• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt
Sign in to follow this  
seyon yazhvaendhan

ஆனந்த விகடன் (15.2.17) இதழில் எனது "நகரத்தின் புதிய தந்தை" கவிதை

Recommended Posts

ஆனந்த விகடன் (15.2.17) தழில் வெளியான  எனது "நகரத்தின் புதிய தந்தை" கவிதையை யாழ் களத் தோழர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதில் மகிழ்ச்சி.... யாழ் களத்தோழர்கள் எனக்குத் தரும் உற்சாகத்துக்கு நன்றி!

 

நகரத்தின் புதிய தந்தை

 

எல்லாவற்றையும் மாற்றப்போவதாக வாக்களித்து

நாற்காலியைக் கைப்பற்றிய

நகரத்தின் புதிய தந்தைக்கு

அவர் பராமரிக்கவேண்டிய

பிள்ளைகளின் கணக்கு கொடுக்கப்பட்டது.

சாதுவானவர்கள், அடங்காதவர்கள்,

ஊதாரிகள், அயோக்கியர்களென

அனைவரின் புள்ளிவிவரம் அவரிடமிருந்தது.

அடங்காதவர்களை அவர் கலாச்சாரக் காவலர்களாக்கினார்.

ஊதாரிகளுக்கு வெகுமதிகள் கொடுத்தார்.

சாதுவானவர்களுக்கு வேலைகளைப் பகிர்ந்தளித்தார்.

அயோக்கியர்களைத் துணைக்கு வைத்துக்கொண்டார்

நகரம் முன்பைவிட நரகமானதைப் பற்றி

ஒருவரும் வாய்திறக்கவில்லை

-சேயோன் யாழ்வேந்தன்

 

(ஆனந்த விகடன் 15.2.17)

 

 

 

 

 

(எனது பதிவுகளில் படங்களை இணைக்க முடியவில்லை.  யாழ் தளத்தின்நெறியாளர் அல்லது தோழர்கள் அதற்கான வழிமுறையைக் கூறவும்)

 

(அல்லது நான் இணைக்க முயன்ற படத்தை இப்பதிவில்இணைத்துவிடவும்)

 

 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

வாழ்த்துக்கள் சேயோன்

 

அங்கு 2 படங்கள் உள்ளது, ஆனால் அந்த இரண்டும் உங்கள் கவிதையோடு சம்மந்தப்பட்ட மாதிரி தெரியவில்லை...:unsure:

எந்த படம் என்று தெளிவாக குறிப்பிடுங்கள், நான் இணைத்து விடுகிறேன்.

11 hours ago, seyon yazhvaendhan said:

 

 

 

(அல்லது நான் இணைக்க முயன்ற படத்தை இப்பதிவில்இணைத்துவிடவும்)

 

 

 

 

Edited by நவீனன்

Share this post


Link to post
Share on other sites

பாராட்டுக்கள் சேயோன். :)
தற்போதைய சூழலை,  அழகாக கூறியது.. உங்கள் கவிதை. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 2/17/2017 at 2:39 AM, நவீனன் said:

அங்கு 2 படங்கள் உள்ளது, ஆனால் அந்த இரண்டும் உங்கள் கவிதையோடு சம்மந்தப்பட்ட மாதிரி தெரியவில்லை...:unsure:

எந்த படம் என்று தெளிவாக குறிப்பிடுங்கள், நான் இணைத்து விடுகிறேன்.

தோழர், தவறுதலாகச் சொல்லிவிட்டேன். எனது முந்தைய பதிவில் (ஆனந்த விகடன் 18.1.17 இதழில் வெளியான கவிதைகள் குறித்த பதிவு) இருந்ததை அப்படியே copy paste செய்ததில் இந்தத் தவறு நிகழ்ந்து விட்டது.    

 

முடிந்தால் 18.1.17 ஆனந்த விகடன் குறித்த பதிவில் அந்த ஒளிப்படத்தை இணையுங்கள். நன்றி

 

On 2/17/2017 at 9:49 AM, தமிழ் சிறி said:

பாராட்டுக்கள் சேயோன். :)
தற்போதைய சூழலை,  அழகாக கூறியது.. உங்கள் கவிதை. 

நன்றி தோழர்

 

On 2/17/2017 at 3:03 AM, புங்கையூரன் said:

வாழ்த்துக்கள், சேயோன்!

