• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt

Recommended Posts

முறை

 

அப்பாவின் கம்பெனி என்றாலும், அதில் பதவியேற்க தனக்கு மெக்கானிக்கல் எஞ்சினியரிங் பட்டமும் எம்.பி.ஏவும் தேவை என்பதை உணர்ந்திருந்தான்  சரவணன். முறையாக அந்தப் படிப்புகளை முடித்துவிட்டு அவன் பதவி ஏற்றபோது அப்பா மோகனசுந்தரம் பூரித்துப் போனார். ‘‘சரவணா, நம்  சொந்தங்கள் எல்லாரும் உன் கல்யாண விஷயமா தொந்தரவு செய்யறாங்க! நல்ல பொண்ணா பார்த்துடலாமா?’’ கேட்டார் மகனிடம்.
4.jpg
‘‘செய்யலாம்பா! ஆனா அதுக்கு முன்னாடி முறைப்படி சில விஷயங்களை முடிக்க வேண்டியிருக்கு. நான் படிக்கும்போதே கூடப் படிச்ச வந்தனா  என்கிற பொண்ணைக் காதலிச்சி, ரகசியமா பதிவுத் திருமணமும் செய்துக்கிட்டேன். கொஞ்ச நாள்லயே எங்களுக்குள்ள எதுவும் ஒத்துப்போகாம  விலகிட்டோம்! அவள் மும்பைல வேலை கிடைச்சு போயிட்டா.

இப்ப எங்களுக்குள்ள எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. இருந்தாலும் எதிர்காலத்தில் சட்டச்சிக்கல் வரக்கூடாது இல்லையா? அவ அட்ரஸ் இருக்கு... நீங்க  ஒருமுறை போய் விவரம் சொல்லி ‘டைவர்ஸ்க்கு அனுமதி வாங்கிட்டு வந்திடுங்கப்பா! ஏன்னா, எதையும் முறையா செய்யணும் இல்லையா!’’ என்று  சொல்லி ஷாக் கொடுத்து முடித்தான் சரவணன்.‘முறையே இல்லாம எல்லாம் நடத்தி முடிச்சுட்டு முறையைப் பற்றி பேசுறியாடா?’ என்ற கேள்வி  அப்பா மனதில் எழுந்து நின்றது.

kungumam.co.

Share this post


Link to post
Share on other sites

முறையா முதல்ல கொப்பரிட்டை இருந்து சொத்தைப் பிரித்து, பிறகு அதில பாதியை எடுத்துக் கொண்டு மும்பைக்கு ஓடிப்போய் வந்தனாவிடம் குடுத்து அவ அனுமதிச்சா ஒரு முத்தம் குடுத்திட்டு வா ராசா.....!  tw_blush:

  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 8/9/2017 at 6:11 PM, suvy said:

முறையா முதல்ல கொப்பரிட்டை இருந்து சொத்தைப் பிரித்து, பிறகு அதில பாதியை எடுத்துக் கொண்டு மும்பைக்கு ஓடிப்போய் வந்தனாவிடம் குடுத்து அவ அனுமதிச்சா ஒரு முத்தம் குடுத்திட்டு வா ராசா.....!  tw_blush:

ஒரு முத்தத்துக்கு சொத்துக்கள் ஓவர் இல்லையா கடைசில தட்டுத்தான் தம்பிக்கு மிஞ்சும் 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை
      பிறந்தநாள்
        இன்று என் ஒரே மகன் கந்தர்வுக்கு பிறந்த நாள். நாங்கள் ஆனந்தமாக கொண்டாடி மகிழ என் கணவர் இப்போது உடன் இல்லை. வேலை நிமித்தமாய் மும்பை சென்றுள்ளார்.
      “சித்ரா, என்னால கந்து பிறந்தநாளுக்கு வர முடியாது. அதுக்காக அப்படியே விட்டுடாதே... அவனுக்கு பிடிச்ச மாதிரி ரெண்டு, மூணு ட்ரெஸ் எடுத்துக் கொடுத்து காலையில மணக்குள விநாயகர் கோயிலுக்கு அழைச்சுட்டுப் போ. அப்படியே அன்னை ஆசிரமத்துல இருக்கிற என் அம்மாகிட்டேயும் அவனை அழைச்சுப் போய் அவங்க கால்ல விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்க வை.”
      “சரிங்க...”
      “ நான் ஆன்லைன்ல சற்குரு ஹோட்டல்ல நூறு பேருக்கு டின்னர் ஆர்டர் பண்ணியிருக்கேன். வீட்டுக்கே டின்னர் தேடி வந்துடும். எல்லாருக்கும் மனசார நீயே உன் கையால பரிமாறு. ஓகே?... நான் இல்லேன்னு வருத்தமே வேணாம். இந்த வருஷம் கந்து பர்த்-டேவுல எந்த குறையும் வராது. பக்காவா பிளான் பண்ணியிருக்கேன். ஹேப்பிதானே?”
      “இதைவிட வேறன்னங்க வேணும்?” என்று என் கணவனுக்கு பதில் சொல்லிய நான் அன்று இரவு நிம்மதியாக உறங்கினேன்.
      விடிந்தது.
      அன்னை ஆசிரமத்தில் இருக்கும் மாமியாரிடம் மகனை ஆசீர்வாதம் வாங்கவைக்க அங்கு அவனை அழைத்துச் சென்றேன். அங்கு மாமியார் இல்லை.
      “அவங்க எங்கே...?” என்று நான் பதட்டமாகக் கேட்க... “அவங்க பேரனுக்கு இன்னைக்கு பிறந்த நாளாம். அதுக்காக திருப்பதி வரை நடைபயணம் போயிருக்காங்க!” என்றனர்.
      ஆடிப்போய் நின்றேன்.
      ‘இப்படி ஒரு ஆத்மாவையா நான் சுமையாய் நினைத்து இங்கு கொண்டு வந்து சேர்த்தேன்?’ என்று நான் என் முகத்தில் அடித் துக்கொண்டு கதறி அழுகி றேன்.
      ஆம், இன்றுதான் சித்ராவாகிய எனக்கும் உண்மையான முதல் பிறந்த நாள்.
      http://tamil.thehindu.com
    • By நவீனன்
      தண்ணீர்... தண்ணீர்...
       
       
      வீட்டு ஜன்னலிலிருந்து சாரா எட்டிப் பார்த்தாள். தண்ணீருக்காக பல வண்ண பிளாஸ்டிக் குடங்கள் தெருவில் நிறைந்து கிடக்க... வாகனப் போக்குவரத்துக்காக இடம் விட்டு தண்ணீர் லாரிக்காகக் காத்து நிற்கும் பெண்கள்... அக்கம் பக்க கதைகள் பேசுவது ஒருபுறம் என்றால், சீரியல் கதைகள் பேசுவது மற்றொரு புறம். தண்ணீர் லாரி எந்த நேரத்திலும் வந்துவிடலாம். ஆனால் சரியான நேரத்திற்கு முன்பாக ஆஜராகிவிடும் அவர்கள் வீட்டு வேலைக்காரி மகேசுவை இன்னும் காணவில்லை. சாராவின் கணவர் ஜான்சன் தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை பார்த்து ஓய்வு பெற்றவர். சாராவும் தனியார் பள்ளி ஒன்றில் ஆசிரியையாக இருந்து ஓய்வு பெற்றவள். அவர்கள் வீடு நல்ல வசதியுடன் மிக முக்கியமான இடத்தில் இருந்தபோதும், தண்ணீர் வற்றிய பழைய ‘போரை’ ஆழப்படுத்தவோ அல்லது புதிதாக போர் போட இடவசதியோ இல்லை.

      மெட்ரோ வாட்டர் அடிபம்பிலும் தண்ணீர் வருவதில்லை. மெட்ரோ வாட்டர் தண்ணீர் லாரி நான்கு ஐந்து நாட்கள் என்று எப்போதாவது ஒருநாள் எட்டிப்பார்த்தது. லாரி தண்ணீர் வாங்கி ஊற்றிக்கொள்ளவும் ‘சம்ப்’ வசதியில்லை. முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் வீடு கட்டிய காலத்தில் எண்பது அடி ஆழம் வரையே போடப்பட்ட ‘போர்’. அந்தக்காலத்தில் அஸ்திவாரம் தோண்டும்போதே சில அடிகள் ஆழத்திலேயே தண்ணீர் வந்துவிடும். இப்போது வசதி படைத்த அக்கம்பக்கத்தினர் இருநூறு அடி ஆழத்திற்கும் அதிகமாகவே ‘போர்’ போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

      மெட்ரோ வாட்டர் டிபார்ட்மென்டு ‘போர்’ அமைக்க விதிமுறைகள் நிர்ணயித்திருந்தாலும் அதை யாரும் பின்பற்றாமல் பூமத்திய ரேகையைத் தொடும் அளவிற்கு ‘போரை’ இறக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பொருளாதார வசதியிருந்தும், புதிய போர் இறக்க இடவசதி இல்லாத காரணத்தால் சாராவும் ஜான்சனும் லாரி தண்ணீரை எதிர்பார்த்து... மகேசு இவர்கள் வீட்டு வேலைக்காரி. பல வீடுகளில் பத்து பாத்திரம் தேய்க்கும் வேலை பார்த்தாலும், ஜான்சன் - சாரா தம்பதியினர் வயதானவர்கள் என்பதால் இவர்கள் வீட்டை மையமாய் வைத்து வந்து போவாள். அவள் வந்துதான் லாரியிலிருந்து பத்து இருபது குடங்கள், சின்னஞ்சிறு பாத்திரங்களில் எல்லாம் நீர் நிறைத்து வைப்பாள்.

      நான்கைந்து நாட்கள் தண்ணீர் வராவிட்டாலும் சமாளித்துக் கொள்வார்கள்.‘‘சாரா, மாடியில் வேலை செய்யும் தேவானை வந்துட்டாளா? அவளையாவது நமக்கு தண்ணீர் பிடித்துத் தரச்சொல்வோம்...’’ என்ற ஜான்சன் தன் மழிக்கப்படாத தாடியை நீவிவிட்டபடி, சாய்வு நாற்காலியில் தன் மூக்குக் கண்ணாடியை சரிபார்த்தபடி சாய்ந்திருந்தார். அவர்களுக்கு நான்கு பிள்ளைகள். நால்வரும் வெளிநாடுகளில் தத்தமது குடும்பத்தோடு ஐக்கியமாக... தாயும், தந்தையும் இங்கே இப்படி அல்லாடி அல்லல்பட்டு...‘‘மார்னிங் அவ வந்தப்பவே கேட்டேன். அவ பெண்ணுக்கு பிரசவமாம். சீக்கிரம் போகணும்னு சொல்லிட்டு மாடியிலிருந்து போயிட்டா...’’லாரி வந்து தண்ணீர் பிடித்து நிறைத்ததும், இவர்கள் வீட்டு மாடியில் குடிவந்துள்ள பெண்ணும் தன் பணிக்குப் புறப்பட்டு விடுவாள்.

      இதுதான் நடைமுறை. மாடியை யாருக்கும் குடித்தனம் விடாமல், பிடிவாதமாக காலியாகவே வைத்திருந்தாள் சாரா, தங்கள் தனிமைக்கு குந்தகம் வருமோவென்று. குடித்தனத்திற்காக வந்த மனோன்மணி என்ற பெண்ணின் வற்புறுத்தலால் மனம் மாறி அவளுக்கு மாடிப்பகுதியை வாடகைக்கு விட்டாள். குடிவந்த பெண் இளவயதினள். வயது முப்பது இருக்கலாம். தன் கணவன் தனியார் கம்பெனியில் வேலை செய்வதாகவும் தானும் ஒரு கம்பெனியில் வேலை செய்வதாயும் சொன்னாள். பார்க்க அழகாய்... நல்ல பெண்போல சுடிதார் உடுத்தி முடியை முன்னும் பின்னும் புரளவிட்டு... மாத வாடகை பத்தாயிரம் ரூபாய்.

