அடுத்த பதினைந்தாவது நாளில் அவர்களிடம் திட்டும் அடிகளையும் வாங்கிக்கொண்டு அவர்களுக்கு ஏவல் புரியும் அணுக்கமானதோர் அடிமையாகி விட்டிருந்தான். அவனுக்குச் சூழல் பிடித்துப் போனது. அலியிடமிருந்து தேவையான அளவில் கஞ்சா கிடைத்தது. சிறைக்குள் கஞ்சா கிடைக்கும் சூட்சுமத்தை அவனும் அறியத் தொடங்கி இருந்தான். அவர்கள் அவனது மன நிலை மற்றும் உடல்வாகைப் பார்த்து அவன் திருடனே இல்லை என்று சுலபமாக முடிவுக்கு வந்திருந்தார்கள். ஒரு நாள் அலி கேட்டான், “ஏண்டா மாப்ள உன்ன இங்க கொண்டு வந்தாய்ங்க?” போலீஸ்காரர்கள் அவனை நீதிமன்றத்தில் ‘தொடர் சைக்கிள் திருடன்’ என நடுவரிடம் அறிமுகம் செய்தார்கள். பழையதும் புதியதுமாக மொத்தமாய் நூற்றிப் பதினேழு சைக்கிள்களை அவர்கள் நீதிமன்ற வளாகத்தில் நிறுத்தியிருந்தார்கள். ஆச்சர்யமும் துக்கமுமாக அவற்றைப் பார்த்தான் சங்கரன். பல மாதங்களாக பல்வேறு இடங்களில் அவனால் திருடப்பட்டவை என முன்மொழிந்தார்கள். சைக்கிள் திருடுவதில் அவனுக்கு  அபரிதமான திறமை என அவர்களாக ஒப்புக்கொண்டார்கள். அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு கஞ்சா சிகரெட்டுக்காக அவன் திருடியதாக ஒப்புக்கொண்டான். மேலும் அவனது அம்மா கனகமணி அவன் திருடன்தான் என சாட்சி சொல்ல ஆயத்தமாக இருந்தாள்.  “திருட்டுப் பயலுக்குப் பொறந்தது வேற எப்படி இருக்கும் என்றாள். அவளைக் கொன்றே தீர வேண்டும் என சங்கரன் மனதுக்குள் சபதமெடுத்தான். அலி மறுபடியும் கேட்டான், ‘‘ஏண்டா மாப்ள அத்தன சைக்கிளையும் எப்டிறா தூக்குன?” சங்கரன் சொன்னான்: ‘‘அவங்கதான் மாமா சொன்னாங்க நான் திருடிட்டேனு... நானும் ஆமானுட்டேன். ஆனா நெசத்துல எனக்கு சைக்கிள் ஓட்டக்கூடத் தெரியாது...” நான்கு பேரும் மூன்று நாட்களுக்குச் சிரித்துத் திரிந்தார்கள். இதில் சிரிக்க என்ன எழவு இருக்கிறது என சங்கரனுக்கு விளங்கவில்லை. அவன் சைக்கிள் ஓட்டுவதற்கான வாய்ப்பு வாழ்வில் ஏற்பட்டதே இல்லை. உண்மையில் அவனை அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளச் சொன்னபோது அவனுக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டதை ஞாபகம் கொண்டான். நடுவர் அவனை சைக்கிள் ஓட்டத்தெரியுமா என்று கேட்டுவிடுவாரோ எனக்கூடப் பயந்தான். ஒரு சைக்கிள் ஓட்டியின் முகமும் அவனது முகமும் எவ்விதத்திலும் வித்தியாசப்படவில்லை என அவர்கள் அவனை சிறையில் அடைத்ததிலிருந்து உறுதியானது. அந்த மகிழ்ச்சியான தருணத்தை நினைத்துப்பார்க்கும் போதெல்லாம் அவனுக்குக் குழந்தைப் பருவ ஞாபகமும் செண்பகராணியின் நினைவும் வரும். துயரம் அப்பும். அலி ஒரு சிகரெட்டைத் தருவான். வாங்கிக்கொண்டு அவனை கடவுளின் சாயல் எனச் சொல்லிக் குழறுவான். ஒரு போதையான நேரத்தில் சங்கரன் அலியிடம் சொன்னான், ‘‘மாமா.. நானும் முஸ்லீமுக்கு மாறிக்கிறேன்.” அலியிடம் கேனத்தனமான ஒரு சிரிப்பு வந்தது. அலியின் பிரத்தியேகச் சிரிப்பு அது. மற்றொரு நாளில் சங்கரன் இனி நான் சங்கரன் இல்லை சதக்கத்துல்லா எனத் தன்னைப் பிரகடனப் படுத்திக்கொண்டான். அலி அதேபோல சிரிப்பொன்றுடன் அதைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்துவிட்டான். மாறாக சதக்கத்துல்லா வேணாம்டா முல்லான்னு வெச்சுக்க என்றான் கணேசன். அவனது பெயர் முல்லாவென்று மாறிப்போனது.

      03

      இரண்டு வாரங்கள் கழித்து கணேசன் விடுதலைசெய்யப்பட்டான். மற்றவர்கள் நெடிய மெளனத்தில் இருந்தார்கள். வெளியில் போய் என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை முற்பிறவியிலேயே தெரிந்து கொண்டிருப்பதுபோல இருந்தது அவர்களது தலையசைப்புகளும் வழியனுப்புதலும். சங்கரனிடம் முடிந்தால் அவனது அம்மாவைப் போய்ப் பார்க்கிறேன் என்றான் கணேசன். அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ஒரு கணம் கணேசனும் கனகமணியும் உறவுகொள்வதுபோல ஒரு காட்சி மனதில் தோன்றி மறைந்தது. அவளைக் கொல்லும் சபதம் மேலும் உறுதியாயிற்று அவனுக்கு. நால்வரில் கணேசன் மட்டும் அவனுக்கு அண்ணனாக இருந்தான். அலியும் கணேசனும் தவிர மூன்றாவது நாகலிங்கம், நான்காவது அழகு சுந்தரம்.  அதிகம் பேச்சில்லாத அழகுசுந்தரம்தான் முதல் நாளில் அவனை அடித்தவன். அவன் பேசும்போது திக்கும் என்பதால், அதிகம் பேச மாட்டான். நால்வரில் வயதில் மூத்தவன் நாகலிங்கம். நரைத்த மயிர். மெலிந்த தேகம். சிவந்த கண்கள் மற்றும் தெளிவான மூளைச் சிந்தையோடு இருந்தான். இனிமேலான வாழ்வுத் திட்டங்களில் அவனது அறிவை நம்ப, மற்றவர்கள் முடிவுசெய்திருந்தார்கள். சில நாள்கள் கழித்து, சிறையதிகாரி அமானுல்லா பொறுப்பேற்ற பின் சிறைக்குள் கெட்ட பொருள்களின் நடமாட்டம் தடைபட்டது. பீடிக்கே வழியற்ற நிலையில் கஞ்சாவுக்குத் துப்புரவாக வழியில்லாமல் போனது. மெள்ள மீண்டும் அவனது உடல் நடுக்கமும் வாய் உளறல்களும் கிளம்பத் தொடங்கின. அடிக்கடி கனகமணியைத் திட்டுவதும் சுவற்றில் அறைவதும் அடிவாங்கிச் சரிவதுமாய் அவனது பொழுதுகள் கரையத் தொடங்கின. அடுத்த மூன்று மாதங்களில் மற்ற மூன்று பேரும் வேறுவேறு தேதிகளில் விடுதலை செய்யப் பட்டார்கள். அவனுக்கு இன்னும் நாற்பது நாள்கள் மீதமிருந்தன.

      04

      இரும்புக் கட்டிலில் படித்திருந்த கனகமணியின் மூக்கு நல்ல பாம்பாய் மாறி சங்கரனைப் பார்த்து ஊர்ந்தது. அதன் சீறல் அவனது காதில் யானையின் பிளிறலாய் பாய்ந்தது. சுவரோரம் கிடந்த அம்மிக் கல்லைத் தூக்கி அவளது தலையில் போட்டான். அவளது உடல் காற்றில் கரைந்து சாம்பலாய்ச் சிதறியது. அதே கட்டிலில் செண்பகராணி படுத்திருந்தாள். அவளது தாவணியை மூர்க்கத்தனமாக இழுத்தபோது அவனை எழுப்பி வெளியில் போகச் சொன்னார்கள் சிறைக் காவலர்கள். சங்கரனுக்கு விடுதலை என்பது ஒரு சோர்வைத் தந்தது. நேராகப்போய் கனகமணியைக் கொன்றுவிட்டு மீண்டும் இங்கு வந்துவிட வேண்டும் என்கிற ஒற்றைக் குறிக்கோள் தவிர அவனுக்கு மனதில் வேறெந்த எண்ணமும் இல்லை. சிறையதிகாரி அமானுல்லா அவனை அழைத்தார்: ‘‘சங்கரராமன்… மறுபடியும் எதையாச்சும் செஞ்சு இங்க வந்த கொன்னுருவேன்…” சங்கரன், “சரிங்கைய்யா…” என்றான். “எதுக்கு சரிங்கிற... கொல்றதுக்கா?” என்று சிரித்தபடி,  போகச் சொல்லித் தலையசைத்தார்.  போடிநாயக்கனூர் பஸ் நிலையத்தில் இறங்கும்போது இரவு ஒன்பதாகி இருந்தது. தியேட்டருக்குப்  பின்னால் இருக்கும் ஒயின்ஷாப்பில் நுழைந்து, குவாட்டர் மானிட்டரை வாங்கிக் குடித்துவிட்டு, ஒரு கஞ்சா பொட்டலத்தைச் சிகரெட்டில் ஏற்றி இழுத்தான். சற்று நேரத்தில் மலையளவு தைரியம் பிறந்திருந்தது அவனுக்கு. ‘இன்னைக்கு அவ செத்தா…’ என்றவாறு பேருந்து நிலையத்தை நோக்கி நடந்தான்.

      ஊருக்குள் இறங்கி வீட்டை நோக்கி நடந்தான். இத்தனை வருடம் புழங்கிய ஊர் புதிதாக இருந்தது. காற்றில் நல்ல குளிர் ஏறியிருந்ததால், மனம் புத்துணர்வுடன் இருப்பதாக உணர்ந்தான். அவனாக ஒரு முறை சிரித்துக்கொண்டான். தெருவில் நுழைந்தவுடன் ஒரு நாய் சற்று முனகலுடன் புரண்டு படுத்தது. வீட்டினருகில் சென்றான். ஒரு தயக்கம் வந்தது. நிதானித்து கதவைத் தட்டினான். நீண்ட நேரம் கழித்து “யாரது இன்னேரத்துல...” என்று கனகமணியின் குரல் ஈனமாகக் கேட்டது. ‘‘நான்தான்…” என்றான். உள்ளே பரபரப்பானது. ‘எவனோ உள்ளே இருக்கிறான். எவனா இருந்தா என்ன... இன்னைக்கு மட்டும்தான அவ உயிரோட இருக்கப் போறா’ என்று நினைத்துக் கொண்டான். நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அதே கேனத்தனமான சிரிப்புடன் கதவைத் திறந்தான் அலி. சங்கரனின் கோபமும் வெறியும் நொடியில் அடங்கியது. ஆச்சர்யமும் சந்தோசமுமாக ஓர் ஆசுவாசம் அவனுள் பரவியது. ‘‘அட... மாமா நீதானா?” என்றான் சந்தோசத்துடன். விநோதமான இந்தத் திருப்பத்தால் வாழ்நாள் முழுவதும் சங்கரனிடமிருந்து கனகமணி தப்பித்துக்கொண்டாள். இரண்டு மாதங்களில் நிலை முற்றிலுமாக மாறிப் போனது. அவனது நடுக்கங்கள், சுய புலம்பல்கள் அனைத்தும் மறைந்துவிட்டன. கனகமணியைக் கண்டுகொள்வதே இல்லை. அவளும் அவனுக்கான உணவுகளைத் தயாரிப்பதுடன் விலகிக்கொண்டு ஏதோ ஒரு வகையில் அலியிடம் முற்றிலுமாக தன்னை இணைத்துக்கொண்டாள். அடுத்த நான்காவது மாதத்தில் நாகலிங்கத்தின் தலைமையில் ஒரு கோயில் சிலையைத் திருடப்போகும் திட்டத்தில் அவர்கள் சங்கரனையும் சேர்த்துக்கொண்டார்கள். சிலையைத் திருடி புரோக்கரிடம் சேர்த்தால் கொள்ளைப் பணம். சித்திரையின் மூன்றாம் பிறை இருட்டில் கோயிலுக்குள் நுழைந்தார்கள். காவல்காரன் கிழவன். அவனை லேசாகத் தட்டி அழுக்குத் துணியை வாயில் திணித்து கருங்கல் தூணில் கட்டிப் போட்டார்கள். கிழவர் மிரள மிரள விழித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர்களுக்கிடையில் பேசுவதற்குத் தேவை ஏதுவும் இல்லை. கருவறை சின்னப் பூட்டால் பூட்டப்பட்டிருந்தது பார்த்ததும் உள்ளே எதுவும் இல்லை எனத் தெரிந்துபோயிற்று. பூட்டை உடைத்து உறுதிசெய்து கொண்டார்கள். திருட்டு தோல்வியில் முடிந்தாலும் அங்கிருந்த உண்டியலில் சற்று தேறியது. பெரிய அளவில் போட்ட திட்டம் வெறும் சில்லறை எண்ணுவதில் முடிந்திருந்தாலும் தொடர்ந்து அவர்கள் தங்களின் திட்டங்களைச் செயல்படுத்த அந்தத் திருட்டு தோதாக அமைந்தது. அவனது பதற்றமின்மை காரணமாக சங்கரன் அந்தக் குழுவின் நிரந்தர இடத்தைப் பெற்றிருந்தான். வருடத்துக்குள் ஏழு திருட்டுகள் வெற்றிகரமானவை. அவர்கள் பிரபல்யமானார்கள். சங்கரனும் அலியும் தங்கள் பங்குகளைக் கனகமணியுடன் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். வாழ்நாள்கள் அவர்கள் பார்வையில் சந்தோசமாக இருந்தது. 

