• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt

Recommended Posts

சொல்லத் தெரியவில்லை
சுடர் போல எரிகிறது மனம்
விம்மி வெடித்து
நேற்றைய வானம் போல்
பொழிந்து தள்ளிட
விழிகள் இரண்டும்
முட்டிக் கிடக்கின்றன 
அழுவதற்கான நாள்
இது அல்ல 
எழுவதற்கான நாள் இது என்று
உள்மனம் உறுதியாய் சொன்னாலும்
விழி உடைத்து
விழி நீர் சொரிகிறது...

#ஈழத்துப்பித்தன்

#மே18 2016

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

என் அம்மாவையும் என் தங்கையையும்
 என் காதலியையும்
 நிர்வாணமாக்கிப் பார்த்த மண் இது
 நீ தந்த துயரம் மலையெனில்,
அவமானம், கடலளவு
 என் கனவுபோல விரிந்திருக்கிறது
 இந்தக் கடல்
 குருதி பெருகிப் பீறிட்டு வழிந்த
 அந்த நாட்களின் வீச்சம்
 இன்னமும் மிச்சமிருக்கிறது இந்தக்
 காற்றில்
 ஓவ்வொன்றாய் இழந்துபோன
 அந்த ஆத்மாக்களின் அருகில்தான்
 இன்னமும் நின்றுகொண்டிருக்கிறோம்
 நாம்
 எரிந்தழிந்துபோன
 அந்த யுகத்தின் சிதைமேட்டில்
 நின்றபடியேதான்
 நினைவு கூருகின்றோம் அவர்களை
 மடியில் கிடந்திறைஞ்சிய அந்தக்
 குரல்களை
 இன்னமும் கடந்துவர இயலவில்லை எவராலும்
 எல்லலாவற்றிற்கும் அப்பால்
 எதுவுமே இல்லையென்றான வாழ்வை வாழச்
 சபிக்கப்பட்டவர்கள் நாம்
 புதைத்த இடத்திலும் தொலைத்த இடத்திலுமே
 இன்னமும்
 கிடந்துழல்கிறது மனம்
 அந்த நாட்களின் திறலை
 எங்குமே பாட முடியாத அந்தப் பாடலை
 தலைப்பிள்ளைகளின் குருதியால் எழுதிய
 அந்த வீர வரலாற்றை
 இறுதியாக
 இந்தக் கடற்கரை மணலில் தான்
 குழிதோண்டிப் புதைத்துவிட்டுப்
 புறப்பட்டோம்
 மேலே வானும் கீ;ழே நிலமும்
 நெருப்பாய் எரிந்த அந்த நாட்களில்
 நனைக்கவில்லைப் பெய்த மழையும்
 தீண்டவிலலை எந்தத் தென்றலும்
 ஊனும் சதையும் உருகி வழிய
 நாயும் தீண்டாப் பிண்டமெனக்
 கிடந்தோம்
 வழிநெடுக
 வரலாறு எம்மைக் கைவிட்ட கடைசி
 நொடியிலும்
 காலாற முடியாது
 சுமந்துகொண்டலைந்தோம்
 ராஜ கனவை
 காடு எம்மைக் காத்தது
 கடல் எம்மைக் கைவிட்டது
 ஒரு ராஜ்ஜியமே இந்தக்கடல்
 விளிம்பில்தான்
 குடங்கிப் படுத்துக் கிடந்தது
 காற்றே அற்ற அந்த நாட்களில்
 கந்தகம் மட்டுமே மூக்கில் மணந்தது
 வாழ்வை மரணம் துரத்தியது
 இருந்தும்
 எல்லாப் பாதைகளும் எங்கள்
 காலடியிலேயே முடிந்தன
 கொலுவிருந்த ஓரினமே பழிகிடந்த
 நாட்களவை
 ஆண்டவா
 எல்லாத் தியாகங்களையும் இந்தக் கடலடியில்
 தானே
 காவு கொடுத்தோம்
 புகைந்து கருகி எரிந்து நீறான
 ஒளிததும்பிய அந்த வாழ்வை
 இந்தக்கடலில் தானே கரைத்தோம் இறுதியாக
 பின்னர்
 எல்லாவற்றிற்கும் பின்னர்
 எழுந்து தடந்தோம் நிர்வாணமாக
 காடு எம்மைக் காத்தது
 இருந்தும் இன்னமும்
 என் கனவுபோல விரிந்திருக்கிறது
 இந்தக் கடல்...

