Athavan CH

உன்னால் முடியும்

56 posts in this topic

7 hours ago, Athavan CH said:

உன்னால் முடியும்: உழைப்பு மட்டுமே நம்மை வளர்க்கும்

அ.அஜய் பிரசாத், இமேஜ் ஸ்டைல், கரூர்.

அ.அஜய் பிரசாத், இமேஜ் ஸ்டைல், கரூர்.

ஜவுளித் துறை நகரமான கரூரில் பல பெரிய நிறுவனங்களுக்கு மத்தியில் தனது அனுபவத்தை நம்பி சிறிய அளவில் தொழில் தொடங்கியவர் அஜய் பிரசாத். இன்று பல நாடுகளுக்கும் தனது தயாரிப்புகளான ஏப்ரன், டேபிள் கிளாத் போன்றவற்றை அனுப்பி வரும் இவரது அனுபவம் இந்த வாரம் ``வணிக வீதி’’-யில் இடம் பெறுகிறது.

ஏற்கெனவே மிகப் பெரிய நிறுவனங்கள் உள்ளன. இவர்களோடு போட்டி போடுவது என்பது சாதாரணமானதல்ல, ஆனால் வெளிநாட்டு ஆர்டர்களை பிடிப்பதற்கு இங்கு யாருடைய உதவியும் தேவையில்லை. நேரத்திற்கு சப்ளை செய்வதும், தரமாகவும் இருந்தால் யார் வேண்டுமானாலும் ஜெயிக்க முடியும் என்பதுதான் கரூரில் உள்ள நிலைமை. நான் அந்த ரிஸ்க் எடுத்த போது எனக்கு வயது 24தான்.

முக்கியமாக வெளிநாடுகளில் நடை பெறும் கண்காட்சிகளில் கலந்து கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் அங்கு வரும் வாடிக்கையாளர் தொடர்புகள், நவீன இயந்திரங்கள் குறித்த அனுபவமும் கிடைக்கும். ஆனால் தொழில் தொடங்கிய நான்கு ஆண்டுகள் வரை எனக்கு வெளிநாட்டு கண்காட்சிகளுக்கு போகும் அளவுக்கு வசதிகள் கிடையாது. ஆன்லைன் ஆர்டர்களை நம்பித்தான் இருந்தேன். ஒவ்வொரு ஆண்டாக மெல்ல விற்பனை அதிகரித்தது, ஆண்டுக்கு ஒரு முறை வெளிநாட்டு கன்காட்சிக்கு செல்ல தொடங்கி, இப்போது ஆண்டுக்கு நான்கு கண்காட்சிகள் செல்லும் அளவுக்கு வளர்ந்துள்ளேன்.

இந்த தொழிலில் முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டியது குறித்த நேரத்தில் பொருட்களை அனுப்ப வேண்டும். நேரத்தை தவறவிட்டால் கப்பலில் அனுப்ப வேண்டிய பொருட்களை விமானம் மூலம் அனுப்ப வேண்டிய நெருக்கடி உருவாகும். இதனால் நமக்கு கூடுதல் செலவாகும். அல்லது ஆர்டரே கேன்சல் ஆகலாம்

பகிர்விற்கு நன்றி... ஆதவன்.
இப்படியான தொழிலில் ஈடுபடும் தமிழக உறவுகள் சிலர்... ஜெர்மனியில் உள்ள நண்பரின் வீட்டிற்கு வந்து.. அங்கிருந்து... இங்கு நடக்கும் கண்காட்சிகளில்  கலந்து கொண்டு,  பெரிய தொழில் அதிபர்களாகி உள்ளதை.. நேரில் கண்டுள்ளேன். 

Share this post


Link to post
Share on other sites

உன்னால் முடியும்: வாய்ப்புகளை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்...

unna_3108997f.jpg

சாதிப்பதற்கான சந்தர்ப்பங்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம். அந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக் கொள்ள நாம் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்கிறார் இஸ்ரேல் பிரேம். சென்னை சைதாப்பேட்டையைச் சேர்ந்தவர். காரைக்குடி கூடை, கைவினை தாம்பூல பைகள் தயாரிப்பில் வளர்ந்து வரும் இவர் தனது அனுபவத்தை இந்த வாரம் ``வணிக வீதி’’-க்காக பகிர்ந்து கொண்டார்.

குடும்ப நிலைமை காரணமாக பத்தாம் வகுப்புவரைதான் படித்தேன். பிறகு ஐடிஐ படித்துவிட்டு ஒரு நிறுவனத் தில் ஹெல்ப்பராக வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். கம்ப்யூட்டரில் ஏதாவது கோர்ஸ் படித்தால் நல்ல வேலை கிடைக்கும் என்கிற ஆசையில் 6 மாத கம்ப்யூட்டர் கோர்ஸ் சேர்ந்தேன். கம்ப்யூட்டர் ஹார்ட்வேரில் ஆர்வம் ஏற்பட்டு திரும்ப என்ஐஐடி-யில் ஒரு ஆண்டு கோர்ஸில் சேர்ந்தேன். ஓரளவு ஹார்ட்வேர் விஷயங்களைக் கற்றுக் கொண்டு கம்ப்யூட்டர் அசெம்பிள் செய்யும் அளவுக்கு வளர்ந்தேன்.

அப்படியே மெல்ல மெல்ல அந்த வேலைகள் உருவாக்கிக் கொண்டேன். பள்ளிகள், கல்லூரிகளில் கணினி சர்வீஸ் வேலைகள் கிடைக்கத் தொடங்கின. ஒரு நிறுவனமாக 6 நபர்களுக்கு வேலை கொடுத்து வந்த நிலையில், விபத்து ஏற்பட்டு 3 மாதங்கள் வீட்டில் ஓய்வு எடுக்க வேண்டிய சூழல் உருவானது. இதனால் எல்லா வேலைகளும் முடங்கின. சர்வீஸ் வேலைகளில் ஓடிக் கொண்டே இருந்தால்தான் நிற்க முடியும். அதனால் வேலைகளை புதிதாக எடுக்கவில்லை. ஆண்டு சர்வீஸில் இருந்த ஒரு சில நிறு வனங்களுக்கு மட்டும் நான்கு மாதங் களுக்கு பிறகு செல்ல தொடங்கினேன். அதில் ஒரு நிறுவனம் கைவினைப் பொருட்களை உற்பத்தி செய்து வந்தது.

அந்த நிறுவனத்திற்கு 8 ஆண்டுகளாக சர்வீஸ் வேலைகளை செய்து வருவதால், அந்த வேலைகளில் ஆர்வம் ஏற்பட்டது. உடல்நிலை முடியாத நிலையிலும் அந்த நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்து வேலைகளை மெல்ல கற்றுக் கொண்டேன். பிறகு மெல்ல மார்க்கெட்டிங் வேலைகள், முக்கிய பொறுப்புகள் என வேலைகளை என் வேகத்துக்கு ஏற்ப உருவாக்கிக் கொண்டேன். அந்த நிறுவனத்தை நடத்தியவர் கட்டுமான நிறுவனமும் நடத்தினார், அதில் ஏற்பட்ட நஷ்டம் காரணமாக இந்த தொழிலையும் தொடர முடியாத நிலைமை உருவானது.

அங்கிருந்து விலகி நான் ஒவ்வொரு ஆட்களாக பிடித்து மீண்டும் ஒருங்கிணைத்து பழவேற்காட்டில் தனியாக ஒரு நிறுவனத்தை தொடங்கினேன்.

எனது மார்க்கெட்டிங் வேகம், ஆர்வத்தால் இப்போது பழவேற்காடு தவிர, திசையன் விளை, காரைக்குடி போன்ற ஊர்களிலிருந்தும் வேலைகளை செய்து வாங்குகிறேன். எல்லா ஊர்களிலும் இதை செய்துவிட முடியாது. சில ஊர்களில் மட்டுமே இந்த கைவினை சிறப்பாக வரும். தமிழ்நாட்டில் இதற்கான சந்தை வாய்ப்புகளைவிட வட இந்தியர்களிடம் அதிகம் உள்ளது. குறிப்பாக மார்வாடி சமூக திருமணங்களில் இது போன்ற தயாரிப்புகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பார்கள்.