      05

      எப்பொழுதுமான கதைகளில் வரும் அந்த முடிவு நாள் ஒன்றும் வந்தது. போடியிலிருந்து அது தொலைவான கிராமம். ராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் கடலை ஒட்டிய ஊர். காற்றில் உப்பு தெரிந்தது. இருட்டு ஒருவரைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடும். அப்படிப்பட்ட கண்ணுடைய ஓர் இரவு அது. அந்த ஊர் விழித்துக்கொண்டிருப்பது தெரியாமல்,  ஒரு பெரிய வீட்டில் அவர்கள் நுழைந்தார்கள். கணேசன் சுதாரிக்கும் முன்னால் அனைத்தும் விபரீதமாகி விட்டது. அவர்களால் அந்த வீட்டை விட்டுத்தான் வெளியே வர முடிந்தது. விளக்குகள் இருளைத் தின்னத் தொடங்கின. ஒரு சிறு மனிதக் கூட்டம் அவர்களைத் துரத்தியது. அவர்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தார்கள். பரிச்சயமற்ற கிராமத்தின் சந்துகள் அவர்களை ஏளனம் செய்தன. திசைகள் மறிக்கப்பட்டன. என்ன நடந்தாலும் தனியாகப் போய்விடக்கூடாது என்று நாகலிங்கம் சொல்லியிருந்தான். அந்த முடிவு அவர்கள் மொத்தமாகச் சிக்கிக்கொள்ள உதவியது. ஏறக்குறைய 70 பேர். சிறுவர்களும் பெண்களும்கூட சேர்ந்து அவர்களை வேட்டையாடினர். சில கற்களும் கம்புகளும் அவர்கள் மேல் விழுந்தன. கணேசனுக்கு எங்கிருந்தோ ரத்தம் கசிந்தது. சிறிது நேரத்தில் வட்டம் இறுகி நிமிடங்களில் ஐந்து பேரும் அவர்கள் கைகளில் அடக்கமாகிப்போனார்கள். துளி நேரம் தாமதிக்காமல் ஊர்ச் சந்தியில் விளக்குக் கம்பத்தருகில் இழுத்துவந்து அவர்களின் ஆடைகளைக் கிழித்தெறிந்தார்கள். ஐந்து பேரும் நிர்வாணமாக நின்றார்கள்.  அவர்கள் யாரும் எதையும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ளவில்லை. எல்லாம் நியதிப்படி நடப்பதுபோல தொடர்ச்சியாக நிகழ்ந்தது. அழகுசுந்தரம் கூட்டத்தைப் பார்த்து அழுதுகொண்டிருந்தான். அலி உடல் நடுங்கியவாறு தனது கைகள் இரண்டையும் சேர்த்து குறியை மறைத்துக்கொண்டு நின்றிருந்தான். சங்கரன் அவனைப் பார்க்கும்போது அந்த கேனத்தனமான சிரிப்பை அவன் முகம் கொண்டிருந்தாகப் பட்டது. உடல் நடுக்கம் மட்டும் அதிகமாகிக் கொண்டிருந்தது. அவ்வப்போது விக்கல் போன்ற வினோத ஒலி ஒன்றை வெளியேற்றிக் கொண்டிருந்தான். திசையில்லாத திசைகளிலிருந்தும் சிலபல அடிகள் அவர்கள் மேல் விழுந்து கொண்டிருந்ததன. சில குரல்கள் அவர்களைச் சுற்றி நியாயங்களைக் கத்திக்கொண்டிருந்தன. ஒரு பெண் நாகலிங்கத்தின் தலையில் சட்டி ஒன்றைக் கவிழ்த்தாள். அவன் தலை சாணியால் மெழுகப்பட்டது. நான்காவது நிமிடத்தில் அவன் மயங்கி விழுந்தான். “மத்தவங்களுக்கும் மெழுகுங்கடா…” குரல்களில் ஒன்று அதிகாரத்தை அளித்தது. அடிகள் அதிகரித்தன. கூட்டத்தில் சிறுவர் சிறுமிகள் அதிகமாயினர். அவர்களில் சிலர் சிறுகற்களை எறிந்தார்கள். அவர்கள் ஐந்து பேரில் நாகலிங்கத்தைத் தவிர மற்றவர்கள் திமிறிக்கொண்டு ஓட எத்தனித்து, மேலதிக அடிகளை வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். சங்கரன் தடுமாறி நாகலிங்கத்தின் மீது விழுந்தான். அவனது உடம்பில் உயிர் இல்லை என்று தெரிந்து போனது. கலவரமாகிப்போனான். ‘‘மாமா நாகலிங்கம் செத்துட்டான் மாமா...” என்று அலறினான். கூட்டம் சற்று நிதானித்தது. நாலு பேரும் கிடைத்த திசையில் ஓட ஆரம்பித்தார்கள். ‘‘எல்லாத்தையும் போடுங்கடா…’’ கூட்டத்தில் குரல்கள் ஒன்று கூடின. மீண்டும் சில நிமிட அழிச்சாட்டியங்களில் கணேசனும் அழகுசுந்தரமும் அடங்கிப்போனார்கள். கிராமத்தின் விளிம்பில் தெரிந்த இருட்டுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தான் அலி. அவனைப் பின்தொடரப் பிடிக்காமல் மற்றொரு இருளுக்குள் புகுந்தான் சங்கரன். அவனுக்கு ஓடுவது என்பது உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள என்பது தெளிவாகிப்போனது. ஓடும்போது உடம்பில் பட்ட காயங்களின் வலியை அவனால் உணர முடியாமல் போனது, அதை நினைத்து ஆச்சர்யப்பட்டான். அலி எப்படியும் தப்பித்துவிடுவான் என்று நினைத்தான். அவனை சிலர் இன்னும் துரத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். குத்துமதிப்பாக நிலத்தில் மிதித்து ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அவனால் தொடர்ந்து ஓட முடியவில்லை. மாட்டிக்கொள்ளப் போகிறோம் என்று பயந்தான். பின்னால் சத்தம் குறைந்திருந்தது. மெள்ள ஓடுவதை நிறுத்தி நடக்கத் தொடங்கினான். நடக்கும்போது அவனது நிர்வாணம் அவனைத் தடுத்தது. அதுவரை அவனது நிர்வாணம் அவனுக்கு தடையாக இல்லை என்று உணர்ந்தபோது விநோதமான குற்றவுணர்ச்சிக்கு ஆளானான். மீண்டும் ஆளரவம் கேட்டது. சங்கரனின் உடல் நடுக்கத்தில் துள்ளியது. இருள் கண்களுக்கு நன்றாகப் பழகிவிட்டிருந்தது. எதிரில் தெரிந்த மரத்தின் அருகில் சென்று அமர்ந்தான். கையில் நீண்ட மட்டை ஒன்று சிக்கியது. எடுத்துக் கையில் வைத்துக்கொண்டான். அவர்கள் அவனை கண்டுகொண்டார்கள். குழுவில் சலசலப்பு அதிகமானது. ஐந்தாறு பேர் அவனை நெருங்க, மரமட்டையுடன் சங்கரனின் எதிர்தாக்குதலை யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அடிபட்டவன் அலறலுடன் கீழே சரிந்தான். மற்றவர்கள் பயந்து பின்வாங்கினார்கள். சில நிமிடங்களில் அங்கு யாரும் இல்லாமல் போய்விட்டார்கள். சங்கரன் விழுந்து கிடந்தவனை அசைத்துப் பார்த்தான். பிணம்போலக் கிடந்தான். விழுந்துகிடந்தவனின் வேட்டியை உருவிக் கட்டிக்கொண்டு மெள்ள நடக்கத் தொடங்கினான். எல்லாம் ஒரு மாயமான நிகழ்வு போல த்தோன்றியது. சம்பந்தம் இல்லாமல் சிறை அதிகாரி அமானுல்லாவை நினைத்துக்கொண்டான். ‘‘ஏதாவது செஞ்சிட்டு மறுபடியும் இங்க வந்த கொன்னுபோடுவேன்…” என்று அவர் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. அவன் சிரித்துக் கொண்டான். அந்தச் சிரிப்பு அலியினுடைய கேனத்தனமான சிரிப்பாகத்தான் இருக்கும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. ஏனென்றால், அமானுல்லாவால் அவனைக் கொல்லவே முடியாது என்று அவனுக்குத் தெரியும். 

      06

      புதியதாகச் சிறையில் ஏதுமில்லை அவனுக்கு. உயிரற்ற உடலாகவோ, உயிருள்ள உடலாகவோ அலி இதுவரையில் தென்படவில்லை.  கைகளால் குறி மறைத்து நின்ற அவனின் உருவம் சங்கரனின் ஞாபகத்தில் உறைந்துவிட்டிருந்தது. வருடங்கள் போய்க்கொண்டிருக்கின்றன. இப்போதெல்லாம் பார்வையாளர் வரிசையில் தூக்குவாளியில் சாப்பாட்டுடன் தென்படுகிறாள் கனகமணி. சங்கரன் அந்த உணவில் என்றாவது விஷத்தைக் கலந்துவிட மாட்டாளா என்ற ஏக்கத்துடன் ஒவ்வொரு முறையும் உணவைத் தின்கிறான். சிறைவார்டன்கள் அவனை முல்லா என்றே அழைக்கின்றனர்.
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      கடன் - தமிழ்நதி
      ஓவியங்கள் : ரமணன்
       
      சுவரில் கல்லோடுகள் பதிக்கப்பட்ட ‘பேப்’ புகையிரத நிலையத்தை சத்தியன் ஏற்கெனவே தெரிவுசெய்துவிட்டான். அதுதான் இருப்பவற்றுள் அழகியது. அங்கு இறங்கி நின்று, அடுத்து வரும் இரும்பு வேதாளத்தின் முன்னால் பாய்ந்து சிதறத் திட்டமிட்டிருந்தான்.

      விரைந்தோடி வரும் ரயிலின் முன் உடலை வீசியெறியும்போது எப்படி இருக்கும்? ஒருகணம் கூசி சிலிர்த்தன மயிர்க்கால்கள். இரத்தக்கூழாக அவன் தன்னைக் கண்டான். கூட்டம் கூடுகிறது; பிறகு கலைகிறது. ஆகக்கூடி ஒரு மணித்தியாலத்தில் மீண்டும் புகையிரதம் ஓடும். மனிதர்கள் அதனைப் பிடிக்க ஓடுவார்கள்.

      குளியலறைக் கண்ணாடியில் தெரிந்த விழிகள், பித்தின் சாயல்கொண்டு மினுங்கின. ஒடுங்கிய கன்னங்களை மறைத்து வளர்ந்திருந்தது மயிர்க்காடு. கடைசியாகச் சவரம் செய்த நாளை நினைவில் கொணர முயன்று தோற்றான்.

      அலமாரியுள் குவிந்துகிடந்த ஆடைகளுள் நாள்பட்ட வாடை வீசியது. தாறுமாறாகக் கலைந்திருந்தவற்றை மேலும் கலைத்து இரண்டு சேர்ட்களைத் தேர்ந்தெடுத்து மணந்து பார்த்தான். இரண்டினுள்ளும் சகித்துக்கொள்ளக்கூடியதாகத் தோன்றியதை அணிந்துகொண்டான்.