  • Like 5
  • Sad 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

குமாரசாமித்தாத்தா வரவுக்கும் வலி சுமந்த வரிகளின் தரவுக்கும் நன்றி.

Share this post


Link to post
Share on other sites

அழுது தீருமோ ஆறாத இத்துயரம்  கவிதைக்கு நன்றிகள்

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By நவீனன்
      சோகமயமானது முள்ளிவாய்க்கால் – மண்ணில் புரண்டு கதறி அழுத உறவுகள்!!-
       

            மே-18 இன்றைய தினம் முள்ளிவாய்க்காலில் படுகொலை செய்யப்பட்ட உறவுகளுக்கு இன்று உணர்வு பூர்வமாக அஞ்சலி செலுத்தப்பட்டது.
      உறவுகள் மண்ணில் புரண்டு கதறி அழுத காட்சியைக் கண்டு பலரது நெஞ்சையும் கலங்க வைத்தது.
      முள்ளிவாய்க்காலில் உள்ள நினைவிடத்தில் சுடயேற்றி, மலர்தூவி அஞ்சலி செலுத்தப்பட்டது
      http://newuthayan.com/story/11/சோகமயமானது-முள்ளிவாய்க்கால்-மண்ணில்-புரண்டு-கதறி-அழுத-உறவுகள்.html
    • By karu
      எமது தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் ஈழத்தில் ஆரம்பித்ததிலிருந்து இன்று வரை இலட்சக்கணக்கான அப்பாவி உயிர்களைப் பலி வாங்கியது ஆளும் வர்க்கம்.    வன்னியில் இறுதிப் போரின்போது பச்சிளம் பாலகரிலிருந்து பல்விழுந்த முதியவர்கள் வரை எரிகுண்டுகள் வீசப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள்.  அப்போதெல்லாம், நெஞ்சுவிம்ம நாடிநரம்புகள் புடைக்க என்ன செய்வது ஏதுசெய்வது என்று அறியாது தவித்தோம்.   எல்லாவற்றையும் விட க் கொடிதினும் கொடிதாய், எம் அக்கா தங்கைகளின் மானத்தைச் சூறையாடியதுமல்லாமல் அவர்கள் கழுத்துகளைத் திருகிக் கொன்றான் எதிரி.  எப்படிப் பொறுப்போம். 
      இரதகஜதுரகபதாதிகளையிழந்து வெறுஙகையராய் நாம் நின்றோம்.  கையிலிருந்த வில்லம்புகளுக்குப் பதிலாகச் சொல்லம்புகளே எமக்கு மிஞ்சின.  அனியாயங்களைச் செய்தவன் யார் என்று தனித்தனியாக எப்படி இனங்காணுவது. இரக்கமற்ற பொது எதிரிக்காக அறம்பாடியாவது ஆத்திரத்தைத் தீர்க்க வேண்டுமென்ற உங்தல் மனதை உதைத்தபோது பிறந்தது இக் கவிதை.
      அந்த இரக்கமற்ற கொடிய எதிரிக் காகப் பாடிய பாடல் இதோ!
      பிடி சாபம்
      இனவெறி கொண்ட நாய்காள் எம்தமிழ் பெண்கள் தன்னை
      மனவெறி யடங்குமட்டும் வன்புணர்வதனைச் செய்தீர்
      தினமும் எம் இனமழித்தீர்  தீயரே உமக்கு வாழ்வா
      கனவிலும் மகிழ்விலாது கசடரே வாழ்வீர்! உங்கள்
       
      ஆணுடலழுகும் கெட்டு அங்கமோ புழுத்து நாறும்
      ஊனமுண்டாகும் கண்கள் ஒளியிழந்தொட்டிப் போகும்
      ஈனமேயில்லா நெஞ்சோடெம்மினம் சிதைத்தீர் மீண்டும்
      ஏனமாயப் பிறந்து எங்கள் ஈழத்தில் மலத்தையுண்பீர
       
      வஞ்சமறென்வாய் சொன்ன வன்கவி யும் கல்லன்ன
      நெஞ்சகந்தைத்து நாளை நிம்மதி கெடுத்திடட்டும்
      தஞ்சமற்றுழலுமேழைத் தமிழினம் தவிக்க அங்கே
      பஞ்சணைத் துயிலா கொள்வீர் பாம்புகள் நெளிந்திடாதா!
       