      அட்வான்ஸ் பணமாக ஒருலட்ச ரூபாயைக் கொடுத்துவிட்டு மனோன்மணி மாடிப்பகுதிக்குக் குடிவந்தபோது தங்கள் தனிமை தொலைந்ததாய் நினைத்தார்கள். மனதிற்குள் மத்தாப்பாய் சிறு சந்தோஷம். அவள் தங்களுடன் நன்கு பழகுவாள் என்றிருந்தார்கள். ஆனால், அவள் வீட்டு வேலைக்காரி தேவானைதான் அதைச் சொன்னாள். ‘‘அந்த அக்கா சினிமாவிலே நடிக்கறாப்பல... வேண்டியவங்க அழைச்சா டிவி சீரியல்லே கூட போய் நடிக்குமாம். சொந்த வீடெல்லாம் இருக்காம். ஷூட்டிங்குக்கு போக வசதியா, இங்கே குடிவந்திருக்காங்களாம்...’’போயும் போயும் ஒரு நடிகைக்காக மாடிப்பகுதியை வாடகைக்கு விட்டோம். தாங்கள் மாடிப்பகுதியை எத்தனை நாள் பூட்டியே வைத்திருந்தோம்.

      அவள் வற்புறுத்தலுக்காக மனம் மாறி வாடகைக்கு விட்டால்... சினிமாவைப் பார்க்காத, பார்க்க விரும்பாத இவர்கள் வீட்டில் ஒரு  நடிகை குடிவருவதா. அவளது கார் வேறு இவர்கள் காருக்குப் பக்கத்தில் போர்ட்டிகோவில் நிற்கிறது.‘‘நடிகையின்னா எங்கும் வாடகைக்கு வீடு குடுக்க மாட்டேன்னு சொல்றாங்களாம். அதான் கம்பெனியிலே வேலை செய்யறதா உங்ககிட்ட பொய் சொல்லி வந்திருக்கு. கல்யாணம் ஆயிருச்சாம். லவ் மேரேஜாம். இப்ப விவாகரத்துக்காக கோர்ட்டுக்குப் போயிருக்காம்...’’கூடுதல் தகவலாய் தேவானை இதை வேறு சொன்னாள். கேட்டதும் மூக்குக் கண்ணாடியைத் தூக்கிவிட்டுக் கொண்டு ஸ்வெட்டருக்கு பட்டன் தைத்துக்கொண்டிருந்த சாராவுக்கு இரத்தம் கொதித்தது.

      ‘‘ஓகே. காலைல நல்லா கேட்டுட்டு வீட்டை காலி பண்ணச் சொல்லிரலாம். பி காம் சாரா... அப்புறம் பிபி எகிறிடும்...’’ ஜான்சனின் ஆறுதல். பிள்ளைகள் வந்தால் தங்கிக் கொள்ள வசதி என மாடிப் போர்ஷனை வைத்திருந்தார்கள். வசதி படைத்த பிள்ளைகளும் பண உதவி செய்வதில்லை. இவர்களுக்கு எந்த ஓய்வூதியமும் கிடையாது. பிள்ளைகளை வளர்த்து ஆளாக்கவும், பணியில் இருந்த காலத்தில் வீட்டுக்கடன் பெற்று வீட்டை கட்டி, வட்டியுடன் திருப்பிச் செலுத்தியதிலும் பொருளாதாரம் சரிப்பட்டு விட்டது. வயதான காலத்தில் உணவைவிட மருந்து மாத்திரைகளின் செலவு அதிகமாகிறது. அதை ஈடுகட்ட எண்ணி வாடகைக்கு விட்டால்... இப்படியா?

      மாடி போர்ஷனுக்குச் செல்ல படியும் வழியும் தனியாக இருக்கும். இவர்கள் தூங்கியபின் மனோன்மணி எப்போது வருகிறாள் எனத் தெரியாது. சில நேரம் தன் போர்ஷனில் மனோன்மணி ஆண்களுடனோ பெண்களுடனோ பேசிக்கொண்டிருப்பாள். இவர்களுக்கு ஏதும் புரியாது. கண்டிக்க இயலாமல் சங்கடப்பட்டார்கள். துணிந்து அவளிடம் பேசிவிடலாம் எனக் காத்திருக்கும்போது அவளது கார் அவர்கள் கேட்டை கடந்துவிட்டிருக்கும். அலைபேசி யில் தொடர்புகொண்டு பேசலாம் என்றால் அது எப்போதும் உபயோகத்தில் இருப்பதாய் புலம்பும். இப்படி அவர்கள் அவளது தொடர்புக்காகக் காத்திருந்தபோது... இரண்டு வாலிபர்களுடன் அவள் காரில் வந்து இறங்கினாள். போர்ட்டிகோவில் நின்றிருந்த சாரா, ‘‘பிளீஸ் உள்ளே வந்துட்டு போறீங்களா மனோன்மணி?’’ என அழைத்தாள்.

      அந்த முதியவளால் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைக்க முடியவில்லை. மனதில் குமுறல். பொய் சொல்லி குடித்தனம் வருவதென்றால்... என்ன சாமர்த்தியம்?‘‘என்ன ஆன்ட்டி... வாடகைக்கு உண்டான செக்கைக் கூட உங்க போஸ்ட்பாக்சிலே இரண்டு நாளைக்கு முன்னர் போட்டேனே... வேறு என்ன விசேஷம்?’’ உடன் வந்தவர்களிடம் தன் போர்ஷனின் சாவியைக் கொடுத்து மேலே செல்லுமாறு சைகையால் சொல்லிவிட்டு சாராவைப் பின்தொடர்ந்தாள் மனோன்மணி. அவர்களிருவரையும் சலனமின்றி பார்த்துக் கொண்டிருந்த கணவரிடம், ‘‘ஜான்சன் சொல்லிருங்கப்பா... நமக்கு சினிமா அது இதுவெல்லாம் சரிப்பட்டு வராது. பொய் சொல்றது பாவம் என்கிறார் தேவன்...’’ சொன்ன சாராவின் முகத்தில் சிடு சிடுப்பு எட்டிப் பார்த்தது.

      ‘‘எஸ்... மிஸ்... நீங்க மிஸ்ஸா... மிஸஸ்ஸா... என்ன சொல்றது? ஏதோ கம்பெனியிலே வேலை செய்யறதா சொன்னீங்க. நாங்களும் நம்பி வீட்டை வாடகைக்கு விட்டோம். ஆனா நீங்களோ...’’ஜான்சனின் பேச்சைக் கேட்ட மனோன்மணியின் முகம் கருத்தது.‘‘ஸாரி... ஸாரி... அங்கிள். சினிமாவிலேயும் சீரியல்லேயும் நடிக்கிற எனக்கு வாடகைக்கு வீடு தர யாரும் தயாராயில்ல. உங்க வீட்டை வாடகைக்கு பார்க்க வந்தப்ப ஆன்ட்டியையும் உங்களையும் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சி போச்சி. அதான்...’’‘‘பொய் சொல்லலாம்னு தோணுச்சி. அப்படித்தானே? ஸாரிமா. நீ எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு குயிக்கா காலி பண்ணிரு. அட்வான்ஸையும் வாங்கிப் போயிடு...’’ சிடுசிடுத்தார் ஜான்சன்.

      முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள் சாரா. ஒருவாரம் ஆயிற்று. மனோன்மணி சப்தம் போடாமல் போவதும் வருவதுமாய் இருந்தாள். இவர்கள் தூங்கி எழுவதற்கு முன் போய்விடுவாள். ஒருமுறை அலைபேசியில் வீடு காலி செய்வதை நினைவூட்டினார்கள். சில நாட்களில் தண்ணீர் லாரி வரும்போது, தண்ணீர் பிடிக்கும் கெடுபிடியில் இவர்கள் இருக்க ஓசையின்றி அவள் போய்விடுவதுண்டு. விடுமுறை நாட்களிலோ அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலோ அல்லது இவர்கள் ‘சர்ச்’சுக்குப் போயிருக்கும்போதோ நான்கைந்து கார்கள் வீட்டின் முன் நிற்கும். இவர்கள் ‘சர்ச்’சுக்குப் போய் இறைவனை வழிபட்டுவிட்டு, காலைச்சிற்றுண்டியை நல்ல ஒரு உணவு விடுதியில் முடித்துக்கொண்டு வீடு திரும்பினால் இவர்கள் காரை போர்ட்டிகோவிற்கு கொண்டு செல்ல முடியாமல் ஏகப்பட்ட கார்கள் இவர்கள் வீட்டு வாசலில் நிற்கும்.

      வீட்டிற்குள் நுழைந்தால் மாடிப் போர்ஷனிலிருந்து வரும் சப்தமும் சலசலப்பும் மனதுக்கு சற்றும் பிடிக்கவில்லை. அமைதிக்காக மனம் ஏங்கிற்று. மனோன்மணி வீட்டில் இருக்கும்போதெல்லாம் ‘ஹோம் தியேட்டரி’லிருந்து திரைப்பட பாடல்கள் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும். இல்லாவிட்டால் அவள் அலைபேசியில் மலையாளம், தெலுங்கு, தமிழ் என ஏதாவது ஒரு மொழியில் சரளமாய் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருப்பாள். அப்போதெல்லாம் அவள் கணவன் - மனைவி எனப் பொய் சொல்லி வீட்டுக்கு குடிவந்தது அவர்கள் கண்முன் தோன்றி தங்கள் கையாலாகாத செயலை எண்ணி உள்ளத்தை கோபம் பிறாண்டும். அவள் இல்லாத வேளையில், அவளைத்தேடி ஆணோ பெண்ணோ யார் வருவதும் பிடிக்கவில்லை.

      சிடுசிடுப்பாய் அவர்களிடம் பதில் சொல்வார்கள். தங்கள் தனிமையையும் அமைதியையும் குலைக்க வந்தவளாகவே அவர்களுக்கு அவள் தோன்றினாள். ‘‘சாரா... தண்ணி லாரி வந்து நிக்குது. எல்லாம் பிடிச்சிட்டுப் போறாங்க டார்லிங். மகேசு வந்திருவாளா?’’‘‘அவ புருஷனுக்கு பஸ்ஸில் அடிபட்டுடுச்சாம். ஹாஸ்பிடலுக்குப் போறாளாம்... வரமுடியாதுன்னு சொல்லி அனுப்பிட்டா...’’‘‘இப்ப வாட்டருக்கு என்ன பண்றது? அந்த மனோன்மணி என்ன பண்ணுவா?’’ ‘‘விடுப்பா... அவ எங்காவது போய் குளிப்பா.. சாப்பிட்டுக்குவா. இல்ல தண்ணீர் வச்சிருப்பா...’’‘‘சாரா டார்லிங்... ஒண்ணு செய்வோமா. நீ லாரியிலிருந்து தண்ணி பிடிச்சி அப்படியே இழுத்து வச்சிடு. நான் மெல்ல எடுத்து வந்து உள்ள ஊத்திடறேன்...’’
      ‘‘என்ன ஜான்சன்... உமக்கு ஹார்ட் வீக்கா இருக்கு.