அதே போல எல்லா மாதங்களிலும் உற்பத்தி செய்துவிட முடியாது. மழை மற்றும் குளிர் காலங்களில் பூஞ்சை பிடித்து விடும், வெயில் காலத்தில் கொஞ்சம் அதிக வெப்பம் இருந்தால் ஓலையின் நிறம் மாறும். இந்த மாதங்களில் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சமீபத்தில்கூட பழவேற்காட்டில் பலரிடமும் வேலைகள் கொடுத்து வைத்திருந்தேன். கடந்த வாரத்தில் அனுப்ப வேண்டிய ஆர்டர் அது. ஆனால் வார்தா புயல் தாக்கியபோது பலரது வீடுகளும் புயலில் பாதிக்கப்பட்டதில் எனக்கு கடுமையான இழப்பு. இப்படி இயற்கை சூழலை பொறுத்துதான் இதில் நிலைக்க முடியும்.

தயாரிக்கப்பட்ட பொருட்களை ஒருங்கிணைப்பது, வாடிக்கையாளர்களுக்கு கொண்டு சேர்ப்பது என்கிற வகையில் தற்போது 6 நபர்களுக்கு நேரடி வேலை வாய்ப்பும், தயாரிப்பில் சுமார் 40 பேருக்கு மறைமுக வேலைவாய்ப்பும் அளித்து வருகிறேன். தற்போது வங்கி கடன் மூலம் தொழிலை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்லும் முயற்சிகளில் உள்ளேன்.

என்னால் இதற்கு பிறகு எந்த வேலைகளையும் செய்ய முடியாது என்கிற நிலைமையில், எனது தன்னம்பிக்கை மட்டுமே இந்த வேலையை நோக்கி இழுத்து வந்தது. முன்பு அலைந்து திரிந்து வேலை செய்த போது இருந்த வேகத்தை, இப்போது ஒரே இடத்தில் இருந்து வேலை செய்வதிலும் காட்டுகிறேன். வாய்ப்புகள் வரும்போது அதை சரியாக பயன்படுத்திவிட வேண்டும். வேகத்துக்கு ஏற்பதான் வெற்றி என்பது நமது உழைப்பி லேயே தெரிந்துவிடும்.

http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-வாய்ப்புகளை-உருவாக்கிக்-கொள்ள-வேண்டும்/article9443855.ece?widget-art=four-all

Share this post


Link to post
Share on other sites

உன்னால் முடியும்: சொந்த தொழில் மகிழ்ச்சிக்கு முன்னால் மாதச் சம்பளம் ஈடில்லை

படம்:சி.காட்சன்

வங்கிப்பணியில் நல்ல சம்பளத்துடன் வேலையிலிருப்பவர் சொந்த தொழிலுக்காக வேலையை விட முடியுமா? அதுவும் வாய்ப்புகளை இனிமேல்தான் உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற நிலைமையில் துணிந்து முடிவெடுக்க முடியுமா? முடியும் என்கிறார் கார்த்தியாயினி. பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கியில் துணை மேலாளர் நிலையிலிருந்தவர். திருமண நிகழ்வுகளில் இடம்பிடிக்கும் அலங்கார பொருட்கள் மற்றும் முன்னணி இனிப்பு தயாரிப்பு நிறுவனங்களுக்கான அலங்கார பெட்டிகளை தயாரித்து வருகிறார். இவரது அனுபவம் இந்த வாரம் `வணிக வீதி’-யில் இடம் பெறுகிறது.

‘‘வங்கியில் வேலையை விடும்போது மாதம் ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமாக சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் பிசினஸில் இறங்கிய முதல் ஆறு மாதங்களில் நான் எதிர்பார்த்தபடி விற்பனைகள் இல்லை. அதேசமயத்தில் எனக்குள்ளிருந்த கலை ஆர்வம், கைவினை ஆர்வத்தினால் தாக்கு பிடித் தேன். சமீபத்தில்கூட வங்கிப் பணியில் வேலை வாய்ப்பு இருக்கிறது முயற்சிக்க லாமே, ஏன் இப்படி கஷ்டப்படுகிறாய் என அப்பா ஒருநாள் கூறினார். ஆனால் நான் மறுத்து விட்டேன். மாதம் ஒரு லட்ச ரூபாய்க்கு மேல் சம்பளம் கொடுக்கும் தொழில்முனைவோராக உருவான பிறகு திரும்ப வேலைக்கு போக முடியுமா சொல்லுங்கள்’’ என பேசத் தொடங்கினார்.

கல்லூரி படித்து முடித்ததும் வங்கிப் பணி தேர்வில் வெற்றி பெற்று வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். பதிமூன்று ஆண்டுகள் அனுபவத்தில் எழுத்தர் நிலையிலிருந்து உதவி மேலாளர் நிலை வரை வந்திருந்தேன். எனக்கு சிறு வயதிலிருந்தே கைவினை, மற்றும் அலங்கார பொருட்களை செய்வதில் ஆர்வம் உண்டு. பண்டிகை, விசேஷ நாட்களில் முயற்சிப்பேன். நவராத்திரி பண்டிகைக்கு நான் செய்யும் பொம்மைகளைத்தான் வீட்டில் கொலு வைப்போம். திருமண நிகழ்ச்சிகளுக்குச் சென்றால் என் தயாரிப்பைத்தான் அன்பளிப்பாக அளிப்பேன்.

எனது திருமணத்துக்கு பிறகு, கணவரது வீட்டிலும் இதற்கு வரவேற்பு இருந்தது. எனது மாமியாரும் இதுபோன்ற கைவினைகளில் தேர்ந்தவர். அதனால் புகுந்த வீட்டிலும் எனது ஆர்வம் தொடர்ந்தது. இடையிடையே உறவினர்கள், நண்பர்களுக்கும் இவற்றை தயாரித்து கொடுக்கத் தொடங்கினோம். இந்த நிலையில்தான் வேலையைவிட யோசித்தேன். தொடர்ச்சியாக பத்து, பனிரெண்டு மணி நேர வேலை. சில நாட்களில் பணிச்சுமை அதிகமாகவும் இருக்கும். இதனாலும் வேலையிலிருந்து விலக முடிவெடுத்தேன்.

இந்த தொழிலில் என்ன வருமானம் கிடைத்துவிடும், எந்த நம்பிக்கையில் வேலையை விடுகிறாய் என வங்கியிலும் உறவினர்கள் மத்தியிலும் தொடர்ச்சியான கேள்விகள்... ஆலோசனைகளும் வந்து கொண்டே இருந்தன. வேலையிலிருந்து விலகுவதில் உறுதியாக இருந்தேன். வீட்டிலும் ஒத்துழைப்பு கொடுத்தனர். மாதம் 8,000 வாடகையில் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து தயாரிப்புகளை காட்சிப் படுத்தி, பத்திரிகை விளம்பரம் கொடுத்தேன். டிசம்பர் மாதத்தில் தொடங்கினோம், தை மாதத்திலிருந்து ஆர்டர்கள் கிடைக்கும் என்பது எதிர்பார்ப்பு.

ஆனால் ஒன்றிரண்டு ஆர்டர்கள்தான் கிடைத்தன. ஆறு மாதங்களுக்கு பிறகுதான் மெல்ல மெல்ல ஆர்டர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது. அதற்கு ஏற்ப வேலைக்கான ஆட்களையும் அதிகபடுத்தினேன். இப்போது நேரடியாக ஏழு பேருக்கு வேலை கொடுத்துள்ளேன். தவிர பலருக்கு மறைமுக வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கியுள்ளேன்.