      ஒழிந்திடும் பதர்காள் உங்கள் உயிரினி உருப்படாது
      தெளிந்த நல் மனம் சேராது தேகமும் திடமாகாது
      அழிந்து உம் குடும்ப வாழ்வு அவலமேயுருவாய் நாளும்
      கழிந்திடும் வேசியர்க்கே கணவர்களாகிச் சோர்வீர்.
      இதற்கு மேல் எதையெழுதுவது.  யாருக்கு எழுதுவது? அப்படியே நிறுத்திவிட்டேன்.   இப்போது இந்த மே 18 ஐ நினைவு கூரும்போது இதைப் பதிந்துவிடவேண்டுமென்று தோன்றியது. பகிர்ந்து விட்டேன்.
       
    • By Mayuran
      வளமான வன்னிமண் வதையுண்டதோ
      பாடியவர் : வீரமணிராயு
      பாடல்வரிகள் : பொன்செல்வன்
      இசை : அக்னிஉமா
      படத்தொகுப்பு : ரமேஸ் , அஐந்தா ஸ்ருடியோ
      தயாரிப்பு : நிலாவெளியீடு
    • By Mayuran
      சேகர் அண்ணாவின் (தமிழ்சூரியன்)  பகீரதப்பிரயர்த்தன முயற்சியால் அவரது இசையிலும் எனது குரலிலும் வரிகளிலும் காட்சிப்படுத்தலிலும் வெளிவந்த முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தலுக்கு வலுச்சேர்க்கும் முகமான பதிவு.

      முள்ளிவாய்க்கால் பேராவலம்
      முடிவில்லா ஓர் அவலம்
      பன் நாட்டுப்படை புகுந்து
      பல்லாயிரம் உயிர் தின்று
      சொல்லாத கதை கோடி
      சுமந்து கிடக்கும் மண்ணது
      வில்லாண்ட இனம் ஒன்று
      வீறுகொண்டு போர் கண்டு
      விடுதலைக்காய் வேள்வியொன்றை
      விருப்புடனே நடத்தியதையை
      கண் காணச் சகிக்காத
      காடையர்கள் கூட்டிணைவில்
      இனம் ஒன்று அழிந்ததுவே
      ஈரல் குலை அறுந்ததுபோல் தவித்தோமே
      பல தேசம் வாழ்ந்தோம்
      பார் எங்கும வீதி வழி குவிந்தோம்
      பலனேதும் கிடைக்காமல்
      பரிதவித்து பைத்தியமானோம்
      இனப்படுகொலை ஒன்றை
      இரக்கமின்றி சத்தமின்றி அரங்கேறி
      இந்தியப் பெருங்கடலும் செந்நிறமாக
      இடி வீழ்ந்துபோல் கிடந்தோமே
      இமை மூட மறந்தோமே
      ஆண்டுகள் ஏழு
      அனல் இடை கரைந்து
      அரவணைக்க ஆரும் இன்றி
      அரற்றிக் கிடக்கிறோம் நாம்

      எங்கள் இரத்த உறவுகளே!
      ஆறாக உங்கள் இரத்தம்
      அலை புரண்டு ஓடி
      ந்ந்திக் கடல்
      செங்கடல் ஆனபோதும்
      அகிலம் முழுதும்
      பரந்து கிடந்த எம்மால்
      எதுவுமே செய்ய
      முடியவில்லையே
      என்ற குற்ற உணர்வும்
      இயலாமையும்
      கண்களைக்குளமாக்க
      உங்களை இழந்த நினைவுகளோடு....
      எங்கள் உரிமையை வென்று
      உலக அரங்கில்
      எமக்கான நீதியைப்பெற
      அணிதிரள்வோம்
      அலை அலையாய்....
      ஓரணியில்..

      #ஈழத்துப்பித்தன்
      02.05.2016
       
      http://inuvaijurmayuran.blogspot.ch/2016/05/blog-post_13.html
    • By வாத்தியார்
      மே 18  2016 நினைவுகளும் நிகழ்வுகளும்
      சுவிஸ்