      பி கேர்ஃபுல்னு டாக்டர் சொல்லலை. மறந்து போச்சா... வேணாம்பா. நான் ரெண்டு ரெண்டு பக்கெட்டா பிடிச்சிட்டு வரேன்...’’‘‘நோ... நோ... உனக்கே உடம்பு ரொம்ப வீக்கா இருக்கு... அதெல்லாம் சரி வராது...’’வாசற்படியிலிருந்து மனோன்மணி குரல் கொடுத்தாள். ‘‘அங்கிள்.. நாளைக்கு நான் என் போர்ஷனை காலி பண்ணிடறேன். அட்வான்ஸ் கூட உடனே தரணும்னு இல்ல... ஆனா, செக்கா தராதீங்க...’’ என்றவள் தன் தோள் பையையும் குளிர் கண்ணாடியையும் மேசையில் வைத்தாள். இடது கையில் ஒன்று, இடுப்பில் மற்றொன்று, வலது கையில் இன்னொன்று என மூன்று பிளாஸ்டிக் குடங்களை அவர்கள் வீட்டிலிருந்து எடுத்துக் கொண்டு தெருவுக்குச் சென்றாள்.

      தாங்கள் சீரியல்களிலும், திரைப்படங்களிலும் பார்க்கும் நடிகை தங்களுடன் சேர்ந்து லாரித் தண்ணீர் பிடிப்பாள் என தெருப்பெண்கள் யாரும் நினைத்துக்கூட பார்க்கவில்லை. எல்லாரும் நகர்ந்து மனோன்மணிக்கு வழி விட்டு சிரிப்பும் பூரிப்புமாய் நிற்க... சில பெண்கள் அவளுக்கு தண்ணீர் பிடித்துத் தந்து உதவினார்கள். இருபது நிமிடங்களில் சாரா - ஜான்சனுக்கு தேவையான நீரை நிறைத்து விட்டாள். சொன்னபடி மனோன்மணி மறுநாள் வீட்டை காலி செய்தாள். சாரா - ஜான்சன் மகளாக அவர்கள் வீட்டில் குடிபுகுந்தாள்!              
      http://www.kungumam.co.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்   சூப்பர் ரெசிப்பி! மனைவி பிறந்த வீட்டுக்குப் போயிருந்தாள். அவள் இல்லாமல் சோத்துக்குத் திண்டாடுவேன் என்பது அவள் எண்ணம். எனக் கென்ன, சமைக்கத் தெரியாதா?
      அன்றைக்கு ரவா அடை செய்தேன்.உங்களுக்கும் அந்த ரெசிப்பியை சொல்லித் தருகிறேன். துவரம் பருப்பு, கடலைப் பருப்பு, பாசிப் பருப்பு, உளுத்தம் பருப்பு எல்லாவற்றையும் தலா அரை கப் எடுத்துக் கரகரப்பாக அரைத்துக்கொள்ளுங்கள். அதனுடன் மிளகு, சீரகத்தைப் பொடித்துச் சேருங்கள். ரவை ஒரு கப், சற்று புளித்த தயிர், பெருங்காயம், கறிவேப்பிலை, கொஞ்சம் உப்பு சேர்த்துக் கரைத்து, சிறு சிறு அடைகளாகத் தட்டி, எண்ணெய் விட்டு வேக வைத்து எடுங்கள். ரவா அடை தயார்!
      கொஞ்சம் பொறுங்கள். சாப்பிட்டு விடாதீர்கள். உங்கள் வீட்டில் நாய் இருந்தால், அதற்குப் போடுங்கள். தின்றுவிட்டு நன்றியுடன் வாலாட்டும். அல்லது, ராப்பிச்சைக்காரனுக்குப் போடுங்கள். பின்பு அருகில் உள்ள சரவண பவனுக்குப் போய் ஒரு வெட்டு வெட்டுங்கள். நான் அப்படித்தான் செய்தேன்.
      மனைவிக்குச் சவால் விட்டுச் சமைக்கலாம். அதற்காக, தேக ஆரோக்கியத்தில் விளையாடலாமா?
      - ஆர்.உஷாநந்தினி
       
       
        தலைமுழுக்கு!
      குமரேசனுக்கு அந்த நாயைக் கண்டாலே எரிச்சலாக இருந்தது. அது அவன் மனைவி வளர்க்கும் நாய்.
      ஒரு நாள் அதைக் காரில் ஏற்றிக்கொண்டு போய், இரண்டு கி.மீட்டர் தள்ளியிருந்த ஒருபூங்கா வில் விட்டுவிட்டு வந்தான் குமரேசன். ஆச்சர்யம்! அவனுக்கு முன்னால் வீட்டில் இருந்தது அந்த நாய்!
      கடுப்பான குமரேசன், அடுத்த நாள் அந்த நாயைப் பத்து கி.மீட்டர் தள்ளியிருந்த ஒரு மைதானத்தில் விட்டுவிட்டு, வேறு வேறு சாலைகள் வழியாக வீடு திரும்பினான். மறுபடி யும் ஆச்சர்யம்... வீட்டில் நாய்!
      மூன்றாம் நாள்... காரில் நாயுடன் ஒரு முடிவோடு புறப்பட்டவன், காரை எங்கெங்கோ செலுத்தினான். வழியில் குறுக்கிட்ட ஆற்றைக் கடந்தான். ஒரு பாலத்தின் மேல் ஏறி இறங்கினான். இடப் பக்கம் திரும்பினான். வலப் பக்கம் வளைந்தான். இப்படியாக ரொம்ப தூரம் போய் ஒரு தெருவில் அந்த நாயைப் பிடித்துத் தள்ளிவிட்டு, வேகமாக காரைக் கிளப்பிக்கொண்டு புறப்பட்டான். வழியில் ஓரிடத்தில் காரை நிறுத்தி, மனைவிக்கு போன் செய்து, ‘‘உன் நாய், வீட்டில் இருக்கிறதா?’’ என்று கேட்டான்.
      ‘‘இருக்கிறதே! ஏன் கேட்கிறீர்கள்?’’ என்றாள் அவள்.
      ‘‘அந்த சனியன்கிட்டே போனைக் கொடு! வீட்டுக்கு வழி தெரியலே எனக்கு!’’
      - சர்வஜித்
       
       
       
       
        பாவம்ப்பா அவங்க..! எல்.கே.ஜி. படிக்கும் தன் மூன்று வயது மகன் ரிஷியை, ஆபீஸ் போகிற வழியில் கான்வென்ட்டில் விட்டுவிட்டுப் போவதற்காகத் தயாரானான் ராஜேஷ். ஹெல்மெட்டை எடுத்துக்கொண்டான். மகனை அழைத்துக் கொண்டு வெளியில் வந்தான்.
      தன் பைக்கில், பின்புறம் இருந்த பிரத்யேக ஹூக்கில் ஹெல்மெட்டை மாட்டினான். மகனைத் தூக்கி முன்புறம் அமர்த்திக்கொண் டான். வண்டியைக் கிளப்பினான்.
      போகிற வழியிலெல்லாம் ரிஷி பார்த்துக்கொண்டே வந்தான்... டூ வீலர் ஓட்டிக்கொண்டு போன அத்தனை பேரும்தலையில் ஹெல்மெட் அணிந்திருந்தார்கள்.
      அவர்களைச் சுட்டிக்காட்டி அப்பாவிடம் சொன்னான் ரிஷி... ‘‘பாவம்ப்பா அவங்க..!’’
      ‘‘ஏண்டா அப்படிச் சொல்றே?’’
      ‘‘அவங்களுக்கெல்லாம் ஹெல்மெட் மாட்டுறதுக்கு வண்டியில இடம் இல்லே! அதனால பாவம், தலையிலேயே சொருகிக்கிட்டுப் போறாங்க!’’
      ராஜேஷ் பாவம், தன் குழந்தைக்குஎன்ன பதில் சொல்வான்? அறிந்ததைச்சொல்வானா, தன் அறியாமையைச் சொல்வானா?
      - ராஜ்திலக்
       
       
       
       
        லேட்டாக ஒரு விஷயம்!
      எங்கிருந்தோ பிரபல தொலைக்காட்சித் தொடர் ஒன்றின் டைட்டில் சாங் ஒலிப்பது துல்லியமாகக் கேட்டது. நான் எப்போதாவது தான் அந்த சீரியலைப் பார்ப்பேன். அது என்றில்லை... எந்த சீரியலைப் பார்த்தாலும், அதில் யாராவது ஒருத்தி அழுதுகொண்டு இருப்பாள்; அல்லது, விரல் சொடுக்கியாருக் காவது சவால் விட்டுக்கொண்டு இருப்பாள். எப்படித்தான் பெண்கள் இப்படியான சீரியல் களை ஆர்வமாகப் பார்க்கிறார்களோ?
      என் மனைவியும் ஒரு சீரியல் விடாமல் விழுந்து விழுந்து பார்க்கிறவள்தான். “இரண்டு நாளா புள்ளி புள்ளியா வருது’’ என்றாள். ஆபீஸ் போகிற வழியில், கேபிள் காரனிடம் சொல்லிவிட்டுப் போக வேண்டும்.
      அடடா! பெட்ரோல் போடவே இல்லையே! நேத்து வரும்போதே ரிசர்வில்தானே ஓட்டி வந்தேன்? அருகில், பில்லர் பங்க் வரைக்கு மாவது வண்டி ஓடுமா?
      இப்படி அடுக்கடுக்காகத் தோன்றிக் கொண்டு இருந்த எண்ணங்களுக்குமத்தி யில், ஒரு விஷயம் லேட்டாக உதித்தது...
      ‘ஆஹா! நான் இப்போது தியானத்தில் அல்லவா இருக்கிறேன்!’
      - அருண்.கோ.
       
       
       
        வா..!
      ‘‘வா’’ என்றான் அவன்.
      ‘‘ஊஹூம்!’’ என்றாள் அவள்.
      ‘‘வா’’ என்றான் மறுபடியும்.
      ‘‘ப்ச்ச்...’’ என்றாள் அவள் சலிப்பாக.
      ‘‘வா’’ என்றான் மீண்டும்.
      ‘‘இல்ல...’’ என்றாள்.
      ‘‘வா’’ என்றான் திரும்பவும்.
      ‘‘தப்பு..!’’ என்று முறைத்தாள்.
      அதன் பிறகும், ‘‘வா’’ என்று இழுத்தான்.
      ‘‘போடா’’ என்று அவன் தலையில் ஒரு குட்டுவைத்தாள்.
      ‘‘வ பக்கத்துல ‘£’ போட்டிருந்தாதான் ‘வா...’னு இழுக்கணும். இது ‘வ’. எங்கே, சரியா சொல்லு பார்ப்போம், வ!’’ என்று பொறுமையாக அந்தச் சிறுவனுக்குத் தமிழ்ப் பாடத்தைத் தொடர்ந்து நடத்தினாள் அந்த மிஸ்!
      - கே.ஆனந்தன்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

