Sign in to follow this  
நவீனன்

ஒரு நிமிடக் கதை: நம்பிக்கை

Recommended Posts

ஒரு நிமிடக் கதை: நம்பிக்கை

 

கார் பழுதடைந்திருந்ததால், ஆட்டோவில் பயணித்தாள் சாவித்திரி. இது வரை எத்தனை கர்ப்பிணிப் பெண்களை இலவசமாக பிரசவத்திற்கு அழைத்து போயிருக்கிறாய்? ஆட்டோ டிரைவர் கோவிந்தனிடம் ஆவலோடு கேட்டாள்.
குறைஞ்சது இருபது பேராவது இருக்குமாம்.
உன்னோட மனைவி இந்த ஆட்டோவில் ஏறியிருக்காங்களா?  தினமும் ஒரு ரவுண்டு வருவா கர்ப்பிணி பெண்கள் அமர்ந்த ஆட்டோவில் உட்கார்ந்தாலாவது   ஒரு குழந்தை பிறக்காதாங்கற ஆதங்கம் தான் அதுக்கு காரணம். கோவிந்தனின் பதிலில் நம்பிக்கையும் ஏமாற்றமும் கலந்திருந்தது. அந்த பிரசவ ஆஸ்பத்திரியின் முன் ஆட்டோவை நிறுத்த சொல்லி தன் விஸிட்டிங் கார்டை அவனிடம் கொடுத்தாள்.
நீ செய்றது பெரிய தொண்டு உன் மனைவியின்  நம்பிக்கை வீண் போகாமலிருக்க நீயும்., அவளும் ஆஸ்பத்திரியில்  என்னை வந்து பாருங்கள். தேவையான வைத்தியங்களை இலவசமாக  செய்து உங்கள் மடியில் ஒரு குழந்தையை தவழ வைக்க வேண்டியது  என் பொறுப்பு நிபுணரான டாக்டர் சாவித்திரி கோவிந்தனுக்கு கடவுளாக தெரிந்தாள்.

http://www.dinamalar.com

Edited by நவீனன்
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: யானை
       
       
       
      மன்னரின் கை நாடியைப் பிடித்துப் பார்த்த அரண்மனை வைத்தியர் முகத்தில் தெரிந்த அதிர்ச்சியை அமைச்சர் நல்லசிவம் உணர்ந்தார்.
      “வைத்தியரே... மன்னர்..”
      உதட்டைப் பிதுக்கினார் வைத்தியர்.. தலையை இருபக்கமும் அசைத்தார்.
      “துடிப்பு குறைகிறது.. தாங்காது.”
      திரைக்கு அப்பால் அறையின் வெளியே தளபதி, ராஜகுரு, பிரதானி கள், பிரபுக்கள், நிலக்கிழார்கள், ஜமீன்தார்கள்.
      “சரி விஷயம் நம்முடன் இருக்கட்டும்.. வெளியே கசிய வேண்டாம்.”
      திரைக்கு வெளியே வந்த அமைச்சர்.. “மன்னர் நலமாக இருக்கிறார்.. கவலை வேண்டாம்..ஆனால் ஒரு வாரத்துக்குள் புதிய மன்னரைத் தேர்ந்தெடுத்து விடுவது நல்லது” என்றார்.
      “நாட்டுக்காக தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்... திருமணம் செய்து கொள்ளாது அல்லும் பகலும் உழைத்தவர்.. வாரிசு என வும் யாரும் இல்லை.. இப்போது என்ன செய்யலாம்?” என்றார் தளபதி.
      அமைச்சர், “வழக்கம் போல யானை தும்பிக்கையில் மாலை கொடுக்க வேண்டியதுதான்..இவரும் அப்படி மன்னர் ஆனவர் தானே” என்றார்.
      யானைப் பாகன் வரவழைக்கப்பட்டான்.
      நிறைந்த பவுர்ணமியன்று மாலையை யானையிடம் தந்தனர்.
      முரசு அடித்து அறிவித்தபடி கூட்டத்தில் நின்ற ஒரு இளைஞனின் கழுத்தில் யானை மாலையைப் போட, மக்களின் வாழ்த்து கோஷத் துடன் அரண்மனைக்கு அழைத்து வரப்பட்டான் புதிய மன்னன்.
      இரவு இருட்டியதும், அமைச்சர் மாளிகையில், “சரி போய் வா.. இந்தா பத்தாயிரம் காசுகள். நான் சொன்ன ஆளை சரியாக அடையாளம் வைத்து மாலை போட யானையைப் பழக்கியதற்கு உனக்குப் பரிசு” என்று கூறி பொற்கிழியை வழங்கினார் அமைச்சர். அவரை வணங்கி விடைபெற்றான் பாகன்.
      http://www.kamadenu.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: விழுதுகள்
       
       
       