      இப்போதெல்லாம் அவன் ஆடைகளைத் துவைப்பதில்லை. வெளியில் சென்று திரும்பியதும் ஆடைகளைக் கழற்றி சோபாக்கள் மீது விசிறி எறிந்துவிடுகிறான். வீட்டில் அணிந்துகொள்ளும் பைஜாமாக்கள் இரண்டும் நெடுநாட்களாக சவர்க்காரத் தூள், தண்ணீர் கண்டறியாதவை. சாப்பாட்டு மேசையைச் சுற்றிலும் பழுதுபட்ட உணவின் நாற்றம் வீசுகிறது. குசினியிலுள்ள குப்பைக் கூடையைவிட்டுப் புழுக்கள் வெளியேறி ஊறத் தொடங்கிய பிறகே குப்பையைக் கட்டிக்கொண்டுபோய், அதற்கென உள்ள இடத்தில் தள்ளிவிட்டு வருகிறான். இப்போது, பகலிலும் பூச்சிகள் துணிச்சலாக உலவித் திரியத் தொடங்கிவிட்டன. அவை தாங்கள் பார்க்கப்படுவதை உணருந்திறனுடையவைபோல. பார்வை விழுந்தவுடன் சுவரையொட்டிய இடுக்குகளுள் விரைந்தோடி மறைந்துவிடுகின்றன.

      யாழினி ஒரு சுத்தப்பூனை. அவள் இருந்தபோது இந்த வீட்டுக்கு வேறு முகம். அவள் கோபித்துக்கொண்டு தனியே சென்று மூன்று மாதங்களாகிவிட்டன. இவன் இருப்பது போன்ற, விளக்குகளை அணைத்ததும் பூச்சிகளின் சாம்ராஜ்ஜியம் தொடங்குகிற பழைய தொடர்மாடிக் குடியிருப்புகளில் ஒன்றுதான் அதுவும். ‘ப்பா… ப்பா’ வென்றழைத்து வாழ்வில் ஒட்டுதலை உருவாக்கிய குழந்தையின் இளங்குரலையுங் கூட்டிக்கொண்டு போய்விட்டாள்.

      கலங்கிய விழிகளை உள்ளங்கையால் அழுத்தித் தேய்த்தான்.

      கடனட்டைக் கடிதமொன்றுடன் அவர்களுக்கிடையிலான உரசல் ஆரம்பித்தது.

      “இதில போன மாசம் ரெண்டாயிரம் டொலர் எடுத்திருக்கு?”

      தொலைக்காட்சியிலிருந்து விழிகளைப் பெயர்த்து கடிதத்தைப் பார்த்தான் சத்தியன். பிறகு, தொலைக்காட்சியைப் பார்ப்பதாகப் பாவனை செய்யத் தொடங்கினான். வழக்கத்தில் அலட்சியமாக நடந்துகொள்கிற ஆளில்லை. பொய் சொல்வதா உண்மையைச் சொல்வதா என்று யோசித்து முடிவெடுப்பதற்கிடையில், அவள் கடிதத்தைத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு பல்கனிக்குப் போய்விட்டாள்.

      பச்சையும் கபில நிறமுமாய் செழித்துச் சடைத்த மேப்பிள் மரம் தன் கிளைகளால் பல்கனியைத் தழுவிக்கொண்டு நிற்கிறது. தஞ்சம் புகுந்த நாட்டின் தாய்மரம்; அவளுக்கும் தாய்! யாழினியின் துக்கமும் கோபமும் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால், தன்பாட்டில் இறங்கிவிடும். அன்றைக்கு வெகுநேரமாகியும் அவள் பல்கனியை விட்டு வரவில்லை. அவளுக்குள் சந்தேகப் பேய் புகுந்துவிட்டதை அவன் உணர்ந்தான். பேயை வளரவிட்டால் பூதமாகும் என்பதால், உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்தான்.

      “என்ரை சிநேகிதப் பொடியன் ஒருத்தனுக்குக் குடுத்தனான். ஊரிலை இருக்கிற அவன்ரை அப்பாவுக்குச் சுகமில்லை. ஆஸ்பத்திரியிலை வைச்சிருக்காம்.”

      அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். இரக்கத்தில் கனிந்த முகம் அரையிருளில் மேலும் அழகு கொண்டு ஒளிர்ந்தது.

      அவனுடைய தோளில் சாய்ந்தபடி உள்ளே வந்தாள். இலேசாக மேடிட்டிருந்த அவளுடைய வயிற்றைத் தடவும் சாக்கில் மார்பைத் தொட்டான். அவள் சிரித்தபடி கையைத் தட்டிவிட்டாள்.

      பிறகொருநாள் கைத்தொலைபேசியின் வழி மீண்டும் வீட்டினுள் நுழைந்தது வில்லங்கம். அப்போது சத்தியன் குளியலறையில் இருந்தான்.

      “காசு வாங்கேக்குள்ள இருக்கிற சந்தோசம் வட்டி கட்டேக்குள்ள இல்லைபோல” - யாழினியின் ‘ஹலோ’வைப் பொருட்படுத்தாமல் மறுமுனையில் ஒலித்தது பெண் குரலொன்று.

      “வட்டியா? என்ன கதைக்கிறீங்கள்?”

      “இது சத்தியன்ரை போன்தானே?” - சூடு தணிந்த குரல் வினவியது.

      “ஓம். அவர் குளிக்கிறார். நான் அவற்றை மனுசிதான். ஏதாவது சொல்லோணுமோ?”

      “வட்டிக்காசை நேரகாலத்துக்குப் போட்டுவிடச் சொல்லுங்கோ” - அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டது.

      “ஆருக்கு வாங்கிக் குடுத்தனீங்கள்?” - யாழினி அமைதியாகத்தான் ஆரம்பித்தாள். ஆனாலும் மூச்சிரைத்தது. குழந்தை வயிற்றினுள் உதைத்தது.

      அப்போது தொலைக்காட்சி அணைக்கப்பட்டிருந்தது. அதனால், அவன் முகட்டைப் பார்த்தான்.

      “எங்கடை ஊர்க்காரர் ஒருத்தர்… வீடு வாங்க… முதல் குறையுதெண்டு… கனக்க இல்லை. அஞ்சாயிரம் டொலர்தான்.”

      “உதவி செய்யத்தான் வேணும். அதுக்காக இப்பிடியா? உங்களுக்கெண்டொரு குடும்பம் இருக்கு. ஞாபகமிருக்கட்டும்” - இதைச் சொன்னபோது யாழினியின் கன்னங்களில் கண்ணீர் சிதறியது. அவன் பதறிப்போனான்.

      ‘‘இனி இப்பிடியெல்லாம் செய்ய மாட்டேன்” - அவளை அணைத்தபடி கூறிய வார்த்தைகளை அவனே நம்பவில்லை.

      குழந்தை பிறந்த சில மாதங்களுக்கு எல்லாமே நல்லபடியாய்த்தானிருந்தது. அதன் சிரிப்பு… ‘ஐயோ! சொர்க்கமடா வாழ்க்கை’ எனக் கிறங்கிக்கிடந்தான் சத்தியன். யாழினியும் அவளுடைய இயல்பான தண்மைக்கு மீண்டுவிட்டாள். அஞ்சல்களை அவனே எடுத்து வந்ததும், தொலைபேசி அழைப்புகளுக்கு அவனே பதிலளித்ததும் அந்த ‘அமைதி’ நீடிக்கக் காரணமாயிற்று.

      எப்போதும் கவனமாயிருப்பது எப்படி என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

      குழந்தையை அமர்த்தி சாப்பாடு தீத்துவதற்கான கதிரையை வாங்கப்போன இடத்தில், சத்தியனுடைய கடனில் ஐந்தாயிரம் டொலர்களை ஏற்றியவரை அவர்கள் சந்தித்தார்கள். ஐம்பது வயதிருக்கும். சாயம் பூசப்பட்ட மீசை, முகத்தோடு ஒட்டாமல் தனித்துத் தெரிந்தது. சத்தியனை பலவழிகளிலும் தவிர்த்துவந்த அவர், ஒரு மாதிரியாக முழித்துக்கொண்டு நின்றார்.

      “புது வீட்டுக்கு சோபா பாக்க வந்தனான்”என்றார். அவர் அமர்ந்து பரிசீலித்துக்கொண்டிருந்த சோபாவின் விலை மூவாயிரத்துக்குக் குறையாது.

      “ஆனா இப்ப வாங்கேல்லை… விலை கூடவாக் கிடக்கு” - அவர் அவசரமாகச் சொன்னார்.

      ‘இவரோ அவர்?’ - யாழினி விழிகளால் வினவினாள்.

      “மாதாமாதம் வட்டியைக் கட்டிவிடுங்கோண்ணை. அந்த மனுசி போன் அடிச்சுக் கத்துது” என்றான் சத்தியன். யாழினியை அருகில் வைத்துக்கொண்டு அவரிடம் காட்ட முடிந்த கோபம் அவ்வளவுதான். அதன்பிறகு, பார்த்த எந்தப் பொருளும் யாழினிக்குப் பிடிக்கவில்லை. அன்று அவர்கள் வாங்கப்போன கதிரையை வாங்காமலே வீடு திரும்பினார்கள்.

      குழந்தை வளர வளர கசப்பும் வளர்ந்தது.

      “பாம்பர்ஸ் முடிஞ்சு போச்சு.”

      “எத்தினை தரந்தான் மூத்திரம் போவாள்” - சலித்துக்கொள்வான்.

      “பழஞ்சீலைத் துணியைக் கட்டிவிடவா?” - சினந்தெறிவாள் அவள்.

      ‘ஊரவனுக்கெல்லாம் காசு வாங்கிக் குடுக்கத் தெரியுது. பெத்த பிள்ளைக்கு பாம்பர்ஸ் வாங்கக் கணக்குப் பாக்கிறார்’- முணுமுணுப்பு அவனது செவிகளை எட்டாமலில்லை.

      நாளடைவில் அவளுடைய மன்னிப்பின் கையிருப்பு தீர்ந்தது. அடிக்கடி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு பல்கனியில் போய் இருக்கத் தொடங்கினாள். இருப்பதோ ஆறாவது மாடி. உள்ளே வரச்சொல்லிக் கூப்பிட்டால், பக்கத்து வீடுகளுக்குக் கேட்குமளவிற்கு உரத்த குரலெடுத்துக் கத்தினாள். விளாம்பழம் உடைப்பதுபோல, சாப்பாட்டுக் கோப்பையைத் தரையில்  எறிந்து உடைத்தாள். ஒருநாள், சத்தியன் வேலை முடிந்து திரும்பி வந்தபோது, யாழினிக்குப் பதிலாக ஒரு துண்டுக் காகிதம் மேசையில் கிடந்தது.

      ‘நீங்கள் திருந்தப் போவதில்லை. நான் போகிறேன்’

      யாழினியின் தோழி மூலமாக அவளைக் குறித்த செய்திகளை அவன் அறிந்துகொண்டுதானிருந்தான். அவளோடுதான் யாழினி தங்கியிருந்தாள். ‘திரும்பி வா’ வென்றழைக்கலாந்தான். ஆனால், அதற்கு அவனுக்குத் தைரியமில்லை.

      வெறுமை குடிகொண்டுவிட்ட வீட்டுக்குத் திரும்பி வரவேண்டியிருந்த மாலைப் பொழுதுகளை அவன் சபித்தான். காலோயும்வரை வீதிகளில் சுற்றித் திரிவான். பூங்காக்களின் மர இருக்கைகளில் இருட்டும்வரை படுத்துக்கிடப்பான். ஒருதடவை ஒரு முழுப்போத்தலைக் குடித்துவிட்டு நடைபாதையில் வீழ்ந்து கிடந்தான். அந்தப் பாதையில் நூற்றுக்கணக்கான பாதங்கள் விரைந்தன. ஆயிரக்கணக்கான வாகனங்கள் அவனையொட்டி சீறிப் பறந்தன. வீதியில் வீழ்ந்துகிடந்தவனைக் குனிந்து பார்க்க அன்று அந்த மாநகரில் ஒருவருக்கும் நேரம் இருக்கவில்லை. தானாகவே எழுந்தான். தன்னை நொந்தபடி நடந்தான்.

      இந்தத் தொடர்மாடிக் குடியிருப்பு இரண்டு சந்திகளையொட்டி அமைந்திருக்கிறது. வீட்டினுள்ளோ பூச்சி காகிதத்தில் ஊர்ந்தாலும் கேட்குமளவு மயான அமைதி! இல்லை! ஊரிலென்றால் மயானத்தில் தீயெழுந்து மிளாறி எரிகிற ஓசையேனும் கேட்கும். இங்கு அதுவுமில்லை. மின் தகனக் கூடத்திலுள்ளது போலோர் அமைதி.