எனது தயாரிப்புகளில் பிளாஸ்டிக் பொருட்களையும், சீன பொருட்களையும் பயன்படுத்தக் கூடாது என்பதை கொள்கையாகவே வைத்துள்ளேன். மரம், பிரம்பு, மூங்கில், களிமண் போன்றவைதான் மூலப் பொருட்கள். இவற்றில் தரமானதையும், நமது டிசைனுக்கு தயாரித்து வாங்கவும் வடகிழக்கு மாநிலங்களுக்குத்தான் செல்ல வேண்டும். அந்த நேரத்தில் எனது கணவர் உதவிக்கு வருவார். இப்போது பேஸ்புக், வாட்ஸ் அப் மற்றும் இணையதளம் மூலம் மாதத்தில் 200 ஆர்டர்களாவது கிடைத்துவிடும். என்ஆர்ஐ வாடிக்கையாளர்கள் இதை விரும்பி வாங்குகின்றனர். திருமண நிகழ்ச்சிகளை ஒருங்கிணக்கும் முக்கிய நிறுவனங்கள், முன்னணி இனிப்பு நிறுவனங்களுக்கு சப்ளை செய்கிறோம்.

முன்னாள் கவர்னர் ரோசையா இல்லத் தின் நிகழ்ச்சிக்கு எங்களது பொருட்களை அனுப்பினோம். எங்களது அலங்காரப் பொருட்கள் மற்றும் கைவினைகளை ரசித்தவர்கள் எங்களை நேரில் அழைத்து மகிழ்ச்சியை பகிர்ந்து கொண்டனர். இந்த மகிழ்ச்சியில் கிடைக்கும் பெருமிதத்துக்கு முன்னாள் பத்து மணி நேர வேலை ஈடாகுமா சொல்லுங்கள் என்றார்

http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-சொந்த-தொழில்-மகிழ்ச்சிக்கு-முன்னால்-மாதச்-சம்பளம்-ஈடில்லை/article9454515.ece?widget-art=four-all

Share this post


Link to post
Share on other sites

உன்னால் முடியும்: வியர்வை சிந்துவதே வெற்றிக்கு அடித்தளம்

unnal_3115002f.jpg
 
 
 

உயர் படிப்புகள் எல்லாம் தலையில் உள்ள கிரீடம்போல, அதை இறக்கி வைத்தால்தான் உண்மையாக உழைக்க முடியும் என்கிறார் லண்டனில் எம்பிஏ படித்த விக்னேஷ். இதைப் படித்தால் வேலை கிடைக்கும், அதைப் படித்தால் வேலைக் கிடைக்கும் என்பதைத் தாண்டி, நம்மைச் சுற்றி உள்ள வேலை வாய்ப்புகளை அறிந்து கொண்டு, சரியாக முயற்சி செய்தால் வெற்றி நிச்சயம் என்கிறார். அயர்னிங், துணிகளை காயவைக்கும் ஸ்டேண்ட், உடனடி அலமாரி போன்ற பொருட்களை தயாரிக்கும் நிறுவனத்தை நடத்தி வரும் இவரது அனுபவம் இந்த வாரம் ``வணிக வீதி’’-யில் இடம் பெறுகிறது.

கோயம்புத்தூரில் கம்ப்யூட்டர் இன்ஜினீயரிங் படித்து விட்டு, லண்டனுக்கு எம்பிஏ படிக்கச் சென்றேன். சாப்ட்வேர் துறையில் நாட்டம் இல்லை என்றாலும் மேனேஜ்மெண்ட் துறையில் நல்ல வேலைக்கு போகலாம் என்பதுதான் யோசனை. நான் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது எங்கள் பல்கலைக் கழகத்துக்கு ஒருமுறை அப்துல்கலாம் வந்திருந்தார். அப்போது இந்திய மாணவர்களிடம் அவர் உரையாடியபோது ‘நீங்கள் கற்றுக் கொண்ட கல்வியை தேசத்துக்கு செலவிடுங்கள், தாய்நாட்டில் இரண்டு பேருக்கு வேலை வாய்ப்பு கொடுப்பதுகூட தேசபக்திதான்’ என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்.

சில ஆண்டுகள் நான் லண்டனிலும், மஸ்கட்டிலும் வேலை பார்த்துவிட்டு இந்தியா வந்தேன். இங்கு வந்த பிறகு மாணவர்களுக்கு தன்னம்பிக்கை ஆலோசனை வகுப்புகள் எடுத்து வந்தேன். பிறகு இங்கேயே வேறு ஏதாவது தொழில் தொடங்கலாம் என யோசனை எழுந்தது. எந்த தொழில் என்கிற தேடலில்போது நான் என் அம்மாவுக்கு மஸ்கட்டிலிருந்து கிப்டாக வாங்கி வந்திருந்த அயர்னிங் டேபிள் கண்ணில் பட்டது. உடனடியாக இதற்கான மூலப்பொருட்களை தேடத் தொடங்கினேன்.

இந்த முயற்சியில் இறங்குவது தெரிந்து அப்பா தடுத்தார். உறவினர்களிடத்திலும் நல்ல ஆலோசனைகள் கிடையாது. இதை செய்வதற்கு லண்டனில் போய் படித்திருக்க வேண்டுமா என நேரடியாக பேசத் தொடங்கினர். ஆனால் என்னிடம் அப்போது கையில் இருந்த 40 ஆயிரம் ரூபாயை முதலீடாகக் கொண்டு ஒருவரை உதவிக்கு அமர்த்திக் கொண்டு வேலையில் இறங்கி விட்டேன்.

அயர்னிங் டேபிள், அதற்கடுத்து துணிகளை காயவைப்பதற்கான ஸ்டேண்ட் போன்றவற்றை அடுத்தடுத்து தயாரித்தேன். கோவை சுற்று வட்டாரத்தில் முக்கிய விற்பனையாளர்களிடத்தில் சென்றால், பிராண்ட் பெயர் இல்லாமல் வாங்குவதில்லை என்றனர். ஏனென்றால் அடுக்குமாடி வீடுகளில்தான் இதற்கான வரவேற்பு கிடைக்கும். எனவே ஆன்லைன் நிறுவனங்கள், சென்னையில் பிரபல கடைகள் என அடுத்த கட்ட வேலைகளில் இறங்கினேன். ஆனால் விற்பனையாளர்கள் கடன் அடிப்படையில்தான் வாங்குவார்கள். பணத்தை விற்பனையாளர்களிடமிருந்து வாங்குவதில் சுணக்கம் ஏற்பட்டால் நம்மால் தொழிலையே நடத்த முடியாது என்பதையும் அனுபவமே கற்றுக் கொடுத்தது. ஆரம்ப கட்ட பண நெருக்கடிகளை கடந்துவிட்டால், தொழிலில் நீடித்து விட முடியும் என்பதையும் உணர்ந்தேன்.

இந்த தயாரிப்புகளுக்கு சில்லரை விற்பனையைவிட ஆன்லைன் மூலமான விற்பனைக்கு நல்ல வரவேற்பு இருக்கிறது. ஆனால் நல்ல நிறுவனமா என சோதித்த பிறகுதான் பொருட்களை அனுப்ப வேண்டும். வெளியூர்களிலிருந்து மொத்த ஆர்டர் என்றால் விசாரிக்காமல் அனுப்பக்கூடாது. சிலரோ மொத்த ஆர்டர் தருகிறேன் சாம்பிள் அனுப்புங்கள் என்று வாங்குவார்கள். அதன்பிறகு அவர்களைத் தொடர்பு கொள்ள முடியாது. இது போன்ற அனுபவங்களுக்கு பிறகு தனியாக நானே ஹோம் யுட்டிலிட்டி என்று ஆன்லைன் தளத்தை தொடங்கிவிட்டேன்.

