Recommended Posts

ஏங்க..

 

 

“ஏங்க....” அமானுஷ்யமான குரலைக் கேட்டு பதறிப்போய் சட்டென்று கழுத்தில் வெட்டிக் கொண்டேன். கொஞ்சம் ஆழமான வெட்டு. ரத்தம் கொப்பளித்தது. “எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கேன்... ஷேவிங் பண்ணறப்ப பிசாசு மாதிரி கத்தாதேன்னு...” எரிந்து விழுந்தபடி வெட்டுப்பட்ட இடத்தில் ‘கலோன்’ தடவினேன். தீயாய் எரிந்தது. “சொல்லித் தொலை.
5.jpg
எதுக்கு இப்படி ‘ஏங்க ஏங்க’ன்னு உயிரை எடுக்கறே?” “உங்க பொண்ணு என்னா சொல்றான்னு கேளுங்கன்னு கூப்பிட்டா இப்படி பைத்தியக்காரன் மாதிரி கத்தறீங்களே?” பதிலுக்கு இளவரசியும் சீறினாள். நேரடியாக சொல்ல மாட்டாள். கூடவே ஒரு ‘மாதிரி’யையும் இணைப்பாள். சொன்ன மாதிரியும் ஆச்சு. சொல்லாத மாதிரியும் ஆச்சு. அப்பாவும், அம்மாவும் மாறி மாறி கத்துவதைப் பார்த்து ஷாலு மிரண்டாள். ஆறு வயதுக் குழந்தையை அரண்டுபோக வைப்பதில் விருப்பமில்லை.

“என்னடா செல்லம்?” புன்னகைக்க முயன்றேன். “போடா மொக்கை அப்பா...” முகத்தை சுளித்து அம்மாவுக்கு பின்னால் ஒளிந்தாள். “அப்படியே ஆத்தாளை உரிச்சி வெச்சிருக்கா...’’ பாத்ரூம் கதவை அறைந்தேன். திருமணத்துக்கு முன்பு வரை, ‘எதற்கும் அஞ்சமாட்டேன்...’ என நெஞ்சை நிமிர்த்தியபடி நடமாடினேன்.

முதலிரவில் இளவரசியின் ஹஸ்கி வாய்ஸில் - குரல் என்னவோ ‘வெறும் காத்துதாங்க வருது...’ எஸ்.ஜானகி மாதிரி இனிமைதான்! - “ஏங்க...” ஒலித்தபோது முதுகைச் சில்லிட வைக்கும் திகில் உணர்வை முதன்முதலாக உணர்ந்தேன். அப்போது ஆரம்பித்தது இந்த அமானுஷ்யம். இதுவரை லட்சம் முறையாவது ‘ஏங்க...’ ஒலித்திருக்கும். ஒவ்வொரு முறையும் அதே சில்லிடல். அதே உடல் நடுக்கம்.

மனநல மருத்துவனான நண்பனிடம் இந்தப் பிரச்னையை ஒருமுறை மனசு விட்டுப் பேசினேன். “உனக்குமாடா..?’’ என்றான். வீட்டுக்கு வீடு வாசப்படி. பெட்ரூமுக்கு பெட்ரூம் மண்டகப்படி. ஈர டவலுடன் வெளியே வந்தவன் டிரெஸ்ஸிங் டேபிளில் வாகாக நின்றபடி தலை வார ஆரம்பித்தேன். டைனிங் டேபிளில் இருந்து மீண்டும் ‘‘ஏங்க...’’ பதற்றத்தில் டவல் அவிழ... அவசரமாக பேண்டுக்குள் காலைவிட்டு ஜிப்பை இழுக்க... ம்ஹும். மக்கர் செய்தது. முழு வலுவை பிரயோகித்ததும் ஜிப்பின் முனை கையோடு வந்துவிட்டது.

ஷாலுவை ஸ்கூலில் விட்டுவிட்டு அலுவலகம் செல்ல வேண்டும். மணி 8.55. வேறு பேண்டை அயர்ன் செய்ய நேரமில்லை. கைக்கு மாட்டியதை பீரோவில் இருந்து எடுத்து மாட்டினேன். சட்டைக்கும் பேண்டுக்கும் சுத்தமாக மேட்ச் ஆகாமல் சூரிக்கு சமந்தா ஜோடி மாதிரி இருந்தது. ‘இன்’ செய்ய முற்பட்டபோது மீண்டும் ‘ஏங்க...’. பெருகிய வியர்வையுடன் ஹாலுக்கு வந்தேன். ‘‘கோயில் கட்டி கும்பிடறேன்.

பேரை சொல்லி கூப்பிடு. வேணும்னா ‘டா’ கூட போட்டுக்கோ. தயவுசெஞ்சு ‘ஏங்க’ மட்டும் வேணாம். முடியலை...” டென்ஷன் புரியாமல் சில்லறையாய் சிரித்தாள். நொந்தபடி குழந்தையை அழைத்துக் கொண்டு கிளம்பினேன். நல்லவேளையாக ஸ்கூல் வாசலில் ஷாலு அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்யவில்லை. சமத்துப் பெண்ணாக வகுப்பறை போகும் வரை ‘டாட்டா’ காட்டினாள். நிம்மதியுடன் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தேன்.

“ஏங்க...” திரும்பிப் பார்த்தேன். கிளாஸ் மிஸ். “ஷாலுவுக்கு வர வர ஹேண்ட்ரைட்டிங் சரியில்லை. வீட்டுல எழுதச் சொல்லிக் கொடுங்க. கிளாஸ்ல சரியா கவனிக்க மாட்டேங்கிறா...’’ blah.. blah… blah… மண்டையை மண்டையை ஆட்டி சமாதானம் சொல்லிவிட்டு பறந்தேன். டீச்சரும் என்னை ‘ஏங்க’ என்றழைத்தது நினைவுக்கு வந்தது. அதென்னவோ தெரியவில்லை. மனைவியைத் தவிர வேறு யார் ‘ஏங்க’ என்றாலும் எரிச்சல் வருவதில்லை.

சைதாப்பேட்டையை எட்டும்போது மணி ஒன்பது நாற்பது. நந்தனம் சிக்னலில் நத்தையாய் நகர்ந்துகொண்டிருந்த டிராஃபிக்கில் ஆளாளுக்கு கத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். தேவையில்லாமல் ஹாரன் அலறியது. கார் ஓட்டுபவனும், டூவீலரில் ஆரோகணித்திருப்பவனும் ஒருவருக்கொருவர் ‘பீப்’ மொழியைப் பரிமாறிக் கொண்டார்கள். சுற்றிலும் டி.பி.கஜேந்திரன் மாதிரி பிபி ஏற எகிறிக் கொண்டிருந்தவர்களை வேலை மெனக்கெட்டு சர்வே எடுத்துப் பார்த்ததில் ஓர் உண்மை புரிந்தது.