              இந்த வயசுக்கு மேல... “ஏகப்பட்ட செலவு செய்து கம்பெனியை கம்ப்யூட்டரைஸ் பண்ணியிருக்கு தெரியுமில்லே! இப்பப் போய் ‘கம்ப்யூட்டரை ஆபரேட் பண்ணத் தெரியாது, இந்த வேலையை நான் பண்ண மாட்டேன்’னா என்ன அர்த்தம்? தெரியலேன்னா கத்துக்குங்க!’’-ஜி.எம்மின் குரல், காதுக்குள் சுற்றிச் சுழன்றது.
      ‘சே! இந்த ஆள் ஒரு படுத்தல்! நாப்பது வயசுக்கு மேல கம்ப்யூட்டரைக் கத்துக்கோன்னு உயிரை வாங்கிக்கிட்டு..!’
      “அப்பா! இங்கே பார்த்தீங்களா, சுடிதார்ல பூ டிஸைன் நல்லாருக்கா?”-மகளின் குரல் என் சிந்தனையைக் கலைத்தது.
      “சூப்பரா இருக்கே! எந்தக் கடையிலம்மா இந்த எம்ப்ராய்டரி போட்டுக் கொடுத்தாங்க?” என்றேன்.
      “பாட்டிதாம்ப்பா போட்டாங்க. தெரியாதா உங்களுக்கு, வீட்ல சும்மா இருக்கப் போரடிக்குதுன்னு பத்து நாளா எம்ப்ராய்டரி கிளாஸ் போயிட்டிருக்காங்களே?” என்றாள் மகள்.
      என் 70 வயது அம்மாவைப் பார்த்தேன். அவரின் புன்னகை என் தவற்றை நாசூக்காகத் திருத்தியது!
      யசோதா சுப்ரமணியன்
       
       
        கருணை யாரிடம்?
      அந்தப் பள்ளியில், ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் கடைசி பீரியட் நீதிபோதனைதான்! அன்றைக்குச் சிறப்பு விருந்தினராக ஓர் உபன்யாசகர் வந்திருந்தார். அவர் பிள்ளைகளுக்கு மகாபாரதக் கதையை ஆரம்பம் முதல் துரியோதனன் வதம் வரை சுவாரஸ்யமாக விவரித்துவிட்டுப் பிறகு கேட்டார்... “இப்போது சொல்லுங்கள், ஆண்டவனின் கருணை யாருக்கு?”
      முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த மாணவர்கள் சட்டென்று சொன்னார்கள்... “கெட்டவர்களுக்குதான் ஐயா!”
      உபன்யாசகர் திடுக்கிட்டார். “ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?”
      “நீங்கள் இப்போது ஒரு மணி நேரம் சொன்ன கதையில், முதல் 55 நிமிடங்கள் துரியோதனன்தானே ஆட்சி பீடத்தில் அமர்ந்து சொகுசாக வாழ்ந்தான்? பாண்டவர்கள் பல துன்பங்களை அனுபவித்து, கடைசி ஐந்து நிமிடம்தானே சுகத்தை அனுபவித்தார்கள்?’’ என்று பதில் வந்தது.
       
      எஸ்.ஆர்.ஜி.வைத்தியநாதன்
       
       
      ஒருவன் ஒருத்தி
      ‘‘ஹலோ, டைரக்டர் சாரா? நான் அசிஸ்டென்ட் பாபு பேசறேன் சார்! ஒரு குட் நியூஸ்! நீங்க இயக்கின ‘ஒருவனுக்கு ஒருத்தி’ படத்துக்கு தேசிய விருது கிடைச்சிருக்கு!’’
      ‘‘வெரிகுட், நிஜமாவா!’’
      ‘‘ஆமா சார், இப்பத்தான் போன் வந்தது. ஈவினிங் டி.வி. நியூஸ்ல சொல்வாங்கன்னு நினைக்கிறேன்’’ என்ற பாபு, ‘‘சார், எனக்கு ரொம்பப் பெருமையா இருக்கு! இந்த படத்தைப் பார்க்கிற எவனுமே கட்டின பொண்டாட்டிக்குத் துரோகம் பண்ண மாட்டான் சார்! அவ்ளோ அற்புதமான படத்துக்குத் தேசிய விருது கிடைச்சதுலே ஆச்சர்யமேஇல்லே! சார், பக்கத்துல மேடம் குரல் கேக்குதே! அவங்க இருந்தா கொடுங்க, சார்! இந்த சந்தோஷச் செய்தியை அவங்ககிட்ட நானே சொல்றேன்!’’ என்று பரவசக் குரலில் பரபரத்தான்.
      ‘‘அவங்க வேலையா இருக்காங்க. நானே அப்புறம் சொல்லிக்கறேன்!’’ என்ற சஞ்சய் அவசரமாக செல்லை அணைத்தான்.
      காரணம்... அங்கே இருந்தது ஒருவன்-வேறொருத்தி!
      - கே.காமராஜ்
       
       
       
       
        காரணம்!
      கலையரசி என்கிற 23 வயதுப் பெண், வயல்வெளிக் கிணற்றில் பிணமாக மிதந்தாள். ஊரே திரண்டிருந்தது வேடிக்கை பார்க்க.

      “புருஷன் துபாய்ல இருக்கான். இவ இங்க அப்பிடி இப்பிடி இருந்திருப்பா போல. விஷயம் அவன் காதுக்குப் போயி டுச்சு. அதான், அவன் கிளம்பி வர்றதுக் குள்ள கிணத்துல குதிச்சுத் தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டா” என்றான் ஒருவன்.
      “சேச்சே! இவ அப்படிப்பட்டவ கிடையாது. என்ன... சொகுசா வாழணும்னு விரும் புறவ. டி.வி., ஃப்ரிஜ்னு ஏகப்பட்டது வாங்கி, தவணை கட்ட முடியாம தலைக்கு மேல போயிடுச்சு. நேத்துகூட ஒரு கடன்காரன் வந்து வண்டை வண்டையா கேட்டுட்டுப் போனானே, அந்த அவமானம்தான்... தற் கொலை பண்ணிக்கிட்டா!” என்றாள் ஒரு பெண்மணி.
      இப்படியாக, அங்கே கூடியிருந்த அத்தனை பேரும் கலையரசியின் சாவுக்கு ஆளுக்கொரு காரணமாகச் சொல்லிக்கொண்டு போவதைக் கேட்டபடி ஒண்ணும் தெரியாத மாதிரி ஓர் ஓரமாக வாலைச் சுருட்டிக்கொண்டு படுத்திருந்தது, கலையரசியைத் துரத்திச் சென்று, அவளைத் தடுமாறிக் கிணற்றில் விழச் செய்த சொறி நாய்!
      - நர்மதா
       
       
       
       
        யாருக்கு யார் காவல்!
      “ஹலோ! சுஜியா? நாளன்னிக்கு நம்ம சித்ராவோட வளைகாப்பு இருக்கே, வரியா?”
      “ஸாரிம்மா! மணி தனியா இருப்பானேம்மா. அவனை விட்டுட்டு நான் எங்கே வர்றது, சொல்லு?”
      “போன தடவையும் நீ இப்படித்தான் சாக்கு சொல்லி, நம்ம உமா சீமந்தத்துக்குக்கூட வரலே!”
      “சாக்கு இல்லேம்மா! வேளாவேளைக்கு இவனுக்கு பெடிகிரி கொடுத்தாகணும். அதுமட்டுமில்லே, இவனைத் தனியா விட்டுட்டுப் போனா, சங்கிலியை அவுத்துக்கிட்டுக் காணாம போயிடுவான். இந்தப் பக்கம் நாய்த் திருடர்கள் வேற ஜாஸ்தி...”
      “நல்லாருக்குடி கதை! ரிமோட் ஏரியாவுல வீடு வாங்கிட்டு, கூடவே காவலுக்குன்னு ஒரு ஜாதி நாயையும் விலை கொடுத்து வாங்கிட்டு... ஹூம், இப்ப யாருக்கு யார் காவல்னு எனக்குப் புரியலே!” - பெருமூச்சுடன் போனை வைத்தாள் சுஜி அம்மா.
      - புள்ளமங்கலம் வில்சன்
       
      https://www.vikatan.com/
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       
       
      உக்காந்து யோசிப்பாய்ங்களோ?! ‘‘ரெண்டு மாசத்துக்கு மேலாச்சு. இன்னும் ஒரு தகவலும் வரலையே?’’ என்றார் பெருமாள்.
      என் நண்பர் மாணிக்கம், லண்டனில் பெரிய வேலையில் இருக்கும் தன் மகனுக்கு ஒரு நல்ல சம்பந்தம் இருந்தால் சொல்லச் சொல்லி என்னிடம் கேட்டிருந்தார். நான் இந்தப் பெருமாளின் மகள் ஜாதகத்தை வாங்கிக்கொண்டு போய்க் கொடுத்திருந்தேன்.
      “அடடா! உங்களை நேரடியா தொடர்புகொண்டு இருப்பார்னு நினைச்சுட்டேன். உடனே விசாரிக்கிறேன்!’’ என்றவன், உடனே மாணிக்கத்தை போனில் பிடித்தேன்.
      ‘‘அது ஒண்ணுமில்லேப்பா... என் மகனுக்கு ஏற்கெனவே வசதியான இடத்துலேர்ந்து சம்பந்தம் வந்துச்சு. நாங்க ஓ.கே. சொல்லியும், அவங்க பதில் எதுவும் சொல்லாம கமுக்கமா இருந்தாங்க. வேற இடத்துல பெண் பார்க்க ஆரம்பிச்சுட்டோம்னு தெரிஞ்சா, அவங்களே ஓடி வருவாங்கன்னு நினைச்சுதான் சும்மா உன்கிட்டே அப்படிச் சொல்லி வெச்சேன். நான் நினைச்ச மாதிரியே அவங்க வந்து, கல்யாணத்துக்கு நாள் குறிச்சாச்சு..!’’ என்றார். உக்காந்து யோசிப்பாய்ங்களோ?!
      - பட்டுக்கோட்டை ராஜா
       
       
       
       
       
        தீராத சந்தேகம்! கவிதா இறந்து இன்றோடு சரியாக ஒரு வருடம் ஆகிறது. ஆம், என் காதல் தோல்விக்கு இன்று ஒரு வயது. சமைக்கும்போது புடவையில் தீப்பற்றிக்கொண்டு பரிதாபமாகத் துடிதுடித்து இறந்து போன கவிதாவின் நினைவு, என் நெஞ்சை வாளால் அறுத்தது. இன்று முழுக்கச் சாப்பிடக்கூடத் தோன்றாமல், பித்துப் பிடித்தவன் போல் அறையில் முடங்கிக் கிடந்தேன்.
      ராத்திரி பத்து மணி இருக்கும்... என் செல்போன் சிணுங்கியது. எடுத்துப் பேசினேன்.
      ‘‘என்னங்க... காலைலேர்ந்து ட்ரை பண்றேன், உங்க நம்பர் கிடைக்கவே இல்லை. இன்னிக்கு நம்ம கல்யாண நாள்... நினைவிருக்கா?’’ - எதிர்முனையில் என்மனைவி பானுவின் பரவசக் குரல்.
      எனக்கு இன்னும் சந்தேகமாகவே உள்ளது... கவிதாவின் மரணம் விபத்தா, தற்கொலையா?
      - சிவம்
       
       
       