      அ+ அ- தோட்டத்தில் சாய்ந்து கிடந்த மரங்களை ஏக்கத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் அருணகிரி.
      “பாருங்க , புள்ளைய போல பாத்து பாத்து முப்பது வருஷமா வளர்த்து வந்தீங்க.. ஒரே நாள்ல அடிச்ச புயல்ல எல்லாம் சாஞ்சிடுச்சு” என்றார் அவரது மனைவி கமலா.
      அருணகிரி ஓய்வு பெற்ற அரசு அலுவலர். எழுபது வயதாகிறது உழைத்து சம்பாத்தித்து கட்டிய வீட்டைச் சுற்றி தென்னை, மா, கொய்யா, வாழை என மரங்களை நட்டு ஆசையாக வளர்த்து வந்தார்.
      அவரின் இரண்டு மகன்களும் வெளிநாட்டில் செட்டிலான பிறகு, அவருக்கும், கமலாவுக்கும் அந்த மரங்கள்தான் துணை. அதிகாலை நேரத்தில் நடை பயிற்சி செய்யவும், நண்பகலில் ஆசுவாசப்படுத்துவதும், மாலை நேரங்களில் பறவைகளின் ஒலியை கேட்கவும், அந்த மரங்கள்தான் அவர்களுக்கு துணையாக இருந்தன.
      விழுந்து கிடந்த மரக்கிளை ஒன்றை வாஞ்சையுடன் தடவியவாறு அதை ஓரமாக இழுத்துப் போட்ட அருணகிரியிடம், “உங்களுக்கு எதுக்குங்க இந்த வேலை? ஆளைக் கூட்டி வந்து எல்லாத்தையும் சுத்தப்படுத்திட்டு இந்த எடத்துல ஒரு அறையை கட்டிவச்சா வெளிநாட்டுல இருந்து நம்ம பசங்க வந்தா தாங்குவாங்க” என்றார் கமலா.
      அதை காதில் போட்டிக்கொள்ளாத அருணகிரி, “கமலா, இங்க பாரேன்” என்றார். அவர் காட்டிய இடத்தில் பறவை கூடு ஒன்று கீழே விழுந்து பறவை முட்டைகள் நொறுங்கிக் கிடந்தன.
      கண் கலங்கிய அருணகிரி, “30 வருஷம் இந்த மரங்களை வளர்த்து வீணாகிடுச்சுன்னு வருத்தப்பட்டியே.. முப்பது வருஷம் வளர்த்த நம்ம புள்ளைங்க மட்டும் நம்மள விட்டுட்டு போகலையா? ” என்றார்.
      “அது அவங்கவங்க ஆசாபாசம்ங்க . அவங்களை வளர்க்கறதோட நம்ம கடமை முடிஞ்சுடுது” என்றார் கமலா.
      “வெளிநாட்டுக்கு போன உன் புள்ளங்களுக்காக வீடு கட்டணும்னு நினைக்கிற. இந்த மரங்களை நம்பி இங்க வந்து கூடு கட்டுன பறவைகளோட கதியை பாரு. நம்மை நம்பி வர்ற பறவைகளுக்கு நாம ஏன் திரும்பவும் இருப்பிடம் தரக்கூடாது?” என்றார் அருணகிரி.
      மறுநாளே தன் தோட்டத்தில் புதிய மரக்கன்றுகளை நட குழி வெட் டியவாறு, “இந்த மரம் வளர்ந்து நிக்கறப்போ நாம இருக்க மாட் டோம். ஆனா பறவைங்க இங்க நிச்சயம் இருக்கும்” என்றார் நம்பிக்கையுடன்.
      http://www.kamadenu.in/
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: பாட்டீஸ் டே அவுட்
       
       
       
      கார் A 4 போலீஸ் ஸ்டேஷன் வாசலில் டயர்களைத் தேய்த்தபடி நின்றது. லேசான கால் நடுக்கத்தோடு பின் இருக்கையிலிருந்து ஜானகி பாட்டி இறங்கினாள். உடல்
      ஒரு ஆட்டம் ஆடி சம நிலைக்கு வந்தது.
      "அய்யோ பாட்டி கீழே விழுந்து கிழுந்து வெச்சுடப்போற... நில்லு, என் கைய புடிச்சுகிட்டு வா"
      போனில் தன் ப்ரமோஷனுக்குத் தேவையான பேச்சுக்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்த இன்ஸ்பெக்டர் காக்கி உடையை விட அதிக மொறமொறப்புடன் விழித்துக் கண்களை
      உருட்டினார். ஒரு பக்கத்து ஐப்ரோவையும் ப்ரியா வாரியர் கணக்கா மேலே தூக்கி என்ன விஷயம் என்று பேசாமல் பேசினார்.
      "இந்த அம்மா, ரோடுலே என் காருல அடிபட இருந்தாங்க. கீழே இறங்கி விசாரித்ததுலே லாங் டேர்ம் மெமரி லாஸ் போல எது கேட்டாலும் முழிக்கிறாங்க. பெயர் மட்டும்
      சொல்லத்தெரியுது. வீடு எங்கேன்னு கேட்டால் 'அங்க இருக்குன்னு' பொத்தாம்பொதுவாக சொல்றாங்க. தெரியாமல் தொலைஞ்சு போயிட்டாங்க போல"
      "ஏம்மா.... அட்ரஸ் என்ன... புள்ளைங்க இருக்கா, கணவர் இருக்காரா?"
      "இவர் நடராஜன்... என்ன தனியாவிட்டுட்டு போய் சேர்ந்துட்டாரு...வீடு...வீடு...அதான் அந்தப் பெரிய துணிக் கடை பக்கம் இருக்குமே"
      “இருக்கும் வேலையிலே இது வேற..அம்மா S2 இந்தம்மாவை போட்டோ பிடிச்சு வாட்ஸப்லே போடு. நம்ம ஜீப் எடுத்துகிட்டு இவங்க சொல்லும் துணிக்கடை பக்கம்
      இட்டுண்டு போ... யாராவது கண்டுபிடிச்சு கேட்கராங்களா பார்கலாம். இவுங்கலைப்பார்த்தால் சாப்பாட்டுக்கு கஷ்டப்படறவங்க போல் இல்ல.கைல காதுல நகை வேற
      இருக்கு..சரி போய் பாரு”
      "அம்மா, ஏதானு சாப்பிட்றீங்களா..."
      "ஜில்லுனு ஏதானு...லஸ்ஸி, ஐஸ்க்ரீம்..."
      ஜில்லுவின் கூடவே டிபன் முடிந்தது.
      அந்தப்பெரிய புடவைக்கடை இருந்த ஒவ்வொரு ஏரியாவும் சென்றார்கள்.
      'இங்கேயா...?'
      "இல்லியே..."
      "பச்... இத்தோடு தாம்பரம், புரசைவாக்கம், தி நகர், போரூர்...எல்லாம் பாத்துட்டோம்..சரி அண்ணா நகர் போங்க டிரைவர்"
      "அம்மா... அங்கே வேண்டாம். ஏதோ ஒரு பள்ளிக்கூடத்திலே பாம் வெச்சுட்டாங்களாம்..ஏரியாவே அல்லோலப்படுது.."
      ஜானகி துள்ளி அமர்ந்தாள்
      "அய்யோ என் பேரன் அங்கே ஒரு பள்ளியில் படிக்கிறானே...அப்பா, புண்ணியமா போகட்டும்...அங்கே மொதல்ல போப்பா..."
      S2 திடுக்கிட்டாள்
      "பாட்டி, எல்லாம் நினைவிருக்கில்ல... பின்ன எதற்காக நடிச்ச..?"
      ஜானகி கண்களில் குறும்பு கொப்புளிக்க
      "பின்ன, வயசாயிடுத்துனால் வீட்டுலேயே அடைஞ்சு கிடக்கணுமா..? வெளியே எங்கும் போக விடமாட்டேங்கிறாங்க..nஜில்லுனு எதுவும் நாக்குல படக்கூடாதாம், ஹோட்டல்
      சாப்பாடு உடலுக்கு ஒத்துக்கொள்ளாதாம்... பாரு ஒரு நாள் முழுக்க எப்படி சென்னையை சுற்றிப்பார்த்தேன்"
      S2 மயக்கம் போட்டு விழுந்தார்.
      http://www.kamadenu.in/news/stories
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: நம்பிக்கை!
       