எல்லாருமே க்ளீன் ஷேவ். பெரும்பாலானவர்களின் கன்னங்களில் லேசான கீறல். ‘ஏங்க...’ புயலின் பாதிப்பு! வாய்விட்டுச் சிரித்துவிட்டேன். பக்கத்தில் நின்றிருந்த ஆட்டோ டிரைவர் சினேகமாய் புன்னகைத்தார். கள்ளமில்லா வெள்ளைச் சிரிப்பு. நிச்சயம் பேச்சிலர்தான். தாடி வைத்திருக்கிறாரே... அலுவலகத்தை அடைந்தபோது மணி பத்தரை. மேனேஜர் ரூமுக்கு அட்டெண்டன்ஸ் சென்றிருக்கும்.

இன்னும் ஒரு வருஷத்தில் ரிடையர் ஆகப்போகிற அந்த கிழத்துக்கு என்னை மாதிரி ரெகுலர் லேட் எப்போதும் இளக்காரம்தான். கண்ணாடிக்கு வலிக்காத மாதிரி கதவைத் திறந்தேன். காபியை உறிஞ்சிக் கொண்டே கிழம் மானிட்டரை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. ‘பிட்டு’ படமாக இருக்கலாம். முகம் அச்சு அசல் உராங் உடான். சைலண்டாக கையெழுத்து போட்டுவிட்டு எஸ்கேப் ஆகமுடியாது. பாம்புக் காது. காச்மூச்சென்று கத்தும்.

கையை விறைப்பாகத் தூக்கி நெற்றியருகே கொண்டுவந்து “குட்மார்னிங் சார்...” என டெஸிபலைக் கூட்டினேன். அதிர்ந்து போய் காபியை தன் சட்டையில் கொட்டிக் கொண்டார். சுட்டிருக்கும் போல. விருட்டென்று எழுந்தார். ‘‘கதவைத் தட்டிட்டு வரத் தெரியாதா? சரி வந்தது வந்த... கையெழுத்து போட்டுட்டு போக வேண்டியதுதானே? நீ குட்மார்னிங் சொல்லலைனா எனக்கு பேட் மார்னிங் ஆகிடுமா..?’’
காதுக்குள் ‘ங்ஙொய்’ என்றது.

பாவமாய் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு ஏறிட்டேன். காதுக்குக் கீழே கன்னத்தில் லேசாக ஒரு பிளேடு தீற்றல்! மேனேஜருக்கும் ‘ஏங்க...’  கைங்கரியம். கண்ணாடிக்கு வெளியிலும் அவரது அலறல் கேட்டிருக்க வேண்டும். வெளியே வந்தபோது அனைவரும் ஓரக் கண்ணால் பார்த்தார்கள். வாரத்துக்கு நான்கு நாட்களாவது நடப்பதுதானே! டேபிளுக்குப் போய் லஞ்ச் பேக்கை வைத்துவிட்டு ‘தம்’ அடிக்க கிளம்பினேன்.

மூணு இழுப்புதான் முடிந்திருக்கும். செல்போன் ஒலித்தது. இளவரசிதான். ‘‘ஏங்க...’’ ‘‘ம்...’’ பல்லைக் கடித்தேன். “சிலிண்டர் புக் பண்ணச் சொல்லி ஒருவாரமா கரடி மாதிரி கத்திக்கிட்டிருக்கேன். நீங்க காதுலயே வாங்கலை. இப்ப பாருங்க கேஸ் தீர்ந்துடிச்சு…”உச்சந்தலைக்கு வேகமாக ரத்தம் பாய்ந்தது. ‘‘ஆபீஸ் நேரத்துல ஏன்டி இப்படி போன் செஞ்சு உசுரை வாங்கறே...” போனை கட் செய்த வேகத்தில் அவள் ஆடிப்போயிருப்பாள் என்று எனக்கு நானே நினைத்துக் கொண்டேன்.

அல்ப சந்தோஷம்தான். ஆனால், அதுவும் நிலைக்கவில்லை. அன்று முழுக்கவே நிறைய தப்புகள் செய்தேன். மேனேஜர் நாள் முழுக்க திட்டிக்கொண்டே இருந்தார். மாலை வீட்டுக்கு புறப்படும்போதுகூட மண்டை முழுக்க ‘ஏங்க...’வின் எக்கோ. இன்றைய பொழுதை நாசமாக்கியதே காலையில் ஒலித்த இந்த ‘ஏங்க...’தான். நினைக்க நினைக்க உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரை அனல் படர்ந்தது.

க்ரின் சிக்னல் விழுந்தது கூட தெரியவில்லை. பின்னாலிருந்த ஆட்டோக்காரர் கொலைவெறியோடு ஹாரன் அடித்த பிறகே சுயநினைவுக்கு வந்து ஆக்சிலேட்டரை முறுக்கினேன். ‘‘காதுலே என்ன ‘பீப்’பா வெச்சிருக்கே?” கடக்கும்போதும் ஆட்டோக்காரர் தன் உறுமலை நிறுத்தவில்லை. ‘ஏங்க’வை விடவா வேறு கெட்ட வார்த்தை என்னை கோபப்படுத்திவிடப் போகிறது? இன்றோடு இதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தே ஆகவேண்டும்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது ஷாலு டியூஷனில் இருந்து திரும்பியிருந்தாள். தணியாத கோபத்துடன் இளவரசி கொடுத்த காபியைப் பருகினேன். உதடு வெந்தது. சனியன்... வேணும்னுதான் இப்படி சுடச் சுட கொடுக்கறா. உன்ன... இப்போது வேண்டாம். ஷாலு மிரள்வாள். பெட்ரூமுக்குச் சென்று கைலி மாற்றிக் கொண்டேன். வழக்கமாக சிறிது நேரம் டிவி பார்ப்பேன்.

இன்று அப்படிச் செய்யவில்லை. மாறாக புத்தகம் படிக்க ஆரம்பித்தேன். வழக்கத்துக்கு மாறான என் அமைதி இளவரசிக்கு திகிலை கிளப்பியிருக்க வேண்டும். அருகில் வந்து ஈஷினாள். ‘‘ஏங்க...’’ உதட்டைக் கடித்தபடி கண்களை மூடினேன். ‘‘சாப்பிட்டுட்டு படுங்க...” புத்தகத்தை வீசிவிட்டு எழுந்தேன். மவுனமாகச் சாப்பிட்டேன். கிச்சனில் பாத்திரங்கள் உருண்டன. கோபத்தின் சதவிகிதம் நூறு கடந்து ஆயிரத்தைத்  தொட்டது.

