• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
Sign in to follow this  
நவீனன்

தேக வலை - சிறுகதை

Recommended Posts

தேக வலை - சிறுகதை

சிறுகதை: தமிழ்மகன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

 

ம்மாவின் கற்பைச் சந்தேகிப்பது அனிதாவுக்கு வருத்தமாகத்தான் இருந்தது. தொடர்ச்சியான சில சம்பவங்கள், அம்மாவைப் பற்றி அப்படி யோசிக்க வைத்துவிட்டது. கேம்பஸ் இன்டர்வியூவில் தேர்வாகி முதல் நுகத்தடியைக் கழுத்தில் சுமக்கத் தொடங்கியிருந்தாள் அனிதா. கொஞ்சம் சரியான வேலை கிடைக்கும்வரை ரமேஷைக் காதலிக்கும்  திட்டத்தைத் தள்ளிவைத்திருந்தாள். இந்த நேரத்தில்தான் அம்மாவின் புதிய நடவடிக்கைகளைக் கவனித்தாள். சந்தேகத்துக்கான காரணங்கள் சாதகமாக இருந்தன. அம்மாவின் கைப்பையில் இருந்த அந்த மருந்துச் சீட்டு. அது கருக்கலைப்புக்கான மருந்து என்பதை ‘நெட்’ உதவியால் அனிதா உறுதி செய்திருந்தாள். அடுத்தது, அம்மாவின் கார் டேஷ் போர்டில் இருந்த லாட்ஜ் பில். அடுத்தது அம்மாவின் கைப்பேசியில் புதிதாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டிருந்த ஆண் பெயர், எண். அந்த எண்ணில் இருந்து அடிக்கடி வரும் போன்கால்கள், வாட்ஸ்அப் மெசேஜ்கள்...

p68a.jpg

மகள் தன்னிடம் ஏதோ வித்தியாசமாகப் பழகுவதை ஜானகியும் உணர்ந்திருந்தாள். அனிதா பிறந்த அடுத்த ஆண்டே ஜானகி விவாகரத்து வாங்கிக்கொண்டு தனியாக வந்துவிட்டாள். ஜானகியின் உலகத்தில் அனிதா மட்டும்தான். உயிரே அவள்தான். வாழ்வதற்கு ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது என்றால், அதற்கு அனிதா நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தாண்டிய காரணம் எதுவும் இல்லை. படிப்பு, உணவு, உடை... எல்லாவற்றிலும் மகள் விஷயத்தில் கவனமாக இருந்தாள். சோப்பு வாங்குவதில், செருப்பு வாங்குவதில், வேலை வாங்குவதில்... எல்லாவற்றிலும் அக்கறை காட்டுபவள். ஆனால், சில நாட்களாக ஜானகியை அனிதா பார்க்கும் பார்வையிலேயே ஒரு பிழை தெரிந்தது. தாயைப் பழிக்கும் பிழை.  ‘நாமாக முயன்று அவளுடைய சந்தேகத்தைத் தீர்த்துவைக்கலாம். அல்லது அவளாகக் கேட்பது வரைக் காத்திருக்கலாம். இது என்ன தர்மசங்கடம்? மனதுக்குள்ளேயே விபரீதமாகக் கற்பனை செய்து கொண்டிருப்பவளை என்ன செய்வது?'

காலையில் வாக்கிங் போகும்போது, ‘‘அம்மா நீ ஏற்காட்டுக்கு எதுக்குப் போனே?’’ என்றாள்.
ஜானகிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

‘‘ஏற்காடா? நான் அங்கு போனதே இல்லை. இளநீர் சொல்லட்டுமா, அருகம்புல் ஜூஸா?’’

அம்மாவால் எப்படிச் சரளமாகப் பொய் சொல்ல முடிகிறது? அவசரமாக இளநீர், அருகம்புல் எனப் பேச்சை மாற்றுகிறாள். காரில் டேஷ் போர்டில் ஏற்காடு லேக் வியூ ஹோட்டலின் லாட்ஜ் பில் இருந்ததைச் சொன்னால், என்ன சொல்வாள்? ரவி என்பவரின் பெயரில் புக் செய்யப்பட்ட டபுள் பெட்ரூம் ஏ.சி. டீலக்ஸ் அறை. அவசரமாக இன்னொரு பொய்யைத் தயாரிக்கவைத்து அவளைச் சங்கடப்படுத்த வேண்டியிருக்கும் என விட்டுவிட்டாள்.

அதுவும் தான் பெங்களூருவுக்கு இன்டர்வியூ போன நேரத்தில் நிகழ்ந்திருக்கிறது இந்த மலைப் பயணம். மகளைத் தாய் கண்காணிக்க வேண்டிய தருணத்தில், அம்மாவை மகள் போட்டு வாங்குவதில் ஒரு குரூரமான சுவை இருந்தது அனிதாவுக்கு. குரூரம் என்பது பெரிய வார்த்தை... குறுகுறுப்பு இருந்தது.

இந்த வயதில் ‘நீ பார்த்த பார்வைக்கொரு நன்றி’ ஹம்மிங் செய்தபடி மீன் பொறித்துக்கொண்டிருந்தது மகளுக்குக் கொஞ்சம் வேடிக்கையாகவும் இருந்தது. அம்மாவைக் காயப்படுத்தாமல் அவளுடைய ரகசியங்களை அவிழ்க்க வேண்டும் எனவும் அனிதா நினைத்தாள். அம்மாவுக்கென பிரத்யேகமாகக் கொஞ்சம் ரகசியம் இருந்தால்தான் என்ன எனவும் நினைத்தாள்.

ஜானகி லஞ்ச் பிரேக்கில் சாப்பிட உட்கார்ந்த நேரத்தில் மகள் கேட்டது நினைவுக்கு வந்தது. ‘ஏற்காடு...’ அதைப்பற்றி மேற்கொண்டு அவளிடம் கேட்காமல் விட்டுவிட்டோமே? ஏற்காடு போயிருக்கிறாயா என அவள் கேட்கவில்லை. போகலாமா எனவும் இல்லை. எதுக்குப் போனே? இப்படித்தானே கேட்டாள். அவளை விட்டுவிட்டு தனியாக நான் ஏன் போகப் போகிறேன். அதுவும் அவளிடம் சொல்லாமல்? அனிதாவுக்கு போன் போட்டுக் கேட்டாள்.

‘‘ஏன் அப்படி கேட்டே?’’

சட்டென்று, ‘‘உன் கார் டேஷ் போர்டில் ஏற்காடு லாட்ஜ் பில் பார்த்தேன். அதான் கேட்டேன்’’ என்றாள். ஜானகிக்கு அது அடுத்த அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நான் இதைப் பற்றித்தான் கேட்கிறேன் என அவள் எப்படி அத்தனை சுருக்காகப் பேச முடியும்? ஜானகிக்கு கோபமாகவும்கூட இருந்தது. எதுவாக இருந்தாலும் அம்மாவிடம் நேரடியாகக் கேட்க வேண்டியதுதானே? அதில் ஏதோ உள் அர்த்தம் வைத்துக்கொண்டு யாரையோ கேட்பது மாதிரி ஏன் கேட்க வேண்டும்?

‘‘லாட்ஜ் பில்லா? என்ன அனிதா... பார்த்தவுடன் உடனே கேட்க வேண்டியதுதானே? யார் அதை என் டேஷ் போர்டில் வைத்தது எனத் தெரியவில்லையே? யாரையாவது ட்ராப் பண்ணும்போது மறந்து வைத்துவிட்டுப் போயிருக்கலாம்... அதை அப்படியா கேட்பே?’’

‘‘ஸாரிம்மா... ஏதோ ஆபீஸ் டூரா இருக்குமோன்னு கேட்டேன். நான் அப்ப பெங்களூர் இன்டர்வியூவுக்குப் போயிருந்தேன். அதான்!’’

‘‘நீ அப்படிக் கேட்ட மாதிரித் தெரியலை.’’

‘‘ஸாரிம்மான்னு சொன்னேன்ல? விளையாட்டாத்தான் அப்படி கேட்டேன். நீ ஏன் சீரியஸா எடுத்துக்கிற?’’

‘குற்றமுள்ள நெஞ்சு குறுகுறுக்கும். சே... அம்மாவைப் பற்றி தொடர்ந்து அப்படியான நினைவை வளர்ப்பது சரியல்ல. யாரோ லாட்ஜ் பில்லை மறந்து வைத்துவிட்டார்களாம். இருக்கட்டும் அம்மா.  இருபத்தாறு வயதில் கணவரைவிட்டுப் பிரிந்தாய்... எனக்காகவே வாழ்ந்தாய். யாருடனோ நெருங்கிப் பழகுகிறாய் என்பதால், என் நேசம் குறைந்துவிடாது அம்மா. என் மீது இவ்வளவு அக்கறை எடுத்துக்கொள்ளும் அம்மா, உன் மீதும் கவனம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். கருத்தடை மாத்திரை எல்லாம் எதற்கு? முன்னெச்சரிக்கையாக இருந்திருக்கலாமே? நானே எப்படி உனக்குச் சொல்ல முடியும்?’

அனிதாவுக்கு 22 வயது. ரமேஷுக்கும் அவளுக்கும் பெங்களூருவிலேயே வேலை கிடைத்துவிடும். பிறகு அம்மாவிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுக் கல்யாணத்துக்குத் தேதி குறிக்கலாம் என்றுதான் நினைத்திருந்தாள். அதற்குள் அம்மாவே இப்படிக் குறுக்குசால் ஓட்டுவாள் என நினைக்கவில்லை.

‘ஓ!’ ஜானகிக்கு நினைவு வந்துவிட்டது. ‘ரவி ஒருநாள் தன் காரை வாங்கிக்கொண்டு வெளியூர் போனார். அது ஏற்காடாக இருக்கலாம். ஏதோ கான்ஃபரன்ஸ் என்றார். அந்த பில்தான். காரிலேயே வைத்துவிட்டார். யெஸ். அனிதா பெங்களூர் போயிருந்த சமயம். அதற்குள் என்ன கேள்வி கேட்டுவிட்டாள்? இந்தக் காலத்துப் பசங்களுக்கு தைரியம் அதிகம்தான். அம்மாவையே போட்டுப் பார்க்கிறார்கள்.’

அனிதாவின் செல்பேசி எண்ணை அழுத்திவிட்டுக் காத்திருந்தாள். தன்னுடன் வேலை பார்க்கும் ரவி என்பவர் ஏற்காட்டுக்கு கார் எடுத்துக்கொண்டு போய் வந்ததைச் சொன்னாள். எதற்காக அத்தனை அவசரமாக இப்படி விளக்கம் கொடுக்கிறோம் என ஜானகிக்கே குழப்பமாகத்தான் இருந்தது.

இரவு சாப்பிட உட்கார்ந்தபோது ஜானகியிடம் அந்த மருந்து ரசீதைக் காட்டினாள் அனிதா. ‘‘இது என்ன மாத்திரை அம்மா?’’

‘‘இதெல்லாம் உனக்கு எதற்கு?... எங்கிருந்து எடுத்த இதை?’’

‘அம்மாவிடம் அதற்கு மேல் கேட்க முடியவில்லை. இந்த மருந்து ரசீது என்னுடைய ஹேண்ட் பேக்கில் இருந்திருந்தால், வேறு நியாயம் பேசுவாள்’ அதற்குள் ரவி என்ற நபரிடம் இருந்து ஜானகிக்கு போன் வந்துவிட்டது. பாதிச் சாப்பாட்டில் அப்படியே செல்போனை எடுத்துக்கொண்டு பால்கனி பக்கம் போய் நின்றுகொண்டு அரைமணி நேரம் பேசினாள். அனிதா சாப்பிட்டுவிட்டு டி.வி-யின் முன்வந்து அமர்ந்தாள். சிவாஜிகணேசனும் கே.ஆர்.விஜயாவும் பாடுவதாகக் காட்சி. ‘ஐம்பதிலும் ஆசை வரும்... ஆசையுடன் பாசம் வரும்’ வேண்டுமென்றே கொஞ்சம் சத்தமாக வைத்தாள். ஜானகியும் தன் நிலைக்கு வந்ததுபோல போனை முடித்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தாள்.

‘‘யாரும்மா அது ரவி?’’

‘‘அதான் சொன்னேனே... என் ஆபீஸ் ஃப்ரெண்ட். உனக்கு இன்ட்ரடியூஸ் பண்றேன். வெரி நைஸ் ஜென்டில்மென்.’’

எவ்வளவு சொல்லியும் கேட்காமல் லோன் சேங்க்‌ஷன் செய்தது ரவியின் தவறு. 45 லட்ச ரூபாய். கடன் வாங்கிய மனிதர் இரண்டு டியூகூட ஒழுங்காகக் கட்டவில்லை. இன்னும் நான்கு மாதங்கள் கட்டவில்லை என்றால்,  ஏல நோட்டீஸ் அனுப்ப வேண்டியதுதான். பிசினஸில் ஏகப்பட்ட வருவாய் இருப்பதாகக் கணக்குக் காட்டியிருந்தான் லோன் வாங்கியவன். இரண்டு வருட இன்காம்டாக்ஸ் ஃபைலிங் ரிப்போர்ட் எல்லாம் இருந்தது. ஆனால், இரண்டு வருடமாகத் திட்டமிட்டு அத்தனை பேப்பர்களையும் தயார் செய்திருக்கிறான். இப்போது லாஸ் கணக்குக் காட்டுகிறான். வேறு சோர்ஸ் இல்லை. ஊரில் தன் பெயரில் நிலம் இருப்பதாகவும் விற்று லோனை அடைத்துவிடுவதாகவும் சொல்கிறான். ஊரில் உள்ள நிலத்துப் பத்திரத்தை அடமானமாக வைக்குமாறு சொன்னால், இன்னும் பங்கு பிரிக்கவில்லை என ஜகா வாங்குகிறான். யாரோ நம்பிக்கையான ஆள் சொன்னதால், ரவி நம்பிவிட்டார். ஜானகிதான் அவ்வப்போது ரவிக்கு ஆலோசனை சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

பேப்பர்களைவிட மனிதர்கள் நம்பகமானவர்கள் இல்லை. ரவிக்குத் தெரியவில்லை. மனிதர்கள் மீது நம்பிக்கை. படிக்கும் வயதில் தொடங்கி மூன்று தங்கைகளையும் கரைசேர்க்கும் பொறுப்பு. அவருடைய அம்மாவும் அப்பாவும் ரயில்விபத்தில் இறந்துபோனார்கள். தன் 42-வது வயதில்தான் அவருக்குக் கடமை முடிந்தது. நேர்மையான, பண்பான மனிதர். தனக்கு ஓர் உறவைத் தேடிக்கொள்ளலாமா, இப்படியே இருந்துவிடலாமா என மேலும்  ஐந்து வருடங்கள் ஊசலாடி, இப்போது திருமணம் வேண்டாம் என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டார். அவர் முடிவெடுப்பது அவ்வளவு முக்கியமா? அவருக்கு முன்பே சமூகம் எடுத்துவிட்டது.


அனிதா ஸ்கூட்டியை நிறுத்திவிட்டு போனை எடுத்தாள். அம்மாதான். ‘‘என் ஹாண்ட் பேக்ல ஒரு மருந்து சீட்டு இருந்ததே அதை எங்க வெச்சேன்னு தெரியலை. நீ எங்கயாவது பார்த்தாயா?’’

‘‘அம்மா ட்ராஃபிக்ல நிக்கிறேன். வீட்டுக்கு வந்து சொல்றேன்.’’

‘‘கொஞ்சம் அவசரம்மா.’’

‘‘ரசீது எங்க இருக்குன்னு தெரியாது. அந்த ரசீதை செல்போன்ல எடுத்து வெச்சிருக்கேன். இப்ப வாட்ஸ்அப்ல அனுப்பறேன்.’’

‘‘போட்டோ எடுத்து வெச்சிருக்கியா? அதை எதுக்குடீ போட்டோ எடுத்த?’’

‘‘சும்மாத்தான்...’’

‘‘என்னது சும்மாத்தான்?’’

அனிதா சிவப்பு பட்டனை அழுத்திவிட்டு, வாட்ஸ்அப்பில் அந்த ரசீதை அனுப்பினாள்.

வீட்டுக்கு வந்ததும் ஜானகி கேட்ட முதல் கேள்வியில் அனிதாவுக்கு ஆத்திரம்தான் வந்தது.

‘‘ஏம்மா... எதுக்கு அதை போட்டோ எடுத்தேன்னு வந்ததும் வராததுமா கேட்கறீயே... உனக்கு எதுக்கு அந்த மருந்துன்னு நான் கேட்கட்டுமா?’’

ஜானகி தீர்மானத்தன்மை மிகுந்த முகத்தோடு, ‘‘கேளுடீ... எங்க பேங்க் அட்டெண்டர் ராஜலட்சுமிக்கு ஏற்கெனவே மூணு பொம்பளைப் பசங்க. இப்ப மறுபடி கன்சீவ் ஆகிட்டா. இதுதான் முதல் மாசம்... கலைக்கணும்னு சொன்னா. டாக்டரிடம் கூட்டிக்கிட்டுப் போனேன். மருந்துச்சீட்டு என் பேக்ல மாட்டிக்கிச்சு. நேத்து நீ வேற அது என்ன மருந்துன்னு கேட்டே... இப்ப அவளுக்கு போன் பண்ணி அந்த மருந்து பேரைச் சொல்லிட்டேன். போதுமா?’’

லாஜிக்காக சரியாகத்தான் இருந்தது. ஜானகி இப்படி பொருத்தமாக ஒரு காரணத்தைச் சொல்லிவிட்டதால், அனிதாவுக்கும் சற்றே இயல்பாக மாற முடிந்தது. அம்மாவால் சமாளிக்க முடியாமல் போயிருந்தால், இருவருக்கும் அல்லவா தர்மசங்கடமாக இருந்திருக்கும்? காரில் லாட்ஜ் பில்லை ஒருவர் மறந்து வைத்துவிட்டுப் போகிறார். இன்னொருத்தர் மருந்து சீட்டை மறந்துவிட்டுப் போகிறார். அனிதா மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டாள்.

ஆனால், சில நிமிடங்களிலேயே தன் அபத்தக் கற்பனையை அவள் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அவசர அவசரமாக அந்த மருந்துச் சீட்டின் தேதியைப் பார்த்தாள். அவள் பெங்களூருக்கு இன்டர்வியூ போன தேதி. அந்த மருந்து ரசீதில் இருந்த தேதியும் அம்மா ஏற்காட்டில் இருந்ததாக, தான் நினைத்த தேதியும் ஒன்றுதான். ஒரே நாளில் அம்மா இரண்டு இடங்களில் இருக்க முடியாது. சே... அம்மாவை சந்தேகப்பட்டதன் ஆரம்பமே தப்பு எனத் தெரிந்தது. அம்மா எந்தத் திட்டமும் போட்டு சமாளிக்கவும் இல்லை. பொய் சொல்லவும் இல்லை. மகளுக்கு ஒருவேளை சந்தேகம் ஏற்பட்டிருக்குமோ என்ற கவலையில் சில விளக்கங்களை மெனக்கெட்டு சொன்னாள். ‘ஸாரி அம்மா.’ ஒருத்தரிடம் குறை காண்பதில்தான் மனிதர்களுக்கு எவ்வளவு வேகம்? மனசுக்குள்ளாகவே கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டாள் அனிதா.

மீபகாலமாக அனிதா தன்னைச் சந்தேகிப்பதை ஜானகியால் உணர முடிந்தது.  ‘அந்த மருந்து உனக்கு எதற்கு?' எனக் கேட்டாளே... அது சந்தேகமா, கோபமா? குற்றச்சாட்டா? ரவியை ஒருமுறை வீட்டுக்கு அழைத்துவந்து இவர்தான் அவர் என்பதை விளக்கிவிட்டால், ஒருவேளை அனிதாவுக்கு சந்தேகங்கள் நொறுங்கிவிடும் என நினைத்தாள். அனிதாவின் மனதிலிருக்கும் தீப்பொறியை உடனே அணைப்பது நல்லது. மகளுக்குத் தேவைப்படும் விளக்கம் அவளுக்கேகூட தேவைப்படும் நிலைமை சில நாள்களுக்கு முன் நிகழ்ந்தது.

வங்கியில் மேனேஜர் அறைக்குப் பறவையின் சிறகுகள் போல மார்பளவு உயரத்தில் ஓர் ஊஞ்சல் கதவு உண்டு. போவோரும் வருவோம் அந்தப் பக்கமும் இந்தப் பக்கமும் தள்ளிவிட்டபடி ஓடிக்கொண்டிருப்பார்கள். ஒருமுறை ரவி தன் இரண்டு கைகளாலும் அந்தக் கதவை வெளிப்பக்கம் இருந்து தள்ள முயற்சிப்பதற்குள், ஜானகி உள்பக்கம் இருந்தபடி அதை இழுத்தாள். இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்ந்துவிட்டது. ரவியின் உள்ளங்கை இரண்டும் ஜானகியின் மார்பகத்தில் அழுந்திவிட்டன. இருவருக்கும் திகைப்பு. ரவி சற்றும் எதிர்பாராதவிதமாக ஜானகியின் காலைத் தொட்டு ‘‘ஸாரி’’ என்றார். ‘‘அய்யோ என்ன சார் நீங்க... பரவாயில்லை’’ என ஜானகியும் உடனே திகைப்பில் இருந்து பெருந்தன்மைக்குத் திரும்பிவிட்டாள். இது நடந்து சில நாட்களாக ரவி எதிர்ப்படவில்லை. எதிர்ப்பட்ட ஒரு நேரத்தில் ஜானகியை ரவி ஏறெடுத்துப் பார்க்கவே சங்கடப்படுவது தெரிந்தது.

‘‘ஏன் ரவி என்கிட்ட பேசாம போறீங்க?’’ என ஜானகிதான் கூப்பிட்டுக் கேட்டாள். அப்போது கேபினில் யாருமில்லை.

‘‘உங்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அந்த ஞாபகம்தான் வருது’’ ரவிக்கு மறைத்துப் பேசவும் தெரியாது. ஜானகிக்குச் சிரிப்புதான் வந்தது.

‘‘தெரியாம நடந்ததுதானே... அதுக்காகப் பேசாமலே இருப்பீங்களா?’’

அதன்பிறகு ரவி சொன்னதுதான் பரிதாபமாக இருந்தது. ‘‘எனக்கு அந்த ஷாக்ல இருந்து மீளவே முடியலை.’’

‘‘சரி ரவி... நான் கிளம்பறேன்.’’ ஜானகி விருட்டெனக் கிளம்பிவிட்டாள்.

ரண்டு பேரும் ஒரே புள்ளியில் சிந்தித்தனர். ரவியை ஒருமுறை பார்க்க வேண்டும் என அனிதாவும் நினைத்தாள். அவரைப் பார்த்தால், எல்லா மேகமும் விலகிவிடும் என்பது ஜானகியின் எண்ணமாகவும் இருந்தது. அனிதாவுக்கு ஏதோ சந்தேகம் வந்துவிட்டதைத் தீர்த்துவைப்பது நமக்கு ஒரு வேலையா என நினைக்கும்போதே, மகள் இந்த வயதில் தன்னைச் சந்தேகிப்பதும்கூட ரசனைக்குரிய நினைவாகத்தான் ஜானகிக்கு இருந்தது.

p68b.jpg

ரவி வீட்டுக்கு வந்த நேரத்தில் அனிதாதான் முதலில் பேசினாள்.

‘‘அங்கிள், நீங்கள்தான் ரவியா?’’

‘‘ஆமாம் அனிதா’’ எனக்கும் உன் பெயரைத் தெரியும் என்பதாகக் கண்களைச் சிமிட்டினார். மிருதுவான கைகுலுக்கலில் ஒளி பொருந்திய உண்மையான அந்தக் கண்களில் அனிதா குற்ற உணர்வுக்கு ஆளானாள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

‘‘காலைல கோயமுத்தூருக்கு ட்ரான்ஸ்ஃபர். அங்கே போய் சார்ஜ் எடுக்க வேண்டும். எல்லாமே தப்பாகிவிட்டது. வீட்டை ஏலம் விட்டுத்தான் கடனைத் திருப்ப முடியும் என்று முடிவாகிவிட்டது. எனக்கு ஒரு ப்ளாக் மார்க் இந்த விஷயத்தில்’’ என்று அனிதாவுக்கும் எல்லாமே தெரிந்திருக்கும்போலச் சொன்னார் ரவி.

ஜானகி, ‘‘பேங்க் விவகாரம் எல்லாம் அவளுக்குத் தெரியாது’’ என அவசரமாக முன்வந்தாள். வீட்டில் ஓர் ஆணின் குரலும் வாசனையும் ஜானகிக்கு அந்த நேரத்தில் வினோதமாகத்தான் இருந்தது.
சாப்பிடுவாரா, வெறும் டீயோடு கிளம்பிவிடுவாரா என மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டே சப்பாத்தி, கோழிக் குருமா, கேசரி அல்வா என ஜானகி விதம்விதமாகச் சமைத்திருந்தாள். இரவு மூவரும் சாப்பிட்டபோது, அறையைக் காலிசெய்துகொண்டு வந்துவிட்டதைச் சொன்னார்.

‘‘எல்லா மெட்டீரியலையும் வேன்ல ஏத்தி கோயமுத்தூர் அனுப்பிட்டேன். இதோ இந்த ஒரு பெட்டி மட்டும்தான்.’’

‘‘அய்யோ அங்கிள். அப்ப நைட் எங்கே ஸ்டே பண்றீங்க?’’

‘‘எனக்கு நிறைய ஃப்ரெண்ட்ஸ் இருக்காங்க. இந்த ஒரு நைட் தங்கிக்க முடியாதா?’’

‘‘காலையில எத்தனை மணிக்கு ட்ரெய்ன்?’’

‘‘ஆறரை.’’

‘‘அதுவரைக்கும் தங்குறதுக்கு ஓர் அறை தேடுவீங்களா? இந்த ரூம் சும்மாத்தான் இருக்கு. நீங்க இங்கயே தங்கலாம்... என்னம்மா சொல்றே?’’

இப்படி அதிகப்பிரசங்கித்தனமாக ஒரு யோசனை சொல்லிவிட்டு அதற்குச் சம்மதம் கேட்கும் மகளை ஒரு கண்டிப்பு கலந்த பார்வை பார்த்த ஜானகியை ரவியும் கவனிக்கத் தவறவில்லை. ‘‘அது சரியா இருக்காது. நான் கிளம்பறேன்.’’

‘‘நோ ப்ராப்ளம் ரவி சார்... அதனால் என்ன? இப்பவே மணி 9 ஆகிடுச்சு. இனிமே போய் எங்க தங்கிட்டு, காலையில போய் ட்ரெயினைப் பிடிப்பீங்க?’’ மகள் அத்தனை அழுத்தமாகவும் பெருந்தன்மையாகவும் அழைப்பு விடுத்தபின்பு ஜானகி மட்டும் என்ன செய்வாள்?

‘‘பயப்படாதீங்க அங்கிள்...’’ அந்த அறையின் விளக்கையும் ஃபேனையும் இயங்கவைத்து, ‘‘ரொம்ப மோசமாக இருக்காது. வந்து பாருங்க’’ என்றாள் அனிதா.

அவன் இத்தனை நாள் தங்கியிருந்த அறையைவிட அது அழகாகவே இருந்தது. ரவி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார். ‘‘இது எனக்கு அரண்மனை’’ ஒரு வழியாக அனிதாவின் அன்புக்காகவும் பிடிவாதத்துக்காகவும்தான் அன்று ரவி அங்கே தங்குவதற்குச் சம்மதித்தார்.

டி.வி ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

‘‘அம்மாவுக்கு முரசு சேனல், சன் லைஃப் இந்த மாதிரிதான் பார்க்கப் பிடிக்கும் அங்கிள். சிவகார்த்திகேயனை விஜய்சேதுபதிம்பாங்க. விக்ரம் பிரபுவை கார்த்திக் பையனாம்பாங்க...’’

‘‘சிவகார்த்திகேயன்னா யாரு?’’ என்றார் ரவி.

‘‘அங்கிள் நிஜமாத்தான் சொல்றீங்களா?’’

‘‘கிரிக்கெட் பிளேயரா?’’

p68c.jpg

‘‘போதும் அங்கிள். நீங்க ரெண்டு பேரும் சன் லைஃப் பாருங்க’’ சேனலை மாற்றிவைத்துவிட்டு, அனிதா வாட்ஸ்அப்பில் எதையோ பார்க்க ஆரம்பித்தாள். அனிதாவுக்கு ரவியை முழுதுமாகப் புரிந்துபோயிருக்கும் என்பதே ஜானகிக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. சோபாவிலேயே சாய்ந்து உறங்க முயற்சி செய்த அனிதாவை, ‘‘உள்ளே போய் படு’’ என அதட்டினாள்.

ரவி வெகு நேரம் புரண்டு புரண்டு படுத்துக்கொண்டிருந்தார். புதிய இடம் தூக்கம் வரவில்லை. நினைவுகளின் துரத்தலும் ஒரு காரணம். ‘தற்செயல் என ஏதாவது உண்டா? செயல் மட்டும்தான் உண்டு. தானாக எதுவும் நடப்பதே இல்லை. ஜானகியின் மீது மோதியது தற்செயலா? இல்லை... நற்செயல்... ஹா... ஹா! சே! தற்செயல் இல்லை. எதிர்பாராதவிதமாக நிகழ்ந்ததா? எதிர்பாராமல் எதிர்பார்த்தது.’

ரவிக்கு இந்த இரவை எப்படியாவது முடித்துவிட்டுக் கிளம்ப வேண்டும்போல இருந்தது. அவர் கையில் எதுவும் இல்லைபோல தோன்றியது. ரவி அறையைவிட்டு வெளியே வந்தபோது, ஹாலில் ஊதா நிறத்தில் மெல்லொளி பாய்ச்சிய ஒரு விளக்குமட்டும் எரிந்துகொண்டிருந்தது. அதே நேரத்தில் ஜானகி அவள் இருந்த அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள். தற்செயல்தான்! உள்ளே மகள் இருக்கிற அவதானிப்பில் மெல்ல கதவைச் சாத்தி வெளிப்பக்கம் தாழ்ப்பாள் போட்டுவிட்டு, ‘‘என்ன ரவி?’’ என்றாள்.

``தாகமா இருந்தது'' என்றார் ரவி.

http://www.vikatan.com

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
      திருக்கார்த்தியல் - சிறுகதை
         

      இன்னும்  இரண்டு நாளில் திருக்கார்த்திகை. மருத்துவாழ் மலையில் பெரிய தீபத்தை ஏற்றுவார்கள். ஊர் முழுக்கக் கொழுக்கட்டையின் மணம் கிறங்கடிக்கும். சைக்கிள் கடையில், பழைய டயர்கள் விற்பனைக்குக் குவியும். சொக்கப்பனை கொளுத்துவதுபோல முள்கள் நிறைந்த ஒடைமரத்தைக் கொளுத்துவார்கள். செந்தமிழ் தங்கியிருந்த ஹாஸ்டல், கன்னியாகுமரிக்கு அருகில் உள்ள கோவளத்துக்கும் மும்மூர்த்திபுரத்துக்கும் இடையில் இருக்கும் மன்னத்தேவன் கோயிலின் பின்புறம் இருந்தது.

      செந்தமிழுக்கு ஐந்து வயதாகும்போது, அவன் அம்மா ஹாஸ்டலில் சேர்த்துவிட்டாள். மும்மூர்த்திபுரம் தொடக்கப் பள்ளியில் படித்துவிட்டு, சாலையூர் மேல்நிலைப் பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பு படிக்க வந்தான். மெலிந்த தேகம், மொட்டையாக வெட்டிய முடி. குளிக்காமல் எண்ணெய் தேய்த்துக் கொண்டு வருவதால், எண்ணெய் வடிந்து முகம்  கறுத்துப்போயிருக்கும். கையில் கிடைக்கும் பேப்பரை வைத்து முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டிருப்பான். நான்கு நாள்களாகப் போட்ட அவனது வெள்ளை நிறச் சட்டையில் வியர்வை துர்நாற்றமடிக்கும். வகுப்பில் நாங்கள் எல்லோரும் பேன்ட் போட்டுக்கொண்டு வருவோம். அவன் மட்டும் நிக்கர் போட்டிருப்பான். தேய்ந்துபோன செருப்பில் முள்கள் குத்தி முறிந்துபோயிருக்கும்.

      வகுப்பில் எனக்கு அடுத்து அவன் இருப்பதால், முதலில் அவனை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. ஒருநாள் அவனுடைய கண்களை உற்றுப்பார்த்தேன். அதன் பின்னால் பெருத்த சோகமும் ஏக்கமும் தெரிந்தன.ஹாஸ்டல்  சாப்பாட்டைப் போலப் பள்ளிச்சாப்பாடும் இருப்பதால், முகம் சுளித்துக்கொண்டு சாப்பிடுவான். நான், வீட்டில் என் அப்பா குடித்துவிட்டுப் போட்ட குவாட்டர் குப்பியைக் கழுவி அதில் மீன் குழம்பு எடுத்து வருவேன். சில நேரம் அம்மா தரும் ஒரு ரூபாய்க்கு ஊறுகாய் பாக்கெட் வாங்கிவந்து சாப்பிடுவேன். மதியம் சாப்பிடும்போது குவாட்டர் பாட்டிலைத் திறந்து மீன் குழம்பைச் சோற்றில் ஊற்றுவேன். அவன் கமந்து இருந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பான். அவனுக்கும் கொஞ்சம் ஊற்றிக் கொடுப்பேன். முகம் முழுக்க புன்னகையோடு இரண்டு நாள்கள் சாப்பிடாதவன்போல அள்ளி அள்ளி வாயை நிறைப்பான். அவன் தங்கியிருந்த ஹாஸ்டல் வெளிநாட்டு கிறிஸ்தவர்களின் உதவியோடு இயங்கியதால், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவன் கிறிஸ்தவ மதச் சாயலுக்குள் கடந்து கொண்டிருந்ததை உணர முடிந்தது.

      பள்ளிக்கு வெளியில் இருக்கும் பிள்ளையார் கோயில் முன்  திருமணத் தம்பதியை ஏற்றி வந்த அம்பாசிடர் கார் நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கிய ஒருவர், மாப்பிள்ளை - பெண்ணைத் தேங்காயால் மூன்று சுற்றுச் சுற்றி கோயில் வாசலில் உடைத்தார். நான் ஓடிப்போய் எடுத்தேன். செந்தமிழ், ``லே மக்கா... அது பேய்க்கு உடைத்தது. நீ திங்கக் கூடாது’’ என்று தட்டிவிட்டான்.

      இன்னொரு நாள் இதேபோல வேறொருவர், பிள்ளையார் கோயில் வாசலில் தேங்காய் உடைக்கும்போது ஓடிப்போய் செந்தமிழ் எடுத்தான். ``தமிழு, அன்னிக்கி நா தேங்காய கோயில் வாசல்ல கிடந்து எடுத்ததுக்கு, பேய்க்கு உடைச்சதுனு என்னைத் தட்டிவிட்டியே. இப்போ நீ கோயில் வாசல்ல இருந்து தேங்காய எடுத்துத் திங்கிறியே!’’ என்று கேட்டேன்.

      ``அன்னிக்கு எங்க ஹாஸ்டல்ல உள்ள ராஜன் பார்த்துட்டு நின்னான். நானும் தேங்காய் திங்கிறதைப் பார்த்தா, ஹாஸ்டல் வார்டன்கிட்ட சொல்லிடுவான். வார்டன் கண்ணை மூடிக்கிட்டு அடிக்கிற அடியைத் தாங்க முடியாது. அதனாலதான் அப்படிச் செஞ்சேன். அதுபோக, உங்களுக்கும் பைபிளைப் பற்றி, இயேசுவைப் பற்றிச் சொல்லச் சொல்லிருக்காங்க. நான் சொல்லலை’’ என்றான் செந்தமிழ்.

      கோயில் வாசலில் கிடந்த தேங்காய்த் துண்டுகளைக் கடித்துக் குதறித் தின்றோம். நானும் செந்தமிழும் ஒரு தடவை ரத்தினராஜ் சார் சயின்ஸ் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தபோது எங்கள் குடும்பச் சுடலைமாடன் கோயிலில் கிடா வெட்டிப் படையல் போட்டு, பிறகு நாங்கள் சாப்பிட்ட கதையைப் பொதுவாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது அவன் ``நா இதுவர ஆட்டிறைச்சி தின்னதில்ல. வெல கூடுதலா இருக்கும்லா. எங்க ஹாஸ்டல்ல கோழிக்கறிதான் வைப்பாவ. ஆட்டிறைச்சி சாப்பிடணும்னு ஆசையா இருக்கு’’ என்றான்.

      ``நீ வேதக்காரன்லா. எங்க சொள்ள மாடன் கோயில்ல கிடா வெட்டினதைத் திம்பியா? அப்படின்னா சொல்லு, தேவக்குன்று பக்கத்துல இருக்கிற சொள்ள மாடன் கோயிலுக்கு எங்க சித்தப்பா ஒரு கிடா நேர்ச்சைக் கொடுக்கப் போறாரு. அந்த எறச்சியக் கொண்டு தாரேன். நீ தின்னு’’ என்று சொன்னேன்.

      ``சரி மக்கா. நா வர மாட்டேன். எவனாது பார்த்துட்டு ஹாஸ்டல்ல போட்டுக்குடுத்துட்டா, எம்பாடு சிக்கல். அதனால  நீ கொண்டுவருவியா?’’ என்று கேட்டான்.

      ``சரி’’ என்று சொல்லிவிட்டு, சுடலைமாடன் கோயிலில் கிடா வெட்டியதும், மதியம்  படையல் முடித்து  வாழை இலையிலும் தேக்கு இலையிலும் சுற்றி ஆட்டிறைச்சிக் கறியை ஒரு துண்டில் எடுத்துக்கொண்டு பள்ளிக்குப் பின்புறம் உள்ள டேனியேல் தென்னம்தோப்பில் நின்றுகொண்டிருந்தேன். பின்னங்கால் பிடரியில் அடிப்பதுபோல் தலைதெறிக்க செந்தமிழ் ஓடிவந்தான். தென்னைகளுக்குத் தண்ணீர் போக வெட்டப்பட்டிருந்த பாத்தின் மீது உட்கார்ந்தான். பிறந்த குழந்தையைத் தகப்பன் வாங்கும்போது வரும் கவனமும் பேரன்பும் செந்தமிழ் ஆட்டிறைச்சியை வாங்கும்போது இருந்தது. கைநிறைய அள்ளி மோந்து பார்த்தான். தலைவியின் கூந்தலை மோந்து பார்த்துக் கிறங்கிப்போகும் தலைவனைப்போல அவனது கண்கள் சொக்கின. தலை இடதுபுறம் ஒரு வெட்டு வெட்டியது.

      ``எலும்பிருக்கும்... பாத்துத் தின்னு’’ என்று சொன்னேன். அவன் ``நீயும்  எடுத்துக்கோ’’ என்று இலையை நீட்டினான். எரிப்பு, உதட்டையும் நாக்கையும் வாட்டியெடுத்தது. பாத்தில் தென்னைக்குப் போன போர் தண்ணியைக் கோரிக் குடித்துவிட்டு மீண்டும் தின்னத் தொடங்கினான். அதற்குள் ஒரு க்ளாஸ் முடிந்தேவிட்டது. மணி அடிக்கும் சத்தம் கேட்டதும் கையைக் கழுவிவிட்டுப் பள்ளி நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினோம். செந்தமிழ், கையை மணத்திப் பார்த்துக்கொண்டே வந்தான்.

      ``கையில மண்ணு போட்டு தேச்சிக் கழுவுனாலும் ஆட்டுக்கறி மணம் போக மாட்டுக்கு. ஆமா, ஆட்டுக்கறியில ஆட்டு முடி மணமும் அடிக்குது, ஏன்..?’’ எனக் கேட்டான்.

      ``இல்லல, ஆட்டுக்கறில இப்படித்தான் மணம் அடிக்கும்’’ என்று சொல்லிக்கொண்டு கீழே கிடந்த கல்லை எடுத்து, தாணுமாலய நாடாரின் மாந்தோப்பில் நின்ற ஒட்டு மாமரத்தில் எறிந்தேன். நடுவில் பாதி சிதைந்தபடி ஒரு மாங்காய் கீழே விழுந்தது. அதை எடுத்துச் செந்தமிழிடம் நீட்டினேன். பல நாள்கள் அவனது தின்பண்டமாக இருந்த மாங்காய், அவனுக்கு முகச்சுளிப்பைக் கொடுத்தது.

      மாங்காய் ருசியை, அவனைவிட வேறு யாரும் அறிந்துவிட முடியாது. மும்மூர்த்திபுரம் தெற்கிலிருந்து சாலையூர் வரை உள்ள காட்டுப்பகுதியில் நிற்கும் மாமரங்களின் ருசி அவனுக்குத் தெரியும். சிலநேரம் மாங்காய், நெல்லிக்காய்களைச் சாலையோரத்திலும் காட்டுப்பகுதியிலும் நிற்கும் மரத்திலிருந்தும்   பறித்து ஹாஸ்டலுக்குக் கொண்டுபோவான். அங்கு உள்ள சக மாணவர்களுக்கு வெட்டி உப்புப் போட்டுக் கொடுப்பான். ஹாஸ்டலில் உள்ள மாணவர்களின் அம்மாவோ அல்லது அப்பாவோ வரும்போது மிக்ஸர், காராசேவு, முறுக்கு போன்ற தின்பண்டங்களை வாங்கி வருவார்கள். ஆனால், செந்தமிழின் அம்மா  ஆண்டுக்கு ஒருமுறை பார்க்க வருவாள். எதுவும் வாங்கி வர மாட்டாள். அதுவும் பள்ளிக்கே வந்துவிட்டுப் போய்விடுவாள். அப்போது மட்டும் செந்தமிழின் கையில் ஒரு துண்டு மைசூர்பாக் இருக்கும்.

      ஹாஸ்டல் மாணவர்களின் பெற்றோர் வாங்கி வந்த தின்பண்டங்களை, வார்டன் ஜார்ஜ் பங்கு வைத்து அனைவருக்கும் கொடுப்பார். அப்போது செந்தமிழிடம் மட்டும் ``உன் அம்மா மட்டும் இங்கே வந்து பார்க்க மாட்டா. திங்க எதுவும் வாங்கிட்டும் வர மாட்டா. ஆனா, மத்த பிள்ளைங்க வீட்டுலருந்து பண்டம் வந்தா, கை நீட்டி வாங்கித் தின்றியே’’ எனத் திட்டிக்கொண்டு கொடுப்பார். நீர் நிறைந்த கண்களோடு அதை வாங்கிக்கொண்டு, வார்டன் திரும்பியதும் பக்கத்தில் இருக்கும் யாரிடமாவது கொடுத்துவிட்டு, வெளியே நிற்கும் சிறிய புளியமரத்தின் பெரிய கோப்பைப் பிடித்து ஊஞ்சல்போல வடக்கு பார்த்துத் தொங்கிக்கொண்டு அழுவான்.  அவன் கண்ணீர் யாருக்கும் தெரியாது. அதற்காகத்தான் வழியில் திருடும் மாங்காய், நெல்லிக்காய், கொய்யாக் காய்களை ஹாஸ்டல் மாணவர்களுக்குக் கொடுப்பான்.

      வெளிக்கு இருக்க, ஹாஸ்டலிலிருந்து வெளியே வந்தான் செந்தமிழ். சுற்றிலும் ஒடைமரமும் புளியமரமும். கார்த்திகை மாதம் என்பதால், அதிகாலை பனிப்பொழிவு. அங்கு முளைத்திருந்த இரண்டு அடி உயர இளம்பச்சை நிறத் தண்டுச்செடியில் படர்ந்து பவளம்போல நீர்த்துளிகளால் உருண்டு நின்றது.