       
       
      ஒன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் என் மகனையும், ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் மகளையும் அழைத்துக்கொண்டு உள்ளூர் பள்ளிக்குச் சென்றபோதுதான் அதைப் பார்த்தேன். மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளியில் ஒன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் தன் மகளைப் பள்ளி வேனில் ஏற்றிவிட காத்துக்கொண்டிருந்தார் தேவி டீச்சர். இவர் என் பிள்ளைகள் படிக்கும் அரசுப் பள்ளியின் ஆசிரியை.
      அவரைப் பார்த்ததும் எனக்கு எரிச்சல் வந்தது. பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்குள் அனுப்பிவிட்டு, தேவி டீச்சரின் வருகைக்காக பள்ளிக்கூட வாசலில் காத்திருந்தேன். சரியான நேரத்துக்கு அவர் வந்துவிட்டார். கொப்பளித்து வந்த கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு, சிரித்தபடியே கேட்டேன், ‘‘உங்க மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு. ஆனால் உங்க மேலயே உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லையே?’’
      ‘‘என்ன சார் சொல்றீங்க?’’
      ‘‘நீங்க நல்லா சொல்லித் தருவீங்க என்ற நம்பிக்கையிலதான் என் பிள்ளைகளை உங்க பள்ளிக்கு அனுப்புறேன். ஆனால், நீங்க உங்க பிள்ளையைப் பக்கத்து ஊருல இருக்கிற மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிக்கு அனுப்புறீங்களே? ’’
      மெலிதாகப் புன்னகைத்த ஆசிரியை, ‘‘என் மகள் ஒன்றாம் வகுப்பு படிக்கிறா. நான் ஒன்றாம் வகுப்பு டீச்சர். நம்ம பள்ளியில எல்லா வகுப்புலயும் ஒவ்வொரு பிரிவுதான் இருக்கு. இதே பள்ளியில, அதுவும் என் வகுப்பிலேயே என் மகளும் படிச்சா, என்னை அறியாம என் கவனம் முழுவதும் அவள் மேலதான் இருக்கும். மத்த குழந்தைகளை நல்லா கவனிக்க முடியாதுன்னுதான், அவளை அந்தப் பள்ளியில சேர்த்திருக்கேன். இந்த ஒரு வருஷம்தான். அடுத்த வருஷம் ரெண்டாம் வகுப்பு படிக்க நம்ம பள்ளிக்கே வந்துடுவா’’ என்று கூறிவிட்டு பள்ளிக்குள் சென்றார்.
      அவர் மீதான நம்பிக்கை பலமடங்கு உயர்ந்திருந்தது.
      http://www.kamadenu.in/
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதை: பெண் புத்தி
       
       
       
      "கதவைப்பூட்டிக்கொள். ராத்திரி சமையல் போனிலே சொல்றேன். எங்கேயும் வெளியே போகாதே " சாந்தி அலுவலகம் கிளம்பிய பத்தாவது நிமிடம் ராஜி பக்கத்துவீட்டுக்குக் குதித்தபடி சென்றாள்.
      * மாமி, சமையல் முடிச்சுட்டீங்களா....ஓ.. ஆரம்பிக்கிறீங்களா...கொடுங்க நான் காய் வெட்டித்தரேன்.... குழம்புக்கா..." கேட்டபடி வேலை செய்யத்தொடங்கினாள்.
      " என்ன ராஜி...நேத்து என்ன ஏதாவது முக்கியமா நடந்துதா?" வம்பு கேட்கத்தொடங்கினாள் மாமி.
      இது அன்றாடம் நடப்பது தான். ராஜியை சாந்தி வீட்டில் முழு நேர வேலைக்கு வைத்திருந்தாள். வீட்டில் யாரும் இல்லாதபோது, ராஜி பக்கத்துவீட்டுக்குச்சென்று வம்பு பேசத்தொடங்குவாள். உபரியாக மாமிக்குச் சமையல் வேலையில் கூடமாட ஒத்தாசையாகவும் இருப்பாள். மாமிக்கு டபுள் தமாக்கா...அதனால் சாந்தியிடம் வாயைத்திறக்கவே மாட்டாள்.
      அன்று இதே போல் அவள் சென்றபோது சாந்தியின் கணவர் திடீரென்று வீட்டுக்கு வந்து விட ராஜியின் நடவடிக்கை தெரிந்துபோயிற்று.
      சாயந்திரம் சாந்தி அலுவலகம் முடிந்து வந்த உடன் அவன்
      " சாந்தி, இனி இந்த ராஜி வேலைக்கு வேண்டாம். நீ ஆபீஸ் சென்ற உடன் பக்கத்து வீட்டு மாமியோடு பேசப்போய்விடுகிறாள்..உடனே பாக் செய்து அனுப்பு"
      சிரித்துக்கொண்டே " அய்யோ...ரொம்ப அப்பாவியா இருக்கீங்க...நான் செஞ்ச ஏற்பாடுதான் இது. ராஜிக்கு சமையல் அவ்வளவாகத்தெரியாது. பக்கத்துவீட்டு மாமி நல்லா சமைப்பாங்க. கேட்டுப்பார்த்தேன் .சொல்லிக்கொடுக்க மறுத்துட்டாங்க. அதுக்குதான் இந்த ஏற்பாடு. பாருங்க, காய் நறுக்கிக்கொடுப்பது போல் பேச்சுக்கொடுத்துக்கொண்டே இப்போது ராஜி எவ்வளவு கற்றுக்கொண்டுவிட்டாள். இன்னும் கொஞ்ச நாள் போகட்டும். நம்ம வீட்டில் மினி சரவண பவன் ஒன்றை ஏற்படுத்திடலாம்"
      -லதா ரகுநாதன்
      http://www.kamadenu.in/news/stories/1694-one-minute-story.html?utm_source=site&utm_medium=category&utm_campaign=category
    • By நவீனன்
      நன்றி
       