தொப் என்று படுக்கையில் விழுந்த ஷாலுவுக்கு மூன்று பெட் டைம் ஸ்டோரிஸ் சொன்னேன். அசந்து தூங்கிவிட்டாள். கதவைத் தாழிடும் ஓசையும், டிவியை ஆஃப் செய்யும் சப்தமும் கேட்டன. வரட்டும். இன்று முடிவு கட்டியே ஆக வேண்டும். கைகளைத் தேய்த்தபடி காத்திருந்தேன். வரவில்லை. கிச்சனைத் துப்புரவு செய்கிறாள் போல. ஐந்து நிமிடங்களுக்குப் பின் வந்தாள். என் பார்வையில் அவள் வாளிப்பு படும்படி சேலையிலிருந்து நைட்டிக்கு மாறினாள்.

கோபத்தின் அளவு குறையாமல் மனதை ஒருமுகப்படுத்த முயற்சித்தேன். நெருங்கினாள். மல்லிகை மணமும், இளவரசிக்கே உரிய பிரத்யேக வியர்வை நெடியும் என்னைச் சூழ்ந்தன. இரு கைகளால் என் முகத்தை ஏந்தினாள். காலையில் பிளேடு வெட்டு விழுந்த இடத்தில் பஞ்சு மாதிரியான தன் இதழை சில்லென்று வைத்தாள். “ஏங்க...’’       

www.kungumam.co

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

உந்த மாதிரி ஆம்பிளைகளாலதான் நம்மள மாதிரி ஆட்களிண்ட மானமே கப்பலேறுது....., ஆனாலும் அந்த கடைசி வரிக்கு பிளேட் என்ன கோடாலியாலேயே கொத்து வாங்கலாம்.....!  tw_blush:

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 hours ago, suvy said:

உந்த மாதிரி ஆம்பிளைகளாலதான் நம்மள மாதிரி ஆட்களிண்ட மானமே கப்பலேறுது....., ஆனாலும் அந்த கடைசி வரிக்கு பிளேட் என்ன கோடாலியாலேயே கொத்து வாங்கலாம்.....!  tw_blush:

ச்ச கடைசி வரில கவுத்து போட்டான் மனுசன்   ஏங்கைக்கு ஒரு முடிவி கட்டாம .....................tw_blush:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை செல்லங்கள்
       
      நம்ம மிதுனுக்குப் புதுசா ஒரு ஜாதகம் கொண்டு வந்திருக்கேன். ஜோடிப் பொருத்தம் அபாரம்!’’ என்றபடி தரகர் அய்யாசாமி, மிதுனின் புகைப்படத்துடன் பெண்ணின் படத்தையும் ஜோடி சேர்த்து அவன் தாயாரிடம் நீட்டினார். முகத்தில் பரவசம் பரவ தாயார் கேட்டார், ‘‘என்ன படிச்சிருக்கா?’’
      ‘‘நம்ம பையனுக்கு சமமான படிப்புத்தான். எம்.ஏ., எம்.ஃபில்!’’
      ‘‘வசதி எப்படி?’’ - மிதுனின் தந்தை சேனாபதி கேட்டார்.
      ‘‘பொண்ணோட அப்பா பெரிய பஸ் கம்பெனி அதிபர். நாலஞ்சு பெட்ரோல் பங்க் இருக்கு. பத்துப் பதினைஞ்சி டேங்கர் லாரி ஓடுது. பொக்லைன் அது இதுனு நம்ம அந்தஸ்துக்குச் சமமானவங்கதான்!’’



      ‘‘பொண்ணு கூடப் பிறந்தவங்க எத்தனை பேர்?’’
      ‘‘ஒரே பொண்ணுதாங்க. ரொம்பச் செல்லமா வளர்த்திருக்காங்க!’’
      ‘‘அப்ப இந்த இடம் தோதுப்படாது தரகரே!’’
      ‘‘ஏனுங்க?’’
      ‘‘மிதுனும் எங்களுக்கு ஒரே பையன். ரொம்பச் செல்லம். செல்லமா வளர்ந்த பிள்ளைங்க நல்லபடியா வாழணும்னா அவங்க வாழ்க்கைத்துணை கொஞ்சம் அனுசரித்துப் போற கேரக்டரா இருக்கணும். ஆனா, இங்க பையன் பொண்ணு ரெண்டு பேருக்கும் விட்டுக்கொடுத்துப் போற மனப்பக்குவம் இருக்காது. எல்லாத்திலும் நானா நீயானு போட்டி போடுவாங்க. நிம்மதி இருக்காது. அண்ணன் தம்பி, அக்கா தங்கச்சிகளோட வளர்ந்த பொண்ணா பாருங்க!’’ என்றார் சேனாபதி.  
      kungumam.co
    • By நவீனன்
       
       
      முதலாளி முருகேசன் தன் மகன் கார்த்தியுடன் குடோனுக்கு ரவுண்ட்ஸ் வந்துகொண்டிருந்தார். மூட்டை தூக்கும் தொழிலாளி ஒருவன் தன் ஆறு வயது மகனை அழைத்து வந்திருந்ததைப் பார்த்ததும் முருகேசன் டென்ஷன் ஆகிவிட்டார். ‘‘எதுக்குய்யா வேலை செய்யிற இடத்துக்கெல்லாம் பையனை கூட்டிட்டு வர்றே..?’’ என்று அந்தத் தொழிலாளியை அதட்டிவிட்டு அலுவலகம் திரும்பினார். அங்கே... மேனேஜர் அழைத்து வந்திருந்த அவருடைய ஆறு வயது மகன் அமர்ந்திருந்தான். புன்னகைத்தபடி அவனிடம் கொஞ்சிவிட்டு தன் அறைக்குள் நுழைந்தார். கார்த்திக்கு கோபம். உயர் பதவியில் இருப்பவனுக்கு ஒரு சட்டம்... அடிமட்டத் தொழிலாளிக்கு ஒரு சட்டமா? இதை தந்தையிடம் நேரடியாகவே கேட்டான்.