இந்த தயாரிப்புகளின் அடுத்த கட்டமாக அயர்னிங் டேபிளுடன் ஏணி, சுற்றுலா சென்ற இடங்களில் பயன்படுத்துவதற்கு ஏற்ற சிறு அலமாரிகள், துவைக்கும் துணிகளை சேர்க்கும் கூடை என ஒவ்வொன்றாக உருவாக்கினேன். நமக்கான தொழில் இதுதான் என முடிவு செய்துவிட்டால் அதில் புதிய முயற்சிகளில் ஈடுபடும்போதுதான் அங்கீகாரம் கிடைக்கும். லண்டனில் எம்பிஏ படித்தவனுக்கு இந்த வேலை எதுக்கு என்றார்கள். இப்போது 25 நபர்களுக்கு வேலை கொடுத்து வருகிறேன். ஆன்லைன் சந்தையிலும் சிறந்த விற்பனையாளராக உள்ளேன்.

நீ எப்போதும் மற்றவர்களின் வார்த்தைகளுக்கு பலி ஆடு ஆகிவிடக்கூடாது என என் அப்பா அடிக்கடி கூறுவார். தொழில் முயற்சியில் இறங்குகிறேன் என்றபோது அவரும் வேண்டாம் என்றுதான் சொன்னார். ஆனால் நான் அவர் சொல்லிக் கொடுத்ததை கடைபிடித்தேன். இப்போது நன்றாக இருக்கிறேன். பலருக்கும் வலியுறுத்தும் விஷயமும் அதுதான் என்று முடிக்கிறார்.

தொடர்புக்கு: vanigaveedhi@thehindutamil.co.in

 

http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-வியர்வை-சிந்துவதே-வெற்றிக்கு-அடித்தளம்/article9466615.ece?widget-art=four-rel

Share this post


Link to post
Share on other sites

உன்னால் முடியும்: ஊதுபத்தி தொழிலில் கோடி ரூபாய் வருமானம்

unnal_3128880f.jpg
 
 
 

ஊதுபத்தி தயாரிப்பில் என்ன வருமானம் கிடைக்கும்? அதைத் தொழிலாக எடுத்துச் செய்ய முடியுமா என்று பலருக்குத் தோன்றலாம். ஆனால் கிரிதரன் அனு பவத்தை கேட்ட பிறகு அந்த தொழிலின் மீதான பார்வையை மாற்றிக் கொள்ளத் தான் வேண்டும். அகர்பத்தி தொழில் நிமித்தம் சீனாவுக்கும், வியட்நாமுக்கும் அடிக்கடி சென்று வருவதாக குறிப்பிட்டு ஆச்சரியப்படுத்துகிறார். அவரது அனு பவத்தை இந்த வாரம் ``வணிக வீதி’’-க் காக பகிர்ந்து கொண்டதிலிருந்து…

ஊதுபத்தி தயாரிப்பு என்றால் குடிசைத் தொழில் அல்லது சைக்கிள் பிராண்ட் போல பெரிய மார்க்கெட்டிங் நெட்வொர்க்கை கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது போன்ற எண்ணம்தான் எனக்கும் இருந்தது. இந்த தொழிலில் இறங்கிய பிறகுதான் மிகப் பெரிய வாய்ப்புகளை கொண்டுள்ள துறை என்பதை தெரிந்து கொண்டேன். ஏனென்றால் இந்தியாவின் ஊதுபத்தி தேவை மாதத்துக்கு 30 ஆயிரம் டன், அதில் 40 சதவீதம்தான் இங்கு தயாரிக் கப்படுகின்றன. 60 சதவீத தேவைகளுக்கு வியட்நாமிலிருந்து இறக்குமதி செய்கி றோம். இதைத் தெரிந்து கொண்ட பிறகு முயற்சிகள் செய்யாமலிருந்தால் எப்படி? அதனால்தான் வியட்நாமுக்கும் சீனாவுக் கும் பயணம் செய்கிறேன் என்றார்.

அப்பா காலத்தில் கல் அரவை இயந்திரம் வைத்திருந்தோம். எதிர்பாராத நேரத்தில் அவரது இறப்பின் காரணமாக அந்த தொழிலில் நான் இறங்கினேன். ஆனால் அதைத் தொடர முடியவில்லை. வேறு தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்கிற நிலையில்தான் ஊதுபத்தியை இயந்திரம் மூலம் தயாரிக்கலாம் என கேள்விபட்டேன். திருப்பத்தூரில் ஒரு வரிடம் இருப்பதாக அறிந்து அங்கு சென்றால், அவர்களோ நிறுவனத்துக் குள்ளே விடவில்லை. இயந்திரத்தை நான் பார்த்து விடக்கூடாது என்பதிலேயே கவனமாக இருந்தனர்.

இணையம் மூலம் இயந்திரத்தை தேடி சீனாவிலிருந்து ரூ.85 ஆயிரம் விலையில் இரண்டு இயந்திரங்களை வரவழைத் ததுடன் அதற்கான மூலப் பொருட்களை யும் வாங்கினேன். ஆரம்பத்தில் சோதனைக் காக வாசனை சேர்த்த ஊதுபத்திகளை செய்து பார்த்தேன். ஒரு முயற்சிக்காக மைசூரில் உள்ள சைக்கிள் பிராண்ட் நிறுவனத்தை தொடர்பு கொண்டேன். அவர்கள் வாசனை சேர்க்காத ஊதுபத் திக்கு ஆர்டர் கொடுத்ததுடன் உற்சாகப் படுத்தவும் செய்தனர். அதற்கு பிறகு எந்த வாசனையும் சேர்க்காத ஊதுபத்திகளை தயாரித்து நிறுவனங்களுக்கு கொடுக்கத் தொடங்கினேன்.

ஊதுபத்திக்கான முக்கிய மூலப் பொருள் மூங்கில் குச்சி. எனக்கு இதன் தேவை அதிகரிக்க அதை வாங்கவும், வாங்கி விற்கவும் உற்பத்தியாளர்களிடமே நேரடியாக சென்று வாங்குவதற்காக சீனா செல்ல முடிவெடுத்தேன். அலிபாபா மூலம் சீனாவில் ஒரு தொடர்பு கிடைத்தது. அவர் உற்பத்தியாளர் என நம்பி சென்றேன். ஆனால் அவரோ வாங்கி விற்கும் வர்த்தகர் என்பது அங்கு சென்ற பின்னர்தான் தெரிந்தது. பிறகு நானே தேடி அலைந்து ஒரு கிராமத்தில் வாங்கினேன். கண்டெய்னரில் ஏற்று வதற்கு முன்பே பணத்தை கொடுத்தால் ஏமாற்றிவிடுவார்கள் என்பதால், வேலை ஆட்கள் கிடைக்காத நிலையில் நானே பார்சல்களை ஏற்றினேன். ஆனால் அப்படி வாங்கி வந்த குச்சிகள் தரமற்றவை என்பது இங்கு வந்த பிறகு தெரிய வந்தது. இந்த அனுபவம் நிறைய கற்றுக் கொடுத்தது. ஆனால் வியட்நாமில்தான் இதை அதிகம் தயாரிக்கிறார்கள் என்ப தால் அங்கிருந்து வாங்கத் தொடங்கி னேன். நான் தயாரித்தது போக, மூலப் பொருட்களை பிறருக்கும் விற்கத் தொடங் கினேன். தவிர இயந்திரங்களையும் என் மேற்பார்வையில் தருவித்துக் கொடுக் கிறேன்.

ஊதுபத்தி குச்சிகளை பாதுகாப்பது ரொம்ப முக்கியம். ஏனென்றால் மழைக் காலங்களில் வீணாகிவிடும். இதனாலும் பல லட்ச ரூபாய் எனக்கு இழப்பு ஏற்பட் டுள்ளது. ஊதுபத்தி தொழிலை அன்றாட வருமானத்துக்கும் செய்யலாம், புதிய முயற்சிகளில் இறங்கினால் கோடிகளிலும் சம்பாதிக்கலாம். பலர் சிறிய அளவில் செய்வதாலும், இடைத் தரகர்களிடம் கொடுப்பதாலும் நஷ்டம் அடைகின்றனர். ஆனால் சிறிய அளவில் செய்பவர்கள் ஒருங்கிணைந்து மொத்தமாக கொடுத் தால் நிறுவனங்கள் வாங்க தயாராக இருக்கின்றன. இதை புதிதாக தொழில் தொடங்குபவர்களுக்கும் சொல்லிவிடு வேன். இறக்குமதிக்கு கட்டுப்பாடுகளை விதித்து உள்நாட்டு உற்பத்தியை அரசும் ஊக்குவிக்க வேண்டும்.