 நன்றி தோழர்

Share this post


Link to post
Share on other sites
4 minutes ago, seyon yazhvaendhan said:

தோழர், தவறுதலாகச் சொல்லிவிட்டேன். எனது முந்தைய பதிவில் (ஆனந்த விகடன் 18.1.17 இதழில் வெளியான கவிதைகள் குறித்த பதிவு) இருந்ததை அப்படியே copy paste செய்ததில் இந்தத் தவறு நிகழ்ந்து விட்டது.    

 

முடிந்தால் 18.1.17 ஆனந்த விகடன் குறித்த பதிவில் அந்த ஒளிப்படத்தை இணையுங்கள். நன்றி

 

 

15.1.17 தானே இருக்கு ஆனந்த விகடன்...:unsure: 18ம் திகதியில் இல்லையே சேயோன்.

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 2/20/2017 at 6:33 PM, நவீனன் said:

15.1.17 தானே இருக்கு ஆனந்த விகடன்...:unsure: 18ம் திகதியில் இல்லையே சேயோன்.

தோழர்,  ஆனந்த விகடன் 18.1.17 தேதியிட்டது.   அதில் "நள்ளிரவில் சூரியன் உதிக்கும் வீடு", "தலைமுறை இடைவேளை" என்ற எனது இரு கவிதைகள் படத்துடன் வெளியாகியுள்ளன.  அதை 18.1.17 அன்று நான் பதிவிட்டுள்ளேன். ஆனால் படத்தை நான் upload செய்யமுடியவில்லை.  ஏன் இதுபோல் நிகழ்கிறது?   எனது பதிவுகள் எதிலும் எந்தப் படத்தையும் இணைக்க இயலவில்லை.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By புங்கையூரன்

       
      கண் தெரியும்  தூரம் வரை…..
      காலம் தின்று..துப்பிய ….,
      எச்சங்களின் மிச்சங்களாய்….,
      செத்துப் போன வீடுகளின்,
      எலும்புக் கூடுகள் !

       
      வெறுமைகளை மட்டுமே…,
      வெளியே காட்டிய படி…,
      உண்மைகளை ஆழப் புதைத்து..,
      கண் மூடித் துயில்கின்ற…..,
      வரலாறுகளின்  சுவடுகள் !
       
      அந்தத் திருக்கொன்றை மரத்தினுள்..,
      ஆளப் புதைந்திருக்கும் …..,
      வைரவ சூலம் மட்டும்….,
      எத்தனை வடை மாலைகளையும்,
      எத்தனை தேசிகாய்களையும்,….,
      தன் மீது சுமந்திருக்கும் ?
       
      அந்தக் கருக்குவாச்சி மரம்,
      எத்தனை காதலர்களின்,
      இரவு நேரச் சந்திப்புக்களை…,
      விரக தாபங்கள் சிந்தும்,
      கற்பூர சத்தியங்களை….,
      தன்னுள் புதைத்திருக்கும் ?
       
      காவோலைச் சேலை இழந்து….,
      கதியால் கரங்களால் …,
      தங்கள் மானம் காத்து..,
      காவிளாய்ச் செடிகளின் விரிப்பில்,
      மறைந்து கிடக்கிறதே நிலம் !
       
      ஒரு காலத்தில்,,
      கரும் பேட்டுக் குஞ்சுகளாய்…,
      வரம்புகளில் மரக்கறிகளும்,
      வளவு நிறைந்த மிளகாய் மரங்களுமாய்.,
      நான் செய்த தோட்டம் !
       
      நத்தை பொறுக்கும் செண்பகங்களும்….,
      மிளகாய் கடிக்கும் கிளிகளுமாய் …,
      கல கலத்த தோட்டம்….!
       
      எனது மகன் …,
      உழக்கிய துலா கூட….,
      இன்னும் நிமிர்ந்தே நிற்கிறது !
       
      மகன் கனடாவிலும்,,,.
      மகள் ஜெர்மனியிலும…..!
       
      பிள்ளைப்பெறு …..,
      பாக்கப் போன மனுசியும்,
      பிள்ளையள் பாவம் எண்டு….
      அங்கையே நிண்டுட்டுது !
       
      அக்கினி சாட்சியான.....,
      வசிட்டர் வடக்கிலும்,
      அருந்ததி தெற்கிலுமாய்....,
      ஆரிட்டைப் போய் அழுகிறது ?
       
      உனக்கென்னப்பா பிரச்சனை எண்டு....,
      ஊரே பொறாமைப்  படுகுது !
       