      ‘‘அது அப்படியில்லப்பா... ஒவ்வொருத்தனுக்கும் அவனுடைய அப்பா தெரிஞ்சோ, தெரியாமலோ, ரோல் மாடல் ஆயிடறார்... உனக்கு நானும், மேனேஜர் அவர் மகனுக்கும் ரோல் மாடல் ஆகறது நல்ல விஷயம். மூட்டை தூக்கறவன் தன் மகனுக்கு ரோல் மாடல் ஆகறது அப்படி இல்லை... நம்மகிட்ட இருக்கிறவங்க எதிர்காலம் நல்லா இருக்கணுமில்லையா!’’ என்றார் முருகேசன். ‘‘அதை அப்படிப் பார்க்காதீங்கப்பா! அப்பா மூட்டை தூக்கித்தான் தன்னைப் படிக்க வைக்கிறார் அப்படிங்கற உணர்வு அந்தப் பையனை நிச்சயமா உயர்ந்த நிலைக்கு ஆளாக்கும் இல்லையா?’’ என்ற மகனின் நம்பிக்கையில் உயிர் இருப்பதாக உணர்ந்தார் முருகேசன். 
      kungumam.co
    • By நவீனன்
      நன்றி
       
      சுந்தரத்துக்கு நல்ல பசி. காரை விட்டு இறங்கியதுமே, ‘சாந்தி பவன் உயர்தர உணவகம்’ என்ற போர்டைப் பார்த்ததும் ஆறுதலாய் இருந்தது. பசி தீர சாப்பிட்டான். சாப்பாடு மிகவும் அருமை. வீட்டில் சாப்பிடுவதைப் போன்ற உணர்வு. பல ஊர்களில் ஹோட்டலில் சாப்பிட்டவன் என்பதால், இது வயிற்றைக் கெடுக்காத இயல்பான ருசியுள்ள உணவு என்பது அவனுக்கு புரிந்தது. சர்வரைக் கூப்பிட்டான். ‘‘இங்க சாப்பாடு தயார் பண்ற சமையல்காரர் யாரு? அவரோட பேசணும்!’’
      ‘‘ஏன் சார்?’’



      ‘‘சாப்பாடு ரொம்பப் பிரமாதம். அவரைப் பாராட்டணும்!’’
      ‘‘வழக்கமா சமைக்கிறவர் இன்னைக்கு திடீர்னு லீவு. அதனால இன்னிக்கு சமையல் நான்தான் சார்!’’
      ‘‘சாப்பாடு ரொம்ப பிரமாதம். எங்க குடும்பத்துக்கு ஒரு சமையல்காரர் தேவை. நல்ல சம்பளம் கொடுப்போம். தங்கறதுக்கு இடம், சாப்பாடு, தீபாவளிக்கு போனஸ் எல்லாம் உண்டு. வர்றீங்களா?’’
      ‘‘மன்னிக்கணும் சார். ஒரு காலத்துல பிழைப்புக்கு வழியில்லாம தற்கொலை செய்ய முயற்சித்த நேரத்துல எனக்கு வேலை கொடுத்து, உயிரைக் காப்பாற்றினவர் இந்த ஓட்டல் முதலாளி. நீங்க தர்ற வசதிக்காக உங்களோட வந்துட்டா அவருக்கு நான் துரோகம் செய்தவனாவும் நன்றி கெட்டவனாவும் ஆகிடுவேன். உங்க அழைப்புக்கு நன்றி!’’
      ‘இந்தக் காலத்துலயும் இப்படி ஒரு எஜமான விசுவாசமா?’ - எண்ணி வியந்தபடியே கிளம்பினான் சுந்தரம்.
      kungumam.co.
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை  பொண்டாட்டிதாசன்
       
      ‘ஏய், ரமா! பேங்க்ல நம்ம ஜாயின்ட் அக்கவுன்ட்ல இருந்து என்னைக் கேக்காம பத்தாயிரம் பணம் எடுத்திருக்கே... என்ன நீயும் சம்பாதிக்கிறேங்கற திமிரா?’’ - கோபம் கொப்பளிக்கக் கேட்டான் மாதவன்.‘‘ஆமா, எடுத்தேன். அதுக்கு எதுக்கு கேக்கணும்? தாலியைக் கட்டிட்டா நான் உங்க அடிமையா? ஈக்வல்-ஈக்வல் பார்ட்னர்!’’ - வெடுக்கென்று பதிலளித்தாள் ரமா.

      அவன் பேச, இவள் பேச, வாக்குவாதம் வளர்ந்துகொண்டே போனது.எல்லாவறையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரமாவின் மாமியார் செல்லம்மாள், ‘‘என்ன நீ! புருஷன்னு கொஞ்சம்கூட மரியாதையில்லாம சரிக்கு சரியா வாயாடிட்டு இருக்கே?’’ என்றாள் அதட்டலாக!
      இருவரையும் முறைத்துவிட்டு வேகமாய் உள்ளே போனாள் ரமா.

      அன்றிரவு படுக்கையறையில்.‘‘ரமா, நீ கோபமா இருப்பேனு புரியுது. ஆனா, காலைல நான் அப்படி சத்தம் போட்டதெல்லாம் வெறும் நாடகம்!’’ என்றான் மாதவன்.‘‘நாடகமா?’’‘‘ஆமா ரமா. என் தங்கச்சி வாசுகிய அவ புருஷன் கண்டபடி டார்ச்சர் பண்றான். அவ நரக வாழ்க்கை வாழறா. நாம அன்னியோன்யமா வாழறதைப் பார்த்தா, ‘நம்ம பொண்ணு அங்கே கஷ்டப்படுது.

      இங்கே மருமக சந்தோஷமாயிருக்கா. மகன் பொண்டாட்டி தாசனாயிருக்கான்’னு எங்கம்மா ஆதங்கப்படுவாங்கல்ல! அதான் நாடகமாடினேன். சாரி டார்லிங்!’’‘‘உங்க மனசைப் புரிஞ்சிக்காம நானும் உங்களைக் கன்னாபின்னானு பேசிட்டேன். நீங்களும் என்னை மன்னிச்சிடுங்க!’’
      படுக்கையறை விளக்கு அணைந்தது.
      kungumam.co
    • By நவீனன்
      அதிர்ஷ்டம்
       
      ‘‘புது காராம் புது கார். சனியன். இது வந்த நேரமே சரியில்லை. வாங்கி ஒரு வாரம்தான் ஆச்சு. இதை வாங்கின நேரம், உங்க தம்பி  இறந்துட்டார். நீங்க சீட்டு கட்டின பத்து லட்ச ரூபாய் பணத்தோட அந்தக் கம்பெனிக்காரன் ஓடிட்டான். முதல்ல இதை வித்துத்  தொலையுங்க!” - மனைவியின் பிடுங்கல் தாங்காமல் காரை அடி மாட்டு விலைக்கு விற்றுவிட்டு வந்தான் கணேசன்.

      ஒரு வாரம் போயிருக்கும். ஞாயிற்றுக்கிழமை திடீரென காலிங்பெல் அடிக்க, கதவைத் திறந்தான். காரை வாங்கிய மணிசர்மா நின்றிருந்தார்.  ‘காரைத் திருப்பிக் கொடுக்க வர்றாரா? இவர் வீட்டில் என்ன நடந்ததோ’ - மனதில் கிலி கண்டு நின்றான் கணேசன்.