        அரசியல் அரிச்சுவடி! கிரேக்க நாடு பலப்பல குட்டி நகர அரசுகளாகச் சிதறிக்கிடந்த காலம்... எங்கே பார்த்தாலும் சர்வாதிகாரிகளின் ஆட்சிதான்! ஆனால், அங்கெல்லாம் சர்வாதிகாரிகளை எதிர்த்து மக்கள் அடிக்கடி கிளர்ச்சி செய்துகொண்டு இருந்தார்கள் - கோரிந்து என்கிற ஒரு நகர அரசைத் தவிர! அந்த நாடு மட்டும் எப்படி அமைதிப் பூங்காவாகத் திகழ்கிறது என்பதைத் தெரிந்துகொண்டு வரும்படி தன் அமைச்சரை அனுப்பினான், பக்கத்து நாட்டு சர்வாதிகாரி.
      அந்த அமைச்சரை வரவேற்ற கோரிந்து நகர சர்வாதிகாரி, அவரை அருகிலிருந்த ஒரு தோப்புக்கு அழைத்துக்கொண்டு போனான். அங்கே மிக உயரமாக வளர்ந்திருந்த மரங்களை வெட்டிச் சாய்த்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். அதைச் சுட்டிக் காட்டிய கோரிந்து சர்வாதிகாரி, ‘‘இதுதான் நீங்கள் கேட்டதற்கான பதில்!’’ என்றான்.
      தன் நாடு திரும்பிய அமைச்சர், தனது சர்வாதிகாரியிடம் சொன்னார்... ‘‘கோரிந்து ஏன் அமைதிப் பூங்காவாகத் திகழ்கிறது என்று தெரிந்துவிட்டது. கட்சியிலோ, ஆட்சியிலோ தனக்குப் போட்டியாக அளவுக்கு மீறித் தலையெடுப்பவர்களை ஒழித்துக் கட்டிவிட வேண்டும். அப்புறம் எழுச்சியாவது, கிளர்ச்சியாவது!’’
      - தங்க.ஜெயராஜன்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       
        நிழல் நிஜமாகுமா?
      அ ரசியல், கிரிக்கெட் என அரட்டையில் ஈடுபட்டு இருந்தது நண்பர்கள் குழு. ‘‘சே... சூப்பர் எட்டுக்குக்கூட இந்தியா வர முடியலேங்கிறது கேவலமா இருக்கு’’ என்றான் ஒருவன். “நல்லா விளையாடறவங்களை அணியில சேர்க்காம விட்டா இப்படித்தான்!’’ என்றான் மற்றவன். தொடர்ந்து, ‘‘லகான் படத்துல எவ்வளவு அருமையா விளையாடி இந்தியாவை ஜெயிக்க வெச்சாரு அமீர்கான்! அவரை அணியில் சேர்த் திருந்தா, இந்தியா இப்படி அடி வாங்கியிருக்குமா?” என்றான்.
      “ஏன்டா இப்படி உளர்றே? லூசாடா நீ?” என்று மற்றவர்கள் பாய, அவன் சொன்னான்...
      “ஆமான்டா! சினிமாவில் கிரிக்கெட் வீரரா நடிச்சு இந்திய அணிக்கு வெற்றி தேடித் தந்த நடிகரை அணியிலே சேர்த் திருந்தா, இந்தியா உலகக் கோப்பையை வாங்கியிருக்கும்னு சொன்னா, நான் லூசு. அதே சினிமாவில் ஊழலை ஒழிச்சு, லஞ்சத்துக்கும் அநியாயத்துக்கும் எதிரா போராடி மக்க ளைக் காப்பாத்துற நடிகரை முதலமைச்சர் ஆக்கினா நிஜமாவே நாடு உருப்படட்டும்னு நம்பறீங்களே, நீங்க ரொம்ப புத்திசாலி!”
      - எஸ்.இராஜேந்திரன்
      ஆசை இருந்தா போதுமா? ‘‘க னிகா, நேத்து உன்னை வந்து பெண் பார்த்துட்டுப் போனாரே, அந்த மாப்பிள்ளை காலையில வந்திருந்தார்டி! அவருக்கு உன்னை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்காம். அதனால அவங்க அம்மா கேட்ட வரதட்சணைப் பணத்தைக் கொடுக்குறதா ஒப்புக்கச் சொன்னார். நமக்குச் சிரம மில்லாம, கல்யாணத்துக்கு முன்னால அந்தத் தொகையை அவரே கொண்டு வந்து இங்கே கொடுக்குறாராம். ஒருவேளை இந்த விஷயம் அவர் அப்பா, அம்மாவுக்குத் தெரிஞ்சுட்டா, உடனே தனிக் குடித்தனம் வைக்கவும் தயாரா இருக்காராம்!”
      “இந்தச் சம்பந்தம் வேண்டாம்மா!” என்றாள் கனிகா உறுதியாக. “அவருக்கு என்னைப் பிடிச்சிருந்தா, நாம ஒப்புக்கிட்ட வரதட்சணைக்கு அவங்க அப்பா, அம்மாவைச் சம்மதிக்க வெச்சிருக்கணும். அல்லது, அப்புறமாவது அவங்களைச் சமாதானம் பண்ண முயற்சி பண்ணணும். அதை விட்டுட்டு தனிக்குடித்தனம் வைப்பேங்கிறது சரியில்லை. சிந்தனையில தெளிவும், செயல்ல நேர்மையும் இல்லாத இவர் தயவுசெய்து வேணாம்மா!”
      - திருவாரூர் சரவணன்
      https://www.vikatan.com/
    • By நவீனன்
        உயிர்ப்பு
          கட்டிலின் விளிம்பிலிருந்து தொங்கிய விரிப்பை இழுத்து உள்ளே செருகினான். அந்தச் சிறிய அசைவில் கண் விழித்த அம்மா, மெல்ல தனது சுருண்ட உடலை நகர்த்தி அவனது சீர் செய்யும் நடவடிக்கைக்கு இடம் கொடுத்தாள். அவளைப் பொறுத்தவரையில் நோயில் படுத்ததிலிருந்து தன் மகன் மாதவனுக்கு, தான் ஒரு பாரமாக ஆகிவிட்டோம் என்ற எண்ணம் விழுந்து விட்டது.

      ஆனால், இது குறித்த கவலை எதுவுமில்லாமல் மாதவன் பேச்சில் கிண்டலும் உற்சாகமும் குறையாமல் வளைய வந்து கொண்டிருக்கிறான். இது அவனுடைய இயல்பு. இந்த உற்சாகமும் அடுத்த பொழுதைப் பற்றிய கவலையின்மையும்தான் அவனை மட்டுமல்ல, அவன் தாயாரையும், மற்றும் இரண்டு உடன் பிறப்புகளையும் இயக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அவளுக்கு அவன் அடிக்கடி கூறும் சார்லி சாப்ளினின் கதை நினைவிற்கு வந்தது.

      “பாத்ரூம் போகணுமா?” கேட்டான் மாதவன். அவனுக்கு இந்த சித்திரை வந்தால் நாற்பது வயது முடிகிறது. அவரவர் வாழ்க்கை அவரவர்களுக்கு என்றாலும் படிக்க வேண்டிய பருவத்தில் மற்ற இரண்டு சகோதரர்களையும் போலில்லாமல் இவன் கதை, நாடகம் என்று சுற்றித் திரிந்தவன். தனக்கென்று குடும்பம் மனைவி என்றில்லாமல் நிலையான வாழ்க்கை எதுவுமில்லாமல் அல்லாடுகிறான்.

      பெரிய பெரிய எழுத்தாளர்களுக்கு நகல் எடுத்துக் கொடுப்பது, கணினியில் எழுத்துருவாக்கம் செய்து கொடுப்பது போன்ற பணிகளில் ஈடுபட்டுச் சொற்ப வருமானத்தைக் கொண்டு ஜீவிதம் செய்து வருகிறான். அதுவும் மற்ற இரண்டு சகோதரர்கள் மாதம் பிறந்தால் கொண்டு வரும் முள்ளங்கி பத்தை போன்ற வருமானம் இல்லை. பேரு மட்டும் பெத்தபேரு, உதவி வசனகர்த்தா.

      அம்மா ஆமென்று தலையாட்டினாள். மாதவன் அம்மாவின் கட்டிலின் அருகில் குனிந்து பஞ்சை விட மெலிந்து போன தாயின் தேகத்தை அவள் தலைக்கு அடியில் கைகளைக் கொடுத்து பூப்போல மெல்ல தூக்கிவிட்டான். அவளது கவனம் முழுவதும் தனது முழு அங்கியின் மீதுதான் இருந்தது. கைகளால் மெதுவாக தொடைக்கு அடியிலிருந்து தொடங்கி சற்று மேலே தூக்கி நின்ற ஆடையைக் கணுக்கால்களை மறைக்கும் வண்ணம் இழுத்து விட்டாள். மெல்லிய குருத்து போன்ற எலும்புகளும், பச்சை ரத்தம் ஓடும் நாளங்களும்... அவளது பாதங்கள் இரண்டும் வாடிய தாழை மடல்களைப் போலிருந்தன.

      நார்க்கட்டிலின் இருப்புச் சட்டங்களை பலமாகப் பற்றியபடி தனது ஆற்றலை எல்லாம் ஒன்று திரட்டி பிரயாசையுடன் எழுந்து நின்றாள். அந்தச் சிறிய முயற்சிக்கே அவளுக்கு மூச்சு வாங்கியது. கன்னங்களில், கழுத்தில், வயிற்றுப் பகுதியில் நீர் சேர்ந்து சற்று வீங்கிய தோற்றத்துடன் காணப்பட்டாள். சுருட்டி மடக்கினால் ஒரு பெரிய கித்தான் பையில் எடுத்துக் கொண்டு போகும்படியான உருவம்தான். ஆனால், அதற்குள் தன்னால் அடுத்தவர்களுக்குச் சிரமம் எதுவும் நேர்ந்துவிடக் கூடாது என்பதில் அதிக கவனம் இருந்தது.

      கையைப் பிடித்துக் கொள்ளவில்லை என்றாலும் கழிப்பறை வரையில் உடன் சென்று வெளியில் நின்று கொண்டான். இப்பொழுதெல்லாம் அவளைத் தனியே எங்கும் அனுப்பாமல் தனது கண்பார்வையில் வைத்து கவனித்துக் கொள்கிறான். மீண்டும் அம்மாவைக் கழிப்பறையிலிருந்து அழைத்து வந்து நார்க் கட்டிலின் விரிப்பை உதறி சரி செய்து வேறு விரிப்பு மாற்றித் தலையணை தட்டிப் போட்டுப் படுக்க வைத்தான்.

      அம்மா படுக்க விரும்பாமல் சற்று தள்ளாடியபடி தன்னை விழுந்துவிடாமல் சுதாரித்துக் கொண்டு முதுகைக் கூன் போட்டபடி அமர்ந்தாள். “ஏதாவது சாப்பிடறியா?’’ “என்ன இருக்கு?’’ “உனக்கு ஓட்ஸ் கஞ்சி பண்ணியிருக்கேன். இன்னிக்கு சாலிகிராமத்தில் என்  கதையை டிஸ்கஸ் பண்றாம்மா. நேத்திக்கே சில்வர் ஷங்கர் தயாரிப்பாளர்கிட்டே கதையைச் சொல்லிட்டாராம். ஃபைனலைஸ் ஆயிடும்னுதான் சில்வர் ஷங்கர் உறுதியா சொல்றார். இந்தத் தயாரிப்பாளர் கதை எழுதறவங்களை ரொம்பவே தலையில் வச்சு தாங்குவாராம்.

      குறைந்தது ஒரு இலட்சம் கிடைக்கும்னு சொல்றாங்க. பேனரும் பெரிய பேனர். உறுதியாச்சுன்னா காசுக்குக் காசு, பேருக்குப் பேரு...” “உட்கார்ந்துண்டுதான் காலை நீட்டணும். நின்னுண்டு நீட்டக் கூடாது...” என்றாள் அம்மா நூறாவது முறையாக. “ஓட்ஸ் எடுத்து வைக்கட்டுமா?’’  “தெனம் ஓட்ஸ் சாப்பிட்டுச் சாப்பிட்டு நாக்கு மரத்துப் போச்சுடா...” “பூரி மசால் பண்ணித் தரட்டுமா?” அவன் கிண்டலை ரசிக்கும் அளவிற்குக் கூட அவளிடம் தெம்பு இல்லை.