      நிவேதாவுக்கு வெறுத்துப் போயிற்று. சமையலில் அவள் கெட்டி. தன் குடும்பத்தினருக்காக ஒவ்வொரு நாளும் எதையாவது புதுசு புதுசாகச் செய்ய வேண்டுமே என பதைபதைப்பாள். அதில் தன் திறமை முழுவதையும் காட்டி சுவை கூட்டுவாள். அவள் புத்தக கலெக்‌ஷன் முழுவதுமே சமையல் கலை புத்தகங்களால் நிரம்பி வழியும். ஆனாலும் என்ன? ஒரு சின்ன பாராட்டுகூட கிடைக்காது! இன்று அவள் பார்த்துப் பார்த்து செய்த அரிதான ரெஸிபி... சாப்பிட்ட யாருமே ‘‘நல்லா இருக்கு’’ என வாய் திறந்து ஒரு வார்த்தை சொல்லவில்லை. கணவன் சாப்பிட்டு கை கழுவிய வேகத்தில் ஆபீஸ் கிளம்பிப் போய் விட்டான். குழந்தைகள் இருவரும் வேகவேகமாக அள்ளிப் போட்டுக்கொண்டு பள்ளிக்கு ஓடிவிட்டனர்.



      மாமியாரும் சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் அரட்டை அடிக்க பக்கத்து வீட்டுக்குப் போய்விட்டார். ‘‘நன்றியே யாருக்கும் இல்லை!’’ - இந்தப் புலம்பலின் முடிவில் நிவேதாவுக்கு அழுகையே வந்துவிட்டது. ‘‘சே, செய்த ரெஸிபிக்கு ஒரு சின்ன அங்கீகாரம் கூட கிடைக்கலையே! எதுக்காக கஷ்டப்படணும்?’’ - முணுமுணுத்தபடியே சாப்பிட்டவள், மீதத்தை நாய்க்குக் கொண்டுபோய் போட்டாள். அதைச் சாப்பிட்ட விக்கி, வாலை ஆட்டிக்கொண்டு வந்து நிவேதாவின் காலை நக்கிற்று. மனதுக்குள் ஒரு சின்ன பூரிப்பு. மலர்ச்சியுடன் மறுநாள் சமையலுக்கான ரெஸிபியைத் தேடத் துவங்கினாள் நிவேதா!    
       
      இல்லை
      தெருமுனையில் தியாகராஜனின் தலை தெரிந்ததும், பால்கனியில் நின்றிருந்த பால்சாமி ‘சட்’டென தன் அறைக்குள் நுழைந்தார். மனைவியை அழைத்து, ‘‘இதோ பார்! தியாகு வர்றான். என்னைக் கேட்டால் ‘வெளியூர் போயிருக்கார். வர ஒரு வாரம் ஆகும்’னு சொல்லி அனுப்பிடு. எப்போ பார்த்தாலும் கடன் கேட்டு வந்து நிக்கறான்’’ என்று சொல்லிவிட்டுப் பதுங்கிக்கொண்டார். அவளும் அப்படியே செய்ய, தியாகராஜன் திரும்பிப் போய்விட்டார். ஒரு வாரத்துக்குப் பின் தியாகராஜன் போன் செய்து, ‘‘நீ வெளியூர் போயிருந்த நேரத்துல ஒரு நல்ல ஆஃபர். ஒரு பெரிய பார்ட்டி ஆயிரம் ஜோடி ஷூ ஆர்டர் கொடுத்தாங்க. நீ இல்லாததால வேறு ஆள் மூலமா சப்ளை செஞ்சேன்!’’ என்று சொல்ல, பால்சாமிக்கு பகீரென்றது.



      போனை கட் செய்துவிட்டு தன் மனைவி பக்கம் திரும்பிய தியாகராஜன், ‘‘நண்பனா இருந்து என்ன பிரயோஜனம்? ஒரு ஆத்திர அவசரத்துக்கு ஆயிரம் ரூபா கூட கடன் தரமாட்டேங்கறான். கஞ்சப் பய. வீட்ல இருந்துக்கிட்டே இல்லைன்னு வேறே பொய் சொல்றான். அதான் வருத்தப்படட்டும்னு சும்மா புருடா விட்டேன்’’ என்றார்.    
       
       
      தெய்வம்
      ‘‘ஹலோ, சம்பத் சாரா? சுதா நர்சிங் ஹோமுக்கு உடனே வாங்க!’’ ‘‘என்ன விஷயம்? நீ யாருப்பா?’’ ‘‘என் பேர் பொன்னுச்சாமி... சீக்கிரம் வாங்க சார், நேர்ல சொல்றேன்!’’ இருபது நிமிடங்களில் அங்கிருந்தான் சம்பத். ‘‘சார், உங்க பையன் ஸ்கூல் விட்டு வரும்போது ஆட்டோக்காரன் மோதிட்டுப் போயிட்டான். தம்பியோட பள்ளிக்கூட அட்டையில இருக்கிற உங்க போன் நம்பரை வச்சுதான் போன் பண்ணேன். தம்பிக்கு தலையில பலமா அடி பட்டிருச்சி. எல்லாரும் வேடிக்கை பாக்கறாங்களே தவிர, உதவிக்கு வரல. அதான் நானே ஆட்டோ பிடிச்சி இங்கே கொண்டுவந்து சேர்த்தேன்!’’ - முடிக்கும் முன்னமே பதட்டமாகிவிட்ட சம்பத், ஓடிப் போய் டாக்டரைப் பார்த்தான்...