      ‘‘என்ன சார் அசந்து போய் நிற்கறீங்க? ரொம்ப அதிர்ஷ்டமான கார் சார் இது. இதை வாங்கிய மூணே நாள்ல என் மகனுக்கு திடீர்னு  பிரமோஷன் கிடைச்சது. எனக்கு வேற ஷேர் மார்க்கெட்ல எக்கச்சக்க லாபம். ஆனா, உங்க காரை ரொம்ப அடிமாட்டு விலைக்கு  வாங்கிட்டேன். எங்க வீட்டுக்கு வந்த மஹாலக்ஷ்மி! அதனால அதுக்குரிய நியாயமான விலையை வாங்கிக்கங்க!’’ என்று ஒரு கவரை  நீட்டினார் அவர். கணேசனும் அவன் மனைவியும் அசந்து போய் நின்றார்கள்!       
      kungumam.co.
    • By நவீனன்
      ஏமாற்றம்
       
      தன் காதலி மல்லிகாவின் அப்பாவுக்கு தன் நண்பனை விட்டே போன் போடச் சொன்னான் சீனு. ‘‘உங்க பொண்ணு ஒரு பையனோட  கேவலமா ஊர் சுத்துறா!’’ என்று சொல்லச் சொன்னவன், இவர்கள் வெளியிடங்களில் எடுத்துக்கொண்ட போட்டோக்களையும் வாட்ஸ்அப்பில்  அனுப்பிவிட்டான்.



      ‘‘எந்த அப்பனுக்கும் கோவம் வரும். நிச்சயமா வேற மாப்பிள்ளை பார்த்து கட்டி வச்சிடுவார்!’’ - சீனு சொல்லிச் சிரித்தான். ‘‘டேய்,  மல்லிகாவைப் பிடிச்சுதானே காதலிச்சே? அப்புறம் ஏன்டா இப்படி கழட்டி விடறே?’’ - நண்பன் கேட்டான். ‘‘காதலிக்கப் பிடிச்சுதுடா.  கல்யாணம்னா அது பணக்காரப் பொண்ணா இருக்க வேண்டாமா? இந்த அயிரை மீனை ஆத்துலயே விட்டுருவோம். கண்டிப்பா ஒரு  விலாங்கு மீன் மாட்டும்!’’ என்றான் வில்லத்தனமாக.

      அன்று மாலை... சீனு தன் வீட்டுக்குள் நுழைய, மல்லிகாவும் அவள் பெற்றோரும் அங்கே சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதிர்ச்சியில்  உறைந்து நின்றான் சீனு. ‘‘டேய் சீனு, எனக்கு ரொம்பவும் வேண்டிய நண்பனுடைய பெண்ணைத்தான் நீ விரும்பி இருக்கே. நாங்க யாரோ  என்னமோனு பயந்துட்டோம். பரவாயில்லை. உன் விருப்பப்படியே மல்லிகாவை உனக்குக் கட்டி வைக்கிறோம். சம்மதம்தானே?’’ - அப்பா  கேட்டார். விக்கித்துப் போனவனின் தலை அவனை அறியாமல் ஆடியது!
       
      kungumam.co
    • By நவீனன்
      ஏ.டி.எம்
       
      இருட்டு நேரம். பைபாஸ் ேராட்டின் ஒதுக்குப்புறத்திலிருந்தது அந்த ஏ.டி.எம். வாசலில் வாட்ச்மேன் உடையில் நின்றிருந்த ஆதி, நண்பன்  மூர்த்தி அங்கு வந்ததும் உற்சாகமானான்.



      ‘‘சீக்கிரம் வேலையை ஆரம்பிச்சுடு. யாராவது வந்தா ஏ.டி.எம் ரிப்பேர்னு திருப்பி அனுப்பிடறேன்!’’ என்று பரபரத்தான். உள்ளே நுழைந்த  மூர்த்தி கர்சீப்பை முகத்தில் கட்டிக் கொண்டான். ரகசிய கேமராவிற்கு முதுகைக் காட்டியபடி வேலையை ஆரம்பித்தான். அடுத்த ஒரு மணி  நேரத்தில் விஷயம் தெரிந்து விசாரணைக்கு வந்திருந்த இன்ஸ்பெக்டர் மதியழகன் குழம்பினார். ‘காலையில இருந்து வேற யாருமே இங்கே  வரல. சாட்சி இல்ல. ரகசிய கேமராவில் முகம் பதியலை. எப்படி திருட்டைக் கண்டுபிடிக்கலாம்!’ என்று யோசனையுடன் சுற்றி வந்தவரின்  கண்ணில் பட்டது அது. எடுத்துப்பார்த்தவரின் முகம் பிரகாசமானது.

      சற்று நேரத்தில் மூர்த்தியின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினார் மதியழகன். முதலில் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தவன், பின்னர் குற்றத்தை  ஒப்புக்கொண்டான். ‘‘எப்படி சார் கண்டுபிடிச்சிங்க?’’ என்று அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளாமல் அவன் கேட்க, தன் பாக்கெட்டிலிருந்த சீட்டைக்  காட்டினார் மதியழகன். ‘‘சே... கர்சீப்பை எடுக்கும்போது கார் நம்பர் பதிஞ்ச டோல்கேட் ரசீது விழுந்ததை கவனிக்கலையே!’’ என்று  தலையைத் தொங்கப்போட்டான் மூர்த்தி.
      kungumam.co
    • By நவீனன்
      காதல்
      ‘‘உங்களை காதலிச்சி கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டது எவ்வளவு தப்புன்னு இப்பதான் புரியுது!’’  - முகம் சிவக்க மாலா கத்தினாள். ‘‘இங்க மட்டும் என்னா வாழுதாம்..? அதேதான்! நீ என்னிக்கு என் வாழ்க்கைல வந்தியோ... அன்னில இருந்தே எனக்கு நரகம்தான்!’’ - பிரஷர் எகிற, குதித்தான் கணேசன்.

      ‘‘கோபத்தை சாப்பாட்டுல காமிக்காதீங்க! டிபன் சாப்பிட்டுட்டு போங்க...’’‘‘நீயாச்சு, உன் டிபனுமாச்சு!’’ - விருட்டென வெளியேறினான்.‘‘உங்களுக்கு அவ்வளவுன்னா... எனக்கு மட்டும் மானம், ரோஷம் இருக்காதா?’’ - சடாரென்று கிளம்பிப்போய் காருக்குள் ஏறினாள் மாலா. ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டில்...

      ‘‘ஸ்டார்ட்... கேமரா... ரோல்!’’ ‘‘டார்லிங், உங்களைப் பார்த்த பிறகுதான் என் வாழ்க்கையே பிரகாசமாச்சு! இப்படியே என்னைக்குமே இருந்துடக் கூடாதா?’’ - இது ஹீரோயின்.

      ‘‘அன்பே, என்னோட பாதி நீதான். உன்னைக் காதலிக்க ஆரம்பிச்ச நாள்தான் பொன்னான நாள்!’’ - இது ஹீரோவின் டயலாக். ‘‘கட்... கட்... வெல்டன், ஒரே ஷாட்டில் டேக் ஓகே!’’ - டைரக்டர் கைகுலுக்கி வழியனுப்பினார்.