இப்போது 40 நபர்களுக்கு நேரடி வேலை வாய்ப்பை அளித்துள்ளேன். மறைமுக மாக பல தொழில் முனைவோர்களுக்கும் உதவிகரமாக இருந்து வருகிறேன். அடுத்தாக உடல் ஊனமுற்றவர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பை அளிக்கும் விதமாக அவர்கள் இயக்கக்கூடிய இயந்திர வடிவமைப்பைக் கொடுத்துள்ளேன். இந்த பகுதியில் குறிப்பிடத்தக்க வேலை வாய்ப்பை உருவாக்க வேண்டும் என்பது தான் என் ஆசை. தெய்வீக தொழில் இது, துணிந்து இறங்கினால் வெற்றி நிச்சயம்.

தொடர்புக்கு: vanigaveedhi@thehindutamil.co.in

 

http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-ஊதுபத்தி-தொழிலில்-கோடி-ரூபாய்-வருமானம்/article9523772.ece?ref=relatedNews

உன்னால் முடியும்: சமூகத்துக்காகவும் நாம் சிந்திக்க வேண்டும்

unnal_3118456f.jpg
 
 
 

காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் வந்தவாசி பக்கத்தில் உள்ள கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் முரளி. முதலுதவி மருந்துகள் கொண்ட பெட்டி தயாரிக்கும் தொழிலில் உள்ளார். பனிரெண்டாவதுக்கு பிறகு என்ன படிப்பது எனத் தெரியாமல் பிபார்ம் படித்தேன். ஆனால் இன்று தொழிலையும் தாண்டி மக்களிடம் இது தொடர்பான விழிப்புணர்வுகளை உருவாக்கும் பணியையும் சேர்த்தே செய்கிறேன் என்று குறிப்பிடும் இவரது அனுபவம் இந்த வாரம் ``வணிக வீதி’’-யில் இடம் பெறுகிறது.

அண்ணனின் நண்பர் சொன்னதன் பேரில் காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள ஒரு கல்லூரியில் பிபார்ம் சேர்த்தனர். இந்த படிப்புக்கு உள்ள வேலைவாய்ப்புகள் குறித்து மூன்றாம் வருடத்தில்தான் தெரிந்து கொண்டேன். படித்துவிட்டு வெளியே வந்ததும் என் நண்பர்கள் மருந்து நிறுவன மார்க்கெட்டிங் வேலைகளுக்கும், நான் உற்பத்தி சார்ந்த நிறுவனத்திலும் வேலைக்குச் சேர்ந்தோம். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு பிறகு மூன்று நண்பர்கள் சேர்ந்து மருந்து விநியோக நிறுவனத்தை தொடங்கினோம்.

வேலைப் பிரிவினையால் நட்பு பாதிக் கும் என்பதால் அங்கிருந்து வெளியேறி மருந்து உற்பத்தி நிறுவனம் ஒன்றில் மார்க் கெட்டிங் வேலையில் சேர்ந்தேன். அந்த அனுபவம் நிறைய கற்றுக் கொடுத்தது. எந்த சூழலிலும் தாக்குப்பிடிக்கலாம் என்கிற நம்பிக்கையை கொடுத்ததும் மார்க்கெட்டிங் வேலைதான். இந்த நிலையில்தான் முதலுதவி பெட்டி தொழில் யோசனை எழுந்தது.

ஒரு முறை பயணத்தில் பேருந்தில் பயணி ஒருவருக்கு ஏற்பட்ட சின்ன காயத்துக்கு மருந்து வேண்டும். ஆனால் பேருந்தில் பெயருக்கு ஒரு முதலுதவி பெட்டி மட்டும் இருந்தது. அப்போதுதான் முதலுதவி துறை எவ்வளவு மோசமாக இருக்கிறது என தெரிந்தது. அதற்கு பிறகுதான் அந்த துறையில் எதாவது மாற்றம் கொண்டுவர முடியுமா என யோசிக்க தொடங்கினேன்.

ஏனென்றால் இதை பொருட்டாக எவருமே எடுத்துக் கொள்வதில்லை. கணக்கு காட்டவும், கடமைக்கே என்றும் தான் வைத்திருப்பார்கள். இந்த துறையில் முறையான நிறுவனங்களும் கிடையாது. உத்தேசமான மரப்பெட்டிகளில் சில மருந்து பொருட்கள் பேண்டேஜ்களை வைத்து முதலுதவி பெட்டிகள் என்று சில வட இந்திய நிறுவனங்கள் விற்பனை செய்து வந்தன.

இந்த தொழிலையே முறைப்படுத்தப் பட்ட வகையில் மேற்கொண்டால் வாய்ப்புகள் அதிகம் என்பதை உணர்ந்து 2009ம் ஆண்டு தனியாக தொடங்கினேன். ஆனால் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள்கூட இதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை என்பதை தெரிந்து கொண்டேன்.

சென்னையில் உள்ள முக்கிய கார் தயாரிப்பு நிறுவனங்களுக்கு இப்போது முதலுதவி பெட்டி சப்ளை செய்து வருகிறேன். ஆனால் 20 ரூபாய்க்கு கொடுங்கள் என்றுதான் வாங்குகிறார்கள். ஒரு நிறுவனம் முதலில் 60 ரூபாய்க்கு வாங்கியது, பிறகு செலவு குறைப்பு நடவடிக்கையாக இதையும் குறைத்தனர். இன்னொரு நிறுவனமோ எங்களது கார்களில் உலக தரமான பாதுகாப்பு அமைப்புகள் உள்ளன அதனால் முதலுதவி பெட்டி தேவையில்லை என மறுத்து விட்டனர்.

தற்போது கூட திருத்தப்பட்ட வாகன பாதுகாப்பு மசோதாவில் முதலுதவி பெட்டி வாகனங்களில் அவசியமில்லை என குறிப்பு உள்ளது. இதற்கு மறுப்பிருந் தால் ஆறு மாதங்களுக்குள் தெரிவிக்க வேண்டும் என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இதுகுறித்து யாரும் கவனிக்க வில்லை. இது குறித்தும் பலரிடமும் பேசி வருகிறேன். இப்படித்தான் முதலுதவி பெட்டிகள் குறித்த நிலை உள்ளது.

முதலுதவி பெட்டி என்றால் ஏதோ ஒரு சில மருந்து பொருட்களும், பேண்டேஜ்களும் கொண்ட பெட்டி மட்டுமல்ல, சுமார் 150 வகையான பொருட்கள் இருக்கிறது. பேண்டேஜ்களில் மட்டுமே பல வகை இருக்கிறது. தவிர ஒவ்வொரு நிறுவனத்துக்கும், தேவைகளுக்கும் ஏற்பவும் தயார் செய்யலாம். இப்போது என்எல்சி, கோல் இந்தியா, ஹூண்டாய், ரெனால்ட் நிறுவனங்களுக்கு தமிழக அங்கன்வாடி மையங்களுக்கும் முதலுதவி பெட்டிகளை அளித்து வருகிறேன்.

கடந்த 2 ஆண்டுகளாகத்தான் இது குறித்த விழிப்புணர்வு அதிகரித்துள்ளதாக உணர்கிறேன்.

மருந்துகளுக்கான பெட்டிகள், பேண் டேஜ்கள், மருந்துகளையும் எங்களுக் காகவே எங்களது பிராண்டில் தயாரித்து தரும் தயாரிப்பாளர்களை உருவாக்கியுள்ளோம். தவிர இந்தியா முழுவதும் எனது பிராண்டுக்கான சந்தையை உரு வாக்கிருக்கிறேன். எனக்கு ஏற்கெனவே உற்பத்தி, மார்கெட்டிங் துறை அனுபவம் இருப்பதால் வேலைகளை எளிதாக கையாள முடிகிறது. இப்போது 35 பெண்களுக்கு வேலை வாய்ப்பை அளித்துள்ளதுடன், சமூகத்துக்கு பயனுள்ள ஒரு தயாரிப்பை வழங்குகிறோம் என்கிற திருப்தி இருக்கிறது.