      மனிதர்கள் எல்லோரும் கதைப்பதை நிறுத்திக்கொண்டுவிட்டார்களா? சத்தத்தைக் கேட்க விரும்பி மூச்சுத்திணற வீதிக்கு ஓடுவான். மோல்களுக்குள் சுற்றுவான்.

      இனி அதற்கெல்லாம் அவசியமில்லை! தொலைபேசியை வெறுப்போடு நோக்கினான். ஆட்களற்ற வீட்டில் எடுப்பாரற்று இனி ஒலித்துக்கொண்டேயிருக்கட்டும். மின்னுகிற இலக்கங்களை, செய்வதறியாமல் வெறித்தபடி இருப்பது கொடுமையானது.

      இவனுக்குக் கடன்கொடுத்த எல்லோருள்ளும் தனபாலனுக்குத்தான் பெரிய ஏமாற்றமாகிவிடும். அவன் மாதக்கடைசியிலேயே கூப்பிடத் தொடங்கிவிடுவான். முதலில் கைத்தொலைபேசிக்கு எடுத்து, பதிலில்லை என்று கண்டதும், இரவு பத்து மணிக்குப் பிறகு வீட்டுத் தொலைபேசிக்கு அழைப்பான். பறவைக் கூட்டினுள் முட்டைகளைத் தேடி தலையை நீட்டுகிற பாம்பெனத் தனபாலனின் குரல் உள்வரும். பொதுவாக, காலநிலையைக் குறித்து சலிப்போடு கதைக்கத் தொடங்குவான். அவனுக்கு மழையும் பிடிக்காது; “சனி மழை. நசநசவெண்டு” வெயிலும் சகிக்காது; “ஊரிலை எறிக்கிற வெயில் இப்பிடித் தோலை எரிக்கிறேல்லை’’ பனியையும் வசைபாடுவான்; “மனுசனாகப்பட்டவன் இந்த நாட்டிலை இருப்பானா? எப்ப அடிபடுமோ எண்டு பயந்து பயந்து வாகனம் ஓட்டவேண்டிக் கிடக்கு” ஈற்றில், அவனது உரையாடல் ஓரிடத்தில் வந்து இடறுப்பட்டாற்போல நிற்கும். அதற்கிடையில் இவன் பதிலைத் தயார்செய்து வைத்திருப்பான்.

      “நாளைக்கு முதலாந் திகதி… என்ன மாரி?” ‘மாதிரி’ என்பதை ‘மாரி’ என உச்சரிப்பது அவனது வழக்கம்.

      “ஓம்... நாளையிண்டைக்கு ரெண்டாந் திகதி”அசடு வழியும் தனது முகத்தின் பரிதாபத்தைக் கண்ணாடியின்றியே சத்தியன் காண்பான். தானே தன்னைச் சகியாக் கணமது.

      “வட்டிக் காசைப் போட்டுவிடு மச்சான். பிந்தினா தெரியுந்தானே சிறியன்ரை குணம்.”

      ‘சிறியன்’ என்பதொரு கற்பனைப் பாத்திரம் என்பது சத்தியனுக்குத் தெரியும். இல்லாத ஒருவனின் குணத்தை அறிவதெப்படி? ஆனாலும், தொடர்ந்து அந்தப் பெயரைச் சொல்வதன் மூலம் அதற்கொரு முகத்தை தனபாலன் உருவாக்கி வைத்திருந்தான். மிகவும் கறாரான தோரணைகொண்ட, கண் இரப்பைகள் வீங்கித் தொங்குகிற உப்பலான மஞ்சள் முகம். அந்தச் சிறியன் வெயில் காலத்திலும் குளிர்கோட்டு அணிந்திருப்பான். வட்டிக்காசு வங்கிக் கணக்கில் விழத் தாமதமாகிற மாதங்களில், சீறிவரும் காரில் வந்திறங்குவான். அதன் கதவைக் காலால் அடித்துச் சாத்துவான். பிறகு, தலைகுனிந்தபடி நிற்கிற தனபாலனை நாய்க்கிழி பேய்க்கிழி கிழிப்பான்.

      ஏறத்தாழ மூன்றரை ஆண்டுகளாக இந்தக் கதை நடக்கிறது.

      தனபாலனிடம் வாங்கியது இருபத்தி எட்டாயிரம் டொலர்கள்தான். கட்டிய வட்டியோ இருபதாயிரம் டொலர்களைத் தாண்டியிருக்கும். அதைக் குறித்த குற்றஉணர்வின் மெல்லிய சாயலைத் தானும் சத்தியன் தனபாலனின் கண்களில் கண்டதில்லை. அவனுக்கு அது தொழில்! ஆனால், சிறிதும் கூச்சமின்றி இவனை நண்பனென்று சொல்லிக்கொள்வான்.

      “ஒரு சிநேகிதன் அந்தர ஆபத்தெண்டு கேக்கேக்குள்ள எப்பிடி இல்லையெண்டு சொல்லுறது. அதுதான் வாங்கித் தந்தனான். இப்பிடி வட்டி கட்டப் பிந்தினா என்ன செய்யிறது?” பொய்யில் அசையும் உதடுகள் மீது சப்பென்று அறைந்தாலென்ன என்று சத்தியனுக்குத் தோன்றியிருக்கிறது. ஆனால், அடிக்குப் பயந்து வட்டி வருவாயை விட்டுக்கொடுக்கும் ஆளாக தனபாலன் தோன்றவில்லை. பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கவும் வழியில்லை.

      “நீயொரு ஷைலாக்” - இவன் சிரித்தபடி சொல்லியுமிருக்கிறான். தனபாலனுக்கு சேக்ஸ்பியரையோ அவருடைய ஷைலாக்கையோ தெரியாது. தெரிந்தாலும் அலட்டிக்கொள்ளமாட்டான். காசு, வட்டி, வட்டிக்கு வட்டி இவை மட்டுமே அவனறிந்தவை.

      கதவைப் பூட்டியபின், குமிழியைத் திருகிப் பார்த்தான் சத்தியன். இன்றோ நாளையோ இந்தக் கதவு பொலிஸாரால் உடைபடத்தான் போகிறது. என்றாலும், வாழ்ந்த வீட்டைத் திறந்து வைத்துவிட்டுப் போக மனம் வரவில்லை. தன்னை அடையாளங் காண உதவும் பிளாஸ்டிக் அட்டைகள் நிறைந்த பேர்ஸ் பையினுள் இருக்கிறதா என மேலுமொரு தடவை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டான். துயரமும் தனிமையும் வசிக்கும் அந்த வீட்டுக் கதவின் முன் ஒரு கணம் தயங்கி நின்றான். பிறகு பேருந்து தரிப்பிடத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.

      வோர்டன் புகையிரத நிலையத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த அறுபத்தெட்டாம் இலக்கப் பேருந்தினுள் அவன் இருந்தான். இருபுறமும் சம உயரத்தில் மரங்கள் நிரை நிரையாக நிற்கும் அழகான சாலை வோர்டன். அங்கு வாடகைக்கு வீடெடுத்து வருவதற்கு அந்தச் சாலைமீதான விருப்பமும் காரணம். மேப்பிள் மர இலைகளில் வெயில் இழைந்துகொண்டிருக்கும் இளவேனிற்காலத்தின் மாலைப்பொழுதுகளில், யாழினியோடு அவன் நடக்கப் போவதுண்டு. ‘இனியொருபோதும் இந்த மரங்களைக் காணமாட்டேன்’ நினைத்தான். ‘செத்த பின் சென்று சேர்கிற இடத்தில் மரங்கள் இருக்குமா?’ ஏங்கினான். ‘இதென்ன பைத்தியக்காரத்தனம்! வேண்டாமென்று தப்பியோடுகிற வாழ்வினை வேறோரிடத்தில் தொடர எண்ணுகிற அழுங்குக் குணம்.’

      அவனுக்கு நேரெதிரே இருந்த பக்கவாட்டான இருக்கையில் இளங்குடும்பமொன்று அமர்ந்திருந்தது. தாயின் மடியில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தைக்கு இரண்டு வயதிருக்கலாம். தந்தை, திடமான உடலும் செழிப்பான கன்னங்களும் அடர்ந்த புருவங்களுங் கொண்டவன். சத்தியன் தனது வறண்டு போன கைகளையும் கால்களையும் இரகசியமாகப் பார்த்துக்கொண்டான். கறுப்பு நிற ஆடை விளிம்பினடியில் மேலும் அழகு கூடித் தெரிந்த அந்தப் பெண்ணின் வெண்ணிறப் பாதங்களில் சத்தியனின் கண்கள் தன்னிச்சையாக ஊர்ந்தன. பிறகு, தனது செயலால் வெட்கமடைந்தவனாகப் பார்வையைத் தனது உள்ளங்கைக்கு மாற்றிக்கொண்டான். அந்தப் பெண்ணின் கால்களைத் தவிர்க்க பேருந்தின் மேற்புறத்தை நோட்டமிட்டான்.

      “மன அழுத்தமா? தற்கொலை செய்யும் எண்ணத்தில் இருக்கிறீர்களா? உங்களுக்கு எங்களால் உதவ முடியும்” என்றெழுதப்பட்ட வாசகங்களில் அவனது விழிகள் பதிந்தன. அதன் கீழ் தொடர்பு எண். ‘இந்தக் கடனிலிருந்து என்னை மீட்டெடுங்கள்’ என்று மன்றாடலாம். நாள்கணக்கில் வகுப்பெடுத்து தற்கொலையே மேலென்று எண்ணவைத்துவிடுவார்கள் அல்லது வங்கியைக் கைகாட்டுவார்கள். வங்கிகளில் பெறக்கூடிய கடனட்டைகளையும் தனிப்பட்ட கடன்களையும் பெற்றாயிற்று. அவற்றை மீளப்பெற சகல உத்திகளையும் பயன்படுத்தித் தோற்ற வங்கிகள், அவனை ‘கலெக்சன் ஏஜன்சி’களிடம் கையளித்துவிட்டன. ஏதேதோ எண்களிலிருந்தெல்லாம் தொலைபேசி அழைப்பு வரும். ‘அடுத்து நீதிமன்றத்தில் சந்திக்கலாம்’ என்றெல்லாம் மிரட்டுவார்கள். அஞ்சல் பெட்டியைத் திறக்கவே பயமாக இருக்கும்.

      யாழினி வேலைக்குப் போகிறாளாம். இந்தக் கடன்சுமை தன்மீதும் பொறிந்துவிடக்கூடாதென்று எண்ணி விலகிப் போன அவள் சுயநலவாதி என்று, மனம் இற்றுச் சாய்ந்த பொழுதுகளில் எண்ணியிருக்கிறான். இல்லை… அவள் அப்படியானவளில்லை. சம்பளம் கைக்கு வந்த மறுநாளே குழந்தையின் உணவுக்குத் திண்டாடும் நிலைமையை ஒரு தாயாக அவளால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

      முன்னிருக்கைக் குழந்தை விழித்துக் கொண்டு தகப்பனிடம் செல்லங்கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. இந்த அதிகாலையில் எங்கே செல்கிறார்கள்? அந்தத் தகப்பனின் முகந்தான் எத்தனை தெளிச்சையோடிருக்கிறது. எவ்வளவு நம்பிக்கையைத் தரும் வாழ்வு அவர்களுக்கு அமைந்துவிட்டிருக்
      கிறது. அந்த இளைஞனின் சட்டைப் பையில் ஒரு பேனா இருந்தது.

      ‘இதைக் கொண்டு எந்தக் கடன் பத்திரத்திலும் கையெழுத்திட்டுவிடாதே நண்பனே. கடனட்டைகளில்கூட. உழைப்பவனின் குருதியை ருசித்து ரசித்து உறிஞ்சும் பிளாஸ்டிக் அட்டைகள் அவை.’

      அந்த மனிதன் தனது மனைவிமீது அன்புகொண்டவனாயிருக்க வேண்டும் அல்லது இந்த அதிகாலையின் குளிர்ச்சியில் அங்ஙனம் தோன்றுகிறான். குனிந்து அவளது செவிகளில் மெதுவாகப் பேசினான். முக்காடு விலகி கருகரு கூந்தல் தெரிய அவள் சிரித்தாள். தெத்துப்பல். ஆரோக்கியத்தின் அழகு நிறைந்த பெண். அவர்கள் அடுத்த ஆண்டு இன்னொரு குழந்தை பெற்றுக்கொள்ளக்கூடும். அதன்பிறகு, பேருந்துப் பயணம் சிரமமானதாகிவிடும். அந்த மனிதன் உழைப்பாளியாகத் தோற்றமளிக்கிறான். நிச்சயமாக ஒரு கார் வாங்குவான். தன்னைப்போலக் கடனாளியாக இருக்கமாட்டான்.