      ஹீரோ கணேசனும், ஹீரோயின் மாலாவும் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டு தத்தம் கார்களில் பயணித்து வீட்டுக்குப் போனார்கள்... அந்த வீடு, காலையில் சண்டை போட்ட அதே வீடுதான்!
       
      kungumam.co
    • By நவீனன்
      நேரம்
       
      வீட்டில் எல்லோரும் சோனாவுக்கு ‘ஹேப்பி பர்த் டே’ சொல்லிவிட்டார்கள். காலேஜ் தோழிகளும் போனில் வாழ்த்தி விட்டார்கள். வாட்ஸ்அப் குரூப்களிலும், ஃபேஸ்புக்கிலும் ஏகப்பட்ட வாழ்த்துச் செய்திகள். ஆனால் அவளுடைய காதலன் விஷாலிடமிருந்து மட்டும் எந்த அழைப்பும் இல்லை.

      ‘‘பையன் நம்ம பர்த் டேவை மறந்துட்டானோ?’’ - சோனா கொதித்துப் போனாள். மணி 9, 10, 11, 12 என்று ஓடி, மாலை 5ம் ஆகிவிட்டது. இன்னும் விஷாலிடமிருந்து போனைக் காணோம்.சரியாக ஐந்தரைக்கு ‘விஷாலி’ என்ற ஒளிர்வுடன் செல் அலற, ‘படவா ராஸ்கல்’ என மனதில் சீறியபடி ‘நங்’ எனப் பச்சையை அழுத்தினாள்.

      ‘‘ஸ்வீட்டி, ஹேப்பி பர்த் டே டு யூ..!’’

      ‘‘உனக்கு இப்பத்தானாடா விடிஞ்சது..?’’ என்று சோனா எகிறினாள். ‘‘என்ன ஹனி, இப்பிடி எரிஞ்சு விழுறே? சரியான நேரத்துக்கு வாழ்த்தினாதானே அது வாழ்த்து, ‘உன் ஜில் கேர்ள் ஈவினிங் சரியா அஞ்சரை மணிக்குத்தான் பிறந்தாள்’னு நீ முன்னாடி என்கிட்ட சொல்லலை..? அதான் வெயிட் பண்ணி அஞ்சரைக்கு வாழ்த்தினேன்! சரி, காலிங் பெல் சத்தம் கேக்குதுல்ல... போய்க் கதவைத் திற! கூரியர் பையன் நான் அனுப்பின பர்த் டே கிஃப்ட்டைக் கொண்டு வந்திருப்பான்! சரியா அஞ்சரைக்குக் குடுக்கணும்னு அவனுக்குக் கை நிறைய டிப்ஸ் குடுத்திருக்கேன்!’’ சோனா குளிர்ந்து போனாள்!
      kungumam.co
    • By நவீனன்
      பேரழகியின் புகைப்படம்
      - நாராயணிகண்ணகி

      ஞாயிறன்று அம்மாவுடன் உட்கார்ந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மணமகன் தேவையில் லதாவின் புகைப்படத்தைப் பார்த்த அம்மா உறைந்த மாதிரி ஆகிவிட்டாள். கண்கள் பழைய நினைவுகளுக்கு ஓடி விட்டது. என்றாலும் எதையோ வென்றுவிட்ட ஆர்ப் பரிப்பு மௌனத்திலும் வெயிலாய் சுட்டிருக்க வேண்டும். அடுத்த நபரின் புகைப்படம் தொலைக்காட்சியில் வந்தும் நெஞ்சில் லதாவின் பிம்பம் அகலவில்லை.

      தேவதை என்று சொல்வதை விட மேலான வார்த்தை உண்டா? அழகி எனும் சொல்லிற்குள் சுருக்கி விட விருப்பம் இல்லை. பேரழகி என்று சொல்வதே குறைவான மதிப்பீடு போல்தான் படுகிறது. அழகு என்பதற்கு ஆயிரம் பேர் ஆயிரம் விளக்கங்கள். அந்த ஆயிரங்களையும் தாண்டும் சில அழகுக்குறிப்புகள் இருக்கிறது. காமாட்சி +1 படிக்கும் போது அழகானவள் கிடையாது.

      பத்தோடு பதினொன்றுதான். காமாட்சியை விட அகிலாவும், மனோன்மணியும் ரொம்ப அழகாக இருந்தார்கள். காமாட்சி லூசுத்தனமாக ப் பேசுவாள். எதற்கெடுத்தாலும் சிரிப்பாள். ஆண்கள் அவளை கிண்டல் அடித்துக் கொண்டே இருப்பார்கள். கவலையே பட மாட்டாள். மோசமான விமர்சனமும் அவளின் மீது விழும்.

      ‘என்னடி அவ குரங்கு மாதிரி சேட்டை பண்றா... மையை கண்ணு பூராவும் தடவி இருக்கா, நெத்தி பூராவும் ஸ்கிரீன் தொங்க விட்ட மாதிரி முடியை இறக்கி விட்டிருக்கா... கம்யூனிஸ்ட் கொடி வரைஞ்ச மாதிரி உதடு பூராவும் பெயிண்ட் அடிச்சிருக்கா...’ அந்த சுமார் காமாட்சி, +2 முழுமையாக முடிப்பதற்குள்ளேயே நடிகை ஆகிவிட்டாள், சினிமாத் துறையிலிருந்த உறவினர் மூலம். அதுவும் கதாநாயகியாக.

      படம் ஹிட். தொடர்ச்சியாக தமிழ், தெலுங்கு இரண்டிலும் எல்லாப் பெரிய கதாநாயகர்களோடும் நடித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். காமாட்சியாக அல்ல, காமாயாக. இப்போது அவளை குரங்கு மாதிரி என்று சொன்னால் தென்னிந்தியாவின் எல்லா ஊர்களிலிருந்தும் அடிக்க வருவார்கள். சமீபத்தில் ஒரு தொலைக் காட்சிப் பேட்டியில் காமாயைப் பார்த்தேன். பேட்டியாளர், “அழகான நீங்கள் இந்த உலகத்திலேயே அழகானவங்களா யாரை நினைக்கிறீங்க?” என்று கேட்டார்.

      “அம்மா!” என்றாள். “ஸாரி! இந்த பதில் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடியதுதான். உங்களுக்கு மட்டுமல்ல. உலகத்தில் அத்தனை பேருக்கும் அவங்கவங்க அம்மா அழகுதான். அம்மாவைத் தவிர்த்து சொல்லுங்க...” தப்பிக்க விடாமல் மடக்கினார். அதற்குள்ளாகவே யோசித்து “அன்னை தெரஸா!” என்றாள். “மேடம்! வாராதீங்க. உலகத்துக்கே அழகானவங்க அந்த தெய்வம். ஏத்துக்கிறோம்.