எனது தயாரிப்புகள் அதிகமாக விற்க வேண்டும் என்பதைத் தாண்டி இதன் தேவைகள் அதிகம்பேருக்கு செல்ல வேண் டும் என்பதை இலக்காக வைத்துள்ளோம். சமூகத்துக்கு தேவையானதை நாம் சிந்தித்தால் சமூகம் நமக்கு தேவை யானதை அளிக்கும் என்பதை ஒவ்வொரு தொழில்முனைவோரும் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்றார்.

தொடர்புக்கு: vanigaveedhi@thehindutamil.co.in

 

http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-சமூகத்துக்காகவும்-நாம்-சிந்திக்க-வேண்டும்/article9482101.ece?ref=relatedNews

உன்னால் முடியும்: உயர்த்தி விட ஆயிரம் கைகள் இருக்கின்றன

unnal_3121960f.jpg
 
 
 

சிறு தானிய உணவுப் பழக்கம் அதி கரித்து வந்தாலும் நவீன உணவு களுக்கு ஈடு கொடுக்கும் வகையி லான மாற்றங்களோடு வந்தால்தான் மக்கள் மனங்களில் இடம்பிடிக்க முடியும் என்கின்றனர் ரவிக்குமாரும், சத்ய மூர்த்தியும். சிறுதானிய நூடுல்ஸ், கிறிஸ்பி என பல வகைகளில் சிறு தானியங்களில் தயாராகும் தின்பண்டங்களைத் தயாரிக் கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டு வரும் இவர்களது அனுபவம் இந்த வாரம் `வணிக வீதி’-யில் இடம் பெறுகிறது.

உணவு பொருள் தயாரிப்பில் பல முயற்சிகளுக்கு பிறகுதான் இந்த வடிவத் துக்கு வந்துள்ளோம். ஒவ்வொன்றுமே எங்களது முயற்சியாகவும் பயிற்சியாகவும் இருந்தது. படிக்கும் காலத்தில் வெறும் கனவாக மட்டுமே இருந்த தொழில் ஆர்வம், இன்று 45 நபர்களுக்கு வேலை கொடுக்கும் நிறுவனமாக வளர்ந்துள்ளதற்கு பின்னால் எங்களது முயற்சிகள்தான் காரணம் என்று தொடங்கினார் ரவிக்குமார்.

எனக்கு சொந்த ஊர் சேலம், நண்பர் சத்தியமூர்த்திக்கு சொந்த ஊர் ஆத்தூர். பிஎஸ்சி பயோ டெக்னாலஜி படித்தோம். இருவரும் ஒரே அறை வாசிகள் என்பதால் ஏற்பட்ட நட்பு இப்போதும் தொடர்கிறது. நான் எம்எஸ்சி முடித்துவிட்டு சில நிறுவனங்களில் தரப்பரிசோதனை ஆய்வாளர், ஆலோசகர் உள்ளிட்ட வேலைகளுக்குச் செல்லத் தொடங்கினேன். சத்யமூர்த்தி பிஹெச்டி படித்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் நாங்கள் தொடர்ச்சியாக சொந்த தொழில் முயற்சிக்கான ஆலோசனை மற்றும் தேடலில் இருந்தோம்.

அவர் படித்து முடித்து வெளியே வந்ததும், நஷ்டத்தில் இருந்த ஒரு பேக்கேஜிங் வாட்டர் நிறுவனத்தை எடுத்து நடத்தி லாபத்துக்கு கொண்டு வந்தோம். அது எங்களுக்கு நம்பிக்கை கொடுத்தது. அதிலிருந்து குளிர்பானம் தயாரிக்கலாம் என்கிற யோசனை வந்து அதற்கான முயற்சி எடுத்தோம். கோவை வேளாண் பல்கலைக் கழகத்தில் தொழில்முனை வோர் ஊக்குவிப்பு மையத்தில் உள்ள வசதிகளை பயன்படுத்தி நெல்லிக்காய் ஜூஸ் போன்ற புதிய வகை பானங்களை தயாரித்தோம். பாட்டிலில் அடைக்கும் வகையில் இல்லாமல், உடனடி பழச்சாறாக வும் இல்லாமல் இதைத் தயாரித்தோம்.

எங்களுக்கு இருந்த தொடர்புகள் மூலம் வேளாண் பல்கலைக் கழகம், சென்னை பல்கலைக் கழகம், வேல்ஸ் பல்கலைக் கழகம், காருண்யா பல்கலைக் கழக உணவகங்களில் இதை நிறுவினோம். நல்ல விற்பனை இருந்தது. மதுரையில் ஒரு தனியார் பள்ளியில் இதை நிறுவிய வகையில் அங்கிருந்த உணவகத்தினர், சத்து நிறைந்த ஸ்நாக்ஸ் மாதிரியான உணவுகளை சப்ளை செய்ய முடியுமா என்று கேட்டனர்.

அப்படி தொடங்கியதுதான் இந்த தொழில், முதலில் முளை கட்டிய சிறு தானிய மாவிலிருந்து உருண்டை போன்றவற்றை அனுப்பினோம். இவற்றை தயாரிப்பதற்கான அடுப்புகள் தேவைப் பட்ட போது ஒரு பேக்கரியில் உதவி கேட் டோம். அவர்களுக்கு வேலையில்லாத போது பயன்படுத்திக் கொள்ள அனுமதித்தனர். இரண்டு கிலோ மூன்று கிலோ என்கிற அளவுகளில் மாவு கொண்டு சென்று அங்கு வைத்து தயாரிப்போம். புது முயற்சிகள் என்பதால் பல இழப்புகள் வரும். சுவை, தரம் எல்லாவற்றிலும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு மாதிரியாக வரும். இதை ஒரு வடிவத்துக்கு கொண்டு வரவே ஆறு மாதங்கள் ஆனது. ஆனாலும் இந்த தயாரிப்புகளுக்கு பல இடங்களிலும் நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது.

இந்த சந்தர்ப்பத்தில் வங்கியிலிருந்து ரூ.30,000 வரை ‘ஓவர் டிராப்ட்' கிடைத்தது. இது எங்களது உழைப்பு சரியான திசையில் செல்கிறது என நம்பிக்கை கொடுத்தது. சிறுதானியங்களில் குர்குரே மாதிரியான தின்பண்டத்தை தயாரிக்க எடுத்த முயற்சிக்கும் நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. இதற்கிடையே கோவை பிஎஸ்ஜி தொழில்நுட்ப கல்லூரியின் தொழில் முனைவோர் ஊக்குவிப்பு மையம் வழியாக 18 லட்ச ரூபாய் கடனுதவியும் கிடைக்க உணவுப் பொருட்களை தயாரிக்க சொந்த யூனிட் போட்டோம்.

அதற்கடுத்து சிறுதானிய நூடுல்ஸ் தயாரிப்பில் இறங்கினோம். திருச்செங் கோடில் இதற்கான வசதிகளுடன் ஒரு இடம் அமைய அங்கும் ஒரு தயாரிப்பு ஆலையை அமைத்தோம். இந்த காலகட் டங்களில் மென்பானங்கள் தயாரிப்பை குறைத்துக் கொண்டு முழுமையான சிறு தானிய தயாரிப்புகளில் இறங்கிவிட்டோம். எங்கள் கையிலிருந்து ஆரம்பத்தில் 50 ஆயிரம் வீதம் முதலீடு செய்தோம். இப்போது ஆண்டுக்கு 2 கோடிக்கும் அதிகமாக பரிவர்த்தனை செய்யும் நிறுவனமாக வளர்ந்துள்ளோம். நான் நிர்வாகத்தையும், சத்யமூர்த்தி ஆராய்ச்சி பிரிவையும் பார்த்துக் கொள்கிறார்.