      அவளது ஆகாரம் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டது. நீர், சர்க்கரை, உப்பு எல்லாமே மருத்துவர் கூறும் அளவுகளில்தான் கொடுக்க வேண்டும். மீறும் ஒவ்வொரு அளவிற்கும் ஏற்படும் உடற் கோளாறுக்கு அவர்கள் மருத்துவமனைக்குக் கொடுக்க வேண்டிய தொகையை நினைத்தால் தூக்கம் நின்றுபோய்விடும். இதுவரையில் அண்ணன்மார்கள் இருவரின் வாசல் கதவைத் தட்டும் துர்பாக்கியத்தை ஆண்டவன் அளிக்கவில்லை. இனிமேலும் அளிக்கக் கூடாது என்பதுதான் இருவரது விருப்பமும்.

      “சீக்கிரம் வந்துடு...” “என் ஒருத்தன் கையில் இருந்தால் நீ சொல்றபடி வரலாம். நான், ஹீரோ, சில்வர் ஷங்கர், இயக்குனர், தயாரிப்பாளர், அவனுடைய இரண்டாவது சம்சாரம் இத்தனை பேர் சேர்ந்து முடிவெடுக்க வேண்டிய விஷயம். மத்யானம் போஜனம் கிடைக்கறதான்னு பார்ப்போம். வழக்கம் போல உனக்கு டயபர் கட்டிட்டுப் போறேன். வாக்கரைப் பக்கத்தில் வச்சுட்டு போறேன். வாக்கர் இருக்கு என்பதற்கு அடிக்கடி நடக்க வேண்டும் என்பதில்லை. ஒரு சாவியைப் பக்கத்துப் போர்ஷன் காமாக்ஷி கிட்ட கொடுத்துட்டுப் போறேன்.

      ரெண்டு மூணு தபா வந்து பார்த்துக்கறேன்னு சொல்லியிருக்கா. கூடிய மட்டும் சுருக்க வந்துடறேன்...” மாதவன் கிளம்பினான். வேகு வேகு என்று ஓடினால்தான் பத்து மணிக்குள் பேருந்தைப் பிடித்துக் கோடம்பாக்கம் போக முடியும். மற்றவர்கள் காத்திருக்க இவன் செல்வதற்கும், இவன் காத்திருந்து மற்றவர்கள் வருவதற்கும் பெரிய அளவில் பேதம் உள்ளது.

      சில்வர் ஷங்கர் அவனைப் பொறுத்தவரையில் நண்பன், மேதை, வழிகாட்டி எல்லாம். அவன் முகம் சற்று மாறி, ‘‘என்ன மாதவன் வழித்தடம் அறிந்து கொஞ்சம் முன்னால் வந்திருக்கக் கூடாதா?’’ என்ற கேள்வியை மற்றவர் முன்னால் கேட்டு விடக் கூடாது. அந்தத் துறையைப் பொறுத்தவரையில் நேரம் தவறாமை என்பது அவனைப் போன்ற முதல் படியில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டும்தான். உச்சிப்படியில் இருக்கும் சில்வர் ஷங்கர் போன்றவர்களுக்கு அல்ல.

      போன பத்து நாட்களாக அம்மாவிடம் அதிகப்படியான முன்னேற்றமும் இல்லை. அதிகப்படியான சீரழிவும் இல்லை. அருகில் இருந்த எழுபது வயதான எம்.பி.பி.எஸ்., மருத்துவரிடம்தான் அம்மாவைக் கொண்டு போய்க் காட்டுவான். தீராத ரத்த அழுத்தம், தலை சுற்றல் உள்ளன. அவர் கொடுக்கும் மாத்திரையில் அடங்கிக் கிடந்தது ஒருநாள் எல்லை மீறி அம்மாவை அவரது கிளினிக்கில் இரண்டு நாட்கள் அனுமதிக்கும்படியானது. அந்த நேரம்தான் அவனுக்குக் கிடைத்த அபரிமிதமான ஓய்வில் ஒரு முழு படத்திற்கான அவுட் லைனைக் காட்சி வாரியாகப் பிரித்து நடு நடுவில் வாய்விட்டுச் சிரிக்கக் கூடிய வசனங்களைக் கோர்த்து ஒரு நல்ல திரை வடிவத்தை எழுதி முடித்தான்.

      சில்வர் ஷங்கர் அதை முழுவதும் வாசித்துவிட்டு தலையில் வைத்துக் கொண்டாடினான். பூவோடு சேர்ந்த நார் என்ற பட்டம் மட்டும் மாதவனுக்கு ரசிக்கவில்லை. இதுபோன்ற நுட்பமான அவமானங்களை உள்வாங்கி மரத்துப்போன மனது அதனை முகத்தில் காட்டாமல் இருக்கப் பழகிக் கொண்டு விட்டது. அடுத்த முறை அம்மாவிற்கு மேலும் இப்படி ஒரு சீரழிவு ஏற்பட்டால் நோய் வேறு பரிமாணம் அடையும் என்று மருத்துவர் எச்சரித்து விட்டார். அவனைக் கூடை கூடையாகப் பணம் ஏற்பாடு செய்யச் சொல்லியிருந்தார்.

      முதலில் கூடைக்கே அலையணும். அப்புறம்தானே அதில் இட்டு நிரப்ப பணம்? பேருந்தில் ஏறியதும் நடத்துனரிடம் மாத பாசைக் காட்டிவிட்டு கூட்டத்தில் ஒருவனோடு ஒருவனாகத் தன்னை மறைத்துக் கொண்டான். சென்னையின் வசதி இந்தக் கூட்டம்தான். சட்டென்று காணாமல் போய்விடலாம். யாரும் தேட மாட்டார்கள். வீட்டில் இருக்கும் அவனையும் அம்மாவையும் தேடுவதற்கே ஆளைக் காணவில்லை. இத்தனைக்கும் அம்மா, தான் சமையல் வேலை பார்த்து வந்த இல்லத்தின் உடைமையாளரிடம் சொல்லி மூத்தவன் கணேசனுக்கு கனரக போக்குவரத்து வண்டிகள் தயாரிக்கும் பெரிய நிறுவனம் ஒன்றில் நல்ல பதவியில் வேலை வாங்கிக் கொடுத்தாள்.

      கணேசனுக்குத் தன் பொறியியல் படிப்பின் மீது தீராத நம்பிக்கை உண்டு. சட்டென்று பிடித்துக் கொண்டு உயரத்திற்குப் போய்விட்டான். வேளச்சேரியில் நூறடி சாலையில் மிக உயரமான அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் பனிரெண்டாவது தளத்தில் சொந்த வீடு, காதல் திருமணம், இரண்டு குழந்தைகள். லிப்ட் இருந்தாலும் அவனும் அவன் தாயாரும் மேலே ஏறுவதற்குச் சிரமப்பட்டனர். 

      மாதவன் தனது நிறுத்தம் வந்ததும் கீழே இறங்கினான். வழியில் போக்குவரத்து நெரிசல் அதிகம் இல்லாததால் பேருந்து அதிக நேரம் எடுத்துக் கொள்ளாமல் கொண்டு வந்து விட்டது. பத்து நிமிடம் முன்னால் கொண்டு விட்டதால் அனைத்து சென்னைவாசிகளுக்கும் இருக்கும் அந்தப் பரபரப்பு இன்றி அவன் சற்றுக் காலாற நடந்தான்.

      ஷோபா கல்யாண மணடபத்தின் அருகில் இருந்த பெட்டிக் கடையில் ஒரு கோல்ட் ஃபில்ட்டர் வாங்கி ஆழமாகப் புகையை உறிஞ்சினான். எல்லா திரையரங்குகளிலும் காட்டப்படும் புகைப் பழக்கம் உடல் உயிரைக் குறிக்கும் என்ற வாசகம் மனத்திரையில் கருப்பு வெளுப்பாக ஓடியது. கணேசனுக்கு அடுத்தவன் நாராயணன். அவன் அண்ணனைப் போல அதி புத்திசாலி இல்லை என்றாலும் மாதவன் அளவிற்கு ஊர் சுற்றியும் இல்லை.

      ஊரில் இருக்கும் எல்லா தகுதித் தேர்விற்கும் தன்னைத் தயார் படுத்திக் கொண்டு ஆயுள்காப்பீட்டுக் கழகத்தில் உதவியாளர் பணியில் அமர்ந்து துறைத் தேர்வுகளில் படித்து பதவி உயர்வு பெற்று கொஞ்ச காலம் வேலூருக்கு மாற்றலாகி, மீண்டும் சென்னைக்கு மாற்றலில் வரும்போது உடன் வேலை பார்த்த பெண் ஒருத்தியைத் திருமணம் செய்து கொண்டு வந்தான்.

      அம்மாவிற்கு அட்சதை போடும் வாய்ப்பைக் கூட அவன் வழங்கவில்லை. மூத்தவர் இருவருக்கும் ஆயிரம் காரணங்களுடன் தனித் தனி குடித்தனம். மாதா மாதம் இருவரும் தலைக்கு ஆயிரம் ரூபாய் என்ற கணக்கில் மாதவன் வங்கிக் கணக்கில் பணம் போட்டு விடுவார்கள். பணம் வரவு வைக்கப்பட்டதற்கான குறுந்தகவல் ஒவ்வொரு முறை கைப்பேசியில் வரும்போதும் அவன் கூனிக் குறுகுவான்.

      சிகரெட்டை அணைத்துவிட்டு  மின்ட் மிட்டாய் ஒன்றை வாயில் அதக்கிக் கொண்டு மாதவன் எல்.வி.பிரசாத் சாலையில் நுழைந்தான். அந்தச் சாலையில் ஒரு வணிக வளாகத்தின் மூன்றாவது மாடியில் சில்வர் ஷங்கர் தனியாக அலுவலகம் போட்டு வைத்திருந்தான். பல வருடங்களாகத் திரைத் துறையில் பழம் தின்று கொட்டை போட்டவன். அவனுடைய சிற்றப்பன்கள் இரண்டு பேர் வெவ்வேறு துறைகளில் திரைப்படத்தை நம்பி வாழ்க்கையை ஓட்டுபவர்கள். அவர்களது பெரிய தாத்தா ஒருவர் நாற்பது ஐம்பதுகளில் குணச்சித்திர வேடங்களில் பிரபலமாக விளங்கியவர். சில்வர் ஷங்கரும் தடாலென்று திரைத் துறைக்குள் நுழையவில்லை. இரண்டு மூன்று பத்திரிகை அலுவலகம், அமெச்சூர் நாடகங்கள், நான்கைந்து காப்பி ரைட்டர்.

      அப்போதுதான் மாதவன் ஷங்கரிடம் அறிமுகமானான். ஒரு சினிமா, இரண்டு டெலிவிஷன் சீரியல் என்று பன்முகம் காட்டியபின்னரே கதை வசனகர்த்தா என்ற ஒளிவட்டம் பின்னால் சுழலத் தொடங்கியது. அலுவலகக் கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்தபோது சீனு விளக்குமாற்றால் தரையைக் கூட்டிக் கொண்டிருந்தான். மாதவன் சிஸ்டத்தை ஆன் செய்து விட்டுக் காத்திருந்தான். சீனுவைத் தவிர வேறு யாருமில்லை. இது எப்போதும் நடக்கும் கூத்து என்றாலும் இதனை மீறவோ அல்லது எடுத்துச் சொல்லவோ தனக்கு அதிகாரம் இல்லை என்பதை உணர்ந்த மாதவன் தனது சட்டைப் பையிலிருந்து பென்டிரைவை எடுத்தான்.