      ஆனா, எங்க கேள்விக்கு அது பதில் இல்லை. உங்க வயசுல, உங்களை விட அழகுன்னு நீங்க பிரமிக்கிற ஒருத்தரை சொல்லுங்க...” “லதா!” “லதா?” “நடிகை லதா இல்லை. எங்க ஊர்ல லதான்னு ஒரு பொண்ணு. அவங்களைத்தான் சொன்னேன். பல ராத்திரி லதாவை மாதிரி அழகா இல்லையேன்னு தூங்காம அழுதிருக்கேன். நானெல்லாம் என்னை அழகா காட்டிக்க நிறைய மேக்கப் பண்ணிக்குவேன். லதா எந்த மேக்கப்பும் இல்லாம சூப்பரா இருப்பா.

      எந்த ரோஜாப் பூவாவது மேக்கப் பண்ணிக்குமா? எப்போ பார்த்தாலும் ரோஜாப்பூ மாதிரி இருப்பா அந்த லதா!” கேட்டதும் இமைகளை மூடி லதாவை நெஞ்சுக்குள் பார்த்தேன். அப்போது அம்மா தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். “எந்த லதாவை சொல்றான்னு தெரியுதாம்மா...” “தெரியுது, தெரியுது. அவ என்ன பெரிய அழகியா? இருக்கிற இடத்துல இருந்தா எல்லாரும் அழகுதான். ஒரு பொண்ணு பத்துப் பாத்திரம் தேய்க்கிற வேலைக்காரியா இருந்தா அழகா தெரிய மாட்டா.

      அதே பொண்ணு ஜெராக்ஸ் கடைல வேலை செஞ்சா சுமாரா இருப்பா. சந்தையில புதினா வித்தா அழகா தெரிய மாட்டா. அவளே கம்ப்யூட்டர்ல ஏதோ வேலை செஞ்சா ரொம்ப அழகா ஸ்டைலா தெரிவா. லதாவாம், அழகாம்... திமிர் பிடிச்ச பொண்ணுடா...” அம்மா சென்னைக்கு வந்து இருபது ஆண்டுகளில் இப்படி பேச கற்றுக் கொண்டாள். “அம்மா! லதா அழகுதான்.

      குழந்தையில இருந்து திமிர் பிடிச்சவளாவே பார்த்துட்டு, உன் கண்ணுக்கு அது மட்டும்தான் தெரியுது...’’ “தம்பி! பணக்கார வீட்டுப் பொண்ணுங்க நம்ம மனசுக்கு அழகாத்தான் தெரிவாங்க... அதே லதா ஒரு வெட்டியான் வீட்ல பிறந்திருந்தா அழகா தெரிவாளா?” “ஏத்துக்கறேன்மா... இப்ப நாம லதா வீட்டை விட பணக்காரங்க இருக்காங்க. ஆனா, உனக்கு அவங்கதான் பணக்காரங்களா தெரியறாங்க.

      மனசுல அப்படி பதிஞ்சி போச்சு. ரம்பா, ஊர்வசி, மேனகை தேவலோகத்துல இருந்தாத்தான் பேரழகிகள். இங்க பூமிக்கு வந்து நர்ஸா, போலீஸ் கான்ஸ்டபிளா இருந்தா அழகி கள்னு ஏத்துக்க மாட்டோம். அவங்களே விஜய்க்கோ, அஜித்துக்கோ ஜோடியா நடிச்சா ஏத்துப்போம்...’’ அதன் பின் அம்மாவிடமோ, வேறு யாரிடமோ லதாவைப் பற்றி பேசியதில்லை.

      இப்போது தொலைக்காட்சியில் அவளைப் பார்த்ததும் ஞாபத்தில் பொழிய ஆரம்பித்தாள். எந்த வயதில் லதாவை முதன் முதலாகப் பார்த்தேன்? நினைவில்லை. ஆனால், ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே என்னை ‘ஆ’ வென வாயைப் பிளக்க வைத்தாள். என் அப்பாவுக்கு லதா வீட்டு எண்ணெய் ஆலையில் டிரைவர் வேலை. எண்ணெய் மெஷினை இயக்குபவருக்கும் டிரைவர் என்று பெயர். லதாவின் வீடும், எண்ணெய் ஆலையும் ஒன்றாகவே இருந்தது.

      அப்பாவைப் பார்க்க அடிக்கடி ஆலைக்குப் போவேன். அப்பா எண்ணெய்யில் குளித்த மாதிரி தெரிவார். அவரது டவுசர் எள்ளுப் புண்ணாக்கில் தைத்த மாதிரி இருக்கும். நான் போகும் போதெல்லாம் தலைக்கு எண்ணெய் தடவி விடுவார். முகம் ஊற வழியும். சட்டைக் காலரின் எண்ணெய் பிசிண்டு எப்படி அடித்து துவைத்தாலும் போகாது. பள்ளியில் என் தலையில் வடியும் எண்ணெய்யைத் தேய்த்து கோவிந்தராஜும், பச்சை மிளகாய் வட்டம் செல்வமும் அவர்கள் தலைக்கு தடவிக் கொள்வார்கள். ‘எண்ணெய் செக்கு’ என்பதுதான் பள்ளியில் என் பெயர்.

      சின்ன வயதில் நானும் காமெடியன்தான். தபால் பெட்டி டவுசர். சட்டைக்கு பதிலாக பாட்டியின் முடிச்சி போடுகிற ரவிக்கை. கால் பூராவும் பல இடங்களில் சீழ் மொட்டாய்ப் புண்கள். ஈக்கள் மொய்க்கிற குப்பை மாதிரி வருத்தப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஐந்தாம் வகுப்பு தாண்டிய பிறகுதான் கொஞ்சம் சுத்தப்பட ஆரம்பித்தேன்.

      என் அழுக்குக்கு அவள் பழகினதே பெரிய விஷயம். லதா என்ன சொன்னாலும் செய்கிற அடிமையாக இருந்தேன். அவளின் மிச்சத்தை உண்பது, அவளின் செருப்பில் ஒட்டிய சேற்றைத் துடைத்து எடுப்பது, பன்ச்சர் சைக்கிளைத் தள்ளி வருவது, சலவைத் துணியை வாங்கி வருவது, நாய்க்குட்டியைக் குளிப்பாட்டி விடுவது, ரோஜாச் செடிக்கு ஆட்டுப் புழுக்கைகளை கொண்டு வந்து போடுவது, மரத்தில் எறி மாங்காய், காய் புளியங்காய் கொடுக்கப்புளி பறித்துப் போடுவது... லதா என்னைப் பலமுறை அடித்திருக்கிறாள்.