      எனக்கென்ன குறைச்சல் ?
      ஆஸ்பத்திரி மாதிரி..,
      எல்லா மருந்துகளும்...,
      அலுமாரிக்குள்ள அடுக்கி இருக்கு !
      ஆரோ ஒருத்தி வந்து..,
      அடிக்கடி  சமைப்பாள் !,
       
      பொறுங்கோ….வாறன் !
      வல்லுவத்துக்குள்ள போன் சிணுங்குது !
       
      ஒரு பேரனோட இங்கிலிசும்…,
      மற்றப் பேரனோட ஜெர்மனும்..,
      தமிழில கதைக்க வேணும் !
       
      எனக்கென்ன குறைச்சல் ?
       
    • By நவீனன்
      ஆனந்த விகடன் சினிமா விருதுகள் 2017 | பகுதி 1
      ஆனந்த விகடன் சினிமா விருதுகள் 2017 | பகுதி 2
    • By புங்கையூரன்

       
      சிறகு முளைக்கும் முன்னரே...,
      இறக்கை விரிக்க வைத்த நாள்!
       
      பொத்திப் பொத்திப்..,
      பிள்ளை வளர்த்தவர்கள்...,
      பெற்ற மனசுகளை இறுக்கிய நாள் !
       
      எங்கு போனாலும் பரவாயில்லை..,
      இங்கு மட்டும் வேண்டாம்  ராசாக்கள் ...!
      எங்காவது தூர தேசம் போய் விடுங்கள் !
       
      நாங்கள் உயிரோடு இருந்தால்....
      நாளைக்கு எங்களுக்கு...,
      கொள்ளி போட வந்து விடுங்கள்!
       
      காணியை விற்றார்கள்,
      கழுத்தில் கிடந்ததை விற்றார்கள்!
      கைகளில் கிடந்ததை விற்றார்கள்!
      காதுகளில் கிடந்ததையும் விற்றார்கள்!
       
      நாளைய நம்பிக்கைகளை,
      எஜன்சிகளிடம் கையளித்தார்கள்!
       
      உலகப் படத்தையே காணாதவர்கள்..,
      சில நாட்களுக்குள்...,
      உலகம் முழுவதையுமே..,
      உள்ளங் கையில் வைத்திருந்தார்கள்!
       
      இன்றோ....,
      கோவில்கள், கும்மாளங்கள்,
      கும்பாபிஷேகங்கள்,,,,,,
      கறிப் பாட்டிகள்...,சாறிப் பாட்டிகள்,
      கொண்டாட்டங்கள்....எனக்,
      கொடி கட்டிப் பறக்கிறார்கள்!
       
      இடைக்கிடை....,
      சந்திப்புகளின் போது...,
      பியருக்குக் சொட்டைத் தீனியாய்..,
      பாரைக் கருவாட்டுப் பொரியலாய்,
      கருவேப்பிலைக் கொத்தாய்,
      கறுத்தக் கொழும்பான் மாம்பழமாய்,
      யாழ்ப்பாண நினைவுகள்...,
      அவர்களுடன் வாழ்கின்றன!
       
      கொஞ்சம் போரடித்தால்....,
      ஊர்ப்பக்கம் ஒரு முறை..,
      எட்டிப்பார்த்து......,
      சோர்ந்து போன ஈகோக்களைக்,
      கொஞ்சம் நிமிர்த்திய திருப்தியுடன்..,
      நீட்டிய வால்களை ...,
      மீண்டும் சுருட்டிக் கொள்வார்கள்!
       
      பீஜித் தீவில் ...,
      மொரிசியஸ் தீவில்...,
      தென்னாபிரிக்காவில்...,
      மலேசியாவில்...சிங்கப்பூரில்,
      தமிழர்கள் வாழ்வது போல...,
      அமெரிக்காவில்....கனடாவில்...,
      இங்கிலாந்தில்....அவுஸ்திரேலியாவிலும்,
      தமிழர்கள் வாழ்வார்கள்!..
       