2009-ம் ஆண்டு தொழில் முயற்சிகளில் இறங்கினோம். இந்த 8 ஆண்டுகளில் ஒரு நாள்கூட உழைப்பதற்கு சோர்ந்ததில்லை. எதற்காகவும் கூச்சப்பட்டதில்லை. தொழிலில் நேர்மை இருந்தால் தூக்கிவிட ஆயிரம் கைகள் இருக்கின்றன என்பதே எங்கள் அனுபவம் என்கிறார் ரவிக்குமார்.

தொடர்புக்கு: vanigaveedhi@thehindutamil.co.in

 

http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-உயர்த்தி-விட-ஆயிரம்-கைகள்-இருக்கின்றன/article9496803.ece?ref=relatedNews

உன்னால் முடியும்: சொந்தத் தொழிலே என் அடையாளம்

unnal_3125412f.jpg
 
 
 

கொத்தனார் வேலைக்கு சென்று கொண்டிருந்தவர் முரளி. தனது முன்னோக்கிய சிந்தனைகளால் இன்று வளரும் தொழில் முனைவோராக உருவாகியுள்ளார். பள்ளிகள், கல்லூரிகளுக்கான இருக்கைகள், கட்டில்கள், ஸ்டெயின்லெஸ் ஸ்டீல் குப்பை கூடைகள், மருத்துவமனை டேபிள்கள் போன்றவற்றைத் தயாரித்து வரும் இவரது அனுபவம் இந்த வாரம் ‘வணிக வீதி’யில் இடம் பெறுகிறது.

குடும்பச் சூழல் காரணமாக பத்தாம் வகுப்புக்கு பிறகு படிக்க முடியவில்லை. 16 வயதிலேயே கட்டிட வேலைகளுக்குச் செல்லத் தொடங்கினேன். 3 ஆண்டுகள் கொத்தனார் வேலை செய்தேன். பிறகு ஒரு கட்டுமான ஒப்பந்தக்காரரிடம் வேலைக் குச் சேர்ந்து கட்டுமான வேலைகளுடன் சூப்பர்வைஸிங் வேலைகளையும் சேர்த்து செய்து வந்தேன். கட்டுமான வேலை களில், வீட்டின் உள்புறம் மாடிப்படி கைப் பிடிகள் உள்ளிட்ட கிரில் வேலைகளுக்கு அடிக்கடி காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். அப்படி ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் வழக்கமாக செய்து தருபவர்கள் தாமதப்படுத்த, நான் எனது மைத்துனர் வேலைபார்த்த ஒரு நிறுவனத்தில் விசாரித்தேன். அப்போதுதான் இந்த தொழிலில் உள்ள லாபம், வாய்ப்புகள் போன்றவற்றை தெரிந்து கொண்டேன்.

கொத்தனார் வேலையில் எத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும் கொத்தனாராகத் தான் இருக்க முடியும். ஏனென்றால் இது இன்ஜினீயர்கள் கையில் உள்ள தொழில். ஆனால் கட்டுமான துறையில் உள்ள வாய்ப்புகளை பயன்படுத்திக் கொள்வது போல எஸ்எஸ் கிரில் வேலைகளைத் தொடங்கினால் நமக்கான சொந்த தொழிலாகவும், கவுரவமாகவும் இருக்கும் என யோசித்து, எனது மைத்துனரிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன்.

அவருக்கு அந்த தொழிலில் அனுபவம் இருந்தது. எனக்கு கட்டுமான நிறுவனங்களில் ஆர்டர் எடுத்துவிட முடியும் என்கிற நம்பிக்கை இருந்தது. நான் வேலைபார்த்த பில்டரும் உற்சாகப் படுத்த, இரண்டுபேரும் சேர்ந்து 80 ஆயிரம் முதலீட்டில் தொடங்கினோம்.

ஆனால் முதல் இரண்டு ஆண்டுகள் மிகவும் சிரமப்பட்டோம். சிறிய முதலீடு தான் என்பதால் பெரிய வாய்ப்புகளையும் பிடிக்க முடியவில்லை. தவிர வயதிலும், அனுபவத்திலும் நாங்கள் இளையவர் கள் என்பதாலும் வாய்ப்புகள் கிடைக்க வில்லை. அதனால் பிறரது ஆர்டர்களுக்கு செய்து கொடுத்தோம். சிறிய ஆர்டர்களில் வரும் வருமானத்திலிருந்து செலவுகள் எதையும் செய்யாமல் ஒவ் வொரு இயந்திரமாக வாங்கி சேர்த்தோம். ஞாயிற்றுகிழமைகளில்கூட தொடர்ச்சி யாக வேலை செய்வோம். மாதச் சம்பளத் துக்கு வேலை செய்வதாக நினைத்து 5,000 ரூபாய் மட்டும் சம்பளமாக எடுத்துக் கொள்வோம். வேலைக்கு போனால்கூட நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும் என வீட்டில் சொல்லத்தான் செய்தனர். ஆனால் எங்க ளது வருமானம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க அவர்களுக்கும் நம்பிக்கை வந்தது.

ஆரம்பத்தில் கட்டுமான நிறுவனங் களை நம்பித்தான் தொழிலை தொடங்கி னோம் என்றாலும், பல துறைகளுக்கும் தேவையானதை செய்து கொடுத்தோம். குறிப்பாக பள்ளி, கல்லூரிகளுக்குத் தேவையான விடுதி கட்டில்கள், வகுப் பறைக் கட்டில்கள், மருத்துவமனையில் பயன்படுத்தும் டிராலிகள் போன்றவற்றை யும் செய்து கொடுத்தோம்.

நாங்கள் பெரிய நிறுவனமாக இல்லாத தால் வாய்ப்புகளை இழந்தது ஒருபக்கம் என்றால், முறையான மார்க்கெட்டிங் தெரி யாததாலும் வாய்ப்புகளை இழந்தோம். சில நிறுவனங்களில் எங்களது தோற் றத்தை பார்த்தே உள்ளே விட மாட்டார் கள். சிலரோ எங்களிடம் மாதிரி வடி வமைப்பு கொடுங்கள் என வாங்கிக் கொண்டு ஆர்டர்களை வேறிடத்தில் கொடுத்து விடுவார்கள்.

இதை சரிசெய்ய வேண்டும் என்றால் நாம் வேலை பார்ப்பவர்களாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது, நிர்வாக திறமை கொண்டவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என முயற்சிகள் எடுத்தோம். அதற்காக ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ் வகுப்புக்கு சென்று ஓரளவு ஆங்கிலம் பேசவும் கற்றுக் கொண்டேன். இப்படி ஒவ்வொன்றையும் எங்களது அனுபவங்களே எங்களுக்கு கற்றுக் கொடுத்தன. தொழிலில் ஓரளவு நல்ல இடத்தை அடைந்ததும் மைத்துனர் தனியாக பிரிந்து சென்று தொழில் நடத்துகிறார். இப்போது ஐந்து பேருக்கு நிரந்தர வேலை கொடுத்துள்ளேன். பல வேலைகளை வெளியிலும் ஆர்டர்கள் அடிப்படையில் கொடுத்து வாங்கு கிறேன். இப்போது மிகப் பெரிய ஆர்டர் களையும் செய்யக்கூடிய அளவுக்கான இயந்திரங்களை சேர்த்துவிட்டோம்.

அடுத்த இலக்காக சொந்த இடத்திற்கு நிறுவனத்தை மாற்ற வேண்டும் என்கிற முயற்சியில் உள்ளேன். நான் அடுத்த இலக்கு வைத்தாலும், இந்த இடத்துக்கு வந்திருப்பதுகூட சிறந்த வளர்ச்சியாகத் தான் நினைக்கிறேன். ஏனென்றால் என் னோடு கொத்தானார் வேலை பார்த்த நண் பர்களுக்கு சிறந்த திறமை இருந்தாலும், இப்போதும் அடுத்த நாள் வேலை எங்கு, யாருக்கு என தெரியாமல் உள்ளனர். எனக்கோ சொந்த நிறுவனம், சொந்த அடையாளம் உள்ளது என்று முடித்தார்.