      சோழக்காற்று திடீரென வீசுவதுபோல் எங்கிருந்து வந்தது பட்டாம்பூச்சிகளின் கூட்டம்? பெரிய சிறகுகொண்டு அதில் சிவப்பு மற்றும் கறுப்பு வண்ணங்களோடு கூட்டமாக  எந்தவித மோதலும் இல்லாமல் சுற்றிலும் காற்றில் மிதந்தன. இனி எவ்வளவு முக்கினாலும் எதுவும் வராது எனத் தெரிந்ததும், பக்கத்தில் கிடந்த ஒட்டுத்துண்டை எடுத்துக் குண்டியை வழித்துவிட்டு, நிக்கரை இடுப்பில் இருந்த கறுப்புக் கயிற்றுக்குள் இழுத்துவிட்டான். காலில் போட்டிருந்த செருப்பை அழுத்தி, கால் விரல்களால் பிடித்தான். சமன் செய்யப்படாத வனாந்திரப் பகுதியில் மழைக்காலத்தில் முளைக்கும் தண்டுச்செடியின் தேனை உறிஞ்ச வந்த பட்டாம்பூச்சிகளின் கூட்டம் செந்தமிழை ஈர்த்தது. அவன் பார்த்ததில் இந்தப்  பட்டாம்பூச்சிகள்தான் அளவில் பெரியவை. ஓரமாக நின்றிருந்த அவன் தண்டுச்செடியினூடே பட்டாம்பூச்சிகளைப் பிடிக்க ஓடினான். செந்தமிழின் வருகையால் இன்னும் ஓர் அடி மேலே பறந்து ஒரு படலமாக வட்டமடித்தன  பட்டாம்பூச்சிகள்.

      இவனது உயரம் மூன்று அடி. தேய்ந்துபோன செருப்பில் குத்தி முறிந்த முள்கள் ஓடும் வேகத்தின் அழுத்தத்தில் மேலேறி கால் பாதத்தை மெதுவாகக் குத்தியது. சட்டையின்மேல் இரு பட்டன்கள் இல்லாததால் மார்புப் பகுதி வெளியே தெரிந்தது. ஒரு கையைத் தூக்கி, பட்டாம்பூச்சிகளைப் பிடிக்க முயன்றான். தூங்கி எழுந்த சோம்பலில் இருந்த அவன் முகத்தில், ஓடும்போது தண்டுச்செடியின் மேல் படர்ந்த  பனித்துளிகள் பட்டுத் தெறித்தன. இடுப்பளவில் இருந்த செடிகளின் உரசலில் அவற்றின் ஈரம் அவனது இரு விலாப் பகுதிகளிலும் உரசிக்கொண்டு வந்தது. அதன் நீட்சி அடிவயிற்றில் குளிரைக் கொடுத்தது. ஒருமுறை துள்ளி, கையை மெதுவாக இறுகப் பொத்தினான். கால்கள் நின்றன. கையைத் திறந்தான், சிறகடித்து ஒரு பட்டம்பூச்சி மேலே பறந்து சென்றது. அதன் வண்ணங்கள் உள்ளங்கையில் படிந்திருந்தன. அந்த மகிழ்ச்சியில் முகத்தில் வழிந்திருந்த  தண்டுச்செடியின் பனி நீரை கையால் துடைத்தான். கையிலிருந்த பட்டாம்பூச்சியின் வண்ணங்கள் செந்தமிழின் முகத்தில் ஒட்டி, பட்டாம்பூச்சியின் மனித முகமாக அவனது முகம் காட்சியளித்தது.

      சாலையூர் பள்ளிக்குச் செல்ல, ஹாஸ்டலிலிருந்து செந்தமிழ் கிளம்பினான். ஹாஸ்டலின் சக மாணவர்களான ராஜா, சுரேஷ்குமார், முருகன் போன்றோர் வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினர். செந்தமிழ் மட்டும் மெதுவாக நடந்தான். மும்மூர்த்திபுரத்துக்கு ஒற்றையடிப் பாதையில் குறுக்காகச் செல்ல ரோட்டிலிருந்து மழைநீர் ஓடும் பள்ளத்தைக் கடந்து ஒடைமரம் இடையே சென்றான். அப்போது  செந்தமிழின் சட்டையை, ஒடை மரத்தின் ஒரு கிளையின் முள் குத்தி இழுத்தது. கொஞ்சம் குனிந்து உடலை வளைத்து முள் கிளையை எடுத்துவிடும்போது ஒடைமரத்தின் மேலே யதார்த்தமாகப் பார்த்தான். ஒடை மரங்கள், குடைபோல  காட்சி தந்தன. ஆஷ் கலர் பாலித்தீன் பொட்டலம் அதன்மேல் கிடந்தது. உள்ளே ஏதோ பொருள் இருப்பது மட்டும் உறுதி. ஆனால், அது என்ன எனத்  தெரிந்துகொள்ள கீழே கிடந்த கற்களில் மூன்று கல்லை எடுத்தான். முதல் கல், ஒடைமரத்தின் மேல் கொப்பில் பட்டு செந்தமிழை நோக்கித் திரும்பியது. காலை பின்னால் நகர்த்தி நின்றுகொண்டு, அடுத்த கல்லை வீசினான். பாலித்தீன் கவரை ஊடுருவி மேலே சென்று விழுந்தது. கல், கவரை ஊடுருவும்போது சிவப்பு நிறமும் மஞ்சள் நிறமும் சேர்ந்ததுபோல் ஒரு சிறு துண்டு கீழ்நோக்கி வந்தது. அதை இடதுகையால் லாகவமாகப் பிடித்தான். கையைத் திறந்து பார்த்தான். அல்வா துண்டு. மீண்டும் மேலே பார்த்தான். `அல்வா எப்படி மரத்துக்கு மேலே போனது?’  என யோசித்தான்.

      பள்ளிக்கு நேரமாகிறது என்ற கவலை சிறிதும் இல்லாமல், அந்த நேரம் அவனது கற்பகத் தருவான ஒடைமரத்தின் கீழ் நின்று அல்வாத்துண்டைக் கடித்தான். அது காம்பிப்போனது. ஆனால், அது அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் சாப்பிடும் முதல் அல்வாத்துண்டு. அதுதான் அல்வா என்று நாகா்கோவில் காலேஜ் ரோட்டிலிருந்த பெஸ்ட் பேக்கரியில் ஒருநாள் கையில் காசு எதுவும் இல்லாமல் கண்காட்சி போலப் பார்த்து வந்த அன்றுதான் தெரிந்தது. அப்போது பாத்திரத்தில் கட்டியாகக் கொட்டப்பட்டிருந்ததன்மேல் `அல்வா ரூபாய் 75’ என எழுதியிருந்தது. பேக்கரியில் ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது ஏழு, எட்டு பேர் சாதனம் வாங்க உள்ளே வந்தனர். அப்போது கண்ணாடி ஷோகேஸின் அருகில் நின்று உள்ளே இருந்த கேக்குகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ஷோகேஸின் அந்தப்புறம் நின்ற பல்லு நீண்ட ஒரு பையன், செந்தமிழின் சட்டை கைப்பகுதியை யாருக்கும் தெரியாதபடி மெதுவாக இழுத்துக்கொண்டுபோய் பேக்கரியின் வெளியே விட்டுவிட்டு `ஓடி போல!’ என்று விரட்டினான். அவனை ஒருமுறை ஏக்கத்தோடு மான்போலப் பார்த்துவிட்டு கீழே கிடந்த ரப்பர்பேண்டை எடுத்து விரலில் சுற்றியபடி திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்து நடந்து சென்றான்.

      அல்வாவை ஒருமுறை நக்கிப் பார்த்தான். மிட்டாய்போலக் கரையவில்லை. மெதுவாக நக்கிக் தின்றுகொண்டு பள்ளிக்கு வந்து சேர்ந்தான். அசெம்ப்ளி தொடங்கிவிட்டது. செந்தமிழ் பிந்தி வந்ததால், அசெம்ப்ளி நடக்கும்போது கேட்டுக்கு வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த மாணவர்களோடு நின்றான். உதவி தலைமையாசிரியர் குமார் சார்,  இவர்களை முறைத்துக் கொண்டிருந்தார். அசெம்ப்ளி  முடிந்ததும், கையில் இருந்த கம்பால்  வெளியே நின்ற மாணவர்களை அழைத்தார் குமார் சார். ஆளுக்கு ரெண்டு ரெண்டு அடி. எல்லோரும் கையை நீட்டி வாங்கினார்கள். செந்தமிழ் தனது குண்டியைக் காட்டியபடி திரும்பி நின்றான். அவனது காக்கி நிக்கரை இழுத்து இரண்டு அடி குண்டியில் கொடுத்தார். அந்தக் கம்பு புளியம்கம்பு என்பதால் அடி சுளீரென வலித்தது. க்ளாஸுக்கு வந்ததும் என்னிடம், ``நான் அல்வா தின்னேன்’’ என்றான்.

      நான் ஏளனமாகச் சிரித்துவிட்டு, ``பொய் சொல்லாதே!’’ என்றேன்.

      கையை என் மூக்கில் வைத்தால் காம்பிப்போன எண்ணெய் வாடை அடித்தது. ``லே... இது காம்பிப்போன எண்ணெய்  நாத்தம் அடிக்கு. அது கெட்டுப்போன அல்வாவா இருக்கும்’’ என்று சொன்னேன்.

      அவன் அதை காதில் வாங்காததுபோல் ``மீதி அந்த கவரில் இருக்கும் அல்வாவை நானே தின்பேன்’’ என்பதுபோல் சிரித்தான். ஆங்கிலப் பாடம் நடத்தும் கிறிஸ்டி டீச்சர் வரவில்லை. மெதுவாக ஒண்ணுக்கு இருக்கப்போவதுபோல் நானும் செந்தமிழும் பி.டி கிரவுண்டுக்குச் சென்றோம். கிரவுண்டுக்கு அடுத்து இருந்த தென்னந்தோப்புக்கு அருகில் நின்ற பனைமரங்களில் சிலர் ஓலைகளை வெட்டி கீழே போட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இன்று திருக்கார்த்திகை என்பதால், பனையோலை கொழுக்கட்டை செய்ய குருத்து ஓலைகளை அவர்கள் வெட்டிக்கொண்டிருந்தனர்.

      அருகில் நின்ற எங்களிடம் ``மக்களே, பனங்குருத்து திங்கீயளா?’’ என்றொரு தாத்தா கேட்டார்.
      ``சரி’’ என்று சொல்லி, கிடைத்த பனங்குருத்தைத் தின்று கொண்டிருந்தோம். மீண்டும் ``மக்களே கொழுக்கட்டை அவிக்க  பன ஓல வேணுமால?’’என்று அந்தத் தாத்தா கேட்டார்.

      ``வேண்டாம் தாத்தா. எங்க சித்தப்பா பன ஏறத்தான் போவாவ. அவிய கொண்டுவருவாவ’’ என்று சொன்னேன்.

      ``உனக்கு வேணுமா?’’ என்று செந்தமிழிடம் கேட்டார்.

      ``இவன் ஹாஸ்டல்ல நிக்கான். அவிய  வேதக்காரய. அதனால திருக்கார்த்தியலுக்குக் கொழுக்கட்ட அவிக்க மாட்டாவ’’ என்று சொன்னேன்.

      ``பன ஓலை கொழுக்கட்ட எப்படிச் செய்வாவ... அது நல்லா இருக்குமா?’’ என்று செந்தமிழ் கேட்டான்.

      ``எங்கம்மா வந்து ஏலக்கா, சுக்கு, பச்சரிசி, சர்க்கர, செறுபயறு, தேங்கா போட்டு செய்வாவ. அதுக்கு மொதல்ல பச்சரிசி பொடிச்சி வறுக்கணும். அதுபோல செறுபயற, உப்பு போட்டு மீடியமா ஊறவெச்சு மீடியமா வறுக்கணும். அப்போ தோடு உதிர்ந்து போவும். அத கொழிச்சி பயறு மட்டும் தனியா எடுக்கணும். ஏலக்காய், சுக்கு பொடிச்சி வைக்கணும். அதுக்கு அப்பொறவைக்கு பச்சரிசி மாவுல இதை எல்லாம் போட்டு சர்க்கரய சீவிப் போடணும். தேங்காயத் துருவி இளம் பக்குவமா வறுத்து எல்லாத்தையும் சேத்து சப்பாத்திக்கு மாவு பெசையறது போல பெசையணும்.  தண்ணி  ஊத்தக் கூடாது. அதுக்கப்பொறவு  குருத்துப் பனை ஓலையை எடுத்து நல்லா தொடச்சி சைஸுக்கு ஏத்தாப்போல மாவ வெச்சு, சின்ன பன ஓல நாறாலக் கட்டி, ஒரு பானையில நட்டமா நிக்கவெச்சு, அரப்பானை தண்ணி ஊத்தி நிறைய தீ போடணும். அப்பதான் சீக்கிரம் வேவும். இதெல்லாம் அந்தி ஆறு மணிபோல அடுப்புல வெச்சு அவிப்பாவ. அப்ப அடிக்கிற மணம் நம்ம பள்ளியோடத்துலருந்து முத்தாரம்மன் கோயில் வர அடிக்கும். அதுக்கப்பொறவு வீட்டுக்கு வெளிய வெச்சுத் தின்போம். வீட்டுக்கிட்டோடி தெரிஞ்ச யாராவது போனா அவியளுக்கும் கொழுக்கட்ட கொடுப்போம்’’ என்றான்.

      எனக்கு ``இப்பவே கொதியா இருக்கு’’ என்று செந்தமிழ் சொன்னான். சாயங்காலம் பள்ளி முடிந்ததும் சாலையூர் ஆஸ்பத்திரி பக்கத்தில் இருக்கும் பிளஸ்சிங் சைக்கிள்  கடையில் நானும் செந்தமிழும் போனோம். அங்கு பழைய டயர் வாங்க மாணவர்கள் நின்றுகொண்டிருந்தனர். மூன்று ரூபாய் கொடுத்து பழைய டயரை வாங்கிவிட்டு, பக்கத்தில் கிடந்த சின்னக்குச்சியை எடுத்து டயரை ஓட்டத் தொடங்கினேன். என்கூட ஓடிவந்த செந்தமிழ், திடீரென நான் ஓட்டிய டயரை தனது கையால் தட்டி ஓட்டினான். மும்மூர்த்திபுரம் செல்லும் விலக்கு வந்ததும் டயரை என்னிடம் கொடுத்துவிட்டு அவனது உள்ளங்கையைப் பார்த்தான். டயரின் கரி அதில் இருந்தது. நான் சரவணந்தேரி நோக்கிச் சென்றேன். அவன் மும்மூர்த்திபுரம் பாதையில் நடந்தான். அவனுக்கு நடக்க நடக்க பனை ஓலை கொழுக்கட்டை பற்றிய நினைப்பாகவே இருந்தது.

      ஹாஸ்டல் வந்து சேர்ந்ததும் யூனிஃபார்மைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு மூன்று நாள்களாகப் போட்டிருந்த சிவப்புக் கட்டம்போட்ட அழுக்குச் சட்டையையும் பட்டனும் ஊக்கு இல்லாத கறுப்பு நிற நிக்கரையும் எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டான். மூத்திரம் பெய்ய ஹாஸ்டலுக்குப் பின்னால் நின்ற கொடுக்காப்புளி மரத்து மூட்டுக்குப் போனான். கிளி கொத்திப் போட்ட கொடுக்காப்புளி, ஏற்கெனவே யாரோ மூத்திரம் பெய்த இடத்தில் கிடந்தது. அந்த இடத்தின் ஈரமும் காய்ந்திருக்கவில்லை. கொடுக்காப்புளியை எடுத்து சட்டையில் துடைத்துவிட்டு பிச்சி வாயில் போட்டு, வலதுகால் நிக்கரைத் தூக்கிவிட்டு குஞ்சிமணியை வெளியே எடுத்து மூத்திரம் போகும்போது இன்னொரு கொடுக்காப்புளி கீழே விழுமா என அண்ணாந்து பார்த்தான். ஹாஸ்டல் சமையலறைக் கூடத்தில் இருந்த தண்ணீரை அவனது கப்பில் கோரிக் குடித்துவிட்டு, ஹாஸ்டலின் முன்னறைக்கு மெதுவாக நடந்தான்.

      ``என்னால... என்ன ஃபேஷன் ஷோவா நடக்கு... அன்னநடை நடந்து போற’’ என வார்டன் கேட்டார். அவரை மௌனமாக ஒருவித பயத்தோடு பார்த்துவிட்டு, தனது ஸ்கூல் பையைத் திறந்து தமிழ் புக்கையும் நோட்டையும் எடுத்தான். அப்போது மணி 5:30. சிந்தனையை பனை ஓலை கொழுக்கட்டையில் வைத்துவிட்டு, புத்தகத்தைப் புரட்டிக்கொண்டு கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். மணி 5:45. மெதுவாக எழுந்து முகத்தில் பயத்தோடு  வார்டன் முன் மௌனமாக நின்றான்.

      ``என்னால... என்ன வேணும்?’’ என்று வார்டன் கேட்டார்.

      ``பென்னை க்ளாஸ்லயே மறந்து வெச்சிட்டு வந்துட்டேன். கொஞ்சம் எழுத வேண்டியிருக்கு. பென் இல்ல. அதனால பாட்டி கடைக்குப் போயி, ஒரு பென் வாங்கிட்டு வரட்டா?’’ என்று கேட்டான்.

      ``சரி... சரி, போய்த்தொல. போயிட்டு சீக்கிரம் வந்துரணும்’’ என மிரட்டல் தொனியில் சொன்னார். அப்போது சூரியன் மறைந்துவிட்டது. இருட்டத் தொடங்கியிருந்தது. ஒடைமரக் காட்டு வழியாக அரை கிலோமீட்டர் நடந்து மும்மூர்த்திபுரம் ரோட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தான். மருத்துவாழ் மலை உச்சியில் தீபம் எரிவது தெரிந்தது. நேராக நடந்து மும்மூர்த்திபுரம் சி.எஸ்.ஐ கோயிலிலிருந்து இடதுபக்கம் திரும்பியதும் பாட்டி கடை வந்தது. அந்தப் பாட்டி, செந்தமிழைவிட ஒல்லியான தேகம். முலைகள் வற்றிப்போய், தலை முதல் கால் வரை நேராக இருக்கும். கழுத்தில்  தாலியும் வலதுகையில் ஒரு தங்கக் காப்பும் கிடக்கும். அவளுக்கு கூடிப்போனால் 50 வயதுதான் இருக்கும். அவள் மாப்பிள்ளை, மும்மூர்த்திபுரம் தொடக்கப் பள்ளியின் பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத் தலைவர். அதனால் பள்ளி மாணவர்கள் வெளிக்குப் போனால் குண்டி கழுவ அவர் வீட்டு காம்பவுண்டில் இருக்கும் தொட்டியில் சிரட்டையையோ அல்லது டப்பாவையோ வைத்து தண்ணீர் எடுத்துக் கழுவுவார்கள்.

      அந்த ஊரை `தனம்’ என்கிற ஒரு மனநோயாளி சுற்றிக் கொண்டிருப்பான். அவன்மீது அழுக்கு படிந்திருக்கும். பீ வாடை அடிக்கும். மாணவர்கள் அவனை ``தனம் சாப்பிட்டியா?’’ என்று கேட்டதும் ``சுருட்டு குடிச்சேன்’’ என்று சொல்வான். ``அவன் பெரிய பணக்காரன். திடீர்னு பைத்தியமாகிட்டான்’’ என்று சொல்வார்கள். தனத்துக்குக் கஞ்சியும் சோறும் கடைக்காரப் பாட்டிதான் கொடுப்பாள். யாராவது கொடுக்கும் காசை பாட்டியிடம் கொடுத்து, ஏத்தன் பழம் கேட்பான். சுருட்டு கேட்பான். பாட்டி, சுருட்டைக் கொடுத்ததும் வாயில் வைத்துவிட்டு மூஞ்செலி மாதிரி  உதட்டில் சுருட்டைப் பற்றவைக்க தலையை நீட்டுவான். பாட்டி தீப்பெட்டியை உரசி, சுருட்டைப் பற்ற வைப்பாள். குபுகுபுவென புகையை தனம் ஊதுவான். கால் வழியே பேன்டுவிட்டு கடை முன் வந்து நிற்பான். பாட்டி கையை நீட்டி சைகையால்  `அப்படி உள்ளே வா’ என காம்பவுண்டுக்குள் வரச் சொல்வாள். அழுக்குப் பிடித்த வேட்டியைத் தூக்கி குத்தவைத்துத் திரும்பி உட்காருவான். அப்போது தொட்டியிலிருந்து தண்ணீரைக் கோரி தனத்தின் குண்டியில் ஊற்றுவாள் பாட்டி. அவன் தேய்த்துக் கழுவுவான்.
      செந்தமிழ், பாட்டியின் கடை முன் பலகைப் பெட்டியில் சாய்ந்தபடி நின்றான். பாட்டியைப் பார்த்தான், ``பாட்டி, எனக்கொரு பென்னு வேணும். இப்போ பைசா இல்ல. கிறிஸ்மஸுக்கு  வீட்டுக்குப் போவும்போது பைசா கொண்டாந்து தாரேன்’’ என்று சொன்னான்.

      பாட்டி எதுவும் சொல்லாமல் மூன்றுவிதமான பென்களை எடுத்துக் காட்டினாள். மூணு ரூபாய் ஐம்பது பைசா விலையுள்ள பென்னை எடுத்துக்கொண்டு ``நான் போயிட்டு வாரேன் பாட்டி’’ எனச் சொன்னதும், ஆரஞ்சு மிட்டாய் டப்பாவில் உடைந்து கிடந்த இரண்டு துண்டு மிட்டாய்களை எடுத்துக் கொடுத்தாள். அவற்றை வாங்கி வாயில் போட்டுக்கொண்டு மேற்கு நோக்கி மும்மூர்த்திபுரம் ரோட்டில் மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினான்.

      ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் புகை வெளியே வருவது தெரிந்தது. பனை ஓலை மணம் அடிக்கத் தொடங்கியது. அதுதான் பனை ஓலை கொழுக்கட்டை மணம் என செந்தமிழுக்குத் தெரியவில்லை. நடக்க நடக்க மணம் புரிந்துவிட்டது. இடதுபுறம் இருந்த வீடு அரைக் கதவு அடைக்கப்பட்டிருந்தது. உள்ளே இருந்து வந்த பையன், தன் கையில் சூடாக இருந்த பனை ஓலை கொழுக்கட்டையைப் பிரித்தான். அதை செந்தமிழ் பார்த்துவிட்டான். `இவன் கொதி போட்டுவிடுவானோ?’ என்று அந்தப் பையன் திரும்பி வீட்டுக்குள்ளே போய்விட்டான்.

      அடுத்து நடக்க நடக்க கொழுக்கட்டை மணம் மூக்கையும் காதையும் அடைத்தது. இரண்டு வீடு தள்ளிப்போனதும் மீண்டும் கையில் இளம் மஞ்சள் நிறப் பனை ஓலை கொழுக்கட்டைகளை சிறுவர்கள் வைத்திருந்தனர். அவர்கள் செந்தமிழைக் கவனிக்கவில்லை. மும்மூர்த்திபுரம் ரோட்டில் ஆள்கள் நடமாட்டம் அதிகம் இல்லை. ஒரு சில வீட்டுவாசல்களில் தீப விளக்கு கொளுத்திவைத்திருந்தார்கள். நடந்து செல்லும் ரோட்டில் இரண்டு பக்கங்களில் உள்ள வீட்டுவாசல்களைப் பார்த்துக்கொண்டு நடந்தான்.

      ``நாங்க கொழுக்கட்ட திங்கும்போது யாராவது வந்தால் அவியளுக்கும் கொழுக்கட்ட கொடுப்போம்’’ என நான் சொன்னதை நம்பி, ஒவ்வொரு வீட்டுவாசலையும் பார்த்தபடி நடந்தான். ஊர் கடைசி வரை வந்த செந்தமிழை, யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. தெற்கு பக்கம் திரும்பி கிழக்கு ரோட்டில் நடந்தான். துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது. நாக்கில் ஊறிய எச்சில் நின்றது. உடல் முழுவதும் இருந்த ஏக்கம் கண்களில் குவிந்து, கண்ணீரை அடைத்து நின்றது. வீட்டுக்கு வெளியே தட்டில் வைத்து பனை ஓலை கொழுக்கட்டை தின்று கொண்டிருந்தவர்கள், கொழுக்கட்டையை சிறிய துண்டாகப் பிய்த்து, மாறி மாறி எறிந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். அதில் ஒரு துண்டு தன்னை நோக்கி வராதா என செந்தமிழ் பார்த்தான். எதுவும் வரவில்லை. மீண்டும்  ஒவ்வொரு வீட்டுவாசலையும்   பிச்சைக்காரனைப்போல பார்த்துக்கொண்டு நடந்தான். ஊர், முடிவுக்கு வந்தது. அடுத்து  ஹாஸ்டல் செல்லும் காட்டுவழிப் பாதை. கண்களை அடைத்து  நின்ற ஏக்கம் கண்ணீராக மாறி சரசரவென கீழ்நோக்கி முகத்தில் வழிந்தது. அவன் கத்தி அழுதான். ஆனால், அவன் அழுதது யாருக்கும் கேட்கவில்லை. உடல் முழுக்க வியர்வை. தேம்பித் தேம்பி அழுதான். அப்போது அவனது  தமிழ் ஐயா ஜெகதீசன் சொல்லிக் கொடுத்த `தனி ஒருவனுக்கு உணவில்லையெனில், ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்’ என்ற பாரதி பாடல் நினைவுக்கு வந்தது.

      இரண்டு கைகளாலும் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு திரும்பி நின்று, ``எனக்கொரு கொழுக்கட்டை தராத இந்த ஊரு, அழிஞ்சிப்போகட்டும்’’ என மும்மூர்த்திபுரத்தைப் பார்த்துச் சபித்தான் . மீண்டும் ஹாஸ்டலை நோக்கி நடந்தான். அவன்  கண்ணீரும் அவனோடு நடந்தது. ஆண்டுதோறும் திருக்கார்த்திகை வருகிறது. ஆனால், செந்தமிழுக்கு இன்னும் பனை ஓலை கொழுக்கட்டை கிடைக்கவில்லை.
      https://www.vikatan.com/
    • By நவீனன்
      ஒரு இனிய உதயம்! – சிறுகதை
       

      ''அம்மா.... நான் கேட்க, கேட்க ஏம்மா பதிலே சொல்ல மாட்டேன்ங்கிறீங்க?''
      ''சுஜி... உனக்கு இன்னும் ரெண்டு பூரி வைக்கிறேன்.''
      ''நான் என்ன கேட்கிறேன்? நீங்க அதுக்கு என்ன பதில் சொல்றீங்க? நான் கேட்டது உங்களுக்கு புரியலையா என்ன?''
      ''புரியுது.... புரியுது... சுஜி. நீ சின்ன பெண். உனக்கு எதுக்கு இப்போ இதைப்பற்றின கவலை. சாப்பிட்டதும் போய் படி. பரீட்சை வருதுதில்லே.... இப்போ டென்த்துங்கிறதை மனசிலே வச்சுக்கிட்டு படி.''
      ''படிக்க புத்தகத்தை எடுத்து விரிச்சாலே அதிலே அப்பா முகம்தான் தெரியுது. படிக்க முடியல...''
      ''இதுல உன்னை சொல்ல குத்தமில்லே. இனிமேல் ஸ்கூல்ல வந்து உன்னை பார்க்க வேண்டாம்னு கொஞ்சம் கடுமையா பேசினால்தான் உன்னை தேடி உன் அப்பா அங்கே வரமாட்டார்.''
      ''ஏம்மா.... ஏன் அப்படி பண்ண போறீங்க? இப்போ வாரத்திலே ஒரு நாள் ஸ்கூல்ல வந்து பார்த்துட்டு போறார். அதையும் கெடுக்க போறீங்களே? நீங்க ரெண்டு பேரும் ஏன் பிரிஞ்சீங்கன்னு கேட்டா அதுக்கு சரியான பதிலும் சொல்லமாட்டேன்ங்கிறீங்க. உங்களுக்குள்ளே என்ன பிரச்னை? அப்பாவை பார்த்தா பாவமா இருக்கே, எப்போதுமே சந்தோஷமும் இல்லாம ஒரு கலகலப்பும் இல்லாமலேயே இருக்கிறார். நீங்க டைவர்ஸ் வாங்கிக்கிட்டதனாலேதானே நான் அப்பா கூட இருக்க முடியாம ஆச்சு? இது ஏன் உங்களுக்கு புரியலே? அப்படி அப்பா என்ன தப்பு செய்துட்டார்? மற்ற பிள்ளைகளை போல எனக்கும் அப்பாவோட இருக்கணும்ங்கிற ஆசை இருக்காதா? அப்பா இல்லாம வளர நான் என்ன பாவம் செய்தேன்?''
      ''சுஜி.... ரெண்டு பேக் எடுத்துக்க. ஒண்ணுலே உன் டிரஸ்ஸுகளையும் அப்புறம் உனக்கு தேவையான பேஸ்ட், பிரஷ், ஹேர் ஆயில்.... இப்படிப்பட்ட சாமான்களையும் வச்சுக்க. நானே உங்கப்பாகிட்ட இப்பவே கொண்டு போய் விட்டுட்டு வந்துடறேன். இன்னும் ரெண்டு தெரு தள்ளித்தானே இருக்குது உங்க அப்பா வீடு. சீக்கிரமாகவே போயிடலாம். அங்கே போய் உன் அப்பா கூடவே இரு. இப்போ நீ வளர்ந்துட்டே. உன் தேவைகளை நீயே கவனிச்சுக்க உன்னாலேயே முடியும். என் உதவி இனிமேல் உனக்கு தேவையில்லை. என்னை எப்போ பார்க்கணும்னு உனக்கு தோணுதோ, அப்போ இங்கே வா. என்னை வந்து பார். உடனேயே திரும்பி போய் விடு. ஏன்னா உனக்கு தாய் மேல் இருக்கும் பாசத்தை விட தந்தை மேல்தானே பாசம் கூடுதலாக இருக்குது? ''
      ''அம்மா உங்களை பிரிஞ்சு அப்பாகிட்டயே என்னை போக சொல்றீங்களா? அப்போ அப்பா கிடைப்பார், அம்மா உங்களை நான் இழந்திடணுமா?''
      ''சுஜி....  நீ நினைக்கிறதை போல நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா வாழ்ந்திட முடியாதும்மா?''
      ''ஏன்மா? அதுதான் ஏன்னு கேக்கிறேன்? உங்க பிரிவுக்கான காரணத்தை ஏன் சொல்ல மாட்டேன்கிறீங்க? அத நான் எப்போதான் தெரிஞ்சுக்கிறது? நான் இன்னும் என்ன விபரம் தெரியாத சின்ன பொண்ணா?''
      ''சுஜி.... நீ மாறி மாறி கேட்கிேற? அதிலும் கொஞ்ச நாளாகவே கேட்டுக்கிட்டு இருக்கே. அதனால சொல்றேன்.''
      ஒருவித தயக்கத்துடன் சொல்ல ஆரம்பித்தாள் சாந்தி.
      ''எனக்கும், உங்கப்பாவுக்கும் கல்யாணம்னு பெரியவங்க பேசினபோதே நான் ரெண்டு கண்டிஷன்களை சொன்னேன். அதுக்கு உங்கப்பாவும், அவங்க குடும்பத்தினரும் ஒத்துக்கிட்டாங்க. ஆனால் கல்யாணம் ஆனதுக்கு அப்புறம் அப்படியே மாறி போயிட்டாங்க.''
      ''அதென்னம்மா ரெண்டு கண்டிஷன்?''
      ''முதல் கண்டிஷன்  – எங்க அப்பா, அம்மாவுக்கு நான் ஒரே பெண் என்பதால் என் சம்பளத்தை நான் அவங்ககிட்டதான் கொடுப்பேன். இரண்டாவது கண்டிஷன் – அப்புறம் அவங்க தனியா இருப்பாங்க. அவங்க தளர்ந்து போகும் காலம் வரை இருக்கட்டும். அதன்பிறகு அவங்களை என்னோடவே வச்சுக்குவேன். இதுதான்.... இது தப்பா?''
      ''இல்லையே? தாத்தாவும், பாட்டியும் உங்க வருமானத்திலேயும், உங்களை சார்ந்தும் தானே இருக்க முடியும்?''
      ''இந்த கண்டிஷனுக்கு எல்லாம் தலையாட்டின உங்க அப்பாவும், அவங்க அப்பாவும், அம்மாவும் எங்களுக்கு கல்யாணமான மறுமாசமே என் சம்பள பணத்தை கேட்டாங்க. நான் என்னோட அம்மா, அப்பாகிட்ட கொடுத்துட்டதா சொன்னேன். அதற்காக அவங்க என்னை கடுமையான வார்த்தைகளாலே பேசினாங்க. அன்னைக்கே எங்க வாழ்க்கையிலே பிரச்னைதான். அதை தெரிஞ்சுக்கிட்ட என்னோட அப்பாவும், அம்மாவும் நீ எங்களுக்கு ரூபாய் எதுவும் தர வேண்டாம், உன் வாழ்க்கையை நீ பாரு, எங்களால் உனக்கு எந்த கஷ்டமும் வரக்கூடாதுன்னு சொன்னாங்க. நான் ரூபாய் கொடுக்கலேன்னா, அவங்க வயசான காலத்திலே சாப்பாட்டு செலவுக்கும் மருத்துவ செலவுக்கும் எல்லாம் என்ன செய்வாங்க? குடியிருந்த வீடு மட்டும்தான் சொந்தம். வேற அவங்களுக்கு வருமானத்துக்கு எந்த வழியும் இல்லையே?
      கொஞ்ச நாட்களாகவே யோசிச்சு நான் அந்த வீட்டை விற்க ஏற்பாடு பண்ணினேன். கொஞ்சம் பெரிய வீடு ஆனதனாலே இருபது லட்ச ரூபாய்க்கு விற்க முடிஞ்சது. வித்த பணத்தை பாங்க்கில் போட்டு அதன் வட்டியை மாசாமாசம் அவங்களுக்கு கிடைக்கும் படியான ஏற்பாடுகளை செய்தேன். என்னோட அப்பாவையும், அம்மாவையும் ஒரு சின்ன வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து அதிலே அவங்களை குடியமர்த்தினேன். அதன் பிறகு என் சம்பள பணத்தை உங்க அப்பாகிட்ட கொடுத்தேன். கொஞ்ச காலம் எந்த பிரச்னையும் இல்லாமல் நாட்கள் கழிஞ்சது.
      திடீர்னு ஒரு நாள் எங்கப்பா மாரடைப்பிலே இறந்து போக, அவருக்கு செய்ய வேண்டியவற்றை செய்து முடிந்த நான் தனியாக இருந்த அம்மாவை என்னோடு அழைத்து வந்தேன். அப்போது உங்க அப்பா குடும்பத்தினர் பிரச்னை பண்ணினாங்க. அதை பார்த்த எங்க அம்மா, என்னை ஏதாவது ஒரு முதியோர் இல்லத்திலே சேர்த்து விட்டுடுமான்னு சொல்லி அழுதாங்க. அவங்க ஆதரவு இல்லாமல் எங்கோ தனியா தவிக்க விட எனக்கு மனமில்லை. என் தாயை என்னால் அனாதை போல் விட்டுவிட முடியாதுன்னு சொல்லி அப்போ அஞ்சு வயசான உன்னையும் அழைச்சுக்கிட்டு இங்கே வந்துட்டேன். உங்கப்பா ரெண்டு, மூணு தடவை இங்கே வந்து என்னை அழைச்சார். நான் எங்கம்மாவோடுதான் இருப்பேன், அவங்க உங்க வீட்டிலே இருக்க சம்மதம்னா சொல்லுங்க, நானும் வர்றேன்னு சொன்னேன். உங்கப்பா சம்மதிச்சார். ஆனால், அவரோட அப்பாவும், அம்மாவும் சம்மதிக்க மறுத்துட்டாங்க. கொஞ்ச நாட்களுக்கு பிறகு அவருக்கு ரெண்டாவது கல்யாணம் பண்ணி வைக்க போறோம்னு சொல்லி உங்க தாத்தா, பாட்டி சொல்லவே அவரும் டைவர்ஸ் கேட்டார். நானும் கொடுக்க வேண்டியதா போச்சு.
      எங்கம்மா இறந்து ரெண்டு வருஷம் ஆச்சு. இப்போ எனக்கு நீ துணை.... உனக்கு நான் துணை. இப்போ உன்னோட அப்பாவும், தாத்தாவும், பாட்டியும் என்னை அவங்களோடு இருக்கும்படி அடிக்கடி வந்து வற்புறுத்துறாங்க. நான் எப்படி சம்மதிப்பேன்?
      உன்னோட தாத்தாவும், பாட்டியும் இப்போ தளர்ந்து போயிட்டாங்களாம். அவங்களுக்கு துணையா நான் இருக்கணுமாம். அவங்களை பராமரிக்கவும், அவங்களோட தேவைகளை நிறைவேற்றவும்தான் என்னை கூப்பிடுறாங்க. என்னால் அது முடியாது. நான் உத்தியோகத்துக்கு போய் கொண்டிருப்பவள். உங்கப்பாவே அவங்களை ஆதரித்து பார்த்துக்கட்டும், இல்லே வேலைக்கு ஆள் வச்சு பார்த்துக்கிடட்டும். என் பெற்றோரை வேண்டாம்னு சொன்னாங்க, உங்கப்பாவும் சேர்ந்துதானே சொன்னார். சட்டப்படியும் நாங்க பிரிஞ்சாச்சு. இனியும் எங்களுக்குள்ளே என்ன சொந்த பந்தம் இருக்க முடியும்? அவரோடு சேர்ந்து வாழணும்னு நான் நினைக்கலை. இத்தனை வருஷகாலம் நான் என் திறமையினாலே ஒருவரிடமும் கை ஏந்தாமல் வாழ்ந்து விட்டேன். இனிமேலும் அப்படியே வாழ்ந்துடறேன். எனக்கு நீ மட்டும்.... நீ மட்டும் போதும்'' சொன்னவள் சுஜியை கட்டிப்பிடித்து கொண்டு அழுதாள்.
      சுஜியால் தன் தாய் சொன்னவற்றை கேட்டதும் எந்த பதிலும் சொல்ல முடியவில்லை. சிறிது நேரம் அமைதியாக அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தாள். சின்ன பெண் என்றாலும் கொஞ்ச நேரம் ஏதேதோ யோசித்தபடியே அமர்ந்திருந்தவள் பேச ஆரம்பித்தாள்.
      ''அம்மா..... நான் நல்லபடியா படிச்சு உத்தியோகத்துக்குப் போய் உங்களை நல்லபடியா பார்த்துக்குவேன்.''
      ''அது போதும்டி என் கண்ணே...''
      ''ஆனால் எனக்கு கல்யாணம் மட்டும் வேண்டாம்.''
      திடுக்கிட்டாள் சாந்தி. ''என்ன சுஜி... ஏன் இப்படி சொல்றே?''
      ''கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா, புருஷன் வீட்ல என் சம்பளத்தை கேட்பாங்க. உங்களை என்னோட வச்சுக்க விடமாட்டாங்க. என்னாலும் உங்களை தனியாக விடமுடியாது. நானும் கணவனை பிரிஞ்சு வாழணும். அதெல்லாம் எதுக்கு? கல்யாணமே வேண்டாம்னு இருந்துடுறேனே! எனக்கு துணையாக நீ இருப்பீங்க. உங்களுக்கு துணையா நான் இருப்பேன். அதற்கு பிறகு எந்த பிரச்னைக்கும் இடமில்லை அல்லவா...''
      சுஜியின் பேச்சு சாந்தியின் மனதில் எங்கோ ஒரு மூலையில் தாக்கியது.
      என்னை போல் இவளும் தனி மரமாகத்தான் வாழ வேண்டுமா? நினைத்தவள் எதுவும் பேசாமலேயே இருந்தாள். அன்று இரவு முழுவதும் துாக்கமே வராமல் 'சிவராத்திரி'யாகவே கழிந்தது சாந்திக்கு. இரண்டு நாட்கள் அவள் மனதில் ஏதேதோ குழப்பங்கள். மனதில் மட்டுமல்ல! குழப்பங்கள் சற்று கலங்கி தெளிந்த போது நான் ஏன் அவரோடு சேர்ந்து வாழக்கூடாது..... என்று நினைக்கத் தோன்றியது. மற்ற ஆண்களை போல் எந்த கெட்ட பழக்கங்களும் கிடையாது. அவரது பெற்றோர் இரண்டாவது கல்யாணத்திற்கு வற்புறுத்தியும் அவர் அதற்கு சம்மதிக்கவில்லை. என்னுடன் வாழ வேண்டும் என்று தானே பலமுறை வற்புறுத்தி கேட்டார். என் பிடிவாதத்தால்தான் என் வாழ்க்கையே சீரழிந்து போய் விட்டதோ...? என் மகளும் இனி தனிமரமாகத்தான் வாழ வேண்டுமோ....? மனதை குடைந்த பல கேள்விகள். அதில் அவளால் பதில் சொல்ல முடியாத கேள்விகளும் இருந்தன. தப்பு என் பக்கமா.... இல்லை அவர்கள் பக்கமா... பத்து வருடங்கள் தனியாக வாழ்ந்தாயிற்று. தாய், தந்தைக்காகத்தான் அவர்களை பிரிந்தேன். இப்போது அவர்களும் இல்லை என்றாயிற்று. இனி சுஜியின் விருப்பப்படி நான் அவர்களோடு சேர்ந்து வாழ்ந்தால் என்ன?
      போன வாரம் சுஜியின் ஸ்கூலில் நடந்த 'பெற்றோர் தினவிழா'வில் அவரும் வந்திருந்தாரே..... என்னோடு நெருக்கமாக அமர்ந்தாரே.... என்னை ஏறிட்டு கூட பார்க்கவில்லையே. இன்னொருவராக இருந்தால் டைவர்ஸ் ஆனதும் வேறு பெண்ணை மணம் முடித்து இருப்பாரே.... நினைக்க நினைக்க மனதுக்குள் ஏதோ ஒரு தடுமாற்றம். இனிமேலும் நான் தனித்தேதான் வாழ்வேன் என்ற எண்ணங்களும் பிடிவாதங்களும் சற்றே தளர ஆரம்பித்தது.
      ''அம்மா... அப்பா இன்னைக்கு ஸ்கூலுக்கு வந்திருந்தார். கொஞ்ச நேரம் என் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்திருந்தார். எதுவுமே பேசவில்லை. எழுந்து போகும் போது.... உன் அம்மாவை நல்லபடியா பார்த்துக்கம்மா... அப்படீன்னு சொன்னார்.''
      ''சுஜி.... இனிமேல் அவர் உன்னை பார்க்க வந்தால் நம்ம வீட்டுக்கு அழைச்சிட்டு வாம்மா...'' தயக்கத்தோடு சொன்ன சாந்தியை வியப்போடு பார்த்தாள் சுஜி.
      ''அம்மா... என்னம்மா சொல்றீங்க? அப்பாவை இங்கே அழைச்சிட்டு வரவா!'' ஆச்சரியம் தாங்க முடியாமல் இன்னும் அதிர்ச்சியோடு கேட்டாள்.
      ''ஆமாம் சுஜி.... நான் அவரோடு சேர்ந்து வாழ்வதாக முடிவுக்கு வந்து விட்டேன். அதுவும் உனக்காகத்தான்.''
      ''அம்மா....'' என சொல்லியவாறு அப்படியே தன் தாயை கட்டி அணைத்தாள்.
      ''அம்மா... இனி அடுத்த வாரம்தான் அப்பா என்னை பார்க்க வருவார். அதுவரை நாம ஏன் பொறுத்திருக்கணும்? இப்போ மணி அஞ்சு. நான் என் செல்லிலேயே அப்பாவை இப்போ கூப்பிடுறேன்.'' சந்தோஷத்தோடு செல்லை ஆன் பண்ணி முருகேசனிடம் பேசினாள். இன்னும் அஞ்சே நிமிஷத்தில் வந்து விடுகிறேன் என்று அவர் சொல்ல, சுஜியின் மனதோ இறக்கை கட்டி பறந்தது. தன் தந்தை வருமுன் தாயின் மனது மாறிவிடக் கூடாதே என்று நினைத்தது.
      சற்று நேரத்தில் முருகேசன் வர, சாந்தி, ''வாங்க'' என்னும் ஒற்றை சொல்லோடு தலை குனிந்தபடி நின்றாள். அவளால் மேற்கொண்டு எதுவும் பேச முடியவில்லை.
      சுஜி தன் தந்தையை வரவேற்று அமர வைத்தாள்.
      சாந்தி அடுப்படிக்கு சென்றவள் ஐந்தே நிமிடத்தில் இரண்டு கப் காபியோடு வந்தாள். சுஜி ஒன்றை எடுத்து தன் தந்தை கையில் கொடுத்து விட்டு தானும் குடித்தாள்.
      ''அப்பா.... அம்மா உங்க கூடவும், தாத்தா – பாட்டி கூடவும் வந்து இருக்கிறதா சொல்றாங்க.''
      சாந்தியின் முகத்தை கூர்ந்து பார்த்தான் முருகேசன். அவளின் மவுனமே சம்மதம் என்பதை சொல்லாமல் சொல்லியது.
      ''சுஜி... இப்பவே ரெண்டு பேரும் என்னோடு பைக்கிலே வாங்க. நாளைக்கு வந்து நாம எல்லா சாமான்களையும் எடுத்துக்கலாம்'' என சொன்னபடியே முருகேசன் முன்னே நடக்க, சுஜி பின்தொடர்ந்தாள். வீட்டு கதவுகளை சாத்தின சாந்தி, சுஜியின் பின்னாடி பைக்கில் அமர, பைக் கிளம்பியது. அது ஒரு இனிய வாழ்க்கையை.... ஒரு இனிய உதயத்தை தேடி விரைந்தது.

      http://dinamalarnellai.com
    • By நவீனன்
      சுமித்ரா - சிறுகதை
       
       
      மூத்தவள் சுமித்ரா அடுக்களையில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். இட்லி வேகும் வாசம் முற்றத்தை நிறைத்து, தெருவை எட்டியது. வாணி புத்தகத்தைத் திறந்துவைத்துக்கொண்டு சத்தமாக உச்சரித்து மனனம் செய்ய முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தாள். வாயும் மனதும் ஒன்றோடொன்று இசைவுறாமல் வெறும் சத்தமாகவும் உளறலாகவும் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தது அவளது மனப்பாடம். இருந்தாலும் தலையில் குட்டிக்கொண்டே அசராமல் படித்துக்கொண்டிருந்தாள். “ஏழு கழுத வயசாச்சு. இன்னும் மனசுக்குள்ளயே படிச்சி பாடத்தைப் புடிச்சி வச்சிக்கத் தெரியல” என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டே இரண்டாவது மகளின் - வாணிக்கு நேர் மூத்தவளின் -  கூந்தலில் ஈருளியைவிட்டு இழுத்துக்கொண்டிருந்தாள் ராசம். “வயசுக்கு வந்து ஆறேழு வருஷம் ஆச்சு... இன்னும் தானா தலை சீவிக்கத் தெரியாது. தலையைப் பேன் இல்லாம வச்சிக்கத் தெரியாது” என்று அலுத்துக்கொண்டாள். அவளது அங்கலாய்ப்பு,  புத்தகத்தை மடியில் வைத்துக் கண்களை அதில் ஓட்டிக்கொண்டு மெல்லிய கோட்டைப்போலப் பிரிந்திருக்கும் உதடுகளுக்குள்ளே பாடத்தை முணுமுணுத்தவாறு  அம்மாவுக்குத் தலையைக் கொடுத்திருப்பவளின் காதுக்கு எட்டிவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டாள். இருப்பதிலேயே இது சமர்த்து. ஒன்று குறையாகச் சொல்லிவிட்டால் கண்ணில் பொல பொலவென கண்ணீர் வைத்துக்கொண்டு முகத்தைச் சிவக்க வைத்துக்கொள்ளும் குணம் வேறு.