      ‘‘சரியான சமயத்தில் தூக்கிட்டு வந்ததால ஆபத்து ஒண்ணுமில்ல... காப்பாத்திரலாம்!’’ என நம்பிக்கை தந்தார் டாக்டர். நிம்மதிப் பெருமூச்சோடு வெளியே வந்த சம்பத், அப்போதுதான் பொன்னுச்சாமியை கவனித்துப் பார்த்தான். அழுக்கேறிய உடை... ஒரு கால் செயல் இழந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ‘‘நீங்க...’’ ‘‘நான் அந்த ஸ்கூல் பக்கத்தில் இருக்கிற கோயில்ல பிச்சை எடுக்குறவன் சார்!’’ அதிர்ச்சியில் உறைந்த சம்பத், தெய்வம் கோயிலுக்கு உள்ளே மட்டுமல்ல, வெளியிலும் இருக்கிறது எனப் புரிந்துகொண்டான்!
      http://kungumam.co.in
    • By நவீனன்
      நடந்தது நடந்துவிட்டது!
       

            ‘‘ச ரி... நடந்தது நடந்து போச்சு! இனிமே நடக்கறது நல்ல தாவே நடக்கும். நம்பிக்கை யோடு இரு. ஒண்ணு சொல்றேன், நல்லாக் கேட்டுக்கோ. எது ஒண்ணும் நிரந்தரமில்லே. வர்றப்ப யார் கூட வந்தே? நினைச்சுப் பார். நம்ம கூடவே யாரும் இருக்கப் போறதில்லே, கடைசி வரைக்கும்! அவங்க அவங்க காரியம் முடிஞ்சதும் புறப்பட்டுப் போயிட்டே இருக் கிறதுதான் உலக நியதி!
      கீதையிலே சொன்னாப்ல, ‘இருக்கிறது இல்லாமல் போவது கிடையாது; இல்லாததுக்கு இருப்புக் கிடையாது!’
      நீ இருக்கே; நான் இருக் கேன்; இந்த உலகம் இருக்குகாலா காலத்துக்கு அதுபாட்டுக்கு இருந் துட்டே இருக்கும். எல்லாம் நன்மைக்கேன்னு நினைச்சுக்கோ. பாசம், பந்தம் இதெல்லாம் அஞ்ஞானம். பதிமூணு வருஷம், பதிமூணு வருஷம்னு ஏன் வாய் ஓயாம புலம்பறே? நமக்குக் கொடுப் பினைன்னு ஒண்ணு இருக்கு.
      ‘தீரன்’னா யார்ரான்னு கேட்டதுக்குக் கிருஷ்ணன் சொல்றார்... தீரமான செயலைச் செய்யறவன் இல்லே, தீரன். எந்தச் சோதனையையும் தைரியமா எதிர்கொண்டு தாங்கிக் கிறானே, அவன்தான் தீரன். தாங்கிக்கிறது மட்டுமில்லே... அடுத்து காரியமும் செய்து கொண்டு போகணும்.
      சூரியன் உதிக்காம இருக்கா, இல்லே கேக்கறேன்! பசிக்குச் சாப்பிடாம இருந்துடுவோமோ, சொல்லு? சமைக்க முடிய லேன்னா ஓட்டலுக்குப் போறோமா, இல்லையா? எல்லாத்துக்கும் மாற்று வழி ஒண்ணு வெச்சுட்டுத்தான் சோதனையைக் கொடுப்பான் பகவான். இதுக்கும் ஏதாவது வழி வெச்சிருப்பான்.
      இன்னொண்ணையும் நாம கவனிக்கணும். பகவானோட ஓரொரு காரியத்துக்கும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கும். அவன் என்ன நினைக்கிறானோ, நமக்கு அது புரியறதில்லே!
      சரி விடு... பாதியிலே வந்தது பாதியிலே போயிட்டது. விடு கழுதையை! மனசைத் தேத்திக்கோ!
      நான் எல்லோருக்கும் சொல்லியாச்சு. ஒவ்வொருத்தரா வந்து, ‘போயிட்டாளாமே, போயிட்டாளாமே?’ன்னு விசாரிக்கிறப்ப உனக்குக் கஷ்டமாத்தானிருக்கும். எனக்கும் உன்னைவிட அதிகக் கஷ்டமா இருக்கு. ஆனா என்ன, நான் வெளியே காட்டிக்கிறதில்லை. ஆம்பிளை கண் கலங்கினா அசிங்கமில்லையா!
      இந்தத் தீபாவளி வரைக்குமாவது இருந்திருக்கக் கூடாதான்னு உனக்கு மனசு அடிச்சுக்கறது. அதுக்குள்ளே அவ போயிட்டது துரதிர்ஷ்டம்தான். அவளுக்காக வாங்கி வெச்ச புடவையை அம்மனுக்குச் சாத்திட லாம். அதைப் பார்க்கிறப்பெல்லாம் நீ மனசு உடைஞ்சு போறியே!
      அவளோட பூர்வ ஜென்ம புண்ணியத் தாலேதான் அவளுக்கு நம்ம வீட்டுச் சம்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்கு. அந்தருணம் தீர்ந்ததும், கணக்கு தீர்த்துக்கொண்டு புறப்பட்டுட்டா. சரி, சரி... எழுந்து ஆகற வேலையைப் பார்! இதுக்கு மேல உன்னை எப்படிச் சமாதானம் பண்றதுன்னு எனக்குத் தெரியலே...’’
      அதற்கு மேலும் பொறுக்க முடியாதவளாக, சுள்ளென்று குறுக்கிட்டாள் மனைவி... ‘‘போதும் உங்க சமாதானமும் வேதாந்தமும்! வேலைக்காரி நின்னு பத்து நாளாச்சு, நான் இங்கே ஒண்டியா கிடந்து சாகிறேன்... வேறு ஒருத்தியை ஏற்பாடு பண்ணிக்கொடுங்கன்னு நானும் நாலு நாளா கரடியா கத்தறேன். அதுக்கு வக்கில்லே. வேதாந்தம் பேசறார் வேதாந்தம்! அந்த நேரத்திலே எனக்கு நாலு பத்துப் பாத்திரம் தேய்ச்சுக் கொடுத்தாலும் உபயோகமா இருக்கும்!’’
       