      தொடையில் கிள்ளி இரு்கிறாள். தலையில் நங்கென்று கொட்டு வைத்திருக்கிறாள். அப்போதெல்லாம் அவளின் அடிமை என்கிற மன நிலைதான் எனக்குள்ளிருந்தது. அம்மாவும், அப்பாவும் கூட அவர்களின் வீட்டில் அடிமை போல்தான் வேலை செய்தார்கள். லதா உயர்ந்த ஆங்கிலப் பள்ளிக்குப்  போனாள். நான் சாதாரண பஞ்சாயத்துப் பள்ளி.

      நான் எட்டாம் வகுப்பு தாண்டியதும் குடியாத்தம் அரசு விடுதியில் சேர்த்து விட்டார்கள். லதாவை ஏலகிரி மலையில் பணக்காரர்கள் படிக்கும் கான்வென்டில் சேர்த்தார்கள். +2 முடித்ததும் சென்னை சட்டக் கல்லூரி, அரசு விடுதி என எனக்கே அடையாளம் தெரியாமல் நான் மாறிவிட்டேன். விடுமுறையில் போகும் போதெல்லாம் லதாவை தூரத்திலிருந்துதான் பார்க்க முடிந்தது. ரயிலில் ஜன்னலோரம் உட்கார்ந்து, நதியை ரசித்து முடிப்பதற்குள் கடந்து விடுகிற மாதிரிதான் பார்த்தேன்.

      ஒரு விடுமுறையின்போது, எண்ணெய் ஆலையில் புதிதாக இயந்திரங்கள் வாங்கி இருப்பதாக சொன்னார்கள், அதைப் பார்க்கச் சென்றபோது, கார் ஷெட்டிற்குள் புதிதாக வாங்கின வெள்ளை நிற காருக்கு அருகே லதா நின்றிருந்தாள். கார் விளம்பரத்திற்கு நிற்க வைத்த தேவதை மாதிரி. “வாடா இங்க... சௌக்கியமா..?’’ என்றாள். “ம்... ம்...” “காலேஜ் போயிட்டா, பெரிய இவனா? இந்த காரைத் துடை...’’ அதட்டினாள்.

      மறுக்க முடியாமல் தயங்கித் தயங்கிப் போனேன். அந்தச் சம்பவத்தை இப்போது நினைத்தாலும் பாதத்தி லிருந்து உச்சிவரை ஒருவித பறவைகள் உடம்பிற்குள் பறக்கின்றன. நான் கார் துடைப்பதை லதா கைகள் கட்டி வேடிக்கைபார்த்தாள். ஆலையிலிருந்து ஜன்னல் வழியாக அப்பாவும் பார்த்து விட்டு வேகமாக வந்து “தம்பி! ரயிலுக்கு நேரமாச்சுன்னு சொன்னியே... நீ புறப்படுப்பா, நான் துடைக்கிறேன்...” என்று துணியைப் பிடுங்கிக் கொண்டார். நான் கார் துடைத்தது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை.

      அன்றிரவு அப்பா ஒரு வார்த்தை சொன்னார். “தம்பி! இந்த ஊருக்கு இனிமே வராதே... இந்த ஊரு உன்னைத் தேடி வரணும்...” அப்பாவின் பேச்சைக் கேட்டேன். சென்னைக்காரன் ஆகி விட்டேன். வழக்கறிஞராகி முப்பது ஆண்டுகள். சொந்த வீடு, கார், டாக்டர் மனைவி, கல்லூரி படிக்கும் இரண்டு பெண்கள். மேல் தட்டு வாழ்க்கை கிடைத்து விட்டது. சில வழக்குகளுக்காக சிலர் ஊரிலிருந்து தேடி வந்திருக்கிறார்கள்.

      அப்பாவுக்கு சென்னை பிடிக்கவில்லை. என் ஆளுமை, என் கம்பீரம், என் வளர்ச்சி பிடித்திருந்தது. அவர் என்னை ரசிப்பதை நான் ரசித்தேன். அப்பா ரொம்ப நாள் இ்ல்லை. உடல்நிலை மோசமாகி பெரிய மருத்துவமனையின் சகல வசதிக்குள் படுக்க வைத்திருந்தபோதும் “என்னை ஊர்ல கொண்டு போய் விட்டுர்றா... அங்கதான் புதைக்கணும்...” என்றார். அவர் விருப்பப்படியே ஊரில் எல்லாம் நடந்து முடிந்தது.

      பதினைந்து நாட்கள் அங்குதான் இருந்தேன். லதாவைப் பார்க்க முடியவில்லை. முப்பது ஆண்டுகள் கழித்து, தொலைக்காட்சியில், கல்யாண மாலையில் அவள் புகைப்படம். அம்மாவின் மனதிலிருந்தும் லதா போகாமலிருந்தாள். “திமிர் பிடிச்சவங்க தம்பி... நூத்துக் கணக்குல மாப்பிள்ளைங்க வந்தாங்க. எல்லாரையும் ஏதாவது குறை சொல்லி திருப்பி அனுப்பினாங்க... கொஞ்சம் உயரமாவும் கூடாதாம், கொஞ்சம் குள்ளமாவும் கூடாதாம், ஒல்லியாவும் வேணாமாம், குண்டாவும் வேணாமாம்.

      பல்லு, மூக்கு, காதுன்னு ஒண்ணு விடாம கரெக்ட்டா இருக்கணும்னு பார்ப்பாளுங்க. அப்பவே இவ காலி மொந்தைல விழுவான்னு தெரியும்...” “அம்மா! ஒரு அழகான பொண்ணு, தன் கணவன் அழகா இருக்கணும்னு நினைச்சது தப்பா?” “தப்பில்லை. அளவுக்கு மீறி எதிர்பார்க்கக் கூடாது. நிஜமான அழகு என்ன தெரியுமா? அந்தந்த பருவத்துல அது அது நடக்கணும்.

      அதான் அழகு. அழகு பூரா போயிட்டு, பாட்டி யானபிறகு மாப்பிள்ளை வேணும்னு விளம்பரம் பண்ணி இருக்கா. இவ்ளோ காலம் அவகிட்ட இருந்த அழகு தண்டம்தானே?” பச்சை மிளகாய் நறுக்குகிற மாதிரி கேட்டாள். வெளியே கார் வரும் சத்தம் கேட்டது. என் மனைவி க்ளினிக்கிலிருந்து வந்து விட்டாள். அந்த கார் ஷெட்டில் நின்று லதா அழைத்து “சௌக்கியமாடா? மறந்துட்டியா?” எனக் கேட்டு கட்டிப் பிடித்ததும், யாரோ வரும் சத்தம் கேட்டு காரைத் துடைக்கச் சொன்னதும், ரெண்டு சொட்டு கண்ணீரில் கரையப் பார்த்தது.
      www.kungumam.co.i