      கோவிந்தன் திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தார். யாரோ அவரைப் பார்க்க வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். கடைசிப் பெண் அவரை ஒட்டி நின்றுகொண்டு பேசுபவர்களை வாய் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. வந்திருப்பது யாராக இருக்கப்போகிறது? தன் மகளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கச் சொல்லியோ,  மகனுக்குப் பெண் பார்க்கச் சொல்லியோ வந்திருப்பவராகத்தான் இருக்கும். வந்தவுடன் சட்டுபுட்டென்று வந்த செய்தியைச் சொல்லும் அளவுக்கு இந்த ஊரில் யாரும் பழக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. காப்பி குடிக்கும் நேரத்துக்கு வந்து திண்ணையில் உட்கார்ந்தால் இவள்போய் காலை ஆகாரத்துக்கு அழைக்கும்போதுதான் அவர்கள் ஜாதகக் குறிப்பை எடுத்து கோவிந்தனிடம் நீட்டுவார்கள். திண்ணை மாடத்தில் உள்ள கண்ணாடியை எடுத்து மாட்டிக்கொண்டு அவர் கட்டங்களை ஆராய்வார். இத்தனை வருடத் தரகர் வாழ்க்கையில், கிட்டத்தட்ட முழு ஜாதகமும் கணிக்கும் அளவுக்கு அவருக்குத் திறமை வந்திருந்தது. சில நேரங்களில் இதையே முழுநேரத் தொழிலாகக் கொண்டுவிடலாமா என்று ஆலோசிப்பதும் உண்டுதான். ஆனாலும் அப்படி யோசிக்கையில் மனதிற்குள் சுருக்கென்று முள் தைத்ததுபோல இருக்கும். எப்படியாப்பட்ட ஜாம்பவான் ஜோசியர்களிடமெல்லாம் போய் கல்யாண பார்ட்டிகளுடன் உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

      ஒரு முறை ஜாதக நோட்டுடன் செவிட்டு ஜோசியரிடம் ஒரு பார்ட்டியை அழைத்துக்கொண்டு போனபோது, பக்கத்தைப் புரட்டிய இரண்டு விநாடிகளில் அவர்,  “நாளைக்கு வரமுடியுமா...” என்று கேட்டுவிட்டு, இவர்கள் பதில் சொல்வதற்குள் எழுந்து உள்ளே போய்விட்டார். மறுநாள் கோவிந்தனுக்கு ஒரு பெண் வீடு பார்க்கப் போக வேண்டியிருந்தது. அதற்கு மறுநாள் அந்த பார்ட்டியின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தபோது, அவரின் மகன், அவன்தான் அந்த ஜாதக நோட்டில் தனது தலையெழுத்தைக் கட்டம் கட்டமாகப் பரப்பி வைத்திருந்தவன் ஏதோ ஒரு வாகனம் மோதி நடுரோட்டில் காலைப் பரப்பியிருந்தான். ஜாதக நோட்டைப் புரட்டிய இரண்டு விநாடிகளுக்குள்  ‘இது ஏற்கெனவே செத்துப் போனவனது ஜாதகம் அல்லவா, அவனுக்கு என்ன பெண் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது...’ என்று நினைத்துத்தான் பெருசு சொல்லாமல் கொள்ளாமல் எழுந்து உள்ளே போயிருக்கிறது. இதைப்போல அவருக்கு எத்தனை சம்பவங்கள், எத்தனை அனுபவங்கள். அப்படியான பெரியவர்கள் பார்க்கும் வேலையை, ஏதோ இரண்டு கட்டங்களைப் பார்த்து நாலு பொருத்தங்கள் இருக்கிறது என்று சொல்லும் திறமை தமக்கு வந்துவிட்டதற்காக நானும் ஜோசியன்தான் என்று மார்தட்டிக்கொள்ள முடியுமா என்ன என்கிற சங்கடம்தான் அவரை ஜோசியராகவிடாமல் தடுத்துவிட்டது. ஆனால்,  ராசம் இதை வேறு மாதிரி பார்த்தாள்.

      ஏன்... நீங்கள் போகும் எல்லா ஜோசியர்களும் ஞானிகளா என்ன? இதோ இத்தனை பொருத்தம் இருக்கிறது... தாராளமாக இந்தச் சம்பந்தத்தை உறுதி செய்யலாம்... என்று அவர்களால் சொல்லப்பட்ட எத்தனை திருமணங்கள் நடந்த ஆறுமாதத்திற்குள் அறுத்துக்கொண்டு நின்றிருக்கின்றன. அதற்குப் பிறகும்கூட, அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று அதே ஜோசியரிடம் போய் நிற்கும் யாருக்கும், ஏன் இப்படிப் பொய் சொல்லி இந்தக் கல்யாணத்தை நடத்திவைத்தாய், சரிதான்... பொய்யென்றுகூட வேண்டாம்... இந்த அபத்தத்தை ஏன் கண்டுபிடிக்காமல் விட்டாய்... அப்புறம் என்ன நீ ஜாதகப் புலி... என்று அவர்களது துண்டைப் பிடித்து இழுக்கும் தைரியம் ஏன் வரவில்லை? “பத்தில் ரெண்டாவது பலிக்கிறதே...” என்கிற ஆறுதல்தானே. பிறகு ஜோசியர் ஒன்றும் கடவுள் இல்லையே. எதையும் சடாரென உடைத்துச் சொல்லாமல், கொஞ்சம் இலைமறை காய்மறையாக, ஜோசியம் பார்க்க வந்திருப்பவர்களும் நடக்கப் போவதைத் தாங்களே யூகித்துக்கொள்வதற்குக் கொஞ்சம் இடம் கொடுத்து, சொல்லவேண்டியதைப் பூடகமாகச் சொல்லத் தெரிந்துவிட்டால் முடிந்தது... இதில் என்ன பெரிய தயக்கம் வேண்டிக்கிடக்கிறது என்பது அவளது கட்சியாக இருந்தது. இந்த இடம்தான், மிகச் சரியாக இந்தக் குணம்தான் கோவிந்தனுக்குக் கைவராமல் போகிறது.

      அது என்னவோ யோசிப்பதற்கு எளிதாக இருந்தாலும், அத்தகைய மன வார்ப்பை அடைவதற்கு மிகப்பெரிய பிரயத்தனம் தேவைப்படுகிறது. வந்திருப்பவரின்  மகன் இன்னும் ரெண்டு நாளில் சாகப்போகிறான் என்று தெரியும்போது அவரிடம் ஒன்றும் சொல்லாமல் நாளைக்கு வரமுடியுமா என்று புட்டத்தைத் தட்டிக்கொண்டு எழுந்து போகமுடியும் என்பதெல்லாம் இந்த ஜென்மத்தில் தமக்குக் கைகூடாத பக்குவம் என்பதை கோவிந்தன் அறிந்துவைத்திருந்தார். அதனால்தான் நடந்தேபோய் பஸ் ஏறிக்கொண்டிருக்கிறார். வீட்டு வாசலில் காரில் வந்து காத்துக்கிடக்கும் கூட்டத்தை ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டே முற்றத்தில் தனக்கு முன்னால் ஜாதகக் கட்டைப் பிரித்துவைத்துவிட்டு, முகத்தைப் பார்த்தபடி பவ்யமாக உட்கார்ந்திருப்பவனிடம் ஜம்பமாக அலுத்துக்கொள்ளும் சந்தோஷத்தை அவர் அனுபவிக்கக் கொடுத்துவைக்கவில்லை. அவரிடம் இருப்பது வெறும் தன்னடக்கம் மட்டும் அல்ல. சித்திக்கும் ஞானத்தின் மீதான பிரமிப்பு. அப்படியானவர்கள்மீது இருக்கும் மரியாதை. அதைத் தானும் செய்து பார்ப்பதில் இருக்கும் லஜ்ஜை. பின்னிரவுகளில் அவரருகில் படுத்துக்கொண்டு, கால்களை அவர்மீது போட்டுக்கொண்டு அவரது நெஞ்சைத் தடவிக்கொடுத்துக்கொண்டு, மின்னும் அவருடைய  கண்களைப் பார்த்தபடியே அவருடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் ராசத்துக்கு அத்தகைய நேரங்களில் புருசனின் இந்தக் குணத்தின்மேல் உன்மத்தம் பெருகும். யாரிடமும் இல்லாத குணமது. ஆனால், உயர்ந்த விஷயங்கள்மீது அவர் கொள்ளும் மரியாதையும் பக்தியும் இந்தக் குடும்பத்துக்கு என்ன செய்திருக்கிறது?

      வீட்டில், சமைந்த குமரிகள் ஏற்கெனவே மூன்றாகிவிட்டார்கள். நாலாவது, வெளியாட்களிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் தகப்பனின் தோளில் சாய்ந்துகொண்டு வாய் பார்க்கிறது. இத்தனைக்கும் இன்னைக்கோ நாளைக்கோ சமைந்துவிடும் என்ற நிலையில்தான் அதுவும் இருக்கிறது. நெடுநெடுவெனத் தன்னைப்போல ஒல்லியான உருவமும் மருளும் விழிகளுமாக, சதா சிட்டுக்குருவியைப்போல அந்தச் சிறிய வீட்டில் அங்கும் இங்கும் அலைந்துகொண்டே இருக்கும் அவளது முகத்தில் தொனித்துக்கொண்டிருக்கும் அதீதக் குழந்தைத்தனம் மட்டுமே அவளைச் சிறுமியாகக் காட்டாமல் குழந்தையைப்போலத் தோற்றம் கொள்ள வைக்கிறது. அவளும் எத்தனை நாள் தான் அப்படியே இருக்கமுடியும். இப்போதிருக்கும் குழந்தைகள்தான் ஏழு வயதிலும் எட்டு வயதிலும் உட்கார்ந்துவிடுகிறார்களே. இதன் முகத்தில் வேறு சமீப காலங்களில் பளபளப்பு கூடிக்கொண்டே இருக்கிறது. அப்பளமும் ரசமும் தான் முக்கால்வாசி நேரம் என்றாலும், ரத்தத்தில் நிலைத்திருக்கும் பழைய வாழ்வின் மிச்சம் முகத்தில் வழிந்த வண்ணம் இருக்கிறது என்று நினைத்தாள். அப்படி யோசிக்கையில் பகீரென்று இருந்தது ராசத்துக்கு.

      சுமித்ரா சமைந்தபோது, இப்போதா அப்போதா என்று தள்ளாடிக்கொண்டிருந்த, சரக்குகள் வாங்கிப்போட்டு நிறைக்க முடியாத பலசரக்குக் கடையை மூட நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் கோவிந்தன். கிட்டத்தட்ட உள்ளூர் ஆட்கள் எல்லாரையும் தெரியச் செய்திருந்த பலசரக்குக் கடை, எந்த வீட்டில் கல்யாணத்துக்குத் தயாரான பெண் இருக்கிறாள், மாப்பிள்ளை இருக்கிறான் என்பதை வெறும் தகவலாக,  தேவைப் படுபவர்களிடம் ஸ்நேக பூர்வமாகப் பகிர்ந்து, அது அப்படியே வளர்ந்து, அவரிடம் போய்க்கேட்கலாமே என்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கடைக்கு ஆட்களை வரவழைத்தது. வாங்குவதற்கும் விற்பதற்கும் ஒன்றுமில்லாமல் போய்விட்ட கடையில் இதற்காகவாவது ஆட்கள் வருவது ஆறுதலாக இருந்தது கோவிந்தனுக்கு. யாரோ ஒரு வெளியூர்க்காரனுக்கு இவர் சொன்ன அந்த வரன் திகையவும் பணம் என்று அதற்காகக் கொஞ்சம் அவன் கொடுத்ததை வாங்கத் தயங்கி மறுத்தபடியே இருந்தார். அவன் வலுக்கட்டாயமாக அதைச் சட்டைப்பையில் திணித்து விட்டுப்போன நாளில் ஒருவிதத்  தத்தளிப்புடன் அவர் வீட்டுக்கு வந்தது இப்போதும் அவர் நினைவில் இருக்கிறது.

      அன்று அவர் வீட்டையடைந்தபோது இரண்டாவது மகள் நித்யா ருதுவாகியிருந்தாள். முதல் மகள் ஆனபோது பக்கத்து வீட்டு அத்தையை அழைத்துக் குழந்தையைப்   பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு, எட்டி எட்டி நடந்து கடைக்குப் போய் அங்கு சில வாடிக்கையாளர்கள் நிற்பதைப் பார்த்துத் தயங்கி, தூரத்திலிருந்தே ‘இங்க வாங்களேன்...’ என்று கைகாட்டிப் புருஷனை வரவழைத்துக் கூச்சத்துடன் அவனிடம் அதைத் தெரிவித்த ராசம், தன் இரண்டாவது மகள் வயசுக்கு வந்தபோது அவருக்குத் தகவல் சொல்லாமல், அவளைக் குளிப்பாட்டி முற்றத்தை ஒட்டிய நடையில் ஜமுக்காளத்தை விரித்து அதில் உட்கார வைத்துவிட்டு அவருக்காகக் காத்திருந்தாள். அவர் வந்தபோது வீடு அமைதியாக இருந்தது. சுமித்ராதான், “தங்கச்சி உக்காந்துட்டாப்பா” என்று தந்தையிடம் வந்து சொன்னாள். அந்தத் தரகுக் காசுடன் மீதி கொஞ்சம் காசுபோட்டு, மயில் கண் நிறத்தில் ஒரு பட்டுப் பாவாடையும் மஞ்சள் நிறத்தில் மேல்சட்டையும் வாங்கி வந்தார். `எதாவது பொருத்தம் இருக்கா இந்தப் பாவாடைக்கும் சட்டைக்கும்...’ என்று ராசத்துக்குத் தோன்றினாலும்,  ‘அவளுக்கு நல்லாதான் இருக்கும்’ என்ற சமாதானத்தையும் அவளால் உடனே அடைந்துவிட முடிந்தது. எதற்கு அழுதுகொண்டிருக்கிறோம் என்று தெரியாமல் குழப்பத்தில் கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டிருந்தவளுக்கு அந்தப் புத்தாடை பெரும் ஆசுவாசத்தை அளித்தது.

      கடையை நிரந்தரமாக மூடியதும் முழுநேர கல்யாண புரோக்கராக மாறியதும், குளிர்கால அந்தி,  ராத்திரியாவதைப்போல அவரது புலனுக்குத் தட்டுப்படாமல் நடந்தேறியது. “நம்ம கோவிந்தன் பய...” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்த கிழடுகள் ஒவ்வொன்றாக மரித்ததற்கும், “கோவிந்தன் மாமா” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தவர்கள் “தரகர் மாமா” என்று சொல்லத் தொடங்கியதற்குமான கால மாற்றம்கூட இப்படித்தான் மயங்கி மயங்கிப் புகைமூட்டமாக அவரது மனதில் நிலைத்திருக்கிறது. பின்னந்தியில் தூரத்து மரச்செறிவின் கருமைமீது கவிழும் அத்துவானத்தின் பொன்சாந்தைப்போல அதில் மின்னுமொரு நிலையாமை கவிந்திருக்கிறது.

      மூன்றாவது மகள் வாணி உட்கார்ந்தபோது வீடு கிட்டத்தட்ட மயான அமைதிக்குப் போனது. அவர் வீட்டை வந்தடைந்த அன்றைய இரவில் மின்சாரம் தடைப்பட்டுத் தெருவே வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. வழக்கம் போல வீதிவரை கசிந்து வழியும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களின் வசனங்கள்கூட இல்லாமல் தெரு அமைதியாக இருந்தது. அன்று மட்டும் மூன்று வரன்களைப் பார்ப்பதற்காக அலைந்திருந்தார். மூன்றில் ஒன்றுகூட சம்பந்தப்பட்டவர்களது மனதுக்குப் பிடிக்காமல்போக, வெறும் பேருந்துச் செலவைத் தாண்டிப் பணமாக ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. அவர் பார்க்கும்போது குழந்தை தீபாவளிக்கு எடுத்திருந்த அந்தப் புதுச் சட்டையை உடுத்தியிருந்தாள். ஒன்றிரண்டு முறை போட்டதால் பழசாகிவிடுமா என்ன. மற்ற குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து அவளும் கூடத்தில் படுத்திருந்தாள். ஒரே போர்வையில் எல்லாக் குழந்தைகளும் உறங்கிக்கொண்டிருந்தன. இவர் சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் திண்ணைக்கு வந்து வெற்றிலை சீவல் போடும்போதுதான் ராசம் இவரிடம் தகவலைச் சொன்னாள். ஓ அப்படியா... என்று அனிச்சையாக அவரது தலை வீட்டின் உள்பக்கம் திரும்பியது. எதுவும் தெரியவில்லை தான். நான்கு தப்படிதான் இருக்கும் என்றாலும் குறுக்கே மடங்கலாக ஒரு சுவர் இருக்கிறதே திண்ணைக்கும் கூடத்துக்கும். அதற்குமேல் மனைவியிடம் சொல்வதற்கு அவருக்கு ஒன்றும் இல்லை. இருந்தாலும் அந்தக் குழந்தையைச் சமீபித்து அதன் தலையைத் தடவிக்கொடுக்க வேண்டும்போலத் தோன்றியது அவருக்கு. வழக்கத்தைவிடக் கூடுதலாக விரல்களில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த சுண்ணாம்பை வெற்றிலையின் பின்பக்கம் தடவிக் கொண்டிருந்தார். ராசமும் அவரது முகத்தைப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்து வெறிச்சோடிக்கிடந்த தெருவைப் பார்த்தாள்.

      அவரிடம் கேட்பதற்கு ஒன்றுமே இல்லை அவளுக்கு. அவரிடம் குறைபட, கோபப்பட, வருத்தப்பட எதுவும் இல்லாமல் போனதை நினைத்து அவளுக்குத் துக்கம் பெருகியது. இத்தனை வருடத் தாம்பத்யத்தில் அவரிடம் அதிருப்தியே தோன்றியதில்லை அவளுக்கு. இத்தனைக்கும் அவள் வீட்டிலிருந்து கொண்டு வந்த நகை நட்டு உட்பட, குடும்பத்தின் சொத்தாக அவருக்குப் பிரித்து அளிக்கப்பட்ட பலசரக்குக் கடை வரைக்கும் எல்லாவற்றையும் ஆவியாக்கிவிட்டிருக்கிறார்தான். ‘இருந்தாலும் என்ன’ என்றே அவளுக்குத் தோன்றும். இப்படி அலைந்து திரிந்து வருகையில், வளர்ந்த குழந்தைகள் வீட்டில் இருப்பது பற்றியெல்லாம் கவலைப் படாமல், அவருடைய கால்களை எடுத்து மடியில் வைத்துக்கொண்டு அமுக்கி விடுபவள்தான் அவள். இன்று அவளுக்கு அப்படிச் செய்யத் தோன்றவில்லை. மனது வெறுமையில் அலைந்தது. சோர்வாகவும் இருந்தது.

      கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொள்பவரைப் போல  “நானும் போற இடத்துல சொல்லிக்கிட்டுதான் இருக்கேன்... பாத்துக்கிட்டுதான் இருக்கேன்... பொருத்தமா எதாவது வந்தா முடிச்சிடலாம்தான்... எனக்கு மட்டும் என்ன, பெரியவளைப் பற்றி நினைப்பு இல்லாமலா இருக்கு...” என்றார்.   அவர் இதைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது உள்ளிருந்து போர்வை சரசரக்கும் ஒலி கேட்பதுபோல இருந்தது. அடுத்த கொஞ்ச நேரத்தில் அடுக்களைக்கு நடக்கும் ஒலியும் தண்ணீர் மொண்டு குடிக்கும் சத்தமும் கேட்டது. இருவரும் சம்பாஷணையை நிறுத்திவிட்டு அமைதியாக இருந்தார்கள்.

      ராசம்தான் மீண்டும் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள்.  “எனக்கென்னவோ அடுத்தடுத்து புள்ளைங்க உக்காரும்போது பெரியவளை நினைச்சி பதட்டமா இருக்கு. எரிச்சல்ல பல நேரங்கள்ல அவளையே சபிச்சிக் கொட்டிடுறேன் வேற. எனக்கு நான் செய்றது தப்புன்னு தெரியுதுதான். ஆனாலும் என்ன கட்டுப்படுத்திக்க முடியல. அவ திருப்பி ஒரு வார்த்தை,  ‘அதுக்கு நான் என்ன பண்ணமுடியும்...’ அப்படின்னு கேட்டா கூட பரவால்ல. பேசாம போயி கிணத்தடியில இருக்க துணி துவைக்கிற கல்லுல உக்காந்துகிட்டுத் தண்ணிய எட்டிப் பாத்திட்டிருக்கா.”  கோவிந்தனால் ராசத்தின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது. பெரியவளின் இருப்பு ராசத்தின், கோவிந்தனின் ஏதோ ஒரு தோல்வியை அறிவித்துக்கொண்டே இருப்பது போலவும், எந்தக் காலத்திலும் வெற்றிகொள்ளப்பட முடியாத நீண்ட போரொன்றின் மத்தியில் தம்பதிகள் சிக்கிக்கொண்டிருப்பதைப் போலவும்,  அந்த அலைக்கழிப்பைப் பெரியவள் ஒரு பார்வையாளரைப்போல தூரத்தில் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைப்போலவும் ராசம் உருவகித்துக்கொள்கிறாள் என்று நினைத்தார். இப்படிக் கோவையாக யோசித்து வார்த்தைகளால் அவள் தொகுத்துக்கொள்ளவில்லை என்றாலும்கூட, அவளுள் வளர்ந்து வளர்ந்து நிறையும் அதிருப்தியின் அடிப்படை இதுதான் என்று கலங்கலாக கோவிந்தனுக்குப் புரிந்தது.

      சுமித்ரா வேறு வயதாக ஆக தன்னையே நகலெடுத்ததைப் போல மாறிக்கொண்டிருப்பதைக் காண ராசத்துக்கு அச்சமாக இருந்தது. பதினெட்டு வயதில் கல்யாணம் முடித்து இந்த வீட்டுக்கு வந்து நிறைய இடைவெளி இருந்தாலும் சடசடவென நான்கு குழந்தைகளைப் பெற்றுப் போட்டவளுக்கு ,  மூத்தவள் தனக்கு இணையாக முதிர்ந்து வீட்டை வளைய வருவது, சகிக்கமுடியாத நெருக்குதலை அளித்தது. இதற்கு எந்த வகையிலும் சுமித்ரா பொறுப்பில்லைதான். பத்தாம் வகுப்போடு படிப்பை விட்டு நிறுத்தி அவளை வீட்டு வேலைக்கு ஒத்தாசையாக நிறுத்தியது ராசம்தான். அவள் கல்லூரியோ ஏதோ ஒன்று முடித்து ஒரு வேலைக்குப் போயிருந்தால்கூட கோவிந்தனுக்கு உதவியாக இருந்திருக்கும். அவளுக்கும் தனது முகத்தைக் கிணற்று நீரில் பார்த்துப் பார்த்து மாய வேண்டிய அவசியம் வந்திருக்காது. இப்போது இதை யோசிப்பதற்கு ஒன்றும் இல்லைதான்.

      ஆனாலும், அடுத்தடுத்து குழந்தைகள் வயதுக்கு வரும் போது பெரியவளது முகத்தை மிகுந்த கழிவிரக்கத்துடன் ராசம் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தாள். அது தாங்கமுடியாத அழுத்தத்தைச் சுமித்ராவுக்கு அளித்தது. “என்னை ஏம்மா அப்படிப்பாக்குற...” என்று, மூன்றாவது மகள் வயதுக்கு வந்த அன்று அம்மாவைப் பார்த்துச் சுமித்ரா கேட்டேவிட்டாள். இத்தனைக்கும் அவள்தான் தங்கையின், உடைகளைக் களையவைத்துத் துவைத்து, குளிப்பாட்டி, அவளது கூந்தலை உலர்த்தி, ஒரு பருத்தித் துண்டால் அவளது சிகையைக் கொண்டையாகக் கட்டி, ‘உடனே படுக்காத... கொஞ்ச நேரம் உக்காரு...’ என்று சொல்லி அவளது கையில் ஒரு வார இதழைக் கொடுத்துப் படிக்கச் சொல்லி, சமைத்திருந்ததை அவளுக்கும் ஒரு தட்டில் போட்டுச் சாப்பிட வைத்திருந்தாள். இப்போது கடைக்குட்டியைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவள் எப்போது உட்கார்ந்துவிடுவாளோ என்கிற பதற்றம் ராசத்தை அலைக்கழித்தது. அவள் ஓடினால், நடந்தால்கூட அவளைக் கடிந்துகொண்டாள். அத்தகைய நேரங்களில் ராசத்தின் பார்வை அனிச்சையாகச் சுமித்ராவை நோக்கித் திரும்புவது தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தது. சுமித்ரா அந்த எரிச்சலின் அடர்த்தியை எதிர்கொள்ள முடியாமல், ஒன்று அடுக்களையில் தன்னை மறைத்துக்கொண்டாள் அல்லது கிணற்றடியில் புதைத்துக் கொண்டாள். இப்போதெல்லாம் ராசத்தின் முகத்தை மட்டுமல்ல,  கடைக்குட்டியின் முகத்தைப் பார்த்தால்கூட சுமித்ராவுக்கு இனம்புரியாத நடுக்கம் வந்துவிட்டிருந்தது.

      குழந்தைகள் கல்லூரிக்கும் பள்ளிக்கும் சென்றுவிட,  ராசமும் சுமித்ராவும் தனித்து விடப்படும் பொழுதுகளில் இருவருக்கும் பேசிக் கொள்வதற்கு ஒன்றுமே இல்லாமல் போய்விட்டது. இரண்டு தனித்த உருவங்கள், நிழல்களைப்போல அந்த வெக்கையில் எப்போதும் அலைந்து கொண்டிருந்தன. திட்டுவதற்காக மட்டுமே உசந்த குரலில் கிணற்றடியில் உட்கார்ந்திருப்பவளை நோக்கி அழைப்பவளாக மாறிப்போயிருந்தாள் ராசம். அப்படி எதைத்தான் அந்தக் கிணற்று நீரில் பார்க்கிறாளோ பகலெல்லாம். கொஞ்சம் ஓய்வு கிடைத்தால் போதும், உடனே பிரமை பிடித்தாற்போல் கிணற்றடியில் போய் சமைந்துவிடுவதுதான் நடக்கிறது என்று புலம்பித் தீர்த்தாள்.

      ஆனால், சுமித்ராவுக்கு அதுவொரு தனித்த உலகமாக இருந்தது. ஆழ்ந்த அமைதியில் இருக்கும் கிணற்று நீர் எங்கோ அவளது வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிப்பதுபோல அவளை உணரச்செய்திருந்தது. நீர் மேலேறிக் கிடக்கும் மழைக்காலங்களின் மதிய வெளிச்சத்தில், நிழலின் மீதான இன்னொரு குட்டி நிழலைப் போன்று பதிந்திருக்கும் அவளது முகத்தைக் கிணற்று நீரில் உற்றுப்பார்க்க முயன்றபடி நீண்ட நேரம் உட்கார்ந்திருப்பது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. தங்கைகள் வீட்டில் இல்லாத பகல் பொழுதுகளில் அவள் உணர முடிந்த நீண்ட தனிமை அந்தக் கிணற்றின் பாசி படர்ந்த இரு படிக்கட்டுகளை ஒத்ததாக இருந்தது. அதன் வசீகரம் பல நேரங்களில் ரகசியமான அழைப்பைப் போல அவளது அந்தரங்கத்தில் ஊடுருவியது. அவள் மிகத் தீவிரமாகக் கிணற்றுடன் உரையாடத் தொடங்கியிருந்தாள். தூரத்தில் கொஞ்சமாக அசைவுற்றபடியே கிடக்கும் நீர்ப்பரப்பிலிருந்து அரூபமான இசைக்கோவை உருவாகி வந்து அவளை முழுதும் நனைத்தது. உச்சிப்போதில் அதன்மீது பட்டுத் தெறிக்கும் கிரணங்கள் அதிலிருந்து ஒருவித சௌந்தர்ய லகரியை உண்டு பண்ணிக் கிணற்றின் புறம் நோக்கிப் பரவச்செய்தன. அந்த ஒலியும் ஒளியும் கலந்த பிரவாகம் தனது மேனியை ஊடுருவுவதை, நனைப்பதை, மூழ்கடிப்பதைச் சுமித்ரா உணரத்தொடங்கினாள். உடலும் மனசும் இறகாகும் தருணங்களில் வாளியைப் பிணைத்திருக்கும் கயிற்றில் அவள் உணர்ந்த சொரசொரப்பும் குளிர்ச்சியும் அந்த ஏகாந்தத்துக்கு வலுக் கூட்டின. அவள் கட்டமைத்திருந்தது அவளுக்கே அவளுக்கான தனித்த உலகமாக மாறியிருந்தது. பட்டைகள் உரிந்திருக்கும் கிணற்றை ஒட்டிய வாழையின் வழவழப்பை ஒரு கையில் அணைத்துக்கொண்டு ஒரு காலைத் துணி துவைக்கும் கல்லில் ஊன்றிக்கொண்டு கிணற்றை எட்டிப் பார்க்கும்போது, அங்கு நிகழ்வது பிரபஞ்ச நிலைமாற்றமாக இருந்தது அவளுக்கு. விவரிக்க முடியாத வலையொன்றில் விரும்பியே தன்னைச் சிக்கக் கொடுத்தவள் போல அவள் மாறிப்போயிருந்தாள்.

      அப்படி அவள் ஒவ்வொரு முறை பரவசத்தின் உச்சியை அடையும்போதும் அதைச் சுக்குநூறாக்கும் குரல் ராசத்தினுடையதாக இருந்தது. கிணற்றின் பிரவாகத்தில் மிதந்துகொண்டே இருக்கும் ஒருத்தியை அப்படியே மயிரைப் பற்றித் தூக்கிப் புழுக்கள் நெளியும் எருக்குழியில் தள்ளிவிடுவது போல இருந்தது சுமித்ராவுக்கு. சமீப காலங்களில் மிக ரகசியமான ஒரு வேட்கையால் உந்தப்படுபவளாக அவள் இருந்தாள். அந்தியில் கிணற்றில் கவியும்  இருட்டின் மீது, அதை ஊடுருவி ஊடுருவி எல்லைகளற்ற அதன் வண்ணத்தில் தடைகளற்ற அதன் பிரவாகத்தில் கலந்துவிட வேண்டும் எனும் தீவிரம் மேலிட்டது. சமநிலையான நேரங்களில் அந்தத் தீவிரத்தின் அடர்த்தி நினைவுக்கு வந்து அவளது உடலைச் சிலிர்க்கச் செய்தது. கிணற்றுக் கயிற்றில் கட்டுண்டு கிடக்கும் வாளியாகத் தன்னை உருவகித்துச் சிரித்துக் கொள்ள முயன்றாள். ஆனால், அது அருவருப்பாக இருந்தது. அதன் கட்டுப்பாடும் எல்லையும் அவளுக்கு ஆபாசமாகத் தோன்றின.

      உள்ளே வந்து குளித்துச் சாப்பிட்டுவிட்டு கோவிந்தன் வெளியே கிளம்பத் தயாரானார். வார இறுதி நாள் என்பதால் எல்லாக் குழந்தைகளும் வீட்டில் இருந்தன. “நீங்கள் நேராக அந்த ஜோசியக்காரரின் வீட்டுக்கு வந்துவிடுங்கள்” என்று சொல்லி, வந்திருந்தவர்களை அனுப்பி யிருந்தார். என்னதான் கருநாக்குக்காரராக இருந்தாலும் செவிட்டு ஜோசியரிடம்தான் பொருத்தம் பார்க்க வேண்டும் என்பதில் வந்திருந்தவரும் பிடிவாதமாக இருந்ததால், “சரி அப்படியே செய்யலாம்” என்று சொல்லியிருந்தார். அவரிடம் போவதில் இவருக்கு ஒன்றும் ஆட்சேபனை இல்லை. ஆனால், ஆறு கிலோமீட்டருக்குமேல் இருக்கும். பஸ்ஸில் போக வேண்டும். ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு ஒருமுறை தான் பேருந்து. மேலும், அந்த ஜோசியருக்குச் சில வார்த்தைகள் வேகமாகப் பேசினால் புரியாது, சில வார்த்தைகளை மெதுவாகப் பேசினால் புரியாது என்று அவரது செவித்திறன் விநோதமாக இருந்தது. கோவிந்தன் கூட இருப்பது  பார்ட்டிகளுக்கு உபயோகமாக இருந்தது. மேலும், வரன் பொருத்தமாக இருந்தால், அப்படியே அடுத்த வண்டியைப் பிடித்து அவர்கள் வீட்டுக்குப் போய் மற்ற ஏற்பாடுகளைப் பார்க்கலாம்... அலைச்சல் மிச்சம் என்று கோவிந்தனும் நினைத்தார்.

      கிளம்பித் திண்ணைக்கு வந்து செருப்பை மாட்டும்போது, ராசம் நிலைப்படிக்கு அருகில் வந்து “ஏங்க, போறதுதான் போறீங்க... அப்படியே நம்ம பொண்ணோட ஜாதகத்தையும் பாத்துட்டு வாங்களேன்...” என்று சொன்னாள். அவருக்கு வேண்டாம் என்று தோன்றியது. ஆனால், அதைச் சொன்னால் ராசம் சங்கடப்படுவாள் அல்லது ஏற்கெனவே தான் அதைப் பார்த்திருப்பேன் என நினைப்பாள் என்று யோசித்தார். “சரி எடுத்துட்டு வா...” என்று சொல்லிவிட்டுத் திண்ணையில் சற்று உட்கார்ந்தார். ஜாதக நோட்டு கசங்காமல் மடங்காமல் புத்தம் புதிதாக இருந்தது. இதுவரை ஒருமுறைகூட அதைப் புரட்டிப் பார்க்காமல் இருந்திருக்கிறோம் எனும் நினைவு ஆச்சர்யத்தில் அவரது புருவத்தை நெளியச் செய்தது.  ஏற்கெனவே இருந்த ஜாதகப் பையில் அதையும் வைத்துக்கொண்டு, அவள் கொடுத்த தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டுத் தெருவில் இறங்கி நடந்தார்.

      ஜோசியரின் வீட்டை அடைந்தபோது நல்ல உச்சியாகியிருந்தது. எதிர்பார்த்ததுபோலவே கூட்டம். திண்ணையிலும்,  வீட்டுக்கு வெளியே இருந்த புங்க மரத்தினடியில் கிடந்த நாற்காலிகளிலும் ஆட்கள் காத்திருந்தார்கள். காலையில் வீட்டுக்கு வந்திருந்தவர் தன்  மனைவியுடன் இவருக்கு முன்பாகவே வந்து திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தார். அவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துவிட்டு, படிகளைக் கடந்து உள்ளே தலையை நீட்டி,  தாம் வந்திருப்பதை ஜோசியருக்கு கோவிந்தன் தெரியப்படுத்தினார். கர்ப்பகிரகத்தின் முன்னால் உட்கார்ந்திருப்பதைப் போல ஒரு குடும்பம் ஜோசியரின் முன்னால் உட்கார்ந்திருந்தது. வெற்றுடம்பாக நெஞ்சு வரை ஏற்றிக்கட்டிய வேட்டியுடன் அவர் கட்டங்களை ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தார். கோவிந்தனும் திண்ணையில் உட்கார்ந்துகொண்டார். பத்துப் பதினைந்து நிமிடங்கள் இருக்கும். அந்தக் குடும்பம் ஒருவரது முகத்தை ஒருவர் ஆறுதலாகப் பார்த்துக்கொண்டு வெளியேறியது. உள்ளிருந்து ஓர் ஆள் வந்து கோவிந்தனை வரச்சொல்லிச் சைகை செய்தான்.

       “வா கோவிந்தா... வா.. வா... ரொம்ப நாளாச்சு பாத்து... இப்பல்லாம் வேற எங்கயோ போறாப்ல தெரியுது...” என்று சொல்லிவிட்டுக் கோவிந்தனைப் பார்த்து ஸ்நேகமாகச் சிரித்தார். “இல்ல... இல்ல... அப்படில்லாம் இல்ல. பார்ட்டிங்க விருப்பப்படுற இடத்துக்குப் போறோம்... எனக்கு உங்க கணிப்பு மேல துளி சந்தேகம் கிடையாது... என்று சொல்லிவிட்டு ஜாதகத்தை எடுத்துப் பவ்யமாக அவரிடம் நீட்டினார். அதை வாங்கிப் பார்த்தவரின்  புருவங்கள் சட்டென்று நெறிந்தன.

      “இந்தப் பொண்ணு... இந்தப் பொண்ணு இன்னேரம்...” என்று தொடங்கிவிட்டு பார்ட்டிகளின் முகத்தைப் பார்க்காமல் கோவிந்தனைப் பார்த்தார். அன்று எழுந்து போனதைப் போன்ற அதே உணர்ச்சிகளற்ற மையமான முகம்.
       “இல்லியே... நாங்க குடுத்தது பையன் ஜாதகமாச்சே...” என்று, கூட வந்திருந்தவர்கள் குழப்பத்துடன் ஜோசியரையும் கோவிந்தனையும் பார்த்தபோதுதான் அவருக்கு உறைத்தது...

      “அடடா.. இல்ல.. இல்ல.. தப்பு நடந்துபோச்சு...” என்று சொல்லிவிட்டு அந்த ஜாதக நோட்டை அவரது கையிலிருந்து பிடுங்காத குறையாக வாங்கிக்கொண்டு அந்தப் பையனின் ஜாதகத்தைப் பையிலிருந்து எடுத்து ஜோசியரின் முன்னால் வைத்தார். ஜோசியர் பக்கத்தில் இருந்த பித்தளைச் சொம்பிலிருந்து கொஞ்சம் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு அந்த ஜாதகத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கினார். கோவிந்தனுக்கு  அங்கு உட்கார இருப்பு கொள்ளவில்லை. உடனே வீட்டுக்குப் போகவேண்டும் என்று இருந்தது.

      “என்ன கோவிந்தா எதாவது கேக்கணுமா... கேளு...” என்றார் ஜோசியர். வாய் வரை வந்த கேள்வியை அப்படியே அடக்கிக்கொண்டு,  “ஒண்ணுமில்ல... ஒண்ணுமில்ல...” என்று கோவிந்தன் அவசரமாக மறுத்தார். அவரை அரைக்கண்ணால் பார்த்துவிட்டு ஜோசியர் மீண்டும் ஜாதகத்தில் ஆழ்ந்தார். கோவிந்தனால் அதற்குமேல் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. “மன்னிக்கணும்...” என்று சொல்லிவிட்டு அவர்களது பதிலை எதிர்பாராமல் எழுந்து நின்றார். பிறகு விடுவிடுவென நடந்து வீட்டை விட்டு வெளியில் வந்தார். “அந்தப் பொண்ணு ஜாதகம் யாருது...” எனும் ஜோசியரின் குரல் அவரைத் துரத்தித் தேய்ந்தது.

      அவர் வீட்டையடைந்தபோது அந்தியாகி விட்டிருந்தது. தெருவிளக்குகள் எரியத் தொடங்கியிருக்கவில்லை. அவர் தன் செருப்புகளை உதறும்போது வீட்டின் திண்ணையை ஒட்டிய மாடத்தில் சிறிய அகல் விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்ததைப் பார்த்தார். இருட்டு இன்னும் முழுமையடையாததால்  தீபம் அதன் தீவிரத்தை எட்டாமல் அலைந்து கொண்டிருந்தது. வீட்டின் உள்ளே யாருமே இல்லை. அவர் அதே வேகத்துடன் கிணற்றடிக்குப் போனார். அங்கே சுமித்ராவும் கடைக்குட்டியும் மட்டும் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவரைப் பார்த்ததும் அது ஓடிவந்து கைகளைப் பிணைத்துக் கொண்டது. “எல்லோரும் கோயிலுக்குப் போயிருக்காங்கப்பா.... அப்புறம், இந்தக் கிணத்துல இருந்து மியூசிக் வருதுப்பா” என்று சொல்லிக்கொண்டே அது அவரைக் கடந்து உள்ளே ஓடியது. ததும்பும் விழிகளுடன் அவர் சுமித்ராவைப் பார்த்தபோது, “ஏம்ப்பா செத்துடுவேன்னு பயந்துட்டியா...” என்று மின்னும் கண்களுடன் கேட்டாள். “ச்சே...ச்சே... இல்லம்மா” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவரும் கிணற்றினுள்ளே எட்டிப்பார்த்தார். முழு இருட்டாக இருந்தது. அகல் விளக்கின் ஒளியைப் போன்ற மெல்லிய இசையொலியை அவரால் உணர முடிந்தது. அது அவ்வளவு ரம்மியமாக இருந்தது.
       
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      சக்கைக் குழி - சிறுகதை
      சிறுகதை: எஸ்.செந்தில்குமார், ஓவியங்கள்: செந்தில்
       
      மலைப்பாதையில் பேருந்து வளைந்து திரும்பி மெதுவாக நகர்ந்துசென்றது. பேருந்தின் முன்விளக்கின் வெளிச்சம் விழுந்த இடத்தைச் சக்திவேல் பார்த்தான். தேயிலைத் தோட்டத்திலிருந்து ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இரண்டு காட்டுப்பன்றிகள் பாதையின் குறுக்கே ஓடி, சரிவிலிருந்து தோட்டத்துக்குள் நுழைந்தன. பன்றிகள் உறுமிய ஓசையும் தேயிலைச் செடியின் ஊடே ஓடிய சலசலப்பும் கேட்டன. ஓட்டுநர் பேருந்தை நிறுத்தினார். விடிவதற்கு இன்னமும் நேரம் இருந்தது. பனிக்காற்றுடன் தேயிலையின் மணமும் காற்றில் பரவியிருந்தது. பின்னிருக்கைப் பயணிகள் சிகரெட்டைப் பற்றவைக்கும் சத்தமும் அதைத் தொடர்ந்து புகையிலை கருகும் வாசமும் பேருந்து முழுக்க நிறைந்தன. கருக்கிருட்டின் வெளிச்சத்தில் மேலும் சில பன்றிகள் கூட்டமாகப் பாதையின் குறுக்கே ஓடுவதைக் கணேசனும் அவனின் தம்பி சக்திவேலும் ஜன்னலின் வழியாகப் பார்த்தார்கள். பன்றிகள் ஓடுவது, இருளில் சிறிய பாறைகள் உருளுவதுபோலிருந்தது. பன்றிகளின் காலடியில் மிதிபடும் சருகுகளின் ஓசையும் ஓடும்போது பூமி அதிரும் சத்தமும் கேட்டன. ஓட்டுநர் பேருந்தை ஓட்டிச் சென்றார்.

      ``முந்திதான் கப்பைக்காட்டுக்குள்ளே பன்னிக கூட்டமா ராத்திரி மேயுறதுக்கு வரும். இப்போ விடிஞ்சபெறகும்மில்லே மேயுது. பன்னி ஒண்ணொண்ணும் யானையாட்டமில்லே இருக்கு.” 

      பேருந்திலிருந்த வயதானவர் பேசியதைச் சக்திவேல் கேட்டான். சக்திவேலும் கணேசனும் சக்கைக் குழி வெட்டுவதற்காக வாரத்தில் இரண்டு மூன்று நாள்கள் மலைக் காட்டுக்கு வருவார்கள். இஞ்சிக்காட்டிலும் கப்பைக்காட்டிலும் குடியிருக்கும் தோட்டத்துக்காரர்களுக்குச் சக்கைக் குழி தோண்டிவிட வேண்டும். சக்கைக் குழியைச் சுற்றி நான்கு மூலைகளிலும் முள் முருங்கைக் கம்பை ஊன்றி, சாக்குத்துணியைக் கட்டி மறைப்பாக்கி, சக்கைக் குழியின்மேல் கடுக்காய், ஜாதிப் பலகையைப்போட்டு அதன் நடுவே அமர்ந்து கக்கூஸ் போவார்கள். எஸ்டேட்களில் தோட்டத்துக்காரர்களின் கழிவறை, சக்கைக் குழி. பத்தடி குழியில் சேரும் மலத்தை எருவாக்கி, கப்பைக் காட்டுக்குப் போட்டுவிடுவார்கள்.

      அண்ணனும் தம்பியும் நேற்று முன்தினம் `குஞ்சுத் தண்ணி’ எஸ்டேட்டில் ஜேம்ஸின் கப்பைக்காட்டில் புதிதாக இரண்டு சக்கைக் குழிகள் வெட்டினார்கள். பத்தடி ஆழத்துக்கு வெட்டிய சக்கைக் குழியைப் பார்த்த மூராக்கூட் எஸ்டேட் முதலாளி குட்டப்பன், அவர்களைத் தனது காட்டில் குழிவெட்ட அழைத்தார். மூராக்கூட் எஸ்டேட் முழுக்கக் கப்பை. சில ரப்பர் மரங்கள், நிழலுக்குக் குடையாக நின்றிருந்தன. சவுக்கும் தென்னையும் ஆங்காங்கே உண்டு. தண்ணீரும் காய்ந்த இலைகளுமாகக் கப்பைக்காட்டு பூமி விரிந்திருந்தது.

      கப்பைக்காட்டில் பத்து இருபது பெண்களும் ஆண்களும் வேரோடு கப்பையைப் பிடுங்கித் தரையில் போடுவதும் ஆண்கள் காதுவைத்த மூங்கில் கூடையில் கப்பையை அள்ளிக் கொண்டுவந்து பங்களாவின் முன்வாசல் பக்கம் கொட்டுவதுமாக இருந்தார்கள். கப்பையை நிறுவை இயந்திரத்தில் நிறுத்தி, சாக்குப் பையில் போட்டுக் கட்டிக்கொண்டிருந்தவர்களின் அருகில் கணேசன் சென்று, ``குட்டப்பன் முதலாளியைப் பார்க்க வேண்டும்’’ எனச் சொன்னான்.

      அவர்கள், முதலாளி அமர்ந்திருக்கும் இடத்தைக் காட்டினார்கள். பங்களாவிலிருந்து காட்டுக்குப் போகும் பாதையில் குட்டப்பன் முதலாளி ஓலைப்பாயை விரித்து அதன்மேல் அமர்ந்திருந்தார். அவரைச் சுற்றி ஆள்கள் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களுக்கு நடுவே பீங்கான் கோப்பையில் கறியும் விஸ்கி பாட்டிலும் இருந்தன. கணேசனும் சக்திவேலும் பங்களாவிலிருந்து காட்டுப்பாதையில் நடந்தார்கள். கப்பைக்காட்டுச் செடியின் இலைகளில் தெரிந்த சிவந்த கோடுகளும் அதன்மேல் விழுந்த சூரிய வெளிச்சமும் செடியின் வனப்பைக் காட்டின. குட்டப்பனின் சட்டையிலும் வழுக்கைத் தலையிலும் சூரிய வெளிச்சம் பட்டுத் தெறித்தது.

      சக்திவேலுவும் கணேசனும் குட்டப்பன் முதலாளிக்கு வணக்கம் சொன்னார்கள். எஸ்டேட் முதலாளிமார்களுக்குப் பதில் வணக்கம் சொல்லும் பழக்கமில்லை என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். குட்டப்பன் போதை மயக்கத்தில் இருந்தார். ``எடா பாண்டீ... குறைச்ச ஆழம் பத்தடி சக்கைக் குழி ரெண்டு உண்டாக்கணும் கேட்டோ” என்று அவர் மலையாளத்தில் சொன்னதும் அண்ணனும் தம்பியும் `சரி’ எனத்  தலையாட்டினார்கள். பங்களாவிலிருந்த வயதான காவல்காரர் அவர்களுக்கு டம்ளரில் சூடாக, பால் கலக்காத தேயிலையோடு வெந்த கப்பைக்கிழங்கைக் கொண்டுவந்து தந்தார். அவர்கள் கப்பையை வாங்கிச் சாப்பிட்டனர். கப்பை வெந்து மஞ்சள் நிறத்தில் பூவாக மலர்ந்திருந்தது. கப்பையின் மணமும் ருசியும் பசியைத் தூண்டின. முதலாளியிடம் முன்பணம் வாங்கிக்கொண்டு பொழுதடையும் வேளையில் மலை இறங்கி ஊருக்கு வந்தார்கள்.

      ஊருக்கு வந்ததும் மூன்று நாள்களுக்குத் தேவையான மாற்றுத் துணிகளையும் சோப்பு, தேங்காய் எண்ணெய், அரிசி, வெங்காயம், புளி, உப்பு, மசால்பொடி எனப் பையில் கட்டி, விடிந்ததும் 3 மணிப் பேருந்தில் ஏறினார்கள். `இரண்டு குழிகள் வெட்டி முடித்தால், முதலாளி இருபதாயிரம் ரூபாய் தருவார்’ எனக் கணேசனுக்கு மனதில் எண்ணம் ஓடியது. `அந்த ரூபாய் கிடைத்தால், வீட்டின் முன்னால் இருக்கும் கூரையைப் பிடுங்கித் தூர எறிந்துவிட்டு, முன் சுவரை மூன்று நான்கு அடிகளுக்குத் தூக்கிக் கட்டித் தகரம்போட்டு வீட்டை உயர்த்தலாம்’ என்ற கனவு அவனுக்கு வந்தது. கூரைவீட்டைப் பார்த்துவிட்டு, கணேசனுக்குப் பெண் தர யோசித்தார்கள். `இந்தக் காலத்துல இப்படி வீட்டை வெச்சிருக்காங்க!’ என்று அவனது காதுக்குக் கேட்பதுபோலப் பேசினார்கள். `அவன் கல்யாணம் தள்ளிப்போனது கூரைவீட்டினால்தான்’ என்று அவன் பாட்டி சொன்னாள்.  

       சக்திவேலுவுக்கும் கணேசனுக்கும் பெரிய உலக்கை அம்மன் தெருவில் வீடிருந்தது. வனபத்ரகாளி அம்மன் கோயிலுக்கு எதிரே இருந்த தெருவின் பெயர் `பெரிய உலக்கை அம்மன் தெரு’. சின்ன உலக்கை அம்மன் தெரு என்று ஊரில் எதுவுமில்லை. பெரிய உலக்கை அம்மன் தெருவில் கடைசி வீட்டில் சக்திவேலுவும், அவன் தம்பி கணேசனும், அவர்களின் பாட்டி ராஜாத்தியும் இருந்தார்கள். அது அவர்களது பூர்வீக வீடு. அவர்களின் அம்மாவும் அப்பாவும் அகமலை காப்பிக்காட்டில் வேலைசெய்தார்கள். மாதத்தில் முதல் நாள் சம்பளம் வாங்குவதற்காக ஊருக்கு வருவார்கள். காப்பித் தோட்டத்து முதலாளியின் வீடு ஊரில் இருந்தது. கணேசனின் அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் மண்வீட்டை இடித்துச் செங்கல் வைத்து கான்கிரிட் போட்டு வீடு கட்ட வேண்டும் என்று ஆசை. கணேசனின் அக்கா புஷ்பாவின் கல்யாணத்துக்கு அவர்களின் அப்பா காப்பித் தோட்டத்து முதலாளியிடம் பத்து மாதச் சம்பளத்தை மொத்தமாகக் கடனாக வாங்கியிருந்தார். முதலாளி மாதம் தவறாமல் சம்பளப் பணத்தைக் கடன் தொகையில் கழித்துவந்தார். கல்யாணம் முடிந்து மூன்று மாதங்கள் கழிந்திருந்தன.

      புஷ்பாவைப் பண்ணைப்புரத்தில் கட்டிக்கொடுத்திருந்தார்கள். மாப்பிள்ளைக்குச் செங்கல்சூளையில் டிராக்டர் ஓட்டும் வேலை. `முகம் தலை எல்லாம் செங்கல்பொடியாக இருக்கிறது’ எனப் புஷ்பா `வேண்டாம்’ என்று சொல்லிவிட்டாள். ராஜாத்திப் பாட்டி அவளைச் சமாதானம் செய்து கல்யாணத்துக்குச் சம்மதிக்கவைத்தாள்.  ``அவங்க வூட்டுலே ஒரு பொம்பளைப்புள்ள இருக்குடி. அவளை நம்ம வூட்டுக்குக் கட்டிக்கிட்டு வந்திருவோம்” என்று ஆசைவார்த்தை காட்டினாள். தம்பிக்காக அவள் டிராக்டர் மாப்பிள்ளையைத் திருமணம் செய்துகொண்டாள். ராஜாத்திப் பாட்டி அண்ணனுக்கும் தம்பிக்கும் சோறாக்கிப்போட்டு அசந்துபோனாள். அவளால் அடுப்படிப் புகையில் உட்கார்ந்து வேலைசெய்ய முடியவில்லை. `சித்திரையில் வனபத்ரகாளி அம்மன் திருவிழாவில் கல்யாணப் பேச்சைப் பேச வேண்டும்’ என நினைத்தாள். சித்திரைக்கு இன்னமும் பத்து நாள்கள்கூட முழுதாக இல்லை. 

      ``காப்பிக்காட்டிலிருந்து உங்கப்பனும் ஆத்தாளும் வரட்டும்” என்று பாட்டி பேச்சை ஆரம்பித்ததும் கணேசனுக்கு வெட்கமும் கூடவே பண்ணைப்புரத்துப் பிள்ளையின் முகமும் ஞாபகத்துக்கு வந்துவிடும். அவனுக்குப் பண்ணைப்புரத்துப் பிள்ளையைப் பிடித்திருந்தது. புஷ்பா அக்காவுக்கு வறுத்த காப்பிக் கொட்டையைக் கொடுக்கப் போகும்போதும் கப்பைக்கிழங்கு அவித்து மசால்பொடி போட்டுத் தாளித்துக் கொண்டுபோய்க் கொடுக்கும்போதும் அவளைப் பார்த்துப் பேசியிருக்கிறான். அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள ஆசைப்பட்டான்.

      ``உன் பேரு என்னா?’’

      ``நாகம்மா”

      ``அய்யோ... பேரே பயங்கரமா இருக்குது!”

      ``இது எங்க குலசாமி பேரு. எங்க குலசாமி துடியானது. பார்த்து இருந்துக்கங்க. சொல்றதைச் சொல்லிட்டேன். அதுக்கப்புறம் உன் இஷ்டம்” என்று சொன்ன நாகம்மா, ``எனக்கு வெள்ளிக்கிழமை சாயங்காலத்தில் சாமிவரும். அன்று முழுக்கச் சாப்பிடாமல் விரதம் இருப்பேன்’’ என்று சொன்னாள்.

      கணேசன், ``வனபத்ரகாளிக்குப் பொய் நாக்கு வேஷம் போட்டு ஆடுறவன் நான். எனக்கும் சாமிவரும். உனக்கும் எனக்கும் பொருத்தமா இருக்கு பார்த்தியா. சாமிக்குச் சாமி சரிக்குச் சரியாப்போச்சு. என்னை நீ கல்யாணம் கட்டிக்கச் சம்மதமா?”  என்று கேட்டான்.

      சித்திரைத் திருவிழா தொடங்கும்போது கணேசன், வனபத்ரகாளியம்மன் கோயிலுக்கு நீளமாக ரப்பர் நாக்கு வைத்துச் சூலாயுதம் ஏந்தி முகத்துக்குப் பச்சைநிறச் சாயம் பூசிச் சேலையுடுத்தி ஆடிவருவான். அவனது ஆட்டம் முளைப்பாரி தினத்தன்று நடக்கும். முளைப்பாரி ஊர்வலத்தில் பெட்ரோமாக்ஸ் வெளிச்சத்தில் ஆடி வருவதைத் தெருப் பெண்கள் வரிசையாக நின்று வேடிக்கை பார்ப்பார்கள். அவனைப் பார்க்கும் பெண்களுக்கு, திடீரென சாமி வரும். அவனுக்குப் பக்கத்தில் நின்றிருக்கும் சக்திவேல், சாமி வந்த பெண்களுக்கு விபூதி பூசிச் சாமியை மலையேற்றிவிடுவான். கூடவே கணேசனின் வேகமான ஆட்டத்துக்குத் தவறி விழும் ரப்பர் நாக்கை எடுத்து அவனது வாயில் மாட்டிவிடுவான்.

      கணேசனுக்குப் பிறந்ததிலிருந்து பேச்சு வராமலிருந்தது. பத்ரகாளி அம்மன் கோயில் பூசாரி, ``சாமிக்கு நாக்கு செய்து காளி வேஷம் போட வேண்டும்’’ என்று சொன்னார். அப்படி ஒரு வருஷம் வேஷம்கட்டி ஆடியதால்தான் அவனுக்குப் பேச்சு வந்தது. அதிலிருந்து வருஷம் தவறாமல் வேஷம்கட்டி ஆடிவருகிறான். இந்த வருஷச் சித்திரைத் திருவிழாவுக்கு நாகம்மாளும் வருவதாகப் புஷ்பா அக்கா அவனிடம் சொல்லியிருந்தாள். மூன்று நாள் திருவிழா. `அவள் வருவதற்குள் கூரையைப் பிடுங்கிப் போட்டுத் தகரம் போட்டுவிட்டால் வீடு பளிச்சென்று இருக்கும்’ என நினைத்தான் கணேசன். அவனுக்கு நாகம்மாளை நினைக்க நினைக்க மனதுக்குள் ஆசை பொங்கியது. `கையில் பணம் கிடைத்தால், வேறு ஏதாவது செலவுவருகிறது. மாதத்தில் மூன்று நாள்கள் வேலை கிடைத்தாலே பெரிய விஷயம்!’ என்ற யோசனையில் பேருந்தில் அமர்ந்திருந்தான்.

      பேருந்து மெதுவாக உச்சிமலைக்கு ஏறுவதும், அதைத் தொடர்ந்து இன்ஜின் உறுமலும் அனத்தலுமாகத் தடுமாறுவதும் இருட்டில் தெரிந்தது. பேருந்து முழுக்க அனலாக இருந்தது. சக்திவேல் தன் இருக்கையில் இருந்தபடித் திரும்பிப் பின்கண்ணாடியைப் பார்த்தான். பேருந்து அந்தரத்தில் நின்றிருப்பதுபோல் தெரிந்தது. பேருந்துக்குப் பின்னால் சாம்பல் நிறத்திலான வானமும் பனிப்புகையும் மிதந்துவருவதுபோல் இருந்தது. கணேசன் முன்பக்கமாகப் பார்த்தான். பேருந்து செங்குத்தான பாறையின்மேல் மோதிவிடுவதுபோல நகர்ந்து சென்று திரும்பியது. `மூராக்கூட் எஸ்டேட்டுக்குச் செல்லும் வழி’ என்ற பெயர்ப் பலகைக்குப் பக்கத்தில் பேருந்து நின்றது.

      மூராக்கூட் எஸ்டேட்டுக்கு நடந்து போக வேண்டும். `எஸ்டேட்டிலிருந்து யாராவது ஜீப் இல்லையென்றால், மோட்டார் வாகனத்தில் வந்து பேருந்து நிறுத்தத்திலிருந்து ஏற்றிக்கொண்டு சென்றால் நடக்கிற வேலை மிச்சம்’ என்று நினைத்தான் கணேசன். ஆனால், முதலாளி முன்பணம் தரும்போது ``வண்டியெல்லாம் அனுப்ப முடியாது. நடந்து வா’’ என்று சொல்லிவிட்டார். பேருந்திலிருந்து இறங்கியதும் கணேசன் மண்மேட்டில் அமர்ந்துகொண்டான். அவனுக்குத் தலைச் சுற்றலாகயிருந்தது. கண்களை இறுக்கமாக மூடியிருந்தான். மலையிலிருந்து அடிவாரத்தைப் பார்க்கக் கூடாது. அடிவாரத்தைப் பார்த்தால் அவனுக்கு மேலும் தலைச்சுற்றல் அதிகமாகி வாந்தி வருவதுபோலாகிவிடும். இரண்டு பிளாஸ்டிக் கூடைகளையும் இரண்டு மம்பட்டி களையும் தரையில் கிடந்தன. அவர்களது உடையும் சாமான்களும்கொண்ட பையை, சக்திவேல் கையில் வைத்திருந்தான்.

      ``விடியுறதுக்கு முன்னாலே நடந்து போயிருவோம் வாடா” என்று கணேசன் தன் தம்பியைப் பார்த்துச் சொன்னான்.

      ``உனக்கு இன்னிக்கே குழியை வெட்டி இன்னிக்கே காசை வாங்கிட்டுப் போகணும்னு ஆசை. பண்ணைப்புரத்துக்காரி மேலே இம்புட்டுக் கிறக்கம் கூடாதுடா கணேசா” என்று சொன்னான் சக்திவேல். கணேசனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. அவன் சிரிப்பதைப் பார்த்து, அவன் அமர்ந்திருந்த இடத்தில் கிடந்த சிறு கல்லை எடுத்து அவன்மேல் வீசினான் சக்திவேல். கணேசன் ஒதுங்கிக்கொண்டான்.

      சக்திவேல், ``அவளும் அவ மூஞ்சியும்! பார்த்தாளே வாந்தி வர்ற மாதிரி இருக்கு. அடியே... வெள்ளிக்கிழமையானா சாமிவரும் அவளுக்கு. வெள்ளிக்கிழமை தனியா படுத்துப் பழக்கிக்கோ” என்று சொல்லியபடி எழுந்து பிளாஸ்டிக் கூடையையும் மம்பட்டியையும் எடுத்துக்கொண்டு நடந்தான். அவனுக்குப் பின்னால் கணேசன் நடந்தான். மூராக்கூட் எஸ்டேட் பாதை இறக்கமானது. பாதையில் கருங்கற்கள் பதித்திருந்தார்கள். கற்களுக்கு ஊடே புற்கள் வளர்ந்திருந்தன. அவர்கள் பாதையில் நடந்துசென்றபோது பேருந்து நிறுத்தத்தில் மோட்டார் வாகனம் வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்டது. இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். வண்டியின் பின்பக்கத்தில் எஸ்டேட் காவலாளி அமர்ந்திருந்தார். அவரது கையில் வொயர்கூடை இருந்தது. அதில் இரண்டு தூக்குவாளி இருந்தது, வாகனத்தின் வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. அவரை இறக்கிவிட்டு மோட்டார் வாகனம் பாதையில் மேலேறியது.

      வயதானவர் பாதையில் நின்று இருந்தவர் களைப் பார்த்து, ``சக்கைக் குழி தோண்டுறதுக்கு வந்திருக்கிற ஆளுகளா நீங்க?” என்று கேட்டார்.

      அவர்கள் ``ஆமாம்’’ என்று சொன்னார்கள். அவர்கள் மூவரும் ஒருவர்பின் ஒருவராக நடந்து சென்றார்கள். வயதானவர் அவர்களுக்கு முன்பாக டார்ச்லைட்டின் மஞ்சள் விளக்கு வெளிச்சத்தைக் காட்டியபடி நடந்தார். பனிமூட்டத்தில் வெளிச்சம் ஊடுருவி விழுந்து பாதையைக் காட்டியது. பனியின் ஊடே நடந்து செல்வது அவர்களுக்குக் குளிரெடுத்தது. உள்ளங்காலில் நுழைந்து தலைக்குள் வெளியேறுவதுபோலக் குளிர் அவர்களது உடலில் புகுந்தது.

      வயதானவர் கால் முன்விரலை அழுத்திவைத்துப் பாதையில் இறங்கிச் செல்வதை இருவரும் பார்த்தார்கள். பாதையின் இருபுறமும் தேயிலைச் செடி ஆள் உயரத்துக்கு வளர்ந்து நிற்பதை டார்ச்லைட் வெளிச்சத்தில் பார்த்தார்கள். பூச்சிகளின் சத்தமும் காற்று வீசும்போது அசையும் இலைகளின் சரசரப்பும் தொடர்ந்து பாதை முழுக்கக் கேட்டன. பலாப்பழத்தின் வாசத்தை உணர்ந்த கணேசன், திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டு நடந்தான். `சக்கைக் குழி வெட்டி முடித்துச் சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டு வீட்டுக்குப் போகும்போது பலாப்பழம் வாங்க வேண்டும்’ என்றும் `பழத்தைப் பண்ணைப் புரத்துக்குக் கொண்டுப்போய் நேராக நாகம்மாளிடம் கொடுத்துத் திருவிழாவுக்கு வரச்சொல்ல வேண்டும்’ என்றும் நினைத்தான்.

      கணேசன், பத்து நாள்களுக்கு முன்பாக புஷ்பா அக்காவைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தான். பஸ்ஸைவிட்டு ஊருக்குள் இறங்கியதும் சாரல் விழுந்தது. சாரலுக்கு ஒதுங்கி ஆலமரத்தடியில் நாகம்மா ஆடுகளுடன் நின்றிருந்தாள். அந்த இடத்தில் வேறு யாரும் இல்லை. மரத்துக்குப் பின்னால் நின்றிருந்தவளை அணைத்துக் கொண்டதும் அவள், ``அய்யோ ஆடு போயிரும்... ஆடு போயிரும்” என்று சிணுங்கியபடி அவனிடமிருந்து விலகி ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு சென்றாள். அவளை அணைத்துக் கொண்டதற்குத் தன்னை ஒன்றும் சொல்ல வில்லை. தன்னைக் கோபித்துக் கொள்ளவில்லை யென்றால், தன் மேல் இஷ்டமாகத்தான் இருக்கிறாள் என நினைத்த கணேசன், அவள் பின்னால் நடந்தான்.

      ``என்னைய நீ கல்யாணம் செஞ்சுக்குவியா நாகம்மா?” என்று கணேசன் அவளிடம் கேட்டான்.

      அவள் அவனிடம், ``நீ முதல்ல உங்க வீட்டுக் கூரையை மாத்து. அப்புறம் என்னைய கல்யாணம் செய்றதைப் பத்திப் பேசுவோம்” என்று சிரித்தபடிச் சொன்னாள். அவள் பின்னாலேயே நடந்து வீட்டுக்குச்சென்றான். அவள், ஆட்டைப் பட்டியில் அடைக்கும் வரை காத்திருந்தான். நாகம்மா பட்டியிலிருந்து வந்தததும் அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்து முத்தமிட முனைந்தான். அவள், “அய்யோ ஆளுக யாராச்சும் வந்திருவாங்க… யாராச்சும் பார்த்திடப்போறாங்க” என்று அவனிடமிருந்து தன்னை உதறிக்கொண்டு வீட்டுக்குள் நடந்தாள். அவள் தன்னை விலக்கிவிட்டு நடந்த நடையும் அவளின் பின்னழகும் இப்போதும் தன் கண் முன் தெரிவதாக நினைத்தான் கணேசன். யாருக்காக இல்லையென்றாலும் நாகம்மாவுக்காக உடனே கூரையை மாற்றவேண்டும் என அவனுக்குள் வேகம் வந்தது. 
       
      காவலாளி, ``பலாப்பழம் வாசமடிக்குதானு மோந்துபார்க்காதீங்க. திரும்பிப் பார்க்காமே வாங்க. காட்டுக்குள்ளே இருக்கிற பலா மரத்துலே மலையாளத்துக்காரி தூக்கு மாட்டிக்கிட்டுச் செத்துப்போயிட்டா. மத்தியான வேளையிலே மீன்குழம்பு வாசமடிக்கும். சாயங்காலத்துலே பலாப்பழம் வாசமடிக்கும். திரும்பிப் பார்க்காம வாங்கப்பா” என்றார்.

      அவர் சொல்லியதைக் கேட்டதும் அவர்கள் பயந்துபோய், அவர் அருகில் வேகமாக நடந்து சென்றார்கள். கணேசனுக்குப் பயம் வந்தது. `ரப்பர் நாக்கு வைத்துச் சாமியாடுகிறவனுக்குப் பக்கத்தில் பேய் பிசாசு எல்லாம் நெருங்காது’ எனத் தன்னைத்தானே சமாதானம் செய்துகொண்டவன் காவலாளியின் அருகில் நடந்தான்.  

      அவர்கள் மூவரும் மூராக்கூட் எஸ்டேட்டுக்குள் நுழைந்தபோது கிழக்குப் பக்கம் இருந்த  தேயிலைத் தோட்டத்து இலைகளின்மேல் சூரிய வெளிச்சம் படர்ந்திருந்தது. பங்களாவின் முன்வாசல் அடைத்திருந்தது. இரும்பு கேட்டைத் திறந்துகொண்டு மூவரும் உள்ளே சென்றனர். வயதானவர் தனது சட்டைப்பையிலிருந்த சாவியை எடுத்துப் பங்களாவின் கதவைத் திறந்தார். கதவைத் திறந்ததும் பத்துக்கும் மேற்பட்ட காட்டு மந்திகள் வெளியே ஓடிவந்தன. கணேசனும் சக்திவேலும் ஒதுங்கி நின்றனர். மந்திக்கூட்டம் முழுவதுமாக அறையிலிருந்து வெளியேறியதும், காவலாளி தனது மடியிலிருந்த இரண்டு வெடிகளைத் தரையில் வைத்துத் தீ வைத்தார். வெடி வெடித்துச் சிதறியது. அதன் சத்தம் நான்கு புறமும் எதிரொலித்தது. 

       கணேசன் அவரிடம், ``எதுக்கு வெடி போட்டீங்க?” என்று கேட்டான்.

      காவலாளி, ``இந்தப் பக்கம் காட்டு மந்தி ஜாஸ்தி. மேகம் தெளிஞ்சதும் மரத்துலேயிருந்து தரையிறங்கி வந்திரும். எது கைக்குச் சிக்குதோ, அதைத் தூக்கிட்டுப் போயிரும். மனுஷங்கள் எப்போதாவது வர்றவங்க. மந்திக்கூட்டம் இங்கேயே பிறந்து வளர்ந்து கிடக்குற பிறவி. அதுகளுக்கு மனுஷங்க வர்றோம்னு வெடிபோட்டுச் சொல்றோம். அதேமாதிரி காட்டைவிட்டுப் போறப்போ வெடிப் போடணும். காட்டைவிட்டு மனுஷங்க போறாங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கும்” என்றார். 

      ``காலையிலே வெடிக்கும் வெடிக்கு, காட்டுக்குள்ளே ஆளுக வர்றாங்கன்னு அர்த்தம். சாயங்காலம் வெடிக்கிற வெடிக்கு, காட்டைவிட்டுப் போறாங்கன்னு அர்த்தம்” என்று சக்திவேல் சொன்னதும் அவர் சிரித்துக்கொண்டார்.

      ``மந்திகிட்டே கையிலே இருக்கிறதைக் கேட்டா தந்திரும். ஆனா, மனுஷன் தனக்கு முன்னாடி இருக்கிறவனுக்கு ஒண்ணையும் தர மாட்டான்” என்று அவர் பங்களாவுக்குள் நடந்தபடிச் சொன்னார். அவரது பேச்சு, சுவர்களின்மேல் விழுந்து இரண்டு மூன்று நபர்கள் பங்களாவுக்குள் இருந்து பேசுவதுபோலக் கேட்டது.

      ``இரண்டு சக்கைக் குழி தோண்டுறதுக்கு எத்தனை நாளாகும் தம்பி?”

      ``மூணு இல்லைன்னா நாலு நாளாகும்” என்று சொன்ன சக்திவேல், பங்களாவுக்குள் இருந்த சமையலறையைப் பார்த்தான். டப்பாக்களிலும் பெட்டிகளிலும் சமையல் பொருள்கள் இருந்தன. பாத்திரங்களை அடுக்கிவைத்திருந்தனர். மின்சார அடுப்பு, மேடையின்மேல் இருந்தது. அவர்கள் தாங்கள் கொண்டுவந்த பொருள்களை அந்த அறையில் வைத்தார்கள். வயதானவர் தனது வொயர்கூடையை அங்கு வைத்துவிட்டு, வேட்டி சட்டையைக் கழற்றிக் காக்கி டவுசரையும் காக்கி நிறச் சட்டையையும் உடுத்திக்கொண்டார். நீளமான தடிக்கம்பை எடுத்துக் கையில் பிடித்துக்கொண்டார்.

      ``சரி... சரி! வேலையை ஆரம்பிங்கப்பா. முதலாளி வர்ற நேரம். இன்னிக்கு லாரி வரும். கப்பை லோடு ஏத்த ஆளுக வருவாங்க” என்றார்.

      சக்தியும் கணேசனும் தங்களது உடையை மாற்றினார்கள். குட்டப்பன் பங்களாவுக்குப் பின்புறமாக இரண்டு இடங்களில் சக்கைக் குழி தோண்டுவதற்கு அடையாளமாகக் குச்சி நட்டு வைத்திருந்தார். இருவரும் ஓரமாகவே நடந்து போனார்கள். கருநிற மண் பூமி. கப்பையின் தோலும் கப்பைச்செடியின் வேர்களும் இலைகளுமாகச் சொதசொதத்துக் கிடந்தன. பூமியில் கால்லூன்ற முடியவில்லை. ஈரமண், அவர்களது பாதங்களை உள்வாங்கி விரல்களின் வழியாகப் பிதுங்கி வெளியேறியது. வேரோடு கப்பை ஒடிந்து பூமியில் கிடந்தது. கரு நிறத்திலான தடியான கப்பையைக் கணேசன் எடுத்தான். ஜில்லென்றிருந்தது. அதன்மேல் அப்பியிருந்த மண்ணைத் தட்டிவிட்டு மோந்துபார்த்தான். மண் வாடையாக இருந்தது.

      அவனாக, ``வெந்தாதான் வாசம் வரும்போல” என்று சொல்லிக்கொண்டான். அவன் பேசியதைக் கேட்ட சக்திவேல், ``ஒரு சாக்குமூடை நிறைய கப்பையை அள்ளிட்டுப் பண்ணைப்புரத்துக்குப் போ. போயி... அவளுக்குத் தா” என்று கோபத்தில் சொன்னான்.

      அதற்கு அவன், ``கப்பையெல்லாம் வேணாம். பலாப்பழத்தைக் கொண்டுபோய்த் தரணும்” என்று வெட்கத்துடன் சொன்னான்.  

      ``ரெண்டு பேரும் விளையாடாம வேலையை ஆரம்பிங்கப்பா... முதலாளி வர்ற நேரமாச்சு” என்ற காவலாளி, பங்களாவின் பின்வாசலில் அமர்ந்திருந்ததை அவர்கள் பார்த்தார்கள். சக்திவேல் தனது இடுப்பிலிருந்த அளவு நாடாவை எடுத்துப் பத்தடி நீளத்துக்கும் பத்தடி அகலத்துக்கும் சம சதுரத்தை அளந்து குறித்தான். கணேசன் கப்பைச் செடியின் வேர்க்குச்சியை எடுத்து அவன் குறித்த இடத்தில் மண்ணில் கோடிட்டான்.

      ``சரியா அளந்து வெட்டு. முதலாளி வந்து அளந்து பாப்பாருப்பா” என்று காவலாளி அவர்களைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

      கணேசன் ``அதெல்லாம் சரியா இருக்கும். யாரு வேணும்னாலும் அளந்து பார்த்துக்கலாம்” என்று சொன்னான்.

       சக்திவேல் மம்பட்டி பிடித்தான். தனது இரு கால்களையும் அகலமாக வைத்து நின்று கால்களுக்கு ஊடே மம்பட்டி விழும்படியாக வெட்டினான். மேல் மண்ணைக் கண்மூடித் திறப்பதற்குள் வெட்டி எடுத்திருப்பதைப் பார்த்த காவலாளி, மனதுக்குள் `இரண்டு நாளிலே குழியை வெட்டிருவானுங்க’ என நினைத்தார். சக்திவேல் ஒதுங்கியதும், கணேசன் தன்னிடம் இருந்த மம்பட்டியில் மண்ணை அள்ளிக் கூடையில் நிரப்பினான். வெட்டி எடுத்த மண்ணைக் குழிக்குப் பக்கத்திலேயே கொட்டிக் குமித்தான் கணேசன். மண்ணை அள்ளி முடித்ததும் சக்திவேல் மம்பட்டியில் திரும்பவும் வெட்ட ஆரம்பித்தான்.

       காவலாளி, அவர்களுக்குப் பால் கலக்காத தேயிலையைக் கண்ணாடி டம்ளர்களில் கொண்டுவந்தபோது, மூன்று அடிக்கும் மேலாகச் சக்திவேல் மண்ணைத் தோண்டியிருந்தான். இருவரின் முகங்களிலும் முத்து முத்தாக வியர்வை அரும்பி நின்றிருந்தது. காவலாளிக்கு அவர்களைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது. டீ டம்ளரை அவர்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டு, அவர்கள் குடித்து முடிக்கும் வரையில் அவர்கள் அருகில் நின்றிருந்தார். சக்திவேல் கண்ணாடி டம்ளரை வாங்கிக் குடித்தான். அவனது இரண்டு கையில் ஈரமண் ஒட்டியிருந்தது. சட்டை தொப்பலாக நனைந்து சொதசொதவென இருந்தது. கணேசனுக்குத் தலையிலும் முகத்திலுமாக மண் ஒட்டி, ஆள் அடையாளமே மாறியிருந்தான். வீரபாண்டி கோயிலுக்குச் சேத்தாண்டி வேஷம் போட்டவனைப்போல் இருந்தான். அவனது வெறும் உடம்பின்மேல் ஈரமண் படிந்து வியர்வை நீரில் உடம்போடு ஒட்டியிருந்தது. அவர்கள் டீ குடித்து முடித்து டம்ளரை அவரிடம் கொடுத்தார்கள்.

      கண்ணாடி டம்ளரை வாங்கிக்கொண்டவர், ``பொறுத்துச் செய்யுங்க அவசரப்படாம. கால் கையிலே மம்பட்டியப் போட்டுக்கிறாதிங்கப்பா” என்று அனுசரணையாகச் சொன்னார். அவர்கள் இருவரும் அவர் பேசியதைக் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. குழியை வேகமாக வெட்டுவதும் மண்ணை அள்ளி எடுத்து மேல்மட்டத்தில் குமிப்பதுமாக இருந்தார்கள்.

      காவலாளி சமையலறைக்குள் சென்று டீ குடித்த கண்ணாடி டம்ளர்களைக் கழுவினார். அவர்கள் இருவரும் குடித்த டம்ளரில் அவர்களது விரல்தடம் ஈரமண்ணாக ஒட்டியிருந்தது; தண்ணீர் விழுந்ததும் கரைந்தது. பெரியவர் என்ன நினைத்தாரோ, அவர்கள் கொண்டுவந்திருந்த பையையும் அதிலிருந்த பொருள்களையும் பார்த்தார். பிறகு, பின்வாசலுக்கு வந்து, ``காலையில என்னடா சாப்பிடப்போறீங்க?” என்று கேட்டார்.
      அதுவரை காலை உணவைப் பற்றிய எண்ணமில்லாதிருந்தவர்கள், நிமிர்ந்து ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். ``பழைய சோறு கொண்டுவந்திருக்கேன் சாப்பிடுறீங்களா?” என்று பெரியவர் கேட்டார்.
      அவர்கள் ``சரி’’ என்று சொன்னார்கள்.

      காவலாளி, தான் கொண்டுவந்திருந்த தூக்குவாளியை எடுத்துவந்தார். அவர்கள் இருவரும் கை, கால், முகத்தைக் கழுவிய பிறகும் முகத்திலும் உடம்பிலும் கையிலும் காலிலும் மண் அரைகுறையாக ஒட்டியிருந்தது. காவலாளியின் முன்பாக அமர்ந்தனர். இருவரின் முகத்தையும் உடம்பையும் பார்த்தவர், இரண்டு தூக்குச்சட்டியை ஆளுக்கு ஒன்றாகத் தந்தார். பழையசோற்றில் உப்புப் போட்டுக் கரைத்துக் கூடவே வெங்காயமும், பச்சைமிளகாயையும், வெந்த கத்திரிக்காயையும் சோற்றின்மேல் வைத்திருந்தார்.

      கணேசன், ``நீங்க சாப்பிடலையா?” என்று அவரிடம் கேட்டான்.

      காவலாளி, ``கொஞ்சம் நேரம் போகட்டும். சுடுகஞ்சி வெச்சுக் குடிச்சி, கப்பை அவிச்சுத் திம்போம்” என்று பதில் சொன்னார். அண்ணனும் தம்பியும் இரண்டு தூக்குவாளி பழைய சோற்றைக் குடித்து முடித்தார்கள்.
       கணேசன் தனது செல்போனை எடுத்து புஷ்பாவுக்கு போன் செய்தான்.

      காவலாளி, ``இங்கிருந்து போன் பேச முடியாது. பஸ் நிக்குற இடத்துக்குத்தான் போகணும்” என்றார்.

      கணேசன் சிறுநீர் கழிப்பதற்கு ஒதுக்குப்புறமாகச் சென்றான். `குட்டப்பன் தரும் பணத்தில் தகரம் போட்டுவிடலாமா... தகரம் போட்டதும் தனக்கும் நாகம்மாவுக்கும் திருமணம் நடக்குமா?’ என்று கணேசனுக்கு நாகம்மாவைப் பற்றி பல சிந்தனைகள், பாதையில் வடிந்தோடும் நீரைப்போல சடசடவென ஓடின. மீண்டும் புஷ்பாவுக்கு போன் செய்தான். சிக்னல் கிடைக்க வில்லை. சிக்னலுக்காகக் குறுக்கும் நெடுக்குமாக அலைந்தான். செல்போனைக் காதில் வைத்துக் கேட்டான். ஆகாயத்துக்குத் தூக்கிக்காட்டி சிக்னல் வருகிறதா எனப் பார்த்தான்.

       ``இங்கேதான் சிக்னல் கிடைக்காதுன்னு சொல்றாரில்ல” என்று சக்திவேல் அவனைத் திட்டினான். கணேசனுக்கு மண்வெட்டியை எடுப்பதற்கு இஷ்டமில்லை. மதியச் சாப்பாட்டு நேரத்துக்குள்ளாகப் பத்தடி குழி தோண்டி முடிக்க வேண்டும் என்கிற காலையிலிருந்த ஆர்வம் அவனுக்கு வடிந்துவிட்டது. `பஸ் நிற்கும் இடத்துக்குப் போய் புஷ்பாவிடம் பேசலாமா? அவளிடம் பேசும்போது நாகம்மா என்ன செய்துகொண்டிருப்பாள்? நாகம்மாவைத் தான் கேட்டதாகச் சொல்லச் சொன்னால் புஷ்பாவும் அவளிடம் சொல்வாள். ஒருவேளை புஷ்பா அக்கா இல்லையென்றால், போனை நாகம்மாவே எடுத்துத் தன்னுடன் பேசினாலும் பேசுவாள்’ என்று அவன் நினைத்தான்.

      அந்த நேரத்தில் குட்டப்பன் முதலாளி, ஜீப்பில் நான்கு பேருடன் வந்தார். அவர்கள் தாடிவைத்திருந்தனர். அழுக்குப் பனியனும் வேட்டியும் கட்டியிருந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் தங்களது கையில் பழைய சாக்கும் காதுவைத்த டயர் கூடையும் வைத்திருந்தார்கள். பழைய குழியில் இருந்த எருவை அள்ளி எடுத்துக் கப்பைக்காட்டுக்குள்போட வந்திருந்தார்கள். முதலாளி புதிதாகத் தோண்டிய சக்கைக் குழியை எட்டிப்பார்த்தார்.
      குட்டப்பன், ``பதுக்க பணி செய்யடா பாண்டீ... கேட்டோ” என்று மலையாளத்தில் பேசினார். சிகரெட்டைப் புகைத்தபடி முன்வாசலுக்குச் சென்று மூங்கில் நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டார். பிராந்தியும் சிகரெட்டும் கலந்து குட்டப்பன்மேல் மணந்தது. மதியச் சாப்பாட்டு நேரத்தில் பேருந்து நிற்கும் இடத்துக்குப்போய்ப் பேசிவிட்டு வரலாம் என மண்வெட்டியை எடுத்து வெட்டினான். சக்தி தன்னிடம் இருந்த அளவுக்குச்சியை வைத்து குழியை அளந்துபார்த்தான். பத்தடிக்குமேல் இருந்தது.

      ``போதும்... போதும்... நாகம்மாளை நினைச்சுட்டே அரை அடியைச் சேர்த்துத் தோண்டிட்டே” என்று கத்தினான்.

      குழியை எட்டிப்பார்த்த காவலாளியிடம், ``உங்க முதலாளி காலையிலிருந்து ராத்திரி வரைக்கும் குடிச்சுட்டே இருக்காரே, வீட்டிலே பொண்டாட்டி ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டாங்களா. வீட்டுக்கும் போய்க் குடிச்சிட்டுத்தான் இருப்பாரா?” என்று கேட்டான்.

      காவலாளி, ``யா ஆள் கொப்பைப் பிடிக்கும். அப்புறம் தாழைக் கிடக்கும்” என்று குட்டப்பனைக் கேலிசெய்து சிரித்தார்.

      கணேசனும் சக்தியும் அவர் சொல்லியது புரியாமல் ஒருவரையொருவர் பார்த்தனர். சக்கைக் குழியிலிருந்து மேலேறி வருவதற்கு ஐந்தடியில் மரத்திலான ஏணிப்படி வைத்திருந்தார்கள். சக்திவேல் மேலேறி குழிக்கு மேல்மட்டத்தில் வந்து நின்றான். கணேசன் மண்வெட்டியை பிளாஸ்டிக் கூடையையும் எடுத்துக்கொடுத்துவிட்டு, ஏணியில் கால் வைத்து ஏறினான். கணேசன் மேலேறி பஸ் நிற்கும் இடத்துக்குச் சென்றதும் போன் பேச வேண்டும் என அவசரமாக ஏணிப்படியில் கால் வைத்து ஏறினான். நாகம்மாவை இப்போதே பார்க்க வேண்டும். அவளுடன் பேச வேண்டும் என்ற ஆசை அவனுக்கு. நாகம்மாளைத் திருமணம் செய்த பிறகு, இந்த இடத்துக்கு அழைத்துக்கொண்டு வந்து சுற்றிக்காட்டவேண்டும் என்றும் இந்த இடத்திலிருந்து அவளுக்கு போன்செய்ய அலைந்ததைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும் எனவும் நினைத்துக்கொண்டான். முதலில் அவனது செல்போன் குழியில் விழுந்தது. நாகம்மாளே குழிக்குள் விழுந்துவிட்டதுபோலப் பதறிய கணேசன் திரும்பினான்.

      சக்திவேல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோதே குழியிலிருந்து மேலேறிக்கொண்டிருந்த கணேசன், பிடிமானமற்று தவறிக் குழிக்குள் விழுந்தான். அவன் அலறிய சத்தத்தில் முன்வாசலில் அமர்ந்திருந்த முதலாளியும் அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்த எரு அள்ளுபவர்களும் வேகமாகக் குழிக்கு ஓடிவந்தார்கள். எரு அள்ளிப் போட வந்தவர்களுடன் சக்தியும் சேர்ந்து கயிறு கட்டி அவனைக் குழிக்குள்ளிருந்து தூக்கிப் பங்களாவுக்குக் கொண்டுவந்தார்கள். காவலாளி தரையில் படுத்திருந்த கணேசனின் தொடையையும் இடுப்பையையும் தொட்டார். அவன் வலியால் அலறினான். அவனது முகத்திலும் கையிலும் அடி விழுந்திருந்தது. அந்த அடிக்குக் கதறுபவன்போலத் தோன்றவில்லை. இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு அழுதான். தொடை புசுபுசுவெனச் சிறிது நேரத்தில் பலூன்போல வீங்கியது.  

       காவலாளி குட்டப்பனிடம் ``சேட்டா ஈ புள்ளித் தாழச் சாடி விழுந்து, தொடை எலும்பு முறிஞ்சிருச்சு பாருங்க. வீங்கிப்போச்சு. இடுப்பிலே என்னான்னு பார்க்கணும். பாண்டி... ஸ்தலத்துக்கு வண்டி மேடிச்சுப் போய்தான் வைத்தியம் செய்யணும்” என்று சொன்னார்.

      ``பிலாக்கி இருந்தால் வரச்சொல்லி வைத்தியம் செய்யலாம்’’ என எரு அள்ள வந்தவர்களில் ஒருவன் குட்டப்பனுக்கு யோசனை சொன்னான்.  பிலாக்கி, பக்கத்து எஸ்டேட்டில் வைத்தியம் செய்பவன். உடைந்த எலும்பைப் பிடித்து நேராக்கி, கட்டுப் போட்டுத் தைலம் கொடுப்பவன். அவன் இருக்கும் இடத்துக்குத் தூக்கிக்கொண்டு போக முடியாது என்பதால், அவனை ஆள்விட்டு அழைத்துவரச் சொன்னார். 

      பிலாக்கியும் அவனுடன் இரண்டு வைத்திய உதவியாளர்களும் மூராக்கூட் எஸ்டேட்டுக்கு வந்தபோது, மதியச் சாப்பாட்டுப் பொழுதையும் கடந்துவிட்டது. அதற்குள் இரண்டு தடவை கணேசன் சிறுநீர் கழிக்கத் தவியாய்த் தவித்துவிட்டான். ஒருக்களித்துப் படுத்து இரும்பு வாளியில் மூத்திரமிருக்கச் செய்தான் சக்திவேல். அவன் படுத்திருந்த இடமும் துணியும் சிறுநீர் வாடையடித்தது.

      பிலாக்கி வந்ததும் முதலில் உடைகளைக் கழற்றி அவனை நிர்வாணமாக்கினான். உடம்பில் எங்கெங்கு அடிவிழுந்திருக்கிறது எனத் தொட்டுப்பார்த்து அவன் வலிக்குக் கத்துவதைக்கொண்டு அடையாளம் பார்த்தான். ``இடுப்பிலும் தொடையிலும் அதிகமாக அடி விழுந்து, எலும்பு சேதமாகிவிட்டது’’ என்று குட்டப்பனிடம் சொன்னான்.

      ``வலி தெரியாம இருக்க மருந்து தர்றேன். குடிச்சுட்டு ஊருக்குப் போங்க. அங்கே கட்டுக் கட்டுறவங்ககிட்டே காட்டி வைத்தியம் செஞ்சுக்கோ. அதான் உனக்கு நல்லது. மலைக்காட்டிலே வைத்தியம் செஞ்சா இங்கேயே தங்கியிருக்கணும்; இல்லைன்னா வந்து போகணும். உன்னாலே முடியாது” என்று பிலாக்கி சொன்னதும் ``அய்யோ... கூரையை மாத்தித் தகரம்போட முடியாமப்போச்சே!” என்று கணேசன் கதறினான்.
      கணேசனைத் தூக்கி ஜீப்பில் உட்காரவைத்தனர். அவனால் உட்கார முடியவில்லை. படுக்கவைத்தனர். அவனுக்கு வலியில் உயிர் போவதுபோலிருந்தது. முன்பைவிட இப்போது இடுப்பும் தொடையும் பெரிதாக வீங்கியிருப்பது தெரிந்தது.

      குட்டப்பன்,  வேகமாக சிகரெட்டை உறிஞ்சி எறிந்தார். தனது சட்டைப்பையிலிருந்த ஆயிரம் ரூபாயை எடுத்துச் சக்தியிடம் கொடுத்து ``சுகமாயிட்டு விளிக்கும். பின்னே நான் பறையும்” என்றார்.

      கணேசன் ஆயிரம் ரூபாயை வாங்கிக்கொண்டு மீதிப் பணம் கேட்டதற்குக் குட்டப்பன் ``ஜீப்புக்கு யாரு பணம் தருவா?’’ என்று தமிழில் திட்டினார். ஜீப் மெதுவாக நகர்ந்தது. இரண்டு வளைவுகளைக் கடந்து வந்ததும் கணேசனின் போன் ஒலித்தது. சக்திவேல் அவனின் சட்டைப்பையில் இருந்த போனை எடுத்துப் பார்த்தான். புஷ்பா பேசினாள். 

      ``எங்கடா இருக்கிங்க. திருவிழாவுக்கு வரும்போது கூரையை மாத்திருவீங்களாடா?” என்று அவனிடம் கேட்டாள். சக்தி எதுவும் பேசவில்லை.

      ``சரி... சரி!’’ என்றான்.

      பிறகு புஷ்பா  ``எங்க வீட்டுலே இன்னிக்கு நாகம்மாவைப் பொண்ணு பார்க்க வந்திருந்தாங்க” என்றாள்.

      புஷ்பா சொன்னதைக் கேட்டதும் சக்திவேல் பதறியவனாக, ``பேசி முடிச்சுட்டீங்களா?” என்று அவளிடம் கேட்டான்.

      புஷ்பா, “நாகம்மாவுக்கு மாப்பிள்ளையைப் பிடிக்கலை. மாப்பிள்ளைக்கு வலதுகண்ணு மாறு கண்ணு. `ஒச்சமா இருக்கிற மாப்பிள்ளை வேணாம்’னு சொல்லிட்டாடா தைரியமா அத்தனை பேத்துக்கும் முன்னாடி” என்றாள்.

      சக்திவேல் என்ன பேசுவது எனத் தெரியாமல், தனது மடியில் தலை வைத்துப் படுத்திருந்த கணேசனைப் பார்த்தான். அவனுக்குக் கண்கள் கலங்கின.
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      காதல் சொல்ல… வா… – சிறுகதை
       

      கல்லூரி படிப்பின் இரண்டாம் ஆண்டில்தான் சந்தித்தான் வளவன். வழக்கமாய் சினிமாக்களிலும், கதைகளிலும் வருவது போல் மோதல் இல்லை. அந்த மழை நாளில், நனைந்து விடாமலிருக்க கல்லூரி பேருந்துக்குள்ளே நெருக்கியடித்து ஏறிக் கொண்டிருந்தனர் மாணவர்களும் மாணவிகளும். கூட்டத்தில் ஒருத்தியாகத்தான் நின்று கொண்டிருந்தாள் குழலி. மழைத்தண்ணீரின் ஈரத்தில் செருப்பு நழுவ, கீழே விழவிருந்தவளை, பின்னால் நின்று கொண்டிருந்த வளவன்தான் கைகொடுத்து நிலை நிறுத்தினான். உடனே, பாரதிராஜா படத்தில் வருவது போல் தேவதைகள் புடைசூழ “தந்தன.. தந்தன தாளம் வரும் வரும்..” என்றெல்லாம அவன் மனம் பாட்டு படிக்கவில்லை. அவளைத் தேடி அலையவில்லை. நண்பர்கள் மூலம் இருப்பிடம் அறிய முயற்சிக்கவில்லை.  அது தற்செயலான சம்பவம்தான் அவனைப் பொருத்தவரை. எதேச்சையாக கல்லூரி வளாகத்தினுள் நேருக்கு நேர் சந்திக்க நேர்ந்தால் தெரிந்தவர்கள் என்பது போல் ஒரு பரஸ்பர புன்னகை பரிமாற்றம். அத்தோடு சரி.  அந்த ஆண்டும் முடிந்துவிட்டது.  மூன்றாம் ஆண்டுதான் கல்லூரியில் நடந்த, கவிதை, கட்டுரை, பேச்சுப் போட்டிகள் என அனைத்திலும் அவனுக்கு ஈடாக மேடையேறி நின்றாள். பெயரைத் தெரிந்து கொண்டான். குழலி. நல்லாத்தானிருக்கிறது. மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டான். சந்திக்கும் இடங்களில் ஒரு “ஹலோ.. ஹவ் ஆர்.. யூ..” மேடையேறிவிட்டால், வெல்லப்போவது நீயா? நானா? போட்டிதான் நிறைந்திருந்தது அவர்களுக்குள். கல்லூரி நாட்களின் கடைசி நாளில்தான் கை குலுக்கிப் பிரியும் போது தெரிந்து கொண்டான் அவளது முழுப் பெயரையும். “வண்டார் குழலி” என்பதை.
      வாழ்க்கை சக்கரத்தின் சுழற்சியில், நினைப்பதும் நடக்கிறது. நினைக்காததும் நடந்து விடுகிறது.
      நகரின், பிரசித்திப் பெற்ற வணிக நிறுவனமாய் இருந்தது அவனது தந்தை முருகுவேள் நடத்திக் கொண்டிருந்த அந்த நிறுவனம். நிறுவனத்தில் அமர்ந்து, வளவனின் தந்தை முருகுவேள் தன் தொழிலை, கவனித்துக் கொண்ட நேரத்தைவிட.  சங்கம்.. தேவையென தேடிவந்து கேட்பவர்களுக்கு தாராளமான நிதி உதவி, பள்ளி.. கல்விகளுக்கு தேவையானது.. இலக்கியவாதிகளுக்கு விருது வழங்குதல், அனைத்து அரசியல் வாதிகளிடமும் அதீத நெருக்கம், உள்ளூர் பத்திரிக்கைகளும், சேனல்களிலும் தான் கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்பதில்தான் அதிக கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருந்தார் முருகு. பங்கு சந்தை வீழ்ச்சி.. கடன் சுமை.. கொடுத்தவர்களின் அழுத்தம்… இரவோடு இரவாக உறவுகளும்.. நட்புகளும் எளிதாக அறிந்து கொள்ளமுடியாதபடி, கண்ணுக்கெட்டாத  தொலைவில் வளவனின் குடும்பம் புலம் பெயர்ந்தது.
      மேல்படிப்பு கனவிலிருந்தவனுக்கு, குடும்பத்தை சுமக்கவேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்தி தந்திருந்தது வாழ்க்கை. பெரிய காரில், எப்போதும் பத்து பதினைந்து சக மனிதர்கள் என வலம் வந்த தந்தை முருகுவேள், முடக்கு வாதம் வந்தவன்போல் வீட்டுக்குள் முடங்கி கிடந்ததை  பார்க்கும் போதேல்லாம், “எப்படி வாழ்ந்த மனிதர் இப்படி விழுந்து கிடக்கிறாரே” என்ற கவலைதான் வரும் அவனுக்கு. விதியோ?
      மதியோ? நிலைகுலைந்து போன குடும்பத்தை கரை சேர்க்க வேண்டும். தந்தையின் தொழில் அறிவு. தனயனின் உழைப்பு, களத்தில் இறங்கினான் வளவன்.
      ஆயிற்று... வருடங்களும் ஆறு... ஏழுயென.. பழைய நிலை மீண்டு வரவில்லை என்றாலும், பஞ்சத்திலிருந்து மீண்டும் வந்து விட்டது குடும்பம்.
      திருநெல்வேலியின், ஈரடுக்கு திருவள்ளுவர் மேம்பாலத்தில் கார் வந்து கொண்டிருக்கும் போதே, வளவனின் மனதுக்குள் பழைய நினைவுகள். தாமிரபரணியாற்றின் நீரலைகளின் தடவலாக. தந்தை முருகுவின் தரிசனத்திற்காக உதவி வேண்டி வந்தவர்கள் காத்து கிடந்த அந்த நாள் நினைவுகள். விழிகளின் ஓரத்தில் கசிந்த நீர்த்துளிகள்… டிரைவர் பார்க்காத வண்ணம் துடைத்துக் கொண்டான் வளவன்.
      காலை நேரத்து பனிக்காற்றின் மெல்லிய வருடல். அந்த நேரத்து மன நிலைக்கு மருந்திடுவது போலிருந்தது. தொலைவில் நெல்லையப்பர்
      கோவில் கோவிலின் கோபுரம் நியான் ஒளி வெளிச்சத்தில். “டிரைவர், இங்கிருந்து நெல்லையப்பர் கோவில் சன்னதியைக் கடக்கும்வரை, எவ்வளவு மெதுவாக போக முடியுமோ அப்படி போனால் போதும். இப்போது போக்குவரத்து நெருக்கடி எதுவும் இல்லைதானே?” என்று சொன்னவனை, கூர்ந்து கவனித்த டிரைவர், பிறகு என்ன நினைத்துக் கொண்டாரோ.. ''சரிங்க தம்பி...'' என்றபடி காரின் வேகத்தைக் குறைத்தார்.
      சந்திப்பிள்ளையார் கோவில் முக்கு, காந்தி சிலையின் பக்கம், ஒரு ஓரமாக காரை நிறுத்திவிட்டு, மலரும் நினைவுகளோடு வீதியின் இரு திசைகளிலும் பார்வையை ஓடவிட்டவன் மனதில் ஏக்கம் குடிபுகுந்தது. “பரவாயில்லை.. நம்ம நெல்லை மக்களுக்கும் உடல் நல பராமாரிப்பில் அக்கறை வந்திருக்கிறது. இல்லையென்றால், இந்த அதிகாலை நேரத்தில் ஆண்களும்.. பெண்களும்.. இத்தனைக் கூட்டம் கூட்டமாக நடைபயிற்சியில் ஈடுபட்டிருப்பார்களா?” தன்னைக் கடந்து செல்பவர்களை வேடிக்கைப் பார்க்கத் தொடங்கினான்.
      அது ஒரு கனாக் காலம். எவ்வளவு அழகானது.  அப்பாவின் புகழ் வீச்சால் பஜாரில் எங்கே நின்றாலும், தெரிந்தவர்கள் தெரியாதவர்களென எல்லா மனிதர்களும் நலம் விசாரித்ததும், காபி சாப்பிடுங்களேன் என உபசாரித்ததும். இங்கேதான் காரியமாணிக்கப் பெருமாள் கோவில் தெருவில் தன் வீடு இருப்பதாக, அவனிடம் குழலி சொன்னதாக ஞாபகம். அவளிடமிருந்து தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே போய் காலம் எத்தனை ஆயிற்று. அவளுக்கும் தனக்குமிடையே இருந்த பழக்க வழக்கமே முழுமையானது என்று சொல்ல முடியாது. சில நேரங்களில் சக மாணவர்களில் ஒருவனாகவும், பல நேரங்களில் சக போட்டியாளர்களாகத்தான் ஒருவருக்கொருவர் தெரிந்திருக்கிறார்கள். பார்த்திருக்கிறார்கள். குழலி, படிக்கிற காலத்தில் நல்ல படித்தவள். எதிலும் துடிப்பாக இருந்தவள். எதாவது போட்டித் தேர்வு எழுதி நல்ல வேலையில் அமர்ந்திருப்பாள். திருமணம்கூட ஆகியிருக்கும். ஒன்றோ… இரண்டோ குழந்தைக்கு தாயாகியிருப்பாள். மீண்டும் அவளை சந்திப்பது சாத்தியம்தானா? சந்தர்ப்பம் வாய்க்குமா? தனக்குத்தானே கேட்டுக் கொண்டான் வளவன்.
      நீண்ட நாளைக்குப் பின், வளவனுக்குள் ஒரு ஏக்கம் வந்திருந்தது. இரவோடு இரவாக இங்கிருந்து புலம் பெயர்ந்து, நசிந்து கிடந்த குடும்பத்தையும் இந்தக் காலங்களில் சற்று நிமிர்த்தி வைத்தாகி விட்டது. இனி, ஒன்றிரண்டு நாட்களாவது, வாழ்ந்த மண்ணிலும், வாழ்ந்த நண்பர்களோடும் மீண்டும் வலம் வரவேண்டுமென்ற ஆசை. அவனது இந்த பயணத்தின் நோக்கமும் அதுதான். திருநெல்வேலிக்குச் செல்வதாக அப்பா அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு, காரை எடுத்துக் கொண்டு வந்துவிட்டான். பழைய நண்பர்களை இனிதான் தேடி கண்டு பிடிக்க வேண்டும். யாரேனும் ஒருவர் கிடைக்காமலா போய் விடுவார்கள் என்பது அவனது நம்பிக்கை. அதனால்தான் அன்று நண்பர்களோடு கூடி கும்மியடித்து தேர் இழுத்து உல்லாச பறவைகளாய் ஊரைச் சுற்றிய  அந்த நினைவுகளோடு வளவன் காரைவிட்டு இறங்கி அங்கு நின்று கொண்டிருக்கிறான். காலையிலேயே குளித்து பூச்சூடி.. திருநீற்று கீற்றுகளும்.. குங்கும தீற்றல்களுமாய் பளீச்சென்று சந்தி விநாயகனைத் தரிசிக்க வரும் நம்ம ஊர் பெண்களைப் பார்க்கும் போது, எதிர் மறையாக, அலுவலகம் செல்லும் பரபரப்பு, ஆட்டோவுக்குள் பிள்ளைகளை திணித்து வைத்து, பிரஷ் செய்து அனுப்பும் அப்பா அம்மாமார்கள் என தினத்துக்கும் பார்த்து.. பார்த்து, பழகி, என்ன இயந்திர வாழ்க்கையோ இதுவென அலுத்துப் போயிருந்தவனுக்கு, இந்த காட்சிகள் ஒரு புத்துணர்வைத் தந்தது.
      மனதை எங்கெங்கோ சுழலவிட்டப்படி, தன்னை மறந்து நின்று கொண்டிருந்தவனை, அந்த குரல் தான் சுயஉணர்வுக்கு கொண்டுவந்தது. “ஏய் வளவன்… இங்க என்ன செஞ்சுகிட்டிருக்கே..” உற்சாகத்துடன் பழக்கப்பட்டதாய் குரல் இருந்தது. கேட்ட திசையில் பார்த்தான். குழலி… வண்டார் குழலியேதான்.
      “ஓ..! வாட் எ சர்ப்ரைஸ். யா..” வளவனும் மெலிதாக சிலிர்த்துக் கொண்டான். சற்று முன்தான் பார்க்க முடியுமா? என்று தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டவனைத் தேடிவந்து  காட்சித் தரும் தேவதையாய் நின்று கொண்டிருந்தாள் குழலி.
      “ஆமா.. நீ எங்க இந்த காலை நேரத்தில்…”  பூஞ்சிரிப்பை மலர்த்தினாள் குழலி.
      தான் இப்போதிருக்கும் நிலை. திருநெல்வேலி தேடி வந்திருக்கும் எண்ணத்தை வெளிப்படையாக எந்தவித போலி பூச்சுகளும் இல்லாமல் சொன்னான் வளவன்.
      “அவ்வளவுதானே.. என் வீடு இருக்கு. என்ன காரை விடத்தான் தனியாக இடம் கிடையாது. தெருவில் வீட்டு வாசலில்தான் விட வேண்டும்… அத பார்த்துக்கலாம்…கிளம்பு.. கிளம்பு…” உற்சாகத்துள்ளல் நிறைந்து காணப்பட்டாள் குழலி.
      இறைவனின் நாடகமா? ஏற்பாடா? பின் இணைப்பா…
      வீட்டுக்குள் வேற்று மனிதர்களின் நடமாட்டமோ.. வாசமோ இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. சின்னதாக இருந்தாலும் அத்தனை நேர்த்தியாக ஒவ்வொரு பொருளும் ஒழுங்காக வைக்கப்பட்டிருந்தது. வாசலில் வண்ண கோலம்… துளசி மாடம்… அந்தக் காலத்து பழமையை நினைவுபடுத்தினாலும்… மனசுக்கான நிம்மதியை அந்த வீடு சுமப்பதாகவே தெரிந்தது. வந்ததுமே குழலிக் குறித்து கேட்க வேண்டாம் என்று கருதியவன் அமைதியாக இருந்தான். “டிரைவர் அண்ணா! கொல்லைப் புறமாய் போனால் குளித்து விடலாம். சீக்கிரம் வாங்க.. சுடச்சுட… சாப்பிடலாம்.. இப்போதைக்கு இட்லியும் சட்னியும்தான்.” சொல்லிவிட்டு கலகலவென சிரித்தாள் குழலி. கூடத்துக்கும், சமையல் கட்டுக்குமாய் விறுவிறுவென்று சுழன்று கொண்டிருந்தவனை அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் வளவன்.
      குழலியின், அப்பா அம்மாவின் மரணம். அதன்பின், மனைவிச் சொல்லே மந்திரமென நடந்து கொண்ட உடன்பிறப்புகள். எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கொண்டு, போனால் போகட்டும் இந்த சிறிய வீட்டை மட்டும் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். ''வாழப் பயந்தவனுக்கு பக்கத்தில் பத்துபேர் இருந்தாலும் பயம் போகாது. துணிந்தவனுக்கு எதுவும் தேவையில்லை. அவர்களின் துணிவே போதுமானது.'' குழலி விசயத்திலும் அதுதான் நடந்திருக்கிறது.
      பிறந்து வளர்ந்த ஊர். இந்த மண்ணில் இருக்கும் ஒவ்வொரு கல்லும் எனக்குத் தெரியும். அவைகளுக்கும் என்னைத் தெரியும். பின் நான் பயப்படவேண்டும். பக்கத்திலிருக்கும் தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியை. மாலையில் பத்து பதினைந்து பிள்ளைகளுக்கு டியூசன் மிஸ். கள்ளம் கபடமற்ற அந்த பிஞ்சு மழலைகளுடன் ஒவ்வொரு நாளின் பெரும்பகுதியும் கழிந்து விடுகிறது. பிறகு எனக்கென்ன கவலை?  கல்யாணமாகியிருந்தால் ஒன்றிரண்டு பிள்ளைகளுக்கு மட்டுமே அம்மாவாக இருந்திருப்பேன். இப்ப எத்தனை குழந்தை செல்வங்களுக்கு அம்மாவாக தெரிகிறேன் பாருங்கள். சொல்லிவிட்டு கலகலவென சிரிக்கும் குழலியைப் பார்க்கும் போது, வளவன் நினைத்துக் கொண்டான், அன்று மேடையில் துணிச்சலான கருத்துக்களைச் சொல்லும் போது மட்டுமல்ல, இன்று, நிஜ வாழ்க்கையிலும் குழலி துணிச்சலான பெண்தான்.
      எதோ ஒரு வேலையின் பொருட்டு குழலி வெளியே சென்றிருந்தாள். எதாவது புத்தகங்கள் கிடைத்தால் பொழுதை கழிக்கலாம் என்ற நினைப்பில் வளவன் தேட ஆரம்பித்தான். மரப்பீரோவில் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த டைரிகள். கதவை சற்று விசையாக இழுத்தபோது வரிசையிலிருந்து ஒரு டைரி கீழே விழுந்தது. எடுத்துப் பார்த்தான். அது, அவர்களின் கல்லூரி காலத்தின் கடைசி வருடத்திற்கானது. அனிச்சையாக ஒரு பக்கத்தை திருப்பினான். கல்லூரியில் நடைபெற்ற கவிதைப் போட்டியில் அவர்கள் இருவரும் கலந்து கொண்டதையும், முதல் பரிசு அவளுக்கு கிடைத்திருந்த போதும், வளவனின் கவிதைவரிகள் கொண்டிருந்த சிறப்பை பாராட்டி அந்த வரிகளை  சிலாகித்தும் எழுதியிருந்தாள். தொடர்ந்து அவள் இப்படி எழுதியிருந்தாள், “வளவன் என் போட்டியாளன்தான். ஆனால், பொறாமைக்காரனில்லை. வஞ்சமும் இல்லை. வழிதலும் இல்லை.” இதுபோதும் எந்த பெண்ணுக்கும் அவனை பிடித்துவிட.”  டைரியின் கடைசி இரண்டு பக்கங்கள் முழுவதும் வளவனைப் பற்றியே குறிப்பிட்டிருந்தாள் குழலி.
      ''கல்லூரி முடிந்த பின் உன்னை நான் இதுநாள் வரை மீண்டும் காணவில்லை. இப்பவெல்லாம் உன்னை அடிக்கடி பார்க்க ஆசைப்படுகிறேன். கேள்விப்படுகிறேன். வியாபார நொடி. வேறு இடம்தேடி குடும்பம் நகர்ந்துவிட்டதாக. நம்புகிறேன். நீயும் நானும் ஒரு நாள் கண்டிப்பாக சந்திப்போம். அப்போது, கொஞ்ச நாட்களாகவே நான் உன்னிடம் சொல்லத்  தவித்த, சூழலால் சொல்ல தவிர்த்த அந்த ஒற்றைச் சொல்லை நிச்சயம் சொல்லுவேன். நான் நிச்சயம் காத்திருப்பேன். காலம் காத்திருக்குமா?''
      ஊர் திரும்பும் நேரம். காரின் பின் இருக்கையில் அமர்ந்தவன் பக்கமாய் வந்து நின்றாள் குழலி. அவளைப் பார்த்து சிரித்தபடியே கூறினான் வளவன், “குழலி! இப்போதாவது சொல்லலாமா அந்த ஒற்றைச் சொல்லை…” நாணம் படர கால்விரல்களால் தரையில் கோலமிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் அந்த நவநாகரீக நங்கை.
      http://www.dinamalarnellai.com
       
    • By நவீனன்
      கடவுள்
      கடவுள்   ம.வே.சிவகுமார் இ ரண்டு நாட்களாகவே அந்தக் கருப்புப் பூனை இரவில் நான் உறங்கிக்கொண்டு இருந்த அறைக்கு வந்துகொண்டு இருந்தது. இருட்டில் தொப்பென்ற சப்தத்தில் கனவு கலைந்து நான் திடுக்கிட்டு கண் விழிப்பேன். காலடியில் மெத்தென்று பூனை இடறும். இன்னதென்று புரியாத கலவரத்தில் சுவரில் துழாவி விளக்கைப் போடுவேன். வெளிச்சம் பழகுவதற்குள் பூனை கட்டிலுக்கடியே போயிருக்கும். பயத்தில் வியர்க்கும். ஒரு சந்தேகத்தில் கட்டிலுக்கடியே குனிந்து பார்ப்பேன். அந்தக் கருப்புப் பூனை தரையோடு தரையாய் படுத்திருக்கும்.
      ‘‘மியாவ்.’’
      இரவு பூராவும் ஒரு நாள் பூனை கத்திக்கொண்டே இருந்தது. அடுத்த நாள் காலை என் அறைக்கு பெருக்கப் போன சௌம்யா கையில் துடைப்பத்துடன் சிரித்துக்கொண்டே வந்தாள்.
      ‘‘கங்கிராட்ஸ்!’’
      ‘‘என்ன?’’
      ‘‘நீங்க அப்பா ஆயிட்டேள்.’’
      ‘‘அதான் ஏற்கெனவே ரெண்டு குட்டி போட்டாச்சே. இப்ப அதுக்கென்ன?’’
      ‘‘ரெண்டில்லே, மூணு. ரூம்லே கட்டிலுக்கடியிலே அந்தக் கருப்புப் பூனை புதுசா மூணு குட்டி போட்டி ருக்கு.’’
      ‘‘எப்போ?’’
      ‘‘யார் கண்டா? துடைப்பத்தோட நுழையறேன். அந்தக் கருப்புப் பூனை உர்ருனு சீர்றது. என்னடான்னு குனிஞ்சு பார்த்தா குட்டியூண்டு குட்டி யூண்டா மூணு குட்டி’’ - சௌம்யா சிலிர்த்துக்கொண்டாள்.
      ‘‘அப்புறம்?’’
      ‘‘அப்புறம் என்ன விழுப்புரம். கதையா சொல்றேன்? எனக்குப் பயமா யிடுத்து. கதவை இழுத்து மூடிட்டு ஓடி வந்துட்டேன்.’’
      ‘‘என் மூக்குக் கண்ணாடி வேணுமே?’’
      ‘‘நீங்க தைர்ய புருஷர். தாராளமா போய் எடுத்துக்கோங்கோ.’’
      ‘‘டேய் சுந்தர்.’’
      ‘‘ஐயோ! அவன் வேணாம், குழந்தை’’ - சௌம்யா, தாய்ப் பூனை போலவே சீறினாள். சின்மயாவோ சுந்தரைவிடச் சிறியவள்.
      மூக்குக் கண்ணாடி இல்லாமல் இரண்டு நாட்கள் உலகம் மங்கலாக இருந்தது. அடுத்த நாள் திங்கள்கிழமை. அலுவலகம் உண்டு. கண்ணாடி இல் லாமல் எனக்கு பஸ் நம்பர் தெரியாது.
      நெஞ்சம் படபடக்க என் அறைக் கதவை மெள்ளத் திறந்தேன். பெரிய டர்க்கி டவலை ஒரு பாதுகாப்புக்கு என் கையில் வைத்திருந்தேன். நான் பயந்ததற்கு மாறாக என்னைப் பார்த் ததும் அந்தக் கருப்புப் பூனை மிரண்டு ஜன்னல் வழியாக வெளியே குதித்து ஓடிவிட்டது. கட்டிலுக்கடியில் ஆர்வ மாகக் குனிந்து பார்த்தேன். தட்டு முட்டுச் சாமான்களிடையே உள் ளங்கை அளவு இடத்தில் மூன்று பூனைக் குட்டிகள் சுருண்டு படுத்திருந் தன. சாம்பல் நிறம் ஒரு குட்டி, கருஞ்சாந்து நிறம் ஒரு குட்டி, பாம்பின் நிறம் ஒரு குட்டி.
      மூக்குக் கண்ணாடி அணிந்ததில் மூன்றும் பளிச்சென்று தெரிந்தது. சௌம்யாவைக் கூப்பிட்டேன். சுந்தரும் சின்மயாவும் கூடவே வந்துவிட்டார்கள்.
      ‘‘உஷ்!’’
      குட்டிகள் தூங்கட்டும் என்று சத்தம் போடாமல் பார்த்துக்கொண்டு இருந் தோம். ஐந்து நிமிடம் பார்த்ததில், ஆபீஸுக்கு அரை மணி நேர லேட் ஆனால் என்ன? அலுவலகத்தின் கணினி தேவதைகளிடம் எச்சில் ஒழுக சுவா ரஸ்யமாகச் சொல்வதற்கு ஒரு விஷயம் கிடைத்துவிட்டதே. வீட்டில் பூனைக் குட்டிகளும் அலுவலகத்தில் நல்லுறவும் இனி வளர்ந்தபடியே இருக்கும். உள்ளுக்குள் சிரித்தபடி வீடு திரும்பி னேன். சௌம்யா வாசல் படியில் பேய் அறைந்த மாதிரி வெளிறிப்போய் நின்றிருந்தாள்.
      ‘‘என்ன?’’
      ‘‘ப்ச்’’ - சௌம்யா கண் கலங்கி முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.
      ‘‘யாருக்கென்ன?’’
      சௌம்யா உதடு துடிக்க என்னைப் பார்த்தாள். நான் வந்தது தெரிந்து குழந் தைகள் மௌனமாய் வந்து நின் றார்கள்.
      ‘‘என்னடி?’’
      ‘‘பூனை...’’
      ‘‘பூனைக்கென்ன?’’
      ‘‘அந்த கருப்புப் பூனை செத்துப்போயி டுத்து. யாரோ பைக் கடங்காரன் அடிச்சுட்டுப் போயிட்டான்.’’
      ‘‘ஐயையோ எங்கே?’’
      ‘‘கரெக்டா நம்ம வீட்டு வாசல்ல. தாயி சொன்னா. ஓடிப் போய் பார்த்தேன். வாய்கிட்டே ஒரே ஒரு கோடு ரத்தம், அவ்வளவுதான்!’’
      ‘‘த்சு.’’
      ‘‘குழந்தைகள் ஸ்கூல் விட்டு வர்றதுக்குள்ளே குப்பைக்காரி கிட்டே பத்து ரூபா குடுத்து எடுத் துண்டு போகச் சொல்லிட்டேன்.’’
      ‘‘ஓ!’’
      ஆகக்கூடி ஜன்னலில் மிரண்டு குதித்து ஓடியதுதான் அந்தக் கருப்புப் பூனையை நான் கடைசி யாகக் கண்ட காட்சி.
      ‘‘அப்போ குட்டிங்க?’’
      ‘‘அது இருக்கு. பசியிலே கியா கியான்னு கத்திண்டு.’’
      வழக்கமாக ருசித்துச் சாப் பிடும் டிபன் வேண்டியிருக்க வில்லை. குழந்தைகள் விளை யாடப் போகவில்லை. சௌம்யா, பூக்காரியிடம் பூ வேண்டாம் எனச் சொல்லிவிட்டாள். கவிந்த சோகம் போல உலகை இருள் சூழ்ந்தது. கட்டிலுக் கடியே குட்டிகளின் சத்தம் ஈனஸ்வரமாக ஒலித்தது.
      நான் சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு கிளம்பினேன். ஒரு இங்க் ஃபில்லர் இருந்தால் என்னால் அந்தக் குட்டிகளின் பசியை ஆற்றிவிட முடியும். ஆனால் காலம் மாறிவிட்டது. பெட்டிக்கடைகளில் முன் போல் இங்க் ஃபில்லர்கள் கிடைப்பதில்லை.
      ‘‘ஜெல் பேனா இருக்கு. தரட்டுங்களா?’’
      மெடிக்கல் ஷாப்பில் பஞ்சு வாங்கினேன். சௌம்யா, பாக்கெட் பால் காய்ச்சித் தந்தாள். சற்று நேரம் சூடு ஆறட்டும் என்று மின்விசிறி போட்டேன். ஒரு தகப்பன்சாமி போல நான் பாலூட்டும் வைபவத்தைக் காண, சௌம்யாவும் குழந்தைகளும் என்னைப் பின்தொடர்ந்தார்கள்.
      குட்டிகள் இன்னும் கண் திறக்கவில்லை. கை நடுங்க, சாம்பல் நிறப் பூனையைத் தூக்கினேன்.
      குட்டிப் பூனை எனக்கு அடங்கியது. என்னையே அந்த நிமிடத்தின் மேய்ப்பனாக ஏற்றுக்கொண்டது. பதிலுக்கு நான் அந்தப் பூனையை என் உள்ளங்கையில் தாங்கினேன். நான் அதன் ரட்சகன் ஆனேன். ஆறிய பாலில் பஞ்சை நனைத்து வாயில் பிழிந் தேன். என் கிருபை உனக்குப் போதும்.
      சௌம்யாவும் குழந்தைகளும் என்னையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். அந்தக் குட்டிப் பூனைகள் மூன்றும் இதற்குள் என் உடல் சூட்டில் பாதுகாப்பாக கண்ணயர்ந்து விட்டன.
      ‘‘சாப்பிட வர்றேளா?’’
      ‘‘வேண்டாம்.’’
      அந்தக் குட்டிகள் மூன்றும் இவ்வாறு எங்கள் குடும்பத்தில் பிரவேசித்தன. அமல், விமல், கமல் என்று சின்மயா அவற்றுக்கு ஞானஸ்நானம் செய்து வைத்தாள். பழைய ஸ்கூட்டர் டயரில் ஒரு மெத்தை தயார் செய்தான் சுந்தர். சௌம்யா கூடுதலாக தன் பாதுகாப்பு வளையத்தில் அந்தப் பூனைகளையும் கொண்டுவந்தாள். கட்டிலுக்கடியே அவை கண் திறந்தபோது, அறையில் மடித்துக்கட்டிய லுங்கியுடன் நான்தான் நின்றிருந்தேன். கடவுளின் விஸ்வரூபம்.
      ‘‘வாருங்கள் என் குட்டிகளே. நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன். நானே உமக்கு வழியும், ஜீவனுமாய் இருக்கிறேன்.’’
      குட்டிகள் என்னைப் பற்றிய பயமின்றி வளர்ந்தன. பல்வேறு அலுவல்களுக்கிடையே அவற் றைப் போஷிப்பது என் தர்மம் ஆயிற்று. மழைக் காலம் வந்தது. புறநகர் வீட்டில் தண்ணீர் புகுந்தபோது மூன்று நாட்கள் எங்களுடன் அந்தப் பூனைக் குட்டிகளும் மொட்டை மாடி யில் வாசம் செய்தன. அத் தனை மழையிலும் எப்போதும் அவற்றுக்குக் காய்ந்த மூலை கிடைக்கச் செய்தேன். குளிர் காலம் தொடர்ந்தது. சௌம்யா என் ஜானவாசக் கோட்டை எடுத்து பூனைகளை மூடினாள். வெயில் காலத்திலோ அவற் றின் தாகத்துக்குத் தண்ணீர் வைத்தாள்.
      வீட்டில் இப்போதெல்லாம் நேரம் போவதே தெரியவில்லை. காலடியில் பஞ்சு உருண்டைகள் மிதிபட்டுவிடாமல் பார்த்து நடப்பதற்கே ஒரு கவனம் வேண்டியிருந்தது. பட்ஜெட்டில் பால் பாக்கெட் கூடியது. குறுகிய காலத்திலேயே அந்தப் பூனைகள் கட்டில், சோபா என அனைத்திலும் ஏறி இறங்கின. வெளியே புறப்படும்போது பூனைகள் எதிர்ப்பட்டால் நற்சகுனம் என்று ஆகிப் போனது.
      சின்மயா, பூனையின் துணையைக் கொண்டு தனியே இருக்கப் பழகினாள். சுந்தர் அவற்றுடன் ஓடி விளையாடி ஒரு சுற்று இளைத்தான். சௌம்யா, தாய்மையின் கருணையில் ஒளிர்ந்தாள். பூனைகள் வளர்க்கும் வீடு என்று எங்கள் வீட்டுக்கு புதிய அடையாளம்.
      பூனைகள் வளர்ப்பின் அடுத்த அத்தி யாயத்தில் முதன்முறையாக ஓரிரு பிரச்னை கள் துவங்கின. அமல், ஒரு நாள் வீட்டில் குற்றுயிராக ஒரு அரணையைக் கடித்துக் கொணர்ந்தான். விமல், தோட்டத்துப் பசுமையில் தேடி வரவேற்பறை சோபாவின் கீழ் ஓணான் ஒன்றை சிரச்சேதம் செய்தி ருந்தான். பக்கத்து வீட்டில் கிளி வளர்ப்பதால் ஜன்னல்களை மூடிக்கொண்டார்கள். வீட்டில் பூனைகளை வளர்க்கவே கூடாது. தரித்திரம் வரும் என்று வந்து போன நண்பர்கள் அக்கறையாகச் சொன்னார்கள். அவர்களுக்கு வாழ்வில் எடுத்ததற்கெல்லாம் பயம். வீட்டில் காளி, நரசிம்மர் படம் இருந் தால் ஆகாது. சஞ்சீவி மலையைத் தூக்கும் ஹனுமார் படம் கூடாது என்று எதைப் பார்த்தாலும் பயந்து சாவார்கள். சினிமாக் களில் அந்தக் கருப்புப் பூனை பணக்கார வீட்டில்தானே வருகிறது? தவிரவும் ஜேம்ஸ் பாண்ட் படங்களின் வில்லன்கள் முழங் கையில் வைத்து ஆசையில் தடவுவது பூனை களைத்தானே?
      அண்ணன் வீட்டில் அஞ்ஞாத வாசம் முடிந்து எங்கள் வீட்டுக்கு நாடாறு மாதம் இருக்க வந்த என் அம்மா, பூனைகளின் ஒரே ஒரு முடிகூட நம்மால் விழலா காது என்றும், அப்படி விழ நேர்ந்தால் அது கொடிய பாவம் என்றும் அதற்குப் பரிகாரமாக தங்கத்தில் ஒரு பூனை செய்து யாராவது பிராமணருக்குத் தானம் கொடுக்க வேண்டும் என்று சொன்னாள். ‘‘அது ஏன் பிராமணாளுக்குக் குடுக்கணும்? வேற யாருக்காவது குடுத்தா பாவம் போகாதா?’’
      ‘‘போடா. தெரிஞ்சதைச் சொன்னேன். பெரியவா சொல்லுவா.’’
      ‘‘மியாவ்.’’
      அம்மாவின் கால்களில் உரசி பூனையன்று சரஸமாடியது. கூச்சத்தில் அம்மா கத்தியதை சின்மயாவும் சுந்தரும் சுற்றி வந்து கைத் தட்டி ரசித்தார்கள். சௌம்யா சிரிக்காமல் புத்தர் போல் அம்மாவுக்கு காபி வைத்துப் போனாள்.
      வீட்டுக்கு அம்மா வந்து விளையாட்டு போல் ஒரு மாதம் ஆனது. சின்மயாவுக்கு திடீரென்று இரவு நேரங்களில் அடிக்கடி உடல்நலம் சரியில் லாமல் கஷ்டப்பட்டாள். வந்திருப்பது மூச்சுத்திணறல் என்று அம்மா கண்டுபிடித் தாள். குழந்தை சுவாசத்தில் எலும்புக்கூடு தெரிந்து மறைந்தது. மூச்சுக் காற்றில் பிசிறடித்து விசிலடித்தது. சின்மயா தினந்தோறும் இரவுகளில் செத்துச் செத்துப்பிழைத்தாள்.
      ‘‘வீட்ல பெட் அனிமல்ஸ் ஏதாவது வளர்க்கறீங்களா?’’
      ‘‘டாக்டர்?’’
      ‘‘நாய், பூனை இப்பிடி ஏதாவது?’’
      ‘‘மூணு பூனைங்க இருக்கு டாக்டர்.’’
      ‘‘அமல், விமல், கமல்’’ என்று பெயர்களை சின்மயா பலவீனமாகச் சொன்னாள்.
      ‘‘அப்ப அதுதான். பெட்ஸ் அலர்ஜி!’’
      ‘‘அதுக்கு என்ன பண்ணணும்?’’
      ‘‘அலர்ஜின்னு பொதுவா சொன் னேன். அதேசமயம் இது ஆஸ்துமால போய் முடியும். ஸ்டீராய்ட்ஸ் குடுத்து கன்ட்ரோல் பண்ணலாம். ஆனா அதுல கெடுதலான பின்விளைவுகள் ஜாஸ்தி.’’
      ‘‘ஓ!’’
      ‘‘சுருக்கமா பெத்த பாசமா, வளர்த்த பாசமான்னு நீங்க முடிவெடுக்க வேண்டிய நேரம். குழந்தைக்கு பூனை ஆகாது. குழந்தை உடம்பு சரியாகணும்னா வீட்ல பூனைகள் கூடாது.’’
      வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் யாரும் யாருடனும் பேசவில்லை. டாக்டரிடம் போய் வந்த விவரம் பற்றி அம்மா கேட்டாள். இத்தனை நாட்கள் பழகியதில் அவளுக்கும் பூனைகள் பிடித்துவிட்டன. அவை இல்லாமல் வீடு வெறிச்சென்றுதான் இருக்கும் என்பதை ஒப்புக்கொண் டாள். சின்மயாவுக்குக் கோபம் வந்து விட்டது. தனக்கு எது வந்தாலும் தான் பூனைகளை பிரியப் போவ தில்லை என அழுதுகொண்டே அறி வித்தாள். சுந்தர் அதை ஆமோதித்தான். வீடு நெடு நேரம் அமைதியாக இருந்தது.
      ‘‘மியாவ்’’ - பூனைகள் வரப்போகும் துயரம் தெரியாமல் உற்சாகக் குர லெழுப்பி சௌம்யாவை சுற்றிச் சுற்றி வந்தன. இரவு ஒன்பது மணிக்கு எப்போதும் போல் சௌம்யா பூனை களுக்குப் பால் வைத்து அவை குடிப் பதையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள்.
      வீட்டின் கடவுள் என்ற முறையில் என் பொறுப்பு இதில் கூடுதலாக இருந்தது. சின்மயா என் மகள். அவளை நானே படைத்தேன். நடுவே கொஞ்சம் நாட்கள் நான் பூனை களுக்குக் கடவுளாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் வெள்ளம், சுனாமியென்று தன்னை நம்புகிற எத்தனை பேரை கடவுள் கைவிட்டிருக்கிறார்?
      சின்மயாவின் ஆரோக்கியமே முதல் முக்கியம்.
      பதினோரு மணிக்கு கூர்க்கா ராம் லால் வந்தான்.
      சுந்தரும் சின்மயாவும் தூங்கிவிட் டார்கள். அம்மா, ‘‘இந்தக் கண்ராவி எல்லாம் நான் பார்க்க வேண்டாம்’’ என உள்ளே போய் ஜன்னல் வழி யாகப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். பூனைகளுக்கான கடவுளின் திக்குத் தெரியாத காட்டில் திசைகளும் தெரியாமல் விட்டுவிடுகிற திட்டம்.
      சௌம்யா நான் சொல்லியிருந்தபடி கையில் சாக்கு எடுத்து வந்தாள். ராம் லால் சாக்கை அகலமாகப் பிடித்துக் கொண்டான். அமல், விமல், கமல் என்று ஒவ்வொன்றாக பூனைகளைப் பிடித்து சாக்குக்குள் போட்டேன். ராம்லால் அவசரமாக சணலில் சாக்கைக் கட்டினான்.
      ‘‘சிட்லபாக்கம் சுடுகாடு தெரியுமா?’’
      ‘‘மாலும் ஸாப்.’’
      ‘‘அதைத் தாண்டி விட்டுடு.’’
      ராம்லால் இருட்டில் பல் தெரிய பணத்தை வாங்கிக்கொண்டான். சொன்னதற்கு தலையாட்டி மூட் டையை எடுத்துக்கொண்டான். சௌம்யா என் தோளில் சாய்ந்து விம்மினாள். மூட்டை ஆவேசமாக நெளிந்தது. ராம்லால் தெரு முனை திரும்பும் வரை இருட்டில் வீட்டு வாசலில் அசையாமல் அப்படியே நின்றிருந்தோம்.
      எல்லாம் கடவுள் செயல்!
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      இலுப்பைப் பூ ரகசியம்

      இலுப்பைப் பூ ரகசியம்   தமயந்தி ப ண்ருட்டி வழியாகப் போகும்போது காற்றில் சிறகு கட்டி அலைந்த இலுப்பைப் பூவின் வாசம் ஏனோ அமுதாவை நினைவு படுத்தியது. அமுதாவும் நானும் அந்தப் பெண்கள் விடுதியைவிட்டு வெளியேறியது ஒரு துரதிர்ஷ்டம் சார்ந்த சுவாரஸ்யமான அனுபவம்.
      ஓர் அதிகாலையில், எங்கள் அறைக்குள் இருவர் நின்றிருந்தனர்.அன்றைக்கு நான் 12 மணிக்கு மேல் தூங்கியதாக ஞாபகம். எங்கள் அறையிலிருந்த காமாட்சிதான் முதலில் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்துச் சத்தம் போட்டாள். அப்போது மணி 1 இருக்கலாம். தொடர்ந்து, அறையிலிருந்த ஆறு பேரும் சத்தம் போட்டதில், அந்த இரண்டு பேரும் ஷெல்பிலிருந்த வாட்ச், மோதிரம் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு மெள்ள நடந்து வெளியே போய், எங்களை உள்ளே வைத்துக் கதவைக் தாழிட்டனர்.
      உண்மையில் என்ன நடக்கிறதென்று தெளிவாகத் தெரியாமல்தான் அதிர்ச்சியில் தன்னிச்சையாக நான், பொம்மி, ஷர்மி எல்லோருமே கூச்சலிட்டு இருக்கிறோம் என்பது மெதுவாகவே தெரிந்தது, யார் யார் ஷெல்பிலிருந்து என்னென்ன பொருட்கள் திருடு போயிருக்கின்றன என்பதைப் பார்த்தபோதுதான் எனது ஷெல்பில் புடவைகள் காணாமல் போயிருப்பது தெரிந்தது. விடுதி வார்டனுக்கு நான் போன் செய்து, அவர்கள் வந்து கதவைத் திறந்துவிடுவதற்கு அரை மணி நேரத்துக்கு மேலாகியிருந்தது.
      அதைவிடவும் ஆச்சர்யம்... ஏதோ விக்கிர மாதித்தன் கதையைக் கேட்பது போலொரு பாவனையில், ‘‘சரி, தூங்குங்க’’ என்று சொன்னது தான். வார்டனின் கணவர் எங்கள் அறையை ஒரு சி.பி.ஐ. அதிகாரி போல் பார்த்துவிட்டு வெளியேறினார்.
      ‘‘இப்படிச் சொன்னா எப்படி? போலீஸைக் கூப்பிடுங்க’’ என்றாள் அமுதா.
      ‘‘காலைல பாத்துக்கலாம்மா! இது அவசரப் படுற விஷயமில்ல. பொண்ணுங்க ஹாஸ்டல்!’’ என்றபடி, மேலும் பேச விருப்பம் இல்லாதது போல் வார்டன் நடந்தார்.
      கதவைப் பூட்டிவிட்டு, அமுதா சுவரில் காலை எட்டி உதைத்தாள். இந்தக் கோபம் அமுதாவிடம் எனக்கு ரொம்பவும் பிடித்த ஒன்று. எதைச் சொல்லவேண்டுமோ அதை அமைதியாகவே சொல்லிக்கொண்டு போகிறவள் கோபப்படும் தருணங்கள் அழகானவை!
      அமுதாவும் நானும் ஒரு வானொலி நிலை யத்தில் முதலில் பணியாற்றிக்கொண்டு இருந்தோம். சந்தோஷமற்ற வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பாய் நிகழ்வுகள் என் வாழ்வின் நடந்தபடி இருக்க, அமுதா எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானாள். தனிமையின் கொடூரத்தில் நான் சிக்கித் தவித்த தருணங்களில் அவள் என் மடியில் படுத்துக் கொண்டு, சிண்ட்ரெல்லா கதை கேட்டிருக்கிறாள். என் மகனை இழந்து நான் தவித்தபோது, ‘‘நான் தான் அவனாம்’’ என்று என் கன்னங்களை ஏந்தியபடி சொல்லியிருக் கிறாள். தாஸ்தாயெவ்ஸ் கியின் அல்யூஷா மாதிரி, ‘நான் மரித்த பிறகு என் கல்லறையின் மீது ரொட் டித் துண்டை வைத்துவிடு. அதைச் சாப்பிட வரும் பறவைகளின் இரைச்சல் என் தனிமையைக் கிழிக் கட்டும்’ என்றபோது அவள் கன்னத்தில் கோடு களாய் கண்ணீர் இறங்கி யிருக்கிறது.
      கிட்டத்தட்ட என் நிழல் போலிருந்த அமு தாவை நான் பிரிவேன் என்று நினைத்ததில்லை. ஆனால், நினைப்பது போல் அமைவதில்லையே வாழ்க்கை? சந்தர்ப்பங்களின் வலையில் எல்லோ ரும்சரிவதுண்டு. அப்படித்தான் நானும் அவளும் சரிந்து விரோதத்தை வாரியணைத்துக் கொண் டோம்.
      விடுதியில் திருட்டுப்போன பொருட் களைப் பற்றி நான் அலுவலகத்தில் தற்செயலாகச் சொன்னேன். அப்போது நான் ஒரு தினசரியில் வேலை பார்த் துக்கொண்டு இருந்தேன். ரிப்போர்ட் டராக இருந்த நண்பர் அதை ஏரியா போலீஸில் சொல்ல, நான் அலுவல கத்தைவிட்டு விடுதிக்குச் செல்லும் முன்பே போலீஸ்காரர்கள் விடுதிக்குச் சென்றிருக்கிறார்கள். அப்போது அமுதா ஒரு தொலைக்காட்சியில் பொறுப்பாளராக இருந்தாள். போலீஸ் வந்தது குறித்து அவளுக்குச் சந்தோஷம்.
      போலீஸ் வந்த பிறகுதான், அந்த விடுதிக்கு லைசென்ஸே இல்லை என்பது தெரியவந்தது. வார்டனும் வார்டன் கணவரும் எங்களை விரோதியைப் போலப் பார்த்து, போலீஸ் போனவுடன், ‘‘உங்க மீடியா திமிரைக் காட்டுறீங்களா? கேஸ் போட்டு உங்களை உள்ள வைக்கிறோம் பாருங்க’’ என்றனர்.
      வார்த்தைகளின் சூடு எங்களைப் பொசுக்க, நான் மறுபடியும் ரிப்போர்ட் டர் நண்பரைத் தொடர்பு கொண் டேன். அரைமணி நேரத்தில் போலீஸ் மீண்டும் வந்து ஹாஸ்டல் முழுக்கச் சோதனை போட்டார்கள். ‘‘வாய் பேசுறியா நாயே? ஜட்டியோட நடக்க வெச்சு இழுத்துட்டுப் போவேன். லேடீஸ் ஹாஸ்டல் நடத்துற லட்ச ணமா இது?’’ என்று கத்த, வார்டன் கணவர் நடுங்கினார்.
      ‘‘திருட்டுப் போன சாமானுக்கான பணத்தைக் கொடுத்துடுறோம்’’ என்று பவ்வியமாகப் பேசி, அவர்கள் முன் எங்களிடம் கையெழுத்துப் போட்டு வாங்கிக்கொண்டு பணத்தைக் கொடுத்தனர்.
      அதற்குப் பிறகு எங்களால் அந்த விடுதியில் தங்க முடியவில்லை. உடனடியாக அதைக் காலி செய்து விட்டு எங்கு போக என்றும் தெரியவில்லை. எங்கும் தங்க வழியில்லாமல் அமுதா, பொம்மி, நான் மூன்று பேரும் இரண்டு நாள் ஓட்டல் அறையில் தங்கியிருந்தோம்.
      எனக்கும் அமுதாவுக்கும் இடையில் கோடு போட்டது பொம்மி தான். பொம்மி ஒரு வகையில் அமுதாவுக்கு நெருங்கின சொந்தம் என்றாலும், அமுதா என்னுடன் நெருக்கமாக இருந்தது அவளுக்கு சங்கடமாக இருந்திருக்குமோ என்று இப்போது தோன்றுகிறது. அப்போது அமுதா இல்லாத நேரங்களில் பொம்மி அமுதா பற்றியும், அமுதாவின் அம்மா பற்றியும் மோசமாகப் பேசியது எனக்குப் பிடிக்காததால், எதுவுமே சொல்லாமல் இருந்தேன்.
      ‘‘நான் சொல்றது கேக்கா? அம்மு வுக்குப் பசங்க மேல ஒரு கிரஷ் உண்டு.’’
      அமுதா எங்களுடன் வேலை செய்த ஒருவரைக் காதலித்தது எனக்குத் தெரியும்; அதைவிட பொம்மி இரவு நேரம் விடுதிப் படுக்கையில் போர்வையைப் போர்த்திக்கொண்டு ‘செல்’லில் நாலைந்து பேருடன் கதைத்ததும் எனக்குத் தெரியும் என்பதால், நான் அமைதியாகவே இருந் தேன். என் வாழ்க்கையும் மறுபடியும் முதலிலிருந்து தொடங்க இருப்பது அமுதாவுக்கும் தெரியும். ஏதோ ஒரு பனிப்போர்வையை எனக்கும் அமுதாவுக்கும் இடையில் பொம்மி விரிக்கத் தொடங்கியது, நாங்கள் மூன்று பேரும் ராயப்பேட்டையில் ஒரு வீடு எடுத்துத் தங்கினபோது புலப்படத் தொடங்கியது.
      நாங்கள் பிரிந்தபோது அமுதாவும் நானும் அதிகம் பேசிக்கொள்ளவில்லை. பின்னர், அந்த வீட்டிலிருந்து என் சாமான்களை எடுக்கவும், வீட்டுக்காக நான் கொடுத்த அட்வான்ஸை வாங்கவும் நான் என் சித்தியோடு போனபோது, என் சாமான்களைத் தனியாக அநாதைப் பிணம் போல் சுருட்டி வைத்து, அதனோடு நான் அமுதாவுக்கு வாங்கிக் கொடுத்திருந்த துணிகளையும் வைத்திருந்தாள். அந்த நிராகரிப்பின் வலி என்னை மின்னல் கிளையாய் ஆக்கிரமிக்க, நொடியில் அந்தத் தவற்றைச் செய்தேன்.
      அறையில் நான் ஒட்டி வைத்திருந்த அழகான போஸ்டரை சட்டென்று கிழித்தேன். அவள் என் சித்தியிடம் கணக்குகளை விவரித்துக்கொண்டு இருந்தாள். பொம்மியும் கனத்த பார்வையுடன் சாதித்த உணர்வுடன் நின்றிருந்தாள். பொம்மிக்கு தி.நகரில் ஒரு செருப்பு வாங்கி வந்தது ஞாபகம் வந்தது. என் சித்தியைப் பார்த்து, ‘‘கூட 300 ரூபாயைக் கழிச்சிக்குங்க. செருப்பு வாங்கியிருக்கு’’ என்றேன்.
      பொம்மி எரிக்கிற மாதிரி என்னைப் பார்த்தாள். சாகும்வரை அவளை மன்னிக்க மாட்டேன் என்று தோன்றியது. லாயிட்ஸ் ரோடு அருகே வரும் போது, ‘வீட்டு சாவியைத் தரவும்’ என்று பொம்மி எஸ்.எம்.எஸ். அனுப்பினாள். கொண்டுபோய்க் கொடுத்துவிடலாமா என்று ஒரு நிமிடம் தோன்றியது. இரண்டு பேரைப் பிரித்த யாரும் நன்றாகவே இருக்க மாட்டார்கள் என்று சபித் தேன்.
      என் ஆற்றாமையை அமுதாவின் அத்தைப் பையனிடமும், அவளது அம்மாவிடமும் தொலைபேசியில் கொட்டித் தீர்த்தேன். பிரிவின் விளக்கங்கள் புரிந்தும் புரியாமலும் நாட்கள் ஓடினபடியே இருந்தன. சித்தி வீட்டில் கொஞ்ச நாள் இருந்தேன். மெள்ள மெள்ள தனிமையும் ஏமாற்றங்களும் என்னைக் கவிந்தபடியே இருந்தன. மின்விசிறி சுழலும் ஒலிகூட என்னை மிரட்சியடைய வைக்குமளவுக்குத் தனிமை என்னை ஆக்கிரமித்தது.
      சுயலாபங்களுக்காகக் கைகளை விட்டுச் செல்லும் யாருக்காகவும் வருத்தப்படக் கூடாது என்று தீர்மானித்த தருணம், அந்த வீட்டு சாவியை கூரியரில் அனுப்பிவைத்தேன். அது கிடைத்ததா இல்லையா என்பது தெரி யாமல் போனாலும், அமுதாவைப் பற்றிய சேதிகள் யார் மூலமாவது என்னை வந்த டைந்துகொண்டுதான் இருந்தன. அவள் தற்சமயம் பணிபுரியும் வானொலியில் பணியாற்றும் என் தோழி, அவள் என்னை ரொம்பத் தேடுகிறாள் என்றும், என் குரலைக் கேட்கணும் போலிருக்கு என்கிறாள் என்றும் சொன்னபோது, லேசாகப் புன்னகைத்தேன். நம்பிக்கைகளற்று என் கால்கள் ஆடின.
      பொம்மிக்குத் திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று காவ்யா சொன்னாள். அவளது காதலர்களின் வரிசை என் கண்முன் வந்து சென்றது. ஒரு முறை சென்னைக்குச் சென்ற போது, நான் பயணித்த காரில் அமுதாவின் வானொலி நிகழ்ச்சி ஒலிபரப்பாகிக்கொண்டு இருந்தது. மூக்கடைத்தாற்போல மாறியிருந்தது அவள் குரல். வரவழைக்கப்பட்ட உற்சாகத் துடன் நிகழ்ச்சிக்கு தொடர்புகொள்ள வேண்டிய தொலைபேசி எண்ணைச் செயற்கையாகச் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தாள்.
      காரை ஓட்டின என் நண் பர், என்ன காரணத்தாலோ வேறொரு வானொலி நிகழ்ச்சிக்கு மாற்றி, அதில் ஒலிபரப்பான பாடலை லேசாகமுணு முணுத்தபடி காரை ஓட்டினார். என்றாலும், ஒரு காற்று போல அமுதாவின் குரல் என்னை ஸ்பரிசிக்காமலே என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டது. சிறகு முளைக்கும் குரலின் பட படப்பு என்னைக் கவ்வி விடுமோ என்கிற பயத்தில், நான் நகர்ந்து உட்கார்ந்தேன். ஆனாலும், சிறகுகளின் பட படப்போடு ரொட்டித்துண்டு களைக் கொத்தித் தின்னும் பட்சிகளின் பரபரப்பான இரைச்சல் என்னைச் சூழ்ந்தது.
      சிக்னல் விழுந்து சிவப்பு விளக்கின் அடியில் கார் நின்றது... ரொட்டித் துண்டுகள் காலியான பிறகு பறவைகளின் இரைச்சல்களற்று உருவாகும் வெற்றிடத்தின் நிசப்தம் போல!
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
         பெத்த மனசு ( சிறுகதை)

      செந்தமிழ்ச்செல்வி
      தம்பி மதியழகா... நான் உன் கிளி சின்னம்மா பேசுறன்பா.... உன் அம்மாவ ஒருதடவ வந்து பார்த்துட்டு போயிடப்பா... மருந்து மாத்திரை எதுவும் சரியாகல... எதுவும் சொல்லமுடியாதுப்பா.... என்று பேசிய கிளி சின்னம்மாவின் பேச்சை சிலைபோல் கேட்டுக்கிட்டே இருந்தன் கண்களில் என்னையறியாமல் கண்ணீர் கொட்டியது... சரிம்மா... நான் சீக்கிரமா வரன்.. என்றவாறு பதிலுக்காக காத்திராமல் தொலைபேசியை வைத்துவிட்டு எனது அறைக்குள் சென்று அமர்ந்துகொண்டேன்
      அப்பா எனக்கு ஆறு வயசிலயே விபத்தில இறந்திடாரு... அப்போ தங்கை றேனுவிற்கு மூனு வயசு. அப்புறம் எங்களுக்கு எல்லாமே அம்மாதான்... அம்மா படிகல ஆனா பக்குவமானவங்க.. நல்லது கெட்டது எல்லாம் தெரியும். அப்பாவின் காப்பீட்டு பணம் மட்டுமே அப்பா விட்டுச்சென்ற முதலீடு. அதை அம்மா வங்கியில் பத்திரப்படுத்தி எங்களுக்கு மருந்து போல் செலவு செய்து எமது வாழ்வை உயர்த்தியவள்..
      அப்பா இறந்த புதிதில் அம்மாவுடன் சேர்ந்த உறவுகள் அப்பாவின் காப்பீட்டு பணத்தை அம்மாவிடம் கைமாறாக கேட்டு அம்மா மறுத்ததால் பகைவளர்த்து ஒதுங்கிக்கொண்டார்கள்...
      அன்றொருநாள் நடு இரவு அம்மா மெதுவாக யார்கூடவோ பேசும் சத்தம் கேட்டது.. நான் மெதுவாக சென்று பார்த்தேன் , அம்மா தலைநிறைய பூவோடு பொட்டும் வைத்து பழய அழகிய அம்மாவாக அப்பாவின் படத்தின் முன்பாக இருந்து அழுதவாறு பேசிக்கொண்டிருந்தார்...
      ""என்னங்க ஊர் உலகத்திற்கு நீங்க இல்லாம இருக்கலாம்.. ஆனா எனக்கு எப்பவும் என்கூடதாங்க நீங்க இருக்கீங்க... நீங்க இல்லை என்ற தைரியத்தில என்னென்னமோ எல்லாம் பேசுறாங்க... அசிங்கமா பார்க்கிறாங்க... முடியலங்க.. எனக்கு... என விசும்பியவாறு தேம்பி அழுதாள் அம்மா...
      நான் சிறிய தயக்கத்தோட அம்மாவின் அருகில் சென்று அமர்ந்துகொண்டேன்... விறு விறு என பொட்டை நீக்கி பூமாலையை கழட்டி அப்பா படத்திற்கு போட்டவள்.. என்னை அணைத்துக்கொண்டாள்... அப்பாவின் படத்தை பார்க்கும் போது எனக்கும் அழுகை வந்துவிட்டது. என்னை அழைத்துவந்து படுக்கவைத்தாள்...
      மறுநாள் அப்பாவின் நண்பர் ராமு மாமா எங்க வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றார் ...
      ""அம்மா ராமு மாமா வந்திருகார்மா... என கூறினேன்... முகத்தை சுருக்கியவாறு அம்மா வந்தாள்...
      வாசலில் போய் அவரை பார்த்தாள்...
      ""என்ன பரமேஸ்வரி எப்படி இருக்கீங்க.. எல்லாம் முடிஞ்சு 6 மாசம் ஆச்சு இன்னுமா கவலைல இருகீங்க என்றார்...
      அம்மா அதை காதில் போடாமல் சொல்லுங்க சார்... என்றாள்..
      வாசல்ல நிக்கவச்சே பேசுறியேம்மா... இது என் நண்பன் வீடு... உள்ளே வரலாமா என்றார்...
      அரை மனதுடன் "ம் வாங்க சார்.. என்றாள் அம்மா
      அவரும் வந்து உட்காந்துகொண்டார்...
      நானும் தங்கையும் விளையாடிட்டு இருந்தம்...
      ""பரமேஸ்வரி இனி என்ன செய்யப்போறிங்க... எப்படி பசங்க எதிர்காலம் ...ஏதாவது யோசிச்சிங்களா எனக்கேட்டார்..
      ""இல்லங்க... பார்ப்பம் அவரும் கடவுளும் ஏதாவது வழி காட்டுவாங்க என்றாள் அம்மா...
      "" மறுமணம் ஏதாவது.... என்று அவர் முடிக்கும்முன்
      அம்மா சத்தமாகவும் உறுமலாகவும்... ""சார்... நீங்க வந்த காரணம் என்ன? என நெருப்பாய் முறைத்தாள்....
      ""சரி விடும்மா பார்க்க அழகா இருக்கா பசங்க சின்னவங்க. நீ வாழவேண்டிய வயசு இளமை இருக்கும் போதுதான் எதையும் சாதிக்கமுடியும்... என தொடர்ந்தவரை..
      "" மிஸ்டர் ராமு இங்க உங்க நண்பர் இல்லை. இனிமேல் இங்க வராதீங்க.. இப்ப நீங்க கிளம்பலாம் என்று வாசலை நோக்கி கையை நீட்டினாள்...
      நாட்கள் மாதங்கள் வருடங்கள் என ஓடியது... அம்மாவிற்கும் எமக்கும் நல்லது செய்வது போல் வரும் உறவுகள் அம்மாவின் உடலையும் காப்பீட்டு பணத்தையுமே குறி வைத்தன.
      கணவனை இழந்து ஒரு பெண் சுயாதீனமாக ஒழுக்கமாக வாழ இந்த சமூகத்தில் எத்தனை தடைகள்... அம்மா இரும்பாக இருந்து எல்லாத்தையும் தகர்த்து எங்களை வளர்த்துவந்தாள்..
      அப்பாவின் இறப்பின்பின் அம்மாக்கு அடிக்கடி உடல் நலக்குறைபாடு வரும். ஆனாலும் எதையும் பெரிதுபடுத்தாமல் எமக்காகவே தன்னை ஒரு மெழுகு வர்த்தி போல் உருக்கிக்கொண்டார்... எது செய்வதாக இருந்தாலும் அப்பாவின் படத்தின் முன் உட்கார்ந்து அவருடன் பேசிவிட்டுதான் செய்வாள்.
      எனக்கு படிப்பு முடித்து தனியார் வங்கியில் வேலை கிடைத்தது.. சில வருடத்தில் தங்கை திருமணத்தை சிறப்பாக நடத்தி வைத்தோம்.. அன்றுதான் அம்மாவின் முகத்தில் ஒரு சிறிய மகிழ்ச்சியை பார்க்கமுடிந்தது.. அப்பா இல்லாத குடுமபத்தின் வெறுமையை என்னால் ஜீரணிக்கமுடியல.. கொடுமையான வலி அது.
      எனக்கு 25வயதாக அம்மா பெண் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்... அம்மாவிற்கும் 46 வயதாகிவிட்டது..
      ""அம்மா எனக்கு என்ன அவசரம் இப்ப இன்னும் 5-6 வருடம் போகட்டுமே .. என்றேன் .. என்மனசில் அம்மாவின் பராமரிப்பு எனக்கு இன்னும் தேவைப்பட்டது...
      ""இல்லடா மதி.. நம்ம தூரத்து சொந்தம் ஒன்னு வந்திருக்கு... பொண்ணு கிராமத்தாளுப்பா ...அம்மா மாதிரி என கூறும்போதே சாடையாக சிரித்தாள்....
      அம்மா மாதிரி என்று சொல்லும்போதே எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருநதது அதை விட தூரத்து உறவு வேற இன்னும் மகிழ்ச்சி... காரணம் என் அம்மாவை தன் அம்மாவாக பார்த்துப்பாள் வருகிறவள் என்ற நம்பிக்கை...
      ""அம்மா எது என்னமோ வாறவள் எப்படி என்று எனக்கு முக்கியம் இல்லம்மா.. உன்னய நல்லா பாத்துக்கணும் உன்கூட மனஸ்தாப படாம இருகனும் அதான் முக்கியம் என்றேன் உறுதியாக.
      இருவருடத்தில் மிக எழிமையாக திருமணம் நடைபெற்றது... என் மனைவியின் பெயர் செவ்வந்தி... ரொம்ப கலகலப்பானவள்.. அசல் கிராமத்தாள்... அம்சமான அழகு அப்பாவியா எல்லாத்தையும் கேட்டு தெரிஞ்சுகுவாள் அம்மாகிட்ட... அம்மாவ அவள் மாமி என்று கூப்பிட்டதில்ல அம்மாத்தா என்று தான் கூப்பிடுவாள்...
      எனக்கு ரொம்ப மகிழ்ச்சியாக இருந்தது...
      வழமைபோன்று என் அம்மாவின் பரிசம் என்கூட இருந்தது செவ்வந்தியின் பாசம் என்னை திக்குமுக்காட வைத்தது..
      வேலைக்கு போகும்போது செவ்வந்தி காபி கொடுத்தா வேலையால வரும்போது அம்மா காபி குடுப்பாள்...
      மகிழ்வாகவே பயணித்தது எமது பயணம்...
      செவ்வந்தி நாலு வருடம் கழித்தே உண்டாகி இருந்தாள்... அம்மா இரவு பகலா செவ்வந்திய பார்த்துகிட்டாள்... செவ்வந்திய எந்த வேலையும் செய்ய விடல...
      இறுதியில் பிரசவம் பார்க்க கூட்டிச்செல்ல செவ்வந்தியின் அம்மா வந்தாள்... ஆனா எங்க அம்மா விடல... என்மகள் போல நானே பார்த்துக்கிறன் அங்க கிராமதில எதுக்கு உங்களுக்கு சிரமம்... நீங்களும் இங்கயே இருங்களேன்... என்று மாமியாரையும் மறித்துவிட்டாள்.
      இங்கதான் பிரச்சனையே உருவாகப்போகிறது என அம்மாகு மட்டுமல்ல எமக்கும் தோனல
      அம்மாக்கு திடீரென வயிற்றுவலி வந்து ஆஸ்பத்திரயில் அனுமதிக்கப்பட்டாள்... என்னால் அம்மாவை விட்டு விலக முடியல.. அம்மாக்கு கர்ப்பப்பை புற்றுநோய் காரணமாக கர்ப்பப்பை எடுக்கவேண்டியதாயிற்று... அம்மா முன்னய மாதிரி நடமாடமுடியாது என டாக்டர் கூறினார்...
      இந்த நிலையில் அம்மாவை நான் வீட்டில் விட்டு வேலைக்கு போக முடியல... மாமியார் என்னை சமாதானப்படுத்தி போகவைத்தார்...
      செவ்வந்தி அழகிய பெண்குழந்தையை பெற்றெடுத்தாள்...
      அம்மா குழந்தைக்கு மகாலெட்சுமி என பெயர் வைக்க சொன்னாள் செவ்வந்தியும் சம்மதித்தாள்... ஆனால் மாமியார் அதை விரும்பல... அவர் தங்கள் பரம்பரையில் வரும் பெயர்களில் ஒன்றை வைக்குமாறு செவ்வந்தியிடம் கூறி மனசை மாற்றினார்.
      செவ்வந்தியும் பெயர் சூட்டும்போது தாமரை என பெயர் சூட்ட எனக்கும் அம்மாக்கும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது... அன்றுமுதல் எல்லாமே எதிர்மறையாக நடக்க ஆரம்பித்து... அம்மாவை அவர்கள் கணக்கெடுக்காமல் இருந்தார்கள்...
      பிரச்சனை அதிகமாவதை பார்க்க எனக்கு கவலைவந்தது ""மாமி.. நீங்க ஊருக்கு போகலயா என கேட்டே விட்டேன்
      ""இல்ல மாப்ள என் மகளை கூட இருந்து பாத்துக்கிறதா இருகேன்... பாவம் அவளுகு குழந்தை வேற பிறந்திருச்சு... என்றாள்...
      அதான் எங்கம்மா இருக்காளே... என்றேன்...
      "" என்மகளை நான் பாக்கிறமாதிரி யார் பாத்துப்பாங்க.. அதுவும் இப்ப உங்கம்மா வேற நோயாளியாயிற்ராங்க அவங்கள பாத்துக்கவே ஒரு ஆளு வேணுமே என்றாள்...
      எனக்கு கோபம் வந்தாளும் அடக்கிவிட்டு சென்றுவிட்டேன்.
      செவ்வந்தியின் மனசில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அக்கறை பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் விசம் ஏற்றினாள் அவள் அம்மா .
      என் அம்மா என்னைய கூப்பிட்டு எனக்கு புத்தி சொல்வாள்.. செவ்வந்தி சொல் படி நடக்கச்சொல்வாள்..
      தன்னை பற்றி கவலைப்பட வேனாம் என்பாள்.
      சில வருடம் ஓடியிருக்கும் அம்மா படுக்கையாகிவிட்டாள்... அம்மாவை பார்க்க சிரமமாமக இருப்பதாக செவ்வந்தி கூறினாள் ... தினமும் இதுவே பிரச்சனை ஆகிவிட்டது. அன்பாக இருந்த அம்மா மனைவிக்கிடையில் மாமியாரின் தூண்டுதல் பிரச்சனையாகிவிட்டது...
      ஒரு நாள் செவ்வந்தி தான் ஊருக்கு போவதாக கூறினாள்... எனக்கு என்ன செய்றது என்றே தெரியல
      ""என்ன செவ்வந்தி இது.. நீயா இப்படி என கேட்டேன்..
      ஆமா நான்தான்..
      உங்களுக்கு மனைவி முக்கியமா அம்மா முக்கியமா என முடிவெடுங்க என்றாள்.
      உனக்கு பைத்தியமா... எனக்கு அம்மாதான் முக்கியம் . அம்மதான் உன்னயகூட எனக்கு கட்டிவச்சது. நீ வந்ததும் எப்படி அம்மாவ முக்கியம் இல்ல என்று கூறமுடியும்? என கேட்டேன்..
      அப்படியா.. அப்ப உங்க அம்மா கூடவே வாழுங்க நான் எதுக்கு என்றாள்.....
      செவ்வந்தி... அம்ம என் உயிர்... ஆனா நீ என் இதயம்... இதை தயவு செய்து புரிஞ்சுக... என்றேன்...
      அவள் மனசு மாறல...
      ஒருநாள் வேலையால வரும்போது அவள் வீட்டில் இல்லை... தாயுடன் என் மகளையும் சேர்த்து கூட்டிச்சென்றுவிட்டாள்..
      என் அம்மா அழுதுகொண்டே இருந்தாள்... மாமியார் மருமகள் உறவில் இது ஒரு சாபக்கேடு என புலம்பினாள்... அவளை நான் சமாதானம் செய்தேன்... செவ்வந்திக்கு தொலைபேசி அழைப்பை எடுத்தாள் மாமியார் தான் பேசுவார்... என்ன மாப்ள அம்மா எங்கயாவது அனுப்பியாசா எனதான் கேட்பாள்... அவள்
      நாக்கில் சூடு வைக்கணும்போல் இருக்கும்... போனை வைத்துவிடுவேன்.
      ஒரு நாள் அம்மாவின் தங்கை கிளி என்பவர் அமமாவை பார்க்கவந்தார்.... அம்மா எல்லாதையும் சொல்லி சொல்லி அழுவாள்... தன்னை முதியோர் இல்லதில விடச்சொல்லி நூறு தடவ கேட்டிருப்பாள்...
      கிளிச்சின்னம்மா தன்னுடன் அம்மாவை கூட்டிச்செல்வதாக விரும்பிக்கேட்டாள்... தான் நன்றாக அம்மாவை பார்ப்பதாக கூறினாள் அம்மாவும் விரும்பினாள்...
      எனக்கு விருப்பம் இல்லை என்றாளும் அம்மாவின் விருப்பம் நான் குடும்பமாக வாழணும் என்பதே அதற்காக நான் கண்ணீருடன் சம்மதித்தேன்....
      முதல் தடவையாக அப்பா இறந்தபோதே நாங்களும் இறந்திருக்கலாம் என நினைத்தேன் ...
      அம்மாவை சகல வசதிகளோடும் சின்னம்மா வீட்டில் கொண்டுசென்று விட்டு அருகில் உள்ள தனியார் வைத்தியசாலையில் பதிவு செய்து வீடு வந்தேன்....
      இளமையையும் வாழ்க்கையையும் எமக்காக தியாகம் செய்த என் அம்மாக்கு நான் செய்த கைமாறு என்னை வெட்கப்பட வைத்தது...
      மறுநாள் செவ்வந்தி வந்துவிட்டாள்.... கூட அவள் அம்மாவும்.
      "" இங்க உன்னை தவிர யாரும் இருக்ககூடாது... உனகு உங்கம்மா முக்கியமா புருஷன் முக்கியமா என விறைப்பாக கேட்டேன்....
      அதிர்நது போய் நின்றாள்... என்னிடம் இப்படி கோபத்தை அவள் பார்த்ததில்லை...
      மாப்ள இப்பதான் நீங்க நல்ல கணவனா இருக்கீங்க... இனி நான் ஏன் இங்க நான் கிழம்புறன் என்றாள் மாமி...
      திரும்பி அவளை நேராக பார்த்தேன்...
      நல்ல மகனாக இருக்ககூடாத நான் எப்படி நல்ல கணவனாக இருக்கமுடியும்.... என்றேன்... பதில் இல்லை...
      குடும்பத்தை சிதைக்க எதிரிகள் வெளியே இருந்து வருவதில்லை... நம் உறவுக்குள் இருநதுதான் வருகிறார்கள்... என்று கூறி சென்றுவிட்டேன்...
      மாமியார் ஊர் சென்றுவிட்டாள்... செவ்வந்தி எவ்வளவு நெருகமாக என்கூட வர முயற்சித்தாளும் என்மனசால ஏற்கமுடியல...
      இதயபூர்வமாக இருந்த நம் உறவு கடமையாக மாறியது....
      அடிக்கடி அம்மாவ நான் மட்டும் தனியாக சென்று பார்த்து வருவேன்... உணவு ஊட்டிவிடுவேன்... அவளும் எனக்கும் ஒரு சில வாய் உணவு ஊட்டுவாள்... ஆறுவயதில் உணவு ஊட்டும்போது பூவைப்போல இருந்த அம்மாவின் மிருதுவான கரங்கள் இப்போது சுருக்கங்களோடு நடுங்கியவாறே உணவை ஊட்டியது... அவளின் கையை பிடித்தவாறு விம்மி அழுவேன்.... அம்மா ஒரு ரெண்டு நாளைக்கு உன்கூட தங்கட்டுமா என்பேன் ... கண்டிப்பாக என்னை மறுத்து அன்றே வீட்டிற்கு அனுப்பிவிடுவாள்...
      என்னை பார்க்கும் போது அவளுக்கு என் அப்பாவை பார்ப்பதுபோல் இருக்கும் இப்போது... அது தான் அவளுக்கு மகிழ்ச்சியான நேரமும் கூட...
      சில வருடங்கள் இப்படியே ஓடி விட்டன... இன்றுதான் அந்த தொலைபேசி வந்தது... கடைசியாக அம்மாவை பார்த்து ஒரு மாதம் ஆகிறது... அப்போ அம்மா எனக்கு கூறியது...
      ""மதியழகா எனக்கொரு சத்தியம் தருவியாப்பா என்றாள்... என்னம்மா இது புதுசா... என்றேன்
      இல்லப்பா... செவ்வந்திகிட்ட நீ பழய மாதிரி அன்பா இருப்பா... அவ மேல தப்பு இல்லப்பா... எல்லா பெண்களுமே தன் கணவன் தனக்கு மட்டுமே தான் சொந்தம் என நினைப்பாங்கப்பா... நான் கூட அப்படிதான்... அது பிறவிக்குணமைய்யா .... அத மாத்தமுடியாது...
      அடுத முறை நீ என்னய பார்க்க வரும்போது செவ்வந்திய கூட்டியரனும்... அவகிட்ட அதே பழய கலகலப்ப நான் பார்க்கனும் ... என்னப்பா செய்வியா என்றாள்....
      சரிம்மா என்றேன்...
      இதோ இப்போது அம்மாவிடம் போகனும் என்ன செய்ய என யோசித்தேன்...
      செவ்வந்தியிடம் நான் சரியாக பேசாதது அவளை காயப்படுத்தி இருந்தது....
      ""செவ்வந்தி.. நீண்ட நாட்களின் பின் அவளை பெயர் சொல்லி அன்பாக கூப்பிட்டேன்... ஓடிவந்தாள்
      ஆச்சரியமாக ""எனன்ங்க நீங்க கூப்பிட்டீங்களா என்றாள்... "ம்" என்றேன் வந்து இறுக்கமாக கட்டிக்கொண்டாள்... கண்களில் கண்ணீர் அவளுக்கு... எனனய மன்னிச்சிடுங்க... எல்லாம் என் அம்மா செய்த வேலை என்றாள்...
      "" ம்.. சரி வா என் அம்மா உன்னய பார்க்க ஆசைப்படுறாங்க ... போகலாம் என்றேன்...
      ""அப்பாத்தா என்னய பார்க்கவா ஆசைப்பட்டாங்க என அவள் கேட்கும்போதே.. கண்களில் நீர் கொட்டியது அவளுக்கு...
      அவளை கட்டி அணைத்தேன்
      சரி சரி அழாத... எல்லாம் நடந்து முடிஞ்சுது... வா போகலாம்... என்றேன்...
      கார் கிராமத்தை நோக்கி விரைந்து கொண்டிருந்து...
      ""என்னங்க அப்பாத்தாவ மறுபடி நம்ம வீட்டுக்கு கூட்டியருவமா என்றாள்....
      ""வேனாம் இப்படி இருக்கிறதுதான் அம்மாக்கு மகிழ்ச்சி நாம கூப்பிட்டாளும் அம்மா வரமாட்டா என்றேன்...
      கார் கிராமத்து எல்லையை நோக்கி..... விரைந்தது.......... "காரில் அம்மான்னா சும்மா இல்லைடா..... அவ இல்லன்னா யாரும் இல்லைடா...பாடல் இளையராஜாவின் குரலில் வலியை சுமந்து கொண்டிருந்தது.......
       
      உலகத்தமிழ் மங்கையர் மலர்
       
    • By நவீனன்
      நட்சத்திரா - சிறுகதை
        1

      `பயணிகளின் கனிவான கவனத்திற்கு... வண்டி எண் ஒன்று ஆறு ஏழு இரண்டு மூன்று... சென்னை எழும்பூரிலிருந்து திருச்சி, மதுரை, கன்னியாகுமரி வழியாகத் திருவனந்தபுரம் வரை செல்லும் அனந்தபுரி எக்ஸ்பிரஸ், தடம் எண் ஐந்திலிருந்து சரியாக மணி ஏழு ஐம்பதுக்குப் புறப்படும்’ பதிவு செய்யப்பட்ட அந்தப் பெண்ணின் குரலில் இருந்த கம்பீரத்தை ஒரு நொடி நின்று மூளையில் சேமித்துப் பின் கடந்தான். ‘ரெய்ரே ரெய்ரே ரெய்ரே ரெய்ரே...’ என்னவென்றே புரியாத ஒலியை எழுப்பியபடி கையேந்தியிருந்த யாசகனின் தலைக்குப் பின்புறம் இவன் பார்த்த பார்வையில் ஒரு வெற்றுத் தண்டவாளமும் அருகில் ஒரு ரயிலும் நின்றிருந்தன. ரயிலற்ற தண்டவாளம் தாள முடியாத மன முறிவை ஏற்படுத்தியது. கடந்தான். பத்தாவது பிளாட்ஃபார்மில் வந்து நின்று நிமிர்ந்து பார்த்தபோது அங்கிருந்த டிஜிட்டல் போர்டில் அடுத்த வண்டி தாம்பரம் என்ற சிவப்பு எழுத்துகள் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. யாரோ ஒருவர் அவனிடம் ‘`செங்கல்பட்டுக்கு எப்போ வண்டி?’’ என்றார். ‘`அடுத்த வண்டி’’ என்றபடி தண்டவாளத்தைப் பார்த்தான். இடதுபுறம் கழுத்து வளைத்து ரயில் வரும் திசை பார்க்க, இருளாக இருந்தது. இரவில்லை. கண்கள் நிலைகுத்தியிருக்க இருள் தாண்டி எங்கோ சில மதுக்கோப்பைகள் மதிய வெப்பத்தின் மத்தியில் உயர்த்தப்பட்டன. `ச்சியர்ஸ்.’ அவனின் நண்பர்கள் பரவசத்தில் இருந்தனர். ‘`என்னடா ஆச்சி இவனுக்கு... பீராவது அடிடா’’ என்ற ஒருவனின் விருப்பத்துக்கு இன்னொருவன் பதில் சொன்னான். ‘`டேய் அவன் லவ் ஃபெய்லியர்ல இருக்கான்டா.’’

      ‘`அப்போ அதுக்குதான் இந்த பார்ட்டியா?’’

      ‘`ஆமாண்டா, ஒனக்கு வாழ்ந்தாலும் பார்ட்டி. செத்தாலும் பார்ட்டி. இது நம்ம மனோகர் அப்ரைசலுக்குக் கொடுக்கிற பார்ட்டி.’’

      ‘`சரி... அவன் ஆள் யாருன்னே சொல்லலியே இதுவரைக்கும். இதுல ஃபெய்லியர் வரைக்கும் போயாச்சா...’’

      ‘`ஏன்... நீ அவன் ப்ரொஃபைல் பிக்சர் பார்த்ததில்லியா... ஸ்க்ரீன் சேவர் பார்த்ததில்லியா... தெரியாத மாதிரிதான் கேப்ப.’’

      ‘`டேய். அது வேதிதா மேனன். ஒளறாதீங்க.’’

      ‘`போடாங்... இன்னிக்கி காலைல எஃப்.பி ஃபுல்லா இதுதான்டா நியூஸ். பிரபல நடிகை வேதிதா மேனனுக்கும் பிரபல நடிகர் அதிஷ் கிருஷ்ணாவுக்கும் நிச்சயதார்த்தம் நடந்தது. வரும் டிசம்பரில் திருமணம். பார்க்கலியா நீ?’’

      ‘`அதைப் பார்த்தேன். அதுக்கு இவன் ஏன் மூட் அவுட் ஆகுறான்?’’

      ‘`என்னதான் இருந்தாலும் தன்னோட கனவுக் கன்னிக்கு கல்யாணம்னா, வருத்தம் இருக்கத்தானே செய்யும். அதான் பார்ட்டியை அவாய்ட் பண்றாரு சார்.’’

      ‘`டேய்... இதெல்லாம் மேட்டருன்னு மூஞ்சைத் தூக்கி வெச்சிட்டு உட்கார்ந்துருக்கே. இதை அடிடா.’’

       அவன் நீட்டிய மது தளும்பிய பிளாஸ்டிக் டம்ளரை வாங்கிக் குடித்தவன், ஊற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த இன்னொரு டம்ளரையும் எடுத்துக் குடித்துவிட்டு அங்கிருந்து வெளியேறினான்.

      ரயில் வரும் ஓசை கேட்டது. இந்த வெற்றுத் தண்டவாளம் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் தன் வாழ்நாள் சாபம் தீர்ந்து பெருமூச்சு விடும் என்று உணர்ந்தவனின் கண்களில், சற்றுமுன் பார்த்த ரயில் வராத தண்டவாளம் தெரிந்து சிதைந்து மறைந்தது. பேன்ட் பாக்கெட்டில் கைகளை நுழைத்துக்கொண்டு நின்றிருந்தவனைச் சுற்றிலும் மக்கள், முன்பின்னாகக் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். போகிற வேகத்தில் யாரோ ஒருவர் அவன்மீது மோதிவிட்டு ``ஸாரி’’ என்றார். கடைசி மன்னிப்புக்குத் தயாரானான். ரயில் பெரும் சப்தத்துடன் வளைவில் திரும்பியது. சற்று முன்னகர்ந்தான். இருபது அடி தூரத்தில் ரயிலின் வெளிச்சம் தண்டவாளத்தில் படிந்தபோது அந்த வெளிச்சத்தை நோக்கித் தன் உடம்பை வீழ்த்தினான். பிளாட்ஃபார்ம் முழுவதும் மனிதக்குரலின் கூட்டுச்சத்தம் எழுந்தது. ரயிலின் முன் சக்கரம் அவன் உடம்பில் ஏறி இறங்கியதில் நெஞ்சுக்கூடு நொறுங்கி உடலின் சகல துவாரங்களிலிருந்தும் ரத்தம் பீறிட, சக்கரத்தில் சிக்கிக்கொண்ட உடலை ரயில் சற்றுதூரம் இழுத்துச்சென்று கைவிட்டது.



      சலீம், திருப்பூரிலிருந்து சென்னைக்கு வர ஒரே காரணம் போதுமானதாயிருந்தது. சினிமா. பள்ளிக்கூடத்துக்குச் செல்லும்போதும் சரி, தொழுகைக்குப் பள்ளிக்குச் செல்லும்போதும் சரி, சலீமின் பார்வையில் படும் சினிமா போஸ்டர்களில் அவ்வளவு வசீகரம் இருந்தது. சினிமாவுக்கான மொழி தெரியாமல் தனக்குத் தெரிந்த கதையை சினிமாவாக்கி எழுதி வைத்திருந்த ஸ்க்ரிப்ட் பேடுடன் பல சினிமா ஆபீஸ்கள் ஏறி இறங்கினான். அப்படிப்பட்ட ஒருநாளில்தான் முரளியைச் சந்தித்தான். முரளி ஒரு முன்னாள் இயக்குநர். ஆமாம், அப்படிச் சொல்வதுதான் சரியாக இருக்கும். முரளி இயக்கிய முதல் படத்தில் இப்போது தமிழ் சினிமாவின் தவிர்க்க முடியாத சக்தியாய் இருக்கும் ஒரு பெரிய ஹீரோதான் நடித்தார். படம் படுதோல்வி. ஆனால், வளர்ந்துவந்த அந்த ஹீரோவை காலம் மேலும் மேலும் வளரவைத்தது. முரளிக்கோ அடுத்த படம் கிடைக்கவில்லை. வடபழனியிலும் சாலிகிராமத்திலும் பல டீக்கடைகளில் முரளிக்கு அக்கவுன்ட் ஏறிக்கொண்டே போனது. சலீமைச் சந்தித்ததுகூட ஒரு தேநீர் இடைவேளையில்தான். சலீம் கையிலிருந்த ஸ்க்ரிப்ட் பேடைப் பார்த்ததும் புன்னகை பூத்த முரளி, ``ஸ்க்ரிப்டா’’ என்றான் சலீமைப் பார்த்து. டீயின் முதல் மிடறு உள்ளிறங்கியதும் ``ஆமா’’ என்ற சலீமின் புருவங்கள் முரளியிடம் கேள்வியாய் உயர்ந்தன. ``நீங்க...’’ என்ற சலீமிடம், ``நான் முரளி. திலீப்ராஜோட முதல் ஆக்‌ஷன் படம் ஞாபகமிருக்கா?’’ என்ற முரளி தன் முகம் முழுவதும் சிரிப்பைத் தேக்கி வைத்திருந்தார்.

      ``சிவன்தானே... சரியா’’ சலீம் எதையோ கண்டுவிட்ட ஆச்சர்யத்தில் இருந்தான்.

      ``ம். அந்தப் படத்தோட டைரக்டர் முரளி நான்தான்’’ சொன்னதும் சலீம் தன் கைகளை நீட்டினான். ``ஓ... ஸாரி சார். உடனே ஞாபகம் வரலை.’’

      ``சினிமாவில டைரக்டர் முகம் ஞாபகத்துக்கு வராது. அதுதான் சினிமா.  படம் ஃபெய்லியர். நான் காணாமப்போயிட்டேன். ஆனா, இப்போ அவர் இருக்கிற உயரமே வேற. 30 அடி. அன்னிக்கி உதயம் தியேட்டர் வாசல்ல பாத்தேன். பேனரும் கட் அவுட்டுமா. என்ன நீங்களும் சினிமாவா?’’

      ``ஆமா சார். சினிமா பிடிக்கும். கையில ஒரு ஸ்க்ரிப்ட் இருக்கு. எங்கூர்காரர்தான் டைரக்டர் குமார். அவரைத்தான் பாத்தேன். அடுத்த பட டிஸ்கசன்ல இருக்கார். இன்னும் அவருக்கு ப்ரொடியூசர் கிடைக்கலை. என் கதையைக் கேட்டுட்டு கொஞ்சநாள் அவர்கிட்ட அசிஸ்டென்ட்டா இருக்கச் சொன்னார். சினிமான்னு ஆசைப்பட்டு வந்தாச்சி.’’ சலீம் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து பணம் எடுத்துக் கொடுத்து ``ரெண்டு டீக்கு எடுத்துக்குங்க’’ என்றான்.

      `` பாஸ்... உங்க பேரென்ன சொல்லுங்க’’ என்றார் முரளி.

      ``சலீம்’’ என்றதும் ``எனக்குத் தெரிஞ்சி குமார் சார் ரொம்ப நல்ல மனுசன். அவர்கிட்ட ஒன் இயர் வொர்க் பண்ணிட்டு அப்புறம் தனியா படம் பண்ணுங்க. உங்களுக்கு ரொம்ப யூஸ்ஃபுல்லா இருக்கும். உங்க போன் நம்பர் குடுங்க சலீம். எனக்கு ஏதாவது தோணிச்சின்னா கால் பண்ணிச் சொல்றேன். மாம்பலம் ரயில்வே ஸ்டேஷன் பக்கத்துலதான் என் வீடு. ஒருநாள் வாங்க’’ முரளியின் முகத்தில் புன்னகை மாறவில்லை.

      சலீம் தன் நம்பரைச் சொல்ல, முரளி குறித்துக்கொண்டார். ஆனாலும் சலீமுக்கு சினிமா போதுமான நம்பிக்கையை அளிக்கவில்லை. சினிமாவைப் பற்றி ஒன்றுமே தெரியாமல் போவதைவிட ஒரு பிரபல இயக்குநரிடம் உதவி இயக்குநராய் இருந்துவிட்டு, பின் தனியே படம் பண்ணலாம் என்றுதான் குமாரிடம் சேர்ந்தது. ஆனால், சினிமா லகுவான பாதையை வளைத்துக் கொடுத்து சலீமை வரவேற்கவில்லை. குமாரின் உறக்கம் தொலைத்த கண்களைக் காலையில் பார்க்கும்போது சலீமுக்கு மனம் சோர்வாக இருந்தது.

      ஒருமுறை லண்டனிலிருந்து மூன்று பணக்காரர்கள் படம் தயாரிக்கும் எண்ணத்தில் கோடம்பாக்கத்தில் முகாமிட்டார்கள். முரளிதான் சலீமுக்கு போன் பண்ணினார். புதிய இயக்குநராய் அவர்கள் தேடிக்கொண்டிருப்பதாகச் சொன்ன முரளி, சலீமுக்கு `ஆல் தி பெஸ்ட்’ சொன்னார். கிண்டியில் உள்ள ஓர் உயர்தர ஹோட்டலில் அறை எடுத்துத் தங்கியிருந்தார்கள். சலீம் போன் செய்துவிட்டு ஹோட்டலுக்குச் சென்றான்.  அறைக்குள் நுழைந்ததும் மிக அந்நியத்தன்மையை உணர்ந்தான். சோபாவில் அமரும்போதே கவனித்தான். எதிரிலிருந்த கண்ணாடி மேசைமீது உயர் ரக மதுபாட்டில் ஓப்பன் செய்யப்பட்டிருந்தது. அருகில் ஐஸ் க்யூப்ஸ் அடங்கிய பக்கெட். மூன்று கண்ணாடி டம்ளர்களில் இரண்டு காலியாகியிருந்தன. ஒன்றில் பாதி போதை. மூவருமே சலீமைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்தனர். சலீம் கை குலுக்கினான். தாங்கள் எம்ஜிஆர் எனவும் முறையே முருகன், கண்பத், ராஜன் என்றும் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டனர். லண்டனில் செட்டிலான தமிழர்கள். நண்பர்கள். சினிமா தயாரிக்கும் ஆசையில் இந்தியா வந்திருப்பதாய்ச் சொன்ன முருகன், சலீமிடம் மது அருந்துகிறீர்களா எனக் கேட்டு, சலீம் தனக்குப் பழக்கமில்லையென மறுத்ததும் ஆச்சர்யப்பட்டார்கள். மூவரில் அதிகம் பேசாத ராஜன் மட்டுமே சட்டை அணிந்திருந்தார். மற்ற இருவரும் டி ஷர்ட்டில் இருக்க, சலீம் கதை சொல்லத் தொடங்கினான்.

      ``இப்போ உள்ள ட்ரெண்ட்படி பேய்க்கதைகள்தான் தமிழ் ஃபீல்டுல ஈசியா ஜெயிக்குது. அதனால மட்டும் இல்ல. இது சினிமா சார்ந்த ஒரு பேய்க்கதை...’’ சலீம் நிறுத்திக் கவனித்தான். முதலாமவர் தன் மொபைலில் எதையோ நோண்டிக்கொண்டிருந்தார். இரண்டாமவர் தன் லேப்டாப் விரித்துவைத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ராஜன் மட்டும் அந்த மீதி போதையிலிருந்து சிறிது அருந்திவிட்டு இவனைப் பார்த்தார்.

      ``சார்... நீங்க பணம் போடுற தயாரிப்பாளர்கள்தான். மூணுமணி நேரம் ஓடுற ஒரு படத்தோட கதையை நான் உங்களுக்கு மூணுமணி நேரம் சொல்லப்போறதில்லை. வெறும் முப்பது நிமிசத்துக்குள்ள நான் அந்தப் படத்தைச் சொல்லணும். தயவுசெஞ்சு கொஞ்சம் கவனிச்சிக் கேளுங்க.’’

      ``ஏன் முப்பது நிமிசம். ஒன்லைன்ல சொல்ல முடியாதா?’’ என்றார் முருகன், மொபைலிலிருந்து பார்வையை விலக்காமலே.

      ``ஹலோ... என்ன பேசுறீங்க... இப்பவும் நாங்க பிசினஸ் பண்ணிட்டுதான் இருக்கோம். உங்க கதையைக் கேட்கிற நேரத்துல எங்களால ரெண்டு கோடி டர்ன் ஓவர் பண்ண முடியும். லண்டன்ல எம்ஜிஆர் மால், ரெஸ்டாரென்ட், ஹோட்டல்ஸ் எல்லாம் எங்க மூணு பேரோடதுதான். டெய்லி அக்கவுன்ட்ஸ் பார்த்தாதான் பணம். அந்தப் பணத்தை வெச்சிதானே உங்க சினிமாவே எடுக்க முடியும். நீங்க கதையைச் சொல்லுங்க. பிடிச்சிருந்தா பண்ணலாம்’’ கண்பத் லேப்டாப்பிலிருந்து விலகியிருந்தாலும் பேசிய வார்த்தைகளில் நிறைய குளறல்கள் இருந்தன. 

      சலீமுக்கு நெஞ்சுக்குள் எரிந்தது. ``கோடிக்கணக்கில இன்வெஸ்ட் பண்ணி ஒரு சினிமா எடுக்கப்போறீங்க. அதுக்கு ஒரு அரைமணி நேரம் ஒதுக்கி உங்களால கதை கேட்க முடியல. ஸாரி சார்... என்னால நான் நெனச்ச படத்தை எடுக்க உங்க ஒத்துழைப்பும் வேணும். இப்படிச் சொன்னீங்கனா அந்தப் படத்தை எடுக்க முடியாதுன்னு நெனைக்கிறேன். என்னை மன்னிச்சுடுங்க.’’

      முருகன் மொபைலை அணைத்தார். கண்பத் லேப்டாப் மூட, சலீம் கதை சொல்ல ஆரம்பித்தான். அடுத்த அரைமணி நேரத்துக்கு சலீம் அலறினான்; அழுதான்; பயந்தான்; சிரித்தான்; கோபித்தான். அரைமணி நேர முடிவில் வியர்வையில் நனைந்திருந்தார்கள் அனைவரும். கண்பத்துக்கு போதை  இறங்கியிருந்தது. அவசரமாக பாட்டிலைச் சரித்துத் தன் கோப்பையில் ஊற்றி ஒரே மடக்கில் தொண்டையில் கவிழ்த்தார். முருகன் சிரித்துக்கொண்டே ``அந்த ஏ.சி-யைக் கூட்டிவை’’ என்றார் ராஜனிடம். மூவரும் எழுந்து சலீமுக்குக் கைகுலுக்கி வாழ்த்து தெரிவித்தார்கள். கலந்து பேசி முடிவெடுத்துப் பதில் சொல்வதாய்ச் சொன்னார்கள். சலீம் எழுந்து கதவைத் திறந்து வெளியேறும் முன் ராஜன், சலீமிடம் கேட்டார். ``படத்துக்கு என்ன டைட்டில் வெச்சிருக்கீங்க?’’

      ``நட்சத்திரா’’ என்றான் சலீம்.
      3

      சலீமுக்கு யாரோ வணக்கம் வைத்தபடி பைக்கில் விரைந்தார்கள். அது தனக்கானதல்ல என்று சலீமுக்குப் புரிந்து புன்னகைத்துக்கொண்டான்.  சலீம் போன் எடுத்துத் திரை பார்த்தான். டைரக்டர்.

      ``சொல்லுங்க சார்.’’

      ``எங்க இருக்கீங்க? உடனே ஒரு ஆட்டோ பிடிச்சிட்டு வடபழனி பார்க் ஹோட்டல் ரூம் நம்பர் நூத்தியெட்டுக்கு வாங்க. இஸ்மாயில்னு பேர் சொல்லுங்க.’’

      ``சரி சார்’’ போனை வைத்தான் சலீம். வடபழனி ஹோட்டலில் வைத்து இஸ்மாயிலை அறிமுகப்படுத்தினார் குமார். தன் படத்தின் இணை இயக்குநர் என்றார் சலீமை. சலீமுக்கு உள்ளுக்குள் நிறைவு பூத்து அடங்கியது. குமார் தன் அடுத்த படத்துக்கான அட்வான்ஸ் பெற்றுக்கொண்டார். ஆபீஸ் போட்டு வேலைகள் தொடங்கின. ஹீரோ, ஹீரோயின் தேடலில் தன் முந்தைய பட ஹீரோயின் வேதிதா மேனனையே இந்தப் படத்துக்கும் ஹீரோயினாகப் போட்டுவிடலாம் என முடிவெடுத்து சலீமிடம் சொல்லி வேதிதாவுக்கு போன் செய்து தேதி ஃபிக்ஸ் செய்யச் சொன்னார். சலீம் முதன்முறையாக வேதிதாவுக்கு போன் செய்தான்.

      ஷூட்டிங். வேதிதாவிடம் ஓர் இணை இயக்குநராய் பட சம்பந்தப்பட்ட எல்லாம் பேசினாலும், சலீமுக்கு தனது ஸ்க்ரிப்டிலும் வேதிதாவே நடித்தால் நன்றாக இருக்குமென்று தோன்றியது. காரணம் வேதிதாவின் சிரிப்பும் அழகும், அநாயாசமான நடிப்பும். வேதிதாவோ ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டில் தனது சீன் முடிந்ததும் கேரவனுக்குள் நுழைந்துகொண்டால், போனோடுதான் இருப்பாள். பிரபல மலையாளத் தயாரிப்பாளர் சசிமோனின் மகன் மலையாள ஹீரோ அதிஷ் கிருஷ்ணாவுடனான வேதிதாவின் காதல் தமிழ்நாட்டுக்குத் தெரிந்ததுதான். அவனுடன்தான் அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதைத் தெரிந்த சலீம் நாகரிகம் கருதி விலகியிருந்தான். சலீமிடம் ஒருநாள், ``எப்போ கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறீங்க சலீமண்ணா?’’ என்றாள் வேதிதா.

      ``என் முதல் படம் ஹிட் ஆனதும்’’ என்றான்.

      ``நீங்க தனியா படம் பண்ற மாதிரி ஐடியாவில இருக்கீங்களா?’’ சலீமுக்கு உடனே அது புரியவில்லை.

      ``ஆமா, ஸ்க்ரிப்ட் இருக்கு. இன்னும் ப்ரொடியூசர் அமையல. தயாரிப்பாளர் கிடைச்சுட்டா ஆபீஸ் போட்டுடலாம்’’ மனதில் சிறு குறுகுறுப்புடன் சலீம் கேட்டான். ``அப்படிக் கிடைச்சிட்டா நீங்க நடிக்கிறீங்களா?’’

      வேதிதா கண்களால் சிரித்தாள். ``ஓ நோ... சலீமண்ணா உங்களுக்கு மட்டும் ரகசியம் சொல்றேன். வெளியில யார்கிட்டவும் சொல்லிடாதீங்க. நான் நடிக்கிற கடைசிப்படம் இதுவாத்தான் இருக்கும். எனக்கு மேரேஜ் ஆகப்போகுது. ப்ளீஸ்ணா யார்கிட்டவும் சொல்லிடாதீங்க’’ சொல்லிவிட்டுத் தனது வாயை வேதிதா பொத்திக்கொண்ட அழகில் சலீம் இறந்து பிறந்தான். தமிழ் சினிமா ஓர் அழகிய நடிகையைத் தொலைக்கப்போகிறது. ஆனாலும், சலீமிடம் அவன் இயக்கப்போகும் கதையைக் கேட்டாள் வேதிதா. சலீம் கதை சொல்ல ஆரம்பித்தான். அடுத்த அரைமணி நேரத்துக்கு சலீம் அலறினான்; அழுதான்; பயந்தான்; சிரித்தான்; கோபித்தான். அதன் பின்னான நாள்களில் சலீமிடம் தனக்கும் அதிஷுக்குமான காதல்பற்றி அதிகம் பகிர்ந்துகொண்டாள். ``இதெல்லாம் உங்க ஸ்க்ரிப்ட்டுக்கு யூஸ் ஆகும் . வெச்சுக்கோங்கண்ணா’’ சொல்லிவிட்டு ``ஐயோ அண்ணா, நான் சும்மா சொன்னேன். எடுத்துடாதீங்க’’ பொய்யாய்க் கைக்கூப்பினாள்.

      சலீமுக்கு போன் வந்தது. புதிய எண். எடுத்து ``ஹலோ’’ என்க, ``நல்லாருக்கீங்களா சலீம். உங்க டைரக்டர் அடுத்த படம் ஆரம்பிச்சுட்டார்போல. நீங்க எப்போ உங்க நட்சத்திராவை ஆரம்பிக்கப்போறீங்க?’’ சலீம் ஒரு நொடி இமைகளை மூடித் திறந்தான். எப்போதோ கேட்ட குரலில் சந்தோசம் இருந்தது. ``ஸாரி சார்... நீங்க யாருன்னு ஞாபகம் வரலை’’ குற்ற உணர்வுடன் சலீம் சொல்ல, ``நான் ராஜன் பேசுறேன். ஞாபகமிருக்கா... படம் பண்றது சம்பந்தமா பேசினோம். அதே ஹோட்டல். அதே ரூம். ஃப்ரீயா இருந்தா வர்றீங்களா. பேசலாம், உங்க முதல் சினிமா பற்றி’’ ராஜனின் குரலில் லேசான நாடகத்தனம் இருந்தாலும் நட்பு ரீதியான உரிமையும் தெரிந்தது. சலீமின் உலகம் அத்தனை வண்ணமயமாய் அந்நொடி மாறுமென்று அவன் எண்ணவில்லை. குமாரிடம் செய்தி சொல்லிவிட்டு `ஆல் தி பெஸ்ட் சலீம்’, இன்னொரு உதவி இயக்குநரிடம் பைக் இரவல் வாங்கிக்கொண்டு விரைந்தான். சென்னைப் போக்குவரத்தில் எல்லா சிக்னலிலும் பச்சை ஒளிர்ந்தது. ட்ராஃபிக் போலீஸ்காரர் சலீமுக்கு வணக்கம் வைத்தார். இந்த சல்யூட் தனக்குத்தான் என உறுதியாக நம்பினான் சலீம். ராஜன் சொன்ன ஹோட்டல் அறைக்குச் செல்ல ராஜன் மட்டும் இருந்தார். மற்ற இருவரும் இல்லை. ராஜன் பெரிதாய் சிரித்துக்கொண்டே சலீமை அணைத்தார். ``வாழ்த்துகள் டைரக்டர் சலீம்’’ என்றார். சலீம் ராஜனின் கால்களில் விழுந்தான்.

      ``படம் நான் மட்டும்தான் பண்றேன். ஆர் ஃபிலிம்ஸ்ங்கிற பேர்ல ப்ரொடியூஸர் கவுன்சில்ல ரெஜிஸ்டர் பண்ணிடலாம். நான் மூணு மாசம் இங்கதான் இருக்கப்போறேன். நட்சத்திராவை முடிச்சி ரிலீஸ் பண்ணி சக்சஸ் மீட் வெச்சிட்டுதான் லண்டன் போறேன். இந்தாங்க உங்களுக்கான அட்வான்ஸ் செக்’’ சலீம் கை நடுங்கப் பெற்றுக்கொண்டான். கண்ணீர் நழுவி கன்னம் தாண்டிச் சிதறியது. ``ரொம்ப நெர்வஸா இருக்கு சார்’’ என்றான்.

      ``ரிலாக்ஸ். எனக்கு நீங்க கதை சொன்ன விதம் பிடிச்சிருந்தது. ஒரு டைரக்டரா நீங்க ரசிச்சிப் பண்றீங்க. ஒரு தயாரிப்பாளரா நான் அந்தக் கதையை எஞ்சாய் பண்றேன். நமக்குப் பிடிச்சது இந்த மக்களுக்குப் பிடிக்காதா என்ன... படம் ஸ்டார்ட் பண்ணுங்க. இதுதான் பட்ஜெட். எல்லாம் உங்க விருப்பம். ஒண்ணே ஒண்ணு மட்டும் என் விருப்பம்’’ நிறுத்திவிட்டு, புன்னகைத்த ராஜனின் கண்களில் ரகசியமிருந்தது. ``எனக்கு நடிகை வேதிதா மேனனை ரொம்பப் பிடிக்கும். இப்போ நீங்க வொர்க் பண்ற படத்துலேயும் அவங்கதானே ஹீரோயின். நம்ம நட்சத்திரா கேரக்டரையும் அவங்க பண்ணணும். அப்போதான் நல்லாருக்கும். இது என் தாழ்ந்த விண்ணப்பம்.’’

      வேதிதாவுக்கு போன் செய்தான் சலீம். தொடர்ந்து பிசியாக இருந்தது வேதிதாவின் எண். வேதிதா மேனன் தனது நிச்சயதார்த்தம் குறித்து முக்கியப் பிரமுகர்களுக்கு அழைப்பு விடுத்துக்கொண்டிருந்தாள் தனது அலைபேசியில்.

      4

      வேதிதா மேனனுக்குக் கண்களுக்குள் விழிப்பு வந்தது. ஆச்சர்யப்பட்டாள். அதற்குள்ளாகவா விடிந்துவிட்டது. நேற்றிரவு நிச்சயதார்த்த பார்ட்டி முடிந்து படுக்க லேட்டாகிவிட்டது. அதிஷ்தான்  ட்ராப் பண்ணிவிட்டுப் போனான். விலகும்போது நெற்றியில் தந்த முத்தத்தின் சூடுகூடக் குறையவில்லை. உடம்பும் மிக அசதியாய்த்தான் உள்ளது. ஆனாலும், விடிந்துவிட்டது. போர்வையை நீக்கி இமைகளைப் பிரித்தவள் அதிர்ந்தாள். விடியவில்லை. தன் பெட்ரூம்,  இரவு வெளிச்சத்தை உதறாமல்தான் இன்னும் இருக்கிறது. படுக்கையின் கால்பக்கம் கவனித்தவள் விருட்டென்று காலைப் போர்வைக்குள் இழுத்தாள். யாரோ தன் படுக்கையருகில் இருக்கிறார்கள். யார் அது? அந்த உருவம் குனிந்திருந்தது தெரிந்தது. கையை நீட்டி அறை விளக்கின் சுவிட்ச் தட்டினாள். வெளிச்சம் பரவியதும் எதுவுமே இல்லை. என்ன இது... தான் பார்த்தது என்ன... யாருமில்லையா... விடியவே இல்லை. தனக்கு ஏன் விழிப்பு வந்தது. இன்னொன்றையும் உணர்ந்தாள். அறையில் ஏ.சி இல்லை. புழுக்கம் அதிகமாகி வியர்க்கத் தொடங்கியது. கட்டிலை விட்டு இறங்கி சிட் அவுட் வந்து நின்றாள். நிசி. வாசல் கேட் தெரிந்தது. அடுத்த அதிர்ச்சி தொண்டையில் நழுவியது. கேட் திறந்திருந்தது. வெளியே அந்த உருவம் குனிந்தவாறு நின்றிருந்தது. வேதிதா வினோதமாய் ஏதோ உணர்ந்தாள். ஷூட்டிங் நடக்கிறது. கேமரா எங்கிருக்கிறதென்றுதான் தெரியவில்லை. டைரக்டரும் ஆக்‌ஷன் கட் சொல்லவில்லை. இது ஷூட்டிங்தான். வேறொன்றும் இல்லை. வாட்ச்மேனைக் காணவில்லை. அவருமா இப்படத்தில் நடிக்கிறார். மேலிருந்தபடியே கத்தினாள். ``ஹலோ... யாரது’’ மிகவும் அதிகமான டெசிபலில்தான் கத்தினாள். ஆனால், அவள் அப்படிக் கத்தியதற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லாமல் காற்றிலும் இருட்டிலும் அவ்வளவு நிசப்தம். திடீரென்று மிகப்பெரிய அலறலுடன் ஒரு ரயில் கடந்தது. வேதிதாவின் முகத்தில் பாய்ந்த ரயிலின் முன் விளக்கின் வெளிச்சம் கண்களைக் கூசச்செய்தது. இமை வலிக்க வலிக்க விழி மூடினாள். ரயில் அவள் வீட்டு வாசலிலிருந்து வந்துதான் அவள் முகத்தில் மோதியது. அலறினாள். சிட் அவுட்டிலிருந்து தவறி மேலிருந்து விழுந்தாள். ``சலீமண்ணா கட் சொல்லுங்கண்ணா... என்னால முடியல. ப்ளீஸ்ணா...’’ புலம்பியபடியே தன் வீட்டிலிருந்து தொடங்கியிருந்த தண்டவாளத்தில் ஓடத் துவங்கினாள். கற்கள் குத்திக் கால்களில் கசிந்த ரத்தம் பற்றிய கவனமின்றி ஓடினாள். ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போதே அருகில் ஒரு ரயிலும் அவள் கூடவே வந்தது. ஆம். அவள் எந்த வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தாளோ அதே வேகத்தில்தான் ரயிலும் இணையாக வந்தது. ஒரு திருப்பத்தில் அருகில் வந்த ரயில் சட்டென்று வளைந்து வேதிதாவின் முகத்துக்கு எதிரே வந்து வேகமாக முத்தமிட்டது. ரத்தம் தெறிக்க வேதிதா சாயும் முன் ரயிலின் முன் கண்ணாடியில் எழுதப்பட்டிருந்ததைப் படித்தாள். `நட்சத்திராவில் நீங்கள் நடிக்கக் கூடாது.’

      5

      தான் அமர்ந்திருந்த நாற்காலியின் இருபக்கமும் இறுகப் பிடித்தவாறு இருந்தான் சலீம். முகம் வேதிதாவின் கண்களையே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்தக் கண்களில்தான் எத்தனை எக்ஸ்பிரஷன். நேற்று, தான் கண்ட கனவினை அப்படியே தன் கண்முன் உயிர்ப்பிக்கும் ஒரு பெண் நிச்சயம் பிரமாதமான நடிகையாகத்தான் இருப்பார். வேதிதா நட்சத்திராவாக மாறியிருந்தாள்.

       ``நேத்துதான் அதிஷ்கிட்ட நீங்க சொன்ன கதையைச் சொன்னேன். அவரும் ஒனக்கு விருப்பமிருந்தா நடின்னு சொல்லிட்டார். கல்யாணத்துக்கப்புறம் மறுபடி ஃபிலிம்ல நடிக்க எனக்கு விருப்பமில்ல. இப்போ நடிச்சிட்டிருக்கிற படம்தான் கடைசிப்படம்னு நெனச்சேன். பட் நீங்க சொன்ன கதையை எவ்ளோ அப்சர்வ் பண்ணிருந்தேன்னா அந்த சீன்ஸ்லாம் அப்படியே கனவா வரும்! ரயில், ஆவி எதுவுமே மாறல. எல்லாமே நீங்க சொன்ன மாதிரிதான். ஆனா, நீங்க சொல்லாத ஒரு சீன்தான் கடைசியா வந்தது. அந்த எழுத்து கண்ணாடியில ரத்தமா படிஞ்சி வழியுது. ‘நட்சத்திராவில் நீங்கள் நடிக்கக் கூடாது.’ இன்னமும்கூட அது கனவா இல்லை நிஜமாவே நடந்ததான்னு தெரியல. நான் காலையில முடிவு பண்ணிட்டேன். கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி என் கடைசிப்படம் உங்க படமா இருக்கணும்னு. நான் நட்சத்திராவா நடிக்கிறேன். சலீமண்ணா உங்களுக்குச் சந்தோசம்தானே...’’ கண்களைக் குறும்பாக உருட்டியபடி கேட்ட வேதிதாவின் கையைப் பற்றினான் சலீம். கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டான்.

      உள்ளுக்குள் எழுந்த விம்மலை அடக்கிக்கொண்டான்.

      குமாரிடம் விவரம் சொன்னதும் கண்கள் விரித்து மனம்கொள்ளா சிரிப்புடன் வாஞ்சையாய் சலீமை அணைத்துக்கொண்டார். ``என் படத்துக்கு ரெண்டு மாசம்தான் நீங்க வொர்க் பண்ணியிருந்தாலும் அவ்ளோ அர்ப்பணிப்பு பார்த்தேன். ப்ரொடியூஸரை அனுசரிச்சுப் போங்க. படம் முடியற வரைக்கும் வேறெதையும் மைண்ட்ல ஏத்திக்காதீங்க. பெஸ்ட் ஆஃப் லக்.’’ குமாரின் காலைத் தொட்டு வணங்கி விடைபெற்றான் சலீம்.

      சம்பவம் 1

      நட்சத்திரா பட பூஜை. தினசரிகளில் அரைப்பக்க விளம்பரம் தந்திருந்தார் ராஜன். மிகவும் உற்சாகத்திலிருந்தார். காலை 8 மணியிலிருந்து ஒவ்வொருவராக வரத் தொடங்கியிருந்தனர். பத்து மணிக்குப் பூஜை தொடங்குவதாக அறிவித்திருந்தார்கள். முதல் படம் என்றாலும் திரையுலகின் பல பிரமுகர்களை நேரில் சென்று அழைத்திருந்தார்கள் சலீமும் ராஜனும். பத்து மணிக்கு முன்பான சில நிமிடங்களில் `நட்சத்திரா சீன் 1 ஷாட் 1’ என்று எழுதப்பட்டிருந்த கிளாப் போர்டு அருகில் இருந்த விளக்கு சாய்ந்து  தீப்பற்றி எரியத் தொடங்கியது.

      ``இதுக்கெல்லாம் அப்செட் ஆனா எப்படி. ஒங்களுக்கொண்ணு தெரியுமா... இளையராஜாவோட ஃபர்ஸ்ட் ரெக்கார்டிங் அன்னிக்கி கரன்ட் போச்சாம். அது மாதிரிதான் இதுவும். திருஷ்டி கழிஞ்சுதுன்னு நெனச்சுக்குங்க. உள்ள நுழைஞ்சப்பவே கவனிச்சேன். அப்பவே துரத்தி விட்ருக்கணும். இங்க இருக்கிற பூனையோன்னு அலட்சியமா விட்டுட்டேன். அதுதான் தட்டி விட்ருக்கணும். ஆனா, ப்ரொடியூஸர் சார் தங்கமான மனுசன். அவர் மனசு கஷ்டப்படக் கூடாது. அதுதான் முக்கியம். அரைமணி நேரத்துல மறுபடியும் ரெடி பண்ணி பூஜை போட்டாச்சுல்ல. அப்புறம் ஏன் அதையே நெனச்சுட்டிருக்கீங்க. நான் ப்ரொடியூஸரை அடையாளம் காட்டினதெல்லாம் பெரிய உதவியே இல்ல. ஆனா, அதை மனசுல வெச்சுக்கிட்டு உங்க படத்துல வொர்க் பண்ண கூப்பிட்டீங்களே... அந்த நல்ல மனசுக்கு எதுவும் நடக்காது சலீம். உங்க ஸ்க்ரிப்டைக் கொடுங்க. நான் வீட்டுக்கு எடுத்துட்டுப்போய் இன்னிக்கே ஃபுல்லா படிச்சிடுறேன்’’ தன் கைகளைப் பிடித்தபடி ஆறுதல் சொன்ன முரளியின் கண்களையே உற்றுப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் சலீம். இந்த நம்பிக்கைதான் இத்தனை வருடமாகியும் இவரை சினிமாவில் உயிர்ப்புடன் இயங்கவைக்கிறதா என யோசித்தபடி நட்சத்திராவின் முழு ஸ்க்ரிப்டையும் முரளியிடம் தந்தான்.

      சம்பவம் 2

      இரவு. படுத்த ஐந்தாவது நிமிடம் அந்தச் சத்தம் கேட்டது. முரளி எழுந்தார். நட்சத்திரா இருந்த அறையிலிருந்துதான் சத்தம். இவ்வளவு நேரம் அந்த ஸ்க்ரிப்டைத்தான் முழுமையாக வாசித்துவிட்டு மனநிறைவுடன் வந்து படுத்தார். திரைக்கதையில் சலீம் மிரட்டியிருந்தான். கடிகாரம் பார்த்தார். மணி ஒன்றைத் தாண்டியிருந்தது. அந்த அறைக்கு வர ஆச்சர்யமானார். நன்றாக நினைவிருக்கிறது. ஸ்க்ரிப்ட் வாசித்து முடித்துவிட்டு வரும்போது அறைக்கதவை மூடியிருந்ததும் லைட்டை அணைத்திருந்ததும். அறைக்கதவு திறந்திருக்க லைட் எரிந்துகொண்டிருந்தது. நடமாட்டம் வேறு. யார் இருக்கிறார்கள் அறைக்குள்? கேள்வியுடன் வந்து பார்க்க, யாருமில்லை. ஸ்க்ரிப்ட், தான் வைத்துவிட்டுப் போனதுபோலவே இருந்தது. அமர்ந்திருந்த நாற்காலியை நெருங்கினார். நெருங்க நெருங்க முதுகில் அந்த வேகமான  உரசலும் சத்தமும் கேட்டார். ரயில் சத்தம். அதிர்ந்து திரும்ப சட்டையில்லாத அவர் முதுகில் கீறியபடி பெருத்த சத்தத்துடன் ஒரு பூனை ஜன்னல் நோக்கிப் பாய்ந்தது.

      சலீமின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் நிற்காமல் வழிந்துகொண்டிருந்தது. ராஜனின் கைகள் சலீமின் தோளை ஆறுதலாய்ப் பற்றியிருக்க, ``நான் பூஜை அன்னிக்கிதான் முரளியைப் பார்த்தேன். ஆனா, அவர்தான் இந்த சான்ஸுக்கு மூலகாரணம்னு தெரியாது. நேத்து கிளாப் போர்டு எரிஞ்சதும் அதிகம் பதற்றமில்லாம எல்லா வேலையும் இழுத்துப் போட்டு செஞ்சவர் அவர்தான். நீங்க சொல்லித்தான் எனக்கே தெரியும். அவர் இந்தப் படத்துல உங்ககூட வொர்க் பண்றாருன்னு. திடீர்னு ஹார்ட் அட்டாக்குன்னா நம்பவா முடியுது. ரெண்டு நாள்ல என்னென்னமோ நடந்திடுச்சி. ஒன் வீக் கழிச்சு நம்ம ஷூட்டிங்கை ஆரம்பிக்கலாமா சலீம். நானும் கொடைக்கானல் போயிட்டு வரணும். பிசினஸ் சம்பந்தமா ஒருத்தரைப் பார்க்கச் சொல்லிருக்காங்க. நீங்க ஊருக்குப் போய் அம்மா அப்பாவைப் பாத்துட்டு வாங்க. கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா இருக்கும். பணம் இருக்கா. தரவா?’’ ராஜனின் உள்ளங்கை ஆறுதல் சொற்களாக மாறி இறங்கிக்கொண்டிருந்தது.

      ``முரளிதான் எனக்குப் பெரிய நம்பிக்கையா இருந்தாரு. இன்னமும் அவர் செத்துப்போயிட்டாருங்கிறதை என்னால நம்ப முடியல. ஆசையா என் ஸ்க்ரிப்ட்டை வாங்கிட்டுப் போனாரு. முழுசா படிச்சிருக்காரு. ஆனா, ஸ்க்ரிப்ட்டை மாத்தியிருக்காரு. முதல்ல நடக்கிற தற்கொலையைக் கடைசியா மாற்றி வெச்சிருக்காரு. ஏன்னு தெரியலை. என்னைக் கேட்காம அப்படிப் பண்ண மாட்டார். என் கதையை முழுசா படிச்சவர், கதையை மாற்றி அடுக்கி வெச்சவர் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தபடியே இறந்துபோயிருக்கிறதை நெனச்சா கொடுமையா இருக்கு. முரளியோட மனைவி அழுதுகிட்டே சொன்ன எதையும் என்னால ஜீரணிக்க முடியலை. சிகரெட் பிடிப்பாரு. அது ஹார்ட் அட்டாக் வரைக்கும் கொண்டு போகுமான்னு தெரியலை. நான் ஊருக்குப் போறேன் சார். குமார் சார் படத்து டேட்ஸைத்தான் வேதிதா மேடம் நமக்கு அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக் கொடுத்தாங்க. அதனால அவங்களுக்குப் பிரச்னையில்ல. அந்த ஷூட் போகட்டும். நான் அவங்களுக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணிக்கிறேன். நீங்க அட்வான்ஸ் கொடுத்த பணத்துலதான் செகண்ட் ஹாண்ட்ல பைக் வாங்கினது. ஊருக்குப் போக பணம் வேணும் சார். அம்மாகிட்ட கொடுத்தா சந்தோசப்படுவாங்க’’ கண்ணீருடன் சலீம் பேசினான். முரளியின் கண்களில் முதல்நாள் தென்பட்ட நம்பிக்கை மறுநாள் சடலமாய்ப் பார்க்கையில் பயமாய் உறைந்திருந்தது மட்டும் நெருடலாய் இருந்தது.

      சம்பவம் 3

      ராஜன் தந்த பணத்தையும் தன்னிடம் மிச்சமிருந்த பணத்தையும் சேர்த்து 50,000 ரூபாயை சலீம் தந்தபோது விக்கித்துப்போனார் சலீமின் அம்மா. வாய் மட்டும் அல்லா அல்லா என்று முனகியபடி இருந்தது. சலீம் தன் அம்மாவிடம் எல்லாவற்றையும் சொன்னான். யாரிடமாவது எல்லாவற்றையும் சொல்லி அழுதால் நன்றாக இருக்குமென்று தோன்றியது. அழுதான். தலை கோதிய அம்மா, ``தர்காவுக்குப் போய் மோதினார்கிட்ட ஓதி ஒரு கயிற்றை வாங்கிக் கைல கட்டிட்டு வா. ஏதாவது சைத்தானா இருந்தா போய்த்தொலையும்’’ என்றாள். சலீம் இரண்டுநாள் கழித்து ஒரு சாயங்காலத்தில் தர்கா சென்றுவிட்டுத் திரும்பியபோது வீட்டில் அவன் அறையில் வைத்திருந்த ஸ்க்ரிப்ட் கீழே இருந்தது. ஒரு பூனை அதைக் கிழித்துக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்ததும் நிலமதிரக் கத்தினான். உள்ளிருந்து அவன் அறைக்கு அம்மா வந்தபோது ரயிலின் பலத்த சத்தம் அவனைக்  குலுக்கியது. சலீமின் அம்மா டி.வி. வால்யூமைக் குறைத்து வைத்தாள். சலீம் கிழிந்திருந்த ஸ்க்ரிப்ட்டுடன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

      ``என்னப்பா ஆச்சு?’’

       ``பூனையெல்லாம் ஏன் வீட்ல விடுறீங்க. பார்க்கிறதில்லையா. இங்க பாருங்க என் ஸ்க்ரிப்ட்டோட நிலைமையை.’’

       ``கொஞ்சநாளாதாம்பா இந்த காலனியில பூனை ஒண்ணு வந்துட்டிருக்கு. ஆனா, அது ஏதும் பண்ணாதப்பா...’’

       ``எதுவும் பண்ணாமலா இப்படி ஆகியிருக்கு?’’ சட்டென்று பேச்சை நிறுத்தினான்.

       ``ஆமா, நான் ஸ்க்ரிப்ட்பேடை மேலதானே வெச்சிருந்தேன். நீ எடுத்துக் கீழ வெச்சியா?’’

       ``இல்லப்பா... நான் ஏன் எடுக்கிறேன். நீதான் மறந்தாப்ல கீழ வெச்சிருப்பே. அங்கங்க கிழிஞ்சிருக்கு. புதுசா எழுதிக்கப்பா... என்னமோ நடக்குது. என்னன்னுதான் தெரியல’’ முனகிக்கொண்டே விலகினாள் அம்மா.

      சலீம் தலையில் கையை வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்தான். ஏன் மறுபடியும் மறுபடியும் பிரச்னைகள். எல்லாம் யதேச்சையாகத்தான் நடக்கிறதா? நன்றாக ஞாபகமிருக்கிறது; மேலே வைத்தது. அவ்ளோ உயரத்துக்குப் பூனை தாவினாலும் குறிப்பாக இதை மட்டும் எதற்கு... காற்றில் தாள்கள் புரள கண்ணில் அந்த மாற்றம் தென்பட்டது. லேசான நடுக்கத்துடன் பேடைப் பிரித்தான். யாரோ நெஞ்சுக்குள் கத்திவைத்து அழுத்தியதுபோல் வலி உணர்ந்தான். முரளி செய்திருந்த அதே வேலை. திரைக்கதை மாற்றி வைக்கப்பட்டிருந்தது. பளிச்சென்று மின்னல் வெட்டியது. முரளியின் திடீர் மரணம் குறித்து டாக்டர் சொன்னது, ``ஹார்ட் அட்டாக்ல இறந்திருக்காரு. முதுகுல பூனை கீறின தடம் இருக்கு. அந்த மிட்நைட்ல அவர் ஏதோ பார்த்து பயந்திருக்கலாம். அதிர்ச்சியில இறந்திருக்கலாம்.’’ சலீம் உடனே ராஜனுக்கு போன் செய்தான். ரிங் போய்க்கொண்டே இருந்தது. மீண்டும் மீண்டும் முயன்றான். ராஜன் போனை எடுக்கவில்லை.

      சலீமுக்கு இரவில் போன் வந்தது ராஜனிடமிருந்து. பதற்றமாய் எடுத்து ``ஹலோ’’ என்றான்.

      ``சொல்லுங்க சலீம். ரிலாக்ஸாயிட்டீங்களா...எனக்கும் வொர்க் முடிஞ்சிடுச்சி. இப்போ ரிட்டர்ன். ஈவ்னிங் நல்ல மழை. இப்போ இல்லை. அதான் கிளம்பிட்டேன். ஸ்க்ரிப்ட் கிளியர் பண்ணிட்டீங்களா?’’ மிக உற்சாகத்திலிருந்தது ராஜனின் குரல்.

       ``சார் நீங்க நல்லாருக்கீங்களா?’’ குரலில் ஏன் இவ்வளவு பயம். சலீம் இறுக்கமாய் உணர்ந்தான்.

       ``நல்லா இருக்கேன். சென்னை வந்ததும் ஷூட் போகலாம். ரெடியா இருங்க. நட்சத்திராவையும் ரெடியா இருக்கச் சொல்லுங்க.’’

       ``சார் நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் கவனமா கேளுங்க. பட பூஜை அன்னிக்கி கிளாப் போர்டு எரிஞ்சது. முரளி சொன்னார், பூனை தட்டிவிட்டதா... அப்போ நான் அதைப் பெரிசா எடுத்துக்கல. அன்னிக்கிதான் முரளி ஸ்க்ரிப்ட்டை வீட்டுக்கு எடுத்துட்டுப் போனார். நைட் ஹார்ட் அட்டாக்ல இறந்துட்டார்.  டாக்டர் பூனை கீறுன தடம் முரளி முதுகுல இருந்ததா சொன்னார். இன்னிக்கி என் வீட்ல என் ஸ்க்ரிப்ட்டை ஏதோ ஒரு பூனை கிழிச்சி எறிஞ்சிட்டுப் போகுது. முரளி என் கதையை மாற்றி வெச்சாரு. ஓகே. ஆனா, நான் அதை மறுபடியும் பழையபடி மாத்திட்டேன். இப்போ பூனை கிழிச்ச ஸ்க்ரிப்ட் முரளி மாற்றி வெச்ச மாதிரி இருக்கு. ஏதோ தப்பா நடக்குது சார். ரொம்பக் கொழப்பமா இருக்கு. முரளி இறந்துகிடந்த ரூம்ல லைட் ஆஃப் ஆகி இருந்ததா அவர் மனைவி சொன்னாங்க. லைட்டை ஆஃப் பண்ணிட்டுத் திரும்பவும் முரளி ஏன் நாற்காலியில உட்காரணும்? நான் சரி பண்ணின கதை மறுபடியும் முரளி மாற்றி வெச்ச மாதிரி ஏன் ஆகணும்? எனக்குப் புரியல சார். நீங்க கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இருங்க.’’

      ``சலீம்... ஒண்ணு நல்லா புரிஞ்சிக்குங்க. நீங்க எடுக்கிற சினிமா மூலமா மக்கள்கிட்ட என்ன சொல்றீங்க. ஆவி இருக்குன்னு சொல்லித்தானே சினிமா எடுத்துக் காசு சம்பாதிக்கிறீங்க. சினிமாவில நம்பச் சொல்ற ஆவியை நிஜத்திலேயும் நம்பிட்டுப் போங்க. ஜஸ்ட் ஃபார் ஃபன். ஒரு விஷயம் எனக்கு நல்லா புரிஞ்சிடுச்சி. நீங்களும் வேதிதாவும் உங்க கதை மேல ரொம்ப கான்ஃபிடென்ட்டா இருக்கீங்க. அதனாலதான் இப்படியெல்லாம் யோசிக்கிறீங்க. மொட்டத்தலைக்கும் முழங்காலுக்கும் முடிச்சுப் போட்டது போதும். வேதிதா மேனன் நடிச்ச முதல் சூப்பர் டூப்பர் ஹிட் படம் `நேனு பெல்லா’. அதுல பூனைதான் எல்லாரையும் பழி வாங்கும். லவ் பண்ணும். அந்தப் படத்தையும் உங்க படத்தையும் போட்டுக் கொழப்பிக்காதீங்க. உங்க கதையை வேதிதா உள்வாங்கின மாதிரி அவங்க படத்தை நீங்க உள்வாங்கிட்டீங்கபோல. மனசு தெளிவாகி நாளைக்கி ஷூட்டிங் ஆரம்பிங்க. நானும் வந்துடுறேன்.’’

      சலீம் அதல பாதாளத்தில் வீழ்ந்துகொண்டிருந்தான். வேதிதாவின் முதல் படம் குறித்து அவனுக்கு ஞாபகமே இல்லை. இப்போது பூனை எங்கிருந்து வருகிறது என்பது புரிந்தாற்போல் இருந்தது. நட்சத்திரா பூஜையிலிருந்து நிதானமாக யோசித்தான். பூஜையன்று தீ விபத்து. தொடர்ந்து முரளி மரணம். திருப்பூர் வந்தால் பூனை கிழிக்கிறது. இவை எல்லாவற்றுக்கும் ஆரம்பமாய் வேதிதா கண்ட கனவு. சலீம் வேதிதாவுக்கு போன் செய்தான். 

      சம்பவம் 4

      கொடைக்கானலில் நின்றிருந்த மழை திண்டுக்கல் தாண்டியதும் தொடங்கிவிட்டது. பெரம்பலூர் சாலையில் விரைந்துகொண்டிருந்தது கார். மெலிதான இசை காரின் உள்ளே கசிந்துகொண்டிருந்தது. வைப்பரை இயக்கினார் ராஜன். காரின் முன் விளக்கின் வெளிச்சம் சாலை மழையில் விழுந்து நிறம் மாற்றி நனைந்தது. ரயில்வே ட்ராக் குறுக்கிட்டது. வெளியில் மழை கண்ணாடியை அறைந்து அறைந்து பெய்துகொண்டிருக்க, ஸ்டீயரிங்மீது விரல்களால் தாளம் போட்டுக்கொண்டிருந்த ராஜன் மழையில் நனைந்தபடி ரயில் வேகமாய்க் கடந்துபோனதைக் கவனித்தார். இருளும் ரயிலும் மழையும் ராஜனுக்குள் சிலிர்ப்பைப் பரப்பின. கேட் திறந்ததும் காரை ஸ்டார்ட் செய்தார். கியர் மாற்றினார். `மியாவ்’ என்ற அழைப்பில் மிரண்டு கண்கள் விரிய பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தார். பின் சீட்டில் அந்தப் பூனை படுத்திருந்தது. ராஜனைப் பார்த்து ஒருமுறை நாக்கைச் சுழற்றிப் பச்சை நிரம்பிய கண்களால் மியாவ் என்றது. கார் வேகமெடுத்தது.

      6

      காலையில் சலீமுக்கு போன் செய்து முரளியின் மரணத்துக்கு வருத்தம் தெரிவித்தும் சலீமுக்கு ஆறுதலாகவும் பேசினாள் வேதிதா. ஷூட்டிங் எப்போது ஆரம்பித்தாலும், தான் வந்து நடித்துக்கொடுப்பதாய்ச் சொன்னாள். காலை ஏழு மணிக்கு ராஜனிடமிருந்து சலீமுக்கு போன் வந்தது.

      ``சொல்லுங்க சார். சென்னை வந்துட்டீங்களா?’’ என்றான் போனை எடுத்ததும்.

      ``சலீம்’’ என்றது புத்தம் புதிதான ஓர் ஆண்குரல். ராஜன் போனிலிருந்து வேறு யாரோ பேசுகிறார்கள் என்றதுமே சலீம் மனதில் பயம் புள்ளியாய்த் தைத்தது. அடுத்தடுத்த உரையாடலில் அப்புள்ளி கோடென நீண்டு வளைந்து சுற்றிய சுருக்கில் சலீம் மயங்கி விழுந்தான்.
      சலீம் ஸ்பாட்டுக்குச் சென்றபோது மதியம் ஒரு மணி. ராஜனின் கார் ரயில்வே கிராஸ் கேட்டின் ஓரத்தில் மோதிக் கவிழ்ந்திருந்தது. ஆஸ்பத்திரிக்கு எடுத்துச் சென்றிருந்தார்கள் ராஜனின் உடலை.

      ``நேத்து மிட்நைட்ல ஃபுல் ஸ்பீடுல வந்திருக்காரு. நல்ல மழை. ரயில்வே கிராஸ் இருந்ததைக் கவனிக்காம மோதிட்டாரு. ஸ்பாட்லேயே டெத். பாடி மார்ச்சுவரி போயிருக்கு. அவர் கடைசியா அட்டெண்ட் பண்ணின போன் உங்களுடையது. சொல்லுங்க, நீங்க யாரு, அவர் யாரு?’’ சலீம் உடம்பில் எவ்வித உறுதியும் இல்லாமல் இருந்தான். நடப்பதெல்லாம் தனக்குத்தானா என்ற கேள்விதான் செய்தி கேள்விப்பட்டதிலிருந்தே மூளைக்குள் வட்டமடித்துக் கொண்டிருந்தது. எல்லாவற்றையும் சொன்னான். லண்டனிலிருந்து முருகனும், கண்பத்தும் வந்து சம்பிரதாயங்களை முடித்து ராஜனின் உடலைப் பெற்றுச் சென்றனர். கடைசிவரை சலீமைச் சந்திப்பதை இருவருமே தவிர்த்தார்கள்.

      வேதிதா ஊட்டியில் படப்பிடிப்பில் இருந்தாள். சலீம் கிளம்பிச் சென்றான். தனியே அறை எடுத்துத் தங்கினான். கையில் நட்சத்திரா ஸ்க்ரிப்ட் இருந்தது. ஷூட்டிங் ஸ்பாட் சென்றான். கேரவனில் இருந்த வேதிதாவிடம் தனது முதல் படம் பூஜையுடன் நின்றுவிட்டது என்றான். தன் அறைக்கு வந்து பெருங்குரலெடுத்து அழுதான். ``மழையில அவ்ளோ வேகமா வரவே முடியாது. அவர் குடிக்கவுமில்லை. பின்னே ஏன் அப்படி ஒரு வேகத்துல வந்தார்னு தெரியல. ஆனா, அவர் முகம் திரும்பி இருந்ததைப் பார்த்தா, காரை நேரா பாத்து ஓட்டலைனு தெரியுது. எதையோ பார்த்து பயந்திருக்கலாம். அதனால பதற்றத்துல வண்டியை மோதியிருக்கலாம். நாங்க இதை விபத்துன்னுதான் பதிவு பண்ணப்போறோம். உங்களுக்கு யார்மீதாவது சந்தேகம் இருந்தா சொல்லுங்க’’ இன்ஸ்பெக்டர் சொன்னது சலீமின் காதை விட்டு அகலவில்லை. ஒரு வெள்ளை பேப்பர் எடுத்து வரிசையாக எழுதினான். வேதிதா படத்தில் நடிக்க ஒப்புக்கொண்டது ஒரு கனவின் மூலம். அது கனவுதானா? கதை படிக்கும்வரை நன்றாக இருந்த முரளி அன்றிரவு ஏன் ஏகப்பட்ட சந்தேகங்களுடன் சாக வேண்டும், ஸ்க்ரிப்ட் மாற்றி வைத்தது உண்மையிலே முரளிதானா? பூனையின் தடம் எதற்கு அங்கே? அதே பூனைதான் தன் வீட்டுக்கும் வந்ததா, தன் வீட்டில் ஸ்க்ரிப்ட்டை மாற்றி வைத்தது யார்? ஷூட்டிங் போகும் ஆவலில் வந்த ராஜன் ஏன் அகால மரணம் அடைய வேண்டும், அது உண்மையிலே விபத்துதானா? கதை பற்றித் தெரிந்தவர்களில் இப்போது உயிரோடு இருப்பது வேதிதாவும் டைரக்டர் குமாரும்தான். இருவரும் வாழ, தன் கனவை எரிப்பதே நல்லது. கடைசியாய் ராஜன் பேசியது மட்டும் ஆணிகொண்டு மனதில் கீறியிருந்தது. ``நீங்க எடுக்கிற சினிமா மூலமா மக்கள்கிட்ட என்ன சொல்றீங்க. ஆவி இருக்குன்னு சொல்லித்தானே சினிமா எடுத்துக் காசு சம்பாதிக்கிறீங்க. சினிமாவில நம்பச் சொல்ற ஆவியை நிஜத்திலையும் நம்பிட்டுப் போங்க.’’ சலீம் நம்பினான். முடிவெடுத்தான். குளிரை எரித்துக்கொண்டிருந்த நெருப்பில் நட்சத்திரா ஸ்க்ரிப்ட்டின் ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் வீசினான். தீயில் சலீமின் முதல் சினிமா, கனவு, வாழ்க்கை பல வண்ணங்கள் காட்டியபடி எரியத் தொடங்கியது.

      7

      பிரபல வாரப்பத்திரிகைக்குப் பேட்டி தந்த சலீம் ``உங்க முதல் படமே இப்படி சூப்பர் டூப்பர் வெற்றி அடையும்னு எதிர்பார்த்தீங்களா?’’ என்ற கேள்விக்கு, ``நான் எடுக்க நினைச்ச முதல் படம் இது இல்லை. அது பூஜையோட நின்னு போச்சு. ஆனா, கண்டிப்பா அந்தப் படத்தை ஒருநாள் எடுப்பேன்; என்ன நடந்தாலும்’’ குரலில் அவ்வளவு தீவிரம் இருந்தது.

      ``உங்க முதல் படத்தோட கதை என்ன சார்?’’

      ``என் ஹீரோயின் நட்சத்திரா மிக அழகான நடிகை. அவளை லவ் பண்ணாத ஆண்களே இல்லைனு சொல்லலாம். அவனும் லவ் பண்ணினான். ஆனா, நட்சத்திரா கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறான்னு தெரிஞ்சதும் தாங்க முடியாத அவன் ரயில்ல விழுந்து சூசைட் பண்ணிக்கிட்டான். இந்தச் சம்பவம் கேள்விப்பட்ட ஒரு டைரக்டர் இதை கான்செப்டா வெச்சு ஒரு படம் எடுக்கிறார். இறந்தவனுக்குத் தன் கதை படமா எடுக்கப்படுறதில் விருப்பமில்ல. அந்தப் படம் எடுக்கவிடாம என்னென்ன செய்யணுமோ எல்லாம் செய்றான். டைரக்டர் அந்தப் படம் எடுத்தாரா இல்லையாங்கிறது க்ளைமாக்ஸ்.’’

      ``இது உண்மைச் சம்பவமா சார்?’’

      8

      திருப்பூர் ரயில் நிலைய நடைமேடையில் வெள்ளைத்துணியால் போர்த்தி வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சடலத்தின் மேல் துணி அகற்றப்பட்டதும் சலீம் அலறினான். ``சிராஜி... அல்லா.’’
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      மழை நண்பன் - சிறுகதை
      ஹேமி கிருஷ், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்
       
      மழை எப்போது நிற்கும்? பிரியாவுக்குச் சொல்ல முடியாத சங்கடம். வாசலில் நின்றபடி வானத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். இந்த மழையில் எப்படிப் போவது? சத்யாவிடம் சொன்னால் கோபித்துக்கொள்வான். 'ஏன் நான் வரலையா? நீயெல்லாம் அவ்ளோதான்!’ என்பான்.
      ''15 நாள் இம்ப்ளிமென்ட் புரொகிராம். பெங்களூர் வர்றேன். உன் அட்ரஸ் சொல்லு'' - மாலை வேளை ஒன்றில் அலைபேசியில்  அழைத்தான்.
      ''முதல்ல உன் ஆபீஸ் எங்கேனு சொல்லு!''
      ''பெலந்தூர்ல!''
      ''அய்யோ நான் ஒயிட் ஃபீல்ட்ல இருக்கேன். அது ரொம்பத் தூரம். நீ அட்ரஸ் கண்டுபிடிக்கிறது கஷ்டம். ஒரு காமன் பிளேஸ்ல மீட் பண்ணலாமா?''
      பெங்களூர் வந்ததும் சத்யா திரும்பவும் அழைத்தான். ''வர்ற சனி, ஞாயிறு மீட் பண்ணலாமா பிரியா?''
      ''இந்த வாரம் வேணாம். ஊருக்குப் போறேன். அடுத்த சனிக்கிழமை விதான் சௌதா வந்துடு... சரியா?''
      ''அடுத்த சனிக்கிழமை ராத்திரி எனக்கு டிரெயின். அதனால மிஸ் பண்ணாம வந்துடு!'' -  அலைபேசியை வைத்தான்.
      திருமணமாகி எட்டு வருடங்கள் கழித்து, யாரோடும் தொடர்புகள் இன்றி இருக்கும் பிரியாவின் அலைபேசி எண்ணை, சத்யா கண்டுபிடித்தது ஆச்சரியம்தான்.

      ஒருநாள் புது எண் ஒன்றில் இருந்து அழைப்பு.
      ''நான் சத்யா பேசுறேன்!''
      திக்குமுக்காடித்தான் போனாள் பிரியா.
      ''சத்யா, எப்படிடா இருக்கே? எங்கே இருக்கே? எப்படி இந்த நம்பரைக் கண்டுபிடிச்சே?''
      ''நீ இருக்கியா... இல்ல செத்தியானு
      தெரிஞ்சுக்கணும்ல. அதான் கண்டுபிடிச்சேன்!''
      ''கோபப்படாதடா ப்ளீஸ்... எப்படி இருக்க?''
      ''உன் அம்மாவை நேத்து ராத்திரி பார்த்தேன். அவங்கதான் உன் நம்பரைக் கொடுத்தாங்க. எப்படா விடியும்... உன்கிட்ட பேசலாம்னு காத்துட்டு இருந்தேன்!''
      ''சரி... எப்படி இருக்க... அதைச் சொல்லுடா!''
      ''நல்லா இருக்கேன். சென்னையிலதான் இருக்கேன். நீ எப்ப பெங்களூர் வந்த?
      நீ சென்னையில இருப்பேனு நினைச்சுட்டு எவ்ளோ நாளாத் தேடிட்டு இருந்தேன் தெரியுமா? உங்க அம்மா, அப்பா சென்னைக்கு ஷிஃப்ட் ஆனதும் தெரியாது. எதுவுமே சொல்லலை நீ... ஏன்?''
      ''இல்லடா... அங்க ஆறு மாசம்தான் இருந்தேன். அப்புறம் பெங்களூர் வந்துட்டேன்!''
      தொடர்ந்து அடுத்தடுத்த நாட்களில் மாலினி, நிம்மி, கலை என ஒவ்வொருவரிடம் இருந்தும் அழைப்புகள், கோபங்கள், வசவுகள் எனக் கழிந்தன பொழுதுகள்.
      ''ஏற்கெனவே வீட்டை ரொம்ப ஒழுங்காக் கவனிச்சுட்டு இருக்க... பத்தாததுக்கு டைம் பாஸ் பண்ண உருப்படி இல்லாத நாலைஞ்சு போன் கால் வேற..!'' - கணவன் சிடுசிடுத்தான். தொடங்கிவிட்டது. இந்த வார்த்தைகள் இனி அவன் வாயில் ஒரு வருடத்துக்குப் புரளும். இதற்கு இடையில்தான் சத்யாவிடம் இருந்து அழைப்பு.
      மழை சற்றுக் குறைந்தது. யோசிக்காமல் கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு வீதியில் இறங்கினாள். ஒரு கையால் குடையையும், மறு கையால் சேலை நுனி சாலையின் ஈரத்தில் படாதவாறு நாசூக்காகப் பிடித்தபடியும் நடந்தாள்.
      'துணி ஊறவெச்சு ரெண்டு நாளாகுது இன்னும் தோய்க்காம இருக்கு... மழை எப்போ நிக்கிறது... துணி எப்போ தோய்க்கிறது?’ - தூரத்தில் தமிழ்க் குரல் ஒன்று  அங்கலாய்த்தது.
      வழியில் வந்த ஆட்டோவை மறித்தாள். ''விதான் சௌதா!'' என்றதும், உட்காரச் சொல்லி தலையை உள்பக்கமாகக் காண்பித்தார் ஆட்டோ ஓட்டுநர்.
      சிறிது நேரம் கழித்து சத்யாவுக்கு போன் செய்தாள். ''சத்யா... இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல வந்துடுவேன். நீ விதான் சௌதாவுக்கு எதுத்தாப்ல இருக்கிற ஹை கோர்ட்ல நில்லு!''
      அவள் விதான் சௌதாவில் இறங்கும்போது மழை இல்லை. அதுவே அவளுக்கு மகிழ்ச்சி. சொன்னது போலவே சத்யா நின்றிருந்தான். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு பார்க்கும் வெட்கம் கலந்த சந்தோஷச் சிரிப்பு இருவர் முகத்திலும்.
      அவன் தோள்பட்டையை அடித்து, ''எப்படிடா இருக்க..? எவ்ளோ வருஷமாச்சு பார்த்து!''
      ''ம்ம்ம்... பார்த்தா தெரியல. நீகூடத்தான் கொஞ்சம் குண்டாயிட்ட!''
      அவள் சிரித்துக்கொண்டே, ''சரி வா...
      ஒரு வாக் போயிட்டே பேசலாம்!'' என்றாள். கோர்ட் அருகே முழுவதும் மரங்கள் அடர்ந்த பெரிய பரப்புக்குச் சென்றார்கள்.
      விடுமுறை தினம் என்பதால் நிறைய மனிதர்கள் குடும்பமாகவும் ஜோடிகளாகவும் தனியாகவும் சிதறியிருந்தார்கள்.  

      ''நீ எப்படா சென்னைக்கு வந்த?''
      ''சென்னைக்கு வந்து அஞ்சு வருஷமாச்சு. வந்ததும் உன்னைத்தான் விசாரிச்சேன். யாருக்குமே தெரியலை. உன் அம்மாவை மட்டும் அன்னைக்குப் பார்க்கலைன்னா, இன்னைக்கு உன்னைப் பார்த்திருக்க முடியாது. ஏன் எங்ககூட சுத்தமா டச்ல இல்லாமப்போயிட்ட பிரியா?''
      ''இல்லடா... இங்க வந்ததும் உங்க நம்பர் எல்லாம் மிஸ் ஆயிடுச்சு. அவ்ளோதான். மத்தபடி பேசக் கூடாதுனுலாம் இல்லை!''
      ''ஏன் பொய் சொல்ற..? எங்க திருச்சி வீட்டு நம்பர் தெரியாதுனு சொல்லு பார்க்கலாம்!''
      பிரியா அமைதியானாள்.
      ''நீ நினைக்கற மாதிரி எல்லாம் இல்ல சத்யா. சரி... நீ ஏன் இன்னும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலை?''
      ''ஏன்... இன்னும் கொஞ்ச நாள் இந்த லைஃபை என்ஜாய் பண்ணலாம்னு ஐடியா... அதான். சரி... நீ ஃபேஸ்புக்ல இருக்கியா? என்ன ஐ.டி-ல இருக்க? அதுல தேடினப்பவும் நீ சிக்கலை. மெயில் ஐ.டி. கொடு!''
      ''இல்லடா, நான் எதுலயும் அக்கவுன்ட் வெச்சுக்கலை!''
      ''பிரியா... நீயா பேசுற! அப்பவே அல்ட்டி மேட்டா திங்க் பண்ணுவ. என்ன ஆச்சு? ஏன் எதுலயும் அக்கவுன்ட் வெச்சுக்கலை?''
      ''பிடிக்கலை... அதான். சசி வீட்ல எல்லாரும் எப்படி இருக்காங்க?''
      ''எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்க. நீ நிறைய மாறிட்ட பிரியா. எப்பவும் லொடலொடனு பேசுவ. இப்ப ஒரே வரியில பேச்சை முடிச்சுடுற. கல்யாணம் ஆனவுடனே பொண்ணுங்க மாறணும்னு எதுவும் இருக்கா பிரியா?''
      ''எல்லா மாற்றங்களையும் நாம விரும்பி ஏத்துக்கிறது இல்லையே சத்யா!''
      ''ஏன் எந்த வேலைக்கும் போகலை?''
      ''வந்ததுல இருந்தே 'ஏன்... எதுக்கு?’னு குடைச்சல் கேள்விகளாக் கேட்டுட்டே இருக்க சத்யா. இரிட்டேட்டிங்கா இருக்குடா!''
      ''நீயும்தான் பட்டும் படாமப் பேசுற. எனக்கு இந்த பிரியாவைப் பிடிக்கவே இல்லை!'' - குரலில் காரம் தெறித்தது.
      ''நீ கேக்கிற கேள்வி எல்லாம் எனக்கு எரிச்சலா இருக்கு. அதான் அப்படிப் பதில் சொன்னேன்!''
      ''கடமைக்குனு பதில் சொல்லவேண்டியது அவசியம் இல்லை பிரியா. ராஜாஜி நகர்ல இருந்துட்டு ஒயிட் ஃபீல்டுனு பொய் சொல்ற. அன்னைக்கே உன் அம்மாகிட்ட அட்ரஸ் வாங்கிட்டேன். சும்மாதான் உன்கிட்ட விசாரிச்சேன். எங்கே உன் வீட்டுக்கு வந்துடுவேன்னுதானே பொய் சொன்னே? என் கூடலாம் உனக்குப் பேசப் பிடிக்கலைதானே? உன் முகத்தையாவது பார்க்கலாமேனுதான் வரச் சொன்னேன். சரி, நான் கிளம்புறேன்!'' - கோபப்பட்டு நடக்கத் தொடங்கினான் சத்யா.
      பிரியாவின் கண்களில் நீர் திரண்டது. சற்று உரத்த குரலில், ''சத்யா... நாம சண்டை போட்டு எவ்ளோ வருஷமாச்சுல்ல?'' என்றாள்.
      அவன் சிரித்தபடி திரும்பி வந்தான். இருவரும் அருகில் இருந்த சிமென்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்தனர்.
      ''என்ன ஆச்சு? உனக்கு என்னைச் சின்ன வயசுல இருந்தே தெரியும். நாம எவ்ளோ விஷயம் ஷேர் பண்ணியிருக்கோம். உன்கிட்ட என்னமோ பிரச்னை. இல்லைன்னா நீ இப்படி இருக்க மாட்ட!''
      ''இல்லடா... இவ்ளோ வருஷம் கழிச்சு இப்பதான் பார்த்திருக்கோம். எதுக்கு எடுத்ததும் அதைப் பத்திச் சொல்லணும்னுதான் விட்டுட்டேன். கல்யாணத்துக்குப் பிறகு நிறையப் பிரச்னை சத்யா. எல்லாத்துக்கும், 'ஏன்... எதுக்கு?’னு ஒரு முட்டுக்கட்டை. வேலைக்கும் போகக் கூடாதாம். 'நீயா... நானா?’ங்கிற ஈகோ. நிறைய மிஸ்அண்டர்ஸ்டேண்டிங்ஸ். டைவர்ஸ் வரைக்கும் போயிடுச்சு. அப்புறம் வீட்ல எல்லாரும் அறிவுரை சொன்னாங்க. எல்லாம் எனக்கு மட்டும்தான்! 'உனக்கு அப்புறம் வீட்ல ரெண்டு தங்கச்சிக இருக்காங்க... பார்த்துக்கோ’னு அப்பா ஒரு வரியில் சொல்லிட்டுப் போயிட்டார். இங்க குடும்பம்கிறது ஒரு ஒப்பந்த உறவுமுறைனு அப்புறம்தான் புரிஞ்சது.
      அவரும், 'எனக்கு நீ எப்படி இருக்கணும்னு தோணுதோ... அப்படித்தான் நீ இருக்கணும். நான் எப்படி இருக்கணும்னு நீ சொல்றியோ, நானும் அப்படி மாறிடுறேன்’னு சொல்றார். கல்யாணம் ஆன பிறகு ஏன் ஆளாளுக்கு இயல்பை மாத்திக்கணும்னு எனக்குப் புரியலை. ஆனா, என்னை மட்டும் நான் மாத்திக்கிட்டேன். இப்ப எந்தப் பிரச்னையும் இல்ல. ஆனா சத்யா... என் ஸ்பேஸ் அப்படியேதான் இருக்கு. அதை நான் இன்னும் வாழவே இல்லை!'' - கண்களில் நீர் வழிந்தது.
      ''பிரியா ப்ளீஸ் அழாத. ஸாரி... உன்னைத் தப்பா நினைச்சுட்டேன். இப்ப சந்தோஷமா இருக்கியா?''
      ''தினமும் சண்டை இல்லாம வாழ்றதே ஒரு சந்தோஷம்தானே. அந்தச் சந்தோஷ வாழ்க்கை இப்ப இருக்கு சத்யா!''
      இருவரும் சில நொடிகள் எதுவும் பேசவில்லை. ஒரு புறா தத்தித் தத்தி நடந்து கீழே கிடந்த பருக்கையை மெள்ள அலகால் கொத்திவிட்டு இருவரையும் தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தது.
      ''சத்யா... மொளகா பஜ்ஜி ஞாபகம் இருக்கா?'' - பேச்சைத் திசை திருப்பினாள்.
      அவன் சிரித்தபடி, ''மறக்க முடியுமா? யார் மொளகா பஜ்ஜி சாப்பிட்டதும் காரம் தாங்காம முதல்ல தண்ணி குடிக்கிறாங்களோ அவங்க தோத்தாங்குளி. அடுத்த நாள் ட்ரீட் தரணும். நான் ஜெயிக்கணும்னு உன் வாய்ல நான் தண்ணி ஊத்த வருவேன். நீ ஜெயிக்கணும்னு என் வாய்ல நீ தண்ணி ஊத்த வருவ. கண்ல கண்ணீரும் கையில தண்ணீருமா ஸ்ரீரங்கம் அம்மா மண்டபம் முழுக்கச் சுத்துவோமே!''
      ''ரமணி அண்ணன் கடையிலதானே பஜ்ஜி வாங்குவோம். இப்ப வரைக்கும் அந்தக் காரம் வேற எங்கேயும் சாப்பிட்டது இல்லை. மொளகா பஜ்ஜி சாப்பிடறப்போ எல்லாம் உன்னைத்தான் நினைச்சுக்குவேன். இப்ப அந்த அண்ணா எங்க இருக்கார் சத்யா?''
      ''திருச்சியிலதான் இருக்கார். போன மாசம்கூடப் பார்த்தேன். உன்னை விசாரிச்சார்!''
      ''நீ, நான், மாலினி, ராம்... எல்லாம் அந்த மாம்பலம் சாலையில நின்னுட்டு மணிக்கணக்காப் பேசுவோமே... லவ்லி டேஸ்!''
      ''பிரியா, உன் பின்னாடி சுத்தினானே  மெடிக்கல் காலேஜ் ஸ்டூடன்ட் ஒருத்தன். நீகூட 'லூஸு டாக்டர்’னு பேர் வெச்சியே. அவன் என்ன ஆனான் தெரியுமா?''
      ''தெரியலைப்பா. எனக்கு எப்படித் தெரியும்? ஆனா, அவன் என்கிட்ட புரபோஸ் பண்ணப்போ, நானும் மாலினியும் அவனைச் செமத்தியாக் கலாய்ச்சுட்டோம்... பாவம்!''
      சின்ன இடைவேளைக்குப் பிறகு பின் ஏதோ ஞாபகம் வந்தவளாக... ''சத்யா, உனக்கு ஒரு கோல்டன் ஃபாரின் பேனா கொடுத்தேனே... அதை வெச்சிருக்கியா?''
      சத்யா, தன் சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்த அந்தப் பேனாவைக் காண்பித்தான்.
      ''உன் ஞாபகமா இன்னும் வெச்சிருக்கேன் பார்த்துக்கோ!''
      பிரியா, பகபகவெனச் சிரித்தாள். ''ஹய்யோ சத்யா... இது என்னுது இல்லை. அந்த லூஸு டாக்டரோடது. மாலினி, அவன் வீட்டு மாடியிலதானே தங்கியிருந்தா. அவன் எப்பவும் கீழே இருக்கிற டார்க் ரூம்லதான் படிப்பானாம். ஒருநாள் சும்மா கீழே போய்ப் பார்க்கலாம்னு நான் அவளைக் கூப்பிட்டேன். அங்கே ஒரே இருட்டா இருந்துச்சு. கதவு திறந்த கொஞ்சூண்டு வெளிச்சத்துல ஒரு டேபிள் மேல ஒரு நோட்டும் இந்தப் பேனாவும் இருந்துச்சு. 'ஹேய்... இந்த பேக்கு ஃபாரின் பேனாகூட வெச்சிருக்குடி. இதை எடுத்துக்குவோம்’னு சொல்லி எடுத்துக்கிட்டேன். அப்புறம் அந்த ரூம்ல வேற என்னலாம் இருக்குனு இருட்டுல உத்துப் பார்த்தா, மூலையில இருந்த கட்டில்ல ஓர் உருவம். அது அவன்தான். படிச்சிட்டு அங்கேயே படுத்திருந்திருக்கான். நாங்க முதல்ல அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. அப்புறம் விழுந்தடிச்சு ஓடி வந்துட்டோம். அப்புறம் அவனைப் பார்த்தப்பக்கூட, அவன் அந்தப் பேனாவைப் பத்திக் கேட்கவே இல்லை. அந்தப் பேனாவைத்தான் உனக்குக் குடுத்தேன்!''
      ''இதை ஏன் என்கிட்ட சொல்லவே இல்லை?''
      ''என்னமோ சொல்லலை. மாலினிதான் சொல்ல வேணாம்னு சொன்னா. அப்புறம் சத்யா... நான் லஞ்ச் கொண்டுவந்திருக்கேன். நானே பண்ணது. எப்படி உன்னை பனிஷ் பண்றேன்னு பார்த்தியா?'' என்றபடி கைப்பையில் இருந்து இரண்டு டிபன்பாக்ஸ்களை எடுத்தாள். இருவரும் சாப்பிட அமர்ந்தனர்.
      வெயில் மெதுவாக எட்டிப் பார்த்தது. சாப்பிட்டபடியே பிரியா தொடர்ந்தாள். ''சத்யா... நம்ம ஹெச்.ஓ.டி. டேபிள் மேல, கலை ஒரு லவ் லெட்டர் எழுதிவெச்சாளே... ஞாபகம் இருக்கா?''
      ''ஓ... அன்னைக்குத்தான் அவர் முகத்துல ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்ப் எரிஞ்சதே. அடுத்த நாள், 'ஸாரி... லெட்டர் மாத்தி உங்களுக்குக் குடுத்துட்டேன். கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் புரொஃபஸர் சக்தி சார்கிட்ட குடுத்துடுங்க...ப்ளீஸ்’னு இன்னொரு லெட்டர் வெச்சாளே... அன்னைக்கு அவர் முகத்தைப் பார்க்கணுமே!'' -  சொல்லிவிட்டுச் சத்தமாகச் சிரித்தான்.
      ''பிரியா... நீ யாரோ சொன்னாங்கனு காந்தி, நேரு சாப்பிட்ட ஹோட்டல்ல வெண்ணை தோசை நல்லா இருக்கும்னு ஹைதர் கால ஹோட்டலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போனியே..! 'இது காந்தி சாப்பிட்ட இலையா... இவ்ளோ பழசா இருக்கு?’னு ராம், சர்வர்கிட்ட கேட்டானே... டேபிள்ல இருந்து டம்ளர் வரைக்கும் அவ்ளோ அழுக்கு. வெளில வந்ததும் உன்னை ஆளாளுக்கு ரவுண்டு கட்டினோமே!''
      சத்யா சொல்லச் சொல்ல, பிரியா விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள். பிறகு, அவளே தொடர்ந்தாள்...
      ''அது மட்டுமா... வீக் எண்ட்ல மலைக்கோட்டை, கடைவீதி, ஊர்வசி தியேட்டர்னு சுத்துவோம். ராம் பிறந்த நாள்ல நாம பண்ண அலப்பறை சான்ஸே இல்ல. இப்ப ராம் எங்க இருக்கான்?''
      ''யு.எஸ்-ல இருக்கான். ரெண்டு வயசுல ஒரு பெண் குழந்தை இருக்கு. அப்பப்போ ஸ்கைப்ல பேசிக்குவோம்!''
      ''ஐ மிஸ் யூ ஆல் சத்யா!'' - அப்போது சத்யாவுக்கு பிரியாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் யோசித்தான்.
      ''நான் அடிக்கடி உங்களை எல்லாம் நினைப்பேன். நீங்க எல்லாரும் என்னைத் திட்டியிருப்பீங்கனு தெரியும்!'' என்று பிரியா சிரித்தாள்.
      சாப்பிட்டு முடித்ததும் இருவரும் எழுந்து சிறிது தூரம் நடந்தனர். பழைய கதைகளைப் பேசிப் பேசிச் சிரித்தனர். மீண்டும் மேகமூட்டம் பரவ ஆரம்பித்தது.
      ''சத்யா, நேரம் போனதே தெரியலை. நாலரை மணி ஆகப்போகுது. உனக்கு எத்தனை மணிக்கு டிரெயின்?''
      ''எட்டு மணிக்கு பிரியா. ஃப்ரெண்ட் ரூமுக்கு போய் அவனையும் கூட்டிட்டுப் போகணும்!''
      ''அப்ப நீ கிளம்பு. இல்லைனா டிராஃபிக்ல லேட் ஆயிடும்!''
      ''ம்ம்ம்... உனக்கு லேட் ஆச்சா?''
      ''ஆமாடா! அவர் ஏழு மணிக்கு வந்திடுவார். சிட்டி மார்க்கெட் போறேன்னு பொய் சொல்லிட்டுத்தான் வந்தேன். உண்மையைச் சொன்னா, இப்ப எதுவும் சொல்ல மாட்டார். அப்புறம் குத்திக் காமிப்பார். அதான்!''
      சத்யா, எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தான். ஏதோ சொல்ல வந்த பிரியா, அமைதியாகி முகத்தில் புன்னகை தேக்கி சத்யாவைப் பார்த்தாள்.
      ''நான் கிளம்புறேன் சத்யா. டேக் கேர்!'' என்று கை கொடுத்தாள். அவள் கைகளைப் பற்றிக் குலுக்கிக்கொண்டே, ''பிரியா... காலையில பார்த்த இறுக்கம் இப்ப உன்கிட்ட இல்லை!'' என்றான்.
      ''ஆமாடா... ரொம்ப ரிலாக்ஸ்டா இருக்கேன்!''
      ''அதான் ஃப்ரெண்ட்ஷிப் பிரியா!'' என்று சொல்லிவிட்டு விலகி நடந்தான். சற்றுத் தூரம் சென்றதும் திரும்பி பிரியாவைப் பார்த்துச் சிரித்தான். மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினான்.
      அவன், புள்ளியாக மறையும் வரை பிரியா பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்!
      https://www.vikatan.com