      “வைரஸ் இல்லாம பார்த்துக்குங்க சார்...’’ என்ற சீனுவை முறைத்தான். “ஆன்டி வைரஸ் சாஃப்ட் வேர் போடச் சொல்லுப்பா உங்க முதலாளியை...’’ வாசலில் அழைப்பு மணி ஒலித்தது. சீனு கதவைத் திறக்க சென்ட் மணக்க தயாரிப்பாளரும் அவன் சம்சாரமும் நுழைந்தனர். தயாரிப்பாளரின் சம்சாரம் அணிந்திருந்த லெக்கின்ஸ் பயமுறுத்துவதாக இருந்தது. பின்னால் சில்வர் ஷங்கரும் கூடவே நுழைந்தான்.

      சீனுவும் மாதவனும் தயாரிப்பாளர் அமரச் சொல்லும் வரையில் நின்றுகொண்டிருந்தனர். கூடம் முழுவதையும் அடைத்துக் கொண்டு திவான் போடப்பட்டிருந்தது. சுவரில் நான்கைந்து தலையணைகள் சதுர வடிவில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. சில்வர் ஷங்கர் யார் முன் அனுமதியுமின்றி ஒரு தலையணையின் மேல் சாய்ந்து கையில் ஒரு ஸ்க்ரிப்ளிங் அட்டையுடன் அமர்ந்தான். தயாரிப்பாளர் ஒரு தலையணையில் சாய்ந்து கொண்டார்.
      “மாதவன்...” சில்வர் ஷங்கர் அழைத்தான்.

      “சொல்லுங்க சார்...’’ “சாருக்கு உன் கதை பிடிச்சுப் போயிடுச்சாம். ரொம்பப் பாராட்டினாரு. இருந்தாலும் பெண்களுக்குப் பிடிக்குதா இல்லையான்னு தெரிஞ்சுக்க அவரு மேடத்தைக் கூட்டிகிட்டு வந்திருக்காரு. உன்னால் மேடத்திற்குக் கதை சொல்ல முடியுமா?’’தயாரிப்பாளரின் சம்சாரம் எவ்வித ஆபத்தையும் எடுக்க முயற்சிக்காமல் ஓரத்தில் போடப்பட்ட சோஃபா ஒன்றில் அமர்ந்து கொண்டாள். தனக்கு அருகில் இன்னொரு நாற்காலி போடச் சொன்ன அவளது நாகரீகம் மெச்சும்படி இருந்தது என்றாலும் மாதவன் நின்று கொண்டே கதை சொல்வதாகக் கூறினான். அவனால் நின்றபடி, நடந்தபடி, தான் உருவாக்கிய கதையைக் கூறுவது எளிதாக இருப்பதாக எண்ணுபவன்.

      பத்து பேருக்கு ஒரே கதையைக் கூறினாலும் முதன் முறையாகக் கூறுவதைப் போன்ற உணர்வுடன் கூறவேண்டும் என்பதுதான் அவனுக்கு அளிக்கப்பட்ட பாலபாடம். அதை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு தயாரிப்பாளரின் சம்சாரத்திற்குக் கதை சொல்லத் தொடங்கினான். நாற்பது காட்சிகளையும் ஏற்ற இறக்கங்களுடன் அவன் கூறிய விதத்திலும், கதையில் இருந்த புதுமையிலும், இடையிடையே அந்தக் காட்சிகளை மனத் திரையில் ஓடவிட்டு வாய் விட்டுச் சிரித்தும், முக பாவங்களை மாற்றியும் அவள் கதை கேட்ட விதம் அவனை மேலும் ஆர்வத்துடன் கதை சொல்ல வைத்தது.

      இறுதியில் அவன் உச்சக்கட்ட காட்சியை விவரித்து முடித்ததும் தயாரிப்பாளரின் சம்சாரம் எழுந்து நின்று கை தட்டினாள். “ரொம்ப நல்லாருக்கு...” பாராட்டுப் பத்திரம் வழங்கப்பட்டது. தயாரிப்பாளர் முகத்தில் அநியாயத்திற்கு திருப்தி நிலவியது. அனைவருக்கும் மதிய உணவு வரவழைக்கப்பட்டது. அடுத்தகட்ட பேச்சு வார்த்தைக்குத் தாவியபடி உணவு பரிமாறப்பட்டது. இயக்குனர், மற்ற தொழில் நுட்பக் கலைஞர்கள், இசையமைப்பு, கேமராமேன், லொகேஷன் போன்ற பல விஷயங்கள் ஆராயப்பட்டன.

      கிளம்பும்போது, ‘‘உங்க சிஷ்யன்னா சும்மாவா? தம்பி கிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லிடுங்க...” என்று கூறிவிட்டுத் தயாரிப்பாளர் கிளம்பினார். மாதவன் எதுவும் பேசாமல் இருந்தான். தனது அபிப்பிராயத்தின் மேல் அவனால் அங்கு ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியாது என்பதை அறிந்தவன் என்பதால் மெளனமாக இருந்தான். உள்ளே ஒரு திருப்தியான எண்ணம் ஓடியது. விரைவில் இந்தப் படத்திற்கான அறிவிப்புகள் வெளியாகும். ஒரு பெரிய பேனரிலிருந்து தனது முதல் கதை வசனம் வருகிறது என்பதை அவனால் நம்பவே முடியவில்லை.

      எத்தனை அவமானங்கள்! “கதை நாடகம்னு சுத்தி சுத்தி தண்டமா வந்து நிக்கறியே. இருபத்தாறு வயசாச்சு இனிமேல் அரசாங்க வேலைக்கு லாயக்கில்லை. என்ன பண்ணப் போற?” எத்தனை கேள்விகள்! எத்தனை எள்ளி நகையாடல்கள்! அத்தனையும் ஒரு முடிவிற்கு வரப்போகிறது. “மாதவன்...” சில்வர் ஷங்கரின் குரல் அவனை பூமிக்குக் கொண்டு வந்தது.

      “சொல்லுங்க பாஸ்...’’ “உனக்கு இந்த புரொடியூசரைப் பத்தி தெரியும். இவர் படம் அப்படின்னாலே எல்லா சென்டரிலும் படம் வித்திடும். இவரும் தனது படத்துக்கு சாதாரண நடிகர்களையோ கலைஞர்களையோ புக் பண்ண மாட்டார். இவரது படத்தின் எல்லா விஷயத்திலும் ஒரு தரம் இருக்கும்...’’“ஆமா பாஸ். இவர் பேனரில் நடிக்க ஆசைப்படுவதாக நடிகர் நடிகைங்க பேட்டி கொடுத்ததைப் பார்த்திருக்கேன்...’’ “இவருக்குக் கதை ரொம்பப் பிடிச்சுப் போயிடுச்சு. நேத்திக்கே ஓகே சொல்லிட்டாரு. இன்னிக்கு சம்சாரத்தைக் கூட்டிகிட்டு வந்ததெல்லாம் ஒரு கண் துடைப்புதான்.

      இவ்வளவு பெரிய பேனரில் எடுக்கப் போகும் படத்திற்கு ஓர் அமெச்சூர் எழுத்தாளன் கதை என்று விளம்பரப்படுத்தினால் போணியாகுமா அப்படின்னு யோசிக்கிறார்...” “என்ன சார் கே.பி. சாரோட ‘சர்வர் சுந்தரம்’ படத்தை ஏ.வி.எம் பேனரில்தானே படமா எடுத்தாங்க?” “ஆனா, அதுக்கு முன்னால் அவரு ஒரு எஸ்டாபிளிஷ்டான நாடக ஆசிரியர் மாதவன்...’’ மாதவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

      “ஒரு சின்ன காம்ப்ரமைஸ் பண்ணிக்கச் சொன்னார்...’’ மாதவன் மௌனத்தைத் தொடர்ந்தான். “ கதை உன்னுதாவே இருக்கட்டும். ஆனால், திரையிலும் மற்ற விளம்பரங்களிலும் கதை திரைக்கதை வசனம்னு என் பேரு இருக்கட்டும்னு சொல்றாரு...’’ மாதவனுக்கு அப்போது ஏற்பட்ட வலியை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால் நீங்கள் மாதவனாக இருந்தால்தான் முடியும். “எனக்கு ஒரு நாள் டைம் கொடுப்பீங்களா பாஸ்?” கேட்ட மாதவனின் குரலில் இருந்த உற்சாகம் உருகி ஓடிய தடம் கூடக் காணவில்லை.

      “தாராளமா கூட ரெண்டு நாள் கூட எடுத்துக்க. ‘ஃபிலிம் ஃபேர்’ அவார்ட் ஃபங்ஷனுக்கு அவரும் அவர் சம்சாரமும் பெங்களுர் போறாங்க. வருவதற்கு திங்கட்கிழமையாகும். அப்ப சொல்லு. ஆனா ஒண்ணு மாதவன்...” “சொல்லுங்க பாஸ்...” “முதல் படத்திற்கு நீ ஒரு தயாரிப்பாளர்கிட்டே இருந்து வாங்கும் சம்பளத்தை விட என் பெயரில் இந்தக் கதை வந்தால் அதன் மூலம் அவர் எனக்குக் கொடுக்கும் தொகையிலிருந்து நான் உனக்குக் கொடுக்கப்போகும் தொகை அதிகமாக இருக்கும். சரியா?’’
       
      (அடுத்த இதழில் முடியும்) http://www.kungumam.co.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     எதிர்முனையில் எவனோ ஒருவன்..!
      காலையில்... ‘‘ஹலோ! இது மிஸ்டர் ராதாகிருஷ்ணன் வீடுதானே?’’என்று கரகரத் தது ஒரு ஆண் குரல். ‘‘சொல்லுங்க’’ என்றேன்.
      ‘‘ஸாரி மிஸ்டர் ராதா! சொல்லவே சங்கடமா இருக்கு. மனசைத் திடப்படுத்திக்குங்க! நீங்க இந்தப் பத்து நாளா எச்சில் பழத்தை தான் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கீங்க. அதாவது, நீங்க புதுசா தாலி கட்டிக் கூட்டிட்டு வந்தி ருக்கீங்களே, அமுதா... அவளும் நானும் ஏற்கெனவே...”
      ‘‘இடியட்! வைடா போனை. என் மனைவி யைப் பத்தி எனக்கு நல்லாத் தெரியும். இன்னொரு தடவை இந்த மாதிரி போன் பண்ணினே, நீ கம்பி எண்ணவேண்டியிருக் கும், ஜாக்கிரதை!’’ என்று நான் உறுமியதும், சட்டென லைனைத் துண்டித்தான் அவன்.
      ‘பாவம், யாரோ அந்த அப்பாவிப் பெண் அமுதா! அவளும் அவள் புருஷனும்நல்லா இருக்கட்டும்!’ என்று எண்ணியபடியே என் மேன்ஷன் அறையைப் பூட்டிக்கொண்டு கிளம்பினேன், கட்டைப் பிரம்மசாரியான நான்!
      - ரஜ்னீஷ்
       
       
       
       
        அதெல்லாம் எந்தக் கணக்கு?
      “ஏங்க, இந்த வருஷம்தானே உங்க அக்காவுக்கு அழகான ஒரு குட்டிப் பையன் பொறந்தான்..?’’
      ‘‘ஆமாம். ஏன் கேக்கறே?’’
      ‘‘ரொம்ப நாளா வேலை கிடைக்காம இருந்த உங்க தம்பிக்கு வேலை கிடைச்சதும் இந்த வருஷம்தானே? அப்புறம்... பி.எஃப். பணம், கிராஜுவிட்டி எல்லாத்தையும் போட்டு ஷகரான இடத்துல உங்க அப்பா ஒரு ஃப்ளாட் வாங்கினது, உடம்பு சரியில்லாம இருந்த உங்க மாமா குணமானது எல்லாமே இந்த வருஷம்தானே?’’
      ‘‘சரி, எதுக்கு இப்ப அதெல்லாம்?’’
      ‘‘இதையெல்லாம் விட்டுட்டு, உங்க எண்பது வயசுப் பாட்டி செத்துப் போனது, உங்க அண்ணனுக்கு வேலை போனது, கிராமத்து வீட்டை விற்கவேண்டி வந்தது, பைக் ஆக்ஸி டென்ட்ல உங்க கால் ஃப்ராக்சர் ஆனது இதை மட்டுமே சொல்லிக்காட்டி, மருமக வந்த நேரமே சரியில்லைனு என்னை தினம் கரிச்சுக்கொட்டிட்டு இருக்காங்களே உங்க அம்மா, ஏன்னு கேட்கமாட்டீங்களா?’’
      - ஆர்.உஷாநந்தினி
       
       
       
       
        சோகப் பரிசு!
      சில்வர் ஜுபிலி கொண்டாட்டங்களில் திளைத்துக்கொண்டு இருந்தது எங்கள் கம்பெனி. மகிழ்ச்சியின் உச்சகட்டமாக ஊழியர்கள் எல்லாருக்கும் ஸ்வீட் பாக்ஸோடு ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்த எங்கள் எம்.டி., அதிர்ஷ்டக் குலுக்கல் ஒன்றும் நடத்துவதாக அறிவித்தார். அத்தனை ஊழியர்களின் பெயர்களையும் எழுதிப்போட்டுக் குலுக்கி, தன் ஐந்து வயதுப் பேரனை விட்டு ஒரு சீட்டு எடுக்கச் செய்து, அந்த ஊழியருக்குத் தன் அன்புப் பரிசாக ரூ.25,000 தருவதாக அறிவித்தார்.
      அதன்படியே, குழந்தை ஒரு சீட்டை எடுக்க, எங்கள் கம்பெனியில் ஃபோர்மேனாகப் பணியாற்றும் குமரேசனுக்கு அடித்தது அதிர்ஷ்டம்! எல்லோரும் கை தட்டி உற்சாகப் படுத்த, பம்பர் பரிசு கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் பரவசமாகி நின்றான் குமரேசன்.
      மறுநாள்... குமரேசன் ரொம்ப சோகமாக இருந்தான். ‘‘என்ன குமரேசா! பரிசு கிடைச்ச சந்தோஷமே உன் முகத்துலதெரிய லையே?’’ என்றோம்.
      ‘‘அடப் போங்க சார், பரிசுப் பணம் முழுசாக் கிடைக்கலே! 20 பர்சென்ட் டேக்ஸ் புடிச்சிக்கிட்டு மிச்சத்தைதான் கொடுத்தாங்க!’’ என்றான் சலிப்பும் வெறுப்புமான குரலில்!
      - சர்வஜித்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     எரிகிற நெருப்பில்...
      ச ங்கரனுக்கு மேனேஜர் சுந்தரத்தின் மீது செம கடுப்பு! தெரியாமல் ஏதாவது தவறு செய்துவிட்டு எம்.டி-யிடம் டோஸ் வாங்கும் போதெல்லாம், தனக்காகப் பரிந்து பேசாமல், எரிகிற நெருப்பில் எண்ணெயை ஊற்றுவது போல அவர் எதிரிலேயே, “எத்தனையோ முறை படிச்சுப் படிச்சு சொல்லிட்டேன்... மண்டையில உறைச்சாதானே? சரி சரி, போய் வேலையைப் பார்! இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்துல பேலன்ஸ் ஷீட்டை ரெடி பண்ணி என் டேபிள்ல வைக்கணும், சொல்லிட்டேன்!” என்று இவனை விரட்டுவார். இன்றைக்கும் அப்படி ஒரு சம்பவம். நினைக்க நினைக்க மனசே ஆறவில்லை சங்கரனுக்கு.
      ராத்திரி... “என்னம்மா, மார்க் குறைஞ்சதுக்கு அப்பாதான் திட்டறார்னா, நீயும் கூடச் சேர்ந்துக்கிட்டு திட்டறே?” என்று மகன் பரிதாபமாகக் கேட்க, சங்கரனின் மனைவி சொன்னாள்... “போடா அசடு! நான் உன் னைத் திட்டலேன்னா, உங்கப்பா உன் முதுகுல பூசையே போட்டிருப்பார், தெரிஞ்சுக்கோ!”
      இங்கே பூசை; ஆபீசில் சஸ்பெண்ட்... டிஸ்மிஸ்! மனசு ஆறிவிட்டது சங்கரனுக்கு!
       
       
       
       
        கேட்காத கேள்விகள்!
      ஒரு கல்லூரி ஆண்டு விழாவில் சிறப்பு விருந்தினராகக் கலந்துகொண்டு, ‘நேருக்கு நேர்’ நிகழ்ச்சியில் மாணவர்கள் எழுப்பிய கேள்விகளுக்கெல்லாம் உற்சாகமாகப் பதில் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தான் இயக்குநர் சூர்யகுமாரன்.
      ஒரு மாணவன் கேட்டான்... “ஏன் சார், பெரும்பாலும் உங்க பட ஹீரோ காலேஜ் மாணவன்தான்! அவன் படிக்கிறானோ இல்லையோ, கண்டிப்பா காதலிக்கிறான். அப்ப என்ன சொல்ல வர்றீங்க... நாங்களும் கட்டாயம் காதலிச்சுதான் ஆகணுமா?”
      சூர்யகுமாரன் சிரித்தான். “காதலிக்கலாம், தப்பில்லை! ஆனா, அதை மட்டும் என் படங்கள்ல காட்டறதில்லையே! என் ஹீரோ அப்பா, அம்மா காசை எதிர்பார்க்காம சொந்தக் கால்ல நிக்க முயற்சி பண்ணுவான். ஒரு அநியாயம் நடந்தா, தைரியமா தட்டிக் கேட்பான். ஒருத்தரைக் காப்பாத்த பத்து ரவுடிகளோடு சண்டை போடுவான். ‘அதை யெல்லாம்கூட நாங்க செய்யணுமா?’னு நீங்க கேட்டிருக்கலாமே, ஏன் கேட்கலை?”
      - சர்வஜித்
       
       
       
       
        ஞானம் தேடி...
      மகானைத் தரிசிக்க நின்றிருந்த மக்கள் வரிசை மிக நீளமாக இருந்தது. ரொம்பத் தள்ளி நின்றிருந்தனர் அந்த முதிய தம்பதியர்!
      மகான், ஒரு முழத் தாடியும், ஒடிந்து விழுகிற மெல்லிய உடம்புமாக இருந்தார். முதியவரும் அவரின் மனைவியும் மகானை நெருங்குகிற சமயத்தில், ‘பூஜைக்கு நேரமாகிவிட்டது’ என்று எழுந்து உள்ளே போய்விட்டார் அவர்.
      “சரி, இனிமே எதுக்கு நாம இங்கே இருக்கணும்? ஞானத்தைத் தேடி வந்தோம். கிடைச்சாச்சு. கிளம்பலாம், வா!” என்று மனைவியை அழைத்தார் முதியவர். அருகில் இருந்த வர்களுக்கு ஆச்சர்யம்! “மகான்தான் எழுந்து போயிட்டாரே! பின்னே எப்படி ஞானம் கிடைச்சதா சொல்றீங்க?” என்றனர்.
      விரக்தியுடன் சிரித்தவர், “எங்களைத் தவிக்கவிட்டுக் காணாமல் போன பிள்ளையைப் பற்றிக் கேட்கலாம்னுதான் வந்தோம். இவன் மகான் இல்லை, எங்க மகன் ஞானம்னு இப்பதான் தெரியுது. ஹூம்... பெத்தவங்களை நிர்க்கதியா தவிக்கவிட்டு வீட்டை விட்டு ஓடி வந்துட்டு, இங்கே ஊரார் கவலைகளைத் தீர்த்துட்டிருக்கான்! பலே!” என்றபடி மனைவியுடன் நகர்ந்தார் முதியவர்.
      - ஜேயாரெஸ்
       
       
       
       
        புது விளக்கம்!
      மேடையில் தலைவர் கோடையிடியென முழங்கிக்கொண்டு இருந்தார்... “பசித்திரு, தனித்திரு, விழித்திரு! வள்ளலார் சொன்ன இந்த மூன்றும்தான் நமது கட்சியின் தாரக மந்திரம். நமது கட்சிக் கொள்கையைப் பொறுத்த அளவில் இதற்கு நான் வேறு மாதிரி பொருள் கொள்கிறேன். அதாவது, மக்கள் பணியாற்றும் விஷயத்தில் நமது கட்சியினர் பசியோடு இருக்க வேண்டும். லஞ்சம், ஊழல், அதிகார துஷ்பிரயோகம் போன்ற தீய குணங்கள் நெருங்க முடியாத அளவுக்குத் தனித்திருக்க வேண்டும். மக்க ளுக்கு எந்த வகையிலும் துன்பங்கள் ஏற்படாதவாறு பார்த்துக்கொள்வதிலும், அப்படி ஏற்பட்டால் ஓடிச்சென்று உதவுவ திலும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்...”
      மேடையின் கீழே நின்றுகொண்டு இருந்த கட்சித் தொண்டர்கள் கேலியாக நினைத்துக்கொண்டனர்... “நீங்க சொல்லாத உண்மையான விளக்கம் எங்களுக்குத் தெரியாதா, தலைவரே? அந்த மூணு வார்த்தைகளின் முதல் எழுத்துகளைக் கூட்டினால் கிடைக்குமே, அதானே உங்க லட்சியம்!”
      - எம்.ராஜா
       
       
       
       
        தகுதிக்கு மரியாதை!
      அந்த ஏற்றுமதி இறக்குமதி நிறுவனத்தில், புராடக்ட் மேனேஜர் வேலைக்கு இன்டர்வியூ நடந்துகொண்டு இருந்தது.
      முகிலனின் சான்றிதழ்களை வாங்கிப் பார்த்த கண்ணன், “சந்தேகமே இல்லை, இந்த வேலை உங்களுக்குதான்! ஏன்னா, சிபாரிசுக்கெல்லாம் இங்கே இடமே இல்லே! தகுதிதான் முக்கியம். காரணம், இந்த கம்பெனி ஜி.எம். அப்படி! கண்டிப்பும் நேர்மையும் உள்ளவர்!” என்றான். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துக்குள் முடிவு தெரிந்து விட்டது. முகிலனுக்கே வேலை!
      வாழ்த்துக்கள் சொன்ன கண்ணனின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, “உங்க வாக்கு பலிச்சுடுச்சு கண்ணன்! ஆமா, இந்த ஜி.எம்மை முன்னாடியே தெரியுமா உங்களுக்கு!” என்று முகிலன் ஆச்சர்யத் தோடு கேட்க...
      “தெரியுமாவா... எங்கப்பாவை எனக்குத் தெரியாதா!” என்றான் கண்ணன்.
      - ஆ.சந்திரன்
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

          https://www.vikatan.com