      ‘நானொரு முட்டாள்’ பார்வையை வீதிக்குத் திருப்பிக்கொண்டு தன்னை நொந்தான். சத்தியனுக்கு ஒரேயொரு தங்கச்சி. பெயர் வித்யா. நல்ல குண்டு; நல்ல அழகு. கொழும்பில் காப்புறுதி முகவராக வேலை செய்த வரோதயனை அவளுக்கு மாப்பிள்ளையாக்கினார்கள். தடபுடலாகக் கலியாணம். ஐந்து நட்சத்திர விடுதியில் வரவேற்பு. எட்டு மாதங்களிலேயே வரோதயனுக்கு கனடா விசா கிடைத்துவிட்டது.

      அப்போதுதான் குளித்துவிட்டு வந்தாற் போன்றதொரு முகமும், முதுகுப் புறத்தில்கூட சிறு கசங்கலும் காணக் கிடைக்காத ஆடைகளுமாக, டவுன்ரவுன் தெருக்களில் அவசரமாக வேலைக்குப் போகிற மேலதிகாரிகளின் தோற்றத்தைக் கொண்டவன் அவன்.

      “ஒருத்தனுக்குக் கீழை கூழைக்கும்பிடு போட்டு வேலை செய்யிறதெல்லாம் எனக்குச் சரிவராது” வந்த வரத்திலேயே அறிவித்துவிட்டான்.

      றியல் எஸ்டேட் ஏஜன்ட் ஆவதற்கான பயிற்சி வகுப்புகளில் ஓராண்டைக் கழித்தான். அதனையடுத்து வந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளில் அவனால் ஒரு வீட்டைத்தானும் விற்க முடியவில்லை. வீட்டைக் காட்டவேண்டிய வரோதயன் ‘உடுத்துப் படுத்து’ப் போவதற்கிடையில், வீட்டைப் பார்க்க வருபவர் காத்திருந்து களைத்துப்போய், தன்னுடைய வீட்டைச் சென்றடைந்திருப்பார். வரோதயன் ‘பிராண்ட் நேம்’ஆடைகளையும் சப்பாத்துக்களையும் மட்டுமே அணிந்தான். வீட்டிலிருந்து தெருவுக்கு அவன் செல்வதற்குள்ளாகவே அவன் தெளித்திருந்த வாசனைத் திரவியம் தெருவைச் சென்று சேர்ந்துவிடும்.

      வித்யா வேலைக்குப் போனாள்தான். ஆனாலும், இது கொஞ்சம் ஓவர்! சத்தியன் தங்கச்சியைக் கூப்பிட்டு விசாரித்தான்.

      “அறம்புறமா காசு புழங்குது. எங்காலை?”

      “கடன் வாங்கிறாரெண்டு நினைக்கிறன்” - தமையனைப் பார்க்காமல் எங்கோ பார்த்துக்கொண்டு சொன்னாள்.

      சத்தியன், வரோதயனைக் கூப்பிட்டு ஒருநாள் வகுப்பெடுத்தான். கடனில் வீழ்ந்த தன்னை உதாரணமாகக் காட்டினான்.

      “கொண்ணர் முட்டாள்த்தனமா கடன் வாங்கினாரெண்டால் நானும் அப்பிடியே…’’ - வித்யாவோடு சண்டை பிடித்தான் வரோதயன்.

      அவன் காட்டிய ‘படம்’ அதிக நாள் ஓடவில்லை.தொழில் தொடங்கப் போவதாகச் சொல்லி, வாங்க முடிந்த இடங்களிலெல்லாம் கடன் வாங்கி, வாங்கமுடியாமற் போன கட்டத்தில், பத்து வீத வட்டிக்குக் கடன் வாங்கினான் வரோதயன். ஆயிரம் டொலருக்கு நூறு டொலர் மாத வட்டி! வட்டிக்கு மேல் வட்டி ஏறி கடன் அவர்களது தலையில் வாமன அவதாரம் போல கால்வைத்துக்கொண்டு நின்றபோது, வித்யா கணவனோடு கோபித்துக்கொண்டு அண்ணன் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டாள். அதன்பிறகு, சத்தியன் வரவேற்பறைக்குள் உறங்கத் தொடங்கினான். வித்யாவின் மூக்குறிஞ்சலும் கேவலும் வரவேற்பறை வரை கேட்கும். கூடவே அவளை சமாதானப்படுத்துகிற யாழினியின் குரலும்.  வித்யாவோ ஒரே தங்கை. இவனோ இப்போதும் ‘பாசமலர்’ படம் பார்த்து குளியலறைக்குள் போய் விம்மி விம்மி அழுகிறவன். வேறு வழியில்லாமற் போக, தனபாலனிடம் வட்டிக்கு வாங்கி தங்கை கணவனின் கடனை அடைத்தான் சத்தியன். அதற்காகவே காத்திருந்தவன் போல, வரோதயன் கனடாவை விட்டுச் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் யாழ்ப்பாணத்துக்கு ஓடிப்போய்விட்டான். அதன்பிறகும், அவனைத் தேடி கடன்காரர்கள் வீட்டுக்கு வந்தார்கள். வித்யா வெளிக்கு குற்றஉணர்வோடும், உள்ளுக்குள் நிம்மதியோடும் வன்கூவருக்குக் குடிபெயர்ந்தாள்.

      கடன் என்ற சொல் சத்தியனுடைய இரத்தத்தில் நீந்தித் திரியவாரம்பித்தது அதன் பிறகுதான். திமிங்கிலம் வாலால் சுழற்றியடிப்பதுபோல அந்த நினைவு அவனை இரவுகளில் சுழற்றியடித்தது. மதுப்பழக்கம் மிகுதியானது. குடி என்பது தற்காலிக மயக்கந்தான். நள்ளிரவிலேயே விழிப்பு வந்துவிடுகிறது. தூக்க மாத்திரைகளும் நாளடைவில் அவனைக் கைவிட்டன. கடனைக் கொடுத்து முடிக்கும் நாளைக் கனவுகாண ஆரம்பித்தான். விழிப்புநிலையில் ஏற்படும் கனவுதானது. உடல் தளர்ந்து சில்லுவண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு நடந்துசெல்லும் வயோதிகத்தில்கூட, தான் வட்டிகட்டிக் கொண்டிருக்க வேண்டியேற்பட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சினான். தன்னுடைய ஓய்வூதியப் பணத்தின் ஒரு பகுதி வட்டியாகவே போய்விடுமெனவும் எண்ணிக் கலங்கினான். எட்டு மணி நேரம் நின்றபடியே தோல்பட்டியை விரட்டி விரட்டிப் பார்க்கிற வேலையின் ஊதியத்தில் பாதி வட்டிக்கே போய்விடுகிறது. சம்பளத்தை வங்கிக் கணக்கில் பார்க்கிறபோதெல்லாம் அது தன்னுடைய தில்லையே என்ற துக்கம் மேலிடும்.

      வட்டியில்லாமல் யாரிடமாவது கடன் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு, சிறுகச் சிறுக அடைத்துவிடலாமென்று பல தடவை முயன்றான். ஏமாற்றமே எஞ்சியது. சத்தியன் கடன் கேட்டுக் கையேந்தியவர்களில் ஒருவன் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒன்றாக வேலை செய்தவன். தனது பிள்ளையின் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்தின்போது, வந்த விருந்தினர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் இருநூறு டொலர்கள் செலவழிக்குமளவிற்கு நல்ல வசதிக்காரன். அவன் சத்தியனிடம் தனது பஞ்சப்பாட்டை உரக்கவே பாடிக் காட்டினான். ஏன் கேட்டோமென்றாகிவிட்டது. அவமானத்தில் துவண்டுபோனான் சத்தியன். அன்று முழுவதும் ‘ஐயோ… ஏன் கேட்டேன்… ஏன் கேட்டேன்’ என அரற்றித் திரிந்தான்.

      மற்றவர், உறவுக்காரப் பெண்மணி. அவரிடம் கேட்பதற்கு முன், நாடகம்போல எத்தனை தடவைகள் ஒத்திகை பார்த்தான்! ஏழெட்டு நாட்களாக அவனுடைய தலைக்குள் அந்த வாசகங்கள் சுழன்று கொண்டிருந்தன. ‘கொஞ்சம் கொஞ்சமாத் திருப்பித் தந்திடுவன்’ என்ற கடைசி வாசகத்தை விதவிதமாகச் சொல்லிப் பார்த்தான். ஒத்திகைகளை, ‘இல்லை’ என்ற ஒற்றைச்சொல்லால் ஒரே நொடியில் காலிசெய்தார் அவர். அவரிடம் மில்லியன் கணக்கில் பணமிருந்தது. அது அவரையறிந்த எல்லோருக்கும் தெரியும். 

       ‘எனக்கு யாருமில்லை’ அவன் தன்னிரக்கத்தை மறைக்க வெளியே பார்த்தான்.

      எல்ஸ்மெயார் நிறுத்தத்தில் ஒரு பெண் பேருந்தினுள் ஏறினாள். குள்ளமாயிருந்தாள். மங்கோலிய முகம். தொடைப்பகுதியில் கிழித்துவிடப்பட்ட நீலநிற ஜீன்ஸ். கையில் வைத்திருந்த கனத்த புத்தகத்தினுள் ஆழ்ந்துபோனாள். பெரும்பாலும் அது பாடப்புத்தகமாகத்
      தானிருக்கும். எப்பாடுபட்டேனும் நல்லவேலையில் அமர்ந்துவிடுவாள். கடன் வாங்கவேண்டிய தேவை அவளுக்கு இராது. 

      பேருந்து புகையிரத நிலையத்துள் நுழைந்தது. படிகளில் இறங்கிச் சென்று, புகைவண்டியில் ஏறிக்கொண்டான் சத்தியன். மேற்கு நோக்கிச் செல்லும் அதன் முகப்பில் ‘கிப்ளிங்’என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. அதுதான் கடைசியாகச் சென்று தரிக்குமிடம்.

      அவனது கண்களுக்கு வெள்ளைக்காரர்களாகத் தோற்றமளிப்பவர்கள் பெரும்பாலும் புத்தகத்தைப் பிரித்துக்கொண்டே அமர்கிறார்கள். வாசிக்கிறார்களோ இல்லையோ, இறங்கும்வரை அதை மூடுவதில்லை.

      சத்தியனுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்தவன் தோளிலிருந்து கால் வரை நீண்ட ஒரே ஆடையை அணிந்திருந்தான். வீதிகளைச் செப்பனிடும் தொழிலாளர்கள் அணியும் கனத்த சப்பாத்துக்கள் மாட்டியிருந்தான். வாயை நீள்வட்ட ‘ஓ’வாகத் திறந்துகொண்டு உறங்குகிறான். மடியில் கிடந்த பையினுள் மதிய உணவு இருக்கலாம். மற்றொருவன் மஞ்சள் நிறத்தவன். நின்றபடி தூங்கிவழிகிறான். பார்த்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே, விடுதிகளில் நடனமாடும் பெண்களைப் போல, புகையிரதத்தினுள்ளிருந்த அலுமினியக் கம்பத்தை ஒரு சுற்று சுற்றி வந்துவிட்டான். தனபாலனின் கண்களும் எப்போதும் தூக்கக் கலக்கத்தோடே இருக்கும். அவன் ‘ட்றக்’ ஓட்டுகிறான். அமெரிக்காவின் மாநிலங்களெல்லாம் அவனுக்கு அத்துப்படி. நாற்பத்தெட்டு அடி நீளமான அவனுடைய கனரக வாகனம் அமெரிக்காவுக்கும் கனடாவுக்குமிடையில் பொருட்களை ஏற்றுவதும் இறக்குவதுமாக ஓடித்திரிகிறது.

      சில நாட்களில் சத்தியன் வெளியில் சென்றுவிட்டுத் திரும்பிவரும் வரை தொடர்மாடிக் குடியிருப்பின் கார் தரிப்பிடத்தில் தனபாலன் வட்டிக்காசுக்காகக் காத்துக் கிடப்பதுண்டு. கிடைத்த நேரத்தை வீணாக்க விரும்பாது காரினுள் உறங்கிக்கிடப்பான். கனவிலும் வாகனம் ஓட்டுவது போன்று கைகள் ஸ்டீயறிங்கில் பதிந்திருக்கும்.