       
    • By நவீனன்
      சொல்வனம்
      படம்: கே.ராஜசேகரன்
       
      அன்பு எனும் நான்

      என் அன்பு
      ஒரு குருட்டுப் பிச்சைக்காரனின் கைத்தடி
      மனமுவந்து பெறும் திருநங்கையின் ஆசி
      குஷ்டரோகியின் நாற்பட்ட புண்ணுக்கான களிம்பு
      நிறைமாதக் கர்ப்பிணியின் மசக்கை
      முதிர்கன்னி எதிர்நோக்கும் ஆளரவமற்ற தனிமை
      ஊமைச்சிறுமி யாசகம் பெற்ற ஐந்து ரூபாய் பணம்
      மடி முட்டிக் கவ்வும் மறியின் காம்பு 
      இளங்கன்று மேனியை வருடும் பசுவின் நா
      வானம் பார்த்த வறண்ட பூமியின் முதல் தூத்தல்
      கால்கடுக்கக் காத்திருக்கும் முதியவளின் கடைசிப்பேருந்து
      தடம் மறந்த குட்டியானைச் செவிமடுக்கும்
      தாய் யானைப் பிளிறல் சத்தம்
      கலைமான்கள் அருந்தும் காட்டுச்சுனை
      இணைக்கென பாதியிரவில் பார்சலாகும் மூன்று பரோட்டா
      முதுகாவலாளியின் குட்டித் தூக்கம்
      இறுதிவரை சொல்லப்படாத ஒருதலைக் காதல்
      கண்ணீர்த்துளி பெருக்கும் இரவின் கனிவான பாடல்
      பைத்தியம் கையேந்தும் அதிகாலைத் தேநீர்
      நோய்வாய்ப்பட்ட வயோதிகன் விரும்பிக் கேட்கும்
      விடுதலை மரணம்
      என் அன்பு…

      - தர்மராஜ் பெரியசாமி

      ஓவியக்காரி

      சுவரெல்லாம் கிறுக்கத் தொடங்கிய
      லாவண் குட்டி
      முதலில் காடு வரைந்தாள்
      மரக்கிளையில் மீன் வரைந்தாள்
      நதி வரைந்தாள்
      அதன் நீரில் விலங்குகள் வரைந்தாள்
      வானம் வரைந்தாள்
      அதன்மேலே படகு வரைந்தாள்
      கடல் வரைந்தாள்
      அதன் மேலே விமானம் வரைந்தாள்
      அடுத்து என்ன வரைவதென
      யோசித்துக்கொண்டே தூங்கிப்போனவள்
      கனவிலும் எதையோ
      வரைந்துகொண்டிருப்பாள்.

      - கோ.பகவான்
      காதல் காலம்

      இன்றும்கூட சட்டை காலரில்
      கர்சீப்பை வைத்துக்கொண்டு போகும்
      ஆண்களின் முகத்தை
      வலிய வந்து பார்க்கிறாள்
      விமலா அக்கா;
      இன்றும்கூட நம்பிக் கொண்டிருக்கிறாள்
      ரயில்வே டிராக்கில் அடிபட்டு செத்த
      முகமழிந்த பிணம்
      வில்லியம் அண்ணா இல்லையென;
      இன்னும்கூட நின்று கொண்டிருக்கிறது
      அந்தப் பேருந்து நிழற்குடையும்
      தட்டச்சுப் பயிலக பாதாம் மரமும்
      காவியக் காதலுக்கு சாட்சியாய்;
      இன்றும்கூட உயிரோடிருக்கிறார்
      ஊர்ப் பெரியவர் சதாசிவம்
      தான் எப்போதோ செய்துவிட்ட
      பாதகங்களுக்கு
      கோயில்தோறும் பாதயாத்திரை
      செய்து பிராயச்சித்தம் தேடிக்கொண்டு;
      இன்றும்கூட எங்கோ வளர்கிறது
      வில்லியம் அண்ணாவின் வெளிர் நிறத்தில்
      விமலா அக்காவின் அழகான கண்களுடன்
      ஓர் அனாதைப் பிள்ளை;
      இன்னும்கூட எங்கோ மூலையில் கிடக்கிறது
      அந்த ரெஜிஸ்டர் ஆபீஸ் தடி நோட்டில்   
      விமலா.s வில்லியம்.j என்ற பெயர்கள்...

      - கோஸ்ரீதரன்
      http://www.vikatan.com
    • By புங்கையூரன்
       
      என் முதலாவது காதலியே...!
      உன்னை நெஞ்சோடு…,
      இறுக்கமாக அணைத்த நாள்,
      இன்னும் நினைவிருக்கின்றது!
       
      நீ…,!
      எனக்கு மட்டுமே என்று..,
      பிரத்தியேகமாக...
      படைக்கப் பட்டவள்!
       