       
      பெல்ஜியம்

       
      நோர்வே

      ஸ்கொட்லண்ட்

       
      ஹொலண்ட்

       
      பிரான்ஸ்

      கனடா

      டென்மார்க்

    • By Mayuran
      மீண்டும் மீண்டும் உருவேற்றி
      மீளவும் நினைவில் பெருந்தீ மூட்டி
      சொல்லவும் மெல்லவும் முடியாமல் 
      உள்ளத்தில் அனல்கின்ற சிறுபொறியை
      அணையாமல் காப்பது நம் கடனே   அடையாளம் அத்தனையும் தொலைத்து
      அடுத்தவனின் கருச் சுமந்து கிடக்கிறாள்
      எங்கள் அன்னைத் தமிழீழ பூமி
      உள்ளத்தில் சுழன்றாடும் சிறு நெருப்பை
      உருவேற்றி கடத்துவோம் நாளை உலகுக்கு   இனம் ஒன்று அழிந்ததன் அடையாளம்
      இல்லாமல் செய்தனர் அதைக் கூட
      தினம் அங்கு தடம் அழித்து அழித்து
      திருவிழா பூமியாய் மிளிருது இன்று
      பட்ட துயர் பகிருவோம் நாளை தலைமுறைக்கு   கொத்துக் கொத்தாய் குதறி எடுத்த
      கொத்துக் குண்டின் தடம் கூட இல்லாமல் போனது
      செத்துக் கிடந்தவர் பிணம் கூட
      சிதை மூட்ட ஆளின்றி சீன அமிலம் தின்று தீர்த்தது
      முத்தான எம் முகவரி முடிந்து போனதை பதிந்து வைப்போம்   மலை மலையாய் குவிந்த எம்மவர் மண்டை ஓடுகள் மேல்
      மலையாய் எழுந்து நிற்குது ஆக்கிரமிப்பின் சின்னம் அங்கு
      மாண்டவர் வரலாற்றை எம்மினமே மறுதலித்துக் கிடக்குது இன்று
      ஆண்ட தமிழினத்தின் அரச முடி நிலம் சரிந்து
      மீள முடியா அடிமையான கதை சொல்லி உனை உருவேற்று   இன அழிப்பின் ஆதாரமாய் எஞ்சிக் கிடப்பது மே 18 மட்டுமே
      உன்னுள் தீ மூட்டி உனை உருவேற்றி உலகுக்கு அதை காட்டு
      பேதங்கள் ஆயிரம் எம்மை பிரித்துக் கிடந்தாலும்
      சாவுக்கு அழுவதற்கேனும் சமத்துவம் காணுவோம்
      இன அழிப்பின் அடையாளம் மே 18 அதை இறுகப் பற்றுவோம். ‪#‎ஈழத்துப்பித்தன்‬
      11.05.2016 (படங்கள் பறந்த வாகனத்துள் இருந்து மனம் கனத்துச் சுட்டவை.)   http://inuvaijurmayuran.blogspot.ch/2016/05/blog-post_11.html
    • By kavimahan
      சென்ற  வாரம் **** அழுகுரல்கள் வானளவு எழுந்தது. ஆனால் அந்த குரல்கள் எந்த வல்லரசுக்கும் கேட்கவே இல்லை… தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது அந்த இடத்தை துடைத்தழிப்பதற்கான தாக்குதல்கள் …. அப்போது தான் அண்ணா……. அந்த குரல் தேய்ந்து கொண்டிருந்தது..
      தொடர்ச்சி****
      இரத்த வெள்ளம் அந்த காட்டு மண்ணை சிவப்பாக்கி கொண்டிருந்தது. என் உடலும் அந்த குருதியில் குழித்தது. டேய் கவி அண்ணா இங்க ஓடி வாடா எல்லாருமே காயம்டா என் தம்பி கத்துகிறான். யாரை தூக்குவது யாரை தவிர்ப்பது என்பது புரியவில்லை. சுமார் என் உறவுகள் முப்பது பேருக்கு மேலானவர்கள் அந்த இடத்திலே சூழ்ந்திருந்தோம். அதில் குறித்த சிலரைத்தவிர அனைவருக்கும் படு காயம். கட்டு போடுவதற்கு எந்த அவகாசமும் கிடைக்கவில்லை. அந்த சந்தர்ப்பத்தை சிங்கள தேசம் எமக்கு தரவில்லை. பாய்ந்து வந்து கொண்டிருந்தன சிங்களன் ஏவிய எம்மை கொல்லுவதற்கான இரும்புத்துண்டுகள். அதற்குள்ளும் தவழ்வதும் உருழ்வதுமாக ஒவ்வொருவராக பார்க்கின்றோம்.
      அனைவரும் முனகி கொண்டு இருக்கின்றார்கள். இருந்த துணிகள் அனைத்தும் அவர்களுக்கு கட்டுப்போடும் துணிகள் ஆகின்றன. கை உடைந்ததும் கால் துண்டானதுமாக ஒவ்வொருவரும் துடித்து கொண்டிருந்தார்கள். தம்பி அண்ணா மாமா என்று பல குரல்கள் எம்மை அழைத்து கொண்டிருந்தன. முதலில் பலத்த காயமடைந்தவர்களுக்கான முதலுதவி செய்ய முனைகிறேன். ஆனால் எதுவுமே முடியவில்லை. அந்தளவு தாக்குதல் அங்கே நடத்தப்படுகிறது. இருப்பினும் அனைவருக்கும் கிடைத்த துணிகள் கொண்டு இரத்த போக்கை கட்டுப்படுத்த முயல்கிறோம்.
      அந்த இடத்தில் என் உறவுகளில் ஏற்கனவே காலில் பலத்த காயமடைந்த நிலையில் களமுனையில் இருந்து விலகி மூத்த போராளி ஒருவரும் குடும்பமும் படுத்திருந்ததும் அவர்களது எந்த சத்தமும் எமக்கு கேட்காததும் நாம் உணராத ஒன்றாக இருந்தது. அவர்களுக்கு என்ன நடந்தது என்பதை நாம் யோசிக்கவே இல்லை. ஆனால் மீண்டும் தம்பியின் குரல் “டே அண்ணா இங்க ஓடிவாடா” இங்க வந்து பாருடா…. அவனின் கூப்பிட்ட குரலுக்கு நான் ஓடி சென்ற போது அந்த காட்சி என்னால் நம்பவே முடியாது இருந்தது.
      தாய் தந்தைக்கு நடுவில் தூங்கி கொண்டிருந்த பொன்னும் பையனும் நடந்த சம்பவத்தால் திக் பிரமை பிடித்தவர்களாக திகைத்து போய் கிடந்தார்கள். இவற்றையும் தூக்கி நெஞ்சோடு அணைத்து கொள்கிறேன். செல்லங்களுக்கு ஒன்றும் இல்ல மாமா இருக்கான் குட்டிக்கு ஒன்றும் இல்லை என்று அணைத்த வாறு பங்கருக்குள் பாய்கிறேன். உண்மையில் அதிசயமா அல்லது எது என்று என்னால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை காரணம்.அனைவரும் சாகும் தருவாயில் காயமடைந்து கிடந்த போதும் அந்த குழந்தைகளுக்கு எந்த கீறல்களும் இல்லை. அவர்கள் இருவரும் தப்பி இருந்தார்கள். பங்கருக்குள் அவர்களை இருந்தி விட்டு திரும்ப அங்கே போன போது,
      ஏற்கனவே காயத்தால் உடைந்து போய் கிடந்த கால் மீண்டும் ஒரு தடவை பல இஞ்சி எலும்பை உடைத்தெறிந்து பிஞ்சு போய் கிடந்தது. தம்பி என் பிள்ளைகளை காப்பாத்து. அவர் அப்பிடித்தான் சொல்லி கொண்டிருந்தார். அவரது காலுக்கு மம்பெட்டி பிடியை கழட்டி வைத்து கட்டுகிறேன். அவரது கால் தோலில் மட்டும் தொங்கிய படி கிடக்கிறது. இரத்தம் தொடர்ந்து வெளியேறி கொண்டே இருக்கிறது. கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. இருந்தாலும் இரத்தத்தை கட்டுப்படுத்த பலவாறு முனைகிறேன் இரத்தமோ தொடர்ந்தும் வெளியேறுகிறது. கட்டுப்படவில்லை…. முயற்சியில் சிறு வெற்றி அதனால் அவரது மனைவியின் காயத்துக்குமான இரத்தக்கட்டுப்படுத்தலை செய்து முடித்து நிமிரும் போது மீண்டும் அந்த குரல்
      அண்ணா…. அந்த குரல் தேய்ந்து கொண்டே போனது…
      நாளை அந்த குரலுக்கு என்ன நடந்தது…? கூறுகிறேன்
      தொடர்ந்து  வாசிக்க http://www.kavikkural.com/2016/03/20/%E0%AE%A4%E0%AF%82%E0%AE%A4%E0%AF%81%E0%AE%B5%E0%AE%B3%E0%AF%88-%E0%AE%9A%E0%AE%AE%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%B2%E0%AF%8D-11/