      “நேற்றுதான் ஒஹாயோவில இருந்து வந்தனான்” என்பான் எழும்பி. தனபாலன் தன் வாழ்வில் விடுமுறையின் இன்பத்தை அனுபவித்ததேயில்லை. அவனைப் பொறுத்தளவில் எவ்வளவுக்கு வங்கிக் கணக்கில் பணம் ஏறுகிறதோ அவ்வளவுக்கு சந்தோசமும் ஏறும். அவனுடைய மனைவியும் ஒப்பனைப் பொருட்கள் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையொன்றில் வேலை செய்கிறாள். அவளது முகம் எப்போதும் பளிச்சென்றிருப்பதற்கும் அந்த வேலைக்கும் நிச்சயமாகத் தொடர்பு இருக்கவேண்டும். ரொறன்ரோவில் தனபாலனுக்குச் சொந்தமாக நான்கு வீடுகள் இருப்பதாக நண்பர்கள் சத்தியனிடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

      ட்றக்கில் உறங்குவதற்கெனப் பயன்படுத்தப்படும் மறைப்புடன் கூடிய குறுகலான படுக்கையில், பாலியல் தொழிலாளியொருத்தியைக் கூடியதாக ஒருமுறை சத்தியனிடம் கூறினான். இவன் முகத்தை ஒரு மாதிரியாகக் கோணிக்கொண்டு ‘ஏனப்படி?’ என்றான். “உண்மையைச் சொன்னால், எனக்கு அதுக்கெல்லாம் நேரமில்லை. நான் வீட்டிலை தங்கிற நாளுகளிலை மனுசி வேலைக்குப் போயிருக்கும்” என்றான் தனபாலன் அசிரத்தையாக. ஒரு கோடைக்காலத்தின் விடுமுறை நாளொன்றில், தனது குழந்தைகள் இளைஞர்களாக வளர்ந்திருப்பதைக் கண்டு தனபாலன் திகைத்துப்போகக்கூடும்.

      என்னதானிருந்தபோதிலும் கதை சொல்வதில் மட்டும் தனபாலன் கஞ்சத்தனம் காட்டுவதில்லை. எப்போதாவது நண்பர்களோடு உணவகத்திற்குச் செல்லும்போது, பில்லை யாராவதொருவர் பக்கம் தள்ளிவிட்டுவிட்டு பராக்குப் பார்ப்பதாக அவன் பாவனை செய்வதைச் சகித்துக்கொள்வது அதன் பொருட்டே.

      “கலிபோர்னியாவுக்குப் போற ஹைவேல ஒருநாள் வாகனம் ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறன். பெருங்காடு. திடீரெண்டு, வெள்ளைச் சீலை கட்டின ஒரு வெள்ளைக்காரி ஒருத்தி ட்றக்கை நிப்பாட்டச் சொல்லி கைகாட்டுறாள். எனக்கு நல்லாத் தெரியுது அது பேயெண்டு. அவளைத் தாண்டிப் போறன். ஐம்பது ஐம்பத்தைஞ்சு கிலோ மீற்றர் கழிச்சு அதே வெள்ளைக்காரி திரும்பவும் கையைக் காட்டுறாள்.”

      “ச்சா! அருமையான சான்ஸ். நிப்பாட்டியிருக்கலாம்” - கிருபா சொன்னான். தனபாலனின் கண்களிலும் நப்பாசை பளிச்சிட்ட மாதிரித்தானிருந்தது. “எங்கடை கண்ணிலை தட்டுப்படுற வெள்ளைக்காறப் பேய்கூடச் சீலைதான் கட்டியிருக்கும்” - சத்தியன் சிரித்தான்.

      “அதொரு தோற்ற மயக்கம். நிப்பாட்டாமல் கன நேரமாய் வாகனம் ஓடிக்கொண்டிருந்திருப்பாய்” - நிர்மலன் கையில் நண்டுக் காலோடு பேய்க்கதைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தான். தனபாலன் எவருக்கும் பதிலளிக்காது கனகாரியமாகச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

      ஒருநாளாவது இப்படி பேருந்துனுள்ளிருப்பவர்களையும் புகையிரதத்தினுள்ளிருப்பவர்களையும் சாலையையும் பராக்குப் பார்த்துக்கொண்டு பயணம் செய்ய தனபாலனால் முடிந்திருக்குமா?

      இவனுடைய சாவுச்செய்தி தனபாலனை ஒரு பீரங்கிபோலத் தாக்கக்கூடும் அல்லது புகையிரதம்போல. சிலசமயம் இவனுடைய மனைவி யாழினியைக் காட்டிலும் அந்தச் செய்தி அவனுக்குத் துக்கந்தருவதா யிருக்கலாம். உள்ளொடுங்கிய ஜீவனற்ற அந்தக் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தோடுவதைச் சத்தியன் கண்டான். “என்ரை காசு… என்ரை காசு” ட்றக் ஓட்டிகள் பயன்படுத்தும் கழிப்பறையினுள் அமர்ந்து முதுகு குலுங்க தனபாலன் அழுகிறான்.

      சத்தியன் பேப் இரயில் நிலையத்தில் இறங்கினான். எவ்வளவு அழகான புகையிரத நிலையம்! சாவதற்குச் சரியான இடம்!

      விலத்திக்கொண்டு விரைகிற மனிதர்கள். எல்லோரும் வாழ்வினைத் தேடியே ஓடுகிறார்கள். நான் மட்டும்… இமைத்து நிறுத்தப் பார்த்த எத்தனத்தையும் மீறி கண்ணர் வழிந்துவிட்டது. “என்ரை காசு… என்ரை காசு” -  தனபாலன் வழிமறித்து விம்முகிறான். நாளில் பெரும் பகுதியை வாகனத்திலேயே கழிப்பதால், பெருத்து விட்ட வயிற்றில் கண்ணீர் சிந்துகிறது. அவனது வாகனம் மழையையும் பனியையும் ஊடறுத்துக்கொண்டு கனத்த பாம்பென ஊர்கிறது.

      சத்தியன் சுவரையொட்டிப் போடப்பட்டிருந்த இருக்கைகள் ஒன்றில் அமர்ந்தான். ரயில்கள் கூவிக்கொண்டோடி வருகின்றன.  “பாயடா… பாய்” மரணம் அந்த ‘வெள்ளைக்காரப் பேய்’ போலக் கையசைத்துக் கூப்பிடுகிறது. கைவிரல்களைப் பார்த்தான். அவை நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. கால்களுந்தான். கைகளால் கால்களை அழுத்தினான். எனினும், நடுக்கம் நிற்கவில்லை.

      கறுப்பினத்தைச் சேர்ந்த இளைஞன் ஒருவன் இவனைத் திரும்பிப் பார்த்தான். இவன் அவனுடைய கண்களைத் தவிர்த்து தண்டவாளத்தைப் பார்த்தான். தற்கொலை யின் சாயல் தன்மீது படிந்துவிட்டதோவென ஐயுற்றான். முகத்தை அழுத்தித் துடைத்தான்.

      “பாயடா! பாய்!” தன் முதுகைத் தானே தள்ளினான்.

      தொலைவில் ரயிலின் கூவல் கேட்கிறது. சில நொடிகளில் வந்துவிடும். எழுந்தான். நடந்தான். ஒரு சில அடிகள் தூரத்தில் மரணம்!

      “வா நாயே வா! கடன்கார நாயே!” ரயில் கூப்பிடுகிறது.

      விழுந்துபோனான்.

      கண்களை விழித்துப் பார்த்தபோது, அந்தக் கறுப்பின இளைஞன் தன்னைத் தாங்கிப் பிடித்திருப்பதை உணர்ந்தான். தண்டவாளத்தில் விழுவதற்குள் ரயில் முகப்பு அவனைக் கடந்துபோயிருந்தது. ஆனால், பயத்தில் மயங்கிவிட்டான். யாரோ ஆம்புலன்ஸை அழைக்கிறார்கள். இனி பொலிஸ் வரும். தற்கொலை முயற்சி எனக் குற்றஞ்சாட்டி வழக்கு பதிவார்கள். பசிமயக்கமென்று சமாளித்துவிடுவான். ஆனால், நண்பர்களிடத்தில் செய்தி பரவிவிட்டது. தனபாலன் பதறிப்போய் ஓடிவந்தான்.

      “இப்பிடியா செய்வாய்?”

      வீடு திரும்பியிருந்த யாழினி தனபாலனின் முகத்தை வெறுப்போடு நோக்கினாள்.

      “ரெண்டொரு கிழமை கழிச்சு வட்டிக்காசைத் தாறனெண்டு சொல்லியிருந்தா, நான் சிறியனை ஒரு மாரிச் சமாளிச்சிருப்பன். ஒரு சிநேகிதனுக்காக இதைக்கூடச் செய்யமாட்டனா?”

      தனபாலனுடைய காதைப் பொத்தி ஓங்கி ஓர் அறை விட்டான் சத்தியன். அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறி வெகுநேரத்திற்குப் பிறகும் தனபாலனின் செவிகளில் புகையிரதத்தின் கூவல் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தது.
      https://www.vikatan.com/
    • By நவீனன்
      சோமசுந்தரம் செய்த கொலைகள் - சிறுகதை
        சிறுகதை: கணேசகுமாரன், ஓவியங்கள்: ரமணன்
       
      ``நீங்க ஏங்க அக்யூஸ்ட் மாதிரி கை கட்டிக்கிட்டு ஓரமா நிக்கிறீங்க? இங்க வந்து ஒக்காருங்க.’’ சோமசுந்தரம் அங்கு இருந்த நாற்காலியில் அமரும் முன், தான் குற்றவாளி அல்ல என்பதிலிருந்த மன நெருடலைத் தீர்க்க முனைந்தான். இரண்டு போலீஸ்காரர்களுடன் இந்தக் கிராமத்துக்கு வரும் முன்னரே மனதுக்குள் ஊனச்சந்தேகம் நகர்ந்தபடியிருந்தது. அவர்கள் மூவரும் காத்திருந்த அந்த வீட்டுவாசலில், மரம் ஒன்று வெள்ளைப் பூக்களை உதிர்த்திருந்தது. மரத்தின் பெயர் தெரியவில்லை. வெயில் தன் கொதிப்பை இளஞ்சூடாக மாற்றியிருக்க, ஒரு காகம் வெயில் நனைத்தபடி பறந்தது.

      சோமசுந்தரத்துக்கு, தன்னை யாரும் `டிரைவர்’ எனச் சொல்வது பிடிக்காது. ``நான் என்ன பஸ் ஓட்டுறேனா, லாரி ஓட்டுறேனா, இல்ல கார் ஓட்டுறேனா... ரயில். பைலட்டுன்னு சொல்றதுல ஒங்களுக்கு என்ன பிரச்னை?’’ மூக்கு நுனிக் கோபத்துடன் சண்டைக்குச் செல்வான். தன் அப்பா டூட்டி முடிந்து வரும்போதெல்லாம் ஏன் குடித்துவிட்டு வருகிறார் என்று நீண்ட நாள்களாகவே சோமுவுக்குத் தெரியாமலிருந்தது. அவனுக்குக் காரணம் தெரிந்தபோது, சோமுவின் அப்பா சம்பத் உயிரோடு இல்லை. தன் அம்மா வனஜாவிடம் சோமு ஒருமுறை கேட்டான், ``அப்பாவுக்கு எவ்வளவு நல்ல பேர் இருக்கு. ரயில் பைலட்டுன்னா என்னா மரியாதை! பின்ன ஏம்மா குடிக்கிறாரு?’’

      வனஜா சிரிப்புடன், ``அவர் குடிச்சிட்டு ரோட்ல விழுந்து கெடக்குறாரா, இல்ல யார்கிட்டயாவது வம்பிழுத்திட்டு வர்றாரா... எவ்ளோ குடிச்சாலும் வீட்டுக்குத்தானே வர்றார். காலையில குளிச்சிட்டு டூட்டிக்குப் போறாரா இல்லியா? அவர் எனக்குப் புருஷனாவும் ஒனக்கு அப்பாவாவும் சரியாத்தான்டா இருக்கார். இது எல்லாத்தையும் மீறிக் குடிக்கிறார்னா...’’ பெருமூச்சு விட்டு சிரிப்பை நிறுத்திய வனஜாவுக்கு, காரணம் தெரியாமலில்லை. அந்தக் குடி, சம்பத்தின் உயிரைக் காவு வாங்கியபோது அவளால் அழத்தான் முடிந்தது. மஞ்சள் காமாலையென்று ஓய்வெடுத்தவருக்கு, நீர் சரிவரப் பிரியாமல்போக, டாக்டரிடம் சென்றபோது, ஸ்கேன் ரிப்போர்ட்டில் கிட்னி மொத்தமும் ஃபெயிலியரானது தெரிந்தது மட்டுமல்லாமல், கூடுதலாக லிவரும் தன் இறுதிமூச்சில் இருக்க, கண்களில் நிறைந்த நீரோடு வனஜாவின் கைகளைப் பிடித்தபடி செத்துப்போனார் சம்பத். டிகிரி முடித்திருந்த சோமுவுக்கு, அப்பாவின் வேலை வீடு தேடி வந்தது. வனஜாவுக்கு மனமில்லை என்றாலும், குடும்பத்தை உத்தேசித்து மகனை அதே வேலைக்கு அனுப்பத் தலையாட்டினாள்.

      டிரெய்னிங் முடித்த சோமு, முதலில் சரக்குப்பொருள்கள் ஏற்றிச் செல்லும் சரக்கு வண்டியில்தான் பைலட்டாகச் சென்றான். விபரீதம் அப்போது முளைக்கவில்லை. தொடர் புரமோஷனில் லோக்கல் பாசஞ்சரில் பைலட் ஆனான். தண்டவாளங்களில் சக்கரங்கள் அவனால் நகரத் தொடங்கிய மூன்றாவது மாதம் அந்தத் தற்கொலையை அவன் சந்திக்க நேர்ந்தது. கண்கள் விரியப் பார்த்தவாறு வெளிவந்த சோமுவின் அலறல், ரயிலின் `பாங்ங்ங்...’ சத்தத்தில் கரைந்தது.

      மறுநாள் உடல் கொதிப்புடன் ஜுரத்தில் வீழ்ந்தான். கண்களை மூடினால் அந்தப் பெரியவரின் முகம் பளீரென வெளிச்சமாக இமையின் மீது படிந்தது. முதியவர் மிகவும் தளர்ந்திருந்தார் என்பதையும் மீறி, ரயிலின் அத்தனை வெளிச்சத்தையும் துளி மறுப்புமின்றி எதிர்கொண்ட அவரின் கண்கள் சோமுவின் மூளையில் உச்ச அதிர்வை நிகழ்த்தின. அந்தப் பெரியவர் உடல்மீது தன் கால்களால் மிதித்துக் கடந்தபோது பாதி செத்திருந்தான் சோமு.

      பெரியவரின் சாவுச் சூடு ஆறுவதற்குள் அடுத்த கொடூரம் நிகழ்ந்தது, அதிகாலையில் சோமசுந்தரத்தின் முதல் ட்ரிப்பில். விடிந்தும் விடியாத நிறத்தில் தண்டவாளத்தின் மீது படிந்திருந்த பனி விலகும் முன்னரே ஒருவர் வீழ்வதைப் பார்த்தான். நீளமான மரக்கட்டையைத் தன் கக்கத்தில் தாங்கியபடி நின்றிருந்தவர், ரயில் நெருங்கியதும் ஊன்றுகோலை நழுவவிட்டு தண்டவாளத்தில் படிந்தார். உடம்பெல்லாம் நடுங்கத் தொடங்கியது சோமசுந்தரத்துக்கு.

      ஸ்டேஷன் அடைந்ததும் இறங்கி ஓடியவன், ரெஸ்ட் ரூம் சென்று வாந்தியெடுத்தான். முகம் கழுவியதும் யாரோ தந்த டீயில் படபடப்பு அடங்கியது. அன்று மாலை பேப்பரில் செய்தி வந்திருந்தது. காட்டாங்குளத்தூர் அருகே ரயில் மோதி ஊனமுற்ற முதியவர் பலி. சோமுவுக்கு, கண்ணீர்த் திரையை மீறி ஏதோ தெரிந்தது. `ரயில் மோதி’ என்றுதான் இருந்ததே தவிர, `ரயிலை ஓட்டிய சோமசுந்தரம் மோதி’ என்றில்லை. சோமு கண்ணீர் விலக்கி மீண்டும் மீண்டும் படித்துப்பார்த்தான். அப்படியேதான் இருந்தது. `எவ்வளவு அவமானம், வலியை அனுபவித்திருந்தால் அவர் இப்படி ஒரு முடிவை எடுத்திருப்பார்!’ என்ற சிந்தனையில் சரியாக உணவு செல்லாமல் தூக்கமில்லாமல் காய்ச்சலில் விழுந்தான் சோமு. அரை மயக்கத்தில் பிதற்றியபோது தன் அப்பா ஏன் வேலை முடிந்து வரும்போதெல்லாம் குடித்துவிட்டு வந்தார் என்பது புரிந்துபோனது.
      ஸ்டேஷன் மாஸ்டரின் வார்த்தைகளில் தண்டவாள இடுக்கில் செடி முளைக்க, சோமு பச்சையம் பார்த்தான்.

      ``ஒங்கப்பா லோக்கல்ல பைலட்டா போன காலத்துலேர்ந்தே எனக்குத் தெரியும். அத்தனை வருஷப் பழக்கம். அவர் சர்வீஸ்ல பார்க்காததா... ஒரு பிரேக் போட்டா, ரயிலையும் அந்தச் சாவையும் நிறுத்திடலாம். ஆனா, அதுக்கெல்லாம் வழியே இல்லைங்கிறப்போ, ஒண்ணு... கண்ண மூடி வேண்டிக்க. இல்லையா, திரும்பி நின்னுக்க. எதுக்கும் நீ சாட்சியா இருக்கவேணாம். டிராக் மாறி வந்த எத்தனையோ மாடுகளை, பகல்ல மோதி அடிச்சித் தூக்கிப் போட்டுட்டுப் போயிருக்கு. தொண்ணூறு, நூறுன்னு வண்டி போற வேகத்துல என்ன பண்ண முடியும் சொல்லு.

      இந்த பீச் டு காஞ்சிபுரம் வண்டி ரூட்டுல ஒங்கப்பா காலத்துல வாரம் ஒரு சம்பவம் நடக்கும். அப்புறமா சிட்டி பெருசாச்சு. காட்டை அழிச்சு மக்கள் குடிவந்ததும் சாவு கொறஞ்சிடுச்சு. உன் வண்டியில வந்து விழுந்த அந்தப் பெரியவருக்கு, பக்கத்து ஊர்தான். வீட்டுல மருமகள்கிட்ட சண்டை போட்டுட்டு லெட்டர் எழுதி வெச்சுட்டு வந்து விழுந்துட்டார். அந்த ஹேண்டிகேப்டு... கோயில் வாசல்ல பிச்சை எடுத்தவர். வாழ்ந்தது போதும்னு தோணியிருக்கும், விழுந்துட்டார். நாம என்ன பண்றது? ஜெயில்ல எல்லாம் தூக்குல போடுறதுக்குன்னு ஒரு ஆளு இருப்பார். அது அவர் பார்க்கிற வேலைதானே! கொலைக்குத்தம் இல்லீல்ல?’’
      வனஜாதான் பயந்துபோனாள். தினம் டூட்டிக்குக் கிளம்பும்போது சோமுவின் நெற்றியில் விபூதி பூசி, குலதெய்வத்தை அவனுடன் இருக்கும்படி வேண்டிக்கொண்டு மகனை வேலைக்கு அனுப்பிவைத்தாள். சோமு ரயில் ஓட்டும்போது, அருகில் மீசையை முறுக்கியபடி குலதெய்வம் அமர்ந்திருந்தது. பகலில் சில சமயங்களில் தண்டவாளம் ஓரமாக மேய்ந்துகொண்டிருக்கும் ஆட்டுக்குட்டிகள், என்னதான் ஹாரன் அடித்தாலும் கடைசி நிமிடத்தில் துள்ளிக்குதித்து சக்கரம் பக்கம் நெருங்கும். சோமுவின் கண்களுக்கு ஆட்டுக்குட்டி சிதைவது தெரியாது. சக்கரங்களில் அப்பிய எல்லா ரத்தத்தையும் ஏதோ ஒருநாள் பெய்யும் பெருமழை கழுவிச் செல்லும்.

      இரண்டு மரணங்களும் நிகழ்ந்த இடம் நெருங்கினாலே ரயிலில் இருக்கும் சோமுவின் இதயத்தில் தடக் தடக் அதிகரிக்கும். கடந்து, அடுத்த ஊரில் நின்று புறப்பட்டதுமே ஆசுவாசமடைவான். அந்த ஐந்து நிமிட இருளைக் கடப்பதற்குள் ஐம்பது முறைக்குமேல் செத்துப் பிழைத்தான். கால்களில் ஒட்டிய ரத்தச் சேற்றுடன் தண்டவாளம் எங்கும் கனவுகளில் அலைந்தான். அடுத்த ரத்தம் தெறித்தது பொங்கல் நாளில்.

      ``நல்ல நாள், பெருநாளுக்குக்கூட வீட்டுல தங்க முடியாத வேலைக்குதான் எம் புள்ளைய தத்துக்குடுத்திருக்கேன். நல்லபடியா பாத்துக்க சாமி’’ என்று விபூதி பூசி அனுப்பிவைத்தாள். அந்த ட்ரிப்போடு அவனின் அன்றைய டூட்டி முடியும். முடித்துவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பவேண்டியதுதான். மணி பத்தைத் தாண்டியிருந்தது. அந்த இடமும் கடந்திருந்தது. மிகத் தளர்வான மனதுடன் முன் விழுந்த வெளிச்சத்தைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தவன், திடீரென்றுதான் உணர்ந்தான், முக்காடு இட்டிருந்த ஓர் உருவம் தன் கண் முன்னால் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுவதை. சக்கரத்தில் துண்டான உயிரின் சத்தத்தை சோமுவால் உணர முடிந்தது. மறுநாள் டூட்டியில்லை என்றாலும், ஸ்டேஷனுக்கு வந்தான். சிவப்பேறிய கண்களைப் பார்த்த ஸ்டேஷன் மாஸ்டர், புரிந்துகொண்டு அவன் தோள்மீது கை வைத்தார்.

      ``நேத்தும் தூங்கலியா? கவலப்படாத. இதுவும் உன் பாவப் பட்டியல்ல வராது. செத்த பொம்பள, ஒடம்ப வித்துப் பொழச்சவ; பக்கத்து ஊர்க்காரி. பஞ்சாயத்துப் பண்ணி தொரத்தி விட்டுட்டாங்கன்னு வந்து விழுந்திட்டா. ஃபைலை க்ளோஸ் பண்ணிடுச்சு போலீஸ். நீ வீட்டுக்குப் போய் கறிச்சோறு வெச்சு சாப்பிட்டுட்டு நிம்மதியா தூங்கு. மாட்டுப்பொங்கல் அதுவுமா இப்படி நிக்காத.’’

      தான் பெரிதும் தப்பு பண்ணிவிட்டதாக அழுத வனஜாவுக்கு ஆறுதல் சொன்னான். மிக நிதானமாக நகர்ந்த நாள்களில் சோமுவுக்கு ரயிலின் தடக்தடக்கும் இதயத்தின் தடக்தடக்கும் சீராகி இரண்டுமே லப்டப் எனத் துடிக்கத் தொடங்கின. இரவுகளில் தன்முன் நீளும் வெளிச்சப் பாதையில் படுத்துறங்கினான். ரத்தம் பூசிக்கொள்ளாத சக்கரங்களில் சோமுவின் ரயில் விரைந்துகொண்டிருந்த நாளில்தான் அந்த விபரீதம் நிகழ்ந்தது.

      இருவர் நின்றிருந்தனர். நிகழவிருக்கும் கொடுமையை எதன் நிமித்தமும் நிறுத்த முடியாத கையறுநிலையில் சோமு நீளமாக ஹாரன் ஒலியை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தான். அவர்கள் இருவரையும் சோமு மிக அருகில் கடந்தான். இருவரின் வயதும் இளமையும் இதயத்தில் உறைந்த நொடி சோமுவின் கண்களில் கண்ணீர் தானாகத் தன்னை வரைந்தது. கதறிக் கதறி அழுதவன், கடைசி நிறுத்தத்தில் வண்டி நின்றதும் அங்கு இருந்த ஸ்டேஷன் மாஸ்டரிடம் சென்றான். அவனை ரூமில் ரெஸ்ட் எடுக்கச் சொல்லிவிட்டு, அடுத்த முறைக்கான பைலட்டை அனுப்பினார். போலீஸுக்குத் தகவல் தெரிவிக்க, ஸ்பாட்டுக்கு போலீஸ் வந்தது. கபாலம் சிதறிக்கிடந்த ஓர் இளைஞனின் உடலையும் எந்தவிதக் காயமுமின்றி மயங்கிய நிலையில் தண்டவாளத்தையொட்டிய புதரில் கிடந்த ஓர் இளம்பெண்ணையும் கண்டனர். சோமு மிகப்பெரிய சாட்சியானான்.பெண்ணைக் காணவில்லை என்று ஒருவர் தந்த கம்ப்ளெயின்ட் இந்த விபத்தைக் கொலையாக்கியது.

      ``ஃபார்மாலிட்டியான விசாரணைதான். அந்தக் கிராமத்துக்கு வந்து நடந்ததைச் சொல்லுங்க. போதும். பொண்ணோட அப்பா கொஞ்சம் வசதி. கிராமத்துல பெரிய பேரு. அதுவுமில்லாம, அவர் உங்களைப் பார்க்கணும்னு சொன்னாராம்’’ பட்டும்படாமல் பேசிய போலீஸ்காரருடன் இன்னொரு கான்ஸ்டபிளும் சேர, சோமசுந்தரம் அவர்களுடன் அந்தக் கிராமத்துக்குப் பயணப்பட்டான்.