      உனது அறிமுகப் பக்கத்தில்,
      எனது விம்பத்தையே தாங்குகிறாயே!
      இதை விடவும்…,,
      எனக்கென்ன வேண்டும்?
      உனது நிறம் கறுப்புத் தான்!
      அதுக்காக….,
      அந்தக் கோபாலனே கறுப்புத் தானே!
      அதுவே உனது தனித்துவமல்லவா?
       
      உன்னைப்  பற்றி…,
      எனக்கு எப்பவுமே பெருமை தான்!
      ஏன் தெரியுமா?
      ஜனநாயகமும்...சோசலிசமும்,
      உடன் பிறந்த குழந்தைள் போல..
      உன்னோடு ஒன்றாகப் பிணைந்திருக்கின்றனவே!,
      உலக அதிசயங்களில் ஒன்றல்லவா, இது?
       
      என்னவளே...!
      தோற்றத்தில்…,
      நீ கொஞ்சம் பெரிசு தான்!
      அதுவும் நல்லது தானே!
      அதிலும்,,,
      ஒரு வசதி தெரியுமா?
      எந்த தேசத்தின் பணமானாலும்,
      உனது ஆடைகளுக்குள் இரகசியமாக,
      மறைத்து விடலாமே!
       
      உன்னை அடைவதற்கு..,
      நான் பட்ட பாடு…,
      உன்னைத் தொடுவதற்கு,
      நான் கடந்த தடைகள்,
      அப்பப்பா..!
      இப்போது நினைத்தாலும்,
      இதயத்தில் இலேசாக  வலிக்கிறதே!
      விதானையிடம் கூட…,
      கையெழுத்துக்கு அலைந்தேன்!
      விதானையின் விடுப்புக்களுக்கு…,
      விடை சொல்லிக் களைத்தேன்!
      பாம்புகள் போல நீண்ட வரிசைகளில்,
      பல பகல் பொழுதுகள்..,,
      பைத்தியக் காரனாய்க்காத்திருந்தேன்!
       
      நாளைக்கு வந்திருவாள் என்றார்கள்,
      நாலு நாட்கள் எடுத்தது!
       
      சில வேளைகளில்..,
      உனது அழகிய மேனியில்..
      அன்னியர்கள் சிலர்,
      ஓங்கிக் குத்துவார்கள்!
      அந்த வேளைகளில்..,
      உன்னை விடவும்,
      எனக்குத் தான் வலிக்கும்!
       
      ஒரு நாள்…,
      உன்னை அந்நியர்களின் வீட்டில்,
      அனாதரவாய்க் கை விட்டேன்!
      எனக்கு மட்டும்,விருப்பமென்று நினைத்தாயா?
      உன்னை விட்டுத் தான் ஆக வேண்டும்!
       
      எனக்கோ,
      இரவு முழுவதும் தூக்கமேயில்லை!
      எப்போது விடியும் என்ற ஏக்கத்தில்..,
      இமைகளை மூட முடியவில்லை!
       
      விடிந்ததும்..,
      ஓடோடி வந்தேன் உன்னிடம்!
       
      உன்னைக் காணவில்லை என்றார்கள்!
      இதயத்தின் துடிப்பே,,,.
      அடங்கிப் போன உணர்வு!
       
      இரண்டு நாட்களின் பின்னர்..,
      அந்த உத்தியோகத்தரின்,
      'மூன்றே முக்கால்' கால் மேசைக்கு,,,
      உனது சக தோழிகளுடன்..,
      நாலாவது காலாகி.....
      நீ  மிண்டு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாய்!
       
      அப்போதும் கூடப் பார்..!
      உனது கறுப்பு நிறம் தான்…,
      உன்னை மீட்டுத் தந்தது!
       
      பத்து வருடங்களின் பின்னர்…,
       
      இன்னொரு காதலி வந்தாள்!
       
      நீ எனது முதல் காதலியல்லவா?
      உன்னையும் வைத்துக் கொள்ளத் தான் ஆசை!
      கெஞ்சிக் கேட்டும் பார்த்தேன்!
      வஞ்சகர்கள் அவர்கள்!
      இரண்டு லட்சம் கேட்டார்கள்!
       
      இரண்டு லட்சத்தை..,
      எங்கே தேடுவேன்!
       
      அந்த இரண்டு லட்சம் உனக்கல்லவாம்!
      என் சொந்தங்கள் மீது,,,,
      எரி குண்டுகள் போடவாம்!
       
      ஒரு நிமிடம் தான் சிந்தித்தேன்!
      உனது முகம் வாடியது தெரிந்தது!
      இறுக்கமாய் மனதை வரித்து,
      உன்னிடம் சொன்னேன்…!
       
      சரி தான் …. போடி!
       
      (உருவகக் கவிதை)

    • By seyon yazhvaendhan
      இந்த வார ஆனந்த விகடன் (18.1.17) இதழில் தனிப்பக்கத்தில் வெளியாகியுள்ள எனது இரண்டு கவிதைகளை  யாழ் களத் தோழர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதில் மகிழ்ச்சி.... யாழ் களத்தோழர்கள் எனக்குத் தரும் உற்சாகத்துக்கு நன்றி!

      நள்ளிரவில் சூரியன் உதிக்கும் வீடு

      இரண்டு ஷிப்ட் வேலைக்குப் பின்

      நள்ளிரவில் வீடு சேர்பவன்

      சூரியனை குண்டு பல்புக்குள் உதிக்கவிடுகிறான்.

      தன்னை மலடாக்கிய உணவை

      இல்லாளுடன் கதை பேசியபடி உண்கிறான்.

      ஆடு மாடுகளின் மேவு

      ஆத்தா அப்பனின் அன்றைய பிரச்சனைகளை

      அலைக்கற்றைவழி விசாரித்து அறிகிறான்.

      டிஜிட்டல் இந்தியாவின் வல்லசுரக் கனவோடு

      போட்டியிட முடியாமல் பின்தங்கும் கனவோடு

      உறங்கப் போகிறான் சூரியனை அணைத்துவிட்டு.


       
      தலைமுறை இடைவேளை

      “கோழி கூப்புட நாலுமணிக்கு

      நாலு தூத்தல் போட்டுச்சு

      மண்வாசமும் வெக்கையும் கிளம்ப

      வெளிய வந்து பார்த்தா

      கீகாத்து மழையக் கலச்சுடுச்சு”

      என்று சொன்ன அப்பத்தாதான்,

      இன்று பிற்பகல் நாலுமணிக்கு

      விளம்பர இடைவேளையில் வெளியே வந்து

      “மழையா பேஞ்சுச்சு?” என்கிறாள்

      ஈரவாசல் பார்த்து.

      -சேயோன் யாழ்வேந்தன்

      (ஆனந்த விகடன் 18.1.17)

       

       

      (எனது பதிவுகளில் படங்களை இணைக்க முடியவில்லை.  யாழ் தளத்தின் நெறியாளர் அல்லது தோழர்கள் அதற்கான வழிமுறையைக் கூறவும்)

      (அல்லது வழக்கம்போல் நான் இணைக்க முயன்ற படத்தை இப்பதிவில் இணைத்துவிடவும்)


       
    • By seyon yazhvaendhan
      30.11.16  ஆனந்த விகடன் இதழில் தனிப்பக்கத்தில் வெளியாகியுள்ள எனது "மாநகரத்தின் அகதிகள்" கவிதையை  யாழ் களத் தோழர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதில் மகிழ்ச்சி.... யாழ் களத்தோழர்கள் எனக்குத் தரும் உற்சாகத்துக்கு நன்றி!
      மாநகரத்தின் அகதிகள்

      தேசத்தின் வல்லசுரக் கனவினால்

      தம் வாழிடங்களை விட்டுத் துரத்தப்பட்ட

      ஒரு மாநகரத்தின் அகதிகள்

      அவர்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட

      தனித்த பகுதிகளில் வசிக்கிறார்கள்

      வாக்குரிமையும் ரேஷன் அட்டையும்கூட

      சொந்த நிலத்தில் மட்டுமே அவர்களுக்குண்டு.

      அங்குள்ள வங்கிக் கணக்கையும்

      அவர்கள் இங்கிருந்தே பராமரிக்கிறார்கள்.

      கால்வயிறு அரைவயிற்றுக் கஞ்சியோடு

      அங்கே சில கால்நடைகளும் மனிதர்களும்

      அதில் ஜீவிக்கிறார்கள்

      பண்டிகைகள் நிமித்தம் தம் சொந்தநிலங்களுக்கு

      பிதுங்கி வழியும் பேருந்துகளிலும்

      ரயில்களின் கழிவறை அருகிலும்

      பயணிக்க முடியும் என்பது

      இம்மாநகரத்தின் அகதிகளுக்கு

      இம்மாபெரும் தேசம் வழங்கியிருக்கும் சகாயம்.

      -சேயோன் யாழ்வேந்தன்
      (ஆனந்த விகடன் 30.11.16)
       
       
      (எனது பதிவுகளில் படங்களை இணைக்க முடியவில்லை.  யாழ் தளத்தின் நெறியாளர் அல்லது தோழர்கள் அதற்கான வழிமுறையைக் கூறவும்)
      (அல்லது வழக்கம்போல் நான் இணைக்க முயன்ற படத்தை இப்பதிவில் இணைத்துவிடவும்)
    • By Mayuran
      வார்த்தைகள் யாவும்
      வலுவிழந்து போகின்றன
      கார்த்திகை வானம் போல
      மனம் கனத்துக் கிடக்கின்றது
      நேற்று வரை எம்மோடு இருந்த நீ
      இல்லை என்ற சொற்கேட்டு
      இடி விழுந்த கோபுரம் போல
      இதயம் நொருங்கிக் கிடக்கின்றது
      ஆற்றல் மிகுந்த பேராசானே! நீ
      ஆக்கி வைத்த இலக்கியங்கள்
      இன்னும் நூறு தலைமுறைக்கு
      ஈழத் தமிழர் கதை சொல்லி வாழும்
      பழகிட இனித்திடும் வெல்லமே
      பார்வையாலே பேசும் பெருமகனே
      ஈழத்தமிழர் பெயர் சொல்லி எவர்
      இரந்து கேட்டாலும் இல்லை எனாமல் 
      நிறைந்து வளங்கும் வள்ளலே
      உன்னால் உயர்ந்தவர் பலர் - எம்
      உள்ளத்தில் என்றும் நீ 
      இருப்பாய் பெரும் கனலாய்
      வருகின்ற எம் படைப்புக்களின்
      இனியும் நீ வாழ்ந்து கொண்டேய் இருப்பாய்...
      #ஈழத்துப்பித்தன்
       
      2002 காலப்பகுதிகளில் நாம் யாழ் களத்தில் நுழைந்த போது எம்மை தட்டிக் கொடுத்து வயது இடைவெளி பாராது சக நண்பனாய் எம்மோடு பழகியவரும் பல்துறைக் கலைஞனுமான "இராஜன் முருகவேள்" (சோழியான்) அவர்களின் நினைவு சுமந்து...
    • By seyon yazhvaendhan
      நவம்பர் மாத கணையாழி இதழில் வெளியாகியுள்ள எனது "ஒருவழிப் போக்குவரத்து" கவிதையை  யாழ் களத் தோழர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதில் மகிழ்ச்சி.... யாழ் களத்தோழர்கள் எனக்குத் தரும் உற்சாகத்துக்கு நன்றி!
       
      ஒரு வழிப் போக்குவரத்து

      -----------------------------------------------

      நடுத்தெருவில் நிற்கும் பிழைப்பு அவருக்கு.

      உச்சி வெய்யிலில் புகை தூசுக்கள் இடையில்

      ஆயிரம் கவலைகளை மனதின் மூலையில் தள்ளி

      நம்மை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.

      சிவப்பு விளக்கு கண்டல்ல,

      சீருடைக் காவலர் சீறுவாரென்றே

      விதிகளை மதிக்கப் பழகியிருக்கிறோம் நாம்.

      அவருக்குள்ளும் கவிதை இருந்திருக்கும்,

      கோடையின் வெப்பத்தில் உருகி ஓடியிருக்கும்.

      அவரின் மழைக்கவிதைகள்

      பாதாளச் சாக்கடையில் ஓடிக் கலந்திருக்கும்.

      கோடையில் ஓர் இளநீரோ தர்பூசணிக்கீற்றோ

      இடி மின்னலுக்கு இடையில் நிற்கையில் இதமாக ஒரு தேநீரோ

      ஒருநாளும் நாம் அவருக்கு வாங்கிக்கொடுத்ததில்லை.

      பரிவும் நேசமும்

      ஒருவழிப் போக்குவரத்தாகவே இருக்கும் வாழ்வுக்குத்தான்

      நாம் பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறோம்.


       
      (கள நிர்வாகிகள் இணைக்கப்பட்டுள்ள படத்தை upload செய்து உதவவும்)