தொடர்புக்கு: vanigaveedhi@thehindutamil.co.in

 

http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-சொந்தத்-தொழிலே-என்-அடையாளம்/article9508756.ece?ref=relatedNews

2 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

உன்னால் முடியும்: ‘நான் தினசரி கடந்து செல்கிறேன்’

unnal_3132139f.jpg

 
 
 

பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அம்பத்தூரில் ஒரு நிறுவனத்தில், மாதம் 300 ரூபாய்க்கு வேலை செய்தவர் கரூரைச் சேர்ந்த மணிகண்டன். இன்று அந்த நிறுவனத்துக்கு அருகிலேயே 45 நபர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு அளிக்கும் நிறுவனத்தை நடத்தி வருகிறார். சொந்த தொழில் குறித்த எண்ணமிருந்தாலும் அதைத் தூண்டுவதற்கு ஒரு எதிர்பாராத தருணம் வேண்டும் என்று குறிப்பிடும் இவரது அனுபவம் இந்த வாரம் `வணிக வீதி’-யில் இடம் பெறுகிறது.

பொறியியல் பட்டப் படிப்பு கடைசி செமஸ்டரில், வேலை தேடத் தொடங்கி னேன். ஒரு விளம்பரத்தில் ரூ.2,000 பணம் கட்டினால் உடனடி வேலை வாய்ப்பு என்பதை நம்பி பணத்தை கட்டியிருந்தேன் கல்லூரி முடிந்த அடுத்த நாள் அவர்கள் குறிப்பிட்ட சென்னை, அம்பத்தூர் முகவரிக்கு வந்தேன். ஆனால் அந்த முகவரி போலி என்பதும் மோசடி விளம்பரம் என்பதும் தெரிந்தது.

அருகிலிருந்த டீ கடையில் இந்த விவரத்தை சொன்னதும் அவர்கள் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டனர். கையில் பணமும் இல்லை, இங்கு தங்கி வேலை தேடுகிறேன் என்று வீட்டிலும் செலவுக்கு பணம் கேட்க முடியாது என்பதால் அந்த நிறுவனத்தில் மாதம் 300 ரூபாய் சம்பளத்தில் உதவியாளர் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன்.

சில லட்சங்கள் செலவு செய்து பொறியியல் படித்தது இப்படி ஹெல்ப்பர் வேலைக்குத்தானா என அப்போது ஆற்றாமையாக இருக்கும். அங்கு ஆறு மாதங்கள் வேலை பார்த்த பிறகு, அருகில் வேறொரு நிறுவனத்துக்கு குவாலிட்டி செக்கிங் வேலைக்கு 5,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் சேர்ந்தேன்.

சில ஆண்டுகளில் அடுத்தடுத்து வேலை கள் மாறி டெல்லியில் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனம், திருச்சி சிதார் வெசல்ஸ் என பத்தாண்டுகளில் இன்ஜினீயரிங் துறை யிலேயே மார்க்கெட்டிங் அனுபவத்தோடு மாதம் 4.5 லட்சம் சம்பளத்தில் இருந்தேன்.

வீட்டில் வாஷிங்மெஷினை அடிக்கடி நகர்த்த வேண்டி இருந்ததால் அதற்காக ஸ்டேன்ட் வாங்க ஒரு நாள் கடைக்குச் சென்றிருந்தேன். அதன் விலை ஒரு கடையில் ரூ.2,500 என்றும் இன்னொரு இடத்தில் ரூ.1,800 என்று சொன்னார்கள். மொத்தமே 1 கிலோ மெட்டீரியல்தான். இதர செலவுகள் எல்லாம் சேர்த்தாலும் 500க்குள்தான் அதன் விலை இருக்கும். இதற்கு இவ்வளவு விலையா கொடுப்பது? இதை நாமே செய்து கொண்டால் என்ன என தோன்றியது.

எனது உறவினர் ஒருவரது லேத் பட்டரையில் இதற்கான டிசைனைக் கொடுத்து செய்து வாங்கினேன். நான் குடியிருந்த பிளாட்டில் உள்ளவர்களுக்கு அது தெரிந்து எல்லோரும் அதைக் கேட்கத் தொடங்கினர். எனக்கு சொந்த தொழில் யோசனை இருந்த வேளையில் இப்படி ஒரு வாய்ப்பு உருவானது. அதனால் பகுதி நேரமாக இந்த வேலைகளைத் தொடங்கினேன்.

வாஷிங்மெஷின் ஸ்டேண்ட் தவிர எல்பிஜி சிலிண்டர் ஸ்டேண்டையும் தயா ரித்து விற்பனையகங்களுக்கு மொத்த மாகக் கொடுக்கத் தொடங்கினேன். ஆனால் விற்பனையாளர்கள் பணத்தை தர தாமதப்படுத்தியதால் மறு முதலீடு, ஆட் களுக்கான கூலி, கரண்ட் பில் கட்டுவதில் கூட நெருக்கடி ஏற்பட்டது. தொழிலுக்கான அனுமதிகள் வாங்கியிருந்தாலும் முறையான ஆவணங்கள் பராமரிக்க தெரியவில்லை. ஒருமுறை தொழிலாளர் துறை அதிகாரிகள் அந்த இடத்துக்கு சீல் வைத்து சென்று விட்டனர். நல்ல சம்பளத்தில் வேலையில் இருக்கும் உனக்கு இது தேவையில்லாத வேலை என குடும்பத்திலும் சிக்கல் உருவானது. இப்படி ஆரம்பத்தில் பல நெருக்கடிகள் உருவாயின.

இந்த நேரத்தில் ஒரு டெக்ஸ்டைல் நிறுவனத்தினர் டிராலி போன்ற இயந் திரத்தை கேட்டனர். அப்போதிலிருந்து தொழில்துறையினர் பயன்படுத்தும் டிராலியை உருவாக்கத் தொடங்கினேன். அதன்பிறகு நிறுவனங்களுக்கான தேவை களை முன்வைத்து வடிவமைப்பை உருவாக்கிக் கொண்டு அந்த நிறுவனங் களுக்குச் செல்லத் தொடங்கினேன். அதற்கு நல்ல வரவேற்பு இருந்தது. அதன் பிறகு 2013-ம் ஆண்டில் முழுநேரமாக சொந்த தொழிலில் இறங்கிவிட்டேன்.

கார் நிறுவனங்களுக்கு சீட், டாப் உள்ளிட்ட பாகங்களை அனுப்பும் துணை நிறுவனங்களுக்கு எங்களது தயாரிப்புகள் அவசியமாக இருக்கின்றன.

வாடிக்கையாளரின் தேவையை உணர்ந்து வடிவமைத்துக் கொண்டால், வேலைகளை செய்து வாங்க நிறைய லேத்கள் உள்ளன என்பதால் சொந்த இயந்திரங்களை குறைத்துக் கொண்டேன். நிறுவன தொடக்கத்தி லேயே தனித் தனியாக நிர்வாக அமைப்பை உருவாக்கிக் கொண்டேன். அப்போதிலிருந்து வாரம் தவறாமல் மீட்டிங் போடுகிறேன். 2025 ஆண்டு வரை இலக்கு வைத்துக் கொண்டு பயணிக்கிறோம். கடின உழைப்பைவிட ஸ்மார்ட் வேலைகள்தான் ஒவ்வொரு கட்டமாக என்னை வளர்த்தது. நான் ஆரம்பத்தில் வேலை பார்த்த நிறுவனத்தில் இப்போதும் அதே வேலைகள்தான் செய்து கொண்டிருக்கின்றனர். ‘நான் தினசரி கடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறேன்.’

 

http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-நான்-தினசரி-கடந்து-செல்கிறேன்/article9538016.ece?widget-art=four-all

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites