Sign in to follow this  
Followers 0
poet

அம்மாவுக்கு -        வ,ஐ,ச,ஜெயபாலன் (1985)

1 post in this topic

 

அம்மாவுக்கு

-        வ,ஐ,ச,ஜெயபாலன் (1985)

.
அம்மா
தங்கக் கனவுகளை இழந்த
என் அம்மா.
எனக்கென
வரலாற்று நதியின் படுக்கையில்
நீ கட்டிய அரண்மனை யாவும்
நீருடன் போனது.
.
இன்று
கோவில்கள் தோறும் கைகளைக் கூப்பி
"பிச்சை வேண்டாம் நாயைப் பிடி" என
இறைவனை வேண்டும்
என்னுடைய அம்மா.
..
யாழ்ப்பாணத்து செம்மண் தெருக்களில்
வன்னிக் காட்டின்
வயல்வெளிப் புறங்களில்
கீழ் மாகாணத்து ஏரிக்கரைகளில்
முகம் அழிந்த
பாதி எரிந்த பிணங்களைப் புரட்டி
தங்கள் தங்கள் பிள்ளையைத் தேடும்
அன்னையர் நடுவில்
.
தமிழகத்தில்
இன்றுநான் உயிருடன் இருப்பதை அறிந்து
பாக்கியம் செய்தவள் என
மனசு நிறையும்
என்னுடைய அம்மா!
.
இப்படியுமொரு காலம் வந்ததே
நம்முடைய மண்ணில்
.
இன்று உனக்கு நான்
கதைகள் சொல்வேன்
மரணம் பற்றிய கதைகள்
கவிஞர் இருவரின் மரணம் பற்றிய
கதைகள் என்பதால்
உனக்கிதைச் சொல்வேன்.
.
கொடுமையானது
மொலாய்சின் மரணம்
கொடுமையின் பின்னே
வக்கிரம் அடைந்த மனிதர்கள் இருப்பர்
கொடிதினும் கொடிது
டால்டனின் மரணம்
இந்தக் கொடுமையின் பின்னே இருந்தது
வக்கிரம் மட்டுமே.
.
தென்னாப்பிரிக்க அன்னை ஒருத்தி
நிறவெறியரது கொடுங்கோலரசின்
வெஞ்சிறைக்குள் தன்
மைந்தனை இழந்தாள்.
.
தென் ஆப்பிரிக்க நாட்டின் சிறைகளும்
நமது நாட்டின்
சிறைக்ளைப் போல்வன அம்மா.
.
வைத்தியக் கல்லூரி ஆய்வு மேசையில்
கிடத்தப்பட்ட பிணங்களைப் போல்வர்
கொடுங்கோலாரது சிறைகளில் மானிடர்.
கவிஞன் பெஞ்சமின் மொலாய்ஸ் என்பவன்
எங்களைப் போன்றவன்
ஆப்பிரிக்கப் புதர்க் காடுகளுள்
தம்முன்னோர் முழங்கிய போர் முரசுகளை
மீட்டு எடுத்தவன்.
.
வெள்ளைக்கார அன்னியர்க் கெதிராய்
தன் முன்னோர் எய்த விச அம்புகளை
கூரிய ஈட்டியை
சினம் மிகுந்த நாட்டுப் பாடலை
தனது கவிதையாம் பொன் தட்டுக்களில்
ஆப்பிரிக்காவிற்குப் பரிசாய்த் தந்தவன்.
.
ஒவ்வொரு சமயம்
பேனா ஏந்தும் கரங்களினாலே
துப்பாக்கியினைத் தூக்கும் அவனை
தென்னாப்பிரிக்க நிறவெறிப் பேய்கள்
தூக்குமரத்தில் அறைந்தன அம்மா.
.
விடுதலைக் கீதம் இசைத்தபடிக்கு
கவியரங்கம் ஏறுதல் போல
தூக்கு மேடையில் ஏறிய மகனை
இறுதியாய் ஒரு தரம்
ஒரே ஒரு ஒரு தரம்
கண்டிடத் துடித்த அன்னையின் கதறல்
ஆப்பிரிக்காவை உலுக்கி எடுத்தது.
.
நிராகரிக்கப்பட்ட
அன்னையர் இதயக் குமுறலும் கதறலும்
உலகமெங்கும்
விடுதலைப் போரின் கவிதைகள் ஆவன.
அம்மா உனக்கு
இன்னுமோர் கவிஞனின்
கதையை நான் சொல்வேன்.
.
என்னரும் ஈழத் தாயக மண்போல்
விடுதலைப் போரின் விழுமியம் நிறைந்த
எல்சல்விடோர் என்கிற நாடு
அங்கும்
துப்பாக்கியோடு பேனா ஏந்தும்
பெஞ்சமின் மொலாய்ஸ் போலொரு கவிஞன்.
ரூஜ் டால்டன் என்பது அவன் பெயர்.
.
கொடிய எதிரியை
நன்கறிவான் அவன்
கொடிய எதிரியின் துப்பாக்கிகளின்
குண்டின் வேகமும் திசையும் அறிவான்.
.
எதிரிகள் அறியாத
தன்தாய் நாட்டின் மலைகளும் அறிவான்
மடுக்களும் அறிவான்.
.
வஞ்சகப் புரட்சி பேசிப் பேசி,
வெஞ்சமர்க் களத்தில் பதவிகள் தேடி
முதுகில் கத்தி பதிப்பதற் கென்றே
உடன் நடப்போரை
அறிந்திலன் அம்மா.
.
தோழர்கள் நடுவே துரோகிகள் யாரென
எப்படிப் பகுத்துக் காண்பது அம்மா?
போர்க் களத்தில்
தோழமைகள் தோல் போர்த்திய
சூழ்ச்சிக்காரரால்
கொல்லப்பட்ட அக் கவிஞனுக்காகக்
கண்ணீராலே அஞ்சலி செய்வோம்.
.
எல்சல்விடோரின் போர்க்களமொன்றில்
எதிரியோடு மோதி வீழ்ந்திருப்பின்
மரணத்துள்ளும்
பணிகளை முடித்தவோர் மனநிறைவிருக்குமே.
தன் துப்பாக்கியையும் பேனாவினையும்
தோழர்கள் ஏந்தித் தொடர்வார் என்கிற
ஆத்ம சாந்தி
அங்கிருந்திருக்குமே.
.
கொடுமையானது மொலாய்சின் மரணம்
கொடுமையின் பின்னே
வக்கிரம் நிறைந்த மனிதர்கள் இருப்பர்
கொடிதினும் கொடிது
டால்டனின் மரணம்
இந்தக் கொடுமைகள் பின்னே இருந்தது
வக்கிரம் மட்டுமே.
.
அம்மா!
கொலைப்பட்டிறப்பதே எனது விதியெனில்
பெஞ்சமின் மொலாய்சின்
மரணமே எனது தெரிவென அறிக.
கொலைக் களம் தன்னில் மகனை இழப்பதே
உனது விதியெனில்
பெஞ்சமின் மொலாய்சின் தாயைப் போல
விடுதலைக் கீதம் இசைத்திடு அம்மா.
.
1985.

3 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sign in to follow this  
Followers 0