       
      https://www.vikatan.com
       
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

      ஒரு நிமிடக் கதைகள்     தாய்+அம்மா
      தாயம்மா செத்துட்டா. ஊரே திரண்டு அவ வீட்டு முன்னாடி கூடிருச்சு. ஊர்சனங்களுக்கு எத்தனை உபகாரம் பண்ணியிருப்பா! யாருக்கு என்ன கஷ்டம்னாலும் ஓடி ஓடி உதவி பண்றவளாச்சே..!
      “யேம்ப்பு! நேரம் போயிட்டே இருக்குதே! அதான் எல்லாரும் வந்தாச்சுல்ல... இன்னும் எதுக்காகக் காத்திருக்கணும்? சட்டுபுட்டுனு எடுத்துர வேண்டியதுதானே?” என்றார் ஒரு பெரியவர்.
      தாயம்மாவின் மகன் குறுக்கிட்டான்... “இல்லீங்கய்யா! எங்க ஆத்தா சாகுற வரைக் கும் யாருக்கும் எந்தத் தொந்தரவும் கொடுத் தது இல்லை. இந்த வெந்து எடுக்குற வெயில்ல பொணத்தை எடுத்தா, சுடுகாடு போற வரைக்கும் அம்புட்டுப் பேரும் கஷ்டப்படணும். அதை எங்க ஆத்தாவோட ஆத்மா ஒப்புக்காது. கொஞ்சம் பொறுங்க, வெயில் தாழட்டும். பொழுதுக்க எடுத்துரலாம்!”
      - எஸ்.எஸ்.பூங்கதிர்
       
       
       
       
        காலிப் பெட்டி?! விடிந்தால் புத்தாண்டு. வீட்டை அலங்கரிப்பதற்காக வாங்கி வைத்திருந்த தங்க நிறப் பேப்பர்களைத் தன் எட்டு வயதுப் பெண் குழந்தை கத்தரித்து நாசம் செய்துவிட்டாள் என்று எரிச்சலோடு, அதன் முதுகில் ஒரு அடி வைத்துவிட்டுக் கடுப்போடு தூங்கப் போனான் ரமேஷ். மறுநாள், அவன் தலைமாட்டில் ஒரு சின்ன தங்க நிற அட்டைப் பெட்டி இருந்தது. மேலே, ‘அன்புள்ளடாடிக்கு, என் புத்தாண்டுப் பரிசு! - சுசி’ என்று எழுதியிருந்தது.
      முதல் நாள் குழந்தையை அடித்துவிட்டதை நினைத்து வருத்தப்பட்டான் ரமேஷ். பாவம் குழந்தை, தனக்குப் பரிசு கொடுப்பதற்காகத்தான் இந்த பேப்பரை எடுத்திருக்கிறது! பெட்டியைத் திறந்து பார்த்தான். உள்ளே ஒன்றுமில்லை.
      “என்ன சுசி, காலிப் பெட்டியையா பரிசா கொடுப்பே?” என்றான் ஏமாற்றமாக.
      “அது காலிப் பெட்டி இல்ல டாடி! உனக்காக நான் அதுக்குள்ளே நூறு முத்தம் வெச்சிருந்தேனே!” என்றது குழந்தை பாவமாக!
      - ஆர்.ஷைலஜா
       
       
       
        என்னடி பண்ணுவே?
       
      ‘‘ராத்திரி நேரத்துல இப்படியா!’’
      ‘‘நீ என்ன பெரிய பத்தினியா?’’
      ‘‘ச்சீ... வாயை மூடு!’’
      ‘‘என்னடி பண்ணுவே?’’
      ‘‘பல்லை உடைப்பேன்!’’
      ‘‘என்ன, திமிரா?’’
      ‘‘சரிதான் போடா!’’
      ‘‘அட! தோ, பார்றா!’’
      ‘‘தோடா... யார்கிட்ட..?’’
      ‘‘உனக்கென்னடா மரியாதை?’’
      ‘‘போடா பொறம்போக்கு!’’
      ‘‘போடி பொடிமாசு!’’
      இதையெல்லாம் வரிசையாக எழுதி எடுத்துக்கொண்டு, தனது டைரக்டரைப் பார்க்கக் கிளம்பினான் உதவியாளர் ஜெகன், இவற்றில் எதைத் தனது அடுத்த படத்துக்குத் தலைப்பாக ஓ.கே. செய்யப் போகிறாரோ என்கிற யோசனையோடு!
      -மை.பாரதிராஜா
      https://www.vikatan.com
    • By நவீனன்
      பிரிவு
       
      இந்திரன் ஓய்வு பெறுகிறார். பிரிவு உபசார விழாவிற்கு வந்த கம்பெனி சேர்மன், ‘‘உங்களுக்கு என்ன வேணும்? தயங்காம கேளுங்க!’’ என்றார். முப்பது ஆண்டுகள் கடும் உழைப்பை கம்பெனிக்காக அர்ப்பணித்தவர் இந்திரன். சின்ன அளவில் துவங்கிய அந்த நிறுவனம் பத்து கிளைகள் பரப்பி வளர பெரிதும் உதவியவர். கம்பெனியைச் சுற்றி வளர்ந்த மரங்கள், தோட்டம், புல்வெளி... எல்லாமே இவர் உருவாக்கியவை. அவர் கேட்டால் எதையும் கொடுக்க அந்த நிறுவனம் ரெடி. வேலையில்லாத மகன், இளம் வயதிலேயே கணவனை இழந்து தனிக்கட்டையாய் நிற்கும் தங்கை, தொழில் துவங்க நிதி உதவி எதிர்பார்க்கும் தம்பி என அனைவருமே ‘தனக்குத்தான் ஆதாயம் பெற்றுத் தருவார்’ என எதிர்பார்த்தனர்.



      ‘‘உங்களுக்கு வரவேண்டிய எல்லா தொகைக்கும் ‘செக்’ ரெடி. இது தவிர... என்ன வேணுமோ கேளுங்க!’’ - சேர்மன் மீண்டும் சொல்ல...சட்டென அழத் துவங்கினார் இந்திரன். ‘‘ஐயா! இந்த இயற்கை, அமைதி, பசுமை, முப்பது வருஷமா பழக்கப்பட்ட கம்பெனி... இதையெல்லாம் மறந்து வாழ என்னால் முடியாது. ஓய்வு பெற்ற பிறகும் சம்பளமில்லாம வேலை பார்க்க எனக்கு அனுமதி கொடுங்க. அது போதும்!’’ கண்ணீருடன் இந்திரன் சொல்ல, சேர்மன் உட்பட அனைவரும் ஸ்தம்பித்தனர்.      
       
      சண்டை
       
      டி.வி. சீரியல் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராகவன், யாரோ அழைக்கும் குரல் கேட்டு வாசலுக்கு வந்தார். அதே அபார்ட்மென்ட்டில் மேல்தளத்தில் குடியிருக்கும் மூர்த்தி நின்றிருந்தார். ‘‘சார்... கீழே பார்க்கிங்ல பசங்க விளையாடிட்டு இருந்தப்ப எங்க பையனுக்கும் உங்க பையனுக்கும் ஏதோ சண்டை. சட்டை கிழிஞ்சிருச்சு...’’ என்று அவர் தொடர்ந்து பேசுவதற்குள்... ‘‘இதுதான் நீங்க பிள்ளை வளர்க்கிற லட்சணமா? இப்படி ரவுடித்தனம் பண்றதுதான் விளையாட்டா? இப்ப என் பிள்ளைக்கு ஏதாவது ஆகியிருந்தா யார் பொறுப்பு?’’ எனப் பொறிந்து தள்ளினார் ராகவன். ‘‘சார்... சார்... கொஞ்சம் பொறுமையா...’’



      ‘‘என்னய்யா பொறுமை வேண்டிக் கிடக்கு...’’ என்ற ராகவன், சற்று குரல் தாழ்த்தி ‘‘அதான் தராதரம் தெரியாம கண்டவங்களையும் குடி வைக்கக் கூடாதுங்கறது’’ என்று முணுமுணுத்தார். ‘‘என்ன சார் இதுக்குப் போய் இப்படிப் பேசுறீங்க? உங்க பையன்தான் என் பையனை அடிச்சி சட்டையைக் கிழிச்சிருக்கான். இது தெரிஞ்சா நீங்க அடிப்பீங்கனு பயத்துல உங்க பையன் அழுதுகிட்டிருக்கான். சின்னப் பசங்கன்னா இப்படித்தான்... இன்னிக்கு அடிச்சிப்பாங்க, நாளைக்கு கூடிப்பாங்க. அவனை அடிக்காதீங்கனு சொல்லிட்டுப் போகத்தான் வந்தேன். வர்றேன் சார்!’’ என்ற மூர்த்தியை நிமிர்ந்து பார்க்க இயலாமல் தலை குனிந்தார் ராகவன்.                          
       
       
      நிம்மதி
       
        கம்ப்யூட்டர், இன்டர்நெட், இ-மெயில், செல்போன் அழைப்புகள்... வெறுத்துப் போனான் சேகர். களைப்பாகவும் சோர்வாகவும் உணர்ந்தான். எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு ஒரு வாரம் நிம்மதியாய் எங்காவது தங்கி தன்னைப் புத்துணர்வாக்கிக்கொள்ள விரும்பினான். உடனே அவன் நினைவுக்கு வந்தவன் அருண்தான். சேகரின் சித்தப்பா மகன். கிராமத்தில் விவசாயம் செய்கிறான். ‘ரொம்ப நாளாக அருண் வேறு கூப்பிட்டுக்கொண்டே இருக்கிறான். அவன் வீட்டுக்குப் போனால் பார்த்த மாதிரியும் ஆச்சு... கிராமத்துக்குப் போய் புத்துணர்ச்சி பெற்ற மாதிரியும் ஆச்சு!’ ‘ஒரு வாரம்... செல்லைக்கூட எடுக்காமல் நிம்மதியாய், சந்தோஷமாய் இருக்கவேண்டும்’ என முடிவெடுத்து அருணின் வீட்டுக்குக் குடும்பத்தோடு கிளம்பினான். அருணுக்கு சேகரைப் பார்த்ததும் சந்தோஷம்.



      ‘‘வாடா... இப்பதான் வழி தெரிஞ்சுதா...’’ என்று குடும்பத்தோடு வாசலுக்கு வந்து வரவேற்றான். அருமையான சாப்பாடு. சாப்பாட்டுக்குப் பின் சேகரிடம் அருண் சொன்னான். ‘‘என் பையன் புதுசா லேப்டாப் வாங்கி இருக்கான். கம்ப்யூட்டர், நெட் எல்லாம் கத்துக்கணும்னு ஆசைப்படறான். நீதான் அதுல எக்ஸ்பர்ட் ஆச்சே... இங்க இருக்கற ஒரு வாரத்துல அவனை கம்ப்யூட்டர், இன்டர்நெட்ல தேத்தறது உன் பொறுப்பு. ஓகேவா..?’’ மயக்கம் வந்தது சேகருக்கு!    
      http://kungumam.co.in
    • By நவீனன்
      ஒரு நிமிடக் கதைகள்
       

              பிரார்த்தனை! பொதுத்தேர்வு முடிவுகள் வெளியாகிற நாள்... மதியம் 12 மணியிலிருந்தே ‘நெட்’டில் ரிசல்ட் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என ஏக பரபரப்பாக இருந்தது.
      அருணாசலம்காலையில் எழுந்து குளித்து முடித்து, ஈர உடையுடன் அருகிலிருந்த கோயிலுக்குப் புறப்பட்டார். பயபக்தியுடன் பிராகாரங்களைச் சுற்றி வந்து வழிபட்டு, சந்நிதியின் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து, கண் மூடி பிரார்த்தனை செய்தார். இரண்டு, மூன்று மணிநேர இடைவிடாத பிரார்த்தனை!
      அருணாசலம் கண் திறந்தபோது, அருகில் இருந்தார் அவரின் அலுவலக நண்பர் கதிரேசன்.
      “என்ன அருணா, பிரார்த்தனையெல்லாம் ரொம்ப பலமா இருக்கு? உன் பசங்க யாராவது எக்ஸாம் எழுதிஇருக்காங்களா? நல்ல மார்க் எடுக்கணும்னு வேண்டிக்கிட்டியா?” என்றார் யதார்த்தமாக.
      அருணாசலத்தின் கண்களில் குபுக்கென்று நீர் பெருகியது.
      “ஸாரி, என்ன ஆச்சு அருணா?” என்று பதறினார் கதிரேசன்.
      “இல்ல கதிர்... மூணு வருஷத்துக்கு முன் என் ஒரே மகள் நித்யா, தேர்வில் ஃபெயிலாயிட்டா. அந்த வருத்தம் தாங்காம, ராத்திரி எல்லாரும் தூங்கிட்டிருக்கும்«பாது...”-மேலே விவரிக்க முடியாமல் வார்த்தை தடுமாறியது அருணாசலத்துக்கு.
      “அந்த சோக முடிவு, அப்படியரு கொடுமையான எண்ணம் இனி எந்தக் குழந்தைக்கும் ஏற்படக் கூடாதுங் கிறதுக்காகத்தான் அன்னியிலேர்ந்து, பொதுத் தேர்வு முடிவுகள் வெளியாகுறபோதெல்லாம் கடவுள்கிட்டே வந்து பிரார்த்தனை பண்றதை வழக்கமா வெச்சிருக்கேன்!”
      - தங்க.சிவராசன்
       
       
        தின்னாதே! ஊட்டி மலை மீது ரயில் மெது மெதுவாக ஏறிக்கொண்டு இருந்தது. ஜன்னல் வழியே தெரியும் இயற்கைக் காட்சிகளை ரசித்துப் பார்த்தபடி, முதன்முறையாக ஒரு குடும்பம் அதில் பயணம் செய்தது.
      வழியில் ஒரு ஸ்டேஷனில் ரயில் நின்று மூச்சுவிட்டது. விற்பனைப் பையன் ஒருவன், கையில் ஒரு தட்டில் விதவிதமான தின்பண்டங்களை வைத்து விற்றுக் கொண்டு வந்தான். அதில் போண்டா போன்ற ஒரு அயிட்டம் ரொம்பப் புதுசாக இருக்க, ஆளுக்கு ஒன்று வாங்கினார் அப்பா.
      ரயில் மீண்டும் கிளம்பியது. சற்று தூரம் சென்றிருக்கும். அந்தக் குடும்பத்தின் பையன் ஆர்வமாக அந்தப் புதிய தின்பண்டத்தை எடுத்துத் தின்னத் தொடங்கினான். மற்றவர்களும் அடுத்து தின்னத் தொடங்கும்போது, பையன் கத்தினான்... “ஐயையோ... வேண்டாம்! இதைத் தின்னாதீங்க. இதைத் தின்னதுமே எனக்குக் கண் தெரியாம போயிடுச்சு. எல்லாமே இருட்டாயிடுச்சு!”
      மற்றவர்கள் திடுக்கிட்டு விழிக்க, ரயில் ஒரு சுரங்கப் பாதைக்குள் சென்றுகொண்டு இருந்தது!
      -ஆர்.ஷைலஜா
       
       
          இருக்கா... இருக்கா?
      ஒரு சிறுவன் பரிசுப் பொருட்கள் விற்கும் கடைக்குச் சென்று, “டாம் அண்ட் ஜெர்ரி பொம்மை இருக்கா?” என்று கேட்டான். “இல்லை” என்றார் கடைக்காரர். அந்தச் சிறுவன் மறுநாளும் அதே கடைக்குச் சென்று, “டாம் அண்ட் ஜெர்ரி பொம்மை இருக்கா?” என்று கேட்டான். “இல்லை... இல்லை!” என்றார் கடைக்காரர் எரிச்சலாக. அவன் மூன்றாம் நாளும் அதே கடைக்குச் சென்று, டாம் அண்ட் ஜெர்ரி பொம்மை இருக்கா என்று கேட்க, கடுப்பானார் கடைக்காரர். “இல்லைன்னு எத்தனை தடவை சொல்றது? இன்னொரு தடவை வந்து கேட்டியானா, உன்னை அந்தத் தூணோடு சேர்த்து வெச்சுக் கயித் தால கட்டிப் போட்டுடுவேன்!” என்றார்.
      அந்தப் பையன் அடுத்த நாளும் வந்தான். கடைக்காரர் உர்ரென்று முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, “என்ன?” என்றார். “உங்ககிட்டே கயிறு இருக்கா?” என்று கேட்டான் பையன்.
      கடைக்காரர் சாந்தமாகி, “இல்லை தம்பி!” என்றார்.
      பையன் அடுத்துக் கேட்டான்... “சரி, டாம் அண்ட் ஜெர்ரி பொம்மை இருக்கா?”
      -சூர்யகலா
      https://www.vikatan.com/