      சென்னைக்கு மிக அருகில் சற்றே உள்ளடங்கியபடி இப்படி ஒரு கிராமமா என்பதே மிகப்பெரிய ஆச்சர்யமாயிருந்தது. ஜீப்பிலிருந்து இறங்கி அந்தக் கிராமத்தின் மண்ணை மிதிக்கவே மனம் கூசியது சோமுவுக்கு. `எப்படி இரண்டு பெற்றோர்களின் முகத்தையும் எதிர்கொள்ளப்போகிறேன்? அதிலும் பெண்ணுக்கு அம்மா கிடையாதாம்.’ தகப்பனின் அன்பில் வளர்ந்தவள் என்பதைக் கேள்விப்பட்டதிலிருந்தே சலனமின்றி உள்ளுக்குள் அழுதுகொண்டிருந்தான்.

      நாட்டாமை வீட்டில் சந்திப்பு நடப்பதாக ஏற்பாடு. பையனின் பெற்றோர் வேலைக்குச் சென்றிருப்பதாலும் பெண்ணின் தந்தை பக்கத்து ஊருக்குச் சென்றிருப்பதாலும் மூவருமே மாலைதான் வருவார்கள் என்பதால், இரண்டு போலீஸ்காரர்களுடன் சோமு நாட்டாமை வீட்டில் காத்திருந்தான். நாட்டாமையோ மூவரையும் வரவேற்று அமரவைத்தவர், தனது மில்லுக்கு மூட்டைகள் வந்திருப்பதாகச் சொல்லி விலகிப் போனார். மதியம் 3 மணிபோல் பக்கத்து டீக்கடையிலிருந்து ஒரு பையன் டீ தந்துவிட்டுப் போனான்.

      கைகளைப் பிசைந்தபடி வியர்வையைத் துடைத்துக்கொண்டு மிக இறுக்கமாக இருந்த சோமுவைப் பார்த்து, ``கேஸ் அல்ரெடி முடிஞ்சிருச்சு தம்பி. சூசைட்டுக்கான மோட்டிவ் தெரிஞ்சிடுச்சு. வயசுக்கோளாறு, லவ்வு. ரெண்டு பேர் வீட்டுலயும் ஒப்புக்கல. விழுந்துட்டாங்க. இது ஃபைனல் என்கொயரி. அவங்க எதுவும் கேட்டாங்கன்னா பதில் சொல்லுங்க. நாங்க எழுதிக்கிறோம்.’’ ரெக்கார்டு செய்த குரலில் போலீஸ்காரர் ஒப்பித்தாலும், சோமுவுக்கு அது மட்டுமே போதுமானதாயில்லை.

      4 மணி போல் ஒருவர் யமஹாவில் தடதடத்தபடி வந்து, அந்த வீட்டுவாசலில் நிறுத்தினார். இறங்கியவர் வெள்ளைச் சட்டை, வெள்ளை வேட்டியில் இருந்தார். தங்கநிற ஃபிரேம்கொண்ட கண்ணாடி அணிந்திருந்தார். மாலைச் சூரியன் அவரின் தோல்மீது பிரதிபலித்துக்கொண்டிருந்தான். வேட்டி நுனியை ஒரு கையால் உயர்த்திப் பிடித்தபடி நடந்து வந்தவர், இரண்டு போலீஸ்காரர்களையும் பார்த்து, பொதுவாக வணக்கம் வைத்துச் சிரித்தார். அருகில் நெருங்கும்போதுதான் தெரிந்தது, அவரின் சட்டைப் பாக்கெட்டில் அரசியல் தலைவர் ஒருவர் பளிச்செனச் சிரித்துக்கொண்டிருப்பது.

      ``மன்னிக்கணும். கட்சிக்காரங்க கல்யாணம். போகாம இருக்க முடியாது. நீங்க வர்றீங்கன்னு தெரிஞ்சும் கழிச்சிக்கட்ட முடியலை. தம்பிதான் அந்தத் தம்பியா?’’ அவரின் நடை, உடை, சிரிப்பு, பேச்சு என எல்லாவற்றிலும் பணத்தின் தன்மை மிகக் கனமான நெடியுடன் வீசிக்கொண்டிருந்தது.  ``வணக்கம் தம்பி’’ என்றார் சோமசுந்தரத்தின் அருகில் வந்து. முன்னரே பழக்கமான போலீஸ்காரர்களிடம் பேசிய அதே இயல்பு, முதன்முறையாகப் பார்க்கும் தன்னிடமும் வெளிப்படுவதை ஆச்சர்யமாகக் கவனித்தான். அங்கு இருந்த இன்னொரு நாற்காலியில் அவர் அமர, வீசிய மிகச்சிறிய காற்றில் வாசல் மரம் இன்னும் கொஞ்சம் பூக்களை உதிர்த்தது. போலீஸ்காரர்களிடம் சென்று ஏதோ பேசியவர், இவனிடம் வந்து ``தம்பி, கொஞ்சம் அந்தப் பக்கம் வர்றீங்களா... பேசலாம்’’ என்றார்.

      தயங்கியவாறு எழுந்து அவருடன் சென்றான். வாசல் மரத்துக்குப் பின்புறம் அவர் நின்றிருந்தது தெரிந்தது. ``தம்பி, தப்பா நெனைக்காட்டி நீங்க என்ன சாதின்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா?’’ என்றார் சோமுவின் கண்களைப் பார்த்தவாறு.

      `என்ன மனிதன் இவர். மகள் எவ்வளவு பெரிய கண்டத்திலிருந்து தப்பித்திருக்கிறாள்.  நடந்த குற்றம் குறித்துக் கொஞ்சம்கூடக் கவலைகொள்ளாமல், சாதி பற்றி விசாரிக்கும் இவரெல்லாம் ஒரு மனிதனா?’ என்ற ஆத்திரத்தை அடக்கியபடி ``ஒங்களுக்கு எந்தச் சாதி வசதியோ அதையே வெச்சிக்குங்க’’ என்றான்.

      ``அட... கோபப்படாதீங்க. தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ நீங்க ஒரு பெரிய காரியம் பண்ணியிருக்கீங்க. நானா இருந்தாக்கூட யோசிச்சிருப்பேன். ஆனா நீங்க...’’ புன்னகையை அகலப்படுத்தியவர் முகம் மாறாமல், ``அவன்லாம் என்ன சாதி தம்பி, நம்ம பொண்ணுமேல ஆசப்பட? ஒரே பள்ளிக்கூடத்துல படிச்சா காதல் வந்திடுமா? என் பொண்ண அதட்டிப்பார்த்தேன், அடிச்சிப்பார்த்தேன். கேக்கல. என் ரத்தம்தானே அவளுக்கும். பிடிவாதத்துல பாதியாவது இருக்காது? அதான் அந்தப் பையன்கூட போனா. மறுநாளு பார்த்தா, கடவுள் மாதிரி ஒரு காரியம் பண்ணிருக்கீங்க. அந்தப் பயல பொலி போட்டுட்டு என் பொண்ணக் காப்பாத்திட்டீங்க. நெஞ்சுல பாலை வார்த்திருக்கீங்க தம்பி. ஒங்களுக்கு எவ்ளோ பணம் வேணும்னாலும் தர்றேன். சொல்லுங்க. இல்ல... கட்சியில சொல்லி ஏதாவது ஏற்பாடு பண்ணட்டுமா? நான் ஒங்களுக்குப் பண்றது, நீங்க எனக்குப் பண்ணின பெரிய உதவிக்கு சின்ன நன்றி. அவ்வளவுதான். இது அந்த போலீஸ்காரங்களுக்கும் தெரியும். நீங்க ஒண்ணும் பயப்பட வேணாம். என்ன சொல்றீங்க?’’

      சோமசுந்தரம், மிக நிதானமாக அந்தக் காரியம் செய்தான். தன் எச்சில் முழுவதையும் திரட்டி அவர் முகத்தில் துப்பினான். ``த்தூ!’’ எச்சில் தெறித்து, சட்டைப் பாக்கெட் மீதும் படிந்தது. ``நீயெல்லாம்  ஒரு மனுஷனா... அந்தப் பையனையும் ஒன் பொண்ணையும் ஒருசேர பார்த்தேன்யா... கை கோத்துக்கிட்டு நின்னது என் கண்ணுலயே நிக்குது. தப்பே பண்ணாட்டியும், எத்தனை நாள் அதை நினைச்சு தூங்காம இருந்திருப்பேன் தெரியுமா! ஒன்ன மாதிரி சாதிவெறி புடிச்சவனுக்குப் பொண்ணா பொறந்துட்டு இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறதே உன் பொண்ணு செஞ்ச பாவம்தான்’’ மூச்சிரைத்தது. கோபமாகத் திரும்பி வந்து நாற்காலியில் அமர்ந்தான். முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டவர், யாரும் பார்க்கவில்லை என்பதை உணர்ந்து இயல்பான சிரிப்புடன் அவன் அருகில் வந்து அமர்ந்தார்.

      பத்து நிமிடம் கழித்து இருவர் வந்தனர். வயதான தம்பதி. கடும் உழைப்பாளிகள் என்பது உடம்பில் இருந்த இறுக்கமான உறுதியில் தெரிந்தது. ஆனாலும், துக்கத்தின் ஒட்டுமொத்த உருவங்களாக நின்றனர். இருவரும் போலீஸ்காரர்களைப் பார்த்து ``வணக்கங்க’’ என்றனர். வெள்ளைச் சட்டை எழுந்து நிற்க, சோமுவும் எழுந்தான். போலீஸ்காரர்கள் மட்டும் அமர்ந்திருக்க, சோமசுந்தரம் அனல்மீது பாதம் பதித்திருந்தான்.
      ``சொல்லுங்கம்மா... ஒங்க பையன் விழுந்து இறந்த ரயில்வண்டியை ஓட்டினது இந்த சார்தான். உங்க பையனும் தப்பு பண்ணியிருக்கான். நீங்க எதுவும் சொல்லணும்னா சொல்லுங்க. நாங்க வழக்கு பதிவு செஞ்சிக்கிறோம்’’ என்றார் கறுப்பாக தடித்த உருவத்துடன், அதைவிட தடிமனான குரலுடன் ஒரு போலீஸ்காரர்.

      ``இல்லீங்கய்யா... நாங்க எதுவும் சொல்லலை. என்ன பண்ணி என்ன ஆகப்போகுது? போன உசிரு திரும்பியா வரப்போகுது? ஒரே புள்ள எனக்குக் கொள்ளி வெப்பான்னு நெனைச்சேன். அவனுக்கு நானே வெச்சிட்டேன். நாங்க யார் மேலையும் எந்தப் பிராதும் குடுக்கலைய்யா’’ என்றார் இளைஞனின் தந்தை.

      ``இதை அப்படியே ஃபைல் பண்ணிக்கலாம்ல. ஒங்க தரப்புல ஏதும் சொல்றீங்களா?’’ என்றார் வெள்ளைச் சட்டையைப் பார்த்து.

      முகத்தைத் துடைத்தபடி ``கேஸ்லாம் ஒண்ணும் வேணாம். விடுங்க’’ என்றார் பெருந்தன்மையான குரலில்.

      சோமு, பெற்றோர் அருகில் வந்து நின்றான். இரு கைகளையும் குவித்து ``என்ன மன்னிச்சிடுங்க’’ என்றான்.

      குரல் உடைந்து சிதறியது. கண்ணீர் வழிய நின்றிருந்தவனை ஏறிட்டுப் பார்த்து, ``எம்புள்ளையப் பத்தி எனக்குத் தெரியும். அந்தப் பொண்ணு தன்னை விரும்புதுன்னு தெரிஞ்சதும் எங்ககிட்ட `நல்லபடியா வாழவைப்பேன்’னுதான் சொன்னான். ஜோடியா போயிட்டு அந்தப் பொண்ணு மட்டும் எப்படி உயிர்பொழச்சுதுன்னு எங்களுக்குத் தெரியும். எம்புள்ள, சின்ன உசுருக்குக்கூடத் தீங்கு நெனைக்க மாட்டான். எம்மவன் சாவுக்கு நீங்க காரணமில்ல தம்பி. நீங்க போங்க’’ விம்மலுடன் வந்த குரலின் மன்னிப்புக்கு முன்னால் நிற்க முடியாமல் வழியும் கண்ணீரைத் துடைக்காமலே, நின்றிருந்த ஜீப்பை நோக்கி நடந்தான் சோமசுந்தரம்.
      பெயர் தெரியாத மரம் இன்னும் சில பூக்களை உதிர்த்தது.
      https://www.vikatan.com