• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt

Search the Community

Showing results for tags 'சிறுகதை'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • யாழ் இனிது [வருக வருக]
    • யாழ் அரிச்சுவடி
    • யாழ் முரசம்
    • யாழ் உறவோசை
  • செம்பாலை [செய்திக்களம்]
    • ஊர்ப் புதினம்
    • உலக நடப்பு
    • நிகழ்வும் அகழ்வும்
    • செய்தி திரட்டி
  • படுமலைபாலை [தமிழ்க்களம்]
    • துளித் துளியாய்
    • எங்கள் மண்
    • வாழும் புலம்
    • பொங்கு தமிழ்
    • தமிழும் நயமும்
    • உறவாடும் ஊடகம்
    • மாவீரர் நினைவு
  • செவ்வழிப்பாலை [ஆக்கற்களம்]
    • கவிதைப் பூங்காடு
    • கதை கதையாம்
    • வேரும் விழுதும்
    • தென்னங்கீற்று
    • நூற்றோட்டம்
  • அரும்பாலை [இளைப்பாறுங்களம்]
    • வண்ணத் திரை
    • சிரிப்போம் சிறப்போம்
    • விளையாட்டுத் திடல்
    • இனிய பொழுது
  • கோடிப்பாலை [அறிவியற்களம்]
    • கணினி வளாகம்
    • வலையில் உலகம்
    • தொழில் நுட்பம்
    • அறிவுத் தடாகம்
  • விளரிப்பாலை [சிந்தனைக்களம்]
    • அரசியல் அலசல்
    • மெய்யெனப் படுவது
    • சமூகச் சாளரம்
    • பேசாப் பொருள்
  • மேற்செம்பாலை [சிறப்புக்களம்]
    • நாவூற வாயூற
    • நலமோடு நாம் வாழ
    • நிகழ்தல் அறிதல்
    • வாழிய வாழியவே
    • துயர் பகிர்வோம்
    • தேடலும் தெளிவும்
  • யாழ் உறவுகள்
    • யாழ் 20 அகவை - சுய ஆக்கங்கள்
    • யாழ் 19 அகவை - சுய ஆக்கங்கள்
    • யாழ் ஆடுகளம்
    • யாழ் திரைகடலோடி
    • யாழ் தரவிறக்கம்
  • யாழ் களஞ்சியம்
    • புதிய கருத்துக்கள்
    • முன்னைய களம் 1
    • முன்னைய களம் 2
    • பெட்டகம்
  • ஒலிப்பதிவுகள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s நினைவலைகள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s தொழிற்நுட்பம்
  • Newsbot - Public club's Topics
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s தமிழ்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s கணனி
  • தமிழரசு's நாபயிற்சி
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s வாழ்த்துக்கள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s நற்சிந்தனை
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s குழுமம் வரவேற்பு
  • தமிழரசு's வயிறு குலுங்க சிரிக்க..
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s காணொளிகள்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s பாடல்கள்
  • "இலையான்" அடிப்போர் சங்கம்.'s சங்கத்தின் திறப்பு விழா.
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s மீனாட்சி கோயில் 360'
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s கட்டமைப்பு
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s நகைச்சு வை
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s ரசித்தவை
  • தமிழரசு's வரவேற்பு
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s செய்தி / துணுக்கு
  • தமிழரசு's என்றும் கேட்க்கக்கூடிய பாடல்கள்
  • "இலையான்" அடிப்போர் சங்கம்.'s அந்தநாள், ஞாபகம் வந்ததே....!
  • தமிழரசு's படித்ததில் பிடித்தது
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s புகைப்படங்கள்
  • தமிழரசு's மறக்க முடியாத காட்சி
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s பேசும் படம்
  • தமிழ்நாடு குழுமம்'s சுற்றுலா
  • தமிழரசு's பனங்காய்ப் பணியாரத்தால் தமிழருக்குள் என்ன நிகழ்ந்தது தெரியுமா?

Calendars

  • நாட்காட்டி
  • மாவீரர் நினைவு

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Found 183 results

  1. காட்டுப்பேச்சிகள் காடுகளில் வசிப்பதில்லை! - சிறுகதை மாரி செல்வராஜ், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் பெரியவர் நிறைக்குலத்தானுக்கு இன்று நிச்சயமாகக் கடைசி நாள்தான்! 'நிறைக்குலத்தான்’ - இந்தப் பெயரை, ஒரு முறை உங்களின் வாய் திறந்து நாக்கைக் கடித்து ஒலி எழுப்பிச் சொல்லிப் பாருங்களேன். பெரிய ஓர் ஆலமரம், அந்தப் பெயர் முழுவதும் தன் நிழல் பரப்பி இருப்பதுபோல உங்களுக்குத் தோன்றும். ஆனால், அந்த ஆலமரம் விழுதுகள் இல்லாத ஆலமரமாக, இலைகள் இல்லாத ஆலமரமாக, துளி பச்சைகூட இல்லாத ஆலமரமாக, பங்குனி வெயிலில் எப்போது வேண்டுமானாலும் பற்றி எரிகிற மொட்டை ஆலமரமாக இருந்தால் எப்படி இருக்கும்? நினைத்துப் பார்த்தாலே உங்கள் கண்கள் தீப்பிடித்து எரிந்து கசங்குகின்றனதானே! அப்படி ஒரு மொட்டை ஆலமரம்தான், பெரியவர் நிறைக்குலத்தான். அவரின் சரியான வயது தெரியவில்லை. நரைத்த நரையையும் சுருங்கிய உடலையும் வைத்துச் சொன்னால், பெரியவரின் பிறப்பு எப்படியும் இந்தியச் சுதந்திரத்துக்கு முன் நிகழ்ந்ததாக இருக்க வேண்டும். முதலில், ஊரில் உள்ளவர்களுக்கு முடி திருத்துவதற்காகத்தான் நிறைக்குலத்தானைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். அப்புறம் எப்படியோ அவருக்கு எட்டுக் கை, நான்கு கால், ஆறு கண்கள் இருப்பதைக் கண்டுபிடித்து, அறுந்த செருப்பு தைப்பது, ஊர் துணி துவைப்பது, இறந்தவர்களுக்குத் தேர் கட்டி, சடங்கு செய்து, சங்கு ஊதுவது, புரியாத சில நோய்களுக்குப் புரியாத வைத்தியங்களைப் பார்ப்பது என, எல்லா வேலைகளையும் அவருக்கே கொடுத்துவிட்டார்கள். ஆரம்பத்தில், ஊருக்கு வெளியே எல்லை பேச்சியம்மன் கோயிலுக்குப் பின் ஒரு குடிசை போட்டுக்கொடுத்து, பெரியவரைத் தங்கவைத்திருந்தார்களாம். அப்போது ஆழ்வார்தோப்பில் இருந்து ஐஸ் விற்க வந்த கிழட்டு ஐஸ்காரன் ஒருவனின் குளிர்ச்சியான மரத்துப்போன விரல்களின் வழியே ஊருக்குள் புகுந்து, சேமியா ஐஸ்களை வாங்கி நக்கிச் சொட்டாங்கி போட்டுக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளின் உச்சி முடிக்குள் குடியேறி குழந்தைகளைப் பைத்தியம் பிடிக்கவைத்ததாம் ஒரு பிசாசு. அது 'ஆத்துரங்கால் அமலிசொக்கி’தான் என்பதைக் கண்டுபிடித்து, அரைக் கிலோ மைதா மாவில் ஓர் உலக்கை செய்து அவளை அடித்து விரட்டியதில் இருந்து பெரியவர் நிறைக்குலத்தானை பில்லி-சூன்ய வைத்தியராக்கி, ஊருக்கு நடுவிலே வாசகசாலைக்குப் பின்னாடியே ஊர் பொது ஓட்டு வீட்டில் தங்கவைத்தார்களாம். அதன் பிறகு அவ்வளவு பெரிய ஊரின் மையப்புள்ளியே நிறைகுலத்தான்தான். அவரைச் சுற்றியே ஊர் இயங்கியிருக்கிறது; வாழ்ந்திருக்கிறது. முடி திருத்தும் நாசுவணனான தன்னை, ஊர் துணி வெளுக்கும் வண்ணாரனான தன்னை, அறுந்த செருப்பு தைக்கும் சக்கிலியரான தன்னை, இறப்புத் தேர் கட்டும் வெட்டியானான தன்னை, ஊருக்கு மத்தியில் ஊரின் வாசகசாலைக்குப் பக்கத்திலே ஊர் பொது வீட்டுக்குள்ளே தங்கவைத்திருக்கும் அந்த ஊரின் பெருமை, சிறுமை குறித்து எந்தக் கேள்வியும் எந்தக் குற்றமும் எப்போதும் பெரியவரிடம் இருந்தது இல்லை. ஆனால், அவரை அப்படியே நிறை மனிதனாக, மூத்த மனிதனாக, அந்த ஊரின் முதல் மனிதனாக ஏற்றுக்கொண்ட அந்த ஊர் மனிதர்களுக்கும், பறவைகளுக்கும், ஆடு - மாடுகளுக்கும், வயல்வெளி எலிக்குஞ்சுகளுக்கும் இவ்வளவு ஏன்... அந்த ஊர் தெய்வங்களுக்குக்கூட அந்த நாளில் இருந்து இப்போது பெரியவரின் ஆகக் கடைசி நாளான இன்று வரை, ஒரு கேள்விக்கு மட்டும் பதில் இல்லாமல் இன்னும் உறுத்திக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. எத்தனையோ முறை எவ்வளவோ பேர் கேட்டுப் பார்த்தும், கெஞ்சிப் பார்த்தும், இன்னும் சரியான பதில் கிடைக்காமல் ஊர் வாசகசாலையின் பழைய கதவு இடுக்கில் சிக்கி, அவ்வப்போது கிரீச் என்று சத்தமிட்டுக்கொண்டிருக்கும் அந்தக் கேள்வி இதுதான். 'எதுக்கு இந்த மனுசன் இவ்வளவு வயசாகியும் கல்யாணம் பண்ணிக்காம, குழந்தை பெத்துக்காம தனியா மொட்டையா அலையிறாரு? ஏன் இப்படிப் பொம்பளைங்களைக் கண்டா ஓட்டமா ஓடுறாரு?’ என்பதுதான் அந்த மொத்த ஊருக்கும் பெரியவரிடம் இருந்த ஒரே கேள்வி. பெரியவர்கள், சிறியவர்கள், பெண்கள்... என எல்லோரும் கேட்டுக் கேட்டு அலுத்துப்போன கேள்வி. ஊர் பெண்கள் பேயாக, பிசாசாக நடித்து நாக்கைத் துருத்திக்கூடக் கேட்டுப் பார்த்துவிட்டார்கள். எல்லோருக்கும் பதிலாகக் கொடுத்த அதே பிசிறு தட்டாத, பங்கம் இல்லாத அந்தச் சிரிப்பைத்தான் பெரியவர் பேய், பிசாசுகளுக்கும் பதிலாகக் கொடுத்தார். வேறு வழி இல்லாமல் கடைசி ஆயுதமாகத்தான் சிறுவன் முத்துவிடம் சொல்லி அந்தக் கேள்வியை அப்படியே பெரியவரிடம் கேட்கச் சொன்னார்கள். ஆமாம்... முத்து கேட்டால் ஒருவேளை பெரியவர் வாய்த் திறந்தாலும் திறக்கலாம். அதற்கான வாய்ப்பு அதிகமாக இருக்கின்றன. ''எங்க எல்லாருக்கும் முடி வெட்டிவிடுறியே தாத்தா... உனக்கு யாரு முடிவெட்டிவிடுவா?'' - இதுவரை யாருமே கேட்காத கேள்வியை, 10 வயது இருக்கும்போது முத்துதான் நிறைக்குலத்தானைப் பார்த்துக் கேட்டான். ''தாத்தனுக்குப் பேரன்தான் முடி வெட்டிவிடணும். நீ வெட்டிவிடுறியா?'' ''எனக்குத்தான் முடி வெட்டத் தெரியாதே!'' ''வித்தையை நான் சொல்லித்தாறேன்... கத்துக்கிறியாடே!'' ''ம்ம்ம்... நீ சொல்லித்தந்தா கத்துக்கிறேன் தாத்தா'' என்று இருவரும் விளையாட்டாகப் பேசி முடித்த அன்றைக்கே, சிறுவன் முத்துவுக்குக் கத்தரியைப் பிடிக்கக் கற்றுக்கொடுக்கத் தொடங்கிவிட்டார் பெரியவர். பையன் முத்துவும் சளைத்தவன் இல்லை. மூன்றே வாரங்களில் முழு வித்தையையும் கற்றுக்கொண்டு ஊருக்கு மத்தியில் நிறைக்குலத்தானை உட்கார வைத்து முழு முகச்சவரம் செய்தான். 'இன்னும் பேய், பிசாசு ஓட்ற வித்தையை மட்டும் கத்துக்கிட்டான்னா, பெரியவரோட முழு வாரிசா முத்து மாறிடுவான்’ என்று ஊர் முழுவதும் அப்பவே பேசவைத்துவிட்டான். ஆனால், பெத்த பிள்ளை சவரக் கத்தி பிடிக்க, முத்துவின் தாய்-தகப்பன் சம்மதிக்கவில்லை. அடிச்சி விரட்டி, குளத்து வேலைக்கு அனுப்பிவிட்டார்கள். ஆனாலும், பெரியவர் தத்து எடுத்து ஒளிச்சு வளர்த்த கக்கத்துப் பிள்ளை முத்து என்பது ஊருக்கே தெரியும். அதனால்தான் அவர்கள் கடைசி நம்பிக்கையாக முத்துவைக் கேட்கச் சொன்னார்கள். அன்று, சின்ன ஆலமரத்தின் நிழலில் வைத்து பெரியவருக்கு முகச்சவரம் செய்துகொண்டிருந்தான் முத்து. கன்னம் இரண்டையும் மழித்து அப்படியே தாடைக்கு வரும்போது, மேலும் கீழுமாக ஏறி இறங்கிக்கொண்டிருந்த பெரியவரின் தொண்டைக்குழியைப் பார்த்துக்கொண்டே கேட்டான். ''ஏதோ ஒரு பெரிய உண்மையை இன்னும் யாருகிட்டயும் சொல்லாம ஒளிச்சு வெச்சிட்டுருக்க நீ!'' ''என்னடே சொல்ற... என்ன உண்மை?'' ''உன் தொண்டையைப் பார்த்தாலே தெரியுதே! விஷம் முழுசா மேல ஏறி, நீலக்கலரா மாறி, இறங்கவும் முடியாம ஏறவும் முடியாம அது தவியாய்த் தவிக்கிறது! ஊருக்கே தெரிஞ்சுபோச்சு... எனக்கு மட்டும் தெரியாம இருக்குமா என்ன?'' பெரியவர் பதிலே சொல்லவில்லை. தன் கழுத்துக்குப் பக்கத்தில் இருந்த முத்துவின் கத்தியை மெதுவாக இடது பக்கமாக நகர்த்தி வைத்தார். பின்பு, அந்தக் கத்தியை அவன் கையில் இருந்து பிடுங்கி, தானாகவே தன் தாடையை வேகமாகச் சவரம் செய்துகொண்டு முகத்தைக் கழுவிவிட்டு எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினார். ''எப்பவும் போல, எதுவும் சொல்லாம போறல்ல. போ... போ! இனிமே உங்கிட்ட நான் வர மாட்டேன்; பேச மாட்டேன். 'நான் செத்தா நீதான் முத்து எனக்குக் கொள்ளி வைக்கணும்’னு சொல்லிட்டு, என்கிட்ட ஏதோ இன்னும் சொல்லாம ஒளிச்சுவெச்சிருக்க. நான் ஏன் உனக்குக் கொள்ளி வெக்கணும்? இனி நீ யாரோ... நான் யாரோ!'' என்ற முத்து, நிலத்தைப் பார்த்தபடி குனிந்துகொண்டான். இவ்வளவு வேகமாக, படபடவெனப் பேசுவான் என்று பெரியவர் எதிர்பார்க்கவில்லை. கொஞ்சம் நிலைகுலைந்துதான் போய்விட்டார். முத்துவைப் பார்த்தார். 'இன்னைக்கு ஒரு முடிவு தெரியாமல் முகத்தை நிமிர்த்த மாட்டேன்’ என்பதுபோல குனிந்துகொண்டு நின்றான். அவனுடைய தாடையைப் பிடித்து முகத்தை உயர்த்தினார். சிறுவன் என்றாலும் விவரமானவன் என்பதால், முத்து தன் கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டான். ''கண்ணைத் திறடே...'' ''நீ சொன்னாத்தான் திறப்பேன்!'' ''என்ன சொல்லணும்... சொல்லு!'' ''நீ எதுக்கு கல்யாணமே பண்ணிக்கல? என்னை மாதிரி ஏன் ஒரு புள்ள பெத்துக்கல?'' ''ஓ... அதுவா! அதைச் சொன்னா எனக்கு அழுகை வரும் பரவாயில்லையா?'' ''பரவாயில்லை. ஒரு நாள்தானே, பக்கத்துல வேற ஆளும் இல்ல. அழுக வந்தா, அழுதுட்டு போ!'' ''அழுதுக்கிட்டு இருக்கும்போதே, செத்தாலும் செத்துப்போய்டுவேன்... என்ன செய்வ?'' ''பரவால்ல... சொல்லிட்டுச் செத்துப்போய்டு!'' ''அது சரி. கத்தரி பிடிச்சுப் பழகிட்டல்லா... மனுசன் மனசும் உனக்கு இனி மசுரு மாதிரிதான தெரியும். சரிடே சொல்றேன். கண்ணைத் திற!'' முத்து, மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தான். இரண்டு கைகளாலும் முகத்தை ஒரு முறை அழுத்தித் துடைத்துவிட்டு, 35 வருடங்களாக ஊரே கேட்ட கேள்விக்கு, தொண்டையைச் செருமியபடி சிறுவன் முத்துவிடம் பதில் சொல்லத் தொடங்கினார் நிறைக்குலத்தான். '' 'நினைப்பு’னா உனக்கு என்னன்னு தெரியுமாடே?'' ''நினைப்புனா ஆசைதான?'' ''முதல்ல நானும் அப்படித்தான்டே நினைச்சேன். ஆனா, அது அப்படி இல்லடே. இனிமே அப்படிச் சொல்லாத. நினைப்புனா அது ஒரு வாழ்க்கைடே. எனக்கு அப்படித்தான் சொல்லத் தோணுது. இப்போ முழுசா வாழ்ந்து பார்த்த பிறகு, நிச்சயமா அதுதான் உண்மைனும் தெரியுது. கடைசியாப் பார்த்த ஒரு பொண்ணு முகம், மாறாம, முடி நரைக்காம, சிரிச்ச பல்லு சிரிச்ச மாதிரியே, பார்த்த கண்ணு பார்த்த மாதிரியே நம்ம புத்திக்குள்ள அப்படியே குத்தவெச்சுக்கிட்டு இருந்தா... அதை வெறும் 'நினைப்பு’னா சொல்ல முடியும். நம்ம வாழ்க்கைனுதானடே சொல்லணும். பார்க்கிற பொண்ணெல்லாம் பொண்டாட்டியாத் தெரியுற வயசுல, ஒரே ஒரு பொண்ணு மட்டும் நம்மளை அள்ளிட்டுப் போற தேவதையாட்டம் தெரிஞ்சா, மனசுக்குள்ள ஒரு கிறுக்கு வருமே... அந்தக் கிறுக்குதான்டே எனக்கும் வந்துச்சு. அப்போலாம் கருங்குளம் வெங்கடாசலம் ஐயருக்குச் சவரம் செய்ய நான்தான் போவேன். அவங்க வீட்டுக் கொல்லைப்புறத்துல வைச்சுதான் முகச்சவரம் செய்வேன். அங்க இருந்து பார்த்தா ஐயரு வீடு, எனக்குக் குகை மாதிரி தெரியும். உள்ள அலையுறவங்க எல்லாரும் நரி மாதிரி தெரிவாங்க. அவருக்கு நிறைய நாள் சவரம் பண்ணிருக்கேன். அவரையும் அவங்க வீட்டு வேலைக்காரங்களையும் தவிர, வேற யாரையும் நான் ஒரு நாளும் பார்த்தது இல்லை. ஒருநாள், அந்தக் குகைக்குள்ள இருந்து ஒரு பொண்ணு சிரிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு. அப்புறம் ஒரு பூனைக்குட்டி சத்தம். மறுபடியும் சிரிப்புச் சத்தம். மறுபடியும் பூனை சத்தம். இப்படியே அந்தப் பொண்ணும் பூனையும் சேர்ந்து சிரிக்கிற, அதுவரைக்கும் நான் கேட்காத ஒரு மாதிரியான மனசைப் புரட்டுற சத்தம் என் புத்தி முழுசா விஷம் மாதிரி அன்னைக்கே பரவிருச்சு. உடனே, அடுத்த நொடியே அந்தப் பொண்ணையும், அந்தப் பூனையையும் பார்க்கணும்னு மனசு பேதலிக்க ஆரம்பிச்சுட்டு. ஆனா, அது எப்படி ஒரு நாசுவணன், ஒரு ஐயர் பொண்ணையும் ஐயர் வீட்டுப் பூனையையும் அவ்வளவு சீக்கிரத்துல பார்க்க முடியும்? எந்த வழியும் இல்லாம ஒரு வருஷமா பூனையும் பொண்ணும் கலந்து விரவி காத்துல வர்ற சிரிப்பை மட்டுமே கேட்டுக் கேட்டு, உடம்பு முழுக்க விஷம் ஏறிப்போய்த் திரிஞ்சேன். 'எப்படா... கடவுள் கண்ணைத் திறப்பான்; அந்தப் பொண்ண கண்ல காட்டுவான்’னு வெறி பிடிச்சு அலைஞ்சேன். கடைசியா ஒருநாள் என் மேல இரக்கப்பட்டானோ என்னவோ, அந்தக் கடவுள் கொஞ்சம் கருணை காட்டி கண்ணைத் திறந்தான். முதல் அதிர்ஷ்டமா, அந்தப் பூனையை மட்டும் ஐயர் ஒரு பையில போட்டு கொல்லப்புறத்துக்குத் தூக்கிட்டு வந்தார். 'ஏப்பா... இந்தப் பூனைக்கு எவனோ தெருவுல போற பய வாயக் கட்டிப்புட்டான்பா. எதுவும் சாப்பிடவும் மாட்டேங்குது... எந்தச் சத்தமும் போட மாட்டேங்குது. கொஞ்சம் என்னன்னு பாரேன். பூனையோட பேசாம என் மக தவிச்சுக்கிடக்கா!’ என்றார் ஐயர். என் மண்டைக்குள் தொந்தரவு செய்து கொண்டிருந்த பூனை சத்தத்தை வைத்தும், கொல்லைப்புறத்தில் கிடந்த ஒரு கொத்துப் பூனை முடியை வைத்தும், நான் அந்தப் பூனையின் வாயைக் கட்ட கொல்லைப்புறத்தில் இருந்தே முணுமுணுத்த மந்திரம் பலிச்சிருந்தது. அப்போதுதான் பிறந்த ஒரு பூங்குழந்தை போல கண்ணை மூடிக்கிடந்த பூனையைக் கையில் வாங்கி, பக்கத்தில் கிடந்த ஓலை மிட்டாய்க் கொட்டான் ஒன்றுக்குள் அதன் தலையைச் செருகி, கொட்டானில் உள்ள ஓட்டை வழியாக என் ஆள்காட்டி விரலால் அதன் காதுக்குள் தண்ணீரை ஒரு சொட்டு விட்டு மந்திரத்தை முணுமுணுக்க, பூனை தலையைச் சிலுப்பி 'மியாவ்...’ என்றதும் ஐயருக்கு அவ்வளவு சந்தோசம். 'எம்மா காமாட்சி... உம் மவள ஓடி வரச் சொல்லு. இங்க வந்து பாருங்க... பூனைக்குச் சரியாயிடுச்சு’ என்று ஐயர் சொன்னதும், என் வாழ்வின் முழு அதிர்ஷ்டமும் அடுத்தடுத்து நிகழத் தொடங்கியது. என் புத்திக்குள்ள இருந்து அதுவரைக்கும் சிரிச்சுட்டே இருந்த அந்தப் பொண்ணு, அந்த வீட்டுக்குள்ள இருந்து எப்படி வந்தா தெரியுமா? ஓடி வந்தாடே! முத்து... நம்ம பழைய கத்தரி மேல சத்தியமாச் சொல்றேன். அது பொண்ணே இல்லடே. என் கையில் இருந்து அந்த மிட்டாய்க் கொட்டானோடு அந்தப் பூனையை வாங்கிட்டு என் முகத்தைப் பார்க்காம முழுசா என் ரெண்டு கண்ணை மட்டும் பார்த்து, அவ கண்ல கண்ணீர் தேங்கக் கைகூப்பி நன்றி சொல்ற மாதிரி, பாதி உதடு பல்லுல ஒட்ட, ஒரு சிரிப்புச் சிரிச்சா பாரு... உன்கிட்ட அதை எப்படிச் சொல்றது? என் உடம்பு முழுக்க அந்த நிமிசமே ஆயிரம் காடை றெக்கைகளை முளைக்க வெச்சுட்டா! பக்கத்துல போய்ப் பார்த்த பிறகுதான் தெரியுது, அவ ஐயர் வீட்ல வாழ்ற நம்ம காட்டுப்பேச்சிடே. கருவிழி ரெண்டும் அப்படி இருக்கு பாத்துக்கோ. வெறிச்சிப் பார்க்கிறவனை ஓட ஓட விரட்டிக் கொல்ற கொள்ளை அழுகுடே. அப்படியே பூனையை வாங்கிட்டு உள்ளே போய் அந்தக் குகைக்குள்ள இருந்து மறுபடியும் அந்தப் பழைய சிரிப்பைச் சிரிச்சா பாரு... யாரோ தொட்டுச் சுருங்கிப்போன தொட்டாச்சிணுங்கியை கடவுள் வந்து மறுபடியும் தொட்டு விரியவைப்பாராமே! அப்படி அடுத்த நொடியே அவ்வளவு பெருசா விரிஞ்சுபோச்சு என் மனசு. அப்புறம் விடிஞ்சாலும் அடைஞ்சாலும் ஏதாவது காரணம் சொல்லி, ஐயர் வீட்டுக் கொல்லைப்புறத்துக்குத்தான் போவேன். அந்தக் குகைக்குள்ள இருந்து அதே சிரிப்புச் சத்தம் கேக்கும். நின்னு தலை கிறுகிறுக்கக் கேப்பேன். நான் நிக்கிற இடம் மட்டும் என்னோட சேர்த்து சுத்துற மாதிரி இருக்கும். திடீர்னு ஒருநாள், காது ரெண்டும் அடைச்ச மாதிரி அந்தச் சிரிப்புச் சத்தம் நின்னுபோச்சு. பூனை சத்தமும் கேக்கல; அவ சத்தமும் கேக்கல. இப்படி ஒரு மாசமா உலகத்துல எந்தச் சத்தமுமே கேக்காத மாதிரி ஆகிருச்சு. எட்டிப் பார்த்தா, அந்தக் குகைக்குள்ள நரிங்க நடமாட்டம் மட்டும்தான் தெரியுது. என்னோட பூனைங்க நடமாட்டம் சுத்தமா இல்லை. வீட்டுக்குப் பின்னாடி வேலைக்காரங்க கூட்டிப் பெருக்குன குப்பையில பூனை முடியும் இல்லை... அவ முடியும் இல்லை. தாழம்பு வாசம் இல்லாத காட்டுக்குள்ள நாகப்பாம்பு சிக்கிக்கிட்டு எப்படிக்கிடந்து ஊர்ந்து அலையும்? அப்படிக் கிறுக்குப் பிடிச்சுப்போச்சுடா எனக்கு. என்ன செய்யுறதுனு தெரியாம, ரொம்பத் தயங்கித் தயங்கி ஐயர் வீட்டு வேலைக்காரங்ககிட்ட போய் விசாரிச்சதுக்கு அப்புறம்தான் தெரிஞ்சது... அந்தப் பொண்ணுக்குக் கல்யாணமாகி ஒரு மாசம் ஆகிருச்சினு. நான் பின்னாடி அவங்க வீட்டுக் கொல்லைப்புறத்துல நின்னு, அவ சத்தம் போட்டுச் சிரிக்க மாட்டாளா, அப்படியே வெளிய பூனைக்குட்டி யோட வர மாட்டாளானு ஏங்கிட்டு இருந்த என்னைக்கோ ஒரு நாள்லதான் அவளுக்கு முன் வாசல்ல கல்யாணம் ஆகிருக்கு. கல்யாணம் ஆகிப் போனவ, சும்மா போகல... அந்தப் பூனையையும் கொண்டுபோய்ட்டா போல. 'ஐயர் வீட்டுக்கு முன்னாடி அந்தத் தெருவுல நடந்து போய், என்ன நடக்குதுனு தெரிஞ்சுக்க முடியாத சாதியில போய்ப் பிறந்துட்டோமே!’னு அன்னைக்குத்தான்டா உடம்பும் உசுரும் நடுங்க, என்னை நானே அடிச்சிக்கிட்டு அப்படி அழுதேன். அன்னைக்கு மட்டுமா... இப்பவும் நடுராத்திரி எங்க பூனை சத்தம் கேட்டாலும், பொண்ணுங்க சிரிப்பு சத்தம் கேட்டாலும் தானா அழுகை வந்துடுது. அப்புறம் எப்படி அடுத்தவளை கல்யாணம் பண்ணிக் குடும்பம் நடத்த? அதுதான் அஞ்சாறு பூனைக்குட்டிகளை வீட்டுக்குள்ள புடிச்சுப் போட்டு, அதுங்ககூட வாழப் பழகிட்டேன். இதை ஊர் முழுசுக்கும் சொல்லி, 'பாருடா முடிவெட்ட வந்த நாசுவணன், ஐயர் பொண்ணு மேல ஆசை வைச்சானாம். எவ்வளவு கொழுப்பு...’னு மொத்த ஊரும் பேசணுமா? அதான் யார்கிட்டயும் சொல்லலை. நல்லா இருப்ப... நீயும் யார்கிட்டயும் சொல்லாதடே'' - ஒரு மூச்சில் தன் கண்களில் இருந்து நீர் சொட்டுவதற்குள் அத்தனையும் சொல்லி முடித்துவிட்டார் பெரியவர். எல்லாவற்றையும் 'உம்’ கொட்டாமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்த முத்து, அவர் மீது துளி இரக்கமும் இல்லாமல், இன்னொரு கேள்வியையும் அவசர அவசரமாகக் கேட்டான். ''அதுக்கு அப்புறம் அந்தப் பொண்ணை நீ போய்ப் பார்க்கவே இல்லையா? உனக்குப் பார்க்கணும்னு தோணலையா?'' ''தோணும். தினமும் வயித்துல பசியெடுக்கிறது மாதிரி மனசுல பசியெடுத்துக் கூப்பாடு போடும். பார்த்தே ஆகணும்னு தோணும். எங்க இருக்கா, யார்கூட இருக்கா எல்லாம் தெரியும். எந்திரிச்சா, ஓடிபோய்ப் பார்க்கிற தூரம்தான். ஆனா, அந்தத் தெருவுக்குள்ள நான் போக முடியுமா... விடுவாங்களா என்னை..? அந்த நேரத்துல பூனைக்குட்டியோடு பூனைக்குட்டியா மாறி 'மியாவ்... மியாவ்..!’னு கத்திக் கதவு இடுக்கிலே என் காலத்தைத்தான் கழிக்க முடிஞ்சது!'' ''சரி... அப்போதான், அந்தத் தெருவுக்குள்ள நீ போகக் கூடாது. இப்போதான் யார் வேணும்னாலும் போலாமே. எல்லாத்தையும் அடிச்சு நொறுக்கிட்டாங்களே! வா... இப்போ போய்ப் பார்ப்போம்.'' ''இப்போவா... போடா! சின்னப் பையன் சகவாசம்கிறது சரியாத்தான் இருக்கு!'' ''ஏன்... அந்த அம்மா வயசாகி செத்துப் போயிருப்பாங்கனு பயப்படுறியா?'' ''வாயை மூடுடா... தினமும் ஒவ்வொரு அடுப்புல ஒவ்வொரு சட்டியில கொதிக்கிற நானே உசுரோட இருக்கேன். அவ மாட்டு மடியில காலத்துக்கும் கசியாம உறைஞ்சுபோன ரத்தம்டா... அவளுக்கு எதுவும் ஆகிருக்காது. நிச்சயமா அப்படியே இருப்பா!'' ''அப்படினா வா போய்ப் பார்ப்போம். நீ பார்க்கிறியோ இல்லையோ... நான் அவங்களைப் பார்த்தே ஆகணும்... வா!'' முத்து, தீர்மானமாக நிறைக்குலத்தானை சைக்கிளில் ஏற்றி மிதிக்கத் தொடங்கிவிட்டான். 35 வருடங்கள் கழித்து நிறைக்குலத்தானுக்கு ரொம்ப நெருக்கமாகக் கேட்ட அந்தச் சிரிப்புச் சத்தம், முத்துவின் புத்திக்குள்ளும் கேட்கத் தொடங்கியிருந்ததோ என்னமோ. அவன் சைக்கிளை திருக்களூரைப் பார்த்து வேகவேகமாக மிதித்துக்கொண்டு போனான். ஐயர் தெருவுக்குள் சைக்கிள் நுழைந்ததுமே பெரியவருக்கு உடம்பு முழுவதும் அதே ஆயிரம் காடைகளின் றெக்கைகள் முளைக்கத் தொடங்கிவிட்டன. 'இப்போது எப்படி இருப்பாள் அந்தக் காட்டுப்பேச்சி? நிச்சயமாக என்னைப் போல அவளுக்கும் முடி நரைத்திருக்கும், கை-கால் எல்லாம் ஆட்டம் கண்டாலும் கண்டிருக்கும், எனக்குக் கடவாய் பற்கள் விழுந்தனபோல, அவளுக்கும் முன் பற்கள் விழுந்திருந்தாலும் ஆச்சர்யப்படுவதற்கு இல்லை. எது எப்படி இருந்தாலும் அந்தக் கண்கள் அவ்வளவாக மாறியிருக்காது என்றுதான் நினைக்கிறேன். நிச்சயமாக அந்த ஒளி அப்படியேதான் இருக்கும். ஒரு பூனையைப் போல கத்தினால், அது என்னைப் பார்த்து இன்னும் பிரகாசமாக ஒளி காட்டினாலும் காட்டும். வாசலில் உட்காந்திருப்பாளா..? ஐயர் வீட்டு வயசான பெண்கள் எல்லாம் வாசலில்தான் கால் நீட்டி அமர்ந்திருப்பார்கள். இவளும் இருப்பாள்... நிச்சயம் இருப்பாள்’ - நினைக்க நினைக்க நிறைக்குலத்தானின் உடம்பு குறுகுறுத்தது. அந்தச் சைக்கிளில் இருந்து மேலெழும்பி ஒரு காடை பறப்பதுபோல் இருந்தது அவருக்கு. இந்த ஏழு கிலோமீட்டர் தூரத்தைக் கடந்து வருவதற்கு, 35 வருடங்கள் ஆகியிருக்கின்றன அவருக்கு. தெருவுக்குள் நுழைந்துவிட்டார்கள். மூன்று தெருக்களிலும் நின்று நிதானமாக வாசலில் அமர்ந்திருக்கும் மூதாட்டிகளின் முகங்களைக் கூர்ந்து பார்த்தவாறு தேடிவிட்டார்கள். எல்லா தெருக்களிலும் வாசலில் நிறைய மூதாட்டிகள் கால் நீட்டி இருந்தார்கள். ஆனால், அவர்கள் யாரும் அந்தப் பெண் இல்லை. நிச்சயமாக எந்தப் பெண்ணிடத்திலும் நிறைக்குலத்தானைச் சிலிர்க்கவைக்கிற அந்த ஒளி இல்லை. இன்னும் ஒரே ஒரு தெருதான் மிச்சம் இருக்கிறது. 'அந்தத் தெருவுக்குள் அந்தப் பூனைச் சிரிப்பு, பாட்டி’ நிச்சயம் இருக்க வேண்டும் என்ற வேண்டுதலோடு, முத்து சைக்கிளை மிதித்தான். பெரியவர் நிறைக்குலத்தான் சைக்கிளில் இருந்து குதித்து இறங்கி, சைக்கிளைத் தடுத்து நிறுத்தினார். ''ஏன்... என்னாச்சு இந்த ஒரு தெருதான் பாக்கி இருக்கு. வா... பார்த்துரலாம்!'' ''இல்ல... வேண்டாம்டே. ஒருவேளை இந்தத் தெருவுல இல்லண்ணா!'' ''அதெல்லாம் இருப்பாங்க!'' ''ஆமா, இந்தத் தெருவுலதான் அவ இருக்கானு நானும் நம்புறேன். அது உண்மையா இருக்கணும்னா, நாம தெருவுக்குள்ள போய்த் தேடக் கூடாது. ஆமாடே, அவ உயிரோட இல்லைனு தெரிஞ்சுட்டா, அதுக்கு அப்புறம் எப்படி வாழணும்னு நான் இன்னும் யோசிக்கலடே. வேணாம் வா. அவ இங்கதான் இருக்கானு நாம நம்புவோம். வா போயிடலாம் முத்து!'' ஆரஞ்சு மிட்டாய்க்குக் கை நீட்டும் ஒரு குழந்தையைப் போல கெஞ்சிய பெரியவரின் முகத்தைப் பார்த்த முத்து, அதன் பிறகு எதுவும் பேசவில்லை. அவரை எப்படிக் கூட்டிக்கொண்டு போனானோ, அப்படியே கூட்டிக்கொண்டு வந்து வீட்டில் விட்டுவிட்டான். வந்தவுடன் உடல் முழுவதும் பூனைகளைப் பரப்பி, மனம் முழுவதும் அந்தச் சத்தங்களைப் பரப்பி அன்று கட்டிலில் படுத்தவர்தான்... இன்னும் எழுந்திருக்கவில்லை. மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆனால், இன்று அவருக்குக் கடைசி நாள் என்று அவருக்கே தெரிந்துவிட்டது. மூச்சுவிட முடியவில்லை. உடல் அசையவில்லை, கண்களுக்கு, காட்சிகள் புலப்படவில்லை. புத்திக்குள் மட்டும் பூனை சத்தமும், அவளின் சத்தமும் கேட்கின்றன. அது, எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு அவரின் கபாலத்தை உடைக்கச் செய்யும் அளவுக்குச் சத்தமாகக் கேட்கிறது. இதுக்குத்தான் நிறைக்குலத்தான் காத்திருந்தார் போல. இப்படித்தான் அவர் சாவு அமைய வேண்டும் என்று விரும்பினார் போல. திடீரென்று அந்தப் பெண் அந்தப் பூனையோடு இப்போது அவர் மார்பின் மீது சாய்ந்து சிரிக்கிறாள். ஆச்சர்யம்... அவளுக்கு இன்னும் வயதாகவில்லை. முடி நரைக்கவில்லை. பெரியவருக்கு வரும் கண்ணீரைத் துடைக்காமல் சிரித்துக்கொண்டே இருக்கிறாள். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் அவள் பெரியவருடைய மூக்கின் இடது குழலை தன் விரலால் அடைத்தாலும் அடைத்துவிடுவாள். பெரியவரும் அதை எதிர்பார்த்துதான் மூக்கை விடைத்துக்கொண்டு விழி இரண்டிலும் இவ்வளவு நீர் கசிய இப்படிப் படுத்திருக்கிறார் போல. ஆனால், முத்து வரும் வரை அவர் உயிர் பிரியக் கூடாது. அவன் வந்துதான் அவரின் கண்ணீரைத் துடைக்க முடியும். அவன் அந்தக் கண்களைத் துடைத்து அவர் கைகளை எடுத்து ஒரு பூனைக்குட்டியைக் கொஞ்ச நேரம் வருடச் செய்து, சரியான நேரத்தில் அவர் கண் சிமிட்டும்போது அவரின் கை விரல்களை அவன் இறுக்கப் பிடிக்க, கன்னியில் இருந்து விடுபட்ட காடையைப் போல அவர் பறந்து போக ஆயத்தமாகும்போது, அவசர அவசரமாக அந்தப் பூனைச் சிரிப்புச் சிரிக்கும் காட்டுப் பேச்சியின் பெயரை அவன் காதில் மட்டும் அவர் சொல்லிவிட்டுப் போகக்கூடும். ஆனால், முத்துதான் இன்னும் வரவில்லையே..! https://www.vikatan.com/
  2. புறாப்பித்து - சிறுகதை சிறுகதை: எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் தற்செயலாகத்தான் அலுவலக மாடி ஜன்னலில் சாய்ந்தபடியே அந்தப் புறாக்களை கோவர்தன் பார்த்தார். அவரது அலுவலகத்தின் எதிரில் மத்திய உணவு சேமிப்புக் கிடங்கு இருந்தது. அதன் சுற்றுச்சுவர் மிக உயரமானது. கறுத்த சுவரின்மீது புறாக்கள் வரிசையாக உட்கார்ந்திருந்தன. ஒரேயொரு சாம்பல் நிறப் புறா. மற்றவை வெள்ளை நிறப் புறாக்கள். மொத்தம் எத்தனை என எண்ணிப்பார்த்தார். பதினாறு புறாக்கள். அலுவலகம், கோவர்தன் இயல்பை மாற்றியிருந்தது. இளைஞனாக இருந்த நாள்களில் இதுபோன்ற புறாக்களைப் பார்த்திருந்தால் இப்படி எண்ணியிருக்க மாட்டார். புறா என்றாலே காதலுக்குத் தூது விடுவது என்ற கற்பனையில் அமிழ்ந்து போயிருப்பார். ஆனால், இன்னும் ஓய்வுபெறுவதற்கு மூன்று வருடங்களே இருக்கும் அரசாங்க குமாஸ்தாவால் இதுபோன்ற கற்பனைகளில் ஈடுபட முடியாது அல்லவா? ஆகவே, வெறுமனே எண்ணிக்கொண்டிருந்தார். உண்மையில் 30 வருடங்களுக்குமேல் அரசுப் பணிபுரிந்தவர்களுக்கு, அரசாங்கத்தின் குணங்கள் வந்துவிடுகின்றன; அவர்களை அறியாமலேயே முகமும் உடலும் செய்கைகளும் மாறிவிடுகின்றன. அரசு அலுவலக நாற்காலி மேஜைகளைப்போல அவர்களும் உருமாறிவிடுகிறார்கள். அதுவும் காலையில் அலுவலகம் வந்தது முதல் இரவு வரை வெறும் கூட்டல் கழித்தல் டோட்டல் என எண்ணிக்கைகளை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிற ஒருவருக்கு, எதைப் பார்த்தாலும் எண்ணத்தானே தோன்றும்! கோவர்த்தனை, அவரின் பிள்ளைகள் கேலி செய்தார்கள். சாப்பிட ஹோட்டலுக்குப் போனால், சாப்பிட்டு முடிப்பதற்குள் டோட்டல் எவ்வளவு என மனக்கணக்காகச் சொல்லிவிடுவார். ``அதான் கம்ப்யூட்டர்ல பில் வருமேப்பா... நீ எதுக்குக் கணக்குச் சொல்றே?” என மகள் கேட்பாள். என்ன பதில் சொல்வது? ஒவ்வொரு பைசாவையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செலவழிக்க வேண்டும். சுத்தமாகக் கணக்குத் தர வேண்டும் என்று வளர்த்த தலைமுறை அல்லவா! இப்போது யார் அப்படிக் கணக்குப் பார்க்கிறார்கள்? ஐந்து பைசா பலசரக்குக் கடையில் விடுதல் என்பதற்காக அம்மா எவ்வளவு சண்டை போட்டிருக்கிறாள். இன்று பைசாக்களும் முக்கியமில்லை; ரூபாய்களுக்கும் அப்படித்தான். ஆனால், அந்தப் பழக்கத்தில் ஊறியவர்களால் கணக்குப் போடாமல் இருக்க முடியாது. ஆகவே, சமீபமாக ஹோட்டலுக்குச் சாப்பிடப் போனால் மனதுக்குள் மட்டும் கணக்குப்போட்டுக் கொள்வார். `சென்னையில் வாழ்க்கையைத் தொடங்கப் போகிறோம்’ என, கல்லூரி முடித்த நாள்களில் நினைத்தபோது எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருந்தது! ஆனால், இந்த 33 வருஷ மதராஸ் வாழ்க்கை அப்படியொன்றும் சோபிக்கவில்லை. வீடு வாங்கியதும் பிள்ளைகள் படித்து முடிக்கப் போவதும்தான் மிச்சம். சிதம்பரம், கடலூர், கரூர், ராசிபுரம் என வேலைக்காக மாறிய ஊர்கள் எதுவும் மனதில் ஒட்டவேயில்லை. உண்மையில் ஒரு கோடி பேருக்கும் அதிகமாக வசிக்கும் இந்த மாநகரில், அவரும் ஒரு துளி; அடையாளமில்லாத துளி. கொட்டும் மழையில் தனித்துளிக்கு ஏதாவது அடையாளம் இருக்கிறதா என்ன? எல்லாத் துளிகளும் ஒன்றுபோல்தானே இருக்கின்றன. வேலை கிடைத்துச் சென்னை வந்த நாள்களில் அறை எடுத்துதான் தங்கினார். அலுவலகம் விட்டவுடன் உடனே அறைக்குப் போய்விட மாட்டார். ஊர் சுற்றிக்கொண்டே இருப்பார். கோயில், கடற்கரை. திருவல்லிக்கேணி வீதிகள், அரசியல் பொதுக்கூட்டம், நூலகம், பிரசங்கம், இசைக் கச்சேரி, இரவுக் கடைகள் என நேரம் போவதே தெரியாது. மேன்ஷன் அறையில் ஒரு வசதியும் கிடையாது. ஆனால், அது எதுவும் மனதில் ஒரு குறையாகத் தோன்றவேயில்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் சில வேளை மூன்று திரைப்படங்கள்கூடப் பார்த்திருக்கிறார். இரவு தேடிப் போய் பிலால் பிரியாணி சாப்பிட்டுவிட்டு வருவார். எல்லாமும் திடீரென அலுத்துப்போனது. உடனே திருமணம் செய்துகொண்டார். புதுமனைவியுடன் சென்னை வந்து தனி வீடு பிடித்துக் குடியேறிய பிறகு, மதராஸ் மிகவும் சுருங்கிப்போய் விட்டது. கடற்கரைக்குப் போய் வருவதே கூடச் சலிப்பூட்டும் வேலையாகி விட்டது. ஒருமுறை கடற்கரையில் ஆயிரக்கணக்கான ஆள்கள் கூச்சலிட்டுக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டதும் அவருக்கு மூச்சுத் திணறத் தொடங்கியது. ``கடல் அலைகள் காலில் படும் வரை போகலாம்’’ என மகள் அழைத்தபோது `அலைகள் தன்னை இழுத்துக்கொண்டு போய்விட்டால் என்ன ஆவது!’ என்ற பயம் மேலோங்கியது. அவர் போகாதது மட்டுமின்றி, மகளையும் `அருகில் போகக் கூடாது’ எனத் தடுத்தார். ``உங்களுக்கு வயதாகிவிட்டது. அதான் தேவையில்லாமல் பயப்படுகிறீர்கள்’’ என மனைவி கோபித்துக் கொண்டாள். அது நிஜம்தான் என உணர்ந்தார். உண்மையில், இது தேவையில்லாத பயம்தானா, வயதானவுடன் ஏன் உலகின் சின்னஞ்சிறு விஷயங்கள்கூட இத்தனை பூதாகரமாகத் தெரிகின்றன? எதற்கெடுத்தாலும் பயம் வருகிறது. கவலையும் கோபமும் பீறிடுகின்றன. ஒருநாள் அதைப் பற்றி அவரது அலுவலகத்தில் பேச்சு வந்தபோது டைப்பிஸ்ட் சுந்தரி சொன்னாள், ``உடம்பு நாம சொன்னபடி கேட்காமப் போக ஆரம்பிச்சுட்டா, மனசு நிலையில்லாமப்போயிடும். அதுக்கப்புறம் நாள்பூரா உடம்பைப் பற்றியேதான் நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கணும்னு தோணும். இருபது வயசுல யாரு உடம்பைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டா? இரும்பைக் குடுத்தாலும் கடிச்சுத் தின்னுட்டுப் போயிட்டே இருந்தோம். அது இப்போ முடியுமா? உளுந்துவடை சாப்பிட்டா ஜீரணமாக அரை நாள் ஆகுது.`` அதை கேட்டுப் பலரும் சிரித்தார்கள். ஆனால், கோவர்தனுக்குத் துக்கமாக இருந்தது. அவள் சொல்வது உண்மை. தனது பயத்தின் ஆணிவேர் உடம்பு. உண்மையில் நாமாகத்தான் அதைக் கெடுத்துக்கொண்டோம். அதில் அரசாங்க அலுவலகத்துக்கு முக்கியப் பங்கு இருக்கிறது. இனி கவலைப்பட்டு என்ன ஆகப்போகிறது? மாநகரில் ஒவ்வொரு நாளையும் கடந்து போவதும் சலிப்பாக இருக்கிறது. சினிமா, நியூஸ்பேப்பர், கோயில், பாட்டு எதையும் பற்றிக்கொண்டுவிட முடியவில்லை. எல்லாமும் சலிப்பாக இருக்கின்றன. அலுவலகத்தில் முன்பெல்லாம் கேரம் ஆடுவார்கள். டீ குடித்தபடியே மணிக்கணக்கில் அரட்டையடிப்பார்கள். அதெல்லாமே செல்போன் வந்தவுடன் முடிந்துபோனது. அலுவலகத்தில் கூடி விளையாடுவதும் பேசிச் சிரிப்பதும் அறுந்து போய்விட்டன. கோவர்தனுக்கு, ஒவ்வொரு நாள் அலுவலகத்துக்கு வரும்போதும் விருப்பமே இல்லாத வேலையைச் செய்வதாகவே தோன்றும். டிபன்பாக்ஸை மேஜைக்குக் கீழே வைத்துவிட்டு மேஜை டிராயரை இழுக்கும்போது 30 வருடங்களை இழுப்பதுபோலவே தோன்றும். அலுவலகத்தில் மட்டுமல்ல, தன் மீதும் சிலந்திவலை படிந்து கொண்டேவருகிறது. அதைத் துடைத்துச் சுத்தம் செய்ய முடியாது. இனி, தான் ஒரு சிலந்திவலை படிந்த மனிதன் மட்டுமே என நினைத்துக்கொள்வார். இப்படிச் சொல்ல முடியாத மனவேதனையும் இறுக்கமும் சலிப்புமான ஒரு நாளில்தான் கோவர்தன் அந்தப் புறாக்களை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தார். ஐந்து நிமிடம் பார்த்தபிறகு அந்தப் புறாக்களின் வெண்மை மீது ஈர்ப்பு உருவாக ஆரம்பித்தது. எவ்வளவு வெண்மை, தூய்மை! இந்த நகரின் எந்தத் தூசியாலும் புகையாலும் அந்த வண்ணத்தை மாற்ற முடியாது. புறாக்கள் வரிசையாக உட்கார்ந்திருந்தன. எதற்கோ காத்திருப்பது போன்ற அதன் பாவனை. இவற்றில் யார் பாஸ், யார் ஸ்டெனோ, யார் ஹெட்கிளார்க்? புறாக்களுக்குள் ஒரு பேதமும் இல்லை. ஒரு புறா, சிறகைக் கோதிவிட்டபடியே இருந்தது. இன்னொரு புறா, பறக்க எத்தனிப்பதுபோல் தயாராக இருந்தது. இரண்டு புறாக்கள், ஒன்றோடு ஒன்று அலகை உரசிக்கொண்டிருந்தன. இந்த வரிசையைவிட்டு ஒரு புறா தனியே விலகி உட்கார்ந்திருந்தது. தன்னைப்போல அதற்கும் இந்த நகரம் சலிப்பாகியிருக்கும்போல! கோவர்தன் புறாக்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். சட்டென எல்லாப் புறாக்களும் கோட்டைச் சுவரைவிட்டு வானில் பறந்தன. எங்கே போகின்றன? இந்தப் புறாக்கள் எங்கே தங்கியிருக்கின்றன? எதற்காக இந்த அவசரம்? புறாக்கள் இல்லாத கோட்டைச் சுவரைக் காணும்போது, விடுமுறை நாளில் காணப்படும் அரசாங்க அலுவலகத்தின் சாயல் தெரிந்தது. அந்தச் சுவரையே நெடுநேரம் வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.ஹெட்கிளார்க் அருணன் திரும்பிப் பார்த்து, ``என்ன சார்... குடோன்ல அப்படி என்ன பார்க்கிறீங்க?’’ எனக் கேட்டார் ``சும்மாதான். காற்று வரலை!’’ என்று சமாளித்தார். அன்று கோவர்தன் வீடு திரும்பும் வரை மனதில் புறாக்களே நிரம்பியிருந்தன. வீட்டுக்கு வந்தவுடன் வழக்கத்துக்கு மாறாகப் பழைய டைரி ஒன்றில் பென்சிலால் புறா ஒன்றை வரைய முற்பட்டார். அதையும் ஏதோ அலுவலக வேலை என்றே மனைவி நினைத்துக் கொண்டாள். கோவர்த்தனால் நினைத்ததுபோலப் புறாவை வரைய முடியவில்லை. நான்கைந்து முறை வரைந்து பார்த்துத் தோற்றுப்போனார். மறுநாள் காலையில் அலுவலகம் போனவுடன் புறாக்கள் சுவருக்கு வந்துவிட்டனவா என ஆர்வமாகப் பார்த்தார். புறாக்களைக் காணவில்லை. மதியம் வரை அடிக்கடி எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார். 3 மணி அளவில் ஒவ்வொரு புறாவாக வந்து அமர ஆரம்பித்தது. சரியாக அதே 16 புறாக்கள். பிரிக்க முடியாத தோழர்களைப் போன்று ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தன. தானியத்தைக் கொத்திக்கொண்டு வந்து சாப்பிடத்தான் அமர்ந்திருக்கின்றன என முதலில் நினைத்தார். ஆனால், அந்தப் புறாக்களை உன்னிப்பாகக் கவனித்தபோது அவை எதையும் உண்ணவில்லை என்பதைத் தெரிந்துகொண்டார். பிறகு என்னதான் செய்கின்றன, எதற்காக இங்கே கூடுகின்றன? புறாக்கள் திடீரென பறந்து ஒரு வட்டமடித்துவிட்டுத் திரும்பவும் அதே இடத்தில் வந்து அமர்ந்தன. இந்தச் சுவர், அதன் விளையாட்டு மைதானமா... அல்லது தியான மண்டபமா? அந்தப் புறாக்களுக்குள் எது வயதானது? இவை எந்த ஊர்ப் புறாக்கள்? எதையுமே அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், அவற்றைப் பார்க்கப் பார்க்கக் கிளர்ச்சியூட்டுவதாகயிருந்தது. ஜன்னலில் நீண்டநேரம் சாய்ந்தபடி புறாக்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவரது பின்னால் நின்றபடி ஹெட்கிளார்க் சுந்தரம் சொன்னார், ``முன்னாடியெல்லாம் நிறைய புறாக்கள் வரும் சார். இப்போ குறைஞ்சிருச்சு.’’ ``நீங்க வாட்ச் பண்ணியிருக்கீங்களோ?’’ எனக் கேட்டார் கோவர்தன். ``சும்மா பார்ப்பேன். இந்த ஆபீஸ்ல பொழுதுபோக வேற என்ன இருக்கு?’’ என்றபடியே தைலத்தை எடுத்து நெற்றியில் தேய்த்துக்கொண்டார். ``இந்தச் சுவர்ல மட்டும்தான் புறா வருதா, இல்லை வேற இடங்களும் இருக்கிறதா?’’ எனக் கேட்டார் கோவர்தன் ``மசூதி முன்னாடி நிறைய புறாக்கள் இருக்கும். பழைய சஃபையர் தியேட்டர் எதிர்லகூட நிறைய நிக்கும். இப்போ அமெரிக்காக்காரன் எம்பசிக்குப் பயந்து அதுவும் ஓடிப்போயிருச்சோ என்னவோ!’’ எனச் சொல்லிச் சிரித்தார் `ஒரே எண்ணிக்கையில் எதற்காக புறாக்கள் வருகின்றன, எப்படி இந்த இணக்கம் உருவானது, இது வெறும் பழக்கம்தானா, புறாக்கள் ஏன் காட்டைத் தேடிப் போகாமல் இப்படி மாநகருக்குள் சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன?’ அலுவலகத்தைவிட்டு இறங்கிப் போய்ப் புறாக்களை அருகில் பார்க்கவேண்டும்போலிருந்தது. செருப்பை மாட்டிக்கொண்டு கீழே இறங்கிப் போனார். கேட்டில் வாட்ச்மேனைக்கூடக் காணவில்லை. உலர்ந்துபோன புற்களும் பெயர் அறியாத செடிகளும் அடர்ந்திருந்தன. உள்ளே நடக்க நடக்க நெல் வேகவைக்கும்போது வரும் வாசனைபோல அடர்ந்த மணம். மழைத்தாரை வழிந்து கறுப்பேறிய சுவரில் சினிமா போஸ்டர் ஒன்று ஒட்டப்பட்டுக் கிழிந்துகிடந்தது. கோவர்தன், புறாக்கள் நின்றிருந்த சுவரின் அருகில் போனார். ஆள் அரவம் கேட்டால் பறந்துவிடுமோ எனப் பதுங்கியபடியே ஓரமாக நின்றார். அந்தப் புறாக்களில் ஒன்று, அவரைக் கண்டபோதும் காணாதது போல கழுத்தைத் திருப்பிக்கொண்டது. புறாக்களின் விம்மல் சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டு க்கொண்டிருந்தது. அது காசநோயாளியின் இழுப்புச் சத்தம்போல இருந்தது. புறாக்கள், தங்கள் நேரம் முடிந்துவிட்டது என்பதுபோல எழுந்து அவரைக் கடந்து பறந்தன. விலகி நின்றிருந்த ஒற்றைப் புறா, தனியே கடந்து போனது. அவர் அலுவலகத்துக்குப் போவதற்காகத் திரும்பி நடந்து வந்தபோது வாட்ச்மேன் ``என்ன சார், உள்ளே யாரைப் பார்க்கப் போனீங்க?’’ என்று கேட்டார். ``பக்கத்து ஆபீஸ்’’ என்று சொல்லி, பொய்யாக ஒரு சிரிப்பை வெளிப்படுத்தினார். அதற்குமேல் வாட்ச்மேன் எதையும் கேட்டுக்கொள்ளவில்லை. `இது என்ன பைத்தியக்காரத்தனம்... எதற்காக இப்படிப் புறாக்களைக் காண்பதற்காக இறங்கி வந்திருக்கிறேன்?’ என, தனக்குத் தானே கேட்டுக்கொண்டார். பிறகு, ஆபீஸ் வந்தபோதும் அந்தப் புறாக்களைப் பற்றியே யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். அன்றைக்கு ஆபீஸிலிருந்து நேரடியாக வீட்டுக்குப் போகாமல் எங்கெங்கெல்லாம் புறாக்கள் தென்படுகின்றன எனப் பார்க்கத் தொடங்கினார். அது வேடிக்கையான செயலாக இருந்தது. ஆனால், அவர் நினைத்ததுக்கு மாறாக நகரின் பல்வேறு இடங்களில் புறாக்கள் தென்பட்டன. ஒவ்வொன்றாக எண்ணத் தொடங்கினார். மனது ஏனோ மிகுந்த சந்தோஷமாகயிருந்தது. அதன் பிறகு ஆயிரம்விளக்கு, ராயப்பேட்டை, திருவல்லிக்கேணி, மயிலாப்பூர், தி.நகர், சைதாப்பேட்டை, மேற்கு மாம்பலம், குரோம்பேட்டை, தாம்பரம் என வீட்டுக்கு வரும் வழியெங்கும் புறாக்களைத் தேடிக் காண ஆரம்பித்தார். எங்கே, எந்த இடத்தில் எத்தனை புறாக்கள் ஒன்றுசேருகின்றன. அவை எப்படி இருக்கின்றன என ஆராய ஆராய, மகிழ்ச்சி பெருகியது. புறாக்களின் எண்ணிக்கையைக் குறித்துக்கொள்வதற்காகச் சிறிய பாக்கெட் நோட் ஒன்றை வாங்கி வைத்துக்கொண்டார். திடீரென நகரம் புதிதாக உருமாறியதுபோல் இருந்தது. எத்தனையோ அறியாத ரகசியங்களுடன் நகரம் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது எனத் தோன்றியது. இத்தனை ஆயிரம் புறாக்கள் இந்த நகரில் இருப்பது ஏன் மக்கள் கவனத்தை ஈர்க்கவேயில்லை? இந்தப் புறாக்கள் ஏன் இடிபாடுகளுக்குள்ளேயே அதிகம் வாழுகின்றன? புறாக்கள் துறவிகளா, ஏன் அவை எதற்காகவும் உரத்துச் சண்டையிடுவதில்லை? மசூதிகளில், கோயில்களில், தேவாலயங்களில் ஏன் அதிகம் புறாக்கள் காணப்படுகின்றன? ஒருவேளை, புறாக்கள்தான் வானுலகின் தூதுவர்களா! பார்க்கப் பார்க்க, புறா விசித்திரமான பறவையாகத் தோன்ற ஆரம்பித்தது. வீட்டுக்கு வந்த பிறகு ஏதேனும் ஒரு சேனலில் புறாவைப் பற்றி ஏதாவது காட்ட மாட்டார்களா எனத் தேட ஆரம்பித்தார். இணையத்தில் தேடி விதவிதமான புறாக்களின் புகைப்படங்களைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார். வீட்டில் அவரது திடீர் மாற்றத்தை மகளோ, மகனோ, மனைவியோ புரிந்துகொள்ளவேயில்லை ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் அவர் புறாக்களைத் தேடிச் சுற்ற ஆரம்பித்தார். `புறாக்கள் ஒருமுறை ஜோடி சேர்ந்தால் அது பிரிந்திடாது’ என்றார்கள். அது உண்மைதான் என நினைத்துக்கொண்டார். வளர்ப்புப் புறாக்கள் எங்கே விட்டாலும் வீடு திரும்பிவிடக்கூடியவை என்பது அவருக்கு வியப்பாக இருந்தது. தன்னைப்போல்தான் அந்தப் புறாக்களுமா? வீடுதான் அதன் உலகமா? கூண்டை ஏன் இவ்வளவு நேசிக்கின்றன? வானம் எவ்வளவு பெரியது... அதில் பறந்து மறைந்து போய்விடலாம்தானே! தாங்கள் எப்போதும் அமரும் சுவரை இடித்துவிட்டால்கூட அதே இடத்துக்குப் புறாக்கள் திரும்பி வந்துகொண்டிருக்கும் என்றான் உணவு சேமிப்புக் கிடங்கு வாட்ச்மேன். இது மடமைதானா, அல்லது `அந்தச் சுவர்கள் வெறும் தங்கிச் சென்ற இடமில்லை’ என புறாக்கள் உணர்ந்துள்ளனவா! புறா பித்து பிடித்துக்கொண்ட பிறகு, அவர் சில நாள்கள் மின்சார ரயிலில் பயணம் செய்தார். சில வேளைகளில் நகரப் பேருந்தில் இருந்தபடியே புறாக்கள் நிற்கும் இடத்தைக் கடந்து போனார். ஒருமுறை அப்படி ராயப்பேட்டையில் ஷேர் ஆட்டோ ஒன்றில் போய்க்கொண்டிருந்தபோது அருகில் அமர்ந்திருந்த பர்தா அணிந்த இளம்பெண் ஒருத்தி, ஆள்களை இடித்துக்கொண்டு இறங்க முற்படுவள்போல உடலை வெளியே இழுத்துத் தகரக்கூரை ஒன்றின் மீதிருந்த புறாக்களை வேடிக்கை பார்த்தாள். அது அவருக்குச் சிரிப்பாக இருந்தது. ஷேர் ஆட்டோவில் இருந்தவர்கள், அவளது செய்கையால் எரிச்சலடைந்து திட்டினார்கள். அதைப் பொருட்படுத்தாதவள்போலச் சிரித்துக்கொண்டாள். பிறகு அவர் கேட்காமலே சொன்னாள், ``எனக்குப் புறான்னா ரொம்பப் பிடிக்கும். எங்க வீட்ல புறா வளர்த்திருக்கோம். வாப்பா, புறா பந்தயமெல்லாம் விடுவாங்க!’’ `அப்படியா!’ என்பதுபோலத் தலையாட்டிக் கொண்டார் ஷேர் ஆட்டோ போய்க்கொண்டேயிருந்தது. ஒரு வளைவை நோக்கிச் செல்லும்போது அவராகச் சொன்னார் ``உங்க லெஃப்ட்ல ஒரு மெக்கானிக் ஷாப் வரும். அதுமேல புறாக்கூட்டம் இருக்கும் பாருங்க.`` அவர் சொன்னதுபோலவே புறாக்கள் கூட்டமாக இருந்தன. அவள் அவசரமாகப் புறாக்களை எண்ணத் தொடங்கினாள். அவள் எண்ணி முடிப்பதற்குள் அவர் எண்ணிக்கையைச் சரியாகச் சொன்னார். ``உங்களுக்கு எப்படிப் புறா இங்க நிக்கும்னு தெரியும்?`` என்றாள். `இருபது வயதுப் பெண் இப்படிச் சிறுமிபோல வியப்போடு கேட்கிறாளே!’ என நினைத்தபடியே ``எல்லாப் புறாக்களையும் எண்ணி, கணக்கு எடுத்து வெச்சிருக்கேன்`` என்று தனது சிறிய நோட்டை எடுத்துக் காட்டினார். அவளால் நம்ப முடியவில்லை. சட்டைப்பையில் இருந்த பாக்கெட் நோட்டை அவளிடமே கொடுத்தார். அவள் அவசரமாக அதைப் புரட்டினாள். உள்ளே இடம்வாரியாகப் புறாக்களின் எண்ணிகை பதிவுசெய்யப்பட்டிருந்தது ``எதுக்குப் புறாவை கவுன்ட் பண்றீங்க?`` என்று கேட்டாள். ``சும்மாதான்`` எனச் சொல்லிச் சிரித்தார் ``எனக்கும் இப்படிச் செய்யணும்னு ஆசையா இருக்கு. ஆனா, ஹஸ்பண்டுக்கு இதெல்லாம் பிடிக்காது`` என்றபடியே அந்த நோட்டைத் தடவிக்கொடுத்தாள். பாலத்தையொட்டி ஷேர் ஆட்டோ நின்றபோது, அதிலிருந்து இறங்கும் முன்னர் அவரிடம் அந்த நோட்டைக் கொடுத்தபடியே சொன்னாள், ``புறாவை ஃபாலோ பண்ணக் கூடாது. அப்படிப் பண்ணினா, அது கனவுல வந்துடும்.`` அப்படி அவள் சொன்னது, அவரை மிகவும் சந்தோஷப்படுத்தியது. அன்றைய கனவில் ஒரு புறாவாவது வந்துவிடாதா என ஏங்கினார். உண்மையில் அவருக்குக் கனவு வருவதேயில்லை. அலுவலகத்தில் சில வேளை பகற்கனவு வந்திருக்கிறது. ஆனால், இரவில் கனவே வருவதில்லை. வீட்டுக்கு வரும்போது அந்தப் பெண்ணைப் பற்றியும் புறாக்களைப் பற்றியுமே நினைத்துக்கொண்டு வந்தார். இரவு 9 மணிக்கெல்லாம் உறங்கவும் சென்றுவிட்டார். அவர் கனவில் புறாக்கள் வரவேயில்லை. ஆனால், அவரது வாழ்க்கையில் முன்பு ஒருபோதுமில்லாத புதிய சந்தோஷம் பரவத் தொடங்கியிருந்தது. காலையில் சவரம் செய்து கொள்ளும்போதே `அந்தப் பர்தா அணிந்த பெண்ணை மீண்டும் காண்போமா?’ என யோசித்தபடியே சவரம் செய்தார். திடீரென அவரும் புறாவைப்போல வெள்ளை உடை அணிந்துகொள்ள ஆசைப்படத் தொடங்கினார். கோபத்தில் கத்துவதைவிட்டு, மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தார். கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒழுங்கு, புறாக்களுக்குள் இருக்கின்றன. அவை உத்தரவுக்காகக் காத்திருப்பதில்லை. ஆனால், சட்டென ஒரே நேரத்தில் ஒன்றாகப் பறக்கின்றன. காகங்களைப்போலக் கத்திச் சத்தம்போட்டுப் பசியை வெளிக்காட்டிக்கொள்வதில்லை எனப் புறாக்கள் அவருக்குப் புதிய வகை அனுபவத்தின் கதவைத் திறந்துவிட்டன. நகரம் என்பது மனிதர்களுக்கானது மட்டுமல்ல, ஆயிரமாயிரம் புறாக்கள், பறவைகள், நாய்கள், பூனைகள், எலிகள், நுண்ணுயிர்கள் எல்லாமும் ஒன்று சேர்ந்து வாழ்வதற்கும்தான். அதனதன் பசிக்கு அதனதன் தேடல். யாருக்கும் எதுவும் எளிதாகக் கிடைத்துவிடுவதில்லை. நகரில் எதுவும் நிரந்தரமில்லை. கிடைக்கிற சுவரில் நிற்கவேண்டியதுதான். அவருக்கு, வாழ்க்கையைப் பற்றியிருந்த பயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகிப் போக ஆரம்பித்தது. பிறகு ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று ராயப்பேட்டை மணிக்கூண்டுப் பகுதியில் புறாக்களைத் தேடி அலைந்துகொண்டிருந்தபோது ``நான்தான் முதல்ல பார்த்தேன்” என்ற குரல் கேட்டது. அதே பர்தா அணிந்த இளம்பெண். கையில் ஒரு கூடையுடன் இருந்தாள். அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தார். ``இங்கேயா சார் உங்க வீடு?`` என்று கேட்டாள் ``இல்லை, கிழக்குத் தாம்பரம்`` என்றார். ``புறாவைத் தேடியா இங்க அலையுறீங்க?” எனக் கேலிசெய்தாள். ``அதெல்லாமில்லை. இன்னிக்கு ஹாலிடே. அதான் இப்படி...” எனச் சமாளித்தார். அவள் சிரித்தபடியே ``எங்க வாப்பாகூட உங்களை மாதிரிதான். எந்நேரமும் புறா புறானுதான் கிடப்பாரு. அவரு புறாகூடப் பேசுவாரு. நீங்க பேசுவீங்களா?” ``அதெல்லாம் தெரியாது” ``நாம பேசினா புறாவும் பேசும்னு வாப்பா சொல்வாரு” ``நீங்க சொன்னா நிஜமாத்தான் இருக்கும்” என்றார் கோவர்தன். ``என்மேல அவ்வளவு நம்பிக்கையா?” எனக் கேட்டாள் அந்த இளம்பெண். என்ன சொல்வது எனத் தெரியாமல் மௌனமாக நின்றார். ``அந்த நோட்டை எனக்குக் குடுப்பீங்களா?” ``தந்தா, என்ன குடுப்பே?” ``ஒரு டீ வாங்கித் தர்றேன்” ``நிஜமாவா?” ``ஆமா. ஆனா, நோட்டை எனக்கே குடுத்தரணும்” ``நீ என்ன செய்வே?” ``வீட்ல அதை வெச்சுக்கிட்டு நானா கற்பனை பண்ணிக்கிட்டு இருப்பேன். அதான் எந்த இடத்துல எத்தனை புறா வருதுனு டீடெயிலா போட்டிருக்கீங்களே!” ``நேர்ல போய்ப் பார்க்க ஆசை வராதா?” ``நான் என்ன ஆம்பளையா... புறா பின்னாடி சுத்திக்கிட்டே இருக்கிறதுக்கு, பொழப்பைப் பார்க்க வேணாமா?” அவள் சொன்னவிதம் அவரைக் குத்திக் காட்டியதுபோல அவளுக்குத் தோன்றியிருக்கக் கூடும். ``நான் உங்களைச் சொல்லலை” என்று மறுபடியும் சிரித்தாள். ``உண்மையைத்தானே சொன்னே?” என்றார். ``உங்களுக்குக் கோபம் வரலையா?” எனக் கேட்டாள் ``இல்லை” எனத் தலையாட்டினார். ``அப்போ வாங்க” என அருகில் உள்ள டீக்கடைக்கு அழைத்துப்போய் ஒரு டீ வாங்கித் தந்தாள். ``நீ குடிக்கலையா?” என்றதற்கு ``ஐயயோ! ரோட்ல நின்னு டீ குடிச்சேன்னு தெரிஞ்சா கொன்னுபோட்ருவாங்க” என்றாள். கோவர்தன் டீயை மெதுவாக உறிஞ்சிக் குடித்தபடியே அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவள் கைகள் அந்த பாக்கெட் நோட்டுக்காக நீண்டபடியிருந்தன. ``நோட்டைத் தர மாட்டேன்” என்றார் கோவர்தன். ``என்னை ஏமாத்திட்டீங்களா?” என வருத்தமான குரலில் கேட்டாள். ``இல்லை, சும்மா சொன்னேன். இந்தா” என அந்த நோட்டை எடுத்து நீட்டினார். அவள் வாங்கிப் பிரிக்கக்கூட இல்லை. கையில் இருந்த கூடையில் போட்டுக்கொண்டாள். ``உன் பேரு என்ன?” என்றார் கோவர்தன். அவள் பெயரைச் சொல்லாமலேயே ரோட்டைக் கடந்து போனாள். டீக்கடை முன்பாகவே நெடுநேரம் நின்றுகொண்டிருந்தார் கோவர்தன். சந்தோஷமும் வருத்தமும் ஒன்றுகலந்து மனதில் பீறிட்டுக்கொண்டிருந்தன. அன்று இரவு, கடைசிப் பேருந்தைப் பிடித்துதான் வீடு திரும்பினார். வீடு வந்த பிறகும் உறக்கம் கூடவில்லை. எழுந்து சாய்வு நாற்காலியில் படுத்தபடியே அந்தப் பெண்ணைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தார். `அந்தப் பெண் இந்நேரம் வீட்டில் தன் பாக்கெட் நோட்டை வைத்துக்கொண்டு புறாக்களைக் கற்பனையில் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள்’ எனத் தோன்றியது திடீரென, தான் 25 வயதுக்குத் திரும்பிவிட்டதுபோல் இருந்தது. தனது பழைய கறுப்பு-வெள்ளைப் புகைப்படங்களை பீரோவிலிருந்து எடுத்துப் புரட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பையன் நான் அல்ல. அந்தப் புகைப்படங்களிலிருந்து வெகுதூரம் விலகி வந்துவிட்டேன். இப்போதைய தன் முகம் தனக்கே பிடிக்க வில்லை. அன்று அவளது நினைவாகவே சாய்வு நாற்காலியில் உறங்கிப்போனார். கனவில் புறா வந்திருந்தது. அதன் பிறகு அவர் ஒவ்வொரு முறை புறாவைக் காணும்போது அவருக்கு அந்த இளம்பெண் நினைவு வரத் தொடங்கியது. புறாக்களை எண்ணத் தொடங்கியபோது அவரை அறியாமல் ஒரு குற்றவுணர்ச்சி எழுந்தது. `இதைத் தன் மனைவி கண்டுபிடித்துவிடுவாளா!’ எனச் சந்தேகம்கொண்டார். பிறகு, தனக்குத்தானே `இது வெறும் சந்திப்புதான். அதற்குமேல் ஒன்றுமில்லை’ எனச் சொல்லிக் கொண்டார். பர்தா அணிந்த இளம்பெண்ணைப் பற்றி நினைக்க நினைக்க, தன் மீது ஒரு புறா வந்து அமர்ந்துவிட்டுப் பறந்து போய்விட்டதுபோல் இருந்தது. `தான் ஒரு கற்சுவர். சுவர்கள் விரும்பினால் புறாக்கள் வந்து விடுவ தில்லை. புறாக்கள் அமர்வ தாலேதான் சுவர் அழகுபெறுகிறது. சுவர்கள், புறாக்களை நினைத்து வருந்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டியதுதான்போலும்’ என நினைத்துக்கொண்டார் ஹெட்கிளார்க், அவர் காதில் விழும்படி யாரிடமோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்... ``திங்கறதும் தூங்குறதும் மட்டுமா சார் மனுஷன்... அவனுக்குனு ஒரு சந்தோஷம் வேணாமா? என்ன சார் இருக்கு இந்த ஊர்ல? எல்லாத்துக்கும் காசு காசுனு புடுங்கிருறாங்க. வீடும் அப்படித்தான் இருக்கு... ஊரும் அப்படித்தான் இருக்கு.’’ ``சரிதான்’’ என்று சத்தமாகச் சொன்னார் கோவர்தன். ஏன் இவ்வளவு சத்தமாகச் சொன்னார் என, குழப்பத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் ஹெட்கிளார்க். அவர் பார்வையில் படாமல் தலையைக் குனிந்துகொண்டார் கோவர்தன். அந்த நிமிடம் இருக்கையையொட்டிய ஜன்னல் திறந்திருப்பது தொந்தரவாகத் தோன்றியது. https://www.vikatan.com/
  3. அவை ஊளையிடுகின்றன - கலைச்செல்வி ஓவியங்கள் : ரமணன் சுவரின் மறுபக்கம் அவை உறுமத் தொடங்கியிருந்தன. ஆரம்பக்கட்ட உறுமல்தான். ஆனால், அந்த ஒலியே அவளை மருளவைத்தது. கைகள் இரண்டையும் மடித்து, உடலைக் குறுக்கிச் சுவரோரமாகப் பம்மிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். சில சமயங்களில் உறுமலோடு நின்றுவிடலாம். ஆனால், அது வெகுசில நேரங்களில் மட்டுமே. பெரும்பாலும் அவை பெருங்குரைப்புகளாக மாறிவிடும். தொடர்ந்து உறுமல் ஒலி கேட்பதுபோலிருந்தாலும் சாளரத்தின் வழியே எட்டிப் பார்க்கும்போது, ஏதும் தட்டுப்படுவதில்லை. ஆனால், அதுகூட வெகுசில நேரங்களில் மட்டுமே. ஒருவேளை இப்போதும் அப்படித்தானோ... சுவரோடு காதை நெருக்கிவைத்துக்கொண்டாள். இல்லை... அவை நடமாடுகின்றன. அவளைக் கண்காணிப்பதற்குத் தோதான இடத்தைத் தேடி அங்குமிங்கும் அலைகின்றன. விறுக்கென்று அடிவயிறு குழைந்து பயம் கவ்வி இழுத்தது அவளை. அவளைக் கண்காணிக்கவே அவை வருகின்றன. அவளுடையவை அத்தனையும் இப்படித்தான் உருவப்பட்டன. தொடர்ந்து தான் கண்காணிப்பில் இருப்பதை அவள் உணர்ந்தேயிருந்தாள். முதலில் உறுமல்கள் சன்னமாக எழும். பிறகு, குரைப்பாக மாறும். குரைப்பு முதலில் ஒன்றிலிருந்துதான் தொடங்கும். பிறகு, நாலைந்து இல்லையில்லை... ஏழெட்டு இருக்கலாம். குரைப்பு அடக்க முடியாததாகிவிடும். அடர்க் கருப்பில், அல்லது திட்டுத்திட்டான கருப்பில், வெளிர் செம்மண் நிறத்தில்... நிறம் வெவ்வேறாக இருந்தாலும் எல்லாமே வளர்த்தியாகவும் தாட்டியமாகவும் இடைவிடாது குரைக்கும் சுபாவத்துடன் இருந்தன. கலவரத்தோடு கதவை ஏறிட்டாள். தாழிடப்பட்டுத்தானிருந்தது. ஆனாலும், உளுத்துப்போன தாழ்ப்பாள். எப்படியாக இருந்தாலும் தாழ்ப்பாள் வீட்டுக்குப் பாதுகாப்பு; வீடு அவளுக்குப் பாதுகாப்பு. வீடு என்றாலே பாதுகாப்புதானே... அதுவும் நிறைந்த வீடென்றால்... கணவன், மூன்று மகன்கள் என நிறைந்த வீடு. பூர்விக வீட்டை இடித்துவிட்டு, புதிதாகக் கட்டத் தொடங்கியபோது அகலக்கால் வைக்கிறோமோ என அவளுக்குப் பயம் வந்தது. கணவன் சொன்னான், “வருசம் ஒருக்காவா கட்றோம்..?” பிறகு கணவனுக்குப் பயம் வந்தது. ‘‘மூணு பயலுவன்னு ஆயிடுச்சு. சின்னதுன்னாலும் ஆளுக்கொரு ரூமா தடுத்துட்டா நல்லாருக்கும்.” அவள் சொன்னாள், “நல்லாதான் இருக்கும்.” ஆமோதித்தான். இரட்டைக்கட்டு வீடோ முற்றம்வைத்த பெரிய பரப்போ இல்லையென்றாலும், முன்கூடம், சமையலுக்கு ஒன்று, பத்தாயம் வைக்க ஒன்று, படுக்க ஒன்றுமாக இருந்த அறைகளைப் புதிதாக்கினார்கள். மிஞ்சிய மணலில் பயல்கள் ஏறி விளையாடுவதும், விளையாடிய களைப்பில் அதிலேயே உறங்குவதுமாக நாள்கள் கடந்தபோது, அந்தத் தொழிற்சாலை அங்கு வரப்போவது யாருக்கும் தெரியவில்லை அல்லது யாரும் உணரவில்லை. அவை நடமாடத் தொடங்கிவிட்டன. உக்கிரமான நடமாட்டம். பெருங்குரைப்பை உள்ளே அழுத்திக்கொண்டு உறுமலை உயர்த்தியிருந்தன. சன்னல்களை அடைக்க முடியாது. கதவுகள் உளுத்து உதிர்ந்துவிட்டன. வெறும் கம்பிகள் மட்டுமே... அதுவும் துருவேறி... ஒருமுறை கம்பியை இறுகப் பிடித்தபோது அது கையோடு பிடுங்கிக்கொண்டு வந்தது. நல்லவேளை, அந்த இடைவெளியில் அவற்றின் உடல் நுழைய முடியாது. ஆனால், புழுதிக்குத் தடையில்லை. தெருப்புழுதி... ஓட்டமும் நடமாட்டமுமாக அவை கிளர்ந்தெழுப்பும் புழுதி. வெயிலும் சேர்ந்துகொண்டதால் உக்கிரமாக இருந்தது. மகன்கள் விளையாடும்போதும் இப்படித்தான் புழுதி கிளம்பும். ஒருவேளை விளையாடச் சென்ற பயல்கள்தான் புழுதியைக் கிளப்பிவிடுகிறான்களோ? அய்யய்யோ... இத்தனை சனியன்களை ஒண்ணா பாத்தா சின்னப்பய பயந்துக்குவானே. தாழ்ப்பாளை நீக்க எழுந்தபோது, அவை ஒருசேர பெருவொலியில் குரைக்கக் தொடங்கின. பேரொலி... குடலை உருவி இழுப்பதுபோன்று காதில் அறையும் ஒலி. காதுகளை இறுகப் பொத்திக்கொண்டு குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்தாள். சுவர் பலவீனத்தில் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. எந்நேரமும் விழுந்துவிடலாம். உடலை நகர்த்தி நகர்த்தி நடுக்கூடத்துக்கு வந்தாள். நடுக்கூடத்தில்தான் அவள் கணவன் படுத்திருப்பான். இறுதியாகவும் இங்குதான் கிடத்திவைக்கப்பட்டிருந்தான். முடிந்துவிட்டது, எல்லாமும் முடிந்துவிட்டது. அந்தத் தொழிற்சாலை இங்கு ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது, எல்லோருக்கும் எல்லாமும் முடிந்துவிடும் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. “மண்ணுந்தண்ணியும் வெஷமாப் போச்சு”னு இப்போ சொல்வதுபோல அப்போ ஒருவர்கூடச் சொல்லவில்லை. சொன்னால் மட்டும் என்ன செய்ய முடியும். சொற்களை அம்பலம் ஏற்றப் பணம் வேண்டுமே. அது சில்லறையாகக்கூட இல்லாததால் எல்லோரும் சிதறிப்போனார்கள். சிலர் அதே தொழிற்சாலையில் கூலிகளாகச் சேர்ந்தார்கள். இவளின் பிள்ளைகள் அதற்கும் லாயக்கற்ற வயதில் இருந்தனர். ஆனாலும், பெரியவன் பத்து முடித்திருந்ததில், ‘‘கம்பெனியில் வேலை இருக்கும்’’ என்றான் குமார், வேலைக்கு ஆள் பிடிக்கும் ஏஜென்ட். நான்குவழிச் சாலைப் பணிக்குச் சிலர் சென்றுவிட்டனர். வயதானவர்கள் பிடிவாதமாக நகர மறுத்துவிட்தைப்போல இவள் கணவனுக்கும் பிடிவாதம் இருந்தது. காதைப் பிளக்கும் சத்தம். குரைப்புக்கும் ஓட்டத்துக்கும் ஈடுகொடுக்க முடியாமல் வறண்ட பூமி புழுதியாக எழுந்தாடியது. முன்பெல்லாம் மண்ணுக்கு இத்தனை வறட்சியில்லை. பொட்டல்தன்மை இல்லை. ஆற்றை ஒட்டிய மண் இப்படியா வறண்டுவிடும்? ஆனால், அதில் ஆச்சர்யம் இல்லையாம். “கம்பெனிக்காரன் பொழுதன்னைக்கும் மிசினு போட்டு உறிஞ்சுறான். அப்றம் வெள்ளாமைக்குத் தண்ணி எப்டிக் கெடைக்கும்?” இவளுக்கு மட்டுமல்ல... எல்லாருக்குமே புரியத் தொடங்கியது. அதிகாரி அதிகாரியாக, அலுவலகம் அலுவலகமாக எறி இறங்கியாயிற்று. கையூட்டு பெற்றுக்கொண்டு, கள்ளச் சிரிப்பை மறைத்துக்கொண்டு, “ஆவன செய்கிறோம்” என்றார்கள். “எப்போங்க...” என்றபோது, கோபப்பட்டார்கள். எப்போ இதுக்கெல்லாம் விடிவுகாலம். மனசு முழுக்க அரிப்பு. பிறகுதான் உடலிலும் அரிப்பு. ஆலைக்கழிவு கலந்த நீரால் ஏற்பட்ட அரிப்பாம். யாராரோ வந்தார்கள். ஆவேசப்பட்டார்கள். ஆதரவாகப் பேசினார்கள். ஒவ்வொரு முனையிலும் நம்பிக்கை எழும். பிறகு, அதிகாரத்தில் அமிழ்ந்துபோகும். பிறகுதான் ஊரை விட்டுட்டு ஊரே கிளம்பியது. இவளும் கேட்டாள்.. “ஏங்க நாமளும் போயிரலாமா..?” “எப்டிறீ போறது... கடனை வாங்கி வீட்ட வேற இடிச்சுக் கட்டித் தொலச்சிட்டோம். எங்கன்னு போறது..?” ஆனாலும், போய்விட்டான் ஒரேடியாக. “தண்ணியில கனிமம் கலந்துபோச்சு. அதைக் குடிச்சதனாலதான் இந்தச் சீக்கு”. ஆனால், பெரியாஸ்பத்திரியில் அதைக்கூடச் சொல்லவில்லை. வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டார்கள். அன்றிரவும் அவை கூடின. ஏழெட்டுக்கு மேலிருக்கும் எண்ணிக்கையில். ஆனால், குரைக்கவில்லை. இரண்டு கால்களைக் குத்துவசத்திலும் இரண்டு கால்களை நீள்வசத்திலும் வைத்தப்படி தரையிலமர்ந்து தலையை உயர்த்தி ஊளையிட்டன. நீண்ட நெடிய ஊளை. சாளரத்தின் கதவை இழுத்து மூடினாள். அப்போது சாளரத்துக்குக் கதவிருந்தது. அவளுக்கும் கணவன் இருந்தான். ஆனால், அவன் அவளுக்குத் தெம்பு சொல்ல முடியாமல் அல்லது அன்றே இறந்துபோக வேண்டிய கட்டாயத்தில் படுக்கையில் முடங்கிக் கிடந்தான். இதே கூடம்தான். இதே முன்கூடம்தான். அன்று மகன்கள் சுற்றிலும் நின்றிருந்தது, அவளுக்கு ஆதரவாக இருந்தது. ‘‘குடுக்கக் கூடாதத தூக்கிக் குடுத்துட்ட... பேசாமப் புள்ளங்கள அழச்சுக்கிட்டு நீயும் கௌம்பி வந்துருடீ...” புருஷன இழக்கக் கூடாதுதான். இந்தப் பூமியும் நிலமும்கூட அப்படித்தான். ஏன், இந்த வீடுகூட இழக்க முடியாத ஒன்றுதான். “புடிவாதம்டீ ஒனக்கு...” பிடிவாதம் என்று ஏதுமில்லை. கணவன் இருந்தபோது கிளம்புவதற்கு மனம் ஒப்பவில்லை. கணவன் போன பிறகு தைரியம் வரவில்லை. வெளியில் சத்தம் அடங்கியிருந்தது. குரைத்து அடங்கி எங்கோ ஓடியிருக்கலாம். இதுதான் அவள் வெளியே கிளம்பும் தருணம். கம்பெனி ஷிப்ட் முடியும் நேரம். நெடுக நடந்து பெரிய சாலையைக் கடந்து செல்வாள். தொழிலாளிகளுக்கு இவளைத் தெரியும். பைத்தியக்காரியாக, பிச்சைக்காரக் கிழவியாக. ஆனால், ஒருகாலத்தில் இங்கே பூரிப்பாக வாழ்ந்தவளாக, பிறகு, எல்லாவற்றையும் தொலைத்தவளாக அறிந்தாரில்லை. எல்லோருமே எல்லாமே புதுசு. அவளுக்குக் காசு வாங்கும் பழக்கமுமில்லை. அப்படியே கிடைத்தாலும் அதை என்ன செய்வதென்றும் புரியவில்லை. மீந்த உணவு போதாதா? ஆனால், தன் கையில் விழும் அந்த உணவுக்காக நாய்கள் சண்டையிட்டால், அவளால் தாங்க முடியாது. ஓலமிட்டு அழுவாள். பயந்து வரும். கணவன் இருந்தால் சாய்ந்துகொள்ளலாம். மகன்கள் இருந்தால் சாய்த்துக்கொள்ளலாம். அவர்களோ இவளின் கதறலைக் கண்டும் காணாமலுமாகத் தள்ளி நின்றுவிடுகிறார்கள். ஓடி ஓடிப் பிடித்தாலும் கைக்கு அகப்படுவதில்லை. இவளின் பரட்டைத் தலையும் அரைகுறையான நைந்த ஆடைகளும் சிறுவர்களுக்குச் சிரிப்பை வரவழைக்கும். இவள் மீது கற்களை, குச்சிகளை விட்டெறிவார்கள். சிறுவர்கள்தான் ஆனால், அவர்கள் இவளின் மகன்கள் அல்ல... விளையாடப் போன மகன்கள் இன்னும் திரும்பவில்லை. திரும்பிவரும்போது, வெந்நீர் காயவைத்துப் புழுதிபோகக் குளிக்க ஊற்ற வேண்டும். ஆனால், குளித்த பிறகும் உடலே பிய்ந்துவிடும்போல அரிப்பு, அரிப்பு. ஒருமுறை இவளின் பரிதாப நிலையைப் பார்த்துக் கணவன் இவளை நோக்கிக் கைகளை நீட்ட, விம்மியெழுந்த உவகையோடு அருகே ஓடியபோது, அவன் கறிவேப்பிலைக் குச்சியால் அடித்தான். கிழிசலான ஆடையில் சுண்டி விழுந்த அடிகள் அவளைத் துள்ளவைத்தன. ஆனாலும் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டுதான் ஓடினாள். அது கணவனல்ல... கணவனல்ல... யாரோ ஒருவன். குச்சியோடு துரத்துகிறான். மூச்சிரைக்க வீட்டுக்குள் நுழைந்து கதவைத் தாழிட்டுக்கொண்டாள். அவையும் அவளைத் துரத்தியிருக்கின்றன. மூச்சிரைக்க ஓடியிருக்கிறாள். கூடவே மகன்களும். தாயும் மகன்களுமாகக் கதவை மூடிக்கொண்டு ஆசுவாசிக்க நினைத்த தருணத்தில், திடீரென மகன்களைக் காணவில்லை. தொண்டை வறள வறள அழுதாள். இத்தனை சத்தமாகக் குரைக்கும் அவற்றுக்குத் தொண்டை வறளாதா? வறண்டிருந்தது. ஒருநாள், பின்னும் ஒருநாள், பின்னும் ஒருநாள். இரண்டு கால்களைக் குத்துவசத்திலும் இரண்டு கால்களை நீள்வசத்திலும் வைத்தபடி தரையிலமர்ந்து தலையை உயர்த்தி ஊளையிட்டன. மகன்கள் ஒவ்வொருவராகக் கை நழுவிய தினங்கள் அவை. கனிந்த இரவின் பின்னணியில் தொழிற்சாலை மின்னியது. கழிவு நீரின் துர்நாற்றம் காற்றில் கலந்து குளிராக வீசியது. சிமென்ட்டும் மணலுமாகக் காரை பெயர்ந்திருந்த தரையில் படுத்துக்கிடந்த அவளை எதுவோ கடித்தது. செவ்வெறும்புகளாக இருக்கலாம். வெற்று மரச்சட்டங்களாகத் தொங்கும் கதவை மூடியிருப்பதும் மூடாமலிருப்பதும் ஒன்றுதான். பூரான், தேள், பாம்பு என எது வேண்டுமானாலும் வரலாம். நாய், நரிகள், ஏன் தொழிற்சாலை ஆட்கள்கூட வரலாம். வீட்டைப் பிடுங்கிக்கொள்ளலாம். திடீரென்று அவளுக்கு உதறலெடுத்தது. அந்தச் சனியன் பிடித்த கண்காணிப்பு நாய்கள் ஒட்டுமொத்தமாகக் கூடி இவளைப் பிடுங்கிக் கடித்து, கடித்துப் பிடுங்கி... எழுந்து உட்கார்ந்துகொண்டாள். நடுங்கும் கைகளால் சேலையைக் கால்கள் வரை இழுத்து விட்டுக்கொண்டபோது கிழிசல்கள் பெரிதாகி விரிந்தன. இரத்தம் வடிந்த புண்களில் ஈக்கள் உட்கார்ந்து உட்கார்ந்து எழுந்தன. துணியை இழுத்து உதறியதில் யாரோ போட்டுவிட்டுப்போன ப்ரெட் பாக்கெட் பொத்தென்று நழுவி விழுந்தது. சாப்பிட்டு நாலைந்து நாள்களாகி இருக்கலாம். ஆனாலும், சாப்பிடும் உத்தேசமில்லை. கொஞ்சம் முன்புதான் கருஞ்சாந்தாய் பொங்கி வழிந்த ஆலைக்கழிவு நீரைக் குடித்திருந்தாள். அவள் கனவிலும் இதே கூடத்தில்தான் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவள் அருகில் படுத்துக்கொள்ள கணவன் உள்பட நான்கு பேருக்கும் கடும்போட்டி. அவர்களிடமிருந்து விடுபட்டு விளையாட்டாகப் பத்தாய அறைக்குள் ஒளிகிறாள். மூன்றாவது மகன் முந்தானையைப் பிடித்தபடி தூக்கிக்கோ என்று கைகளை உயர்த்துகிறான். வீடு முழுக்க அலையலையாய்ச் சிரிப்பு, பேச்சு, சத்தம், விழிப்பு, தூக்கம், விழிப்பு, குரைப்பொலி. இதோ வரும் நேரம்தான்... ஒன்றா இரண்டா நான்கைந்தா இல்லை ஆறேழா? அத்தனையும் இதோ உறுமத் தொடங்கும். பிறகு, ஒலி, ஒலி குரைப்பொலி. ஆனால், நிசப்தம்... எங்கும் நிசப்தம்! அப்படியானால் அவை வரவேயில்லையா. சாளரத்தின் திட்டில் வலதுகையை வைத்து எவ்விப் பார்க்க முயன்றாள். எவ்வி எவ்வி எவ்வ முடியாமல் துவண்டாலும், காதுகள் அவற்றின் வருகையை, காலடியோசையைச் சொன்னது. நடுக்கூடத்தில் பம்மிக்கொண்டாள். பிடிப்பில்லாமல் உட்காரவியலாத தேகம் அவளைக் குப்புறக் கவிழ்த்தியது. அந்நேரம் அவை வந்திருந்தன. இரண்டு கால்களைக் குத்துவசத்திலும் இரண்டு கால்களை நீள்வசத்திலும் வைத்தப்படி அமர்ந்து தலையை உயர்த்தி ஊளையிட்டன. https://www.vikatan.com
  4. ஆகாசத்தின் உத்தரவு - சிறுகதை நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு... இமையம், ஓவியங்கள்: பாலு சிமென்ட் மேடையில் ஒரு குதிரையின் மீது கிழக்கு பார்த்த நிலையில் முனியசாமி மாதிரி கொடூரத் தோற்றத்தில் ஒரு சாமி உட்கார்ந்து இருந்தது. சாமி சிலைக்கு முன் எந்த அவசரமும் இல்லாமல் கருத்த நிறமுடைய ஓர் ஆள் கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். நடந்து வந்த களைப்பால் வழிந்த வியர்வை யைக்கூடத் துடைக்க வில்லை. கீழே வைத்திருந்த பையில் இருந்து செய்தித்தாள் ஒன்றை எடுத்து, தரையில் விரித்துப்போட்டான். பையில் இருந்த பொரிகடலை பொட்டலத்தை எடுத்துப் பிரித்துவைத்தான். ஒரு சீப்பு வாழைப்பழத்தை எடுத்துவைத்து அதில் ஊதுவத்தியைச் செருகினான். குவாட்டர் பிராந்தி பாட்டில் இரண்டு, சிகரெட் டப்பி ஒன்றை எடுத்து அடுக்கினான். எலுமிச்சைப்பழம், கற்பூரம், தேங்காய், பூ, வெற்றிலைபாக்கு... என்று படையலுக்கு உரிய பொருள்களை எடுத்துவைத்தான். கற்பூரத்தை எடுத்து, சாமி குதிரையின் காலடியில் வைத்து ஏற்றினான். கற்பூர தீபத்தில் மூன்று முறை காட்டிவிட்டு தேங்காயை உடைத்தான்; ஊதுவத்தியைக் கொளுத்தினான். எலுமிச்சைப்பழத்தை எடுத்து, அருகில் இருந்த சூலத்தில் செருகி இரண்டு இரண்டாக நான்கு பழங்களைப் பிளந்தான். அதில் திருநீறு, குங்குமத்தைத் தடவிவைத்துவிட்டு நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து கும்பிட்டான். எழுந்து எலுமிச்சைப்பழத் துண்டுகளை எடுத்துக் கும்பிட்டு, கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு நான்கு திசைகளிலும் விட்டெறிந்தான். பொரிகடலையை ஒரு பிடி அள்ளி, குதிரை மீது இருந்த சாமியின் பக்கம் விசிறினான். எஞ்சியதை நான்கு திசைகளிலும் தூவினான். பிராந்தி பாட்டிலில் ஒன்றைத் திறந்து தண்ணீர் தெளிப்பது மாதிரி சாமி மேடையைச் சுற்றிவந்து தெளித்தான். குதிரையின் மீதும் கொஞ்சம் தெளித்தான். நான்கு வாழைப்பழங்களை எடுத்து தோலை உரித்துவிட்டு, மாவு பிசைவது மாதிரி பிசைந்தான். நான்கு உருண்டைகளாக்கி நான்கு திசைகளிலும் விட்டெறிந்தான். குதிரையின் காலடியில் கொட்டிக்கிடந்த திருநீறு, குங்குமத்தை அள்ளி நெற்றி நிறையப் பூசிக்கொண்டு விழுந்து கும்பிட்டுவிட்டு எழுந்தான். நான்கு திசைகளிலும் பார்த்தான். ஏழு, எட்டு வன்னிமரங்கள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக நின்றுகொண்டிருந்தன. ஒரு வேப்பமரம், கால் மைல், அரை மைல் தூரம் தள்ளி சவுக்குத் தோப்புகள், மக்காச்சோளக் காடுகள் இருந்தன. கோயிலைச் சுற்றி எதுவும் இல்லை. வெறும் கட்டாந்தரை, களர் நிலமாக இருந்தது. ஆடு-மாடுகள்கூடக் கண்ணில் படவில்லை. சாமியின் பக்கம் திரும்பிக் கும்பிட்டான். ரகசியம் மாதிரி முணுமுணுத்தான். ''இன்னிக்கி மாசி மகம். தெப்பத் திருநா நடக்கிற எடத்துக்குத் தொழிலுக்குப் போவப்போறேன். அதான் ஒங்கிட்ட உத்தரவு கேக்க வந்தேன். நீ உத்தரவு குடுத்தாப் போறேன். இல்லைன்னா, திரும்பி வூட்டுக்குப் போறேன்!'' என்றபடி அவன் கோயிலைச் சுற்றிலும் பார்த்தான். ஆட்கள் நடமாட்டம் இல்லை. காக்கா-குருவிகள்கூட இல்லை. காற்றின் அசைவு மட்டும்தான் இருந்தது என்பதைக் கவனித்தவன்... சாமியிடம் ரகசியம் மாதிரி சொன்னான், ''இன்னிக்குத் தொழிலுக்குப் போகவா... வாணாமா? உத்தரவு குடு. பல்லி வந்து எனக்குச் சகுனம் சொன்னாத்தான் போவேன். அதுவும் பீச்ச கை பக்கம் தாங்கல்ல சொல்லக் கூடாது. போற காரியம் விடியாது. சோத்து கை பக்கம் ஏவல்ல சொல்லணும். அப்பத்தான் போற காரியம் ஜெயிக்கும். புரியுதா? இன்னம் செத்தயில இருட்டிப்புடும். சட்டுனு உத்தரவு குடு'' என்று சொல்லிவிட்டு அந்த ஆள் தரையில் உட்கார்ந்தான். அவனுடைய பார்வை சிமென்ட் மேடை, குதிரை, சாமி சிலை... என்று அங்குலம் அங்குலமாக ஆராய்ந்தது. அதோடு தன்னைச் சுற்றிலும் பார்த்தான். பல்லியின் சத்தம் கேட்கிறதா என்று காதுகளைக் கூர்மையாகத் தீட்டி வைத்துக்கொண்டிருந்தான். ஐந்து, பத்து நிமிடங்கள் வரை உட்கார்ந்திருந்தான். தட்டான் பறக்கிற சத்தம்கூடக் கேட்கவில்லை. மேற்கில் பார்த்தான், சூரியன் சீக்கிரத்தில் மறைந்துவிடும் போல் இருந்தது. அவனுடைய முகம் கடுகடுவென்று மாறியது. சாமியிடம் கோபித்துக்கொண்டவன் மாதிரி சொன்னான், ''இங்கிருந்து நடந்து ரெண்டு மைலு தாண்டிப் போயித்தான் காரப் புடிக்கணும். அப்பறம் அங்க இருந்து அரை மணி நேரம். கார வுட்டு எறங்குனா தெப்பத் திருநா நடக்கிற எடத்துக்கு நடந்து போவணும். இங்கியே லேட்டாப் போனா, காரியம் ஆவுமா? கூட்டம் கலஞ்சிப்புடாதா? கூட்டம் கலஞ்சிப் புட்டா? நான் போயி அலஞ்சி, திரிஞ்சி வெறும் ஆளா திரும்பணுமா? ஏன் எதுக்கும் பதிலு சொல்லாம குந்தியிருக்க? 'காயா... பழமா?’னு சொல்லிடு. முடியாதுனா அப்பறம் எதுக்கு ஒம் மூஞ்சியில முழிக்கப்போறன்!'' - தரையில் இருந்து அந்த ஆள் எழுந்தான். சாமி மேடையைச் சுற்றி வந்தான். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். தரை, சிமென்ட் மேடை, குதிரை, சாமி என்று எல்லா இடத்திலும் பார்த்தான். பல்லி இருக்கிற மாதிரியே தெரியவில்லை. சத்தம் வருகிறதா என்று கவனித்தான். சாமி கோயிலுக்கு வரும் வழியைப் பார்த்தான். ஆட்கள் யாரும் வரவில்லை. மேற்கில் பார்த்தான். இன்னும் சற்றைக்கெல்லாம் சூரியன் மறைந்துவிடும்போல் இருந்தது. நேராக சாமியின் முன் வந்து கோபமாகக் கேட்டான், ''குவாட்டரு பாட்லு, சிகரெட், எலுமிச்சங்கா, பூ, பழம்னு ஒனக்கு வேண்டிய எல்லாத்தையும் கொண்டாந்து படையல் போட்டுட்டேன். எல்லா கருமாதியும் செஞ்சப் பின்னாலயும் எனக்கு ஏன் உத்தரவு குடுக்க மாட்டேங்கிற? கை நெறயப் பொருளு கெடைக்கணும்; கெடைக்கிறதுலதான் பாதியக் கொண்டாந்து ஒனக்கு சூலம், மணி, அங்கவஸ்திரம், கோழி காவு, குவாட்டரு பாட்லுனு கல்லு கருமாந்தரம் எடுக்கிறனே அப்பறம் என்ன? எனக்கு ஏன் உத்தரவு குடுக்காம லேட்டாக்கிற? போன வெள்ளிக்கிழமை வேப்பூர் சந்தைக்குப் போனேன். பாவப்பட்ட சனியந்தான் மாட்டுச்சி. பாவப்பட்டதுனு நெனச்சா, நான் எப்புடிச் சோறு திங்கிறது? என் வவுறு மண்ணையாத் திங்கும்? மறுநாளு ஒனக்குப் படையல் போட்டனா... இல்லியா? நேரமாவறது ஒனக்குத் தெரியலியா?'' என்று கேட்ட அந்த ஆள், பல்லியின் சத்தம் கேட்கிறதா என்று கவனமாகக் கேட்டான். சலிப்பு மேலிட, ''சகுனத் தடங்கலோட போவக் கூடாதுனு ஒனக்குத் தெரியாதா?'' என்று கேட்டான். வேப்பமரத்துக்குப் போனான். சிறிது நேரம் நின்றுகொண்டிருந்தான். சகுனம் கிடைக்கவில்லை. வேப்பமரத்துக்கு வடக்கில் இருந்த வன்னிமரத்துக்குக் கீழே போய் நின்றுகொண்டிருந்தான். நேரம் போனது. ஆனால், அவன் நினைத்த காரியம் நடக்கவில்லை. வெறுப்போடு திரும்பி வந்து சாமிக்கு நேரெதிராக நின்றுகொண்டு கோபத்தோடு கேட்டான். ''உத்தரவு குடுக்காட்டி போ. போனவாட்டிக்கும் மொதவாட்டி என்னா செஞ்ச? ஒரே ஒரு செயினுதான் அம்புட்டுச்சி. வெரலு மொத்தத்துல இருக்கேனு பார்த்தா, கடைசியில அது கவரிங். அதுக்குத்தான் அம்மாம் அடி... ஒதை. மயிரான்... நீயா அம்மாம் அடியும் ஒதையும் வாங்குன? கவரிங் நகைக்குத்தான் பெரிய கூட்டமாக் கூடி அடிச்சானுவ. நகைக்காரி வந்து 'கவரிங்’னு சொன்னதாலதான் உசுரோட உட்டானுவ. இல்லைன்னா போலீஸ், கோர்ட்டுனு ஒரு மாசம் ஜெயிலுக்குப் போயிருக்கணும். பெரிய கோயிலுக்கு உள்ளாரப் போவயிலதான் குண்டா இருக்கா, கிழவியா இருக்கானுதான் செயினை அறுத்தேன். அறியாப்புள்ளைவுளவிட அந்தக் கிழட்டு முண்டதான் அதிகமாச் சத்தம் போட்டா. 'செயினை அறுத்திட்டான். புடி... புடி’னு அவ போட்ட சத்தத்துலதான் வழியில இருந்த தேங்காக் கடைக்காரன் வளைச்சிப் புடிச்சிட்டான். 'ஓடியாங்க... ஓடியாங்க’னு கிழவி போட்ட சத்தத்துல கூட்டம் கூடிப்போச்சி. கதறக் கதற அடிச்சானுவ. பாவ-புண்ணியம் பார்க்கலை. சாமி கும்புட வந்த மொத்தக் கூட்டமும் கூடிப்போச்சி. ஆம்பள, பொம்பள எல்லாருந்தான் அடிச்சாங்க. காறி எம் மூஞ்சியிலயே துப்புனாங்க. தரும ஞாயம் பார்க்கலை!'' - அந்த ஆளுடைய கண்களில் இருந்து நீர் வழிந்தது. கண்ணீரை, புறங்கையால் துடைத்துவிட்டு உள்ளடங்கின குரலில் சொன்னான், ''அன்னிக்கி வாங்கின அடியை நெனச்சா, இப்பியும் வலிக்குது. கூட்டத்தில் இருந்து என்னைக் காப்பாத்திவுட ஒன்னால முடியல. எங் காலுக்கு ஓடுறதுக்குத் தெம்பக் குடுக்க ஒன்னால முடியல. ஒண்ணும் செய்யாததுக்கு நீ எதுக்கு 'குலசாமி’னு இருக்கே? 'ஆகாச வீரன்’னு ஒனக்கு எந்த மயிராண்டி பேரு வெச்சான்? என்னைவிட ஓக்கியன் ஒலகத்துல யாருங்கிறமாரிதான் எல்லாரும் அடிச்சாங்க. ஒலகத்துல எவன் ஓக்கியம்? 'பொய் சொன்னது இல்லை; பித்தலாட்டம் செஞ்சது இல்லை; அடுத்தவன் பொருளுக்கு ஆசைப்பட்டது இல்லை; தொட்டதும் இல்லை’னு சொல்ற ஓக்கியன் எவனும் இன்னும் பூமியில பொறக்கலை. நேரம் சரியில்லை. ஒன்னோட துணை எனக்கு இல்லை; ஒன்னோட அருளு இல்லை. அதான் அன்னிக்கி மாட்டிக்கிட்டேன். 20 வயசுல காத்து மாரி ஓடுனேன். அப்ப முயலுகூட எங்கூடப் போட்டிபோட முடியாது. இப்ப ஓட முடியலை. வயசாயிடிச்சு. எங் காலுக்கு மின்னலா ஓடி மறையுற தெம்ப நீ குடுத்திருந்தா, நான் எதுக்கு மாட்டிக்கப்போறேன்? அம்மாம் அடியையும் ஒதையையும் வாங்கிக்கிட்டு ஒங்கிட்டத்தான் வந்து நிக்கிறேன். நீ உத்தரவு குடுக்க மாட்டேங்கிற. படையல வாங்கித் தின்னுப்புட்டு, எத்தனை தடவை என்னை அலையவெச்சி வெறுங்கையோட அனுப்பியிருக்க? அப்பல்லாம் ஒன்னையைத் திட்டுனனா? அன்னிக்கி பெரிய கோயில்ல நீதான் என்னை மாட்டிவுட்டுட்ட, மின்ன மாரி ஊராங்க அடியை என்னால தாங்க முடியுதா? நீ என்ன எனக்குப் பிறத்தியாளா... அந்நியமா? நீ எனக்குக் குலசாமி. என்னை ஒனக்கே நல்லாத் தெரியும். திருநாவுக்குத் திருநா வந்து படையல் போடுற ஆளில்லை நானு. என்னோட மூணு புள்ளைங்களுக்கும் ஒன்னோட சந்நதியிலதான், மொட்டை போட்டேன்; காது குத்துனேன்; பேரும் வெச்சேன். எல்லாத்துக்கும் மேல எங்கம்மா ஒன்னோட பேரைத்தான எனக்கு 'ஆகாசம்’னு வெச்சா. பேரைச் சொன்னா ஊருல மட்டும் இல்லை, போலீஸ் ஸ்டேசன்ல, கோர்ட்டுல எல்லாரும் சிரிக்கிறாங்க. ஆனா, ஒன்னைப் பத்தி நான் எல்லார்கிட்டயும் பெருமையாத்தான் சொல்றேன். குத்தம் சொன்னனா? அதுக்கும் மேல எம் பெரிய மவனுக்கு ஒம் பேரைத்தான் 'ஆகாஷ்’னு வெச்சிருக்கேன். 'பிரமாதமான பேரு’னு சொல்றாங்க. அதுக்காச்சும் உத்தரவு குடுடா திருட்டுப்பயலே'' என்று சொன்ன அந்த ஆள், மடியில் இருந்த ஒரு பீடியை எடுத்துப் பற்றவைத்துக் குடித்துக்கொண்டே சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். சகுனம் கிடைக்கிறதா என்று கூர்மையாகக் கவனித்தான். அவன் கேட்டது கிடைக்காததால் வெறுப்புற்று எஞ்சியிருந்த ஒரு பாட்டில் பிராந்தியைத் திறந்து கையில் ஊற்றி குதிரையின் மீதும், சாமியின் மீதும் சுள்ளென்று தெளித்தான். கோபம் மேலிட, ''இப்பயாச்சும் ஒன் ஆக்ரோசம் அடங்கி உத்தரவக் குடுடா'' என்று கேட்டான். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். பல்லி, கண்ணில் படவில்லை. வெறுப்படைந்துபோய் சொன்னான், ''இப்பத்தான் எல்லாம் பயலுவலும் ஒரம், பூச்சிமருந்துனு தெளிச்சி காட்டுல இருக்கிற பூச்சி, பொடுவ எல்லாத்தையும் கொன்னுப்புட்டானுவ. அப்பறம் எங்க இருந்து வரும் பல்லி?'' மேற்கில் பார்த்தான். சூரியன் மறைந்துவிட்டிருந்தது. லேசாக இருள் படர ஆரம்பித்திருந்தது தெரிந்தது. எப்போதையும்விட இப்போது அவனுக்குக் கோபம் கூடுதலாக வந்தது. வேகமாகக் கேட்டான், ''நேரமாவுறது ஒனக்குத் தெரியலியாடா?'' - கோபத்தில் மேடையைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தான். வெறுத்துப்போய் தரையில் உட்கார்ந்தான். சிறிது நேரம் தலையைக் கவிழ்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தவனுக்கு என்ன தோன்றியதோ வெடுக்கென்று தலையைத் தூக்கி 'நீயெல்லாம் சாமியா?’ என்பது மாதிரி பார்த்தான். பிறகு, சண்டைக்காரனிடம் கேட்பது மாதிரி சாமியிடம் கேட்டான், ''எனக்குச் சோதனை வெக்கிறியா? இத்தினி வருசமா இல்லாம இன்னிக்கி ஏன் எனக்கு உத்தரவு குடுக்க மாட்டேங்கிற? ஒன்னோட உத்தரவு இல்லாம என்னிக்காச்சும் திருடப் போயிருக்கனா? நீ திருட்டுக்குப் பேர்போன சாமிதானே? திடுதிப்புனு நீ திருந்திப்புட்டா, நான் என்னா செய்யுறது? கருமாதி... எனக்கு வேற தொழிலும் தெரியாதே. ஒங்கிட்ட நான் என்னா கேக்கிறேன்? என்னை எம்.எல்.ஏ. ஆக்கு, எம்.பி. ஆக்கு, மந்திரியாக்கு, பணக்காரனாக்குன்னா கேட்கிறேன்? திருடப்போற எடத்துல மாட்டக் கூடாதுனுதானே கேட்கிறேன். அது பெரிய குத்தமா? நான் திருடப்போறது மாடி வூடு கட்டவா? காரு, பங்களா வாங்கவா? நெலம் நீச்சு வாங்கவா? எம் பொண்டாட்டிக்கி வைரத்துல ஒட்டியாணம் செஞ்சி போடவா? கருமாதி... சோத்துக்குத்தானே செயினை அறுக்கப்போறேன். ஒரு நாளு போனா, ஒரு மாசம், ரெண்டு மாசம் பொழப்பு ஓடிப்புடும். கையில காசு இருக்கிறப்ப நான் திருடப் போறனா? எங்கப்பா, எங்கம்மா சம்பாரிச்சி வெச்சிருந்தா, நான் எதுக்கு சாமி சாட்சியா கட்டுன தாலியை அறுக்கப்போறேன்? பால் குடிக்கிற புள்ள இடுப்புல கெடக்கிற கொடிய அறுக்கப்போறேன்?''. அப்போது, பல்லி கத்தியது மாதிரி அவனுக்குத் தோன்றியது. பேச்சை நிறுத்திவிட்டு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். ஒரே நேரத்தில் பல்லி சகுனம் சொன்ன மாதிரியும் இருந்தது. சொல்லாத மாதிரியும் இருந்தது. சந்தேகத்தில் அசைவின்றி உட்கார்ந்திருந்து சத்தம் கேட்கிறதா என்று கவனித்தான். காற்றின் அசைவுகூட இல்லை. அவன் கடுப்பாகிவிட்டான். சாமியிடம் முறைப்பது மாதிரி சொன்னான், ''உத்தரவைக் குடு. முடியாதுனா வுடு. இங்க நிக்கிற சூலத்தை எல்லாம் புடுங்கிக்கிட்டுப் போயி பழைய இரும்புக் கடையில போட்டுட்டு அரிசி, பருப்பு வாங்கிப்புடுவேன். குலசாமியுமாச்சி... மசுருமாச்சினு போற ஆளு நானு... தெரியுமில்ல!'' என்று சொன்னவனின் குரலின் வேகம் குறைந்தது. தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வது மாதிரி சொன்னான், ''இதென்ன பழைய காலமா? சோளக் கதிரை அறுக்கிறது, நெல்லு கதிரை அறுக்கிறது, பூசணிக்காய், பரங்கிக்காய் அறுக்கிறதுன்னு அறுத்தாந்து சோறு திங்கிறதுக்கு. இப்பத்தான் எல்லாப் பயளுவுலும் பருத்திய ஊணுறான். சவுக்க நட்டுப்புடுறான். மிஞ்சினா கருப்பங்கயி. அதுவும் இல்லன்னா பிளாட்டா போட்டுடுறான். அப்பறம் எங்கேயிருந்து கதிரை அறுத்தாந்து சோறு திங்கறது? கோழி திருடுறது, ஆடு-மாடு திருடுறது, மோட்டார் கொட்டாயில் கரண்டு கம்பியைத் திருடுறதுனு எல்லாம் செஞ்சி பாத்தாச்சு. அதெல்லாம் ஒரு வார சோத்துக்குக்கூடத் தேற மாட்டேங்கிது. அதோடவும் உள்ளூர் பயலுவோ அடையாளம் கண்டுபுடிச்சி வந்துடுறானுவ. திருடன்கிற பேரோட உள்ளூர்ல குடும்பம் நடத்த முடியுமா? இப்பல்லாம் எவன் ஆடு-மாடு வளக்குறான்? திருடறதுக்கு. ஊர்நாட்டுல கோழிகூட இல்லை. ஊருக்கு ஊரு பிராய்லர் கோழிக் கடையைப் போட்டுட்டானுவோ. காலம் மாறி, ஊரு நாடெல்லாம் மாறிப்போச்சுன்னு ஒனக்குத் தெரிய மாட்டேங்குது. அதனாலதான் ஒண்ணுத்துக்கும் ஒதவாத களர் நெலத்துல ஒன்னைக் கொண்டாந்து குடிவெச்சியிருக்கானுவ. ஒனக்கு ஒரு கூரைகூட போடல தெரியுமில்ல. இப்பல்லாம் மோட்டார் வண்டி, காரு எடுத்துக்கிட்டுப் போயி திருடுறாங்க. ஊர் ஊராப் போயி ரூம் போட்டுத் தங்கித் திருடுறாங்க. சொல்லப்போனா கோயில்லயே திருடுறாங்க. உண்டியலை ஒடைக்கிறாங்க. கொஞ்சம் துணிஞ்சவங்க, சாமி சிலையவே திருடி விக்கிறாங்க. நான் அந்த மாரியா செய்யுறேன்? விருத்தாசலம், நெய்வேலி, திட்டக்குடி, பெண்ணாடம், உளுந்தூர்பேட்டைனு சுத்திச் சுத்தி வரேன். பட்டப்பாட்டுல பாதிக்குப் பாதி வீணாப்போவுது. பாதிக்குப் பாதி கவரிங்கா இருக்கு. ஒனக்கு படையல் போடுற செலவு தண்ட கருமாதியாப் போவுது. தங்கம், வைரம்னு போட்டுக்கிட்டு இருக்கிற நாயிவோ எல்லாம் எந்த எடத்துக்கு வந்தாலும் காருலியே வருதுவோ, எந்த எடத்துக்குப் போனாலும் காருலியே போவுதுவோ. கவரிங் மாட்டியிருக்கிற நாயிவோதான், சந்தைக்குச் சந்தை மஞ்சப்பையத் தூக்கிக்கிட்டு நடக்குதுவோ. காயி வாங்க வர்ற கிராக்கிவோ கவரிங்கத்தான் மாட்டியிருக்கும். பகலா இருந்தா, பார்த்து அறுக்கலாம். இருட்டுல எப்புடிப் பார்த்து அறுக்கிறது? முட்டுச்சந்துல, இருட்டுல வரும்போதுதானே செயினைப் புடிச்சி இழுக்க முடியும்? கவரிங் அம்புட்டுதுனு ஒனக்குப் படையல் போடாம இருந்திருக்கிறேனா? எப்ப கொற வெச்சேன்?'' சத்தம் கேட்டது மாதிரி இருக்கவே திரும்பிப் பார்த்தான் அந்த ஆள். ஆட்கள் யாரும் கோயிலுக்கு வரவில்லை என்பது தெரிந்தது. ஆடு, மாடு எதுவும் இல்லை. காக்கை, குருவி, பருந்து எதுவும் பறக்கவில்லை. மரங்கள்கூட அசையவில்லை. பிறகு எப்படி ஆள் வருவது மாதிரி சத்தம் கேட்டது? மீண்டும் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். ஆள் யாரும் இல்லை என்று உறுதிப்படுத்திக்கொண்டதும் மீண்டும் சாமியிடம் சொன்னான், ''நெய்வேலியில் கைநெறயா பொருளு அம்புட்டப்ப ஒனக்கு ஒரு சூலம் வாங்கியாந்து நட்டுவெச்சேன். ஒரு கல்யாண ஊட்டுல செயின் அடிச்சப்ப, அதே விருத்தாசலம் ரெட்டைத் தெருவுல இருக்கிற கொசவன்கிட்ட சொல்லி ஒனக்கு வேட்டைக்கிப் போறதுக்கு ஒரு மங்குதிர வாங்கியாந்து வெச்சேன். ரெண்டு, மூணு முறை அங்கவஸ்திரம் வாங்கியாந்து போட்டேன். ஒருமுறை வெங்கல மணி வாங்கியாந்து கட்டினேன். வருசா வருசம் கோழி காவு கொடுத்து முப்பூசை போட்டிருக்கேன். எல்லாத்தையும் வாங்கித் தின்னுப்புட்டு இப்ப உத்தரவு குடுக்க மாட்டேங்கிற. குடுக்காட்டிப் போ. எம் மசுருக்கென்ன, நீதான் பட்டினி கெடப்ப!'' அந்த ஆள், பீடி ஒன்றைப் பற்றவைத்தான். புகையை ஊதிக்கொண்டே பல்லியைத் தேடினான். அது கண்ணில் படும் என்பதற்கு எந்த அறிகுறியும் தென்படவில்லை. வாயில் இருந்து பீடியை எடுத்து தரையில் தேய்த்து அணைத்துவிட்டு சலிப்புடன் சொன்னான், ''என்னிக்கும் இல்லாம இன்னிக்கென்ன எங்கிட்ட ஒனக்கு வெளயாட்டு? எதுக்காக சகுனத்தைக் குடுக்காம சோதனை வெக்கிற? இப்பல்லாம் நான் செல்போனு எடுக்கிறதையும் உட்டுட்டேன். இப்ப அதுக்கு கிராக்கி இல்லை. ஆயிரத்துக்கே போனு வந்துடுச்சி. கஷ்டப்பட்டு அடி, மிதிபட்டு திருடிக்கிட்டுப் போயி கொடுத்தா 100, 50-தான் தரேன்ங்கிறானுவோ'' - லேசாகச் சிரித்தான். பிறகு, ''திருட்டுப் பொருளுக்கு அதுக்கு மேல எவன் தருவான்? திருட்டுப் பொருளுனாலே அடிமாட்டு விலைதானே! அதனால இப்ப நான் செல்போன தொடுறதில்லைனு ஒனக்குத்தான் தெரியுமே!'' - சட்டென்று வேகம் வந்துவிட்ட மாதிரி அடுத்து ஒரு பீடியைப் பற்றவைத்தான். மேற்கில் பார்த்தான். மறுநொடியே அவனுடைய முகம் கருத்துவிட்டது. வார்த்தைகளும் தடித்துவிட்டன. ''ஒன்னைச் சொல்லிக் குத்தமில்லடா. என்னைப் பெத்தவளைச் சொல்லணும். எல்லா கருமாதியும் அவதான் கத்துக்கொடுத்தா. இருட்டுனதும் பக்கத்து ஊட்டுல நின்ன முருங்கை மரத்துல இருந்து யாருக்கும் தெரியாம முருங்கக் கீரயை அவதான் ஒடிச்சியாரச் சொன்னா. நடைபாதையில நின்னுக்கிட்டு வயக்காட்டுல போயி புளிச்சக் கீரையைப் புடுங்கியாரச் சொன்னா. கம்பு கதிரை ஒடிச்சியாரச் சொன்னா. பரங்கிக்காயை, பூசணிக்காயை அறுத்துத் தூக்கியாரச் சொன்னா. எவன் ஊட்டு காட்டுலியோ கல்லச்செடியைப் புடுங்கியா. கத்திரிக்காயை, வெண்டக்காயைப் பறிச்சிக்கிட்டு வா. ஊரான் ஊட்டு புளியமரத்துல புளியாம்பழம் பறிச்சி வானு அவதான் சொன்னா. பஸ்ஸுல போவயில வயசைக் கொறச்சிச் சொல்லுனு சொல்லி, டிக்கெட் வாங்காம சண்டை போட்டா. கூலி வேலைக்குப் போனா வயசைக் கூட்டிச் சொல்லி சம்பளம் கேட்டு சண்டை போட்டா. தட்டு மாத்திப் பேச அவதான் கத்துக்குடுத்தா. எல்லா கருமாதியும் அந்தச் சண்டாளிதான் கத்துக்கொடுத்தா. காலுல போட்டுக்கிட்டுப் போனா செருப்போட வாரு அறுந்துபோவும்னு நாளெல்லாம் கையிலயே செருப்பைத் தூக்கிக்கிட்டுப் போன உண்ணாமலை பெத்த புள்ளதான நானு? எல்லாத்துக்கும் அவ ஒங்கிட்டதான் வந்தா. நானும் ஒன்னத்தான் சுத்திச் சுத்தி வரேன். மத்தவங்கள மாரி மாசத்துக்கு ஒரு சாமிக்கிட்டியா போறேன்? மாசத்துக்கு ஒரு கோயிலுன்னா போறேன்? ஒரே சாமி நீதான்னு ஒங்கிட்டியே வரேன். நீ என்னடான்னா, சகுனம் சொல்ல மாட்டேங்கிற; உத்தரவு குடுக்க மாட்டேங்கிற!'' என்று சொல்லிவிட்டு, வேகம் வந்தவன் மாதிரி தரையில் விழுந்து கும்பிட்டபடியே கிடந்தான். முனகுவது மாதிரி சொன்னான், ''என்னமோ ஒலக அதிசயமா நான் மட்டுந்தான் அடுத்தவனைக் கெடுக்கிறதுக்கு வேண்டுறேன்னு நெனக்காத. எவன் வந்து எனக்கு அடுத்தவனைக் கெடுக்காத மனசைக் குடு, அடுத்தவன் பொருளு மேல ஆசப்படாத மனசைக் குடு, அடுத்தவனைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படாத, அடுத்தவன் பொண்டாட்டியைப் பார்த்து ஆசைப்படாத மனசைக் குடு. என்னிக்கும் என்னை ஏழையாவே, பிச்சைக்காரனாவே வெச்சிருனு வேண்டுறவன் யாரு? கூரை வூட்டுலியே என்ன வெச்சிருனு சொல்றவன் யாரு?'' என்று கேட்டபோது, பல்லி கத்தியது மாதிரியும், அதுவும் வலது கை பக்கம் கத்துவது மாதிரியும் இருந்தது. வெடுக்கென்று தலையைத் தூக்கி வலது கை பக்கம் பார்த்தான். பல்லி சகுனம் சொல்லிவிட்டதாகவே நம்பி உற்சாகத்தோடு எழுந்தான். சாமி கும்பிட்டான். சிரித்துக்கொண்டே, ''போதும்டா!'' என்று சொன்னான். ''இரு 'பூவா, தலையா?’னு ஒரு தடவை பார்க்கிறேன். 'காயா... பழமா?’னு தெரிஞ்சிட்டா துணிஞ்சி போயிடுவேன்'' என்று சொல்லிக்கொண்டே பாக்கு தடிமனில் சிறு சிறு கற்களாக ஒரு பிடி பொறுக்கி எடுத்தான். இரண்டு கைகளுக்கு உள்ளும் கற்களை வைத்துக்கொண்டே சாமி கும்பிட்டான். மூன்று, நான்கு முறை குலுக்கிவிட்டு தரையில் போட்டான். உட்கார்ந்துகொண்டு பதற்றம் கூடக் கூட இரண்டு இரண்டு கற்களாக ஜோடி சேர்த்து பக்கத்தில் வைத்தான். கற்கள் குறைய குறைய அவனுடைய பதற்றம் கூடிக்கொண்டே இருந்தது. விரல்கள் நடுங்கின. லேசாக வியர்த்தது. கடைசி ஜோடி கற்களை எடுத்த பிறகு ஒரே ஒரு கல் மட்டும் எஞ்சிக்கிடப்பதைக் கண்டதும் அவனுடைய முகம் மலர்ந்தது; சிரித்தான். தங்கம் மாதிரி அந்தச் சிறு கல்லை எடுத்து மடியில் பத்திரப்படுத்தினான். ''ஒனக்கு அப்பப்ப கிறுக்குப் புடிச்சிப்போவும். என்னை வீணா அலையவுடுவ; காத்திருக்க வைப்ப. சில நேரம் புடிச்சிக் குடுத்திடுவ. ஆனா, இந்த முறை சகுனம் சொல்லிடிச்சு. இப்ப கல்லுலயும் பூ குடுத்திட்ட. ஒன்னோட தொண இல்லாம, ஒம் பேச்சைக் கேக்காம ஒரு எடத்துக்கும் அடி எடுத்துவைக்க மாட்டேன் தெரியுமில்ல!'' என்று சொல்லிக்கொண்டே எழுந்தான். ''நீ சக்தி உள்ள தெய்வம்டா. காரணம் இல்லாமியா ஒன்ன நான் கும்புடுவன்?'' என்று கேட்டான். கும்பிட்டுக்கொண்டே சிமென்ட் மேடையை மூன்று சுற்றுச் சுற்றி வந்தான். குதிரையின் காலடியில் கிடந்த திருநீற்றை அள்ளி நெற்றி நிறையப் பூசிக்கொண்டு, 'போற காரியம் நல்லபடியா முடிஞ்சதும் நாளக் காலையில வரேன்'' - சொல்லிவிட்டு, நடைபாதையை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான். இருட்டாக இருந்தாலும் அவனுடைய கால்களுக்குப் பாதை தெளிவாகத் தெரிந்தது! https://www.vikatan.com
  5. வெளிச்சக்கொடி - சிறுகதை சிறுகதை: சந்திரா, ஓவியங்கள்: செந்தில் திருச்சி தாண்டி இரு பக்கங்களும் கருவேலங்காடு அடர்ந்திருந்த நெடுஞ்சாலையில் கார் போய்க் கொண்டிருந்தபோது, அம்மாவும் நானும் விழித்துக்கொண்டோம். அந்தக் கருவேலங்காட்டைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் தோகை விரித்துப் பறந்து வரும் மயில்தான் எனக்கு ஞாபகம் வரும். குழந்தைகள் கற்பனை செய்துகொள்ளும் தேவதைக் கதைகளில் வருவதைப்போல, அப்பாவின் முகத்தோடு மயில் பறந்துபோகும் காட்சி சில சமயங்களில் என் நினைவில் வந்துபோகும். கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாத எனக்கு, இப்படிக் கிறுக்குத்தனமான அல்லது பகுத்தறிவற்ற சில வி‌ஷயங்களில் ஆழமான நம்பிக்கை உண்டு. புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட என் அப்பா அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த மருத்துவமனையில், முள்கீரிடம் தரித்த இயேசுவின் பெரிய உருவச்சிலை மருத்துவமனையின் நட்டநடுவில் வைக்கப் பட்டிருந்தது. மரணப்படுக்கையில் அப்பா இருந்த போது `அப்பா எப்படியாவது பிழைத்துக்கொள்ள வேண்டும்’ என்று நான் கடவுளிடம் மன்றாடவில்லை. மாறாக, அங்கு இருந்த நாள்களில் எல்லாம் சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசுவின் வலியையும் நோயுற்றிருந்த என் அப்பாவின் வலியையும் ஒப்பிட்டு, இயேசுவின் சிலையைப் பார்த்துக் கண்ணீர் வடித்துக்கொண்டிருப்பேன். ஒரு நாளும் `பிதாவே, என் தந்தையைக் காப்பாற்றும்’ என உருகிப் பிரார்த்தனை செய்யவில்லை. மருத்துவத்தை மட்டுமே நம்பினேன். நோய் முற்றி `அப்பா பிழைக்க முடியாது’ என்று மருத்துவர் அறிவித்ததும், அவரை ஆம்புலன்ஸில் ஊருக்கு எடுத்துச் சென்றோம். மூடப்பட்ட கதவுகளுக்கு நடுவே அப்பா கிடத்தப்பட்டிருந்த அந்த ஆம்புலன்ஸ் பயணம், ஒருபோதும் முடிவுக்கு வராமல் அப்படியே தொடர வேண்டும் என நினைத்தேன். ஆக்ஸிஜன் மூலம் சுவாசித்துக்கொண்டிருந்த அப்பாவின் மூச்சு ஊரைச் சென்றடைந்தால் முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்ற பயம், என் மனதைச் சிதைத்துக்கொண்டிருந்தது. அதுவரை சிறு சிறு வார்த்தைகளை முனகிக்கொண்டிருந்த அப்பா, மூக்கில் பொருத்தப்பட்டிருந்த ஆக்ஸிஜன் கவசத்தைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு அம்மாவின் மடியில் தலைவைத்துப் படுத்துக்கொண்டார். அதன் பிறகு அவர் கண்களைத் திறக்கவில்லை. நெஞ்சுக்குழியில் மட்டும் உயிர் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. நாங்கள் மூவரும் அப்பாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். அக்காதான் `அப்பா இறந்துவிட்டார்’ என்று சொல்லி, பெரும் குரலெடுத்து அழுதார். அப்பாவின் மரணத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத நான், பைத்தியம் பிடித்தவளைப்போல வண்டியிலிருந்து குதிக்க, ஆம்புலன்ஸ் கதவைத் திறக்க முயன்றேன். அக்காவும் அம்மாவும் அப்பாவைக் கீழே கிடத்திவிட்டு, என்னைப் பிடித்திழுத்து வண்டிக்குள் தள்ளிவிட்டார்கள். நான் அப்பாவின் தலைமாட்டில் விழுந்தேன். எங்கள் ஓலத்தைக் கேட்டு டிரைவர் வண்டியை ஓரமாக நிறுத்தினார். யார் என்று தெரியாத அந்த மனிதன் “இப்படி பொம்பளைங்களா வந்திருக்கீங்களே” என்று சொல்லி வருத்தப்பட்டு ஆறுதல் சொன்னார். அவர் பல மரணங்களைப் பார்த்திருந்தாலும் எங்களுடைய துயர் அவரிடம் எதிரொலிக்கத்தான் செய்தது. `எழுந்துபோனால் அப்பா இறந்துவிடுவாரோ’ என பயந்தே அதுவரை சிறுநீரை அடக்கி வைத்திருந்தேன். அக்கா என்னைப் புரிந்தவர்போல ``வா, முதல்ல ஒண்ணுக்குப் போகலாம். ஊருக்குப் போய்ப் போக முடியாது” என்று சொல்லி, சாலையில் இரு பக்கங்களும் அடர்ந்திருந்த கருவேலங்காட்டுக்குள் அழைத்துப்போனாள். ஒண்ணுக்குப் போய்விட்டுத் திரும்பி வந்து, `இதுதான் அப்பா மரணித்த இடம்’ என்று அந்த இடத்தை மனதில் அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்துகொண்டேன். ஒரு வருடம் சென்றபிறகு, அப்பாவின் திவசத்துக்காக ஊருக்கு காரில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, அந்த இடத்தை அடையாளம் கண்டு வண்டியின் வேகத்தைக் குறைத்து மெதுவாகச் செல்லும்படி டிரைவரிடம் சொன்னேன். காரின் வேகம் குறைத்து நிறுத்த முயன்றபோது கருவேலங்காட்டுக்குள்ளிருந்து தோகை விரித்த மயில் ஒன்று பறந்து வந்து காரின் முன் பகுதியில் அமர்ந்து சாலையின் மறுபக்கத்தில் இருந்த கருவேலங்காட்டுக்குள் சென்று மறைந்தது. `மயில் உருவில் வந்த அப்பாவின் ஆன்மாதான் அது!’ என்று அம்மா உறுதியாக நம்பினாள். அந்த நம்பிக்கை எனக்கும் ஆறுதலாக இருந்ததால், நானும் அப்படியே நம்பினேன். அன்றிலிருந்து கருவேலங்காட்டைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் மயிலும் அப்பாவும்தான் ஞாபகம் வருவார்கள். ஆசைகளை நிராசைகளாக்கி, காலம் என்னை வெளித்துப்பிக்கொண்டிருந்த நாளில், ஒரு பயணம் மட்டுமே என்னைச் சீர்செய்யும் எனத் தோன்றியது. பகலெல்லாம் புறா ஓங்கரித்துத் துயரமான சத்தத்தை எழுப்பிக்கொண்டிருக்கும் நகரத்தின் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு வாழ்க்கை, அம்மாவையும் மிகவும் தனிமைப்படுத்தியிருந்தது. அப்பா இருந்தவரை ‘நகரமும் கிராமமும் ஒன்றே’ என்பதுபோலத்தான் அம்மாவும் இருந்தாள். அப்பாவின் இல்லாமை எங்களைத் துயரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. அப்பாவின் மரணத்துக்குப் பிறகு இப்போது மூன்றாவது வீட்டுக்கு இடம் மாறிவிட்டோம். அதற்குக் காரணம் புறாக்கள்தான். கிராமத்தில் வாழ்ந்தபோது வானத்தில் தூரமாய்ப் பறந்துபோகும் புறாக்களை எப்படியாவது தரை இறக்கி எங்கள் வீட்டுவாசலுக்கு வரவழைத்துவிட வேண்டும் என்று வாசலில் தானியங் களைத் தூவிக் காத்துக் கொண்டிருப்பேன். வெகுகாத்திருப்புக்குப் பிறகு தரை இறங்கி தானியங்களைக் கொத்தும் புறாக்கள், தானியங்கள்மீதும் தன்னைப் பிடிக்கக் காத்திருக்கும் வேடனின் புற அசைவுகளின் மீதும் ஒரே மாதிரியான கவனத்தை வைத்திருப்பதைக் கூர்ந்து கவனித்திருக்கிறேன். மெல்லிய சத்தத்துக்கும் வீரியமான சிறகு அசைவை நிகழ்த்திவிட்டுப் பறந்தோடி மறைந்துவிடும். அதன் அடுத்த தரை இறங்கிப் பறத்தலுக்காகக் காத்திருந்த எனக்கு, இன்று புறாக்களைக் கண்டாலே வயிற்றில் பயம் கவ்வ, அப்பாவின் இல்லாமை பூதாகாரமாகித் துன்புறுத்துகிறது. அப்பா படுக்கையில் வலியோடு இருந்த நாள்களில்தான் புறாக்களை வெறுக்கத் தொடங்கினேன். படுக்கையறையின் ஓரமாக இருந்த ஜன்னலில் வந்தமரும் புறாக்கள், ஓயாமல் துயர சத்தத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருந்தன. விடாது ஒலித்த அந்தச் சத்தம், அப்பாவைப் பிரிவின் அகன்ற வாய்க்குள் மூழ்கடித்துக்கொண்டிருந்தது. அப்பாவின் மறைவுக்குப் பிறகும் புறாக்களின் சத்தம் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது. அந்த வீட்டிலிருந்து இடம் மாறினோம். அதற்குப் பிறகு குடிபோன வீட்டிலும் புறாக்கள் ஜன்னலில் வந்தமர்ந்து சத்தத்தை எழுப்ப, இப்படி வீடு மாறிக்கொண்டே இருக்கிறோம். இன்னும் சத்தம் ஓய்ந்தபாடில்லை. அம்மாவும் நானும் பழைய கதைகளைப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது, அப்பாவின் கடந்தகாலங்களைப் பற்றி அம்மா நினைவுபடுத்திக்கொண்டி ருந்தாள். எங்கள் இருவரின் தனிமையும் ஒன்றுபோலவே இருந்தது. அதிலிருந்து விடுபட, அப்பா மிகவும் மகிழ்வாக வாழ்ந்த ஊருக்குப் பயணப்படுவது என இருவரும் தீர்மானித்தோம். கரட்டு மலையில் இருந்த பண்டாரவூத்து என்கிற அந்த ஊர், அப்பாவுக்கு மகிழ்வைத் தந்திருக்கும் என்பதில், எனக்குச் சிறிதும் மாற்றுக்கருத்தில்லை. என் சிறுவயதில் அந்த ஊருக்குப் போனபோதெல்லாம் அப்பாவைப்போல எனக்கும் அந்த ஊர் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. பண்டாரவூத்துக் கரட்டு மலையில் கார் ஏறாது என்பதால், வருசநாடு வரை காரில் செல்வது என்றும் அதன் பிறகு அங்கிருந்து ஆட்டோவில் செல்வது என்றும் முடிவுசெய்தோம். வருசநாட்டைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களைச் சுற்றிவிட்டு, கடைசியாக பண்டாரவூத்துக்குச் சென்று தங்கலாம் எனத் திட்டமிட்டோம். அங்கே என் பெரியப்பா மகள் குடியிருந்ததால், தங்குவதில் பிரச்னை இல்லை என்று அம்மா சொல்லியிருந்தாள். கருவேலமரங்கள் மறையத் தொடங்கி வருசநாட்டு ஆறு தென்படத் தொடங்கியது. காரை நிறுத்தச் சொல்லிப் பாலத்தில் நின்று ஆற்றைப் பார்த்தேன். ஒரு பெரிய கண்ணீர்த் துளியைப்போன்று, அகலமான மணற்பரப்பில் ஒரு கோடாக ஆற்றில் தண்ணீர் வந்துகொண்டிருந்தது. ஆனால், ஆற்றுக்குப் பின்புலத்தில் வெகுதூரத்தில் படர்ந்திருந்த மலைகள், ஆற்றுக்கு என்றும் வற்றாத அழகை அளித்துக்கொண்டிருந்தன. என்றும் மறையாத அந்த இயற்கை ஒன்றே நம்பிக்கையின் ஊற்றாக என் மனதில் புனலாய்ப் பாய்ந்தோடியது. வறண்டிருந்த ஆற்றைக் கடந்து வண்டி முந்திரிக்காடுகள் நிறைந்த சாலையில் பயணிக்கத் தொடங்கியதும், மனம் கோடைமழையில் துளிர்த்த செடியைப்போல ஆசுவாசமடைந்தது. முந்திரியின் நறுமணம் பரவசமாக மூளையில் இனிப்பும் புளிப்புமாய் சுவை கூட்டியது. நறுமணத்துக்கு நாக்கின் ருசி இருப்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்தேன். ``இந்தப் பக்கமெல்லாம் வந்து பல வருசமாச்சுடி. வெறும் முள்ளா, மழை இல்லாம பொட்டல்காடா கெடந்துச்சு. இப்ப எல்லாத்தையும் முந்திரிக்காடாக்கிப்புட்டாங்களே. காட்டுக்குள்ள கஞ்சா வெதச்சு, எல்லார் கையிலும் பணம் செழிப்பாச்சுனு சொன்னாங்க. அதான் தண்ணி இல்லைன்னாலும் பணத்தை வெச்சு எங்கிட்டிருந்தோ தண்ணியக் கொண்டுவந்து முந்திரிக்காடாக்கிப்புட்டாங்க” என்று சொல்லி அம்மாவும் பரவசமாக வேடிக்கை பார்த்தபடி வந்தாள். கொஞ்ச தூரம் போனதும் முந்திரிக்காடு மறையத் தொடங்கி, இலவம்பஞ்சு மரங்கள் தென்படத் தொடங்கின. ஆங்காங்கே வறண்ட முள்மரங்களும் வெட்டவெளியில் காய்ந்த புல்லுமாய் மாறிய நிலக்காட்சிகள். ஆனால், அவை எனக்குள் மந்தத்தன்மையை அளிக்காமல் இயற்கையின் அற்புத அழகாய்ப் பரிணமித்தது. அது வெயில் மிகுந்த கோடை. இருந்தும் சூரியன், தன் இளஞ்சிவப்பு மஞ்சளாலும் பட்டு போன்ற வெண்மை ஒளியாலும் அந்த நிலத்தை சொர்க்கமாக்கியிருந்தது. சமதளப் பகுதியிலிருந்து கரட்டில் ஏற ஏற வானம் தலைக்கு மேல் ஒளிபடர்ந்து என் ஆன்மாவை நிறைத்தது. நான் மண்பாதைக் கட்டாப்பில் வயலெட் நிற ரேடியோப் பூக்கள் தென்படுகின்றனவா எனத் தேடத் தொடங்கினேன். சிறு குழந்தையாய் இருந்தபோது அந்தக் கரட்டில் ஒற்றைவழிப் பாதையில் என் அப்பாவோடு நடந்து செல்லும்போது வழியெங்கும் பூத்திருந்த ரேடியோப் பூக்கள், எனக்குப் பேரதிசயமாகத் தோன்றும். எப்போதும் ரேடியோப் பூக்களைப் பிடுங்கித் தலையில் வைத்துக்கொண்டு ஒய்யாரமாக நடந்து செல்வேன். அப்படிப் போகும்போது அப்பா கரட்டில் வளர்ந்திருக்கும் கற்றாழைப் பழத்தைப் பிடுங்கி, பழத்தின் நடுவில் இருக்கும் முள்களை நீக்கிவிட்டுக் கொடுப்பார். கற்றாழைப் பழத்துக்கு இருக்கும் ருசி, உலகில் வேறெந்தப் பழத்துக்கும் இல்லை எனத் தோன்றும். அப்பா எப்போதும் சின்னச் சின்ன விஷயங்களுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பவராகவும், மகிழ்வுடன் ஏற்றுக்கொள்பவராகவும் இருந்தார். நம் வாழ்வின் மிகப்பெரிய அவலம், வயது கூடக்கூட நாம் அதிசயப்படுவதை நிறுத்திக்கொள்வதுதான். `இவ்வளவுதான், இதிலென்ன இருக்கு?’ என்று எல்லாவற்றின் மீதும் ஓர் அலட்சியம் வந்துவிடுகிறது. பெரிய பெரிய விஷயங்கள் எனத் தேடத் தொடங்கி, குட்டிக் குட்டி அதிசயங்களை, சிறு சிறு மகிழ்வைத் துறக்கிறோம். கடைசியில் பெரிய விஷயங்கள் எதுவும் கிடைக்காமல்போக, வெறுமையில் எரிகிறோம். அந்த எளிமையின் பயணம் என் நினைவைக் கிளர்த்தி அப்பாவின் வழியே என் குழந்தைமையின் அதிசயத்துக்குள் கொண்டுசென்றது. பண்டாரவூத்து ஊர் முழுவதும் பாறைகளால் நிறைந்திருக்கும். எழுபது வருடங்களுக்கு முன்புதான் உருவாக்கப்பட்ட ஊர் அது. அது நாடோடிகளின் ஊர். `விவசாயம் செய்ய நிலம் தேடி அலைந்த என் தாத்தா-பாட்டி, அவர்களின் உறவினர்கள் இன்னும் நிலமற்றவர்கள் சேர்ந்து உருவாக்கிய ஊர்’ என்று அப்பா அந்த ஊர் உருவான விதத்தை, அங்கு நிலத்தை உருவாக்கக் கடுமையாகப் போராடியதை, கதையாகச் சொல்லியிருக்கிறார். வறண்ட கரட்டு மலையில் விவசாயம் செய்யலாம் என்ற அவர்களின் முடிவு என்பது நிச்சயம் அசாத்தியமானதுதான். பசி, பாறையையும் பூக்கச்செய்யும் என்று அவர்கள் நம்பியிருக்கிறார்கள் அல்லது அவர்களுக்கு அதைவிடுத்து வேறு வழி இருந்திருக்கவில்லை. முன்பு அப்பாவோடு வருகையில், கரட்டின் உச்சிக்கு வந்ததும் அப்பாவின் கையை உதறிவிட்டு, ஊர் ஆரம்பிக்கும் முன்னே படர்ந்திருக்கும் பெரிய நீளமான பாறையில் குரங்கைப்போல தாவித் தாவிக் குதித்து ஓடுவேன். பிறகு, மண்வீடுகளும் குடிசைகளும் தென்படத் தொடங்கும். அப்போது அந்த ஊரில் குறைந்தது நூற்றைம்பது வீடுகளாவது இருக்கும். இப்போது ஊருக்கு முன்னே இருந்த பெரும்பாறை சுருங்கிக் குறைந்து போய் இருந்தது. ஆனாலும் பாறையின் அழகு குறையவில்லை. பாறைகளின் நடுவே ஒரு பள்ளம் உருவாகி, நீர் ஊறி, சிறு குளத்தைப் போல சூரிய ஒளியில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. பிறகு, மாலை தொடங்குவதற்கு முன்னான இளம்வெயில் பாறையில் மெல்லிய கதிர்வீச்சாக இறங்கி மினுங்கிக் கொண்டிருந்தது. வீடுகள் எதுவும் கண்ணுக்குப் புலப்படவில்லை. வீடு இருந்த இடங்களில் எல்லாம், உலவ மரங்கள் மட்டுமே ஊரை நிரப்பி இருந்தன. முன்னே செல்லச் செல்ல ஒரே ஒரு தெரு மட்டுமே தென்பட்டது. அவ்வளவுதான், ஊர் முடிந்திருந்தது. ஒரே தெரு, இருபது வீடுகள்கூடக் கிடையாது. அதிலும் ஐந்தாறு மண்வீடுகள் இடிந்துகிடந்தன. தகரம் போட்ட மண்வீடுகளுக்கு அருகில் இருந்த ஆட்டுத்தொழுவம், அந்த வீடுகளுக்கு அழகைக் கொடுத்தது. அப்போதுதான் மேய்ச்சலிலிருந்து திரும்பியிருந்த ஆடுகள், தெரு முழுக்க நின்று கத்திக்கொண்டிருந்தன. அதுவும் எங்கள் ஆட்டோவின் சத்தம் அவற்றை மிரளச்செய்து தெருவின் ஓரத்துக்குத் துரத்தியது. சில ஆடுகள் நடுத்தெருவில் நகராமல் நின்றபடி கத்திக்கொண்டிருந்தன. ஆட்டோவின் ஹாரன் சத்தம் அவற்றை நகரச் செய்யவில்லை. இன்னும் பேரதிசயங்களைத் தக்கவைத்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்கள், ஊருக்குள் ஆட்டோ வந்ததை அறிந்து `யாருடா அது?’ என்று விநோதமாகப் பார்த்தார்கள். நானும் அம்மாவும் ஆட்டோவிலிருந்து இறங்க, அம்மாவை உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொண்டு நலம் விசாரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். ``என்னம்மா, இம்புட்டு தூரம் வந்திருக்கீங்க?’’ என்று சிவந்த கிழவி ஒருத்தி கேட்க, அவர்களிடம் ``சும்மா, என் மச்சான் மகளப் பார்க்க வந்தோம்’’ என்று அம்மா சொல்லி ஒவ்வொருவரையும் விசாரித்தபடி அந்தத் தெருவின் கடைசியில் இருந்த வீட்டுக்கு அழைத்துப்போனாள். இலவம்பஞ்சை வீட்டுவாசலில் போட்டு உடைத்துக்கொண்டிருந்த என் பெரியப்பா மகள் லட்சுமி அக்கா, என்னைப் பார்த்ததும் நம்ப முடியாதவளாய் ``ஆத்தே, என்னைக்கும் வராதவ வந்திருக்காத்தே’’ என்று சொல்லி மகிழ்வுடன் எங்களை வரவேற்று என்னைக் கட்டிக்கொண்டாள். நான்கு இளம்வயது குடும்பத்தைத் தவிர, கிழவன் கிழவிகள் மட்டுமே அந்த ஊரில் இருந்தனர். ஆட்டுக்குட்டிகளைத் துரத்திக்கொண்டு நான்கைந்து குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அங்கே நிரந்தரமாக வசிப்பவர்கள் அல்லர். ஊரைக் காலி பண்ணிப்போனவர்களின் குழந்தைகள். விடுமுறைக்காகத் தங்கள் தாத்தா-பாட்டி வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் தவிர்த்து, அந்த ஊர் வயதானவர்களாலும் ஆடுகளாலும் மட்டுமே நிரம்பியிருந்தது. என் பெரியப்பா மகளும் அந்த ஊரில் நிரந்தரமாகக் குடியிருக்கவில்லை. வேறு ஊருக்கு இடம்பெயர்ந்துவிட்டார். அவர்கள் காட்டில் இருந்த இலவம்பஞ்சுகளைச் சேகரிக்கத்தான் அங்கு வந்திருக்கிறார்கள். என் அக்கா வீட்டுக்காரரின் தம்பி குடும்பம் மட்டும் அங்கு நிரந்தரமாகக் குடியிருந்தது. அவர்களின் குழந்தைகள் வெளியூரில் படித்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் மட்டும் ஊரைக் காலிபண்ணாமல் ஐம்பது ஆடுகளை வளர்த்துக்கொண்டு, இலவம்பஞ்சுக் காட்டைக் கவனித்துக்கொண்டு அங்கேயே வாழ்ந்துவந்தனர். மாமாவின் தம்பிக்கு ஓரளவு வசதி இருந்தாலும் அந்தக் கரட்டை விட்டுக் கீழிறங்க மனமில்லை. அவர் மனைவி எவ்வளவு கெஞ்சிப்பார்த்தும் அந்த ஊர் கிழவிகளைப்போல, ``இந்த ஊரே காலியானாலும் நான் பிறந்த இந்த இடத்தை விட்டு நகர மாட்டேன்” என்று பிடிவாதமாக இருக்கிறார். அப்பாவும் இவரைப்போலவே பிடிவாதமாக அந்த ஊரில் இருந்திருக்க வேண்டியவர்தான். தன்னைப்போல் தன் பிள்ளைகள் படிக்காமல் போய்விடக் கூடாது என்று, அக்காவும் அண்ணனும் பிறந்தபிறகு பிள்ளைகளைப் படிக்கவைக்க வேண்டும் என்று கூடலூருக்குக் குடிபோய் விட்டதாகச் சொல்லியிருந்தார். அப்பாவின் வீட்டில் ஏழு பிள்ளைகள். வண்டி மாடு வைத்து, கூடலூரில் சிறிய அளவில் விவசாயம் செய்துவந்திருக்கிறது தாத்தாவின் குடும்பம். எல்லோரின் பசியையும் அந்தச் சிறு நிலத்தால் பூர்த்திசெய்ய முடியவில்லை. நிலம் தேடி அலைந்த தாத்தா மற்றும் அவரின் உறவினர்கள், வருசநாட்டுப் பக்கம் காடு தேடி அலைந்து இந்த இடத்துக்கு வந்துசேர்ந்திருக்கிறார்கள். கரட்டுக்காட்டை விவசாய நிலமாக்கி, இந்த ஊரை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். அப்பாவுக்குப் படிக்க வேண்டும் என்று நிறைய ஆசை. இரண்டாம் வகுப்புகூட முடிக்காத நிலையில் அப்பாவின் குடும்பம் இடம் மாறி கரட்டுக்குக் குடிவந்துவிட்டது. ஆறு வயதிலிருந்து மண்வெட்டியைப் பிடித்து உழைத்த வாழ்வை, அப்பா கதையாகச் சொல்வார். இளம்வயது வந்த பிறகு, தான் படிக்கவில்லை என்று அப்பாவுக்குக் கவலை வர, கம்யூனிஸ்ட் ஆள்கள் நடத்திய மாலை வகுப்பில் சேர்ந்து படிக்கக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறார். தொடர்ந்து கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆள்களின் தொடர்பு, நிலப்போராட்டம் என்று அவர் வாழ்வு அந்தக் காலங்களில் அர்த்தம் மிகுந்து விளங்கியதாகச் சொல்லியிருக்கிறார். ஆளற்ற அந்த ஊரின் பொலிவு, என்னை வியக்கவைத்தது. அப்பழுக்கற்ற வானின் ஒளிதான் மனிதர்கள் நடமாட்டம் இல்லாத அந்த ஊரின் இன்றைய தனிமையை, இருண்மையை முற்றாகத் துடைத்தெறிந்துகொண்டிருந்தது. அந்த ஊரில் ஒரு கிணறு இருந்தது. தெரு ஓரத்தில் இருந்த லட்சுமி அக்கா வீட்டின் அருகில் பாறைகளுக்கு நடுவே இருந்த அந்தக் கிணறு அழகின் உச்சம். கிணற்றைச் சுற்றி ஒரு கொடி படர்ந்திருந்தது. கிணற்றடியில் இருக்கும் பாறைகளில் விழும் சூரிய ஒளி தெறித்து, அங்கு இருக்கும் செடிகொடியெல்லாம் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. ஊரே ஒளிக்கோலமாய் இருப்பதைப்போல எனக்குத் தோன்றியது. நான் இதுவரை பார்த்ததிலேயே ஒளி மிகுந்த ஊர் பண்டாரவூத்துதான். இரவில் அந்த ஊர் இன்னும் மாயவித்தையோடு இருந்தது. தூரத்துக் காட்டிலிருந்து முந்திரிவாசம், காற்றில் பரவிக் கமழ்ந்தது. இயற்கை அந்த ஊருக்கென பிரத்யேகமான அழகை வழங்கியிருந்ததோ என்னவோ, வானின் இரவொளி நேராக இறங்கி வெளிச்சமும் இருளுமற்ற காலைப் பனியைப் போன்ற மிதமான ஒளியோடு இருந்தது. சிறுவயதில் பாட்டி வீட்டில் அப்பாவுடன் தங்கிய நினைவுகளோடு அக்காவின் வீட்டில் கயிற்றுக்கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டேன். இங்கே எப்போது வந்தாலும் பாதி நாள்கள் கோழிக்குழம்பும் சோறும்தான் பாட்டி சமைக்கும். இதெல்லாம் விருந்தாளிகள் வந்தால்தான். இல்லையென்றால், கூழும் வெல்லமும் இரவில் களியும்தான் பாட்டியின் உணவு. ஊரில் வசிக்கும் எல்லோர் வீட்டிலும் இதே நிலைதான். சோறு என்பது அரிதாகத்தான் இருக்கும். வீட்டுக்கு முன்னால் எப்போதும் சேவல்களும் கோழிகளும் கூவிக்கொண்டும் கொக்கரித்துக்கொண்டும் இருக்கும். தினை, சோளம், சாமை என எதையாவது பெண்கள் உரலில் போட்டு இடித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அது இனிமையான சங்கீதமாய் விட்டுவிட்டு சத்தம் எழுப்பும். தூக்கத்தில் கிணறு மட்டும் நினைவில் வந்துகொண்டே இருந்தது. கிணற்றடியில் விழுந்த ஒளிக்கற்றைகள்தான் கண்ணில் அகலாது நின்று ஞாபகத்தைத் தூண்டின. முதலில் அந்தக் கிணறு பற்றிய இருளான வி‌ஷயங்கள்தான் நினைவுக்கு வந்தன. விருப்பப்பட்ட காதலனைக் கல்யாணம் செய்ய முடியாமல்போக, கிணற்றில் விழுந்து தற்கொலை செய்துகொண்ட பெண், தண்ணீர் எடுக்கும்போது கிணற்றில் தவறி விழுந்த இளம்பெண், தண்ணீர் மொண்டு குடிக்கப்போய் சாராய மயக்கத்தில் விழுந்து இறந்த நடுத்தர வயது ஆண் என, பல கதைகள் ஞாபகத்துக்கு வந்தன. ஆனால், அந்த ஊரின் நீராகாரம் அந்தக் கிணற்றின்மூலம்தான் என்பதால், யாராவது கிணற்றில் விழுந்து செத்துப்போனாலும் தண்ணீரை இறைத்துக் கீழே விட்டுவிட்டு மறுபடியும் கிணற்றில் ஊறும் தண்ணீரை சாதாரணமாகக் குடிக்கப் பழகிவிடுவார்களாம். என்ன ஆனாலும் அந்தக் கிணற்றடியில் அமர்ந்துதான் பெண்கள் தங்கள் கதைகளைப் பேசித் திரிந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், அப்பா சொன்ன கிணற்றுக் கதை இதற்கு முற்றிலும் மாறானது. நிலம் திருத்திய அந்தக் காலத்தில் தண்ணீருக்காக வெகுதூரம் பெண்கள் ஊற்றைத் தேடி அலைந்து கொண்டிருப்பார்களாம். ஒரு மடக்கு தண்ணீருக்காக ஒரு நாள்கூடக் காத்திருந்தி ருக்கிறார்கள். காட்டை உருவாக்கிய பிறகு முதல் வேலையாக, கிணறு வெட்டுவதைப் பற்றித்தான் பெரியவர்கள் யோசித்திருக்கிறார்கள். பொட்டல்காட்டில் தண்ணீர் இருக்கும் பகுதியை அவ்வளவு எளிதில் கண்டடைய முடியவில்லை. அப்போது அந்த வழியாகச் சென்ற வெள்ளிமலைப் பழங்குடியினர் இப்போது இருக்கும் இந்தப் பண்டாரவூத்தைக் காட்டி, ``பாறை இருக்கும் இடத்துல நிச்சயம் தண்ணீர் இருக்கும்’’ என்று சொல்லி ஓர் இடத்தைக் கைகாட்டி கிணறு வெட்டச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அந்தப் பாறையைத் தோண்டி எடுக்கவே ஆறு மாதங்கள் பிடித்ததாம். பெண்கள் விவசாய வேலைகளைக் கவனிக்க, சிறுவனாக இருந்த என் அப்பா முதல் அத்தனை ஆண்களும் கிணறு தோண்டும் வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். அப்பாவின் கைகளில் அப்போது தோன்றிய கைக்காப்பு பெரிய பெரிய கட்டியாகக் கடைசி வரை இருந்தது. கிணறு உருவாகி, தண்ணீர் வந்த பிறகு அந்தப் பகுதியில் வீடு அமைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதன் பிறகு பழங்குடியினர் வணங்கிய தெய்வமான பண்டாரப்பனையே அவர்களும் வணங்கி, அந்த ஊருக்கு `பண்டாரவூத்து’ என்று கிணற்றின் பெயராலேயே பெயர் வைத்திருக்கிறார்கள். காலம் மாற மாற, `பஸ் போகாத, பள்ளிக்கூடம் இல்லாத ஊரில் யார் வாழ்வார்கள்?’ என்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மக்கள் ஊரைக் காலிசெய்துவிட்டார்கள். கடைசியில் பத்துக் குடும்பங்கள் மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கின்றன. காலையில் எழுந்து, சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு முதல் வேலையாகக் கிணற்றடிக்குப் போனேன். அம்மாவை அழைத்து, நான் கிணற்றுமேட்டில் உட்கார்ந்திருக்கும்படி பல புகைப்படங்களை எடுத்துக்கொண்டேன். கிணற்றுக்குள் ஒன்றிரண்டு காய்ந்த இலைகள் மிதந்துகொண்டிருந்தன. அவை பேரழகோடு காட்சியளித்தன. தண்ணீரில் மரங்களின் எதிரொளிப்புகள் நிழலோவியங்களாகக் கிணற்றுக்குள் படர்ந்திருந்தன. தண்ணீர் மிகத் தூய்மையாக இருந்தாலும் இப்போது யாரும் கிணற்றுத் தண்ணீரைக் குடிக்கப் பயன்படுத்துவதில்லை. அரசாங்கம், போர் போட்டு அங்கே குழாயில் தண்ணீர் பிடிக்க ஏற்பாடு செய்திருந்தது. இப்போது பெண்களின் நடமாட்டம் இல்லாத கிணறு தனித்திருந்தது. கிணற்றைச் சுற்றி எத்தகைய ஒளி நிரம்பிக் கிடந்தாலும் அந்த இடம் சென்று கதைகள் பேசும் பெண்கள்தான் அந்த ஊரில் இல்லை. நானும் அம்மாவும் அங்கிருந்து கிளம்பி, பக்கத்தில் இருக்கும் மீதி ஊர்களைச் சுற்றிப்பார்க்கச் சென்றோம். வழியெங்கும் அந்த ஊரில் அப்பாவோடு வாழ்ந்த நினைவுகளை அம்மா சொல்லிக்கொண்டு வந்தாள். மீண்டும் இரவுத் தங்கலுக்கு பண்டாரவூத்துக்கு வந்துவிட்டோம். அதுவரை எடுத்த புகைப்படங்களை எல்லாம் லேப்டாப்பில் இறக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நான் அந்த நிலத்தில் பார்த்த ஒளியின் பாதியளவாவது புகைப்படத்தில் விழுந்திருந்தது மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது. கிணற்றடியில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்களைப் பார்த்ததும் அதிர்ந்து நின்றேன். நான் கிணற்றுமேட்டில் உட்கார்ந்திருந்த எல்லாப் புகைப்படங்களிலும் என் முகத்துக்கு முன்னே நெளிந்த பாம்பு போன்ற வெளிச்சக் கொடி படர்ந்து என் தலைக்கு மேலே சென்று அங்கு இருந்த சிறு செடியின் கிளைகளோடு பிணைந்திருந்தது. நான் இருக்கும் எல்லாப் புகைப்படங்களிலும் அந்த வெளிச்சக்கொடியைப் பார்த்து மிரண்டுபோனேன். வயிற்றில் இனம்புரியா பயம் இறங்கியோடியது. கூடவே நெஞ்சடக்க முடியாத துயரமும். நான் இல்லாத கிணற்றுப் புகைப்படங்களில் அந்த வெளிச்சக்கொடி இல்லாதது எனக்குப் பெரும் அச்சத்தைத் தந்தது. படங்களைப் பெரிதாக்கி மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தேன். அந்த வெளிச்சக்கொடி வருவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் அந்த இடத்தில் இல்லை. ஊர் இப்போது அதே ஒளியோடு இருப்பதாகவே தோன்றியது. அக்கா வீட்டிலிருந்து எழுந்து கிணற்றடியைப் பார்த்தேன். என் கண்கள் பளபளக்க, கிணற்றைச் சுற்றிலும் ஒளிர்ந்த பல வெளிச்சக்கொடிகள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. என்னால் உணர்வெழுச்சியைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. கண்களில் நீர், தானே வழிந்தது. ஏதோ ஒன்று, கிணற்றை நோக்கி என்னை இழுத்தது. பயத்தை மீறிய புதிதான உணர்வு ஒன்று எழுந்தது. சீராக வடிவமைக்கப்பட்ட இசை வடிவத்தைப் போன்று பல்வேறு குரல்களும் சத்தங்களும் காற்றில் பரவியிருந்தன. சிறு குழந்தையைப்போல அந்தச் சத்தங்களைக் கையில் பிடிக்க முற்பட்டேன். கோழிகளின் சத்தம், ஆடுகளின் சத்தம், உரல் இடிபடும் சத்தம், பல்வேறு மனிதர்களின் பேச்சு சத்தம். அதில் அப்பாவின் குரலைத் தனித்தறிய முயன்றுகொண்டிருந்தேன். அந்த ஊரில் அதுவரை வாழ்ந்து இறந்துபோனவர்களின் ஆன்மாவின் குரல்கள் கிணற்றைச் சுற்றியும், அந்த ஊரிலும் ஒளியாகப் பரவிக்கிடந்தன. பாறைகளின் வழியே நடந்து கிணற்றடிக்குப் போனேன். மெள்ள மெள்ள எல்லா ஒளிக்கொடிகளும் காற்றில் நகர்ந்து என் அருகே வந்துகொண்டிருந்தன. என் கால்கள் தரையை உணரவில்லை. ஏகாந்தமாக என் உடல் காற்றில் தளர்ந்து நின்றது. மனம் அதுவரை அடையாத பரவசநிலைக்குப் போனது. நகர்ந்து வந்த ஒவ்வொரு கொடியும், என் உடல் முழுவதும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகச் சுற்றத் தொடங்கின. என் உடல் ஐந்தடி ஒளிக்கொடியாக மாறி நிலவெளியெங்கும் பறந்து சென்றதை நான் பாறையில் நின்றபடி பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். https://www.vikatan.com/
  6. பாகீரதி... பாகீரதி... - சிறுகதை நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு... இந்திரா சௌந்தர்ராஜன், ஓவியங்கள்: அரஸ் 'சரணாகதி’ முதியோர் இல்லத்தின் முன்னால் ஆட்டோ தேங்கி நின்றது. அதில் இருந்து உதிர்ந்தாள் வித்யா. 'அடுத்த இஷ்யூ... முதியோர் சிறப்பிதழ். அதுல உன் கட்டுரைதான் சிகரமா இருக்கணும்’ என்று 'மலர்கள்’ பத்திரிகையின் ஆசிரியர் மலரவன் சொன்னது அவள் காதுகளில் எதிரொலித்தது. சரணாகதி, முதியோர்களுக்கான இல்லம் மட்டும் அல்ல; ஆசிரமம்கூட! இலவச சேவை, பணத்துக்கான சேவை என இரண்டுவிதமான சேவைகள் அங்கு வழங்கப்பட்டாலும், பெரிதாகக் குற்றம் காண இடம் இல்லாதபடி இருந்தது. மேனேஜர் ராகவன், வித்யாவை வரவேற்று உதவியாளர் சீனிவாசனிடம் அறிமுகப்படுத்தி, அங்கு வாழ்வின் எஞ்சிய பாகத்தைக் கழிக்க முடியாமல் கழித்தபடி இருக்கும் முதியோர்களிடம் அழைத்துச் செல்லும்படி கூறினார். வித்யாவும் ரெக்கார்டரைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டாள். ஆரம்பமாயிற்று சந்திப்பு! முதல் சந்திப்பு, பஞ்சாட்சரம்-பத்மாவதி தம்பதிகளிடம்... ''நமஸ்காரம்... என் பேர் வித்யா. முதியோர் சிறப்பிதழுக்காக உங்களைப் பேட்டி காண வந்திருக்கேன். உங்களுக்குப் பிள்ளைகள் இல்லையா?'' ''ஏன் இல்லாம... மூணு பசங்க.'' ''மூணு பசங்க இருந்துமா நீங்க முதியோர் இல்லத்துல இருக்கீங்க?'' ''அது, எங்க தலையெழுத்து. மத்தபடி எங்க பிள்ளைகள் மேல தப்பு ஒண்ணுமில்லை.'' ''ஆச்சரியமான பதிலா இருக்கே!'' ''ஆமாம்மா... வீடு வாசலை வித்து நல்லாத்தான் படிக்கவெச்சோம். பசங்களும் படிச்சாங்க. அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியானு வேலை கிடைச்சது, அனுப்பிவெச்சோம். மாசம் அஞ்சாறு லட்சம் சம்பளம். ஆனா, எங்களால அங்க போய் அவங்களோட இருக்க முடியல.'' ''எதனால?'' ''எங்க வரைல இங்க ஊருக்குள்ள ஒரு பக்கமா ஜெயில் இருக்கு. அங்க ஊரே ஜெயிலாதாம்மா இருக்கு. காலாற நாலு தெருப்பக்கம் நடந்தோம்னு நடக்க முடியாது. காபி பொடி வாங்கக்கூட 30, 40 மைல் கார்ல போகணும். அக்கம்பக்கத்து வெள்ளக்காரர், 'ஹவ் ஆர் யூ?’ம்பா... 'ஹேவ் எ நைஸ் டே!’ம்பா அதுக்கு மேல அவா பேசறது எங்களுக்குப் புரியாது. பசங்க வேலைக்குப் போய்ட்டா, வீட்டுல கிடக்குற ஃபர்னிச்சரோட ஃபர்னிச்சராத்தான் நாங்களும் உட்காந்திருக்கணும். ஒரு கொரியர் வந்தாகூட எழுந்துபோய் வாங்க, காலுக்குத் திராணி கிடையாது. மூட்டு வலி. மொத்தத்துல நாங்க, அவங்க வரையில பாசமான பாரம்தானே ஒழிய, துளி ஒத்தாசை கிடையாது. அதான் 'சரணாகதி’க்கு வந்துட்டோம்'' - பத்மாவதி பாட்டி, பத்திரிகையாளர் போல எடிட் செய்து பேசி முடித்தாள். ''நல்லபடியா படிக்கவெச்சதுதான் நாங்க செய்த தப்போனு தோண்றது'' என்றார் பஞ்சாட்சரம். நிஜமாகவே நெஞ்சில் கூர்மையான வேலால் குத்தியது போல்தான் இருந்தது வித்யாவுக்கு. அடுத்த செட் அகல்யா - ராமநாதன் தம்பதி! அழகாக உட்கார்ந்து செஸ் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். ''எங்களுக்குக் குழந்தைங்க இல்லை; காதல் திருமணம் வேற. அதனால உறவுகளோட பெரிய இணக்கமும் இல்லை. நல்லவேளை... எனக்கு அரசாங்க உத்தியோகம்; பென்ஷன் வருது. சொந்தமா வீடு இருந்தது. அதை வித்துட்டு பணத்தை பேங்க்ல போட்டுட்டு இங்க வந்துட்டோம். எங்களுக்கு எது நடந்தாலும் பயம் இல்லை. இங்கேயே எல்லா ஈமக்கிரியையும் செய்துடுவாங்க. நாங்க எங்க சாம்பலை காசியில கரைக்கணும்னு விரும்பினோம். அக்ரிமென்ட்லயே அதை எழுதி ஓ.கே-னுட்டாங்க'' -ராமநாதன் செஸ் விளையாடியபடியே மிகச் சகஜமாகப் பேசினார். அவர் தோரணையே... 'வாழ்க்கை என்ன பெரிய வாழ்க்கை. அது ஒரு விளையாட்டுதானே! பதிலுக்கு அதோடு நாமும் விளையாடினால் தீர்ந்தது’ என்பதுபோல் இருந்தது. இந்த இரண்டு ஜோடிகளே, வித்யா மனத்தைக் கனப்படுத்திவிட்டார்கள். முதல் தடவையாக, 'தனக்கு வயதானால்..?’ என்ற கேள்வி அவளுக்குள் எழும்பியது. மூன்றாவது ஜோடியில் ஒருவர் படுத்தபடுக்கையாக. அதாவது, சுப்புலட்சுமி பாட்டி படுத்தபடுக்கையாக. கணவர் ராமபத்ரனுக்கு 96 வயது. டி.வி. ரிமோட்டைத் தலைகீழாகப் பிடித்துக்கொண்டு அழுத்தி அழுத்திப் பார்த்தபடி இருக்க, டி.வி. ஒளிரவே இல்லை. ''அத இப்படித் தாங்க. ரிமோட்டை அழுத்தத் துப்பில்லை. இதுல சீரியல் பார்க்கலேனா தலை வெடிச்சிடும்'' என்று சுப்புலட்சுமி பாட்டி அங்கலாய்க்க, ''இந்தாடி... நீதான் போடு பார்ப்போம். இந்த ரிமோட்டுக்கும் என்னை மாதிரியே எல்லாம் போச்சு போல'' என்றார். பாட்டி, ரிமோட்டை நேராகப் பிடித்து நொடியில் டி.வி-யை ஒளிரவைத்தார். ''சுப்பி... உனக்கு மந்திர விரல்டி!'' ''மண்ணாங்கட்டி... ரிமோட்டை நேரா பிடிக்கத் தெரியலையே உங்களுக்கு. நான் போய்ட்டா அவ்ளோதான் உங்க கதி. கோமணத்தைக்கூட கோணலாக் கட்டிண்டு... கர்மம்... கர்மம்'' - சுப்புலட்சுமி பாட்டி தலையில் அடித்துக்கொள்ள, கச்சிதமாக உள்ளே நுழைந்தாள் வித்யா. ராமபத்ரன் அவளைப் பார்த்து, ''அடடே... பாகீரதியா... வா... வா'' என்றார். வித்யாவுக்கு ஆச்சரியம். ''சார்... நான் பாகீரதி இல்லை, வித்யா.'' ''வித்யாவா... நீ பாகீரதி இல்லே?'' ''அதான் 'வித்யா’ங்கிறாளே... அப்புறம் 'பாகீரதி’னா. பார்க்கிறவால்லாம் உங்க பேத்தி 'பாகீரதி’தானா?'' - சுப்புலட்சுமியின் இடையீடு, வித்யாவுக்கு எல்லாவற்றையும் புரியவைத்தது. ''அதனாலென்ன... நீங்க என்னை 'பாகீரதி’யாக்கூட நினைச்சுக்கலாம். எனக்கு ஆட்சேபணை இல்லை'' என்றாள். ''எதுக்கும்மா வந்துருக்கே..?'' - படுத்த நிலையில் இருந்தே சுப்புவிடம் இருந்து கேள்வி. அப்போது, சுப்புவிடம் இருந்த ரிமோட்டை வாங்கி, டி.வி-யில் தனக்குப் பிடித்த சீரியலை வைக்கத் தொடங்கினார் ராமபத்ரன். ''நான் ஒரு ஜர்னலிஸ்ட். முதியோர் சிறப்பிதழுக்காக ஒரு கட்டுரை எழுதணும். அதான் உங்க எல்லோரையும் பார்க்க வந்தேன்.'' ''எங்களுக்குனு சிறப்பிதழா... விளக்குமாத்துக்குப் பட்டுக்குஞ்சமா?'' - பாட்டி படுத்துக்கொண்டே ஆகாசத்துக்கு நிமிர்ந்த மாதிரி கேட்டது, வித்யாவை ஓர் உலுக்கு உலுக்கியது. ''உங்களை நீங்க அப்படிச் சொல்லிக்கக் கூடாது. உங்க அனுபவங்கள் எல்லாம் லேசுப்பட்டதா என்ன?'' ''உண்மைதான்... அது லேசுப்பட்டது இல்லை. அதே சமயம், ஆனந்தமாப் பகிர்ந்துக்கக்கூடியதும் இல்லை. பாரு... கால் போய் படுத்துண்டு கிடக்கேன். சாப்பிடவே பிடிக்கலைம்மா. நாக்கு ஒண்ணும் செத்துப்போயிடலை. இப்பவும் உப்பு, ஒரப்பு தேவைப்படறது. ஆனா, சாப்பிட்டா வெளியேத்தணுமே..? என் கழிவை இங்க ஒரு பொண்ணு வந்துதான் சுத்தம் பண்ணுவா. அவளைப் போல பாவி இருக்க முடியுமா..? சொல்லு பார்ப்போம்'' என்றாள் சுப்புலட்சுமி பாட்டி. இதென்ன... எல்லா வயதானவர்களுமே இப்படிக் கேட்கிறார்கள்? வித்யாவுக்கு விதிர்விதிர்ப்புத் தட்டியது. சுப்புலட்சுமி பாட்டியை மலங்க மலங்கப் பார்த்தாள். பாட்டியும் தொடர்ந்தாள். ''எங்க கல்யாணத்துக்குச் சரியான கூட்டம். 2,000 பேர் வந்ததா சொன்னாங்க. எல்லாருமே எங்களை 100 வருஷம் உசுரோட இருக்கணும்னே வாழ்த்தினாங்க. அது இப்படியா பலிக்கணும்? பாரு... இந்த டி.வி. ரிமோட்டைக்கூட இவருக்கு ஒழுங்காப் போடத் தெரியலை. இவரோட 75 வருஷம் வாழ்ந்துட்டேன். ஒரு பொண்ணு இருந்தா. ஆனா, அவ கொடுத்து வெச்சவ. அவளுக்கு 60 வயசு நடக்கிறப்பவே ஹார்ட் அட்டாக்ல போய்ச் சேர்ந்துட்டா. பேரன் - பேத்திகள் வெளிநாட்டுல இருக்காங்க. 'கிராண்ட் ஃபாதர்ஸ் டே’க்கு போன் பண்ணி விஷ் பண்ணுவாங்க. மாசமானா எங்க செலவுக்கு அவங்கதான் பணம் கட்டுறாங்க. என்ன பண்ணி என்ன புண்ணியம்... எங்க உசுர் போவேனாங்குது'' - சுப்புலட்சுமி பாட்டியின் அடுத்த கட்ட விளக்கத்தில், அவர்களின் நிலை வித்யாவுக்கு விளங்கிவிட்டது. பிள்ளைகள் இல்லாததால் முதுமை அல்லாடுகிறது; அப்படியே இருந்தாலும் வெளிநாட்டு மோகத்தால் அல்லாடுகிறது. 'சரணாகதி’ மாதிரி அமைப்புகள் மட்டும் இல்லாவிட்டால், இவர்கள் நிலையைக் கற்பனை செய்வதுகூட சிரமம்தான். ''இப்ப உங்களோட ஆசை..?'' - வித்யா கேட்டாள். ''ஒரே ஆசைதான். உயிர் போனா போதும்.'' ''ஐயோ... அப்படில்லாம் சொல்லாதீங்கம்மா.'' ''வேண்டாம் குழந்தை. எங்களுக்கான சாவை நீ துக்கமாவே நினைக்காதே. அதிகபட்சம் 70, 75 வயசுக்கு மேலே யாருமே வாழக் கூடாது. வாழ்ந்தா அது நரகம். நீ உன் காலை ஜாக்கிரதையாப் பார்த்துக்கோ. அதுக்கு ஒரே வழி... பகவான் கால், பெரியவா கால்னு எல்லார் காலையும் பிடி. ஆரோக்கியமா இருக்க ஆசீர்வாதம் வாங்கிக்கோ. கண் இல்லாமக்கூட கௌரவமா வாழ்ந்துடலாம்; கால் போனா அவ்வளவுதான். நீ எழுதப்போற கட்டுரையில இதையும் எழுது. கால்களால நடந்து கோயில், குளத்துக்குப் போங்கோ... பாதயாத்திரை பண்ணுங்கோ. அதைச் சொகுசா வெச்சுண்டு அடுத்த தெருவுக்குப் போகக்கூட ஆட்டோவைக் கூப்பிட்டா என் நிலைமைதான். நடக்கலாம்... அதனால ஒரு கௌரவக் குறைச்சலும் வந்துடாது. நாம வறட்டுக் கௌரவம் பார்க்கப் போய் ஆரோக்கியமும் போயிடறது; ஆட்டோக்காரனும் அதுக்குத் தண்டனையா 50, 100-னு புடுங்கிப்பிடுறான்'' - சுப்புலட்சுமி பாட்டி எங்கோ ஆரம்பித்து எங்கோ வந்து முடித்தாலும் அவ்வளவும் அசைக்க முடியாத கருத்துகள். வித்யாவுக்கு தான் ஒரு ஞான பூமிக்குள் பிரவேசித்துவிட்டது போலத்தான் தோன்றியது. ''கட்டாயம் எழுதறேம்மா... உங்களுக்கு எதாவது உதவி வேணுமா?'' - வித்யா கேட்கவும், சுப்புலட்சுமி பாட்டி கப்பென்று பிடித்துக்கொண்டாள். ''நீ கோயிலுக்குப் போவியா?'' ''ஓ... போவேனே...'' ''எனக்காக ஒரு பிரார்த்தனை பண்ணிப்பியா?'' ''தாராளமா...'' ''எந்தக் காரணத்தைக்கொண்டும் என் உயிர் முதல்ல போயிடக் கூடாது. இவரை அனுப்பிட்டுத்தான் நான் போகணும். ஒருவேளை நான் முந்திண்டா, இவர் அவ்வளவுதான். தவிச்சுப்போய்டுவார். இன்னைக்குக்கூட ஜட்டியைத் திருப்பித்தான் போட்டுண்டிருக்கார். நான் இருந்தாத்தான் எல்லாத்தையும் சொல்லி சரிசெய்ய முடியும்'' என்றதும், வித்யாவுக்குக் கண்களில் இருந்து நீர் புற்றுப் பாம்பாக எட்டிப் பார்த்தது. அதோடு சுப்புலட்சுமி பாட்டியின் கைகளைக் கண்களில் ஒற்றியபடி அவள் புறப்பட்டபோது ''நிஜமா சொல்லு... நீ பாகீரதி இல்லை?'' என ராம்பத்ரன் கேட்டவிதம் அவளை வெடிக்க வைத்துவிட்டது. வித்யாவின் கட்டுரைக்கு நல்ல வரவேற்பு. தமிழக முதலமைச்சர்கூட படித்துவிட்டு தலைமைச் செயலர் மூலம் பாராட்டு வந்து சேர்ந்தது. வித்யாவுக்கு அதெல்லாம் பெரிதாகத் தெரியவில்லை. சுப்புலட்சுமி பாட்டியைப் பார்த்து, கட்டுரையைப் படித்துக்காட்டி அவளின் முகப் பிரகாசத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்று மனம் துடித்தது. புறப்பட்டுவிட்டாள். 'சரணாகதி’க்குள் நுழைந்து மேனேஜர் ராகவன் முன் புன்னகையோடு நின்றாள். ''சார்... கட்டுரை படிச்சீங்களா?'' ''ம்... பிரமாதம்!'' ''சி.எம்-கிட்ட இருந்துகூட பாராட்டு சார். அனேகமா உங்களுக்கு நிறைய உதவிகள் கிடைக்கலாம்.'' ''சந்தோஷம்மா...'' ''சுப்புலட்சுமி பாட்டியைப் பார்க்கணும். அவங்க ஒரு பிரார்த்தனை செய்ய சொல்லியிருந்தாங்க. பண்ணியிருக்கேன். குங்குமப் பிரசாதமும் கொடுக்கணும்.'' வித்யாவின் அந்த விருப்பத்தின் முன்னால் சற்று மௌனம் சாதித்தார் ராகவன். ''சார்ர்ர்...'' ''சாரிம்மா... அவங்க பிராப்தி அடைஞ்சுட்டாங்க. ரெண்டு நாளாச்சு?'' ''மை காட்..! அவங்க கணவர்?'' ''அவர் இருக்கார். அவருக்கு பாட்டியம்மா போனதே தெரியாது. இங்க இருக்கிறவங்க துக்கத்தோட சாகறதை நாங்க விரும்பறது இல்லை. அதனால பாட்டியை ஆஸ்பத்திரில வெச்சு வைத்தியம் பார்க்கறதா சொல்லியிருக்கோம்...'' ''அப்ப காரியங்களை..?'' ''அவர் கையால பில்லும் எள்ளும் வாங்கித்தான் செஞ்சோம்.'' ''அப்ப அவருக்குத் தெரிஞ்சிருக்குமே..?'' ''சாதுர்யமா செஞ்சோம்மா. எப்படியும் அவரும் இன்னும் சில மாசங்கள்ல பிராப்தி அடைஞ்சுடுவார். இதை நான் சொல்லலை. டாக்டர் சொன்னதைச் சொல்றேன். அதுவரை அவர் துக்கவயப்படாம, தான் ஓர் அநாதைனு ஃபீல் பண்ணாம சந்தோஷமா இருக்கட்டுமே...'' - ராகவன் சொன்னதன் நியாயம் வித்யாவுக்கும் புரிந்தது. வாழ்க்கையில்தான் இப்படி எத்தனை வண்ணங்கள்? - கனத்த மனத்தோடு புறப்பட்டாள். வாசல் தாண்டும்போது, ''பாகீரதி... பாகீரதி...'' என்று ஒரு குரல். திரும்பிப் பார்த்தாள். ராமபத்ரனேதான். தள்ளாடியபடி நெருங்கி வந்தார். ''என்னம்மா இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டு தாத்தாவைப் பார்க்காமலே போறே..?'' - கேட்டார். வித்யாவின் கண்களில் மீண்டும் நீர் முயல்களின் குதிப்பு. துடைத்துக் கொண்டாள். ''உங்களைத்தான் தாத்தா தேடிண்டிருக்கேன். வாங்க போகலாம்'' என்றாள் அவர் அறை நோக்கி. ''அது சரி... நீ சுப்பியைப் பார்த்தியா? என்கிட்ட சொல்லாமக்கொள்ளாம அவ பாட்டுக்குப் போயிட்டா.'' அவர் தவறாகப் பேசுவது போல சரியாகப் பேசினார். ''பார்த்தேன் தாத்தா. உங்களைப் 'பத்திரமாப் பார்த்துக்க’னு என்கிட்ட சொன்னா. அதான் வந்தேன். இனி நான்தான் உங்களைப் பார்த்துக்கப் போறேன்'' என்றாள். ''எனக்குத் தெரியும். சுப்பி, அப்படியெல்லாம் என்னைத் தவிக்கவிட மாட்டானு...'' - அதைக் கேட்ட வித்யா ஒதுங்கிச் சென்று ஓவென அழ ஆரம்பித்தாள். https://www.vikatan.com
  7. தேவதையின் கதை - சிறுகதை சிறுகதை: குமாரநந்தன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் மாதம்மாள் ரக ரகமான அரிசிகளை மாட்டு வண்டிகளில் ஏற்றிக் கொண்டு, சந்தைகளுக்குப் போவாள். ஒவ்வொரு சந்தையிலும் பிரதான இடத்தில் அவள் கடை இருக்கும். மூட்டைகளை இறக்கி அடுக்கும்போதே வியாபாரம் ஆரம்பித்துவிடும். வேலைப்பாடு மிக்க வெள்ளிக்காப்பு அணிந்த கைகளால் படியில் அரிசியை அளக்க ஆரம்பித்தால், இரவு சந்தை கலையும் வரை ஓய்வே இருக்காது. காசுக்குக் கொண்டு வந்து தருகிறவர்களிடம் தண்ணீர் வாங்கிக் குடித்துக்கொள்வாள். மதிய நேரம் வண்டிக்கார முத்துவிடம் “சித்தநேரம் கடைய பாத்துக்குங்க, சாப்பிட்டு வந்துடறேன்” என, அதிகாலையில் ருக்மணி அம்மாள் ஆக்கித் தந்த சோற்றைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, மீண்டும் அதே களையுடன் வந்து கடையில் நிற்பாள். முகத்தில் களைப்பின் அறிகுறியோ, வெயிலின் கொடுமையோ தென்படாது. அரிசி வாங்காவிட்டாலும் அவளின் சிரித்த முகத்தைப் பார்த்தாலே போதும் என எத்தனையோ பேர் அவள் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டுப் போவார்கள். பிச்சைக்காரர்கள் முதலில் வந்து அவள் கையில் வாங்கிக்கொண்டுதான் அடுத்த இடத்துக்குப் போவார்கள். அவர்களையும் அதே சிரித்த முகத்துடன்தான் பார்ப்பாள். முகம் அசூயையோ கர்வமோ பெருமையோ இல்லாமல் நிர்மலமாக இருக்கும். அவளால்தான் அவள் கணவன் ஜம்புவுக்கு மதிப்பு. ஜம்புவும் குஸ்தி பயில்வான்போல இருப்பான். கணவனும் மனைவியும் சேர்ந்து நடந்தால், கிழவிகள் முறிக்கும் நெட்டி ஒலியால் அவர்கள் பாதை நிறைந்திருக்கும். ஜம்புவுக்குக் கல்யாணத்துக்கு முன் இரண்டு ஏக்கர் நிலமிருந்தது. அதில் கீரை வகைகளைத்தான் எப்போதும் பயிர் செய்வான். நடு ஜாமத்தில் எழுந்து அரைக்கீரை, முளைக்கீரை, தண்டுக் கீரைகளை அறுத்துக் கட்டு கட்டி சூரியன் உதிக்கும் முன்பே சந்தைகளுக்கு வண்டியில் கொண்டு போவான். மாதம்மாள் வந்த பின் கீரை விதைப்பதை நிறுத்திவிட்டு நெல் போட்டார்கள். சிறு பச்சைக் கடலென அவர்கள் காட்டில் நெற்கதிர்களில் காற்றின் அலை அடித்தது. சட்டென அவர்கள் அந்தஸ்து வேறு தளத்துக்கு உயர்ந்தது. அதுவரை கூலிக்கார பாவனையில் இருந்த அவர்களுக்கு முதலாளி பாவம் வந்தது. வற்றாத கிணற்றால், களத்தில் பொற்குவியலாய்க் குவிந்த நெல்லை வியாபாரிகளுக்கு விற்காமல், கோட்டை அடுப்பில் கொப்பரை வைத்து மாதம்மாளே அவித்தாள். புழுக்கிய நெல்லை வண்டிகட்டிக் கொண்டு போய் மில்லில் அரைத்து, மூட்டை பிடித்து, மல்லூர்ச் சந்தையில் கடை போட்டாள். வீட்டு உபயோகத்துக்குப் போக, வைத்திருந்த அத்தனை அரிசியும் ஒரே வாரத்தில் விற்றுத் தீர்ந்தது. சேலம் அரிசி மண்டியில் அரிசி வாங்கி வந்து கடையைத் தொடர்ந்தாள். பனமரத்துப்பட்டி, வெண்ணந்தூர், ஆட்டையாம்பட்டி, குமாரபாளையம் எனச் சந்தை சந்தையாய் அவள் அரிசிக்கடை ராஜ்ஜியம் விரிந்தது. காலங்காலமாய் அரிசி வியாபாரத்தில் கொடிகட்டிப் பறந்த செட்டியார்களை ஆறே மாதத்தில் ஓரங் கட்டினாள். அப்போதிருந்தே அவர்களுக்கு ராஜயோகம்தான். நான்கைந்து வருடங்களிலேயே வியாபாரம் பிரமாண்டமாய் வளர்ந்தது. அரிசி மூட்டைகளோடு மூட்டையாய் பணத்தையும் கட்டிக்கொண்டு மாதம்மாள் வீட்டுக்குப் போனாள். ஏக்கரா ஏக்கராவாய் நிலம் வாங்கினார்கள். நெல் விளைவித்தார்கள். பழைய வீட்டை இடித்து, நடுவில் பத்து மூட்டை நெல் காய வைக்கும் அளவுக்குக் களம் போட்டு, இரட்டை மாடியுடன் தொட்டிக் கட்டு வீடு கட்டினார்கள். வாசலில் ஐம்பது மூட்டை நெல் காய வைக்கலாம். பால் மாடுகள் பத்து கொட்டிலுக்கு வந்தன. வீட்டு வேலை செய்ய, சமைக்க ருக்மணி அம்மாள் வந்தார். பால் கறக்க ஆள், பண்ணையம் பார்க்க ஆள், காட்டு வேலைகளை மேற்பார்வை செய்து, கூலியாட்களைத் தயார் செய்ய கனகரத்தினம் எல்லாம் வந்தார்கள். ஜனங்கள் ஏதோ மாயாஜாலப் படத்தைப் பார்ப்பதைப்போல வாயைப் பிளந்துகொண்டு இவர்களைப் பார்த்தார்கள். ஊர் ஊராய் இவர்களைப் பற்றிப் பேச்சாய் இருந்தது. இவ்வளவு செல்வாக்கு வந்தபிறகுதான் அவர்களுக்குக் குழந்தை இல்லாத குறை நிவர்த்தியானது. பவித்ரா பிறந்தாள். பெயர் சூட்டு விழாவில் ஐந்நூறு பேருக்குச் சாப்பாடு போட்டார்கள். கவிழ்ந்து விழும்போது, குழந்தையின் எடைக்கு நிகராக, அம்மனுக்குக் வெள்ளிக் காசு துலாபாரம் கொடுத்தார்கள். ஏழு மாதத்தில் தங்கக்கிண்ணத்தில் மகளுக்குச் சோறூட்டினார்கள். அவள் நடந்தது, பள்ளிக்கூடம் போனது எல்லாம் திருவிழாவானது. ஊரில், மாதம்மாளுக்கு ராணியின் மதிப்பு இயல்பாக வந்து சேர்ந்தது. ‘அவங்க போன ஜென்மத்தில மங்கம்மாவா இருந்திருப்பாங்க’, ‘ஜமீன்தாரினி குமுதவல்லியா இருந்திருப்பாங்க’ என, ஊரில் கதை கதையாய்ப் பேச்சு எழுந்தது. பவித்ரா சிறுமியாய் இருக்கும்போதே, தாயின் அழகைத் தூக்கிச் சாப்பிட்டுவிடும் பேரழகியாய் வரப்போவதற்கான அறிகுறிகள் தெரிந்தன. அவள் விழிக்கோளங்களில் அப்படி ஒரு வெண்மை. வட்ட முகம். கன்னங்களும் வாயும் சிற்பக் கலை. வெள்ளைக் குதிரை பூட்டிய வில் வண்டியில் பள்ளிக்கூடம் போனாள். ஆனால், பவித்ராவுக்குப் படிப்பு சுமாராகத்தான் வந்தது. மாதம்மாளுக்கு ஏமாற்றமாய் இருந்தது. பெண் ஒருவேளை சூட்டிகை இல்லாமல் போய் விடுவாளோ எனக் கவலைப்பட்டாள். ஆனால், அவளுக்குப் படிப்புதான் சரியாய் வரவில்லையே தவிர புத்தி அபாரமாக வேலை செய்தது. ‘நீ மட்டும் சினிமாவில நடிக்கப் போனியனா டி.ஆர்.ராஜகுமாரி, அஞ்சலிதேவியெல்லாம் கண்காணாத தேசம் போயிடுவாங்க’ என ருக்மணி வாய்க்கு வாய் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். மாதம்மாளுக்கு அதைக் கேட்கும்போது அவ்வளவு பெருமையாய் இருந்தது. அந்த வார்த்தைகள் அவள் ஆழ்மனதில் சென்று செய்த வேலையோ என்னவோ பவித்ராவுக்கு சினிமா பாவனை சின்ன வயதிலேயே வந்துவிட்டது. நறுவிசான அழகு, உணர்வுகளை எழிலாய் வெளிப்படுத்தும் முகம், செல்வச் செழிப்பில் ஒளிவீசும் உடல்...இதெல்லாம் சினிமாவில் நடிப்பதற்கென்றே தனக்கு இறைவன் வழங்கியதாக பவித்ரா நினைத்துக் கொண்டாள். அவளுக்கு சினிமா என்றால் உயிர். வாரம் ஒருமுறை கணபதி டாக்கீசுக்குக் கூட்டிப் போய்விட வேண்டும். ருக்மணி அம்மாளின் வேலைகளில் இதுவும் ஒன்று. அப்படி கூட்டிப் போக மறுத்தால், அவள் சாப்பிட மாட்டாள். ஒரு கவளம் அவள் வாயில் இறங்காது. படம் பார்த்துவிட்டு வந்ததும், படத்தின் முழு வசனத்தையும் அதே ஏற்ற இறக்கத்தோடு அதைவிடப் பலமடங்கு வசீகரத்தோடு பேசிக் காட்டிவிடுவாள். மாதம்மாளுக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. இதென்ன இப்படி ஒரு திறமை. பவித்ராவின் சினிமா மோகமும், நடிப்புத் திறமையும் ஊராரிடமிருந்து மறைத்து வைக்க முடியாததாய் இருந்தது. எங்கே போனாலும் `கண்ணு, அந்தப் படத்துல ராணி பேசின மாதிரி பேசு’, `இந்தப் படத்துல அந்தப் பாட்டை ஒரு தரம் பாடு’ என்ற வேண்டுகோள்களுக்கு அவள் உற்சாகமாய் நடித்துக்காட்டினாள். பள்ளிக்கூடத்தில் வாத்தியாரினிகள் கூட அவளை நடித்துக்காட்டச் சொல்லி மெய்மறந்து பார்த்தனர். ‘போகப் போக எல்லாம் சரியாகிடும். விவரம் தெரிந்த பின்னால் பெண் சரியாகிவிடுவாள்’ என மாதம்மாள் நம்பியிருந்தாள். வருடத்துக்கு வருடம் அவள் அழகு காட்டாற்று வெள்ளமாய்ப் பெருகியது. உடல் காம அஸ்திரங்களால் நிரம்பியது. மாதம்மாளிடம் இருந்த தெய்விக அமைதி அவளிடம் இல்லை. பவித்ரா மோகினி அவதாரம்போல இருந்தாள். இளமை அவளை வசீகரத்தின் எல்லை வரை கொண்டு செல்லப்போகிறது என்பதே எல்லோரின் கணிப்பாய் இருந்தது. பன்னிரண்டு வயதில் பவித்ரா பெரியவளானாள். அப்போதே எங்கெங்கிருந்தோ அவளைப் பெண் கேட்டு வர ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். தான் இனி பள்ளிக்கூடம் போகப்போவதில்லை என பவித்ரா அறிவித்துவிட்டாள். ஆனால், அவள் சினிமா மோகம் இம்மியும் குறையவில்லை. வயதுக்கு வந்தபின் சினிமாவுக்குப் போகக் கூடாது என மாதம்மாள் தடை போட்டாள். பவித்ரா அதை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. ஜம்பு புளிய விளாரால் அவள் கால்களுக்குக் கீழே வீறினான். மாதம்மாள் கணவனைத் தடுத்தாள். “வேண்டாம், அவள் இஷ்டப்படி விடுங்க” என்றாள். மகளை மடியில் சாய்த்துக்கொண்டு ரத்தம் கன்றிய கால்களை நீவி விட்டாள். “பவித்ரா, நமக்கு எதுக்கும்மா இந்த ஆசையெல்லாம்? குல நாசம் வந்து சேரும். மானம் மரியாதை போயிரும். கடவுள் கொடுத்த இந்த அழகெல்லாம் விகாரமாப்போயிடும். சொன்னா கேளு. சினிமாங்கறது வெறும் காமக் கூத்து. அதிலே வேற ஒண்ணும் கிடையாது. அதுக்கு நீ பலியாகணுமா?” பவித்ரா எதுவும் பேசவில்லை. அவளின் அழகான கண்களில் இருந்து பரிசுத்தமான கண்ணீர்த் துளிகள் உருண்டு விழுந்தன. “சரி இனிமே முதலாட்டத்துக்குப் போக வேண்டாம். படம் முடிஞ்சி வர நேரமாயிடும். என்னால வயித்தில நெருப்பைக் கட்டிக்கிட்டு இருக்க முடியாது. பகல் காட்சிக்குப் போ” என அனுமதியளித்தாள். மாரியம்மன் கோவிலுக்குப் போய் `மகளை இந்தப் பைத்தியக் காரத்தனத்தில இருந்து மீட்டுக் கொடம்மா தேவி. நான் கன்ன அலகு குத்தி உன் கோயிலை வலம் வர்றேன்’ என மாதம்மாள் வேண்டிக்கொண்டாள். பட்டுப் பாவாடை தாவணி கட்டி பவித்ரா ருக்மணியுடன் கணபதி டாக்கீசுக்குப் படம் பார்க்கப் போனால், தியேட்டரின் வண்ணமே மாறியது. அந்தப் படத்தில் நடித்த நடிகையே படம் பார்க்க வந்ததுபோல் காட்சிக்குக் காட்சி விசில் சத்தத்தால் திமிலோகப்பட்டது கொட்டகை. அந்த வருடம் கோயில் விழாவில், நீண்ட நாள்களுக்குப் பிறகு, வாணியம்பாடி சுலோசனாவின் `வள்ளி திருமணம்’ நாடகத்துக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. சுலோசனா தங்குவதற்கு ஜம்பு வீட்டில்தான் ஏற்பாடு ஆகியிருந்தது. சுலோசனாவின் நடிப்பில் மயங்காதவர்கள் யாரும் இருக்க முடியாது. ஜம்பு, மாதம்மாள் இருவருக்கும் சுலோசனாவை மிகவும் பிடிக்கும். அவள் தங்கள் வீட்டில் வந்து தங்குவதைப் பெரும்பேறாய் நினைத்தார்கள். பண்டிகை இரவு சுலோசனா கோஷ்டிக்கு என, விசேஷமாய் விருந்து தயாரானது. கூட்டும் பொரியலும் வடை பாயசமும் வீடே மணத்தது. சாயந்திரம் நாடகக்காரர்களின் குதிரை வண்டிகள் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றன. சுலோசனா வண்டியிலிருந்து இறங்கினாள். கணவன் மனைவி இருவரும் கைகூப்பி வரவேற்றார்கள். மாதம்மாள் அவளையே வைத்த கண் வாங்காது பார்த்தாள். சுலோசனாவும் எதிர்பாராத ஏதோ ஒன்றைக் கண்டது போல மாதம்மாளைப் பிரமிப்புடன் பார்த்தாள். மாதம்மாளின் பார்வையைப் பார்த்து அவளுக்கு வெக்கமாய் இருந்தது. “அக்கா என்னை ஏன் அப்படிப் பாக்கறீங்க, நான் அல்லவா உங்களை அப்படிப் பார்க்க வேணும்?” எனக் கூச்சத்துடன் அவள் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள். அப்போது அங்கு வந்த பவித்ராவைப் பார்த்து சுலோசனாவுக்கு உலகம் கீழ்மேலாய்ச் சுழன்றது. “அக்கா இது உங்க மகளா?” என்றாள். ஏனோ அவள் கண்களில் நீர் எட்டிப் பார்த்தது. பவித்ரா ஜென்ம ஜென்மமாய்ப் பழகியவளைப் போல சுலோசனாவின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். வீட்டில் வறுத்து அரைத்த காபிக்கொட்டைத் தூளைப் போட்டு, கறந்த பாலில் எல்லோருக்கும் முதலில் காபி வைத்துக் கொடுத்தார்கள். மேளக்காரர் பிரபுலிங்கம் “அம்மா இந்தக் காபி போதும், சம்பளமே வேணாம்” என்றார். பவித்ரா மான்குட்டியைப்போல சுலோசனாவிடமே உட்கார்ந்துகொண்டாள். வந்ததிலிருந்தே கேட்டுவிட வேண்டும் என வாய்க்குள்ளேயே சுழன்றுகொண்டிருந்த கேள்வியைக் கேட்டாள். “அக்கா, நீங்க ஏன் சினிமாவுல நடிக்கப் போகலை?” சுலோசனா வசீகரமாய்ச் சிரித்தாள். “சினிமாவுல நடிக்கலாம் வான்னு என்னை எப்பவோ கூப்பிட்டாங்க. எனக்கு என்னவோ அது பிடிக்கலை. ஆயிரம் ஜனங்களுக்கு முன்னால நடிக்கறதுக்கு ஈடாகுமா அது?” என்றாள். அப்போ “அக்கா, உங்களுக்கு சினிமா எடுக்கறவங்களை யெல்லாம் தெரியுமா?” எனக் கேட்டாள். அவள் கண்களிலிருந்து ஒளிமிகுந்த பட்டாம்பூச்சிகள் பறந்தன. சுலோசனா அந்த ஒளியைக் கண்டு பிரமித்தாள். “ஏன் தெரியாம, ‘மேனகையின் காதல்’ படம் எடுத்த பூபதி ராஜா, ‘நீ எப்போ சினிமாவுல நடிக்க வர்றே. உனக்காகவே நான் ஒரு கதை பண்ணி வச்சிருக்கேன்’னு பாக்கும்போதெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டே இருப்பார். மெட்ராஸ்ல நாடகம் போட்டா ஒரு நாலு டைரக்டர்ங்களாவது வந்து சினிமாவுல நடிக்க வான்னு கூப்பிடுவாங்க. ஆனா, எனக்குதான் அதுல இன்னும் ஆசையே வரலை’’ என்றாள். நடிப்பு, சினிமா என இருவரும் மெய்மறந்து பேசுவதைக் கேட்க மாதம்மாளுக்கு சங்கடமாய் இருந்தது. மகளை இந்தப் பக்கம் வரும்படி கூப்பிட்டாள். உணவு எல்லோரும் அளவாகத்தான் சாப்பிட்டார்கள். இரவு விடிய விடிய கண் விழிக்க வேண்டும். நன்றாகச் சாப்பிட்டால் தூக்கம் வந்துவிடும் என்றார்கள். சாப்பிட்டு முடித்து, கூடத்தில் உட்கார்ந்த சுலோசனா திடீரெனக் கேட்டாள். “பவித்ரா, எங்கூட மேடையில தோழியாய் நிக்கிறியா? வசனம் எல்லாம் பெரிசா இல்லை” என்றாள். அதைக் கேட்டதும் மாதம்மாளுக்கு நெருப்பை வாரிக் கொட்டினாற்போல இருந்தது. ‘என்ன காரியம் செய்துவிட்டோம். ராஜநாகத்துக்கு அல்லவா பால் வார்த்துவிட்டோம்’ என நினைத்தவளாய், ‘`சுலோசனா, என்ன சொன்னே?’’ எனக் கத்திவிட்டாள். சுலோசனா அவளை ஆச்சர்யமாய்ப் பார்த்தாள். மெள்ள அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. “அக்கா எம்மேல கோவிச்சிக்கிட்டியா? தப்பு, கேட்டது தப்பு, மன்னிச்சிக்க” என்றாள். ஆனால் பவித்ரா, “அக்கா கூடதானே நிக்கப்போறேன். நானும் வர்றேன்” என்றாள். மாதம்மாளின் உடல் நடுங்கியது. யோசிக்காமல் சுலோசனாவின் காலில் விழுந்தாள். சுலோசனா தீயில் விழுந்ததைப்போலப் பதறிப் போனாள். “அக்கா, என்ன காரியம் செஞ்சீங்க. ஐயோ நான் பாவி” என அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள். சட்டெனத் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டு, “அக்கா, நீங்க கவலைப் படாதீங்க. பவித்ரா என்னைக்கும் உங்க மகளா மகாராணியா இருப்பா” என்றாள். பவித்ராவின் தலையை ஆதுரமாய்த் தடவி, “வேண்டாம் கண்ணே, என் வாயில தெரியாத்தனமா அந்த வார்த்தை வந்திடுச்சு. போம்மா, உனக்கு அதெல்லாம் வேண்டாம்” என்றாள். அன்றிரவு நாடகம் பார்க்க மாரியம்மன் கோயில் மைதானம் முழுவதும் ஜனக்கூட்டமாய் நிறைந்திருந்தது. சுலோசனாவின் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் சிரிப்புக்கும் இளவட்டங்களின் விசில் சத்தம் காதைப் பிளந்தது. பவித்ராவின் மனம் எங்கெங்கோ மிதந்தது. அவளுக்குள் புதிய புதிய சிந்தனைகள் உயிர் பெற்றன. எதிர்காலத்தைப் பற்றிய சித்திரம் வலிமையாய் உருக்கொண்டது. மறுநாள் நாடக கோஷ்டி கிளம்பும்போது, பவித்ரா சுலோசனாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, “அக்கா நானும் உன்னை மாதிரி நடிகையாகப்போறேன், சினிமாவில் நடிக்கப்போறேன். என்னைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போ” என்றாள். சுலோசனா அவள் கைகளை ஆதுரமாய்ப் பற்றிக்கொண்டு, “இதெல்லாம் கனவு கண்ணே, ஒருநாள் எல்லாம் மாறிடும். தீயில் விழும் விட்டில் பூச்சியாய் இதிலே விழுந்திடாதே. அம்மா சொல்றதைக் கேள். அம்மாவின் மனம் நோகும்படி நடந்துகொள்ளாதே” என்றாள். மாதம்மாளுக்கு உயிரே போய்விட்டதைப்போல இருந்தது. மகளை எந்த அளவுக்கு விட்டுவிட்டோம். இனியும் இவள் போக்குக்கு விடக்கூடாது என நினைத்துக்கொண்டாள். பவித்ரா எக்காரணம் கொண்டும் இனி சினிமாவுக்குப் போகக் கூடாது என, வீட்டில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டாள். ஒரு வாரம் போனது. அன்று வெள்ளிக் கிழமை காரிப்பட்டியில் சந்தை வியாபாரத்தை முடித்துக்கொண்டு இரவு எட்டு மணிக்குமேல் மாதம்மாள் வீட்டுக்கு வந்தாள். ஜம்பு எரு ஓட்ட வண்டி கட்டிக்கொண்டு ஒடுவன்குறிச்சி போனவன் இன்னும் வரவில்லை. ருக்மணியும் வீட்டில் இல்லை. மாதம்மாளுக்கு என்னவோ வித்தியாசமாய்த் தெரிந்தது. அடிவயிற்றில் பயம் உருண்டது. ‘பவித்ரா’ எனச் சத்தம் போட்டுக்கொண்டே வீட்டுக்குள் போனாள். வீடு ஆள் அரவமின்றிக் கிடந்தது. பவித்ராவைக் காணவில்லை. ‘இதென்ன மோசம். பாவிப் பெண் இப்படிப் பழி கொண்டு வந்தாளே’ என உடைந்துபோய் உட்கார்ந்துவிட்டாள். ‘பவித்ரா எங்கே போனே? உன்னை எங்கே தேடுவேன்?’ எனப் பைத்தியம் பிடித்தது மாதிரி பிதற்றிக்கொண்டி ருந்தாள். ஜம்பு உரக்குழியில் சாணத்தை இறக்கிவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தான். மாதம்மாள் தலை தலையாய் அடித்துக் கொண்டு, பவித்ரா காணாமல் போன செய்தியைச் சொன்னாள். ஜம்பு இடிந்து விழுந்தான். “அடிப்பாவி, பிள்ளைய ஒழுங்கா வளக்காம இப்படி நாசம் பண்ணிட்டியேடி” என இடுப்பில் கட்டியிருந்த தோல் பெல்ட்டைக் கழற்றி வீறினான். மாதம்மாள் கூப்பிய கைகளோடு அடிகளை வாங்கிக்கொண்டாள். “என்னை அடிச்சுக் கொன்னுடுங்க” எனக் கண்களை மூடிக் கொண்டாள். அன்றிரவு எப்படிப் போனதோ எங்கே போனதோ தெரியவில்லை. ஜம்பு விடியற்காலையில் வண்டி கட்டச் சொன்னான். “ஊர் ஊராய் போய்த் தேடுவோம், போலீசில சொல்லுவோம்” என்றான். ஆனால், பொழுது புலரும் முன்பே சுலோசனாவின் குதிரை வண்டி வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றது. பவித்ரா அதிலிருந்து இறங்கினாள். பின்னாலேயே சுலோசனா இறங்கினாள். மாதம்மாள் ஓடிப்போய் மகளைக் கட்டிக் கொண்டாள். சுலோசனா சங்கடம் தோய்ந்த குரலில் மெள்ளச் சொன்னாள். “அக்கா, இந்தப் பிறவிய மாத்த முடியாது. அவளை அவ இஷ்டத்துக்கு விட்டுடு”. “அவ இஷ்டத்துக்கா விட? நான் உயிரோட இருக்கிறவரைக்கும் நடக்காது. இவளைக் கண்டந்துண்டமாய் வெட்டிப் போட்டாலும் போடுவேன். சினிமாவுல நடிக்க விட மாட்டேன்” என்றாள். “ஏய் பவித்ரா, என்னடி சொல்ற, ஒழுங்க இருக்கிறியா இல்லை செத்துப் போறியா?” என்று மகளைப் பார்த்துக் கேட்டாள். மாதம்மாளின் கண்களில் தீக்கங்குகள் காந்துவதை அப்போதுதான் பவித்ரா முதன் முதலாகப் பார்த்தாள். பயமாய் இருந்தது. “அம்மா, இனிமே நான் உன் பேச்சைக் கேட்டு ஒழுங்கா இருக்கேம்மா” என்றாள். பிறகுதான் அந்த வீட்டில் நிம்மதியின் இளம்காற்று வீசியது. தன்னுடைய வேண்டுதலை அம்மன் நிறைவேற்றிவிட்டாள். ‘அடுத்த ஆண்டு பண்டிகையில் சொன்னபடி கன்ன அலகு குத்திக் கொள்கிறேன் தாயே பராசக்தி’ என, மாரியம்மன் கோயில் இருந்த திசையில் கையடுத்துக் கும்பிட்டாள். எல்லாம் ஒரு வாரம்தான். அடுத்த வாரமே பவித்ரா மீண்டும் காணாமல் போய்விட்டாள். இந்த முறை அவள் சுலோசனா வீட்டுக்குப் போகவில்லை. மெட்ராஸ் போகும் சாயந்திர ரயிலில் அவள் ஏறியதைப் பார்த்ததாகச் சிலர் சொன்னார்கள். இருவரும் பைத்தியம் பிடித்ததுபோல் ஆனார்கள். மாதம்மாள் சந்தைக்குப் போகவில்லை. அரிசி மூட்டைகள் விற்காமல் அடுக்கியபடியே கிடந்தன. மாதம்மாளின் கண்கள் ஒளி குறைந்து சூனியம் குடிகொண்டது. வெறுமையும் ஏக்கமும் பீடித்தவளானாள். அவளை அப்படிப் பார்க்க ஊருக்கே சகிக்கவில்லை. ஒரு வாரம் கழித்து பவித்ரா வந்தாள். தான் மெட்ராஸ் போயிருந்ததாகவும், அம்மன் கருணையினால் தனக்குத் துன்பம் எதுவும் நேரவில்லை என்றும் சொன்னாள். மாதம்மாளுக்கும் ஜம்புவுக்கும் மகள்மீது இருந்த பற்று விட்டுப்போனது. யாரோ எவரோ போல் அவளைப் பார்த்தார்கள். அவள் சொன்னதை மௌனமாகக் கேட்டார்கள். பவித்ரா சென்னையில் ஒரு நாடக ஆசிரியரிடம் சேர்ந்துவிட்டதாகச் சொன்னாள். அவர் அவளுக்கு முறையாகப் பயிற்சி கொடுத்து, சினிமாவில் சேர்த்துவிடுவார் என்றாள். ஆக, பவித்ரா திரும்பவும் போய்விடுவாள் என்பது உறுதியாகத் தெரிந்த பின், “இதைச் சொல்லத்தான் இங்கே வந்தியா? நீ அங்கேயே போயிரு. திரும்ப வந்து எங்க முகத்தில விழிக்காதே” எனக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டாள் மாதம்மாள். பவித்ரா அன்றிரவே மீண்டும் மெட்ராஸுக்குக் கிளம்பிவிட்டாள். அதற்குப் பின் அவளைப் பற்றி எந்தத் தகவலும் இல்லை. மாதம்மாள், ஜம்பு இருவரும் மெள்ள மெள்ள தங்களைத் தேற்றிக்கொண்டார்கள். கடவுளின் சித்தத்தைத் தாங்கள் எப்படி மாற்ற முடியும் என்றார்கள். தங்களுக்கு வாரிசு எதுவும் இல்லை என்றும் சொத்துகளைக் கோயிலுக்கும் ஆதரவற்றவர்களுக்கும் எழுதி வைக்கப்போவதாகச் சொன்னார்கள். மாட்டு வண்டிகள் மீண்டும் அதிகாலையில் சந்தைகளுக்குக் கிளம்பின. பழையபடியே நெளிநெளியான கூந்தலை எண்ணெய் வைத்துப் படியச் சீவி ஜடை போட்டு, தலைநிறைய மல்லிகைப் பூவைச் சூடிக் கொண்டு மாதம்மாள் வியாபாரத்துக்குக் கிளம்பிவிட்டாள். ஆனாலும், அவள் இப்போது வேறொரு மாதம்மாளாய் இருந்தாள். அவள் நடவடிக்கைகளுக்குப் பின்னால் மெல்லிய சோகத்தின் நிழல், விலக்க முடியாமல் படிந்திருந்தது. அந்த ஆண்டு புரட்டாசியில் நல்ல மழைக்காலமாய் இருந்தது. எல்லாக் கிணறுகளும் தரை மட்டத்துக்கு நிரம்பின. வயல்களில் எல்லாம் வெள்ளாமை செழித்துக் கிடந்தது. மக்கள் வேலை வேலை எனப் பறந்தார்கள். புரட்டாசியைத் தொடர்ந்து வந்த ஐப்பசியிலும் மழை தொடர்ந்தது என்றாலும், அந்த ஆண்டு தீபாவளி சிறப்பாய் இருந்தது. தீபாவளிக்கு வந்த `மின்னல் மோகினி’ படத்தில் பவித்ரா நடித்திருப்பதாய் ஊரெல்லாம் ஒரே பேச்சாய்க் கிடந்தது. ‘மின்னல் மோகினி’ படம் சேலத்தில்தான் ஓடியது. மாதம்மாளைப் பார்த்தவர்கள் எல்லாம் ‘உங்க பொண்ணு நடிச்ச படம் வந்திருக்குதே, நீங்க பாத்தீங்களா?’ என்று கேட்டார்கள். அவள் புன்னகை ஒன்றையே பதிலாகச் சொன்னாள். சேலம் ஓரியண்டல் தியேட்டரில் நூறு நாள்களுக்கும் மேல் ஓடி, அதற்குப் பின் தான் கணபதி டாக்கீசுக்கு ‘மின்னல் மோகினி’ வந்தது. ஊரெல்லாம் போஸ்டர் ஒட்டியிருந்தது. மாதம்மாள் அதில் பவித்ராவின் படம் இருக்கிறதா எனப் பார்த்தாள். அப்படி எதுவும் இல்லை. குதிரை வண்டியில் ரேடியோ கட்டிக் கொண்டு, ‘நம்ம ஊர்ப் பொண்ணு நடிச்ச மின்னல் மோகினி படம் பார்க்க, மக்களே வாரீர்! வாரீர்!’ எனக் கூவினார்கள். கணபதி டாக்கீசில் அன்று எம்.ஜி.ஆர். படத்துக்கு வரும் கூட்டத்தைவிட அதிகமான கூட்டம் வந்திருந்தது. உட்கார்ந்து பார்த்தவர்கள் அளவுக்கே நின்றுகொண்டு படம் பார்த்தவர்களின் கூட்டமும் இருந்தது. திரையில் தெரிந்த முகங்களை எல்லாம் மக்கள் கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் விட்டுக்கொண்டு பார்த்தார்கள். வெகு நேரமாக அந்தப் பெண்ணைக் காணவில்லை. ஒருவேளை பொய்யோ என மக்கள் யோசிக்க ஆரம்பித்தபோது, திரையில் ராணிக்கு அருகே, அந்தத் தெரிந்த முகம், உள்ளூர் முகம் பவித்ரா தோன்றினாள். தியேட்டரே இடிந்து விழும் அளவுக்கு விசிலும் கைத்தட்டலும் பறந்தது. அவ்வளவுதான்! அதற்குப் பின் எந்த சீனிலும் அவள் வரவில்லை. கணபதி டாக்கீசிலேயே அந்தப் படம் முப்பது நாள் ஓடியது. அதற்குப் பிறகு வந்த படங்களில் எல்லாம் மக்கள் பவித்ராவைத் தேடினார்கள். கூட்டத்தில் ஒருத்தியாய் தோழிகளில் ஒருத்தியாய் அவள் தென்படக்கூடும் என எதிர்பார்த்தார்கள்.. இரண்டு மூன்று ஆண்டுகள் இப்படியே ஓடிவிட்டன. மக்கள் மெள்ள மெள்ள பவித்ராவை மறந்துபோனார்கள். ஒருநாள் திடீரென்று பவித்ரா ஊருக்கு வந்தாள். அவள் உடல் நோயினால் பீடிக்கப்பட்டதைப் போல இருந்தது. சரியான உணவில்லாதவளைப்போல போஷாக்கின்றி, மகிழ்ச்சியற்று இருந்தாள். ஆனாலும் உற்சாகமாகப் பேசினாள். மாதம்மாளின் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள். “அம்மா, என்னை ஏத்துக்க” என்று கதறினாள். மாதம்மாள் காதில் அது ஏறவே இல்லை. ஜம்பு மகளைப் பார்த்துக் கண்கலங்கினார். அருகில் அழைத்து நெற்றியில் முத்தமிட்டு, “இப்படிச் செய்யலாமா அம்மா, எங்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு பெரிய தண்டனை?” என அழுதார். அன்றிரவே அவள் கிளம்பிவிட்டாள். மேலும் இரண்டு வருடங்கள் கழித்து பவித்ரா கதாநாயகியாய் நடித்த `மாமியார் மருமகள்’ என்ற படம் திரைக்கு வந்தது. போஸ்டர்களிலேயே பவித்ரா அவ்வளவு அழகாய் இருந்தாள். காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொண்ட பெண், மாமியார் கொடுமைக்கு ஆளாகி, பின் தெளிவு பெற்று, திட்டமிட்டு மாமியாரின் கர்வத்தை அடக்கி அவளை வழிக்குக்கொண்டு வருவதுதான் படத்தின் கதை. அதில் பவித்ரா அவ்வளவு அற்புதமாய் நடித்திருந்தாள். உண்மையான கிராமத்து மருமகளைக் கண் முன் நிறுத்தினாள். படம் வெளியான தியேட்டர்களில் எல்லாம் சக்கைப்போடு போட்டது. பெண்களின் கூட்டம் தியேட்டர்களில் குவிந்தது. கணபதி டாக்கீசுக்கும் ‘மாமியார் மருமகள்’ படம் வந்தது. குதிரை வண்டி விளம்பரம் மக்களைக் குதூகலமடையச் செய்தது. `நம் ஊர்ப் பெண், பெண் குலம் போற்றும் ஒப்பற்ற பாத்திரத்தில் நடித்த மாமியார் மருமகள் படத்தைக் காண இன்றே வாருங்கள்.’ மாதம்மாளையும் ஜம்புவையும் பார்க்க எங்கெங்கிருந்தோ யார்யாரெல்லாமோ வண்டி கட்டிக் கொண்டு வந்தார்கள். ஜம்புவின் முகத்தில் பழைய சிரிப்பு வந்தது. மாதம்மாள் முகத்திலும் சிரிப்பு இருந்தது. ஆனால் இரண்டுக்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருந்தது. ‘மகளை ஊருக்குக் கூட்டிக்கொண்டு வாருங்கள்’ என வந்தவர்கள் எல்லாம் கேட்டுக்கொண்டார்கள். ஜம்புவுக்கு ‘ஆகட்டும், பார்க்கலாம்’ என்று சொல்லிச் சொல்லி வாய் வலித்தது. மாதம்மாள் வழக்கம்போல விடியற்காலையில் வண்டி கட்டிக்கொண்டு அரிசி மூட்டைகளோடு சந்தைக்குப் போனாள். வழியில்தான் ‘கணபதி டாக்கீஸ்’ இருந்தது. தியேட்டருக்கு முன்னால் ஒட்டியிருந்த போஸ்டர் வெகுதூரத்திலிருந்தே தெரிந்தது. வண்டியோட்டி முத்து, தியேட்டருக்கு முன்னால் வண்டியை நிறுத்தி போஸ்டரைப் பார்த்தான். மலர்ந்த முகத்தோடு மாதம்மாளைப் பார்த்தான். மாதம்மாள் `வண்டியை வேகமா விடப்பா, சந்தைக்கு நேரமாகுது’ என்றாள். அவள் கண்களில் எந்தச் சலனமும் இல்லை. போஸ்டரில் மாமியாரின் கொடுமை தாங்காமல் பவித்ரா அழுதுகொண்டிருந்தாள். அது மாதம்மாளைப் பார்த்து அழுவதைப் போலவே முத்துவின் கண்களுக்குத் தெரிந்தது. https://www.vikatan.com
  8. கண்ணாடி

    கண்ணாடி ஓவியங்கள்: கார்த்திகேயன் மேடி பிரபல தமிழ் நாளிதழ் ஒன்றின் தலைமை உதவி ஆசிரியரும், சினிமா ஆர்வலருமான `கே.கே.எம்’ என்று அழைக்கப்படும் கவுண்டனூர் கே.மூர்த்தி (55), முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி ஒன்றை இன்று காலை உடைத்துவிட்டார். ஆனால், அவரோ இதை மறுக்கிறார். அதை அவர் உடைக்கவில்லை என்றும், கண்ணாடியே தானாகக் கீழே விழுந்து உடைந்துவிட்டதாகவும் சொல்கிறார். வீட்டில் யாரும் இல்லாதபோது இந்தச் சம்பவம் நடந்துள்ளதால் உறுதியாக எதையும் சொல்ல முடியவில்லை. அவர் பத்திரிகையாளர் என்றாலும் இந்தச் சின்ன விஷயத்தில் பொய் சொல்ல மாட்டார் என்றே நம்பப்படுகிறது. சென்னை கோயம்பேட்டை அடுத்த நெற்குன்றம் பகுதியைச் சேர்ந்தவர் ஜெகன். இவரது மனைவி சுதா. இவர்களது உறவினர்தான் மூர்த்தி. இவருக்கு உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டதால், சம்பளமற்ற விடுப்பில் - பரோலில் அல்ல - வெளியே வந்து, இங்கு தங்கி கடந்த சில நாட்களாகச் சிகிச்சை பெற்றுவருகிறார். அப்போதுதான் இந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்துள்ளது. இந்தச் சம்பவத்தால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டவர்போல காணப்பட்ட அவர் நம் செய்தியாளரிடம் கூறியது: “கண்ணாடி கீழே விழுந்து நொறுங்கியதும், நான் கால்களை அசைக்காமல் அதே நிலையில் அமர்ந்திருந்தேன். கண்ணாடிச் சில்லுகள் பாதங்களைப் பதம் பார்த்துவிடும் என்பதால் மட்டுமல்ல, கண்ணாடி விழுந்த விதம் என்னை வியப்பிலும் அதிர்ச்சியிலும் ஆழ்த்தியிருந்தது. என் கண்ணெதிரிலேயே மாடியிலிருந்து விழுந்து ஒருவன் தற்கொலை செய்துகொண்டதுபோல அது இருந்தது. அதன் சட்டகம்கூட அப்படித்தான் கவிழ்ந்திருந்தது. அதைச் சுற்றி ரத்தம் தெறித்துக்கிடந்ததுபோல ரசம் பூசப்பட்ட கண்ணாடிகள் சிதறி இருந்தன. தகரத்தால் ஆன அந்தச் சட்டகத்தை எடுத்துப் பார்த்தேன். அதில் இரண்டு சில்லுகள் மட்டும் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன. சட்டகத்தை தரையில் தட்டி அவற்றையும் உதிர்த்துவிட்டு சுவரில் சாய்த்து வைத்தேன். பாதத்தை அசைக்காமல் எழுந்து நின்று நாற்காலியைப் பின் பக்கமாக இழுத்துப் போட்டு உட்கார்ந்துகொண்டேன். வெறுமையுடன் இருந்த சட்டகத்தையும், சிதறிக்கிடந்த கண்ணாடிச் சில்லுகளையும் பார்த்துக்கொண்டு சங்கடமான மனநிலையில் அமர்ந்திருந்தேன். இந்தச் சம்பவம் என்னுடைய சிறு வயதில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை ஞாபகப்படுத்திவிட்டது” என்றார். அந்தச் சம்பவத்தை பின்வருமாறு அவர் விவரித்தார்... “சுமார் 45 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நடந்த சம்பவம் அது. அப்போது எனக்கு பதினோரு வயது. ஆறாம் வகுப்பு பரீட்சை எழுதிவிட்டு கோடை விடுமுறையைக் கழிக்க சென்னைக்கு அருகே உள்ள பெரிய பாளையத்துக்கு வந்திருந்தேன். என் தாய் மாமா வீட்டில் தங்கியிருந்தேன். என் நச்சரிப்பு தாங்காமல் அம்மாதான் கொண்டு வந்து விட்டுப் போயிருந்தார்கள். ஒவ்வொரு கோடை விடுமுறைக்கும் நான் மாமா வீட்டுக்கு வருவது வழக்கம்தான். கிராமத்திலேயே, அதுவும் நிலத்தில் தனித்திருந்த வீட்டில் பிறந்து வளர்ந்தவன் என்பதால், இந்த ஊர் எனக்கு ஆச்சர்யங்களை அளித்தது. அதுவும் இல்லாமல் இங்கு உடன் விளையாடுவதற்கு நிறையச் சிறுவர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களுடைய பழக்கவழக்கங்களும், விளையாட்டுகளும், அவர்கள் சேகரித்துவைத்திருந்த பொருள்களும் வினோதமாக இருந்தன. அதே தெருவைச் சேர்ந்த சிறுவன் ஒருவன் ஒரு சின்ன சினிமா புரொஜெக்டரையும், நிறைய படச்சுருள்களையும் வைத்திருந்தான். அவனுடைய அப்பாவும் அம்மாவும் வேலைக்குப் போன பிறகு - அவர்கள் ஆசிரியர்களாக இருந்தார்கள் - அவன் வீட்டுச் சுவரில் படம் காண்பிப்பான். கையில் இயக்கும் அந்த புரொஜெக்டரில் ஒரு மின்விளக்கு இருக்கும். அன்று மின்சாரம் தடைபட்டிருந்ததால் வெளிச்சத்துக்கு சூரிய ஒளியைப் பயன்படுத்த முடிவு செய்தோம். வெளியே பொழியும் சூரிய ஒளியை திசை திருப்பி ஜன்னல் வழியாக உள்ளே அனுப்ப வேண்டும். அதற்கு முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி ஒன்று தேவைப்பட்டது. அதுபோல் கையில் எடுக்கும்விதமாக சிறு கண்ணாடி எதுவும் அவன் வீட்டில் இல்லை. என்னைக் கொண்டுவரச் சொன்னான். நானும் மாமாவின் மனைவியிடம் கெஞ்சிக் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு போனேன். அந்தப் பையனின் உத்தரவுப்படி, ஜன்னலுக்கு வெளியே இருந்து உகந்த கோணத்தில் கண்ணாடியைத் திருப்பிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது அது என் கையிலிருந்து கீழே விழுந்து நொறுங்கியது. இந்தச் சம்பவம் மாமா வீட்டில் பெரிய பிரளயத்தையே உண்டு பண்ணிவிட்டது. மாமாவின் மனைவி கொதித்தெழுந்துவிட்டாள். என் மீதான வெறுப்பையெல்லாம் கொட்டித் தீர்த்துவிட்டாள். நான் வந்து அங்கே தங்கியிருப்பது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதை உணர்த்தும்விதமாக அது இருந்தது. மாமா அலுவலகத்திலிருந்து வந்ததும் இந்தப் பெரிய அநியாயத்தை அவரிடம் முறையிட்டாள். அவளைப் பற்றி தெரியுமென்பதால் அவர் இதைப் பெரிதுபடுத்தவில்லை. ஆனால், அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமையே என்னை கிராமத்தில் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டார். இந்தச் சம்பவத்தை அம்மாவிடம் சொன்னதும், பகை முற்றி அம்மாவுக்கும் அந்தப் பெண்மணிக்கும் பேச்சுவார்த்தையே முறிந்துபோனது. மாமாதான் வீட்டுக்கு வந்து போய்க்கொண்டிருந்தார். மாமா இப்போது உயிருடன் இல்லை. சங்கடம் என்னவென்றால் இப்போது நான் தங்கியிருப்பது அந்த மாமா மகன் ஜெகனுடைய வீடு.” மேலும் அவர் சொன்னார், “ஜெகனும் அவனுடைய மனைவியும் இப்போது அலுவலகம் போயிருக்கிறார்கள். அவர்கள் இருக்கும்போது உடைந்திருந்தால்கூட இவ்வளவு சங்கடம் ஏற்பட்டிருக்காது. அவர்கள் வந்ததும் இதைச் சொல்லாமல் இருக்க முடியாது. என்ன நடந்தது என்பதை அவர்களுக்கு விளக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு என் மீது பிரியம் உண்டு. இந்தச் சின்னக் கண்ணாடி உடைந்ததற்காக அவர்கள் வருந்தப்போவதில்லை. வயதான ஒருவன், அதுவும் நோய்மையுற்ற நிலையில் தன் தவறுக்காக விளக்கம் அளிப்பது அவர்களுக்கு என் மீது அனுதாபத்தையே ஏற்படுத்தும். அதுவும் ஜெகனின் மனைவி ரொம்ப வருத்தப்படுவாள். காரணம் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புதான் இது போன்ற வேறொரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது” என்றார் அவர். “வழக்கமாக ஜெகன்தான் என்னை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்வான். அன்று அவன் அலுவலகத்திலிருந்து வரத் தாமதமானதால், அவன் மனைவி என்னை அவளது இருசக்கர வாகனத்தில் அழைத்துச் சென்றாள். மருத்துவரைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால் ரத்த அழுத்தமும் எடையும் பரிசோதிக்க வேண்டும். ரத்த அழுத்தச் சோதனை முடிந்ததும் எடை எந்திரத்தைக் காண்பித்தாள் செவிலி. பகட்டான அந்த நவீன மருத்துவமனைக்கு ஏற்ற நவீன எடை எந்திரமாக அது காணப்பட்டது. அதில் எடையைக் காட்டுவதற்கு முள்ளுக்குப் பதில் எண்கள் ஒளிர்ந்தன. அதில் எப்படி நிற்பதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அதனால் நான் தயங்கினேன். இதற்கு முன் யாராவது அதில் எடை பரிசோதிக்கும் போது கவனித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் நான் கவனிக்கத் தவறிவிட்டேன். ‘ஏறி நில்லுங்கள், ஒன்றும் ஆகாது’ என்று தைரியம் சொன்னாள் செவிலி. ஒரு பாதத்தை எடுத்து அதன் மேல் வைத்தேன். இன்னொரு பாதத்தை எடுத்துவைக்கும் போது அது ஒரு பக்கமாக மேலெழுந்தது. நான் அச்சத்துடன் பின்வாங்கி, வைத்திருந்த பாதத்தையும் அதிலிருந்து எடுத்துவிட்டேன். அப்போது ‘டப்’பென்று ஒரு சத்தம். அந்த எடை எந்திரம் சிறுசிறு துண்டுகளாக உடைந்து நொறுங்கிவிட்டது. நான் செய்வதறியாது கொஞ்சம் நேரம் திகைத்து நின்றுவிட்டேன். எனக்கு முன் எவ்வளவோ பேர் அதில் எடையைப் பரிசோதித்திருப்பார்கள், அதில் ஸ்தூல சரீரிகளும் இருந்திருப்பார்கள். அப்போதெல்லாம் உடையாத அந்த எந்திரம் - சுமார் 60 கிலோ எடை மட்டுமே உள்ள - நான் ஏறி நிற்கும்போது - நிற்கக்கூட இல்லை - ஏன் உடைந்தது? ராமனின் பாதங்களுக்காகக் காத்திருந்த அகலிகையைப்போல அது சாபவிமோசனம் பெற்றுவிட்டதா என்ன? ஏதோ துடுக்குத்தனம் செய்துவிட்டு மாட்டிக்கொண்ட ஒரு சிறுவன்போல நான் நின்றிருந்தேன். மருத்துவக் கட்டணத்துடன் அன்று எண்ணூறு ரூபாய் கூடுதலாக அழ வேண்டியிருந்தது” என்றார் மூர்த்தி. சிந்தனைவயப்பட்டவராகச் சிறிது நேரம் கண்களை மூடியிருந்துவிட்டுப் பிறகு கேட்டார், “கண்ணாடிக்கும் எனக்கும் அப்படி என்னதான் பகை?” அவரே பதிலும் சொன்னார், “ஏதோ இருக்கிறது. இல்லையென்றால், தொடர்ச்சியாக இப்படிச் சம்பவங்கள் நடக்காது. இப்போது மட்டுமல்ல, சில மாதங்களுக்கு முன்புகூட நடந்திருக்கிறது.” மேலும் இரண்டு சம்பவங்களை அவர் சொன்னார். அவையும் கேட்கச் சற்று வினோதமாகத்தான் இருந்தன. அவர் சொன்னார், “ஆரணி பேருந்து நிலையத்தில் நான் திருவண்ணாமலை செல்லும் அரசுப் பேருந்துக்காகக் காத்திருந்தேன். அது கோடைக்காலத்தின் ஒரு மதிய நேரம். வர வேண்டிய நேரத்தைக் கடந்தும் பேருந்து வரவில்லை. வருமா என்பதும் தெரியவில்லை. அதனால் சோர்வடைந்த நான், அப்போது புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்த, போளூர் வரை செல்லும் ஒரு தனியார் பேருந்தில் ஏறி, பின் இருக்கையில் இடம்பிடித்து உட்கார்ந்தேன். உடனே பயணச்சீட்டைக் கிழித்துக் கொடுத்து என் வருகையை உறுதி செய்துகொண்டான் அதன் நடத்துனன். இருந்தும் என்னுடைய கவனமெல்லாம் அந்த அரசுப் பேருந்தின் மீதே இருந்தது. நான் பின்னால் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். போளூர் போனால் திருவண்ணாமலை செல்லும் எந்தப் பேருந்திலும் உட்காருவதற்கு இடம் கிடைக்காது என்பது உறுதி. அன்று ஏனோ அவ்வளவு கூட்டம். பேருந்தில் ஏறி நேர்த்திக்கடன் செலுத்த வந்தவர்கள்போல எல்லோரும் கிளம்பி வந்திருந்தார்கள். பேருந்து புறப்பட்டு, மெல்ல நகர்ந்தது; நிலையத்தைவிட்டு யோசனையுடன் வெளியே வந்தது. அப்போது கடைசியாக ஒருமுறை பின்னால் திரும்பிப் பார்த்த போது அந்த அரசுப் பேருந்து வருவது தெரிந்தது. என் மனம் துணுக்குற்றது. அதே நேரம், வெடிச் சத்தம்போல ஒன்று கேட்டது. நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே அந்த அரசுப் பேருந்தின் முன்பக்கக் கண்ணாடி சிலந்தி வலை போல விரிசலுற்று உடைந்து நொறுங்கியது” என்றார் அவர். அந்தச் சம்பவத்தால் ஏற்பட்ட வியப்பு இன்னும் அவரிடம் அடங்கியிருக்கவில்லை என்பது அவரது முகத்தில் தெரிந்தது. சிறு அமைதிக்குப் பிறகு அடுத்த சம்பவத்தையும் அவர் சொன்னார், “விடுப்பில் வருவதற்கு ஒரு மாதத்துக்கு முன்புதான் அது நடந்தது. எங்கள் பத்திரிகை அலுவலகம் மூன்றாவது மாடியில் இருந்தது. அந்தக் கட்டடத்தின் முதல் மாடியில் ஒரு தனியார் வங்கி இயங்கி வருகிறது. அதன் நுழைவாயிலுக்கும், மேலே செல்லும் படிக்கும் மத்தியில், அந்த வங்கியின் ஏடிஎம் மையம் இருந்தது. வங்கிக்கும் அதற்கும் தனித்தனி காவலாளிகள். மாலையில் நான் அலுவலகம் செல்ல படி ஏறும்போது ஏடிஎம் மையக் காவலாளி வணக்கம் சொல்வான். அந்த நகரத்தில் அவ்வப்போது சாதிக் கலவரம் நடக்கும். குறிப்பாக எங்கள் அலுவலகம் இயங்கி வந்த பகுதியில்தான் அது தீவிரம் கொள்ளும். அதனால் அப்பகுதி எப்போதும் அரசாங்கத்தால் அறிவிக்கப்படாத பதற்றமான பகுதியாக இருந்தது. அப்படி கலவரம் நடந்த ஒருநாள் இரவு, எங்கிருந்தோ பறந்துவந்த ஒரு கல் அந்த ஏடிஎம் மையத்தின் கண்ணாடியைக் கச்சிதமாக உடைத்து நொறுக்கியது. இதனால் அந்தக் காவலாளி வருத்தத்தில் இருந்தான். ஒருநாள் என்னிடம் குறைபட்டுக்கொண்டான், “எந்த நாதேறுன்னுத் தெரியல, கண்ணாடிய ஒடைச்சிடுச்சி. ஒடைஞ்சி பத்து நாளு ஆவப்போவது இன்னும் கண்ணாடி போட்டுக்குடுக்க மாட்டேன்றாங்க” என்றான். அதற்குப் பிறகு ஒருநாள் பார்த்தபோது ஆட்கள் இரண்டு பேர் அதற்குப் புதுக்கண்ணாடியை பொருத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு வணக்கம் சொன்ன காவலாளியின் முகத்தில் சந்தோஷக் களை தெரிந்தது. அதற்கு மறுநாள் இரவு அது. பணி முடிந்து வீட்டுக்கு செல்வதற்காகப் படி இறங்கி வந்தேன். அப்போது பணம் எடுக்கும் யோசனை வந்தது. ஏடிஎம் மையத்தின் கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே போனேன். அந்தக் காவலாளி உள்ளே ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தான். என்னைப் பார்த்ததும் “வெளிய ஊர்ப்பட்ட கொசு சார்” என்றான். அப்போதுதான் விளங்கியது கண்ணாடிக்காக அவன் ஏங்கியதன் ரகசியம். நான் பணம் எடுத்துக்கொண்டு திரும்பினேன். கதவை இழுத்துத் திறந்தபோது ஒரு சத்தம். கண்ணாடி நொறுங்கிக் கீழே கொட்டியது. எதன் மீதும் மோத வாய்ப்புஇல்லை. ஆனால் அப்படி நடந்தது. நான் திகைத்து நின்றுவிட்டேன். காவலாளி உடைந்த கண்ணாடியையும் என்னையும் பரிதாபத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். மறுநாள் அதற்காக மூவாயிரத்து ஐநூறு ரூபாயைத் தண்டமாகக் கொடுத்தேன்” என்றார். சற்று யோசனையுடன் காணப்பட்ட அவர் சொன்னார், “இந்தக் கண்ணாடிகளைப் பார்த்தாலே இப்போது அச்சம் தட்டுகிறது. அதற்கும் எனக்கும் ஏதோ உறவிருப்பது போலத் தோன்றத் தொடங்கிவிட்டது. அது பகை உறவா, நல்லுறவா... தெரியவில்லை. ‘டின் டிரம்’ படத்தில் வரும் சிறுவனைப் போல என்னை உணரத் தொடங்கிவிட்டேன். உடல் வளர்ச்சி தடைபட்டுள்ள சிறுவன் அவன். புறக்கணிப்பையும், துரோகத்தின் வலியையும் சுமந்த அவன் எப்போதும் தன்னுடன் ஒரு டின் டிரம்மை வைத்திருக்கிறான். அவனுடைய ஒரே சந்தோஷம் அதை இசைப்பதுதான். அதை யாராவது அவனிடமிருந்து பிடுங்கும்போது அவனுக்கு ஆத்திரம் வரும். ஆவேசத்தில் அவன் வீரிடும்போது அவன் பார்வையில்படும் கண்ணாடிகள் எல்லாம் உடைந்து நொறுங்கும்... ‘ரன் லோலா ரன்’ படத்தில் கூட இதுபோன்ற சம்பவம் ஒன்று வருகிறது...” ஏதோ சித்தம் கலங்கியவர்போல அவர் காணப்பட்டார். பேச்சுக்கூட அப்படித்தான் இருந்தது. அவர் கேட்டார், “மனிதர்களின் ஆன்மாக்களுக்கும் கண்ணாடிகளின் ஆன்மாக்களுக்கும் ஏதாவது தொடர்பு இருக்கிறதா? நாம்தான் அதை உணரத் தவறிவிட்டோமா?” “சமீபகாலமாக என் கனவுகளில்கூட கண்ணாடிகள் வருகின்றன. கண்ணாடியால் ஆன வீடு, கண்ணாடியால் ஆன அலுவலகம், கண்ணாடி பொம்மைகளாலும் பாட்டில்களாலும் நிறைந்த படுக்கையறைகள், கண்ணாடிச் சிதிலங்கள் குவித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் தெருக்கள், பனியாக உறைந்த நீர் நிலைகள், விரைத்த நிலையிலான மனித உடல்கள்... செய்தியாளர்களாகிய நாம் நடந்த சம்பவங்களை எழுதுகிறோம், ஏன் நடக்காத சம்பவங்களையும்கூட எழுதுகிறோம். ஆனால் கனவுகளை எழுதுவதுஇல்லை. அதற்கான மொழி நம்மிடம் இல்லை...” நம்பிக்கை வற்றிய ஏளனப் புன்னகை ஒன்று அவரிடம் வெளிப்பட்டது. அவர் கேட்டார், “இன்று காலையில் நடந்த சம்பவம், அதை நீங்கள் நம்பவில்லை இல்லையா? என்னுடைய தவறால்தான் அது உடைந்திருக்க வேண்டும் என நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள். அப்படிஇல்லை, என் தவறு எதுவும் இல்லை. ஜெகன் இன்று மாலை என்னை வேறு ஒரு மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்வதாகச் சொல்லியிருந்தான். ஒரு வாரமாகச் சவரம் செய்யாததால், நரை தாடி அதிகம் வளர்ந்துவிட்டிருந்தது. முகத்தைப் பார்க்கவே சகிக்க முடியவில்லை. அது இன்னும் என்னைத் தீவிர நோயாளியாகக் காண்பித்தது. கணவன் மனைவி இருவரும் அலுவலகம் போன பிறகு சவரம் செய்துகொள்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தேன். வரவேற்பறையில் கைகழுவும் தொட்டிக்கு மேல் இருந்த கண்ணாடி அதற்கு உகந்ததாக இல்லை. ஜன்னல் வெளிச்சம் அதில் பிரதிபலித்ததால், முகம் சரியாகத் தெரியவில்லை. மேலும், அங்கு நின்றபடிதான் சவரம் செய்துகொள்ள முடியும். என்னால் அது இயலாது. அதனால் சின்னக் கண்ணாடி ஒன்றை அலமாரியிலிருந்து எடுத்து வந்து ஜன்னலில் மாட்ட முயன்றேன். அது நிற்கவில்லை. ஒரு வொயரைத் தேடி எடுத்துவந்து கண்ணாடியை ஜன்னல் கம்பியில் கட்டினேன். பிறகு பிளாஸ்டிக் நாற்காலி ஒன்றைக் கொண்டு வந்து ஜன்னலுக்கு எதிரே போட்டு உட்கார்ந்தேன். முகம் கண்ணாடியில் கச்சிதமாகத் தெரிந்தது. ஒரு மக்கில் தண்ணீரைக் கொண்டுவந்து வைத்துக் கொண்டு ரெடிமேட் ரேஸரால் சவரம் செய்யத் தொடங்கினேன். அந்த நிலை சௌகரியமாக இருந்தது. முகம் நரை நீங்கி பொலிவு பெற்றது. எல்லாம் முடியும் தருவாயில்தான் அது நடந்தது, கண்ணாடி மெல்ல இறங்கத் தொடங்கியது. நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கவே இறுகக் கட்டிய அந்த வொயரை அவிழ்த்துக்கொண்டு கண்ணாடி கீழே விழுந்தது; பல சில்லுகளாக உடைந்து நொறுங்கியது. நான் அதைத் தடுக்கவோ, கைகளை நீட்டி ஏந்திக்கொள்ளவோ செய்யாமல் உறைந்த நிலையில் அமர்ந்திருந்தேன். அது ஒரு குழந்தையின் விளையாட்டுப்போல இருந்தது. விழும்போது அதில் ஒரு சிரிப்புத் தோன்றி மறைந்ததையும் நான் பார்த்தேன்” என்றார் அவர். https://www.vikatan.com
  9. கனா கண்டேனடி..! - சிறுகதை ஜி.ஆர்.சுரேந்தர்நாத், ஓவியங்கள்: ஹாசிப்கான் அது, வித்தியாசமான ஒரு விடியற்காலை கனவு. கனவிலும் விடியற்காலைதான். மயிலாப்பூர், கபாலீஸ்வரர் கோயில் தெப்பக் குளத்துப் படிக்கட்டில் நான் அமர்ந்திருக்கிறேன். எனக்கு அருகில் 'பாட்டுப் பாடவா..?’ ஜெமினி கணேசன் உட்கார்ந்து, பொரி உருண்டையை உடைத்து, தெப்பக்குளத்து மீன்களுக்குப் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். மீன்கள், கூட்டம் கூட்டமாக வந்து பொரிகளைத் தின்னும் காட்சி அற்புதமாக இருந்தது. 'உன் பேர் என்ன?' என்றபடி ஜெமினி பொரி உருண்டை ஒன்றை என்னிடம் நீட்டுகிறார். நான், ''ஸ்ரீராம்' என்றபடி வேகமாகப் பொரி உருண்டையை வாங்கி வாயில் வைத்துக் கடிக்கிறேன். ''நீ திங்கிறதுக்கு இல்லை. மீனுக்குப் போடு. பறக்காவெட்டி...' என்று ஜெமினி கடுமையான குரலில் கூற... நான், ''ஸாரி...' என்றபடி பொரி உருண்டையை உடைத்து மீன்களுக்குப் போடுகிறேன். ''உனக்குக் கல்யாணம் ஆயிடுச்சா?' என்கிறார் ஜெமினி. ''ஆயிடுச்சு சார்.' ''எத்தனை பொண்டாட்டி?' என்று ஜெமினி கேட்ட கேள்வியை நான் சரியாக உள்வாங்காமல், ''ஒரு பையன், ஒரு பொண்ணு. பையன் ப்ளஸ் ஒன் படிக்கிறான்; பொண்ணு நைன்த்...' என்கிறேன். ''முட்டாள்... நான் 'உனக்கு எத்தனை பொண்டாட்டி?’னு கேட்டேன்' என்று ஜெமினி தன் குரலை உயர்த்த, நான் அதிர்ச்சியுடன், ''ஒரு பொண்டாட்டிதான்...' என்கிறேன். ''ம்ஹ்ம்...' என்று என்னைக் கேவலமாகப் பார்த்த ஜெமினி, ''வாழ்நாளெல்லாம் ஒரே பொண்டாட்டிகூட வாழ்றது போரடிக்கலையா?' என்கிறார். அவ்வளவுதான். சட்டென்று விழிப்புத் தட்ட, எழுந்தேன். 'இதென்ன கனவு?’ என்று யோசித்தபடி என் மொட்டைமாடி அறையை விட்டு வெளியே வந்தேன். மாடியில் என் மனைவி மாலதி, சரக்சரக் என்று துணிகளை உதறிக் காயவைத்துக்கொண்டிருந்தாள். என்னைப் பார்த்தவுடன், ''என்ன... இன்னைக்கு இவ்ளோ சீக்கிரம் முழிச்சிட்டீங்க?' ''வித்தியாசமா ஒரு கனவு கண்டேன். முழிப்பு வந்துருச்சு' என்று நான் கனவைச் சொல்ல ஆரம்பித்தேன். இந்த சமயத்தில் என் மனைவியைப் பற்றி கொஞ்சம் சொல்லவேண்டியிருக்கிறது. மாலதி, ஒரு கிராமத்து வாத்தியாரின் மகள். இந்தக் காலத்திலும் அவளுக்குத் தீர்க்கமான சில நம்பிக்கைகள் இருக்கின்றன. எந்த நவீன விஞ்ஞானமும் கேள்விக்குட்படுத்த முடியாத நம்பிக்கைகள் அவை. கதவில் சட்டையை மாட்டினால், கடன்காரனாவோம், நகத்தைக் கடித்துத் துப்பினால், வீட்டில் சண்டை வரும், சாப்பிடும்போது தும்மினால், சுண்டுவிரலைக் கழுவிவிட்டுச் சாப்பிட வேண்டும், இரவில் தெருநாய் ஊளையிட்டுக்கொண்டே இருந்தால், அருகில் எங்கோ சாவு கன்ஃபர்ம், விக்கல் எடுத்தால் உடனே ஊரில் இருக்கும் அவள் அம்மாவுக்கு போனைப் போட்டு, 'என்னம்மா... என்னை நினைச்சிட்டிருந்தியா? காலைலேர்ந்து ஒரே விக்கல்’ என்பாள். எந்தத் தாய் தன் மகளிடம் நான் உன்னை நினைக்கவில்லை என்று கூறுவாள். 'ஆமாம்மா... இப்பத்தான் உன்னைப்பத்தி நினைச்சேன். நீ போன் பண்ணிட்ட’ என்பார். உடனே என்னிடம், 'நான் சொன்னேன்ல?’ என்பாள். என்னைத் திருமணம் செய்துகொண்டு வந்த பிறகு, என் அம்மாவோடு பழகி ஜோதிட நம்பிக்கையும் சேர்ந்துகொண்டது. வருடத்துக்கு ஒரு முறை அம்மாவும் மாலதியும் வீட்டிலுள்ள அனைவரின் ஜாதகங்களையும் எடுத்துச் சென்று ஜோசியரிடம் காண்பித்து, ஜோசியர் சொல்லும் பரிகாரப் பூஜைகளைச் செய்து வக்கிரக் கிரகங்களுக்கு கவுன்டர் அட்டாக் கொடுப்பார்கள். இவ்வளவு நம்பிக்கைகள் உள்ள என் மனைவியிடம், நான் அந்தக் கனவைச் சொல்லியிருக்கக் கூடாது. சட்டென்று துணி காயவைப்பதை நிறுத்திய மாலதி என்னைத் திகிலுடன் பார்த்தபடி, ''ஏங்க இப்படிக் காலங்காத்தால தலையில் கல்லைத் தூக்கிப் போடுறீங்க?' என்றாள். ''நான் எங்கடி கல்லைப் போட்டேன்? கனவைத்தானே சொன்னேன்.' ''எப்ப கனவு கண்டீங்க?' ''இப்பத்தான் விடியக்காத்தால. அதுல பியூட்டி என்னன்னா... கனவுலயும் விடியக்காத்தாலதான்.' ''விடியக்காத்தாலயே விடியக்காத்தால கனவா? கட்டாயம் பலிச்சிடும். கற்பகாம்பா தாயே... ஏம்மா என்னை இப்படிச் சோதிக்கிறே?' என்றபடி கபாலீஸ்வரர் கோயில் கோபுரத்தை நோக்கி நியாயம் கேட்டாள். ''ஏய்... சும்மா பைத்தியம் மாதிரிப் பேசாதே!' ''போன வருஷம், இப்படித்தானே உங்களுக்குக் கனவுல அடிக்கடி நாய் வந்துக்கிட்டேயிருந்துச்சு..?' ''ஆமாம்... அதுக்கு என்ன இப்ப?' ''அப்ப ஜோசியருகிட்ட கேட்டதுக்கு, தேய்பிறை, அஷ்டமி அன்னைக்கி பைரவருக்கு உங்களை நெய் விளக்கு போடச் சொன்னாரு. நீங்க, 'அதுல எல்லாம் நம்பிக்கை இல்லை... முடியாது’னு சொல்லிட்டிங்க. நான் போய்ப் போட்டுட்டு வந்தேன். ஆனாலும், நீங்க வந்து விளக்கு ஏத்தாததால உங்களை நாய் கடிச்சதுல்ல?' ''ஆமாம்...' ''அப்புறம்... ஆறு மாசத்துக்கு முன்னாடி உங்க கனவுல அடிக்கடி பாம்பு வந்துக்கிட்டேயிருந்துச்சு. அதே மாதிரி நம்ப தோட்டத்துல பாம்பு வந்துச்சுல்ல?' ''ஆமா...' ''ஜெமினி கணேசனுக்குப் பல தாரம். அவரு உங்க கனவுல வந்து, 'ஒரே பொண்ணோட வாழ்றது போரடிக்கலையா?’னு கேட்டா என்ன அர்த்தம்? கட்டாயம் இன்னொருத்தி உங்க வாழ்க்கையில வரப்போறா...' என்று கூறியபோது மாலதியின் தொண்டை அடைத்துக்கொண்டது. ''ஏய்... லூஸு' என்று கூறிய என்னைக் கண் கலங்கப் பார்த்த மாலதி, ''அத்தை...' என்று என் அம்மாவை அழைத்தவாறு படிக்கட்டுகளில் இறங்கினாள். நான் பல் விலக்கி, முகம் கழுவிவிட்டு கீழே இறங்குவதற்குள், மாலதி என் அம்மாவிடம் எனது கனவைச் சொல்லி முடித்திருந்தாள். வீட்டினுள் நுழைந்த என்னை, என் அம்மாவும் பிள்ளைகளும் இரண்டாம் மனைவியுடன் வீட்டுக்கு வந்தவனைப் பார்ப்பதுபோல முறைத்தார்கள். என்னை நெருங்கிய அம்மா, ''இந்த வயசுல ஏன்டா உனக்குப் புத்தி இப்படிப் போவுது? ஜெமினி கணேசன் உன் கனவுல வந்து உன்னை ரெண்டாம் கல்யாணம் பண்ணிக்கச் சொன்னாராமே...' என்றவுடன் நான் அதிர்ந்துபோய் மாலதியைப் பார்த்தேன். சத்தம் கேட்டு, தூக்கம் கலைந்து அறையில் இருந்து வந்த அப்பா, ''என்ன இங்க காலையிலயே சத்தம்?' என்றார். ''உங்க பையன் ரெண்டாம் கல்யாணம் பண்ணிக்கிற மாதிரி கனவு கண்டானாம்' என்று அம்மா சொல்ல... எனக்குத் தூக்கிவாரிப்போட்டது. அப்பா சிரிப்புடன், ''பொண்ணு யாருடா?' என்றார். ''நீங்க வேறப்பா. கனவுல ஜெமினி கணேசன் வந்து, 'ஒரே பொண்டாட்டிகூட வாழ்றது உனக்கு போரடிக்கலையா?’னு கேட்டாருப்பா. அவ்ளோதான். இவங்க ஏத்தி, ஏத்தி சொல்றாங்க...' ''அது எனக்குத் தெரியும்டா. எப்பவும் பொம்பளைங்க சொல்றதுல 50 பர்சென்ட்தான் உண்மை இருக்கும்.' ''என்ன மாமா நீங்க? ஜெமினி கணேசன் கேட்டதுக்குக் கிட்டத்தட்ட அதானே அர்த்தம்' என்றாள் மாலதி. ''கனவுல அவன் ரெண்டாம் கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டானா?' ''இல்லை. ஆனா, போன வருஷம் அவரு கனவுல அடிக்கடி நாய் வந்துச்சு. கனவுல நாய் அவரைக் கடிக்கலை. ஆனா, நிஜத்துல கடிச்சிருச்சு. அந்த மாதிரி இதுவும் நடக்கும். இவரு வேற உயரமா, சிவப்பா, அழகா இருக்காரு...' ''உயரமா, சிவப்பாத்தான்டி இருக்கேன். நான் எங்கடி அழகா இருக்கேன்?' என்றேன் நான். ''சரி... இப்ப என்ன பண்ணணுங்கிற?' என்றார் அப்பா. ''நம்ம ஜோசியரைப் போய்ப் பாப்போம். அவரு ஏதாச்சும் பரிகாரம் சொல்வாரு...' என்றாள் அம்மா. ''ஒரு நாள்தானே கனவு வந்துச்சு. மறுபடி வந்தா பார்ப்போம். எல்லாரும் போய் வேலையைப் பாருங்க...' என்ற அப்பா, அம்மாவிடம் ''நான் 'வஞ்சிக்கோட்டை வாலிபன்’ படத்தை ஏழெட்டுத் தடவை பார்த்திருக்கேன். என் கனவுல ஜெமினி கணேசன் வரல. இவன் கனவுல வந்துருக்காரு பாரேன். ம்ஹ்ம்... எல்லாத்துக்கும் ஒரு யோகம் வேணும்...' என்றபடி அப்பா என்னைப் பொறாமையாகப் பார்த்தார். ''காலம்போன காலத்துல ஆசையைப் பாரு...' என்றபடி மாலதியுடன் சமையலறைக்குச் சென்றாள் அம்மா. அன்றிரவு மாடி அறைக்கு தலையணையுடன் மாலதி வர... நான் ஆச்சரியத்துடன், ''என்னடி... எப்பவும் கீழதானே படுப்ப..?' என்றேன். ''உங்கம்மா இனிமே என்னைக் கீழே படுக்க வேண்டாம்னு சொல்லிட்டாங்க. 'மேல தனியாப் படுத்திருக்கான்ல... அதான் கண்ட கண்ட கனவெல்லாம் வருது. இனிமே நீயும் மேல் ரூம்லயே படுத்துக்க’னு சொல்லிட்டாங்க' என்ற மாலதி என் தோளில் சாய்ந்துகொண்டு, ''என்னங்க... நான் உங்களுக்குப் போரடிச்சிட்டேனா?' என்றாள். ''ச்சீ... பைத்தியம்...' என்றேன் அவள் தலைமுடியைக் கோதியபடி. ''40 வயசுக்கு மேல ஆம்பளைங்களை ஷார்ப்பா வாட்ச் பண்ணணுமாம். அப்ப ஆம்பளைங்களுக்குப் புதுசா ஒரு லைஃப் ஸ்டார்ட் ஆவுதாமே. ஏதோ புக்குல போட்டிருந்ததா அத்தை சொன்னாங்க.' ''இங்கே பாரு... என் மேல உனக்குச் சந்தேகம் ஏதாச்சும் இருக்கா?' ''இல்ல... ஆனா, கொஞ்ச நாளா உங்க நடவடிக்கையே சரியில்லை...' ''என்ன சரியில்லை?' ''ஏழெட்டு மாசமா நீங்க ஸ்லிம் ஃபிட் சட்டை, ஜீன்ஸ் எல்லாம் போட்டுக்கிட்டு சின்னப்பையன் மாதிரி ஆபீஸ் போறீங்க. முன்னாடி எல்லாம் வாரத்துக்கு ஒரு நாள்தான் ஷேவ் பண்ணுவீங்க. இப்பெல்லாம் ஒரு நாள்விட்டு ஒரு நாள் ஷேவ் பண்றீங்க. 'திடீரென்று உங்கள் கணவர் தங்கள் தோற்றத்தில் மிகுந்த அக்கறை காட்டினால், நீங்கள் எச்சரிக்கையாக இருக்கவேண்டும்’னு ஒரு புக்ல போட்டிருந்தான்.' ''மாலு... தோற்றத்துல திடீர்னு அக்கறை காட்டுறேன்தான். அதுக்குக் காரணம்... வயசாகிறதை நம்ப மனசு ஏத்துக்கிறது இல்லை. அதனால சின்னப்பையன் மாதிரி காமிச்சிக்கிறதுக்காக இந்த மாதிரி டிரெஸ் பண்றேன். நரைமுடி எல்லாம் தெரியுது. அதனால ஒரு நாள்விட்டு ஒரு நாள் ஷேவ் பண்ணிக்கிறேன். எல்லாத்தையும் சந்தேகக் கண்ணோடப் பார்க்காத மாலு.' சமாதானமாகாமலே திரும்பிப் படுத்துக்கொண்டாள்! விடியற்காலையில் மீண்டும் அந்தக் கனவு. இந்த முறை ஜெமினி கணேசன் மாமி மெஸ்ஸில் என்னோடு பொடி தோசை சாப்பிட்டுக்கொண்டே பேசினார். இப்போது 'பாட்டுப் பாட வா...’ ஜெமினி கணேசன் இல்லை; 'உன்னால் முடியும் தம்பி’ ஜெமினி. தெப்பக்குளத்தில் விட்ட இடத்தில் இருந்து பேச ஆரம்பித்தார். ''மிஸ்டர் ஸ்ரீராம்... ஒரே பொண்ணுகூட வாழ்க்கை நடத்திக்கிட்டு, ஒரே பொண்ணுக்குப் புடவை வாங்கிக் கொடுத்துக்கிட்டு, ஒரே சாம்பாரைச் சாப்பிட்டுக்கிட்டு... ச்சே... அதெல்லாம் ஒரு லைஃபா?' என்றார். ''எனக்குப் புரியுது சார். ஆனா, இப்பெல்லாம் பெண்களைப் பாதுகாக்க நிறையப் புதுப் புதுச் சட்டம் வந்திருச்சு. ஒரு பெண்ணோட மனசுல நெருடல் ஏற்படுற மாதிரி உத்து உத்துப் பார்த்தாக்கூட அவனை ஜெயில்ல தூக்கிப் போடலாம்னு சட்டம் சொல்லுது. அப்புறம்... குடும்ப வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டம்னு ஒண்ணு இருக்கு. அதுப்படி, மனைவி மனம் புண்படும்படி நடந்துக்கிட்டா, கணவனை உள்ளே தூக்கிப் போடலாம்.' ''ஆத்தாடியோவ்... இருந்தாலும் சொல்றேன் கேளு. 40 வயசுக்கு அப்புறம் நமக்கு வயசான மாதிரியே ஃபீலிங் வரும். நீ மட்டும் இன்னொரு கல்யாணம் பண்ணிப் பாரு. சின்னப் பையனாட்டம் ஆயிடுவ...' என்று கூறியபோது கனவு கலைந்து திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். என் உடல் அசைவில் என் தோளில் சாய்ந்திருந்த மனைவியும் விழித்துக்கொண்டாள். ''ஏன் உங்களுக்கு இப்படி வேர்க்குது? ஜெமினி மறுபடியும் கனவுல வந்தாரா?' ''ஆமாம்...' ''என்ன சொன்னாரு?' சொன்னேன். ''இந்த ஜெமினி கணேசனுக்கு வேற ஆளே கிடைக்கலியா? கடவுளே... ஏன்டாப்பா இப்படி என்னைச் சோதிக்கிற? இந்தத் தடவை இன்னொரு கல்யாணம் பண்ணிக்கோனே சொல்லிட்டாரா?' ''ஆமா...' ''அதுக்கு நீங்க என்ன சொன்னீங்க?' ''நான் ஒண்ணும் சொல்லல.' ''ஏன்... வாயைத் திறந்து அதுல்லாம் முடியாது. தப்புனு சொல்ல வேண்டியதுதானே. வாயை மூடிக்கிட்டு அமுக்குணி மாதிரி கேட்டுட்டு இருந்தீங்களா? உங்க மனசுக்குள்ள அந்த ஆசை இருக்கு. அதான் திரும்பத் திரும்ப ஜெமினி கணேசன் கனவா வருது. உள்மன ஆசைகள்தான் கனவா வரும்னு ஒரு புக்ல போட்டிருந்தான்.' ''ஏய்... புக்கு, புக்குனு சொல்லி ஏன்டி என் உயிரை எடுக்குற..? அறிவுகெட்ட முண்டம்...' என்றேன் கோபத்துடன். ''ஐயோ..! முன்னாடி எல்லாம் நான் என்ன சொன்னாலும் பிடிச்சுவெச்ச பிள்ளையார் மாதிரி கம்முனு உட்கார்ந்திருப்பீங்க. இப்ப திட்ட ஆரம்பிச்சிட்டீங்க. அத்தை...' என்று சத்தமாக அழைத்தபடி மாலதி எழுந்து வேகமாகக் கதவைத் திறந்துகொண்டு சென்றாள். இந்தியா-பாகிஸ்தான் எல்லையில் படைத் தளபதிகள் தீவிரமாக மேப்பைப் பார்ப்பது போல், ஜோசியர் எனது ஜாதகக் கட்டங்களை நெடுநேரமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பின்னர், என் முகத்தையும் ஜாதகத்தையும் மாறி மாறி உற்றுப் பார்த்தார். நான் மனதுக்குள், 'இந்தாளு என்ன குண்டைத் தூக்கிப் போடப்போறானோ...’ என்றபடி திகிலுடன் அவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். இறுதியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்த ஜோசியர், ''உங்களுக்கு எத்தனை நாளா இந்த மாதிரி கனவு வருது?' என்றார். ''இப்பதான் சார்... ரெண்டு நாளா...' ''ம்... ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி, கல்யாணம் ஆகாத பொண்ணு யாராச்சும் உங்க ஆபீஸ்ல புதுசா வேலைக்குச் சேர்ந்துருக்காங்களா?' ''ஆமா சார்...' ஜோசியர் 'எப்பூடி...’ என்பது போல் என் அம்மாவையும் மனைவியையும் பார்த்துக்கொண்டே, ''அந்தப் பொண்ணு பேரு என்ன?' என்றார். நான் வெள்ளந்தியாக, ''சாவித்திரி...' என்று கூற, ''சாவித்திரியா?' என்று ஜோசியர், அம்மா, மாலதி மூவரும் கத்திய கத்தலில் எனக்கு வெலவெலத்துப் போய்விட்டது. அப்புறம்தான் சாவித்திரியும் ஜெமினி கணேசனின் மனைவி என்பது நினைவுக்கு வந்தது. ஜோசியர், ''அந்தப் பொண்ணு அழகா இருக்குமா?' என்றார். நான் தயக்கத்துடன் மாலதியைப் பார்த்தேன். ''பரவாயில்ல சொல்லுங்க. டாக்டர்கிட்டயும் ஜோசியர்கிட்டயும் உண்மையை மறைக்கக் கூடாது.' ''அட்டகாசமா இருப்பா சார்... அதுலயும் மூக்குல ஒரு மச்சம் இருக்கும் பாருங்க... சான்ஸே இல்ல சார். அந்த மச்சத்தைப் பார்த்த அத்தனை பேரும் ஆளுக்கொரு கவிதை எழுதி சட்டை பாக்கெட்ல வெச்சுக்கிட்டுத் திரியுறாங்க.' அப்போது என் மனைவி பார்த்த பார்வையில், என்னை உயிரோடு எரிப்பதற்குப் போதுமான அளவு நெருப்பு இருந்தது. ''ஸோ... இதான் பிரச்னை' என்றபடி என் ஜாதகத்தை உற்றுப் பார்த்தவர், ''ஐ காட் இட்...' என்று என் அதன் மீது நங் என்று குத்தினார். ''என்ன ஜோசியரே?' என்றாள் மாலதி பதற்றத்துடன். ''உங்க கணவர் சிம்ம லக்னம். உத்திராடம் நட்சத்திரம். ஜெமினி கணேசனும் அதே சிம்ம லக்னம், உத்திராடம் நட்சத்திரம்தான்' என்று ஜோசியர் கூறியவுடன் நாங்கள் மூவரும் ''வாட்?'' என்று அதிர்ச்சியில் எழுந்து நின்றுவிட்டோம். சில விநாடிகள் என்னைக் கண்கலங்கப் பார்த்த மாலதி, ''நான் உங்களுக்கு என்னங்க குறை வெச்சேன்?' என்றாள். ''ஒண்ணுமே நடக்கலையேடி. நீ ஏன்டி நான் ரெண்டாம் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வந்த மாதிரியே பேசற?' என்றேன். ''அதான் ஜாதகம் சொல்லுதே...' ''ஒருத்தர் ஜாதகத்தைப் பார்த்து, அவருக்கு ரெண்டாம் கல்யாணம் இருக்குமானு சொல்ல முடியுமா ஜோசியரே?' என்றாள் அம்மா. ''பேஷா சொல்லலாம். 'சுக்கிர நாடி’ங்கிற புத்தகத்துல இதைப் பத்தி டீட்டெய்லா சொல்லியிருக்காங்க. ஒருத்தரோட ஜாதகத்துல ஏழாவது இடம்தான் லைஃப் பார்ட்னருக்கான இடம். ஏழுக்குரிய கிரகம் எத்தனை கிரகங்களுடன் சேர்ந்திருக்குமோ, அவனுக்கு அத்தனை தாரம்னு சொல்வாங்க.' நான் ஆர்வத்துடன், ''என் ஏழாம் கிரகம், எத்தனை கிரகங்களோட சேர்ந்திருக்கு சார்?' என்று கேட்க... ஜோசியர் என்னை முறைத்தார். மாலதி, என் தொடையில் கிள்ள, நான் வலியோடு ஜோசியரைப் பார்த்து அசடு வழிய சிரித்தேன். ஜோசியர், ''கோச்சாரரீதியாப் பார்த்தா...' என்று ஐந்து நிமிடங்கள் ஜாதகத்தின் டெக்னிக்கல் டீட்டெய்ல்ஸைச் சொல்லி இறுதியாக, ''உங்க புருஷன் ரெண்டாவது கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுக்கான அறிகுறி எல்லாம் தெரியுது' என்றார். ''இதுக்குப் பரிகாரம் இருக்கா?' ''நிச்சயமா இருக்கு. கைல என்ன மோதிரம் போட்ருக்கீங்க?' என்றார். நான் கையை நீட்டினேன். மோதிரத்தைப் பார்த்து முகம் மாறிய ஜோசியர், ''ரெண்டு கல்லு மோதிரம் போட்டிருக்காரு. அதான் பிரச்னை. ஒரு கல்லு மோதிரம் போடுங்க. எல்லாம் சரியாயிடும். ஆனா, வெளியில வாங்கி விக்கிற கல்லுல தோஷம் இருக்கும். தோஷ நிவர்த்தி பண்ணின கல்லுல நானே மோதிரம் செஞ்சி ரெடிமேடா வெச்சிருக்கேன். அதைப் போடுங்க. 5,000 ரூபாய் செலவாகும்...' என்று கூற, நான் அதிர்ச்சியுடன் மாலதியை நோக்கினேன். ''அது பரவாயில்ல. கனவுல ஜெமினி கணேசன் வராம இருக்கிற மாதிரி நல்லா பூஜை பண்ணித் தாங்க' என்றாள் அவள். அன்றிரவு மாலதி அந்த மோதிரத்தை என் விரலில் மாட்டிவிட்டு வானை நோக்கி கையெடுத்துக் கும்பிட்டு, ''கடவுளே... இனிமே இவரு கனவுல ஜெமினி கணேசன் வரக் கூடாது' என்று வேண்டிக்கொண்டாள். மறுநாள் காலையில் நான் எழுந்தபோது, ஏற்கெனவே விழித்திருந்த மாலதி ஆர்வத்துடன், ''கனவுல ஜெமினி கணேசன் வந்தாரா?' என்றாள். ''வரல...' என்றேன். ''அப்பாடா... கடவுளே...' என்று கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டாள். ''நல்ல மோதிரம் மாலு. ஜெமினி கணேசன் வராதது மட்டுமில்ல, கடவுளே கனவுல வந்துட்டாரு...' ''அப்படியா?' என்றாள் மாலதி முகம் மலர. ''வள்ளி, தெய்வயானையோட சாட்சாத் முருகப்பெருமானே வந்துட்டாரு. என்னா ஒரு தரிசனம்...' என்றேன் நான். அடுத்த விநாடியே என் மனைவி மயக்கம் போட்டு பொத்தென்று கீழே விழுந்தாள். https://www.vikatan.com
  10. மீசைக்காரர் - சிறுகதை சிறுகதை: ம.காமுத்துரை, ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் மீசைக்காரரின் பிரேதத்தை முதன்முதலில் நான்தான் பார்க்க நேர்ந்தது. அவ்வளவு பெரிய உருவம், மரத்தி லிருந்து உதிரவிருக்கும் பழுத்த இலைபோலக் காற்றில் முன்னும் பின்னுமாய் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. வாசலின் விட்டத்தில் தொங்கியதால் கூடுதல் அதிர்ச்சி. அப்படியே காம்பவுண்டு இரும்புக்கதவில் மோதிக்கொண்டேன். பலரும் சொல்வதுபோல, கண்கள் பிதுங்கி, நாக்கு வெளியே தள்ளி. . . போன்ற கோரமெல்லாம் இல்லை. ஏதோ கண்ணா மூச்சி விளையாட்டு காட்டுவதுபோல இமைகளை மூடித்தான் தொங்கிக் கொண்டிருந்தார். அவரது இடுப்பு வேட்டி பாதம் வரை இறக்கிவிடப்பட்டிருந்தது. அதன் நுனி, அறுபட்ட பல்லியின் வாலாய், வீசும் காற்றின் வேகத்திற்கேற்ப படபடத்துக் கொண்டிருந்தது. கற்றையாய் ஒதுக்கியிருந்த மீசை, கம்பீரம் மாறாதிருந்தது. மதிய சாப்பாட்டுக்காக வீட்டுக்கு வந்திருந்தேன். மனைவி, சமையலை முடித்துவிட்டுக் குளித்துக்கொண்டிருந்தாள். அதனால் கை கால் அலம்ப, காம்பவுண்டு உள்ளிருக்கும் பொதுக்குழாய்க்கு வந்தேன். வார்டு கவுன்சிலர் உபயத்தால் எங்கள் தெருவுக்கும் ஓர் ஆழ்குழாய் தண்ணீர்த்தொட்டி கிடைத்திருந்தது. எங்கள் வீதி `ப’ வடிவில் உட்குழிந்திருந்ததால் அடுத்த தெருக்காரர்களுக்கு இந்தக் குழாயை அறியும் வாய்ப்பு ரொம்பவும் குறைச்சல். ஆகவே, இங்கே இருக்கும் எட்டு வீட்டுக் காரர்கள் மட்டும் ஏக சுதந்திர மாய்க் கொண்டாடுவோம். குழாயடியை ஒட்டினாற் போல்தான் மீசைக்காரர் வீடு. அதை முழுமையான வீடு எனச் சொல்லிவிட முடியாது. எட்டுக்குப் பத்து அளவில் மேலே தகரம் வேய்ந்து அளவான வாசலும் கதவும் சின்ன அளவில் ஜன்னலும் பொருத்தி இருக்கும் ஓர் அமைப்பை ‘வீடு’ எனச் சொல்லாமலும் இருக்க முடியுமா? ஆனால், அந்த இடத்தின் விஸ்தீரணத்தில் ஆறில் ஒரு பங்கே அந்த அறை என்ற உண்மை தெரியும்போது மனசு ஏற்கத்தான் மறுக்கும். அந்த அறையில் அவர் தனியாகவே இருந்தார். மனைவி இல்லை, மகன்கள் இருவர். வேலைக்காக வெளியூர் போய் அங்கே குடும்பமாகிவிட்டனர். உள்ளூரில் ஏதாவது முக்கியமான கல்யாணம் காட்சி என்றால், அதற்கு வருகிற சாக்கில் தந்தையை விசாரித்துவிட்டுப் போவார்கள். மீசைக்காரர், ‘மணியன்பிள்ளை பேக்கரி அண்டு டீ ஸ்டாலி’ன் ஆஸ்தான வடை மாஸ்டர். அவரது தவளை வடைக்கு ரசிகர்கள் ஜாஸ்தி. ஒருநாள்கூட அவரை லீவெடுக்க அனுமதிக்க மாட்டார் மணியன்பிள்ளை. ``ஒமக்கென்னயா லீவு! ஒண்ணு, நான் மண்டயப் போடணும்... இல்ல, நீ கட்டையில போவோணும். அதுக்கெடையில ஒனக்கும் லீவு கெடையாது, கடைக்கும் லீவு கெடையாது. ஆமா..!” என அவரது மீசையைத் திருகிவிட்டபடியே சொல்வார். ``என்னத்த வடையில பெரிய ருசியக் கண்டாக! என்னா, எல்லாரும் சேக்குற சரக்குதே, கடலமாவுல கூடுதலா நாலு தேங்காச்சில்ல சீவிப் போடுறான். சோடாப்பு சேத்து எண்ணெயக் குடிக்கவிடுறான். எண்ணெய்க்கினு ஒரு ருசி உண்டில்ல!” எகடாசி பேசுகிற நபர்களால் எத்தனை தேங்காயை உடைத்துப் போட்டாலும், வகைவகையாய்ப் பருப்புகளை வறுத்துப் போட்டாலும், தாராளமாக எண்ணெய் குடிக்க விட்டாலும் உமட்டல் வந்ததேயொழிய, ஏவாரம் நடக்கவில்லை. ``கைப்பக்குவம், கைராசி’’ என்றார்கள். காலையில் சுள்ளென விடிவதற்குள் போய் எண்ணெய்ச் சட்டிகளைக் கழுவச் செய்துவிட்டு சாவகாசமாய் காலை காபியைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு வேலையைத் தொடங்கினார் என்றால், ரவா கேசரியில் ஆரம்பித்து உளுந்துவடை, சுசியாப்பம், ஆட்டுபோண்டா, தவளைவடை போட்டு பால்பன்னில் முடித்து மதியம் சாப்பாடு உண்டுவிட்டு அறைக்குத் திரும்புவார். அங்கே நல்லதோர் உறக்கத்தைப் போட்டு விட்டு 4 மணிக்கு எழுந்திருப்பார். குளிரக் குளித்துவிட்டு மறுபடி கடைக்குப் போனால் மிக்ஸர், காரசேவு, பழையபடி தவளை வடை மட்டும். தேவைக்குப் போடுவார். கடையில் விளக்கு பொருத்திவிட்டால் மீசைக் காரருக்கு வேலை இருக்காது. கடைக்கு வெளியே வந்து அமர்ந்து 8 மணி வரை அரசியல், சினிமா, ஊர்ப்பொரணி என இலக்கில்லாமல் போகும். சரியாக 8 மணிக்கு மணியன்பிள்ளை செலவுக்குப் பணம் தருவார். வெளிக்குப் போய்விட்டு வரும்போது ஒரு கோட்டரும் இரண்டு வயல்காட்டுப் பழங்களுமாய் வீடு திரும்புவார். தெருவாசிகள் யாராவது எதிர்ப்பட்டால் கொஞ்சநேரம் அளவளாவிவிட்டு அறைக்குள் போவார். வாங்கிய சரக்கைக் குடித்துவிட்டு, வாழைப் பழத்தைக் கடித்து விழுங்கிவிட்டு பிளாஸ்டிக் வொயர் பின்னிய கட்டிலில் சாய்ந்துவிடுவார். மூன்றாம் சாமத்தைப்போல இந்த மதியவேளையும் நிசப்த மானது. அதுவும் இதுபோன்ற ஒரு வீதி அபூர்வம். உதிரிப்பூ விற்பவர்கள், `கொய்யா...ப் பழம்’ எனக் கூவுபவர்கள் வரலாம். அவர்களும்கூட எதிர்க்குரல் எழும்பாவிட்டால் தெரு முனையிலேயே நின்று திரும்பி விடுவார்கள். கை கால் அலம்பிய நீர், துணிகொண்டு துடைக்காமலேயே காய்ந்துபோனது. பின்வாக்கிலேயே நடந்து குழாயடியைத் தொட்டேன். மறுமுறை முகம் அலம்பத் தோணவில்லை. மாடிப்படி ஏறிய வீட்டில் தம்பியும், கடைசி வீட்டில் சரசு சித்தியும்தான் குடியிருக்கிறார்கள். யாரையாவது கூப்பிட்டுச் சொன்னால் நல்லது. ஏனோ எதையுமே செய்யத் தோன்றாமல், கால்கள் வீட்டுக்குள் நுழைந்தன. ``எங்க போய் வாய் பாத்துக் கிட்டிருந்தீங்க இம்புட்டு நேரம்? வீட்டுக்கு வந்தா ஒரு நிமுசம் நெலயா நிக்க முடியாதா?” மனைவி பாட்டு படித்தாள். ``நீ குளிச்சிக்கிட்டிருந்த...” ``அது எந்நேரம்? குளிச்சி முடிச்சு சிக்கெடுத்து சீவி முடிச்சிட்டேன்.” நான் என் தம்பி வீட்டுக்குப் போயிருப்பேன் எனக் குமைகிறாள். ``நீ நெனைக்கிறாப்ல சின்னவெ வீட்டுக்கெல்லாம் போகலத்தா.” ``நா இப்பக் கேட்டனா? நீங்களா சொல்றதப் பாத்தா எங்காத்தாவ நா குளுதாணிக்குள்ள அமுத்தலன்னு ஒப்புச்சொன்ன மாதிரில்ல இருக்கு. நீங்க சின்னவெ வீட்டுக்குப் போனா எனக்கென்ன... பெரியாள் வீட்டுக்குப் போனா எனக்கென்ன! வீசப்போவுதா, நாறப்போவுதா?” பேசிக்கொண்டே சோற்றுச் சட்டியின் மூடியைத் திறந்து வியர்வைநீரை வடித்து விட்டாள். ``சாப்பிடலாம்ல. . . ‘’ ``ஒங்களத்தே, சோறு சாப்பிடலாம்ல..!” மீசைக்காரரின் கோலம் இன்னமும் கண்ணுக்குள் ஆடிக்கொண்டே இருந்தது. நிலைவாசலில் தொங்கும் நெடிய உருவம்... காற்றில் படபடக்கும் அவரது வேஷ்டியின் நுனி. . . அது அழிந்தால்தானே சோற்றில் கை வைக்க முடியும். சோறு வேணாம் எனச் சொல்லலாம். மனைவியோ, பெரும் யுத்தம் ஒன்றுக்குத் தயாராய் நிற்கிறாள். அவளிடம் கண்டதைச் சொல்லிவிடலாமா? ஒரு காலை நீட்டி, இன்னொரு காலை சம்மணமிட்டு உட்கார்ந்து சோறு, குழம்பு, காய், ரசம், ஊறுகாய் இன்னபிற வகைகளை முன்னால் நிறுத்தி, தட்டில் சோற்றைப் பரிமாறியபடி என்னைப் பார்த்தாள். தலைகுளித்து முடித்த அவளின் முகம் பூரணச்சந்திரன்போலப் பொலிவு மிகுந்திருந்தது. எண்ணெய் தடவாத அவளின் கூந்தலிலிருந்து விலகிய நீளமான ஒரு முடி, தன்னுடன் நான்கைந்தை இணைத்துக்கொண்டு அவளின் முகத்தில் விழுந்து, பவுடர் பூசிக் குங்குமம் இட்ட அவளது வதனத்தில் கீறல் விழுந்த கண்ணாடியைப்போல ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்கியிருந்தது. `பக்கத்துவீட்ல, மீசைக்காரர் பொணமா தொங்குறார் நாகு!’ - சொன்னால் தாங்குவாளா? நொடிப்பொழுதில் முகம் கலவர பூமியாகிவிடும். சிங்காரித்த முடிக்கற்றைகள் சிலிர்த்துப்போய் நட்டமாய் நிற்கும். முகத்தில் பொலிவு முற்றிலுமாய் மாறி வெளிறிப்போய் சவக்களை தாண்டவமாடும். ஏற்கெனவே பயந்தாங்குளி. நான்கைந்து நாளைக்கு யாரையும் வீட்டை விட்டு வெளியேற விட மாட்டாள். அவளே மனநோயாளிபோலப் புலம்ப ஆரம்பித்துவிடுவாள். ஆனாலும், எப்படியும் தெரியத்தானேபோகிறது. . . தெரியும்போது தெரியட்டும்! இப்போது வேண்டாம். சொல்வதற்கு நாக்கு எழும்பவில்லை. ``என்னா... ஐயாவுக்கு யோசன பலமா இருக்கு? தம்பி வீட்ல பலமான விருந்தோ?” சோற்றைப் பிசைந்து முதல் கவளத்தை வாயில் வைத்தாள். தொங்கிய மயிர்க்கொத்து சோற்றோடு சேர்ந்து வாய்க்குள் நுழைய அதை லாகவமாய் இடதுகையால் ஒதுக்கி காதுமடலில் கோத்துவிட்டாள். நானாக ஒரு தட்டை எடுத்து சாதம் போட்டுக் கொண்டேன். வயிற்றுக்குள் சோறு இறங்க மறுத்தது. `என்னடா மகனே..!’ மீசைக்காரர், நெற்றியில் ஏறி நின்று பேசினார். ஒருவகையில் அவர் எனக்குச் சித்தப்பா. எந்த வகையில் எனக் கேட்டால் நானும் குழம்பி நீங்களும் குழம்பவேண்டிவரும். தெருவில் எந்த ஒரு வீட்டு நிகழ்விலும் அவருக்கென்று பிரதான பங்கு இருக்காது. ஆனாலும், நடைபெறும் அத்தனை விசேஷங்களிலும் முன்னணியில் வந்து நிற்பார். அந்த நாளில் கடைக்கு டிமிக்கிதான். மணியன்பிள்ளை எல்லோரிடமும் ஒரு தாழ்மையான வேண்டுகோள் விடுத்திருப்பார். `முன்னக்கூட்டியே அந்தாளுக்கு எந்தத் தாக்கலும் சொல்லாதீங்கப்பா, ஆவியா கெளம்பீடுவான்.’ என்ன செய்ய, மீசைக்காரர் அமைதியாய் இருந்தாலும் தெருக்காரர்கள் அப்படியிருக்க மாட்டார்கள். அத்தனை உறுத்தாக உறவுக்காரர்போல முன்னுக்கு நின்று வேலைசெய்ய இந்நாளில் வேறு யார் இருக்கிறார்கள்? அப்படியே இருந்தாலும் அவர்களுக்கு உரிய மரியாதையும் செலவும் செய்தாகவேண்டும். அதில் கொஞ்சம் குறைந்தாலும் ஏசிக்காட்டிவிடுவார்கள். ``மீசய நம்பித்தே காரியத்த நடத்துறேன்” என வெறும் வாய்ச்சொல் ஒன்று போதும், உதிக்கிற சூரியனையும் உசுப்பி இழுத்துக்கொண்டு வந்துவிடுவார் மீசைக்காரர். அப்படித்தான் மணியன் பிள்ளையின் கடைக்கு வாடிக்கையாய் கறிவேப்பிலை கொத்தமல்லித்தழை கொண்டு வரும் ஒரு பெண்மணி, தன் மகளுக்குச் சடங்கு வைக்க மண்டபம் பேசவேண்டும் என மீசைக்காரரிடம் பேச்சுவாக்கில் ஒருநாள் சொல்லியிருந்தாள். `ஆம்பளை இல்லாத வீடு. ஓடியாடிச் செய்ய நாதியில்லண்ணே!’ அவ்வளவுதான், வாழைமரம் வெட்டுவதிலிருந்து சமையல் ஆள் முதற்கொண்டு நானென்று நின்றுபார்த்தார். கடைசியில் எதிர் பார்த்த மொய் வரவில்லையாம். வாழை மரத்துக்கும் இலைக் கட்டுக்கும் மீசைக்காரர்தான் சொந்தக்காசில் கணக்கு முடிக்க வேண்டிவந்தது. ``என்னைக் கிருந்தாலும் ஒங்க கடனத் தீக்காம எங்கட்ட அடங்காதுண்ணே’’ என கறிவேப்பிலைக்காரப் பெண்மணி வாக்குக் கொடுத்திருந்தார். தெருவில் ஏதோ சத்தம் கேட்டது. இரண்டாவது சோறு போட்டுக்கொள்ளாமல் கை கழுவினேன். மனைவி தண்ணீர் குடித்தபடி ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள். ``என்னாச்சு?” ``ப்ச், வவுறு சரியில்ல!” கை கழுவி, தட்டை எடுத்து கழுவுதொட்டியில் போட்டுவிட்டு வாசலுக்கு வந்தேன். தம்பி வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்து இரண்டு பள்ளிச் சிறுவர்கள் கால்களைத் தொங்கலாட்டம் போட்டபடி பேசிக்கொண்டிருந்தனர். இன்னமும் சில பேர் வந்ததும் தங்களின் ஆட்டத்தைத் தொடக்கிவிடுவார்கள். கபடி, செதுக்குமுத்து, கால்தாண்டி இப்படி எதுவுமாக இருக்கலாம். நண்பர்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்போலும். கொஞ்சம் பதைபதைப்பாய் இருந்தது. என்ன இருந்தாலும் சிறுவர்கள். திடீரென யாராவது ஒருத்தன் மீசைக்காரர் வீட்டுக்குள் நுழைந்து தொங்கிக்கொண்டிருக்கிற பிரேதத்தைப் பார்க்க நேர்ந்தால்... அலறுவது மட்டுமா? பயத்தில் ஏதாவது நடந்துவிட்டால். . . நம்ம பிள்ளை வேறு, அடுத்த வீட்டுப் பிள்ளை வேறா? விரட்டிவிடத் தோன்றியது. என்ன சொல்லி விரட்டுவது? இதுவரையிலும் யாரையும் அப்படி ஒரு நாளும் விரட்டியது கிடையாது. யாராவது அவர்களை விரட்டினாலும், `விடுங்க, பசங்க இந்த வயசில ஓடியாடி விளையாடாட்டி எப்ப விளையாடுவாங்க?’ என ஆதரவுக் குரல் கொடுப்பதே எனது வழக்கம். `வேலவெட்டி பாத்த அலுப்பில சித்தநேரம் கண்ணசர விட மாட்டேங்கிதுக பக்கிக. அமைதியா சத்தம் போடாம விளையாடலாம்ல’ என நாகுவே சில சமயம் எனக்கு எதிராய்ப் பேசுவாள். `ஆளோடி வீதிய உசிர்கொடுத்து நிறுத்துறவனுக இந்தப் பசங்கதான். இல்லாட்டா பகல்லயே தெருவுக்கு செக்யூரிட்டி ஒராள் போடணும்’ என மனைவியின் கூக்குரலை நிறுத்திய பொழுதுகள் நிறைய. பள்ளிவிடுமுறை நாளாக இருந்தால், இந்நேரம் பள்ளிச் சிறுவர்களே மீசைக்காரரைக் குளிப்பாட்டி பாடையில் ஏற்றியிருப் பார்கள். அவர்களின் உறைவிடம் குழாயடியும் மீசைக்காரரின் குடியிருப்பும்தான். தெருவுக்குள் வந்தால் அவரை உறங்கவிட மாட்டார்கள். அவரும் தான் உறங்க வேண்டுமென அவர்களை விரட்டவும் மாட்டார். சரசு சித்தி வெளியில் வந்தார். கையில் பெரிய எவர்சில்வர் தாம்பாளத்தட்டும் தோளில் பழைய துணியும் வைத்திருந்தார். சித்தியைக் கண்டால் பசங்களுக்குக் கொஞ்சம் பயம். எந்நேரமும் பிள்ளைகளைக் கடிந்துகொண்டே இருப்பார். அப்படி ஒரு சுபாவம் அவருக்கு. இப்பவும் திண்ணையில் அமர்ந்திருக்கும் பசங்களைப் பார்த்துக்கொண்டேதான் வந்தார். ``என்னங்கடா இந்நேரத்துல... பள்ளியுடத்துக்குப் போகலியா?’’ ``இல்ல பாட்டி, எங்களுக்கு மட்டும் மத்தியானத்துக்குமேல லீவு விட்டுட்டாங்க.” ``உடனே இங்க வந்து ஆஜர் ஆயிட்டீங்களாக்கும். போங்க போங்க, வெயில்ல வீட்ல சித்த நேரம் கண்ணசர ஒறங்கி எந்திரிச்சு வெயில் தாழ சாய்ங்காலமா வாங்க” விரட்ட ஆரம்பித்தார். ``சின்னப்பிள்ளையெல்லா பகல் தூக்கம் தூங்கக் கூடாதுன்னு வீட்ல வெரட்டிவிட்டாக பாட்டி.” ``ம், ஒங்கள இங்கிட்டு ஓட்டிவிட்டு ஒங்க ஆத்தாலும் அப்பனும் சாலியா ஒறக்கம் போடுறாகளாக்கும்? ஒறக்கம் பிடிக்காட்டி வீட்டுப் பாடத்த ஒக்காந்து எழுதலாம்ல, இங்கன வந்து கும்மர்ச்சம் போடாம!” ``வீட்டுப்பாடமெல்லா இன்னிக்கி ஸ்கூலயே முடிச்சிட்டோம் பாட்டி” சரிக்குச் சரியாக விகல்ப மில்லாமல் பேசினர். அது என்னவோ சரசு சித்திக்கு தன்னை அவமதிப்பதாகப் பட்டது மேலும் குரல் உயர்த்திப் பேசலானார். ``போயிட்டு அப்பறமா வாங்கடான்னா, உத்திக்கி உத்தி பேசுறீக! ஒங்க வயசு என்னா, வாலிவம் என்னா... போங்கடா எந்திரிச்சு!” சிறுவர் இருவரும் எழுந்து என்னைக் கடந்து சென்றனர். தாம்பாளத்தையும் பழைய துணியையும் வெளியில் வைத்துவிட்டு உள்ளே சென்ற சரசு சித்தி, வடகம் வார்ப்பதற்கான கூழுடன் மறுபடியும் வந்தார். துணியை விரித்து வடகத்தைப் பிழிந்தார். எனக்கு உள்ளேயும் போக முடியாமல் வெளியிலும் செல்ல முடியாத இக்கட்டான சூழல். வீட்டுக்குள் மனைவி பாயை விரித்து தலையணையைப் போடும் டமால் எனும் பேரோசை கேட்டது. நாலு நாலரை மணி வரை தலை சாய்ப்பாள். பள்ளிவாசலில் வாங்கு சொல்லும் நேரத்தில் எழுந்து அடுத்த வேலைகளைக் கவனிப்பாள். எனக்கும் தலை சாய்க்கவேணும்போலிருந்தது. உள்ளே சென்று அவளது பாயில் அணைத்துப்படுத்து சிறிது நேரம் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டால் படபடப்பு அடங்கலாம். பகலில் தொட்டால் சும்மாவே அலறுவாள். ``என்னங்யா மதிய சாப்பாடு ஆச்சா ?” சரசு சித்திதான் கேட்டார். ``சாப்ட்டாச்சு சித்தி.” ``அம்மாபிள்ள என்னா செய்து?” ``இப்பதே படுக்கையப் போட்ருக்கா சித்தி” என்றவன் தொடர்ந்து, ``சோத்து வடகமா சித்தி” எனக் கேட்டேன். ``ஆமாங்யா, நேத்து வெரதம்னு ஆரும் சரியா சோறு திங்கல. வீணாப் போக்காட்டி என்னான்னு தோணுச்சு. மொளகாப்பொடி, உப்பு சேத்து பிழிஞ்சிவிட்டா வெஞ்சனத்துக்கு ஆகும்ல.” ``மொட்டமாடில போட்டா நல்லா காஞ்சிடும்ல சித்தி.” பேச்சு பேச்சாக இருந்தாலும் சித்தியின் பார்வை அவரது வீட்டுக்கு எதிர்ப்புறம் இருக்கும் மீசைக்காரரின் அறைப்பக்கம் போகவேண்டும் எனப் பிரார்த்தித்தேன். ``மாடில காக்காச் சனியே வந்து துணியோட தூக்கிட்டுப் போய்த் தொலையிது.” ``மச்சி... என்னாவாம், இன்னியாரத்துல. . . வெயில் போன பெறகு வடகம் போடுற?” முதல் வீட்டு நாயகம் அத்தை, கொசுவ சேலையை இழுத்துச் செருகியபடி சரசு சித்தியின் முன்னால் வந்து நின்றது. இனி இருவரும் திண்ணையில் உட்கார்ந்து பேச்சில் கூடிவிடுவார்கள். மீசைக்காரர் முழித்துக்கொண்டிருந்தால் சில நாள்கள் அவரும் வந்து கலந்துகொள்வார். எதுவும் தோன்றாமல் நானும் அப்படியே வீட்டுவாசலில் அமரலானேன். 4 மணிக்குக் கடையைத் திறக்க வேண்டும். இங்கே நடுவீட்டில் ஒரு பிணத்தைத் தொங்கவிட்டுக்கொண்டு இப்படிக் கையாலாகாமல் இருப்பது கேவலமாய் இருந்தது. இவர்கள் இருவரையும் பயன்படுத்தி விஷயத்தைத் தெரியப்படுத்திவிடலாமா? அப்படிச் செய்தால் காரியம் சுலபமாய் இருக்கும். எப்படிச் சொல்வது? `நீ எப்போ பார்த்தாய்? உனக்கு எப்படித் தெரியும்? ஏன் இவ்வளவு நேரம் சொல்லவில்லை?’ இத்தனைக் கேள்விகள் வரும். ஒருவேளை யாரும் பார்க்காமல்போனாலும் சிக்கல்தான். இரவெல்லாம் பிரேதம் ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கும். நடுசாமத்துக்குப் பின் நடமாடும் நாய்கள் ஏதும் செய்தால்தான் பயங்கரம். `ஊரெல்லாம் போய் ஒப்பாரி வைக்கிற கிழடுகள், எதிர்க்கத் தொங்கும் பிணத்தைப் பார்க்க மாட்டேங்குதுகளே!’ கடைக்குப் போவதே உசிதம் எனப் பட்டது. வீட்டுக்குள் சென்று தலையை வாரிக்கொண்டு கிளம்பலானேன். மனைவி மல்லாக்கப் படுத்து வலக்கையை நெற்றியின் குறுக்கே கிடத்தியபடி உறக்கத்தில் இருந்தாள். ஒருகால் குத்திட்டு நிற்க இடதுகால் சற்று வளைத்து நீட்டி இருந்தது. வாசலை விட்டு இறங்கியதும் கால் செருப்பை மாட்டிக்கொண்டு, மறுபடியும் சரசு சித்தி இருந்த இடம் சென்றேன். ஓரப்பார்வையில், மீசைக்காரரின் வெள்ளை வேட்டி கொடியில் காயப்போடப்பட்ட துணிபோலக் காற்றில் அசைந்துகொண்டிருந்தது. பிழியப்பட்ட வடகத்தின் அருகே நீளமான கழை ஒன்றைக் காவலுக்கு வைத்துவிட்டு, சரசு சித்தியும் நாயகம் அத்தையும் தம்பி வீட்டின் திண்ணையில் ஜோடியாய் அமர்ந்திருந்தனர். தம்பி வீட்டுக் கதவு இன்னும் திறக்கப்படாதிருந்தது. இது பின்வாசல். தம்பியின் பிள்ளைகள் பள்ளிகூடம் விட்டு வந்த பிறகுதான் அது திறக்கப்படும் அல்லது காலை மாலை என, குளிர்ந்த பொழுதில் திறந்துவைத்து உட்காரு வார்கள். மற்றபடி அத்தனை உபயோகமும் முன்புறம் உள்ள பிரதான வாசல்தான். ``கடைக்குக் கெளம்பியாச்சாங்கய்யா?” ``ஆமா சித்தி.” ``தம்பிக்கு மத்தியான உறக்கம் பழக்கமில்லியா?” ``நெனச்சா ஒறங்குவேன்த்த” நாயகம் அத்தைக்குப் பதில் சொன்னவன், ``இன்னிக்கி என்னமோ தண்ணி பிடிக்கக்கூட ஒர்த்தரையுங் காணோம்?” எனச் சொல்லியபடியே சுற்றிலும் பார்வையை அலைய விடுவதுபோல மீசைக்காரர் வீட்டில் நிறுத்தினேன். ``ஒருத்தியும் வரக்குடாதுன்னு கண்டிசன் போட்டுட்டேன்ல. வேணும்னா காலைலயும் சாயங்காலமும் மட்டும்தா வரணும். கண்டநேரம் வந்து கரச்சல் குடுக்கக்குடாது. மோட்டாரப் பூட்டி சாவிய வச்சுக்கிட்டேன்ல” - சரசு சித்தி. ``சர்க்காரு கொழாயப் பூட்டி சாவியக் கைல வச்சுக்கறது . . . தைரியந்தே!” ``இல்ல நாயகம்! அதேன் தெருவுக்கு ஒரு மோட்டாரு இருக்குல்ல. அவ அவ தெருவுல நின்னு பிடிக்கவேண்டிதான. இங்க வந்தா ஒழுக்கமாப் பிடிக்கணும்ல. ஆளில்லன்ன ஒடனே சோப்புபோட்டு நொட்டுநொட்டுன்னு துணியத் தொவைக்க ஆரம்பிச்சிடுறாளுக. ஊர்ல இருக்க ஊத்தையெல்லா நம்ம தலவாசல்ல வந்து சேருது.” ``ஆனா, இப்ப பாருங்க. இத்தம்பெரிய தெருவுல பேச்சுத் தொணைக்குக்கூட ஆருமில்லாம ஒத்தையா ஒக்காந்து இருக்கீங்கள்ல” என்றேன். ``ரெண்டுபேரையும் பேயா தூக்கிட்டுப் போவப்போவுது. என்னா மச்சி? வேணும்னா மீசக்காரரக் கூப்புட்டுக்குவம். வெட்டியா குப்புற அடிச்சுப் படுத்துக் கெடப்பாப்ல. யே மீசக்கார்ரே ... மாமா... மீச மாமா...” சரசு சித்தி உட்கார்ந்த வாக்கில் சத்தம்போட்டுக் கூப்பிட ஆரம்பித்ததும், எனக்கு குப்பென வியர்த்தது. கால்கள் வலுவிழப்பதுபோல உணர்ந்தேன். ``ச்சும்மாதே இரு மச்சி. பாவம். அவர் பாட்டுக்கு ஒறங்குனா ஒறங்கீட்டுப்போறாரு.” அப்படியே ஏதும் பேசாமல் கிளம்பி, கடையை நோக்கி நடக்கலானேன். கால்கள் பின்னிக்கொண்டது மாதிரி நடக்கவே சிரமமாயிருந்தது. இழுத்து நடக்க முடியவில்லை. மீசைக்காரர் அழைப்பதுபோலவும், அவர் பின்தொடர்ந்து வருவது போலவுமான ஒரு பிரமை. இதே வீதியில்தான் ஒருமுறை அவர் சொன்ன ஞாபகம். `எனக்கு இனி சொந்தபந்தமெல்லா இங்கதே. யாரும் என்னத் தேடி அங்கிருந்து வர வேணாம். ஐயா, புள்ள, பேரெம்பேத்தின்ன பாசமெல்லாம் போதும். காச்ச, மண்டவலின்னா ஒரு சீரகத் தண்ணி வச்சுத்தர தம்பாபிள்ள தெருவுல ஆளிருக்கு. ஒருவேளை நா செத்துப் போனாலும் நீங்கள்லாம் அரக்கப் பரக்க வரணும்ன அவசியமில்ல. கைப்பிடி மண்ணள்ளிப்போட இதோ எம்மகெ இருக்கான். என்னடா மகனே! நீங்க ஒங்க சோலி தொந்தரவப் பாத்து முடிச்சு சாவகாசமா வரலாம்’ எனச் சொந்த மக்களிடம் சொன்னது இப்பவும் கணீரென ஒலித்தது. மணியன்பிள்ளை கடையில் வேலைபார்த்துக்கொண்டிருந்த போது ஒருநாள் எண்ணெய்ச் சட்டி தடுமாறி காலில் கவிழ்ந்து விட்டது. நல்லவேளையாய் பாதத்தில் மட்டும் எண்ணெய் சிதறியிருந்தது. காலை இழுத்து ஒதுக்கிக்கொண்டார். சுதாரிக் காமல் இருந்தால் அடிவயிற்றில் கொட்டியிருக்கும். ஆஸ்பத்திரிக்கு வேண்டாம் எனச் சொல்லி விட்டார். ``கைப்பக்குவம் நாம் பாத்துக்கறேன்’’ என அறைக்கு வந்துவிட்டார். தெரு ஜனங்கள் கூடிவிட்டனர். சரசு சித்தி, என் மனைவியைத் துணைக்கு வைத்துக்கொண்டு சிஷ்ருசைகள் செய்தார். மனைவியின் தலையீட்டால் நானும் போக வேண்டிவந்தது. நான் போனதால் கூச்சமற்று அவரால் வைத்தியத்தைத் தொடர முடிந்தது. குதறிப்போன புண்கள் ஓரளவு வாடிய சமயம் மீசைக்காரரின் மருமகளும் மகனும் பார்க்க வந்திருந்தனர். அன்றைக்குத் தான் அப்படி ஒரு முடிவைச் சொன்னார். அது என்னவோ ரத்தபந்தம்போல நெஞ்சில் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது. மீசைக்காரர் `என்னடா மகனே..?’ எனும் போதெல்லாம் அவரது அந்தப் பேச்சு மறுபடி மறுபடி புதுப்பித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. `மணியன்பிள்ளை கடையில் போய்ச் சொல்லிவிட வேண்டியதுதான்’ எனத் தீர்மானித்தேன். ஒருவேளை மீசைக்காரரின் துர்மரணத்தின் காரணம் அவர்களுக்குத் தெரியலாம். இல்லாவிட்டாலும் அவர்களது பாதுகாப்பில் இருப்பதால் மேற்கொண்டு என்ன செய்வது என அவர்கள் முடிவுசெய்வார்கள். விஷயத்தைச் சொன்னால் போதும். கடை ஆள்களைக்கொண்டு இறக்கி, ஆகவேண்டியதைச் செய்வார்கள். ஒருவேளை போலீஸுக்குப் போனாலும் அவர்கள் பாடு. போலீஸ் என்றவுடன் மறுபடியும் மனம் பின்னுக்கு ஒளிந்தது. `மொதல்ல பாத்தது யாரு? எப்ப பாத்தீங்க? எதுக்காகப் போனீங்க? அவரா தொங்குனாரா... இல்ல நீங்க தொங்கவிட்டீங்களா? கைரேகையக் குடுத்துட்டுப் போங்க. எப்பக் கூப்பிட்டாலும் வரணும்!’ தலை கிறுகிறுத்தது. மணியன்பிள்ளை காபிக் கடையை நோக்கி வேகமாய் எட்டுவைத்து நடந்தேன். கண்களை மூடிக்கொண்டு நடந்தவற்றை ஒப்பித்துவிட்டு வந்து விடவேண்டும். என்ன நடந்தாலும் நடக்கட்டும். தூரத்தில் இருந்தபடியே பார்க்க அதன் பழைமை மாறாத தோற்றம் மீசைக் காரரையே நினைவு படுத்தியது. கான்கிரீட் கட்டட மென்றாலும் பார்வைக்காக முன்புறம் கிடுகுக்கூரை வேய்ந்து மூங்கில் தப்பைகளால் தட்டுக்கதவு போட்டிருந்தார் மணியன்பிள்ளை. கடையை நெருங்கியபோது விசுக்கென்றது. `இன்று விடுமுறை.’ சிவப்பு ஸ்கெட்ச் பேனாவால் எழுதப்பட்ட காலண்டர் அட்டை, மூங்கில் தட்டில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது. வேறு வழியின்றி எனது கடைக்குச் சென்றேன். கடையில் உட்கார்ந்து நிம்மதியாய் வியாபாரம் பார்க்க முடியும் எனத் தோன்றவில்லை. கடையைத் திறக்காமலேயே சிறிது நேரம் உலாத்தினேன். ``என்ன மொதலாளி... கட லீவா?” பக்கத்துக் கடைக்காரர் கேட்டார். கண்ணில் படுவோரெல்லாம் அவருக்கு முதலாளிதான். ``ஆமா ராமரு, ஒடம்பு சரியில்ல. அதேன் தெறக்கலாமா, வேணாமான்னு நிக்கிறேன்.” வயசில் இளையவன். ``கடை என்னா மொதலாளி கடை, அத எப்பவேணா தெறக்கலாம். ஒடம்பு முக்கியம். அதப்பாருங்க. ரெஸ்ட்டப் போடணும்னு தோணுச்சுன்னா போட்ருங்க. வாரதப் பாப்பம்.” அங்கேயே கொஞ்ச நேரம் நின்றேன். ஒவ்வொரு விநாடியும் மணிக்கணக்கில் நகர்ந்தது. ராமர் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தான். எதுவும் புத்தியில் ஏறவில்லை. தம்பாபிள்ளை தெருவிலேயே மையம்கொண்டிருந்தது. என்ன பொழப்பு... ச்சே! இத்தனை வயசுக்கு வாழ்ந்து என்ன பிரயோசனம்? எத்தனை பேருடன் பழகி, என்னென்ன அனுபவங்கள் அத்தனையும் அடைந்து என்ன பலன்? சின்னஞ்சிறு பிரச்னையை எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. அப்பா, அண்ணன், தம்பி, புருஷன், முதலாளி எத்தனை பெயர்? ‘மலட்டு ராசாவுக்கு மண்டபம்கொள்ளாத மனைவிமார்களாம்!’ சரசு சித்தி பேசுகிற சொலவடை காதில் ஒலித்தது. வீதியில் யாரோ காறித் துப்பினார்கள். ``டீ குடிக்கலாமா மொதலாளி?” ``கடைல போய்க் குடிக்கலாமா?” ஒரே இடத்தில் நிற்பது நரகம்போலிருந்தது. எங்கேயாவது இடம்பெயர்ந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். பொதுவாக, கடைக்காரர்கள் பார்சல் வாங்கிப் பகிர்ந்துகொள்வது வாடிக்கை. ராமரின் முகத்தில் ஏமாற்றம் தெரிந்தது. சட்டென அதை மறைத்து, ``எங்க வேணாலும் போலாம் வாங்க. காரியமா முக்கியம்? வீரியம்தான முக்கியம்.” டீயைக் குடித்துவிட்டு நிமிடப்பொழுதையும் வீணடிக்காமல் மீசைக்காரரைப் போய்ப் பார்க்க வேண்டும். நல்லவேளையாய் டீக்கடையில் கூட்டமில்லை. ``வடையெல்லாம் வேணாம்’’ என்றேன். டீ கைக்கு வந்தது. ``என்னாய்யா, ஒங்க சித்தப்பா செத்துப் போய்ட்டாராம்ல?” என்ற கேள்வி ஒன்று பின்னாலிருந்து வர, டீ டம்ளர் கை நழுவிக் கீழே விழுந்தது. தெருவுக்குள் நுழைய அந்தி சாய்ந்திருந்தது. மஞ்சள் வெளிச்சம் மட்டும் தன் மிச்சத்தை அங்கங்கே தெருக்களில் தெளித்திருந்தது. தெருமுனையில் காலெடுத்து வைக்கும்போதே மனதில் பயம் ஒன்று ஏறி உட்கார்ந்து அடைகாத்தது. எப்போது அது அவிழும்? தெருவில் அத்தனை வீட்டிலும் வாசல்கதவுகள் விரியத்திறந்து கிடந்தன. யாரும் வீடுகளுக்குள் இல்லை. குழாயடியில் மொத்தக் கூட்டமும் நின்றிருந்தது. யார் பார்த்தது? பிரேதத்தை யார் தைரியமாய் இறக்கியது? இடத்தை நெருங்க நெருங்க கால்கள் வேகமெடுத்தன. எனது காலடி ஓசை கேட்டு கூட்டம் கொஞ்சம் விலகியது. பூராமும் பெண்கள், குழந்தைகள். ஆண்கள் யாருமே இல்லை. குழாயடியில் மீசைக்காரரின் கட்டில் கிடந்தது. அதன் மேல் மீசைக்காரரின் பிரேதம் கிடத்தியிருந்தது. பக்கத்தில் சரசு சித்தி, மீசைக்காரரின் தலையைத் தாங்கிப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார். ``வாங்கய்யா. சரியான நேரத்துக்கு வந்துட்ட, குளுப்பாட்ட ஆள் இல்லியேனு தேடிட்டிருந்தம். நீதே வந்து குளுப்பாட்டணும்னு இருந்துருக்கு பாரு!” ``தம்பியும் அப்ப இருந்துச்சுல்ல, நாங்க எல்லாமுந்தான நிண்டு பேசிட்டிருந்தம். நீங்க கடைக்குக் கெளம்புனப்பறம் நானும் போயிட்டென்யா. அதுக்குப் பெறவு மச்சி உள்ள போய்ப் பாத்துருக்கு. அண்ணே கட்டுல்ல நீச்சு நெனவுல்லாம கெடந்திருக்காரு. எந்நேரம் உசிர் பிரிஞ்சதுன்னு தெரியல” நாயகம் அத்தை, சத்தமாய் வாக்குமூலம் தந்தார். நான் சரசு சித்தியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ``வாங்கய்யா, பொழுது விழும் நேரம் சீக்கிரமா குளுப்பாட்டி சாமியக் கும்பிடணும்” என்றவர், என்னைத் தனியே அழைத்தார், ``பாவப்பட்ட மனுசன்யா. என்னா விதியோ தொங்கீட்டாரு. பதறுனம்னா அறுத்து கூறுபோட்ருவாங்க. அதனால அம்மாபிள்ளயத் தொணைக்கு வெச்சுக்கிட்டு எறக்கிட்டோம். ஊரு விட்டு, ஒறவு விட்டு வந்த மனுசெ... நாமதே ஒறவு! வாரதப் பாப்பம்யா. வாங்க, பெத்த தகப்பனா நெனச்சி குளிப்பாட்டுங்க’’ என்றார். சித்தியை அப்படியே இறுகக் கட்டிக்கொண்டு கதறலானேன். நாகு, குழாயடியிலிருந்து தண்ணீர்க்குடம் தூக்கி வந்து என் முன்னே வைத்தாள். கைகளில் படிந்திருந்த ஈரத்தைத் தன் முந்தானையால் ஒற்றிக்கொண்டு என்னைப் பார்த்தாள். அவள் முகத்தில் மீசை ஒட்டியிருப்பதுபோலத் தெரிந்தது எனக்கு. https://www.vikatan.com
  11. கெட்ட குமாரன் - சிறுகதை எஸ்.கே.பி.கருணா, ஓவியங்கள்: ஷ்யாம் எங்கள் பள்ளிக்குள் நுழைய மொத்தம் 37 வழிகள் இருந்தன! அதில் ஹெட்மாஸ்டருக்குத் தெரிந்த அதிகாரபூர்வ வழிகள் மூன்றுதான். கனகராஜ், சாலமன் போன்ற பள்ளியின் பியூன்களுக்குத் தெரிந்தது எட்டு வழிகள். மீதம் உள்ள 26 வழிகளும் எங்களைப் போன்ற மாணவர்கள் மட்டுமே அறிந்தது. ஒவ்வொரு திருட்டு வழியும் கண்டுபிடிக்கப் படும்போதெல்லாம், இன்னொரு ரகசிய வழி திறக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும். எங்கள் நகரின் மையத்தில் பிரமாண்டமாக நிலைகொண்டிருக்கும் எனது பள்ளிக்கும் அதன் மாணவர்களுக்குமான அந்தரங்க சிநேகிதம் அது. தினமும் காலை மிகச் சரியாக 8.50-க்குப் பள்ளியின் பிரதான நுழைவாயில் இழுத்து மூடப்படும்போது, பள்ளிக்கு வெளியில் குறைந்தது 50 மாணவர்களாவது பிரேயர் வரிசையில் நிற்க முடியாமல் சிக்கிக்கொள்வது உண்டு. அந்த எண்ணிக்கை, சில சமயங்களில் குறையும் அல்லது கூடும். எப்படி இருந்தாலும், நானும் இளங்கோவும் நிச்சயம் அதில் இருப்போம். அந்த நீண்ட பிரேயர் மீட்டிங் முடிந்து, வரிசைப்படி எல்லா மாணவ, மாணவிகளும் அவரவர் வகுப்புகளுக்குச் சென்ற பிறகுதான் அந்தச் சொர்க்கவாசல் திறக்கப்படும். தாமதமாக வந்த மாணவர்கள் அனைவரும் தலையைக் குனிந்தபடி நடந்து செல்ல, பலி ஆடுகளைப் போல தலைமை ஆசிரியர் அறைக்கு முன் நிறுத்தப்படுவார்கள். தண்டனை அளிப்பதற்கு என்றே சிறப்புப் பயிற்சி பெற்ற சில ஆசிரியர்கள் அங்கே காத்திருப்பார்கள். பிரம்படி, வெயிலில் முட்டி போடுதல், கிரவுண்டைச் சுற்றி ஓடுதல்... என அவர்களின் மனநிலைக்கு ஏற்ப, எங்களுக்கான தண்டனைகள் முடிவு செய்யப்படும். ஒன்பதாம் வகுப்புக்கு வந்தவுடன், இதுபோன்ற தண்டனைகள் எல்லாம் எங்களின் தன்மானத்துக்குச் சவால்விடுவதாக மாறிவிட்டன. ஒருமுறை, உடற்பயிற்சி ஆசிரியரிடம், ''சார், அடிக்கிறதுனா தனியாக் கூட்டிட்டுப் போய் அடிங்க. பொண்ணுங்க முன்னாடி அடிக்கிற வேலையெல்லாம் வெச்சுக்காதீங்க!'' என்று இளங்கோ பொங்கி எழுந்தவுடன், தண்டனையின் வீரியமும், தன்மானத்தின் அளவுகளும் வெகுவாக அதிகரித்துவிட்டன. அதிகாரவர்க்கத்தில் எங்களுக்கு எதிரான சூழலும், எப்போது எங்களைப் பார்த்தாலும் கெக்கேபிக்கே எனச் சிரித்துவைக்கும் சில பெண்களும் சேர்ந்து, இதற்கான ஒரு தீர்வைப் பற்றி எங்களை வெகுவாகச் சிந்திக்கவைத்தார்கள். அன்று மாலை, லட்சுமி டீக்கடையில் வடை வாங்கிச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும் போதுதான் இளங்கோ, ''நாமதான்டா இப்படித் தினமும் அடி வாங்கிட்டு இருக்கோம். பெரிய பசங்க எல்லாம் வேற, வேற வழியில உள்ள போயிடுறாங்க'' என்ற அந்த அதிர்ச்சித் தகவலைச் சொன்னான். ''எப்படிடா முடியும்? எல்லா கேட்லயும் கனகராஜும் சாலமனும் நிப்பாங்களேடா?'' என்று கேட்டதற்கு, ''அதெல்லாம் நம்மைப் போல கேட் வழியாப் போறவங்களுக்குத்தான். மத்தவனுக்கு எல்லாம் ஸ்கூலைச் சுத்தி கேட்'' என்றான். 100 ஆண்டுகளுக்கும் முன்பாக, எங்கள் சிறிய நகரம் பெருமளவு, கல்வியறிவு இல்லாது இருந்ததைக் கண்ட டென்மார்க் தேசத்தினர், இங்கு வந்து தொடங்கிய பள்ளி அது. சுற்றிலும் மதில் சுவற்றுடன், பெரிய பரப்பளவில் அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பள்ளியைச் சுற்றித்தான், எங்கள் நகரம் தனது தெருக்களால் அணைத்தபடி வளர்ந்திருந்தது. அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, நானும் இளங்கோவும், எங்கள் பள்ளியின் ரகசிய வழிகளைக் கண்டுபிடிக்கும் சாகசப் பயணத்தைத் தொடங்கினோம். அதுவரை, பள்ளியின் உள்பக்கம் இருந்துதான் அந்தக் கோட்டை போன்ற உயரமான மதில் சுவற்றைப் பார்த்திருக்கிறேன். இப்போது, அதன் மேலே இருந்து பார்க்கும்போதுதான் ஒன்றல்ல... இரண்டல்ல... பல திறப்புகள் பள்ளிக்குள் செல்வதற்கு இருந்தன என்பது தெரிய வந்தது. இதுக்குப் பேர்தான் பறவைப் பார்வையோ?! தியாகி அண்ணாமலை நகர் பக்கம் இருந்து, ஆர்.டி.ஓ. அலுவலகம் உள்ளிருந்து, மாவட்ட நீதிமன்ற வளாகத்தின் உள்ளிருந்து, லட்சுமி நகர் பக்கம் இருந்து, காந்தி நகர் பக்கம் இருந்து, கார்கானாத் தெருவில் இருந்து... என புதுப்புது வழிகள் தென்பட்டுக்கொண்டே இருந்தன. இளங்கோவிடம், ''இத்தனை நாளாக, இது தெரியாமல் இருந்திருக்கோங்கிறதை நினைச்சா வெட்கமா இருக்குடா!'' என்றேன். ''விடுறா... ஸ்கூல் காம்பவுண்டுலயே இருக்க நம்ம ஹெட்மாஸ்டருக்கே இதெல்லாம் தெரியாம இருக்கு. நாம வேற ஏரியாக்காரங்கதானே!'' என்று சமாதானம் சொன்னான். ''மச்சான்... இனிமே பிரச்னை இல்லைடா. இதுல ஏதாவது ஒண்ணுல புகுந்து உள்ளே போயிட வேண்டியதுதான்'' என்றேன். ''டேய்... இதெல்லாம் அந்தந்த ஏரியாப் பசங்க கண்டுபிடிச்சு வெச்சிருக்கிற வழி. இதுல அவங்களைத் தவிர வேறு யாரையும் விட மாட்டாங்க. நமக்குனு, நாமதான் தனியா ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிக்கணும்'' என்ற புதிய விதியைச் சொன்னான். எங்களுக்கான வழியைத் தேடி, கார்கானாத் தெருவில் இருந்து மீண்டும் எங்களின் மதில் சுவர் சுற்றுப்பயணம் தொடங்கியது. கார்கானாத் தெருவுக்குச் சரி பாதியில், மிகச் சிறிய தெரு ஒன்று இருப்பதையும், அதன் பெயர் ஆறுமுகனார் தெரு என்பதையும் நான் பள்ளியில் படிக்கத் தொடங்கி நான்கு வருடங்களுக்குப் பின்பு அன்றுதான் அறிந்துகொண்டேன். அந்தத் தெருவின் ஒரு வீட்டின் பின்பக்க மாடி பால்கனியில் இருந்து, ''என்னடா பண்றீங்க?'' என்று குரல் கேட்டுத் திரும்பினோம். அப்போது, நாங்கள் மிகச் சரியாக அந்த வீட்டுக்கும் எங்கள் பள்ளிக்குமான குறுகிய இடத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தோம். எங்கள் வீட்டுக்கு அருகில் வசித்த கஸ்தூரி அக்கா திருமணமாகி, அந்த வீட்டின் மாடி போர்ஷனில் வாழ வந்திருந்தார். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு என்னைப் பார்த்ததில் அவருக்கு ரொம்பச் சந்தோஷம். ''வீட்டுக்குள்ள வாடா...'' என்று அழைத்தார். பெரிதாகச் சிரமப்படாமல், ஒரு சின்னத் தாவலில் அவருடைய வீட்டுக்குச் சென்றோம். அதிரசம், முறுக்கு எல்லாம் சாப்பிட்டுக்கொண்டே எங்களுடைய திட்டத்தை விவரித்தோம். ''டேய்... நீங்க எவ்வளவு லேட்டா வந்தாலும், நேரா இங்க வந்திருங்கடா. மாமா சைக்கிள் விடுற இடத்திலேயே, உங்க சைக்கிளை விட்டுட்டு, இப்படியே எங்க வீட்டு வழியாவே உங்க ஸ்கூலுக்கு உள்ளே போயிடுங்க'' என்றார். மறுநாள் திங்கட்கிழமை, பள்ளிக்கு, பிரேயருக்கு முன்னாடியே வந்துவிட்டோம். இருந்தும், நேராக கஸ்தூரி அக்காவின் வீடு இருக்கும் தெருவுக்குச் சென்று, சைக்கிளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு அவரின் வீட்டுக்குள் சென்றோம். பின்கட்டுக்குச் சென்று அங்கே இருந்த துணி துவைக்கும் கல்லில் கால் வைத்து ஏறும்போதுதான், அந்த வீட்டின் மாடியைப் பார்த்தேன். அங்கு ஒரு பால்கனி இருந்தது. இளங்கோவுடன், மாடிக்குச் சென்று பால்கனியில் இருந்து பார்க்கும்போதுதான் எனக்குப் புரிந்தது, நான் நின்றுகொண்டிருந்தது எனது வகுப்பறைக்கு நேர் மேலே இருந்த ஒரு பெரிய அறையின் கம்பி இல்லாத ஜன்னல் அருகே என்று! அக்கா வீட்டு பால்கனியில் இருந்து, சின்னத் தாவல் ஒன்றில் எங்கள் பள்ளிக் கட்டடத்தின் மாடி அறைக்கு வந்தோம். அந்த அறைக் கதவினைத் திறந்து, அங்கு இருக்கும் படிக்கட்டு வழியாகக் கீழ் இறங்கினோம். நம்பினால் நம்புங்கள், நாங்கள் நேராக வந்தடைந்தது, பிரேயருக்கு வரிசையில் நின்றிருக்கும் எங்கள் வகுப்பு வரிசையின் கடைசி வாலுக்கு. எனக்கு ஆனந்தத்தில் கண்கள் கலங்கிவிட்டன. வரிசையின் முதலில் நின்றிருந்த வகுப்புத் தலைவன், திரும்பி எங்களைப் பார்த்தான். இளங்கோ, தனது விரலைக் காட்டித் 'தொலைச்சுடுவேன். திரும்புடா அந்தப் பக்கம்’ என்ற முரட்டுச் சைகையில் அப்படியே திரும்பிக்கொண்டான். அடுத்த சில மாதங்கள்... நாங்கள் ஏறக்குறைய சொர்க்கத்தில் இருந்தோம். வீட்டில் இருந்து புறப்பட்டு, சீக்கிரமாகவே பள்ளிக்கு வந்தால்கூட, நாங்கள் நேராகச் செல்வது கஸ்தூரி அக்கா வீட்டுக்குத்தான். அங்கே பத்திரமாக சைக்கிள் பார்க்கிங். பிறகு வயிறு நிறையப் பானைத் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு, அந்த வீட்டு மாடியில் இருந்து எங்களின் தனிப்பட்ட வழியில் உள்ளே புகுந்து கீழ் இறங்கி பிரேயருக்குள் நுழைந்தால், அங்கே வில்சன் தன்ராஜ் சார், தனது உருக்கமான குரலில், 'இயேசு... என் ரட்சகனே! எங்கள் இதயத்தில் நிறைந்தவனை, துதி, நிதம்!’ எனப் பாடிக்கொண்டிருப்பார். உண்மையிலேயே இயேசு வருவதாக இருந்தால்கூட எங்களுடன் அந்த வழியில்தான் வருவார். அத்தனை சொகுசான வழி! ஒருநாள், வழக்கம்போல பிரேயர் தொடங்கி கேட் மூடப்பட்டுவிட்டது. கஸ்தூரி அக்காவின் தெருவுக்குச் செல்லும் வழியில் எங்கள் பள்ளியைக் கடந்து சென்றோம். அப்போது அந்த வருடம் புதிதாக எங்கள் வகுப்பில் சேர்ந்திருந்த தனது தெரு நண்பன் ஒருவன், கேட்டுக்கு வெளியில் நிற்பதைப் பார்த்துவிட்டான் இளங்கோ. 'யாம் இருக்கக் கவலையேன்?’ என்றபடி அவனையும் ''வாடா என்னோட'' என்று அழைத்து வந்துவிட்டான். அன்றைக்கு எங்களுக்கு இன்னுமொரு சோதனையும் காத்திருந்தது. அக்கா வீட்டு மாடியில் இருந்து தாவியபோதுதான் அதைக் கவனித்தோம். அந்த ஜன்னல், ஒரு பெரிய அட்டையால் அடைக்கப்பட்டு இருந்தது. ஆனால், கை வைத்தவுடன் உடைந்து கீழே விழக்கூடிய காட் போர்டு அட்டை அது. அதைக் கையால் தள்ளிவிட்டு உள்ளே சென்று பார்த்தால், அந்த அறையில் பாதி அளவுக்குப் பேப்பர் பண்டல்கள் கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த அறை வழக்கத்துக்கு மாறாக வெளிப்புறமும் பூட்டப்பட்டிருந்தது. என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், சிறிது நேரம் அங்கேயே உட்கார்ந்துவிட்டு, பிறகு வந்த வழியே வெளியில் வந்து, நேராக மீனாட்சி தியேட்டருக்குக் காலைக் காட்சி சினிமாவுக்குப் போய்விட்டோம். பிறகு, அந்த அறையின் பூட்டு திறக்கப்படும் வரை நேர் வழியில் ஒழுங்காகப் பள்ளிக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தோம். அடுத்த வாரத்தில் பள்ளியில் எந்நேரமும் ஏதோ ஒரு சலசலப்பு. எனது வகுப்புக்கு நேர் எதிரில் இருந்த தலைமை ஆசிரியர் அறையில், எப்போதும் ஏதாவது விசாரணை நடந்துகொண்டே இருந்தது. ஹெட்மாஸ்டரின் பியூன் கனகராஜிடம் கேட்டேன். ''10-ம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வுக்கான கொஸ்டீன் பேப்பர்ஸ் திருடு போயிடுச்சி...'' என்றார். ''எங்க வெச்சிருந்தாங்கண்ணா?'' என்றேன். என் தலைக்கு மேலே இருந்த எங்கள் ரகசிய அறையைச் சுட்டிக்காட்டினார். களவையும் கள்ளக் காதலையும் தனியாகச் செய்யணும்; கூட்டாளி வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்ற பழமொழியை அந்த வயதில் நான் கேள்விப்பட்டிருக்க வில்லை. நாங்கள் ஒரே ஒரு முறை கூட்டாளி வைத்ததற்கு, உடனே பலன் கிடைத்துவிட்டது. ''நிச்சயம் அந்தப் பையன்தான் எடுத்து இருக்கணும்'' என்று இளங்கோவிடம் சொன்னேன். ''அவனைக் காட்டிக் கொடுத்தா நாமும் சேர்ந்து மாட்டுவோம். மேட்டர் ரொம்பப் பெருசு. அமைதியா வாயை மூடிட்டு இரு!'' என்று சொல்லிவிட்டான். ரகசியங்கள், கால் வைத்து நடப்பது இல்லை; காதுகளின் வழி புகுந்து வாய் மூலமாகத்தான் நடந்து செல்கின்றன. வினாத்தாளை எடுத்துச் சென்ற எங்கள் வகுப்புப் பையனிடம் இருந்து, அவனது அண்ணன் அதைப் பிடுங்கிச் சென்று, அதைத் தனது 10-ம் வகுப்புக் காதலி ஒருத்திக்குத் தந்திருக்கிறான். அவள் அந்த மகிழ்ச்சியை உடன் படிக்கும் தோழி ஒருத்திக்குப் பகிர, அவள் தனது காதலனுக்குச் சொல்லிவிட, அந்தக் காதலன் எங்கள் பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவனின் மகனாக இருந்துவிட்டான். பிரச்னை ஒரு சிக்கலான நூற்கண்டு வடிவில் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியரிடம் வந்தது. அவர், அதன் ஏதோ ஒரு முனையை மட்டும் கண்டுபிடித்து இழுக்கத் தொடங்க, அது நேராக எங்கள் வகுப்பறையை வந்து அடைந்தது. ''இந்த ஒன்பதாம் வகுப்பு 'ஏ’ பிரிவைச் சேர்ந்த யாரோ ஒரு மாணவன் மூலமாத்தான், 10-ம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வுக்கு அரசு அனுப்பியிருந்த சில வினாத்தாள்கள் திருடப்பட்டு, வெளியே போயிருக்கு. திருடியது யாருன்னு கண்டுபிடிச்சு, அத்தனை வினாத்தாள்களையும் மீட்காவிட்டால், மாவட்ட கல்வி அதிகாரி விஷயத்தை போலீஸுக்குக் கொண்டுபோயிடுவார். பிறகு, நமது பள்ளியின் பெயரும் கெட்டு, ஹெட்மாஸ்டரின் மீது நடவடிக்கையும் எடுப்பாங்க. எனவே, உங்களில் யார் அந்தக் காரியத்தைச் செய்ததுனு மரியாதையாச் சொல்லிடுங்க'' என்று ஏறக்குறைய பள்ளியின் அத்தனை ஆசிரியர்களும், எங்கள் வகுப்பறைக்கு வந்து எங்களை மிரட்டிப் பார்த்தார்கள். அது 1984-ம் ஆண்டு. இப்போது போல இத்தனை தொலைக்காட்சிகள், செய்தி ஊடகங்கள் அற்ற காலம். எனவே, முக்கியமான விஷயமாக இருந்தாலும்கூட, அனாவசியப் பரபரப்புகள் இன்றி நிதானமாக விசாரிக்க முடிந்தது. எங்கள் ஹெட்மாஸ்டர் அருள்தாஸ் சார்தான், அந்த வருடம் எங்களின் ஆங்கில ஆசிரியர். சற்று பருமனான உருவம், வெள்ளை பேன்ட், வெள்ளை ஷர்ட், கறுப்பு பெல்ட் அணிந்து பள்ளியில் மிடுக்காக நடந்துவரும்போது, மாணவர்கள் யாரும் அவரைக் கண்டு மிரள மாட்டோம். ஏனெனில், எங்கள் பள்ளியில் மாணவர்களின் தோள் மீது கை போட்டுப் பேசிக்கொண்டு செல்லும் அன்பான மனிதர் அவர். பலத்த விசாரணைகளுக்கு இடையே, அவ்வப்போது எங்களுக்கு வகுப்புகளும் நடந்துகொண்டு இருந்தன. ஒருநாள், காவல் துறை ஜீப் ஒன்று வந்து ஹெச்.எம். அறையின் முன்பு நின்றதைப் பார்த்ததும், எனக்கு வியர்த்துக் கொட்டியது. இளங்கோ, அவனது நண்பனிடம் சென்று, ''டேய்... நீ எடுத்திருந்தாச் சொல்லிடு. விஷயம் தலைக்கு மேல போயிடுச்சு!'' என்று கெஞ்சிப் பார்த்தான். அவன் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தான். இப்போது, அவன் யாரிடமும் எதுவும் பேசுவது இல்லை. எடுத்தது அவன்தான் என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. எனவே, நான் அவனிடம் பேசுவதை நிறுத்திவிட்டேன். அன்று மதியம் பைபிள் வகுப்புக்கு வழக்கமாக வரும், எங்கள் வகுப்பு ஆசிரியருக்குப் பதிலாக எங்கள் ஹெட்மாஸ்டர் அருள்தாஸ் சார் வந்தார். அனைவரும் எழுந்து நின்றோம். எங்களை அமரச் சொல்லிக் கை அசைத்தார். பல நாட்களுக்குப் பிறகு அப்போதுதான் அவர் எங்கள் வகுப்புக்கு வருகிறார். அப்போது கனகராஜ், நீண்ட பிரம்பு ஒன்றை எடுத்துவந்து மேசை மீது வைக்க, தனது பார்வையினாலேயே அதைத் திரும்பக் கொண்டுபோகச் சொன்னார். எப்போதுமே மழுமழுமென ஷேவ் செய்து பளிச்சென இருக்கும் அவரின் முகத்தில் முடிகள் முளைத்திருந்தன. கண்கள் சிவந்திருக்க, சோர்வடைந்து, தோற்றுப்போன ஓர் அரசனின் முக பாவத்துடன் வந்து அமர்ந்தார். உண்மையில், எனக்கு அவரைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது. மேசையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த பைபிளை எடுத்தார். நடுவில் ஒரு பக்கத்தைப் பிரித்துப் பார்த்துவிட்டு, அதை மீண்டும் மேசையின் மீதே வைத்து எங்களை நிமிர்ந்து பார்த்தார். மௌனத்தால் வகுப்பறையே உறைந்திருந்தது. ''பிள்ளைகளே... இந்த மதிய நேரத்தில் உங்களுக்கு நான் ஒரு கதை சொல்லப் போகிறேன். தேவகுமாரன் இயேசுபிரான் சொன்ன கதை அது. வழிவழியாக அவரது வம்சத்தினர் அந்தக் கதையை தங்கள் குமாரர்களுக்குச் சொன்னதுபோல, எனது அப்பா எனக்குச் சொன்னார். அதை எனது பிள்ளைகளாம் உங்களுக்கும் இன்று நான் சொல்லப்போகிறேன்'' என்று அந்தக் கதையை ஆரம்பித்தார். ''ஒரு செல்வந்தருக்கு, இரண்டு புதல்வர்கள் இருந்தார்கள். இளையவன், தான் சுதந்திரமாக வாழ எண்ணி, தனது சொத்தைப் பிரித்துத் தரும்படி தகப்பனிடம் கேட்டான். தகப்பனும் அதன்படியே பிரித்துக்கொடுக்க, அதை எடுத்துக்கொண்டு தூர தேசத்துக்குச் சென்று ஆடம்பரக் கேளிக்கைகளில் ஈடுபட்டு, அனைத்து சொத்துகளையும் இழந்து நிர்கதியாக நின்றான். உணவுகூட இல்லாத நிலையில், பன்றித் தொழுவம் ஒன்றில் கூலி வேலைக்குச் சேர்ந்தான். அங்கே, பன்றிகளுக்குக்கான உணவாக வைக்கப்பட்டிருந்த தவிட்டைச் சாப்பிடும்போது, எஜமானால் வகையாகத் தண்டிக்கப்பட்டான். அப்போதுதான் அவனுக்குத் தோன்றியது, தனது தந்தையிடம் பணிபுரியும் வேலைக்காரர்கள்கூட இதைவிட நல்ல உணவை உண்ணும்போது, நாம் வந்து இப்படிச் சீரழிந்துகிடக்கிறோமே என்று. உடனே, அங்கிருந்து புறப்பட்டு, தனது தந்தையிடமே சென்று சேர்கிறான். பிள்ளைகளே... இங்கே கவனியுங்கள்! அவனது தந்தை கெட்டுப்போய்த் திரும்பி வந்த அவனை வெறுக்கவில்லை. வரவேற்று அழைத்துச் செல்கிறார். வேலையாள்களை அழைத்து அவனது கைகளுக்கு மோதிரமும், கால்களுக்குச் செருப்பும் அணிவிக்கச் சொல்கிறார். இருப்பதிலேயே, கொழுத்த கன்றை அடித்து விருந்து வைக்கச் சொல்கிறார். அவரது மூத்த மகன்கூட அவருடைய செயல்களைக் கண்டு வெறுத்து நிற்கும்போது அவனைச் சமாதானப்படுத்த அவனிடம், 'மகனே, நீ எப்போதும் என்னுடன் இருக்கிறாய். என்னுடையவை எல்லாம் உன்னுடையவையே. ஆனால், உன் தம்பி இறந்துபோயிருந்தான். தற்போது அவன் மீண்டும் உயிர் பெற்றுள்ளான்’ என்று அவனைத் தேற்றினார். பிள்ளைகளே... அந்தத் தகப்பனைப் போலத்தான் நானும் இருக்கிறேன். ஆண்டவர் சொல்வதைப் போல, எப்போது எல்லாம் ஒருவன் நேர்வழியில் இருந்து விலகிச் செல்கிறானோ, அப்போது எல்லாம் அவன் மரித்துப்போகிறான். மீண்டும் திருந்தி, நல்ல பாதைக்கு வந்தால், ஆண்டவர் முதலில் அவனைத்தான் கட்டித் தழுவி வரவேற்பாராம். உங்களில் ஏதோ ஒரு மாணவன், சிறு தவறு ஒன்று செய்துவிட்டதனாலேயே, அவனை நான் ஒருபோதும் வெறுக்கப்போவது இல்லை. மாறாக, எனது எண்ணம் எப்போதும் அவனை நல்வழிப்படுத்துவதிலேயே இருக்கும். அவன் அறியாமல் செய்துவிட்ட தவறுக்காக, ஒருபோதும் நான் தண்டிக்க மாட்டேன். அவன் என்றேனும், மனம் திருந்தி நேர்வழிக்கு வந்தால் போதும்!'' - பைபிளின் கெட்டகுமாரன் கதையை எங்களிடம் சொல்லிவிட்டு, அவர் அமைதியாகத் தலைகுனிந்து எங்களுக்காக ஜெபிக்கத் தொடங்கினார். மொத்த வகுப்பும் உறைந்துபோய் இருந்தது. எனது உடல் நடுங்கியது. எங்கள் யாரையும் அவர் நிமிர்ந்து பார்க்காமல், தலை குனிந்தபடி வகுப்பைவிட்டு வெளியேறினார். அவர் சென்ற நீண்ட நேரத்துக்குப் பின்பும் எங்கள் அனைவரின் கண்களும், அவர் நின்றிருந்த இடத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. அவர் சொல்லிச் சென்ற வேதத்தின் சொற்கள் மந்திரம் போல, அந்த இடத்தை நிறைத்து நின்றிருந்தன. அந்த வகுப்பு முடிய மீதம் இருந்த கொஞ்ச நேரமும் எனக்கு ஒரு யுகமாக விரிந்து நின்றது. இப்போது அவன் எழுந்து நின்றான். இளங்கோவிடம் சென்று ஏதோ சொல்லிவிட்டு, வேகமாக வெளியே சென்றான். இளங்கோவும் அவன் பின்னரே தொடர்ந்து செல்ல, நானும் எழுந்து வெளியே வந்தேன். அவன் நேராக, தலைமை ஆசிரியரின் அறைக்குள் நுழைவதைப் பார்த்தோம். இளங்கோ என்னருகே வந்து, ''ஹெச்.எம்., பேசினதுல கலங்கிப்போயிட்டான். அவன்தான் எடுத்தான்னு ஒப்புக்குவான். கவலைப்படாதே. நம்மைப் பற்றி எதுவும் சொல்ல மாட்டேன்னு என்கிட்ட சத்தியம் பண்ணிட்டுத்தான் போயிருக்கான்'' என்றான். அவன் எங்களையும் சேர்த்துக் காட்டிக்கொடுத்தால்கூடப் பரவாயில்லை என்று அப்போது எனக்குத் தோன்றியது. அன்று மாலை, பள்ளி முடிந்து அனைவரும் சென்றிருந்தனர். டி.ஈ.ஓ., தலைமை ஆசிரியரின் அறையில் விசாரணையை நடத்திக்கொண்டு இருந்தார். நானும் இளங்கோவும் ஜன்னல் ஓரம் நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். முக்கியமான ஆசிரியர்கள் பதற்றம் இன்றி அங்கும் இங்கும் நடந்துகொண்டு இருந்தனர். நாங்கள் நின்றிருந்த இடத்தில் இருந்து, நடப்பதைத் தெளிவாகக் கேட்கவும் பார்க்கவும் முடிந்தது. தலை குனிந்தபடி தனது விசாரணை அறிக்கையை எழுதிக்கொண்டிருந்த டி.ஈ.ஓ நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்து, ''தம்பி, நீ மொத்தம் எத்தனை கொஸ்டீன் பேப்பர் எடுத்துட்டுப் போனே?'' என்று கேட்டார். அவன் ஏதோ முணுமுணுத்தான். ''பயப்படாமச் சொல்லுப்பா... எத்தனை?'' என்றார். இவன் ''மூணு சார்...'' என்றான். அந்த அறை முழுக்கப் பதற்றம். டி.ஈ.ஓ., தனது கோப்புகளைப் புரட்டிப் பார்த்தபடி அவனிடம், ''எத்தனை எடுத்தாலும் தண்டனை ஒண்ணுதான். பயப்படாம, உண்மையைச் சொன்னா, தண்டனையைக் குறைக்கச் சொல்லலாம்'' என்றார். இவன் மீண்டும், ''மூணுதான் சார் எடுத்துட்டுப் போனேன். அந்த மூணும் இதோ ஹெச்.எம். சார் டேபிளில் இருக்கு'' என்றான். யாரோ ஓர் ஆசிரியர் அவனை அடிக்கப் பாய்ந்தார். அந்தப் பையன், ஹெச்.எம் பின்னால் பதுங்க, கூச்சல் இன்னமும் அதிகரித்தது. ''கொஞ்சம் எல்லாரும் அமைதியா இருங்க'' என்று சத்தமிட்ட டி.ஈ.ஓ., தனது உதவியாளரிடம், ''மொத்தம் எத்தனை கொஸ்டீன் பேப்பரைக் காணோம்?'' எனக் கேட்டார். அதற்கு அவர் ''13'' என்றார். நானும் இளங்கோவும் அப்படியே நடுங்கிப்போய் நின்றுவிட்டோம். இவன், சற்று சத்தமாக... ''சார்... எங்க அம்மா மேல சத்தியமா நான் மூணுதான் எடுத்துட்டுப் போனேன்'' என்றான். தலைமை ஆசிரியர், அவரது எதிர்புறத்தில் சிலுவையில் அறையப்பட்டிருந்த இயேசுவின் மரச்சிலையை உற்றுப் பார்த்தபடி அமைதியாக இருந்தார். டி.ஈ.ஓ., தனது விசாரணையைத் தொடர்ந்தார். ''சரி... நீ அந்தக் கட்டை எப்படிப் பிரிச்ச? அதுக்குக் கத்தியோ, பிளேடோ தேவைப்படுமே?'' என்று கேட்டார். அவன், அமைதியாகச் சொன்னான், ''சார்... அந்தக் கட்டு ஏற்கெனவே பிரிச்சித்தான் இருந்துச்சு. வெளியில் நீட்டிக்கிட்டு இருந்த மூணு கொஸ்டீன் பேப்பரை மட்டும்தான் நான் எடுத்தேன்'' என்றான். அவனை யாரும் நம்பவில்லை. மேலும் கேள்விகள்... மேலும் மிரட்டல்கள்! நான் இப்போது அவனை முழுமையாக நம்பினேன். எனக்கும் நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. நானும் பார்த்திருந்தேன். அந்தக் கட்டுகளில் ஒன்று நாங்கள் பார்க்கும்போதே, பிரிக்கப்பட்டுதான் இருந்தது. இளங்கோவிடம் கிசுகிசுத்தேன். அவனும் அதைப் பார்த்திருக்கிறான். எங்கள் இருவரில் ஒருவரேனும் அவனுக்காகச் சாட்சி சொல்ல செல்கிறோமோ என இயேசுபிரான் சுவற்றில் இருந்து எங்களைப் பார்த்தபடி இருந்தார். நாங்கள் இருவரும், அப்போதும் வாய் மூடி மௌனமாகவே இருந்தோம். குழப்பம் அதிகரித்த நிலையில், பேச்சுக்குரல்கள் உச்சகட்டத்தில் ஒலிக்கத் தொடங்கின. குறிப்பாக, ஓர் ஆசிரியர் மட்டும் மிகவும் பதற்றத்துடன் அவனைத் திரும்பத் திரும்ப அடித்துக்கொண்டிருந்தார். யாரும் எதிர்பாராத ஒரு தருணத்தில், ''சைலன்ஸ்!'' என்றபடி, ஹெட்மாஸ்டர் தனது இருக்கையில் இருந்து எழுந்தார். ''நான் இந்தப் பையனை நம்புறேன். இவன் மூணுதான் எடுத்திருக்கான். டி.ஈ.ஓ., சார், நீங்க என் மீது துறைரீதியான நடவடிக்கை எடுக்கலாம். நடந்த தவறுக்கு நானே முழுப் பொறுப்பு'' என்றபடி, தனது மாணவனை அருகில் அழைத்து, அவனது தோளை இறுக அணைத்துக்கொண்டார். அங்கு இருந்த அனைவருக்கும், அவர்கள் முன் நடப்பதை நம்ப முடியவில்லை. மனம் திருந்தி வந்த மைந்தனை, அவனது தகப்பன் எதிர்கொண்டு சென்று கட்டித் தழுவிக்கொண்ட காட்சி அது. அதில் 2000 வருட கால சத்தியம் உறைந்திருந்தது. நடந்ததைப் பார்த்த டி.ஈ.ஓ-வும் நெகிழ்ந்துவிட்டார். அவர் எழுந்து தனது கோப்புகளை எல்லாம் சேகரித்தபடி ஹெச்.எம்-மிடம், ''சார், நடந்தது நடந்துபோச்சு. இதை இப்படியே விட்டுடலாம். நான் புது பேட்ச் கொஸ்டீன் பேப்பர்ஸ் அனுப்பி வைக்கிறேன். இனிமேல் அதை உங்க ரூம்லேயே வெச்சுப் பத்திரமாப் பார்த்துக்கங்க'' என்றபடி, அந்தப் பெரிய குற்றத்தை இலகுவாக முடித்துவைத்தார். அனைவரும் ஏதேதோ, பேசியபடி கலைந்து வீட்டுக்குச் சென்றனர். அவன் வெளியில் வருவதற்காக நானும் இளங்கோவும் மட்டும் அறை வாசலிலேயே காத்திருந்தோம். இரவு நன்கு கவிழ்ந்திருந்தது. நீண்ட நேரம் கழித்து, ஹெச்.எம். தனது அறையைவிட்டு வெளியே வந்தார். அவரது உணவுப் பைகளை எடுத்துக்கொண்டு பியூன் கனகராஜும் உடன் வந்தார். பின்னாலேயே, கை கட்டியபடி அவனும் வந்தான். சற்று தூரம் நடந்துசென்ற ஹெச்.எம்., நின்று பின்னால் வந்த அவனை அருகே அழைத்தார். விசும்பியபடி, அவன் அவர் அருகில் சென்றான். அவனது தோளில் கை போட்டுக்கொண்டு, தனது பியூனை அருகில் அழைத்து, ''கனகராஜ்... நாளையில இருந்து கேட்டுக்கு வெளியில் நிக்கிற பசங்களை என் ரூமுக்குக் கொண்டுவர வேண்டாம். அவங்க நேரா கிளாஸுக்குப் போகட்டும். தகுந்த காரணங்கள் இருந்தா, மாணவர்கள் மாசத்துக்கு சில முறை மட்டும், பள்ளிக்குத் தாமதமா வரலாம். இதை அப்படியே, சம்பத்திடம் சொல்லி ஒரு சர்க்குலர் போட்டு அனுப்பச் சொல்லிடு'' என்றார். எங்கள் பள்ளியின் 100 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான பழமை ஏறிய, சிவப்புக் கட்டடத்தின் முன் நின்று, ஓர் இரவுப்பொழுதில் எங்கள் ஹெச்.எம். இட்ட அந்த ஒரு வாய்மொழி உத்தரவு, அதுவரையிலும், எங்கள் பள்ளியைச் சுற்றிலும் இயங்கிவந்த அத்தனை அதிகாரபூர்வமற்ற வாயில்களையும் அந்த நிமிடம் முதல் நிரந்தரமாக மூடிவிட்டது. https://www.vikatan.com
  12. ஷரோனின் மோதிரம் - சிறுகதை நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு... சுப்ரபாரதிமணியன், ஓவியங்கள்: அரஸ் கூரியரில் மோதிரம் வந்தது. அருணகிரிக்கு கத்த வேண்டும் போல் இருந்தது. 'கண்டேன் சீதையை!’ என்று அனுமன் கத்தியது, சம்பந்தமே இல்லாமல் ஞாபகம் வந்தது. 'அடப்பாவி... கிளம்பிட்டியா?!'' என்றுதான் கத்தினான். உடனே அவளைப் பார்க்க வேண்டும் போல் இருந்தது. கைபேசியை முடுக்கினான். மஞ்சள் சுடிதாரில் அவள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் தேவி... 30 வயதில் அவள் முகத்தில் இல்லாத அழகை எல்லாம் அவன் கண்டிருக்கிறான். தினமும் 100 குறுஞ்செய்திகள் அனுப்பிய காலமும் உண்டு. 'பிரியலாம்’ என்றுகூட ஒரு குறுஞ்செய்தியில் சொல்லித்தான் பிரிந்தார்கள். அனுப்பியவள் தேவி. குறுஞ்செய்தியும், இப்போது இந்தக் கூரியரும்... மோதிரம் போன்ற வஸ்து சுலபமாகத் திருடுபோகாமல் கூரியரில் பத்திரமாக வந்து சேர்ந்தது, அவனுக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. தொலைந்திருந்தாலும் 5,000 ரூபாய் நஷ்டமாகி இருக்கும். தொலைந்தது தெரியாமல்கூடப் போயிருக்கலாம். மோதிரம் அவளிடம்தான் இருக்கிறது என்று அருணகிரி நினைத்திருப்பான். இப்போது தேவி, உறவை முறித்துக்கொண்டது நிச்சயமாகிவிட்டது. 'யூ டூ ஷரோன்' என்று வாய்விட்டுச் சொன்னான். அவளை 'ஷரோன்...’ என்றுதான் அழைப்பான். கூரியர் முகவரி பார்த்தான், மீண்டும் தேவி ஆகிவிட்டிருந்தாள். தேவி, பனியன் கம்பனி மெர்சன்டைஸிங்கில் சேர்ந்தபோது அந்தப் பிரிவு மேனேஜர் 'யூ டூ கம்பம்'' என்றார். தேவி முழித்த முழி, சாயப்பட்டறைகள் மூட உத்தரவிட்ட நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பைக் கேட்ட சாயப்பட்டறை தொழிலாளியின் திகைப்புப் போலத்தான் இருந்தது. அவனே விளக்கமும் சொல்லிவிட்டான் கேட்காமலே. ''உங்க ஊரும் கம்பமா? கம்பம் பள்ளத்தாக்கு எனக்குப் பிடிச்ச இடம். பூரா பச்சையாக் கெடக்கும் அந்த ஊர்ல இருந்து எதுக்குப் பஞ்சம் பொழைக்க வர்றீங்கனுதான்?' அருணகிரி, அண்ணாமலை தீபம் ஊர்க்காரன். பல ஏக்கர் பரப்பளவில் இருந்த பனியன் கம்பனியில் மற்றோர் ஓரத்தில் உள்ள பேக்கேஜ் செக்ஷனில் அவனுக்கு வேலை. வழக்கமான சந்திப்புகள், புன்முறுவல்கள், அப்புறம் காபி ஷாப்கள், சோடா ஷாப்கள், இன்டர்நெட் சென்டர்கள் என்று திரிந்தபோது, பிரிவு அவஸ்தை தருவது என்பது தெரிந்தது. ஊரின் மத்தியில் இருந்தது மொழிப் போர் நினைவுச்சின்னம். மழை, லேசாகத் தூறிக்கொண்டிருந்தது. ஒதுங்கி நிற்பதற்கு இடம் இல்லை என்பது போல் நினைவுச்சின்னத்தின் அருகில் ஒதுங்கிக்கொண்டார்கள். ஒரு தொழிற்சங்கம், அதன் அழுக்குத்தனத்துடன் ஓரமாக நினைவுச்சின்னத்தை ஒட்டியிருந்தது. 'அதென்னங்க 'அ’ நொண்டியடிக்குது..!'' 'நானும் ஒருநாள் ஆச்சரியப்பட்டுத்தான் ஒதுங்கிப் பார்த்தேன். அப்புறம்தான் தெரிஞ்சது தமிழ் அ-தான் அது. அகரம் முதல் எழுத்து. இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்திலே செத்துப் போனவங்க நினைவுச்சின்னம் இது.' 'பனியன் கம்பனி, ரெண்டு கட்டிங் டேபிள், ரெண்டு பவர் டேபிளுக்கு இருக்கிற மரியாதை இந்த ஊர்ல எந்தச் சிலைக்கோ, எந்த நினைவுச்சின்னத்துக்கோ இல்லைதான்.' மழை, சற்றே வலுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ''இன்னும் கொஞ்சம் ஒதுங்கி, ஏதாச்சும் சிலைக்கு அடியிலயாவது ஒதுங்கியிருக்கலாம்.'' 'ஒதுங்கிறதே நம்ம பொழப்பாப் போச்சு; இன்னம் கொஞ்சம் தள்ளிப் போயிருக்கலாம்.'' இன்னும் கொஞ்சம் தள்ளி அண்ணாவும் பெரியாரும் பக்கம் பக்கம் நின்றிருந்தார்கள். அவர்களின் தலைக்கு மேல் ஒரு கூடாரமும் இருந்தது. அந்தச் சிலைகளுக்குக் காவல் துறையினர் எப்போதும் காவல் இருந்தார்கள். முன்பு நாலைந்து பேர். இப்போது அவர்கள் இருவராகி இருந்தனர். அண்ணாவும் பெரியாரும் இருவர். காவல் துறையினரும் இருவர் அவர்களின் காவலுக்கு. அங்கு கொஞ்சம் நின்று, வலது பக்கம் பார்த்தால் குமரன் நினைவுச்சின்னம் இருந்தது. குமரன் நினைவுச்சின்னம் இருக்கும் இடத்துக்கு அருகில் அண்ணாவும் பெரியாரும் நிற்பது பலருக்குப் பிடிக்கவில்லை. 'குமரனுக்கு முக்கியத்துவம் இல்லை, மாற்ற வேண்டும்’ என்று சத்தம் போட்டார்கள். கொஞ்சம் கடுசாகவே வார்த்தைகள் வந்துவிட்டன. காவல் துறை, அண்ணாவையும் பெரியாரையும் காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். காதர்பேட்டையில் இருந்து திமுதிமுவென்று நாலைந்து நைஜீரியர்கள் அவர்களைக் கடந்து சென்றனர். தூறல் மழை, அவர்களின் உடல் நிறக் கறுப்பை இன்னும் அழுத்தமான கறுப்பாக்கி இருந்தது. மழையில் நனைந்து போகும் யானையைப் போல் இருந்தனர். 'இவங்களையும் வாழவைக்கிற ஊர், நம்மள வாழவைக்காதா?' 'அதுதான் வாழவைக்குதே, அப்புறம் என்ன கேள்வி?'' 'வாழவைக்கிறதுனா அந்த அர்த்தமா. 10 மணி நேரம் வேலை, கொஞ்சம் காசு, கொஞ்சம் சொகுசுனு... அதில்லை...'' 'அப்புறம்...'' 'உன்னை நான் நேசிக்கட்டுமா?'' 'அட சக்கை... இவ்வளவு அழகான தமிழ்ல கேட்டுட்டே! 'லவ் யூ’னு கேட்கிறதுக்குப் பதிலா இப்படி பெர்மிஷனோட வந்தது நல்லா இருந்துச்சு.' மழைக்காக ஒதுங்கிக்கொண்டாலும் இருவரும் நெருங்கி நின்றுகொண்டே இருந்தனர். கதகதப்பு, சட்டென கூடிக்கொண்டிருந்தது. மழை கொண்டுவந்த லேசான குளிரை, அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் கடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். சிலைகளும், மொழிப் போர் நினைவுச்சின்னமும் அந்தக் கதகதப்பில் ஈரம் தவிர்த்து தங்களைச் சற்றே சூடாக்கிக்கொண்டன. அடுத்த முறை நொய்யல் கரையில்தான் சந்தித்துக்கொண்டார்கள். சாயத் தண்ணீரும் சாக்கடைக் கழிவுகளும் பல வண்ணங்களில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. 'என்ன... இங்க வரச் சொல்லிட்டீங்க..?' 'அதோ பார்..!'' 'வளம்’ நினைவுச்சின்னம், நொய்யலின் மத்தியில் நின்றிருந்தது. நொய்யல் ஓர மேட்டைச் சரிப்படுத்திப் பாலம் ஏற்படுத்தி இருந்தது வளம் அமைப்பு. அதன் நினைவாகத் தூண் ஒன்று சிமென்ட் நிறத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தது. 'ஊருக்குள்ள இருக்கிற சிலைகளை, நினைவுச்சின்னங்களை ஒரு ரவுண்டு கூட்டிக்கிட்டுப் போயிக் காட்டறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்களா?'' ''இந்த ஊர்லே டாலர், பவுண்ட்னு இருக்குதே தவிர, காட்டறதுக்கு வேற என்ன இருக்கு?'' 'இருக்கே... இதோ!'' - கறுத்த நிறத்தில் நொய்யல் சலசலத்து ஓடிக்கொண்டிருந்ததைக் காட்டினாள். நொய்யல் நதியின் மத்தியிலும் அங்கும் இங்குமாகப் பல வண்ணங்களில் பாறைகள் இருந்தன. அந்தப் பாறைகள், அவ்வப்போது வண்ணம் அடித்துக்கொண்டன; ஏதோ விசேஷம் என்று சொல்லிக்கொண்டன. சமீபத்திய விசேஷம், பொங்கல் விழா. நாலைந்து நாட்கள் கரகாட்டம், கும்மியாட்டம், அண்ணன்மார் சுவாமி கதை என்று அந்தப் பகுதியில் மேடை போட்டு நடத்தினார்கள். எல்லாவற்றுக்கும் கூட்டம் சேர்ந்தது. ''ஷங்கர் படத்துல கல், ரோடு எல்லாத்துக்கும் பெயின்ட் அடிச்சிவிட்ட மாதிரி பாறைகளுக்கு பெயின்ட் அடிச்ச ஊர் இதுவாத்தான் இருக்கணும்.'' அவள் மல்லிகைப் பூ கேட்டாள். 'என்ன திடீர்னு?'' 'ஏதாச்சும் கேட்கணும்னு தோணுச்சு. தலைங்கிற பாறையில கொஞ்சம் வெள்ளைப் பெயின்ட் அடிக்கலாம்னு. வேற... இங்க சுண்டலும் பலூனுமா கிடைக்கப்போகுது?'' 'கொஞ்ச தூரம் போனா 'மெக்டுவல்’ ஹோட்டல் இருக்கு.' அவன் அலைந்து திரிந்துகொண்டிருப்பது, அவனின் வெஸ்பா சத்தம் ஆங்காங்கே கேட்டதில் தெரிந்தது. யுனிவர்சல் திரையரங்கின் ஓரத்தில் தெரிந்த தையல் செக்ஷன் பக்கம் இருந்து ஏதோ இயந்திரங்களின் பலத்த ஓசை கேட்டது. அவள் அம்மா, தையல் வேலை செய்தவள். ரவிக்கைகளும் பழைய துணிகளும் தைத்து, அவளை பள்ளிப் படிப்பு வரை படிக்க வைத்திருந்தாள். அவளுக்கும் பனியன் கம்பெனி என்றதும் தையல் செக்ஷன்தான் ஞாபகம் வந்தது. தையல் மெஷினில் உட்கார்ந்து ஓயந்துபோனதற்குக் காரணம், தையல் மெஷின் கொடுத்த சூடும், அது சார்ந்த கொப்பளங்களும் வியாதிகளும்தான். தையல்காரியின் மகளாக அவள் தொடர வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்திருந்தாள். அவன் திரும்பி வந்தபோது, அவன் கையில் மினுமினுக்கும் ஜரிகைப் பொட்டலம் ஒன்று இருந்தது. 'மல்லிகைப் பூவே கெடைக்கல. நாளைக்கு முகூர்த்தம் வேற. இது கல்யாண சீஸன். பெரிய டிமாண்ட்.'' மினுமினுக்கும் ஜரிகையில் ஒளிந்திருந்தது சிறிய தங்க மோதிரம். ' 'பொன் வெக்கிற இடத்துல பூ’னு தன்னோட கையாலாகாத் தனத்தைச் சம்பிரதாயமா மறைச்சு சொல்வாங்க. இங்க அதுக்கு மாறா... தலைகீழா, பூ வெக்கிற இடத்திலே பொன்.'' 'தலையில பூவும் வெச்சு விட்டுட்டீங்க. ஒதுங்க இடம் தேடுற மாதிரி... அதுக்கு பெர்மிஷன் கேட்கிற மாதிரி.' நினைவுச்சின்னங்களும் சிலைகளும் பார்த்து அலுத்துப்போகவே, கொஞ்சம் லாட்ஜ் பக்கமும் ஒதுங்க ஆரம்பித்தார்கள். ''கல்யாணம் செய்துகொண்டால் வெட்டிப் போட்ருவாங்க'' என்று அவள் சொன்னாள். அவனும் அதையேதான் சொல்ல வேண்டியிருந்தது, ''பொட்டலம் கட்டி பாலாறுல வீசிருவாங்களே!' 'நொய்யல்லியே அதுக்குச் சௌகரியம் இருக்கு. சாயத்தண்ணியில அடையாளம் காணாமப்போகப் பண்றது சுலபம்.'' சேர்ந்து வாழலாம் என்று தீர்மானம் எடுத்தபோது, சில மாதங்கள் ஓடியிருந்தன. சாயப்பட்டறைகள் மூடல்கள் என்று வந்த பின்பு ஊரில் நிறைய கம்பெனிகள் காலியாகிச் சும்மா கிடந்தன. நாலு பெரிய கம்பெனிகள், பார்கள் ஆயின. ஏழு சாயப்பட்டறைகள் பால் கம்பெனிகள் ஆயின. நொய்யல் கரையில் இருந்த ஒன்பது சலவைப்பட்டறைகள் ஈமு கோழிப் பண்ணைகள் ஆயின. ''இந்தச் சமயத்திலே ஊடு புடிக்கிறது சுலபம். நிறைய வூடுக சும்மா கெடக்குது. சாதி, மதம்னு விலாவாரியாக் கேட்க மாட்டாங்க.' ஊர்விட்டு ஊர் வந்த பின்பு, இந்த நகரத்தில் தங்களின் சாதி அடையாளம் தெரியாமல் திரிவது அவர்களுக்கு சுலபமாக இருந்தது. அதற்காகவே புழுதி, வெயில், சாயக்கழிவுகள், பிளாஸ்டிக் குப்பைகள் மீறி அவர்களுக்கு ஊர் பிடித்துவிட்டது. ''நல்ல காசு. டாலர் பவுண்ட்னு பத்தே வருஷத்துல நம்ம பர்ஸ்ல புழங்கும். சாயம், அழுக்கு எல்லாத்தையும் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கலாம்.' ''சாதி கேட்காட்டியும், 'புருஷன் பொண்டாட்டியா?’னு கேட்காமலா இருப்பாங்க..?' 'கேட்டா ஆமான்னு சொல்லிட்டாப் போச்சு.'' 'என்ன ஆமான்னு சொல்லப்போறீங்க..' 'எல்லாத்துக்கும் ஆமாதான். உங்கூடப் படுத்து சொகம் காண்றதுக்கு எவ்வளவு வேண்ணா ஆமா போடலாம்.' எல்லாம் சுலபமாகவே நடந்தன. லைன் வீடுகளைத் தவிர்த்தார்கள். தனியாக ஒரு வீடு தென்பட்டது. வீட்டுக்காரர், நான்கு வீதி தள்ளி இருந்தார். அது பெரிய சௌகரியம். அவளுக்குக் கமலி பெண்கள் விடுதியில் இருந்த அவஸ்தை முடிந்தது. அவன் லாட்ஜில் மாத வாடகையில் இருந்த உப்பசம் தீர்ந்தது. 'சின்னதா ஒரு நஷ்டம்.' ''தெரியலையே!' 'முந்தியெல்லாம் மீட் பண்றப்போ நான் ஒரு குட்டிக் கதை... நீங்க அறுவை ஜோக் ஒண்ணு சொல்லிப்போமே!' 'ஆமா... அது கட்டாயிருச்சுல்ல!' 'சரி... குட்டிக் கதை ஒண்ணு சொல்றேன். உலகின் கடைசி மனிதன் இருந்த வீட்டுக் கதவு தட்டப்பட்டது.' 'இது நான் படிச்சதுதான். உபயம் சுஜாதா..' 'நான் என் பங்குக்கு, மெக்சிகோ சலவைக்காரி ஜோக் சொல்றேன்.'' 'அதுவும் உபயம் சுஜாதாதானா?' ''இன்னமும் இதை ஃபாலோ பண்ணணும். ஞாயிற்றுக்கிழமையாச்சும் குட்டிக் கதை, கடி ஜோக்ஸ் சொல்லிக்கணும்.'' ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, மாடியில் நின்று பட்டம் விட்டார்கள். பட்டத்துக்கு மாஞ்சா போடுவதிலும், டீல்விட்டு அறுத்துவிடுவதிலும் அவன் மன்னன். சாயப்பொடி, கோந்து, கண்ணாடித் தூள் கலந்து பசை தயாரிப்பான். அன்று பட்டம் விட்டபோது பட்டத்தைக் கடந்து சென்ற விமானத்தைக் காட்டிச் சொன்னான், 'உன்னோட, இதுல பறக்கணும்.' அங்கு குடிபோய் ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு, இது எதுவுமே தொடரவில்லை. எல்லாம் தலைகீழாகிவிட்டன. இரண்டாம் நாள், தேவி அவளின் தூரத்து உறவினர் ஒருவரை அவள் குடிபோன வீதியில் பார்த்தாள். 'இந்த வூட்லே என்ன பண்றே?'' 'இங்க இருக்கிறவையப் பார்க்க வந்தன்.' 'காலியாத்தானே கெடந்தது. யாரு இருக்கா?' 'ஒரு குடும்பம்.' 'குடும்பம்னு இருந்த மாதிரி தெரியலயே!' அவரை அந்த வீதியில் அடிக்கடி பார்ப்பதாகத் தோன்றியது. அவரும் வேவு பார்ப்பதாகத் தோன்றியது. பிரமையும் பயமும் அவளை அலைக்கழித்தன. ஊரில் இருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வரும். அருவாள் சகிதமாக நாலைந்து பேர் வருவர் என்பது அவன் அணைப்பில் அவள் கிடந்தபோது விருக்கென்று தள்ளிப் போகச் செய்திருக்கிறது. 'வேறு இடம் பார்த்துடணும்.' 'நிறைய அட்வான்ஸ் குடுத்திருக்கோம்.'' 'அட்வான்ஸுக்காக அடிபட முடியுமா? வெட்டி, பொட்டலமாக் கட்டிருவாங்க. ரெண்டு பக்கமும் சாதி வெறி பிடிச்சவங்கதானே இருக்காங்க.'' கமலி பெண்கள் விடுதிக்கு, தேவி திரும்பி விட்டாள். அழுக்குப் படுக்கை, பாத்ரூமுக்கு க்யூ, கலர்கலராக அஜினமோட்டா சாதங்கள். அலுத்துவிட்டது எப்போதோ அவளுக்கு. ''என்ன... கமல்-கவுதமினு சொல்லிட்டிருந்தே. ஊத்திருச்சா..?' 'என்ன... திருப்தி பண்ண முடியலையா..? யார்... எவர்?'' 'நல்ல திருப்திதான். உசுரு எப்போ போகுமுனு ஊசலாட்டம்...'' இதற்கு இடையில் தேவியும் மெர்சன்டைஸில் இருந்த கிராக்கி காரணமாக, வேறு கம்பெனிக்குப் போய்விட்டாள். அவனைத் தவிர்த்தாள். 'என்னைய அவாய்ட் பண்றியா?' ''இப்போ நெனச்சாலும் உடம்பு நடுங்குது. யோசிச்சுப் பார்த்தா ஒர்க்-அவுட் ஆகாதுனு தீர்மானமாத் தெரிஞ்சது. நீயும் படுக்கை சபலம் எல்லாம் இல்லாம யோசிச்சுப் பாரு.' முன்பு இன்டர்நெட் கபேயில் இருவரும் சென்று பொழுதுபோக்கியபோது ஒருநாள் அருணகிரி, 'பேஸிக் இன்ஸ்டிங்ட்’ படத்தில் இடம் பெற்ற உடலுறவுக் காட்சிகளைக் காட்டினான். அதன் பின்னரான சந்திப்புகளில் அவள் அந்தப் படத்து கதாநாயகி ஷரோன் ஸ்டோன் போலத்தான் அவனுடன் படுக்கையில் இயங்கினாள். ''ஷரோன் ஸ்டோன் நடிச்ச மத்த படங்களைப் பார்க்கிறயா?'' 'இது ஒண்ணுக்கே இடுப்பு வலி தீரலை.'' அதற்கப்புறம் அவளைச் செல்லமா 'ஷரோன்’ என்றுதான் கூப்பிட ஆரம்பித்தான். 'வாழ்க்கையில யாரையாச்சும் முன்னுதாரணமா வெச்சுட்டு ஃபாலோ பண்ணணும்.'' 'எனக்கு ஷரோன்... உங்களுக்கு?'' 'உனக்கு இப்பதான் ஷரோன். எனக்கு எப்பவும் மு.வ-தான்.' 'அவர் ஒழுக்கத்தை கம்பெல் பண்றவர்.'' 'லிவிங் டுகெதர் பத்தியும் கதை எழுதியிருக்கிறார்.'' அவளுக்கு அவன் அணிவித்து இருந்த மோதிரம் திரும்பி வந்துவிட்டது. நிச்சயதார்த்த மோதிரமா... நட்புச் சின்னமா... எதுவும் இல்லை. இனி ஒட்டும் இல்லை, உறவும் இல்லை. சரி என்னதான் சொல்கிறாள் என்று தெரிந்துகொள்ளலாமே என்று அவளின் கைபேசி எண்ணை முடுக்கினான். இன்னும் எண் மாறவில்லை. குறுஞ்செய்தியில் பிரிவு சொல்லி பிரிந்தவள், எடுப்பாளா... நிராகரிப்பாளா? 'சௌக்கியமா தேவி?' 'சௌக்கியம். எப்பவாச்சும் இப்பிடி ஹலோ சொல்லிக்கலாம்... அதுதான் நல்லது.' 'சரி...' அவனுக்கு, தொண்டை கமறியது. 'உனக்குத் தொண்டை கமறலயா ஷரோன்.' 'அதைத் தாண்டி வந்திட்டேன். உசுரு முக்கியம் இல்லையா? என்ன ஷரோன்னுட்டிங்க..?' 'ரொம்ப நாளா அப்படிக் கூப்பிட்டுப் பழக்கமாயிருச்சே!'' ''நீங்கதானே யாரையாச்சும் ஃபாலோ பண்ணணும். உங்களுக்கு மு.வ-ன்னீங்க..' 'உனக்கு ஷரோன்னே!'' 'உம்.'' 'மோதிரத்தைத் திருப்பி அனுப்பியிருக்கீங்க.'' 'அதுவும் ஷரோன் வழிதான். அவங்க வழி தனி வழி...' 'எப்படி?'' 'டாம்டாம் பத்திரிகை. இந்த இஷ்யூ 35-ம் பக்கம் பாருங்க.'' பாண்டியன் நகர் தாய்த்தமிழ்ப் பள்ளி முக்கில் இருந்த பெட்டிக்கடையில் டாம்டாம் அந்த வார அட்டையில் திரிஷாவுக்கும் நயன்தாராவுக்கு என்னென்ன வித்தியாசங்கள் என்று தலைப்பிட்டு திரிஷா மார்பைக் காட்டி சாய்ந்து சிரித்தாள். 35-ம் பக்கத்தைப் புரட்டினான். எனக்குத் தேவை 'பேஸிக் இன்ஸ்டிங்ட்'' ஷரோன் ஸ்டோன். 35-ம் பக்கம். அட... 35-ம் பக்கம் நடுப்பக்கம் அல்லவா! ஷரோன், மார்புகளின் பிளவு தெரிய தொடையை அகல விரித்துக்கொண்டு மேசை மேல் உட்கார்ந்திருந்தாள். ஷரோன் பற்றிய செய்தியை பரபரவென்று படிக்க ஆரம்பித்தான். 'ஷரோன் ஸ்டோன், கூரியரில் காதலனுக்கு மோதிரத்தைத் திருப்பி அனுப்பியிருந்தாள்.’ https://www.vikatan.com/
  13. ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க்- சிறுகதை சிறுகதை: மாதவன் ஓவியங்கள்: செந்தில் விடியற்காலை ஐந்து மணி இருக்கும். அப்பாவின் போன்தான் அழைத்தது. எடுத்தார். ``யாரு?’’ ``எப்போ?’’ ``சரி இந்தா வரேன்.’’ போன் சத்தத்தினால் விழித்த என்னையும் அம்மாவையும் பார்த்து, “பார்வதி அம்மா போயிடுச்சாம்” என்று பெருமூச்சு விட்டார். ``ஐயோ! எப்போ?’’ பதறினாள் அம்மா. ``காலைல மூணு மணிக்காம். வேட்டியை எடு, கிளம்பணும்.’’ வீட்டைப் பூட்டிக்கொண்டு வெளியே வரும்போது தெருவில் பெரிதாக ஒன்றும் வெளிச்சம் இல்லை. மார்கழி மாதக் குளிர்காற்று காதுக்குள் உய்ய் என்றது. அம்மா அழுதுகொண்டே நடந்து வந்தாள். ஞானம் ஐயர் வீட்டில் மக்கள் வரத்தொடங்கியிருந்தனர். பார்வதி அம்மாளின் எல்லாமுமாக இருந்தவர் ஞானம் ஐயர். அதனால், அவரைக் கணவர் என்ற வார்த்தையில் மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது. `குட்டி ஐயர்’ என்று அவரை ஊரில் சொல்வதற்குக் காரணம் அவருடைய உயரம்தான். எங்கள் வீட்டு சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்தால் அவரின் கால் தரையில் படாது. எனக்கு நினைவு தெரிந்து நாலு, ஐந்து முறைதான் அவரை சட்டையுடன் பார்த்திருப்பேன். அவர் துண்டைத் தோளில் போட்டிருக்கும்போது மார்பு எலும்புகள் வரி வரியாய்த் தெரியும். எப்போதும் சவரம் செய்து, வகிடு எடுத்துச் சீவி, திருத்தமாக இருப்பார். சதுரமா, உருண்டையா என்று எளிதில் முடிவுக்கு வரமுடியாத முகம். நெற்றியில் தவழும் வெள்ளி முடிகள் காற்றில் ஆடும்போது வெள்ளைக்கோடிட்டிருக்கும் விபூதி தெரியும். எப்போதும் சிரிப்பு, எல்லாவற்றுக்கும் சிரிப்பு. கவலை ரேகைகளை அவரின் முகத்தில் பார்க்கவே முடியாது. ஊரில் யார் வீட்டு விசேஷத்திலும் ஐயரைப் பார்க்கலாம். ஓமகுண்டத்தின் புகை மூட்டத்திற்குள் `சிவ சிவ’ என்று எழுதப்பட்டிருக்கும் காவி வேட்டியும் `நமோ நாராயணா’ போட்ட துண்டுமாக நானே பல இடங்களில் பார்த்திருக்கிறேன். அம்மாதான் நெஞ்சில் அடித்தவாறு ஐயரின் வீட்டிற்குள் ஓடினாள். வீட்டின் மையப்பகுதியில் பார்வதி அம்மா சலனமின்றிப் படுத்திருந்தாள். மாலைகளுக்கு மத்தியில் மஞ்சள் பூசிய முகம் ஓரளவுக்குத்தான் தெரிந்தது. உள்ளே போய் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு அப்பா வெளியே வந்தார். வீட்டின் வெளித் திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்த ஞானம் ஐயர் எங்களைப் பார்த்து மெதுவாகத் தலையை அசைத்தார். அப்பா அவரின் அருகில் போய் உட்கார்ந்தார். மூலையில் உள்ள கிணற்றையும், துளசி மாடத்தையும் வெறித்துக்கொண்டிருந்தார் ஐயர். தாங்க முடியாத மௌனம் நிலவியது. ஐயர் அப்பாவைப் பார்த்து ``எல்லாம் முடிஞ்சது மாப்ள” என்றார். பார்வதி அம்மாளைக் குளிப்பாட்ட வெளியே தூக்கி வந்தார்கள். “பாத்து பாத்து” என்று ஞானம் ஐயர் கத்தினார். வீட்டின் முற்றத்தில் பார்வதி அம்மாளைக் கிடத்தினார்கள். அதற்குள் வீட்டின் வெளியே போடப்பட்டிருந்த அவசரக் கொட்டகையில் வாடகை சேர்கள் வந்திறங்கியிருந்தன. ``மார்கழி மாசம் செத்திருக்கு பார்வதி, கண்டிப்பா சொர்க்கத்துக்குத்தான் போவா” என்றது ஏதோ கிழவியின் குரல். ``எட்டு வருஷமா படுத்தபடுக்கையா கிடந்த பார்வதிக்கு மூத்திரமும் பீயும் அள்ளிக்கொட்டுன புண்ணியத்துக்கு ஞானமும்தான் போவாரு” என்றது இன்னொரு குரல். தண்டோராவுக்குச் சொல்லி ஆளனுப்பி, பாடைக்கு முன்பணம் கொடுத்துவிட்டு உள்ளே வந்த அப்பா சேர்களைப் பரப்பிக்கொண்டிருந்த என்னிடம் “எத்தனை சேர் வந்திருக்கு?” என்றார். ``நூறு’’ என்றேன் ``ஞானம் எங்க?’’ என்றார். பார்வதி அம்மாளின் பின்னால் உட்கார்ந்திருந்தவரைச் சுட்டிக்காட்டினேன். ``தூக்குறது எத்தன மணிக்கு வச்சுக்கலாம்? சோதா கிளம்பிட்டானா?’’ ``இப்போதான் போன் போட்டேன். வந்திட்டிருக்கானாம்’’ என்றார் ஐயர். மணிகண்டன் என்கிற சோதா, ஐயரின் ஒரே மகன். என்னைவிட ஆறு வயது பெரியவன். நல்ல நிறம். அபாரமாய்ப் படிப்பான். ஸ்கூலில் எல்லா டீச்சர்களுக்கும் செல்லப்பிள்ளை. நல்லா கணக்கு போடுவான். பெரிய பெரிய ஆங்கில வார்த்தையெல்லாம் சாதாரணமாகப் பேசுவான். உதாரணமாக, நான் அவர்கள் வீட்டுக்குள் நுழைந்தால், ``வாடா ரெடிகுலஸ்” என்பான். அதன் அர்த்தம் புரியும்வரை அதுதான் என் பட்டப்பெயராக இருந்தது தெருவில். ``ரெடிகுலஸ் இங்க வா’’, ``ரெடிகுலஸ் கடைக்குப் போ’’. ``ஐயா எடிகுலசு, அந்த வெத்தலப் பொட்டிய எடு”ன்னு பக்கத்து வீட்டு தங்கம் பாட்டி சொல்லும்போது புல்லரித்துப்போய் நின்றிருக்கிறேன், அர்த்தம் புரியாமல். அவன் அதிகபட்சமாக உடலை வருத்தி விளையாடும் விளையாட்டு கோலிக்குண்டாகத்தான் இருக்கும். எப்போதாவது கிரிக்கெட் விளையாட வருவான். நேரடியாக பேட்டிங் டீமில் சேர்ந்துகொள்வான். பேட்டிங் செய்துவிட்டு, ``அவுட் சைடு ஆஃப் தி ஆஃப் ஸ்டம்ப் போடு’’, ``ஸ்லிப் வச்சுக்கோ” என்று ஃபீல்டிங்குக்கு ஐடியா கொடுத்துவிட்டுப் போய்விடுவான். திருவிழாக்கடைகளில் விற்கும் பாட்டுப் புத்தகங்களிலிருந்து, `தியோசோபிகல் சொசைட்டியின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்’ என்று என் மூளைக்கு எட்டாத புத்தகங்கள் வரை அவன் படிக்கும்போது அவனையே வெறித்துப்பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன். கோபமாய் வரும், ஒருவேளை பொறாமையாகக்கூட இருந்திருக்கலாம். அந்தநேரம் சோதா பனிரெண்டாவதில் நான்கு இலக்கத்தில் மதிப்பெண் எடுத்து அரசுக் கல்லூரியில் சேர்ந்திருந்த நேரம். நான் ஏழாவது படித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஞானம் ஐயர் தன் மகனின் வாசிப்பைப்பற்றிப் பெருமையாய்ப் பேசுவார். ``எப்படி அண்ணா நீ மட்டும் நல்லா படிக்கிற?” என்று கேட்டால், வாயில் ஆட்காட்டி விரல் வைத்து ``உஷ்... ரகசியம்” என்பான். அந்த ரகசியத்தைத் தெரிந்துகொள்ள அவன் பின்னாலேயே அலைந்தேன். கடைசியில் சம்மதித்தான் ரகசியத்தைச் சொல்வதாக. ஆனால் ‘ஒரு நிபந்தனை’ என்றான். அது அவ்வளவு கஷ்டமானது என்று ஆரம்பத்தில் நினைக்கவில்லை. ஆனால், சோதா தேன் தடவிய நாக்குக்குச் சொந்தக்காரன். எதையும் ஒத்துக்கொள்ள வைக்கும் சூட்சுமம் அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும். அவனுக்குக் காரியம் ஆகவேண்டுமானால், எதுவும் செய்வான். ஆனால், முதலில் ஆசையைத்தான் தூண்டுவான். ``நீ ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க் வாங்கிட்டனா உங்க அப்பாகிட்ட என்ன வாங்கித்தரச் சொல்லுவ?” என்று கேட்டான். ``சைக்கிள், இல்ல கிரிக்கெட் பேட், இல்ல வீடியோ கேம் செட்தான் கேட்பேன்’’ என்றேன். ``மூணையுமே கேளுடா, கண்டிப்பா உங்கப்பா வங்கித் தருவார். ஏன்னா, நீதான் இதுவரை ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க் எடுத்ததே இல்லையே” என்று சிரித்தான். நெஞ்சுக்குள் சுருக்கென்றாலும் அதுதான் உண்மை. ``எனக்கு ஒரே ஒரு உதவி மட்டும் செய், உன் ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க்குக்கு நான் பொறுப்பு’’ என்றான். ``அப்படி என்ன பிரமாதமான வேலை?’’ ``நீ ஓகேனு சொல்லு, அப்புறம் சொல்றேன்.’’ வாழ்க்கையின் முதல் ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க் மயக்கத்தில் இருந்ததால், “நடுராத்திரியில் சுடுகாட்டுக்குப் போகச் சொன்னாலும் போறேண்ணா” என்றேன். “அவ்வளவு பெரிய வேலையெல்லாம் இல்ல, ஒரு பொருளை நான் சொல்ற இடத்திலிருந்து எடுத்து வரணும்” என்று சொல்ல, எனக்கு மூச்சிரைக்க ஆரம்பித்தது. ``எங்க வீட்டுக்கு நைட் 8 மணிக்கு வா, விவரமாய்ச் சொல்றேன். இது யாருக்கும் தெரியக் கூடாது” என்று மெதுவாய், அக்கம் பக்கம் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னான். அவன் போனபிறகு நான் பாத்ரூமிற்கு ஓடினேன். ``உனக்கு எதுக்குடா ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க்? முட்டாள், சோதா பேச்சைக் கேக்காதே’’ என்று பாத்ரூம் கண்ணாடி சொல்லியது. மாணவர்களின் கரவொலிக்கு மத்தியில் நடந்து சென்று ரேங்க் கார்டை ஆசிரியரிடம் வாங்கி, ``பெஸ்ட் ஆஃப் லக் டாப்பர்” என்ற சொற்கள் என் செவிப்பறைகளில் விழுந்தாகவேண்டும் என்ற பிடிவாதம் ஒருபுறம் என்னை கடிகாரத்தைக் கண்கொட்டாமல் பார்க்கவைத்தது. நொடிமுள்ளின் ஒவ்வொரு சுழற்சிக்கும் சைக்கிளும், வீடியோ கேம் செட்டும் தோன்றி மறைந்தன. சில சமயம் கிரிக்கெட் பேட், அதுவும் பாச்சா வைத்திருக்கிற அதே பிரிட்டானியா பேட் சிவப்பு லேபிள், கடிகாரத்தின் கண்ணாடியில் பளபளத்தது. கடைசியில் ஆசைதான் ஜெயித்தது. ஆர்வமா, பயமா என்று பெயரிட முடியாத உணர்வுடன் என் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பினேன். ``சோதாகிட்ட டவுட் கேட்டுட்டு வரேன்மா” என்று கொல்லையில் இருந்த அம்மாவிடம் கத்திச் சொல்லிவிட்டு, அவளுக்குக் கேட்டிருக்கும் என்ற நம்பிக்கையோடு புறப்பட்டேன். முற்றத்தில் ஐயர் உட்கார்ந்துகொண்டு அரைகுயர் நோட்டைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். எதிரில் உட்கார்ந்திருந்தவர் ஐயரையே கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஏதோ ஜாதக விவகாரம் எனத் தோன்றியது. அவர்கள் வீட்டு டைகர் என்னைப் பார்த்து சம்பிரதாயத்துக்கு ஒரு `லொள்’ளிட்டுவிட்டுப் படுத்துக்கொண்டது. வால் மட்டும் எதற்கோ துடித்துக்கொண்டிருந்தது. பாவம், பொங்கலும் புளியோதரையும் மட்டுமே சாப்பிடும் பிராணி. ``வாடா மாப்ள!’’ (அது என்ன கணக்கோ தெரியல. ஐயருக்கு நானும் மாப்பிள்ளைதான். என் அப்பாவும் மாப்பிள்ளைதான். கிராமங்களில் ஜாதிகள் உறவுகளைத் தீர்மானிப்பதில்லை) ``என்ன இருட்டுக்குள்ள வர்ற, அப்பா எதாவது சொல்லிவிட்டாரா?’’ ``இல்ல, அண்ணாவப் பார்க்க வந்தேன்” மாமா. ``உள்ளதான் இருக்கான் போ” என்று திறந்திருந்த கதவைச் சுட்டிக்காட்டினார். கதவின் காலடியில் அகல்விளக்கு எண்ணெய்க்காகக் கண் சிமிட்டிக்கொண்டிருந்தது. ``வாடா ரெடிகுலஸ்... பரவால்லயே கரெக்டா வந்துட்டியே” என்று அறையின் மூலையில் நாற்காலியின் மீது அமர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்த சோதா அழைத்தான். நான் ``ஆமாம்” என்பதுபோல சமாளித்துச் சிரித்தேன். “வந்து என் பக்கத்தில் உட்கார்” என்று தன் இடது கையால் நாற்காலியை இரண்டு தட்டு தட்டினான். என் படபடப்பு அதிகமானது. டேபிளின் மீது திறந்திருந்த மை வாசத்தையும் பக்கத்து அறையிலிருந்து வரும் பார்வதி அம்மாளின் சோக இருமலையும் ஒருசேர கவனித்துக்கொண்டிருந்த என்னை, ``என்னடா ஒரு மாதிரியா இருக்க” என்ற சோதாவின் குரல் அரசு ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து நிகழ்காலத்துக்குக் கொண்டுவந்தது. ``ஒண்ணுமில்லையே!’’ ``சரி , நான் சொன்னதப் பத்தி யோசிச்சுப் பார்த்தியா?’’ ``பயமா இருக்குண்ணா, அதான் வேண்டாம்னு...’’ ``என்னது, வேண்டாமா?’’ என்று கோபமாய்க் கேட்டான். ``அப்போ நீ டியுஷன் போறேன்னு சொல்லிட்டு கிரிக்கெட் விளையாடப் போறதையெல்லாம் உங்கப்பாகிட்ட சொல்லிடவேண்டியதுதான்.’’ அவனது அடுத்த அஸ்திரத்தை எடுத்து விட்டான். என் பயத்தை வைத்தே என்னைப் பகடையாக மாற்ற முயன்றான். ``வேண்டாம்ணா, திருடுறது பாவம்!’’ ``திருடுறதா யாருடா சொன்னா? உபயோகமில்லாமல் சும்மா இருக்கிற பொருளை நாம பயன்படுத்துறதுல என்ன தப்புங்குற?’’ ``இல்லைதான். . .” ``பயப்படாம நான் சொல்றதைக் கவனமா கேளு” என்று, நான் உள்ளே வந்த வாசலையும், பார்வதி அம்மாளின் இருமல் சத்தத்தையும் கவனித்துவிட்டு மெதுவாய்ப் பேச ஆரம்பித்தான். ``உனக்கு நம்ம ஊர் லைப்ரரி தெரியும்ல?” ``ம் தெரியுமே’’ ``சமத்துப் பையன்” என்று கன்னத்தைக் கிள்ளிவிட்டு, ``அங்க போய் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துட்டு வரணும் அவ்ளோதான்” என்றான். என் மூளை ஞானம் வீட்டில் பாத்ரூம் எங்கே இருக்கும் என்று நினைவுகளில் படிந்திருந்த வீட்டின் `புளூ பிரின்ட்டை’ அலசியது. ``நிறைய பேர் இருப்பாங்களே, கஷ்டமாச்சே?!’’ ``ஒருத்தர் ரெண்டுபேர்தான்டா இருப்பாங்க. ஈஸிதான்.’’ ``அப்புறம் என்ன, நீயே போய் எடுத்துக்கிட்டு வரலாம்ல?’’ ``உனக்கு ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க் வேணுமா, வேண்டாமா? உனக்கு இதெல்லாம் சாதாரண விஷயம்டா, பயப்படாம பண்ணு.’’ ``பயமில்ல...’’ “அதானே, பயம்னா பைசாக்கு எவ்வளவுனு கேக்குற ஆள் ஆச்சே நீ” என்று சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் என்னை ஒப்புக்கொள்ளவைத்துவிட்ட பெருமிதம் தெரிந்தது. அது உண்மைதான். நான் தயாராகிவிட்டேன். `‘புது சைக்கிள் வந்தவுடன் எனக்கு ஒரு ரவுண்டு கொடுக்கணும் பாலா. இனிமே கிரிக்கெட் விளையாட சைக்கிளிலேயே போலாம். உன் அப்பாகிட்ட கேட்டு நல்ல பேட் வாங்கிக்கோ . நான் உனக்கு கவர் டிரைவ் ஆட கத்துத்தர்றேன். பாச்சாகிட்டகூட ஒரு பேட் இருக்கில்ல?” என்று என்னை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தான். அவனுக்கு என் ஆசைகள் முழுவதுமாய்த் தெரிந்திருந்தது. குசுகுசு குரலில், ``வர்ற சனிக்கிழமைதான் சரியான நாள், லைப்ரரி இன்சார்ஜ் சாப்பிடக் கிளம்புறப்போ, படிச்சிட்டு இருக்கவங்களையெல்லாம் கிளம்பச் சொல்லுவாங்க. அதுதான் டைம், நீ தூக்கிடு.” ``ம்’’ என்று நேர்க்கோட்டில் தலையை அசைத்தேன். ``புத்தகத்தை எப்படி வெளில எடுத்திட்டு வருவ?’’ ``முதுகுக்குப் பின்னாடி வச்சு மறைச்சுக் கொண்டுவர்றேன்.’’ ``சுத்தம். கவனமா பாரு” என்று டேபிளின் மீதிருந்த புத்தகத்தைக் கையிலெடுத்து எழுந்து நின்றான். சட்டையைத் தூக்கி வயிற்றில் சுருட்டியிருந்த வேட்டிக்குள் பாதிப் புத்தகத்தை மறைத்து, சட்டையைக் கீழே இறக்கி விட்டான். உள்ளே புத்தகம் இருப்பதற்கான அடையாளம் சுத்தமாகத் தெரியவில்லை. இது அவனது அனுபவ அறிவாகத்தான் இருக்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது. ``நல்லாப் பாத்துகிட்டியா, ஒண்ணும் குழப்பம் இல்லையே?’’ ``இல்ல. நீங்க ஏற்கெனவே இப்படிப் பண்ணியிருக்கீங்களா?’’ வேட்டிக்குள் இருந்த புத்தகத்தை வெளியே எடுத்து மூலையில் நின்றுகொண்டிருந்த அலமாரியின் கதவைத்திறந்து உள்ளே வைத்தான். ``எவ்வளவு புத்தகம்?!’’ கதவைச் சாத்திவிட்டு, ``என்ன கேட்ட?” என்றான். ``இல்ல இதுக்கு முன்னாடி இப்படி. . .’’ ``ச்சீய் ச்சீய், இல்லவே இல்ல’’ என்றான். அது பொய் என்று என் உள்மனது சொல்லியது. மணி ஒன்பதாகியிருந்தது. ``நான் வீட்டுக்குக் கிளம்புறேண்ணா, அந்தப் புத்தகம் பேரு சொல்லவே இல்லையே?’’ ``இப்பவாவது கேட்டியே, `வாடிவாசல்’. இன்னிக்கு வியாழன், இன்னும் ஒரு நாள் இருக்கு சனிக்கிழமைக்கு’’ என்று தலையைக் கோதி விட்டான். சோதாவைப் பார்க்கக் கொள்ளைக்கூட்டத் தலைவனாய்த் தெரிந்தான். கதவினருகே இருந்த விளக்கு காற்றுக்கு இரையாகியிருந்தது. ``கிளம்பிட்டியா மாப்ள?” என்றார் ஐயர். ``ஆமா மாமா.’’ ``ரோட்ல ஓரமா போகணும், சரியா?’’ ``சரி மாமா.’’ டைகர் `உர்ர்ர்’ என்பதோடு நிறுத்திக்கொண்டது. ஐயர் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார். வீட்டைக் கடக்கும்போது ``நேரங்காலம் நன்னா இல்லையேடா அம்பி” என்பது மட்டும் தெளிவாய்க் கேட்டது. அன்றிரவு என்னால் கண்ணை மூடக்கூட முடியவில்லை. அதையும் மீறி மூடினால் வாடிவாசல், கைத்தட்டல்கள், டாப்பர், சைக்கிள்... இப்படி ஒவ்வொரு கண்ணியாகச் சேர்ந்து அது ஒரு சங்கிலித்தொடராக மாறியிருந்தது. மறுநாள் பள்ளியிலும் இதே நிழலாட்டங்கள். கணக்கு வகுப்பில் ஃபார்முலா பழனியப்பன், `உருளையின் கன அளவு’ கேட்டது, நான் மோட்டுவளையைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றது, அவர் குச்சியால் என் ட்ரவுசரில் உள்ள புழுதியைப் பறக்கவிட்டது எல்லாம் எனக்குப் பெரிதாகத் தெரியவில்லை. மற்ற நாளாக இருந்திருந்தால் அன்றிரவு குப்புறப்படுத்துத்தான் தூங்கவேண்டும். என் கண்ணெதிரே ராட்டினம் சுற்றுவது போல் இருந்தது. ராட்டினத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு பெட்டியும் சைக்கிளாக, வாடிவாசலாக, கிரிக்கெட் பேட்டாகச் சுற்றியது. ஆனால், ராட்டினத்தின் மையப்புள்ளி ஃபர்ஸ்ட் ரேங்காக இருந்தது. ஆனால், சோதாவுக்கோ அது அஞ்ஞாடியாகத்தான் இருந்திருக்கும். மற்றொரு சிவராத்திரியைச் சந்தித்த பின் அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சனிக்கிழமை வந்தது. குளிக்கும்போது அரைஞாண் கயிற்றை ஒரு முறை இழுத்துப் பார்த்துக்கொண்டேன். வலுவாகத்தான் இருந்தது. நூலகத்துக்குள் நான் நுழையும்போது அவ்வளவு கூட்டமில்லை. வலது பக்கமும் இடது பக்கமும் போடப்பட்டிருந்த, இரும்புச்சட்டங்களால் ஆன அலமாரிகளில் புத்தகங்கள் நெருக்கமாக அடுக்கப்பட்டிருந்தன. சில இடங்களில் புத்தகங்களின் இடைவெளி வழியே பின்னால் இருக்கும் வெள்ளைச்சுவர் தெரிந்தது. இந்த இடைவெளியெல்லாம் சோதாவின் கைங்கர்யம் என்று தோன்றியது. அஞ்ஞாடியைத் தேடுவதற்குப் போதுமான சூரியவெளிச்சம் உள்ளே இருந்தது. நூலகத்தின் பொறுப்பாளர் நடுவே உட்கார்ந்திருந்தாள். எனக்கு அவளை நன்றாகத் தெரியும். ஒன்றிரண்டு முறை பேசியிருக்கிறேன். அவளின் பின்னால் இருந்த சுவரில் புத்தகத்தைப் பற்றிய கவிதைகள் எழுதப்பட்டிருந்தன. சோதா விதிமுறைகளைத் தெளிவாகச் சொல்லியிருந்தான். நூலகத்திற்குள் நுழைந்தவுடன் வலது பக்க அலமாரியில் ஏதாவது புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு அலமாரியை எதிர்நோக்கி உட்கார்ந்துகொள்ள வேண்டும். இதுதான் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட முதல் விதிமுறை. அடுத்து, கையிலிருக்கும் புத்தகத்தைப் படிப்பதுபோல் எதிரே நிற்கும் அலமாரியில் `அந்த’ புத்தகத்தைத் தேடவேண்டும். காணவில்லையென்றால் பொறுமையாக எழுந்து அடுத்த அலமாரியில் தேட வேண்டும். யாரிடமும் அந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றிப் பேசக்கூடாது .கண்டுபிடித்த பின்னர் யாராவது கவனிக்கிறார்களா என்று பார்க்க வேண்டும். பின் சரியான சந்தர்ப்பத்திற்காகக் காத்திருக்க வேண்டும். இது விதிமுறை இரண்டு. முதல் இரண்டையும் சரியாகச் செய்துவிட்டேன். வலது பக்க அலமாரியில் இருந்த புத்தகங்களில் என் தேடுதல் வேட்டையைக் கண்களால் ஆரம்பித்தேன். அதோ அந்த மூலையில்... .அதுதானா. . . அதுவேதான். நாஞ்சில்நாடனுக்கும், வையாபுரிப்பிள்ளைக்கும் நடுவே! மண்டைக்குள் ராட்டினம், கைத்தட்டல்கள், சைக்கிள். பொறுப்பாளரைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். மும்முரமாக பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருந்தாள். காத்திருந்தே. . . . . . . . . ன். இறுதியாக அந்த நிமிடம் வந்தது. வெளியில் யாரோ மாலதி என்று அழைக்க அவள் எழுந்து போனாள். (ஆம் அவள் பெயர் மாலதிதான். ‘வாடிவாசல்’ அவசரத்தில் மறந்துவிட்டேன். மன்னிக்கவும்!) இப்போது அறையினுள்ளே நான் மட்டும்... கண்ணெதிரே புத்தகம். மெதுவாக எழுந்து அலமாரியின் அருகே சென்றேன். கை படபடத்தது. ஊர்த் தலைவரின் உபய மின்விசிறியால் கூட என் வியர்வையைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. கைகளால் அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்துப்பார்த்தேன். கனமாக இருந்தது. பெயர் சரிதானா என்று தெளிவு செய்த பின்னர், மண்டைக்குள் சோதா ``தூக்கிடு’’ என்று உச்சஸ்தாயியில் கத்தினான். நான் வேகமாகப் புத்தகத்தை அடிவயிற்றினுள் செருகிக்கொண்டிருக்கும்போதுதான் அலமாரியின் அப்பால் இருந்த மாலதியின் ஜோடிக்கண்கள் கனல் பறக்க என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். கையும் களவுமாக, இல்லை, வயிறும் களவுமாக மாட்டிக்கொண்டேன். தொண்டை அடைத்தது. அழுகை வரும்போலிருந்தது. தொண்டைக்குள் பம்பரம் சுற்றியது. எனக்கு நேராய் வந்து நின்று, ``எத்தனை நாளாய் இந்தத் திருட்டு வேல?’’ என்றாள். ``இதுதான் ஃபர்ஸ்ட் டைம்” என்று மூளைக்குள் உதயமான வார்த்தைகள் வாயை வந்தடையவில்லை. “நட, உங்க வீட்டுக்குப் போலாம்” என்றாள். ``அக்கா ப்ளீஸ்க்கா வேண்டாம்க்கா. . .’’ ``இத இப்படியே விட்டா தப்பாகிடும். வா உங்க அப்பாகிட்ட சொல்றேன்” என்றதும் அண்டசராசரமும் அஸ்தமித்துவிட்டது. பரவாயில்லை, நான் பயந்ததுபோல் அடி விழவில்லை என்ற எண்ணம் அலையாகத் தோன்றும்போது கன்னத்தில் `பளார்’ என்று அறை விழுந்தது. கன்னத்தில் தீப்பிடித்ததுபோல் இருந்தது. நிலைதடுமாறி சுதாரிப்பதற்குள் அடுத்த கன்னத்திற்கும் தீப்பரவியது. ``இவன இப்படியே விட்டா இன்னும் திருடுவான்” என்ற சோதாவின் குரல், மயங்குவதற்கு முன் தெளிவாய்க் கேட்டது. தெளிந்து உட்காரும்போது சோதாவும் மாலதியும் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். மாலதிதான் குடிக்கத் தண்ணீர் தந்தாள். ``இப்படியா அடிக்கிறது? இங்க பாரு செவந்து போச்சு கன்னம்” என்று பச்சாதாபப்பட்டாள். ``இவன் பண்ண காரியத்துக்கு...’’ என்று பற்களை நறநறவென்று கடித்தான் அந்த உத்தமன். என் கன்னத்தைத் தடவிக்கொண்டே, ``இனிமே இப்படிப் பண்ணக்கூடாது சரியா” என்று மாலதி சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, ``வாடா போலாம் உங்க வீட்டுக்கு’’ என்று என் கையைப் பிடித்துத் தரதரவென அவன் வீட்டிற்கு இழுத்துச் சென்றான். ``கெடுத்துக் குட்டிச்சுவர் ஆக்கிட்டியே ராஸ்கல்!’’ ``அடுத்த தடவை ஒழுங்கா பண்ணிடுறேண்ணா’’ ``தொர, நீங்க பண்ணதே போதும். போய்டு!’’ ``அந்த ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க் ட்ரிக் . . .’’ ``பல்லப்பேத்துடுவேன் போய்டு. . .’’ அதன் பிறகு சோதாவிடம் அவ்வளவாக பேசவேயில்லை. என் ராட்டினம் சுக்குநூறாக உடைந்துபோனது. முதல் ரேங்க்கைச் சந்திக்காமலேயே நான் பள்ளிப்படிப்பை முடித்துவிட்டேன். அவனுக்கு பெங்களூரில் வேலை கிடைத்திருப்பதாக ஐயர் சொன்னார். கடைசியாக சோதாவை அவன் கல்யாணத்தில் பார்த்தது. மீசையை எல்லாம் வழித்துக்கொண்டு வடநாட்டுக்காரன் மாதிரி இருந்தான். அதன் பின், இதோ காரைவிட்டு இறங்கி, குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வருகிறானே இப்போதுதான் பார்க்கிறேன். நாலடி தூரத்தில் அவன் மனைவி நடந்து வந்தாள். எல்லோரையும் பார்த்து மெதுவாகத் தலையை ஆட்டினான். கண்ணாடிப்பெட்டிக்குள் கிடத்தியிருந்த பார்வதி அம்மாளைத் தரிசித்துவிட்டு ஓரமாய் ஒதுங்கி நின்றுகொண்டான். குழந்தை காரணம் புரியாமல் அழுதுகொண்டிருந்தது. ஐயர் கண்ணாடிக் குடுவையின் பக்கத்தில் குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்திருந்தார். மரணம் ஜனித்த வீடுகளில் நேரமும் மரணித்துவிடுகிறது. அம்மாளின் கடைசி ஊர்வலத்தில் , வஸ்துக்களின் துணையோடு சிலர் ஆடிக்கொண்டிருந்தனர். சோதா கயிற்றில் கட்டப்பட்டிருந்த மண்பானையைத் தூக்கிக்கொண்டு முன்னால் சென்றுகொண்டிருந்தான். சலனம் இல்லா விழிகளோடு ஐயர் நடந்து வந்தார். எல்லாம் முடிந்து வீட்டிற்குள் நுழையும்போது மணி பத்தாகிவிட்டது. ஐந்தாம் நாளே காரியம் வைத்திருந்தார் ஐயர். வெகுசிலரே வந்திருந்தனர். நானும் அப்பாவும் சென்றபோது புகை சமாச்சாரங்கள் முடிவடைந்திருந்தன. வெளியே போடப்பட்டிருந்த வாடகை சேர்களில் சோதாவும் அவன் மனைவியும் இருந்தார்கள். எங்களைப் பார்த்தவுடன் ஐயர், அப்பாவிடம் வந்து ஏதோ சொன்னார். சோதாவிற்கு எதிரே இருந்த சேரில் உட்கார்ந்துகொண்டே, ``ஏன்டா சோதா, உங்க அப்பாவையும் கூட்டிட்டுப் போயிடு பெங்களூருக்கு. ஏன் சொல்றேன்னா, இங்க ஒத்தையா கெடக்குறதுக்கு உன்கூட இருந்தா கொஞ்சம் சந்தோஷமாய் இருப்பாரு பாரு” என்றார் அப்பா. ஐயரை முறைத்துவிட்டு, பின் அப்பாவிடம் திரும்பி, ``அது சரியா வராது. வாடகை வீடு. எங்க மூணு பேருக்கே சிரமமா இருக்கு. அதோட, இவர் அங்க வந்து என்ன பண்ணப்போறார்? பேசாம இங்கயே இருக்கட்டும். அங்க அவருக்கும் கஷ்டம், எங்களுக்கும் கஷ்டம்” என்றான் கடுப்பாக. ``அதான் மாசாமாசம் பணம் அனுப்புறேன்னு சொல்றேன்ல, அப்புறம் என்னவாம் இவருக்கு?’’ ``எவ்வளவு?’’ ``2000.’’ ``போதுமா?’’ ``ஏன்? ஒரு ஆளுக்குத் தாராளம்!’’ அந்தச்சத்தம்... ஐயோ! அப்பா பல்லைக்கடிக்கிறார். சோதாவின் பின்னால் கையை மார்பின் குறுக்கே கட்டிக்கொண்டு அப்பாவைப் பார்த்து இடவலமாகத் தலையை ஆட்டினார் ஐயர். மண் தரையில் சோதாவின் மகன் விளையாடிக்கொண்டிருந்ததை அவன் கால் இடறிக் கீழே விழுந்து வீலிடும் வரை யாரும் கவனிக்கவில்லை. சோதாவும் அவன் மனைவியும் குழந்தையைத் தூக்க ஓடினார்கள். ஞானம் ஐயர் மெதுவாக அப்பாவிடம் வந்து, ``வேணாம் விட்ருங்கோ மாப்ள’’ என்றார் மெதுவாக. அவரின் குரல் உடைந்திருந்தது. ஞானம் ஐயருக்கும் அழுகை வருமா? துண்டைக் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு உள்ளே சென்றுவிட்டார். குழந்தையின் உதடெல்லாம் மண். தலையில் ஒட்டியிருந்த தூசிகளைத் தட்டிக்கொண்டே, “சே ஹலோ டு தெம்” என்றான் சோதா, குழந்தையைப் பார்த்து. “ஹலோ” என்று அழகாய் வாயைச் சுழித்தது குழந்தை. அதன் கன்னத்தைக் கிள்ளிக்கொண்டே, ``உம் பேரு என்ன?” என்றார் அப்பா. ``அபினவ்.’’ ``ஸ்கூல்ல சேர்த்திட்டியாடா சோதா?’’ ``என்ன இப்படிக் கேட்டுட்டீங்க... செகண்ட் ஸ்டாண்டர்டு போறான்.’’ ``நல்லா படிக்கணும் அபினவ், சரியா?’’ என்றார் அப்பா. குழந்தையை சோதாவிடமிருந்து வாங்கிக்கொண்டே அவன் மனைவி, ``படிப்பில அப்படியே அவங்க அப்பா மாதிரி, எப்பவும் ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க்தான்’’ என்றாள். சோதா பெருமையாய்ச் சிரித்தான். https://www.vikatan.com
  14. குடை ராட்டினம் கண்ணுக்குள் நூறு கனவு. ஒரு பார்வை ஒரு உதட்டசைவு ஒரு புன்முறுவல் அடடா.. இதைத்தான் விழியில் விழுந்து இதயம் நுழைந்து உயிரில் கலந்து என்று பாடி வைத்தார்களோ? வந்த வேலை மறந்து மீண்டும் மீண்டும் அதே தேடல்.. பார்த்த விழி பூத்திருக்க அங்கே ஒரு மௌன நாடகம் அரங்கேறியது. ஆரம்பப் பாடசாலையை முடித்து இன்று உயர்தர பாடசாலையில் சேர்வதற்காக வந்திருக்கும் பல்லின மாணவர்களின் கூட்டம் அழகிய மலர்த்தோட்டம். இத்தனைபேர் நடுவில் அவள் மட்டும்..... என்ன இது... பார்வையை எங்கும் அலைமோத விடாமல் ஒரே இடத்தையே காந்தமாய் கட்டிப்போட்டது பதினாறின் பருவங்கள் உள்ளுக்குள் உமிழ்ந்து உடலெங்கும் மின்சாரம் பாய்ச்ச.... அவளுக்குள்ளும் அதே நிலைதானோ? அவளது பார்வையும்; அடிக்கொரு தடவை மின்வெட்டி மீண்டது. பாடசாலை ஆரம்ப முதல்நாள். வகுப்பறைக்குள் நுழைந்ததும் அவர்களாகவே பக்கத்து பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டனர். படிப்பில் அதி சுட்டியான பிறேம் அது முதல் படிப்பில் அதிக கவனம் செலுத்த முடியாதபடி காதல் அந்த இரு இளம் உள்ளங்களையும் ஆட்சி செய்ய.... அங்கு கல்வி பின்தள்ளப்பட்டு காதல் முன் வைக்கப்பட்டது. இரவு பகலாக கைத்தொலைபேசியுடனேயே காலம் நகர்ந்;தது. அபிநயாவும் பிறேமும் காதல் வானில் சிறகடிக்க சுற்றியுள்ள உறவுகளோ உலகமோ அவர்களுக்கு துச்சமாகியது. எங்கேயும் காதல் எதிலும் காதல் என்ற உலகத்தில் அவர்களைத் தவிர யாருமில்லை. இருவர் வீட்டிலும் விடயம் தெரிந்து எல்லைகள் போடப்பட்டு அறிவுரைகள் கூறப்பட்டு எதுவுமே அவர்களிடம் எடுபடவில்லை. அவர்களது நண்பர்குழாம் அவர்கள் காதலுக்கு வெற்றிக்கொடி கட்ட காலமும் கை கொடுக்க பதினெட்டு வயதை எட்டியதும் பதிவுத் திருமணம் செய்து தம் காதல் வாழ்வை ஆரம்பித்தனர். அதன்பின்தான் அவர்களுக்கு உண்மையான யதார்த்த வாழ்க்கை புரியத் தொடங்கியது. இருவரும் மேற்படிப்பைத் தொடராததினால் நிரந்தரமான தரமான தொழில் தேட சிரமம் வருமானம் குறைவு செலவு அதிகம் வாழ்க்கையின் மேடு பள்ளங்கள் முதிர்வடையாத மனநிலை இளமையின் எதிர்காலக் கனவுகளில் ஏறுமாறான எதிர்பார்ப்புகள் யார் யாருக்கு விட்டுக்கொடுப்பது யார் யாரை அனுசரித்துப் போவது யார் யாரை திருப்திப் படுத்துவது யார் யாருக்கு உண்மையாக இருப்பது யாருடைய அன்பு அதிகமானது யாருடைய அன்பளிப்பு பெறுமதியானது யார் தமது நேரத்தை அதிகமாக குடும்பத்திற்காகச் செலவழிப்பது தாய்மை அடைந்திருந்த அவள் அவனது அண்மையை அருகாமையை பராமரிப்பை அதிகம் விரும்பினாள். அவனோ குடு;ம்பச் சுமையை சமாளிக்க பெரும் பாடுபட்டான் பிறேம் தன் நண்பர்களுடன் வெளியே செல்வதை அபிநயா அறவே வெறுத்தாள் முன்பு போல் விதவிதமான உடை அணியவோ விதவிதமாக றெஸ்ரோரண்டில் சாப்பிடவோ நேரம் அரிதாகியது காதலித்தபோது தன்னைத் தாங்கியவன் கல்யாணத்தின் பின் தன்னை உதாசீனம் செய்வதான உணர்வு காதலித்தபோது விதவிதமான பரிசளித்தவன் கல்யாணத்தின்பின் தன்னை மறந்து விட்டதாக மனதுக்குள் குறுகுறுப்பு காதலித்தபோது பிரியாய் நடந்தவன் இப்போ தன்னைப் பிரிந்து நடப்பதாய் மனதுக்குள் வெறுமை காதலித்தபோது கொஞ்சிக் கொஞ்சிப் பேசியவன் இப்போ கடமைக்காகப் பேசுவதாய் ஏக்கம் காதலித்தபோது தினமும் பரிசாக வாங்கிக் குவித்தவன் இப்பொழுது பரிசு தருவது காதலர் தினத்துக்கு மட்டு;தான் மனமே வெறுமையாகி விட்டதுபோன்ற உணர்வில் தவித்தாள் அபிநயா. வயிற்றினுள் குழந்தை உதைப்பதுகூட அவன் தன்னை அடிப்பதுபோல மனதுக்குள் மாயத் தோற்றம் பிறேமின் மனநிலையும் அதேதான் அபிநயாவின் மின்னல் வெட்டிய பார்வையில் வெறுமை கவர்ச்சி காட்டிய இதழ்களில் கயமை தேன் சொட்டிய அவளது வார்த்தைகளில் கசப்பு காதல் பொழிந்த அவர்களது கைத்தொலைபேசி அடிக்கடி கடும் சொற்களை மட்டுமே தாங்கி கிணுகிணுத்தது. இருவரின் நெருக்கமும் நாளுக்கு நாள் விரிவடைந்து ...... சில சமயங்களில் ஒட்டியும் பல சமயங்களில் ஒட்டாமலும் ஏனோ தானோ என்று வாழ்க்கை ஒரு கண்ணாமூச்சி விளையாட்டாக..... காதலும் கடந்து போகும் என்று இதைத்தான் சொன்னார்களோ.... அனுபவ எழுத்தாணி கொண்டு எழுதி முடிக்கும் புத்தகம் வாழ்க்கை இதில் இவர்கள் எழுதுவது எத்தனை பக்கங்களோ? -x-x-
  15. ஓனர்

    ஓனர் - சிறுகதை சிறுகதை: கு.ஜெயச்சந்திர ஹாஷ்மி, ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் ‘`விகடனுக்கு ஒரு கதை அனுப்பணும்’’ ‘`சூப்பர்டா… எப்பக்குள்ள அனுப்பச் சொல்லிக் கேட்ருக்காங்க?’’ இன்றுவரை அவன் அந்தக் கேள்வியை சீரியசாகக் கேட்டானா இல்லை கிண்டலுக்காகக் கேட்டானா என்று தெரியவில்லை. செய்யும் வேலையில் அவ்வப்போது சிற்சில சாதனைகள் செய்துவந்தாலும், அதற்கான பாராட்டுகள், அங்கீகாரங்கள், கைத்தட்டல்கள் கிடைக்கப்பெற்றாலும், இந்த ஆசை மட்டும் தீரவே இல்லை. ஆனந்த விகடனுக்கு ஒரு கதை அனுப்பணும். இதில் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கவனிக்க வேண்டும். கதை விகடனில் பிரசுரமாக வேண்டும் என்பதைப் பற்றி அதிகம் சிந்தித்ததில்லை. முதலில் விகடனுக்கு அனுப்ப ஒரு கதை எழுத வேண்டும். இதுதான் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ‘`செமடா. சீக்கிரம் அனுப்பு. செலக்ட் ஆச்சுனா கெத்துதான். அந்த மேட்டரை ஸ்டேட்டஸா போட்டேனு வை, லைக்ஸ் பிச்சுக்கும். அதுக்கப்புறமா ஒரு ரெண்டுமூணு நாள் கழிச்சு புரொஃபைல் பிக்சர் மாத்து. வரலாறு காணாத லைக்ஸ் கிடைக்கும்.’’ இவனுக்குக் கதையைவிட அதுகுறித்த ஃபேஸ்புக் வரவேற்பில்தான் கவனம். யாருக்கு இல்லை? ஆனால், இவன் சொல்லும் கணக்கும் நிஜம்தான். ஃபேஸ்புக்கைப் பற்றிய இவனது கணிப்புகள் பெரும்பாலும் சரியாகவே இருக்கும். எந்தப் போஸ்ட்டை, எந்தப் படத்தை, எந்த நேரத்தில் போட்டால் அதற்கு வரவேற்பு அதிகமாகக் கிடைக்கும் என்பது இவனுக்கு அத்துப்படி. சரி கதைக்கு வருவோம். எப்படி எழுதினால் சரியாக இருக்கும் என்ற குழப்பத்தில் சில முக்கியமான கதைகளைக் கட்டாயத்தின் பேரில் வாசித்தேன். இப்படித்தான் என்றில்லாமல், எப்படியிருந்தாலும், நன்றாக இருந்தால்தான் அந்தக் கதை எந்தப் பத்திரிகையிலும் பிரசுரமாகியிருக்கிறது என்ற முடிவுக்கு வந்தபின், கதை எழுதுவதற்கான ஆரம்பக்கட்டப் பணிகளில் இறங்கினேன். முதலில், நாலைந்து வலுவான வாக்கியங்களை எழுதத் துவங்கினேன். ‘அந்தி சாயும் வேளையில், மஞ்சள் வானின் கீழ், முகத்தில் மென்சோகம் ஏந்தியபடி, வாசற்படி ஓரம் காத்திருந்தாள்.’’ அடடா… உரைநடைக் கவிதை! இந்த வாக்கியத்தை எழுதி முடித்தபின், கிட்டத்தட்ட இலக்கியவாதி ஆகிவிட்டதைப் போன்ற ஓர் உணர்வு. என்ன அருமையான நடை, எத்தனை அழகான வார்த்தைத் தேர்ந்தெடுப்பு, என்ன மாதிரியான ஓர் உணர்வுக்கலவை என்று இன்னும் பிரசுரமாகாத அந்த வாக்கியத்தையே படித்துப் படித்துப் பூரிப்படைந்தேன். ‘அவள் சொன்ன வார்த்தை, அவனின் ஆழ் மனத்தினுள் ஆழப் புகுந்து, தீராத ஆசையின் மேல் ஒரு சிறு கல்லெறிந்து போனது.’ இது அடுத்த வாக்கியம். இந்தக் கட்டத்தில், நான் ஓர் இலக்கியவாதி ஆகிவிட்டிருந்தேன். ‘கடந்து வந்த பாதைகளில் தென்பட்ட அத்தனை முட்களையும், குத்திய அத்தனை சொற்களையும் ஆற்ற வல்லது அந்த ஒரு நிமிட வாஞ்சை.’ இதை ஏன் விகடனுக்கு அனுப்ப வேண்டும்? புக்கர் போன்ற போட்டிகளுக்கே அனுப்பலாம் என்ற கர்வம் வந்துவிட்டது. ‘ஞாபக அடுக்குகளில் படுத்துப் புரளும் போதெல்லாம், நெருஞ்சி முள்ளாய்க் குத்துகிறது கடந்த காலக் கசப்புகள்.’ புக்கரைத் தாண்டிய விருது என்ன? இப்படி வாக்கியங்களை வடிவமைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, இன்னொரு நண்பனைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. ‘என்ன கதைடா எழுதுற?’ ‘விகடனுக்குக் கதை எழுதறேன்டா’ ‘அதுசரிடா… என்ன கதை எழுதுற... என்ன மேட்டரு?’ ஒரு கணம் ஆடித்தான் போனேன். இவனுக்கு என்ன பதில் சொல்ல. இந்த வாக்கியங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் உணர்வெழுச்சியை உணர்ந்துகொள்ளும் அளவிற்கு இவனுக்கு இலக்கியம் தெரியுமா? இல்லை, இது ஏற்படுத்தும் அலாதி அனுபவத்தை உணர்ந்துகொள்ளும் அளவிற்கு இவன் வாழ்க்கையைப் படித்திருக்கிறானா? இல்லை. இல்லவே இல்லை. ஒரு சிறு புன்சிரிப்புடன் அவனை வழியனுப்பி வைத்தேன். ஆனால் அவன் விட்டுச் சென்ற கேள்வியின் எச்சம் இன்னும் எஞ்சியிருந்தது. (அட…இன்னொரு வாக்கியம்!) கதை. நாம் என்ன கதை எழுதப் போகிறோம். இந்த அத்தனை அற்புதமான வாக்கியங்களையும் இணைக்கப் போகும் அந்தக் கதை எங்கே கிடைக்கப்போகிறது. இந்த வாக்கியங்களைத் தாங்கிக்கொள்ளும் அளவிற்கு அந்தக் கதைக்கு வலுவிருக்குமா, இந்தளவிற்கு அந்தக் கதைக்கு இலக்கியச் செறிவு இருக்குமா தெரியவில்லை. ஆனாலும் அவசரத் தேவை, ஒரு கதை. ‘கதை நம்மைச் சுற்றி இருக்கிறது. கடந்து போகும் மனிதர்களிடம் இருக்கிறது. பார்க்கும் உலகத்தில் இருக்கிறது’ என்று என்றோ சக இலக்கியவாதி ஒருவர் எழுதியதைப் படித்தது நினைவுக்கு வந்தது. கதை தேடும் படலம் துவங்கியது. சுற்றி நடக்கும் அத்தனையையும் கூர்மையாகப் பார்த்தேன். பிறர் வித்தியாசமாகப் பார்க்கிறார்கள் என்ற பிரக்ஞையற்று, செய்யும் செயலில் அவ்வளவு தீர்க்கமாக இருந்தேன். காலையில் டீ போடும் மாஸ்டரிலிருந்து, பெட்ரோல் போடும் பையனிலிருந்து, தண்ணீர் போடும் சிறுவனிலிருந்து, சாப்பாடு பரிமாறும் பெரியவரிலிருந்து, போண்டா புரட்டும் ஆளிலிருந்து, மாவுப் பாக்கெட் கட்டும் பெண்ணிலிருந்து என எதுவும், எதுவும் என் பார்வைக்குத் தப்பவில்லை. சொல்லப்போனால், அன்றிலிருந்து நான் வாழ வில்லை. என் வாழ்வை ஆவணப்படுத்திக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு நாளில் எத்தனை நிகழ்வுகள். டீ மாஸ்டரின் ஒருநாள் எனக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை. இயந்திரம் போல் இயங்கிக்கொண்டிருந்தார். சார்லி சாப்ளின் ஞாபகம்தான் வந்தது. போண்டா போடுபவன் மாவு பிசைகையில், அவ்வளவு நெற்றிவியர்வையையும் கலந்து பிசைந்ததைப் பார்த்தபின் அந்தக் கடையில் போண்டா சாப்பிடுவதை நிறுத்தினேன். தண்ணீர் போடும் சிறுவன், வேறு இரண்டு மூன்று இடங்களிலும் வேலை செய்கிறான். சொல்லப்போனால் என்னைவிட அதிகமாகவே சம்பாதிக்கிறான். அதற்குமேல் அவனைத் தொடர என் ஈகோ அனுமதிக்கவில்லை. மாவுப் பாக்கெட் விற்கும் அக்காவைப் பின்தொடரப் போய், அவளின் சராசரி ஆணாதிக்கக் கணவனின் சந்தேகப்பார்வைக்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டபின் இந்தத் தேடுதல் படலத்தை நிறுத்தினேன். யதார்த்தத்தில் இந்த முறை அவ்வளவு உசிதமாக இல்லை. எல்லா மனிதர்களும் கதைசொல்லிகள்தானே. நேராக அவர்களிடமே கதையைக் கேட்டுவிடலாம் என்ற முடிவுக்கு வந்தேன். பக்கத்து வீட்டில் தங்கியிருக்கும் பெருமாள் அண்ணன்தான் முதல் போணி. ‘‘அண்ணே, சொல்லுங்கண்ணே… உங்க கதை என்னண்ணே?” ``என் கதையா… அது எதுக்கு உனக்கு?” ``கதை எழுதப் போறேண்ணே… உங்க கதை, கதையா வர்றது எவ்ளோ பெரிய விஷயம்.’’ ‘`ஒரு மசிரும் வேணாம். மூடிட்டு போய்ப் பொழப்பப் பாரு. இவரு கதை எழுதறதுக்கு நாங்க பழசக் கிளறி அழணுமோ? டிவில இருந்துதான் முன்னாடி இப்படி சொந்தக் கதையச் சொல்லி அழறதுக்கு ஆள் எடுக்க வந்தானுங்க. இப்ப இவனுங்களும் ஆரம்பிச்சுட்டானுங்க போல’’ என்று திட்டியபடி சென்றார். அவரிடமிருந்து இதை நான் சத்தியமாக எதிர்பார்க்க வில்லை. அன்றிலிருந்து அவர் கதையை நான் எட்டிக்கூடப் பார்க்கவில்லை. என்ன மாதிரியான சமூகத்தில் வாழ்கிறோம் நாம்? அதன்பின், ரோட்டில் வடை விற்கும் ரோசி அக்கா, பட்டாசு விற்கும் பாலு அண்ணன், குடித்தபடி நியாயம் பேசும் லதா அக்கா, இரவு ஆட்டோ ஓட்டும் ஆறுமுகம் அண்ணன், பணத்திற்காகப் பெண்களைக் கூட்டிக்கொடுக்கும் பிச்சைமுத்து என என் வாழ்விலும் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று சல்லடை போட்டுத் தேடிவிட்டேன். இல்லை. இல்லவே இல்லை. எந்தத் தனித்துவத்துடனும் எவருமே என் வாழ்வில் இல்லையா? அப்படித் தெரிந்த ஒன்றிருவரும்கூட, நான் போய் பேச அமர்ந்தால், மிகவும் மேலோட்டமாக அன்றாட விஷயங்களைப் பேசி உடனே அனுப்பிவிடுகின்றனர். என்னை, அவர்களுள் ஒருவன், ஒரு கதைசொல்லி, ஓர் ஆவணப்படுத்தி (?) என்று புரிய வைக்க என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. எனக்குத் தேவை வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்கும் அவர்களின் கதைதானே. இப்படி ஒருநாள், சேர்ந்திருந்த குறிப்புகளை அலசிக் கொண்டிருந்தபோதுதான் அந்த வார்த்தையை மீண்டும் எதிர்கொண்டேன். ‘`என்ன ஓனரு… ஊர்ப்பக்கம் ஆளே காணோம். இங்கயே செட்டில் ஆய்ட்டியோ?’’ திரும்பினால், வாசற்கதவில் மாரி அண்ணன் (மகிழ வேண்டாம். மாரி அண்ணனிடம் எந்தக் கதையும் இல்லை). சிரிப்பு, வரவேற்பு, குளிக்க சுடுதண்ணி, ஊர்க்கதைகள், 4 இட்லி, ஒரு டீ, கொஞ்சம் புரணி, அரைப் பாக்கெட் சிகரெட், தண்ணி பாட்டில், டாட்டா. மாரி அண்ணன் ஊருக்குக் கிளம்பியபின் மீண்டும் அந்த வார்த்தையைக் கண்மூடி அசைபோட்டேன். ஓனர். வாழ்க்கையில் நாம் எத்தனை ஓனர்களைச் சந்திக்கிறோம். வீட்டு ஓனர், கடை ஓனர், மில் ஓனர், ஆபீஸ் ஓனர் என்று எத்தனையோ ஓனர்களைச் சந்தித்தாலும், எந்த ஓனரையும் நமக்கு ஏன் பெரிதாகப் பிடிப்பதில்லை? நம்மைவிட அதிகமான பணம், இடம், வீடு, தொழில், சம்பாத்தியம் போன்ற ஏதோவொன்றை வைத்திருப்பதால்தான் ஓனர்களை நமக்குப் பிடிப்பதில்லையோ? ஆனால், நான் அப்படிப்பட்ட ஓனர் இல்லை. ஆமாம், நானும் ஒரு ஓனர்தான். அப்போது எனக்கென்று எதுவும் சொந்தமாக இல்லை. ஆனாலும் நான் ஓனர்தான். நான் ஓனரான வரலாறு சுவாரஸ்யமானது. சின்னதுதான்! ஊரில் அப்பா கடை ஒன்றை வைத்திருந்தார். ஐந்து பக்கமும் மரத்தட்டிகளைக் கொண்டு கட்டிய ஒரு கடை. உள்ளேயும் மர அடுக்குகள் தான். பின்னால் ஒரு பெரிய மரத்தட்டி இருக்கும். வலது பக்கம் ஒன்று. இடது பக்கம் ஒன்று. மேலே இருக்கும் மரத்தட்டியில் பல பொருள்கள் தொங்க விடப்பட்டிருக்கும். அப்பா அமர்ந்திருக்கும் இடம் மட்டும் சிமென்ட்டால் கட்டப்பட்டிருக்கும். கடையின் முன்பக்கத்தில் ஒரு தட்டி. கடையில் ஒரு பக்கம் அரிசி, பருப்பு என மளிகைச் சாமான்கள் நிறைந்திருக்கும். அது மளிகைக் கடை. கடையின் வலதுபக்கம், இன்னொரு தட்டியை நிமிர்த்தி வைத்து, பீரோ போல் சுற்றிலும் மூடப்பட்டு அதில் ஜவுளிக் கடை வீற்றிருக்கும். ஜவுளி என்பதால் அந்தத் தட்டி மட்டும் கண்ணாடியால் மூடப்பட்டிருக்கும். அந்தப் பெரிய தட்டியில் 50, 60 துணிகள் இருக்கும். ஒரே இடத்தில் இரண்டு கடைகள். இப்போது அதுபோன்ற கடைகளைப் பார்க்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால், அப்போது ஊர்ப்பக்கம் இதுபோன்ற கடைகள் நிறைய இருந்தன. எங்கள் ஊரில் எங்கள் கடை மிகவும் ஃபேமஸ். அர்ச்சுனன் கடை என்றால் மக்களுக்கு அலாதி பிரியம். அப்பா ராசியானவர் என்ற பேச்சு அதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். மூன்று தெருக்கள் சந்திக்கும் முக்கில் இருக்கும் கடை அது. அத்தனை தெருக்களுக்குமான அடையாளமும் எங்கள் கடைதான். கல்யாணத்துக்கோ காதுகுத்துக்கோ, மளிகைச் சாமானோ துணிமணியோ எடுக்கும்போது, ‘என்ன அர்ச்சுனா சும்மா குடுக்கற. ஒரு வார்த்தை வாழ்த்திட்டுக் கொடு’ என்று ஆசையாகக் கேட்பார்கள். அப்பாவும் சிரித்தபடி, ‘நான் வாழ்த்த என்ன இருக்கு. உன் புள்ள எட்டூரு வியக்குற மாதிரி வாழும் பாரு’ என்று வாழ்த்திக் கொடுப்பார். அப்பா மனதார வாழ்த்திக் கொடுப்பாரா இல்லை வியாபாரத்துக்காக வாழ்த்திக் கொடுப்பாரா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், அவர் வாழ்த்தை எங்கள் ஊர் பெரிதாக நினைத்தது. சொன்னாற்போல் அந்தப் பிள்ளைகளும் ஊர் மெச்சும்படி வாழவே, கடைக்கு நல்ல வியாபாரம் ஆனது. நல்ல நாளைவிட ஊரில் எழவு விழுந்த நாளில் வியாபாரம் இன்னும் ஜோராக நடக்கும். அப்பா மல்லுத்துணிகளைத் தயாராக வைத்திருப்பார். வந்திருப்பவர்கள் முகம் இறுக்கமாக இருந்தாலும், துணி வாங்குகையில் ஓர் ஆர்வம் ஒளிந்திருப்பதை நான் கண்டிருக்கிறேன். அப்பா ஆறடி இருப்பார். நன்றாக முறுக்கிய - அதை முறுக்கிய என்றுகூடச் சொல்ல முடியாது - மேல்நோக்கி வளைத்துவிடப்பட்ட மீசை. சரியான உடல்கட்டு. தனியாக உடற்பயிற்சி எல்லாம் கிடையாது. கடை வேலைகள்தான். வீட்டில் இருக்கும்போது வீட்டு வேலைகள் அத்தனையும் இழுத்துப் போட்டுச் செய்வார். உடல் கட்டுமஸ்தாக இருந்தாலும் அப்பாவுக்கு உடம்புக்கு ஏற்றாற்போல் தொப்பையும் இருக்கும். வெளியே இருந்து பார்த்தால் தெரியாது. சட்டையை அவிழ்த்தால்தான் தெரியும். இரவில் படுக்கும்போது, அந்தத் தொப்பைக்கும் மார்புக்கும் இடைப்பட்ட கதகதப்பான வெளியில் நான் நிம்மதியாக உறங்குவேன். இதற்காகவே அப்பாவிடம்தான் தூங்குவேன். எல்லோரையும்போல அப்பாவுக்கும் ஒரு குறை இருந்தது. அப்பா கூத்தியாள் வைத்திருந்தார். இது ஊருக்குள் அரசல் புரசலாக அல்ல, வலுவாகவே தெரியும். அப்பாவும் அதை மறைக்க நினைக்கவில்லை. தனக்கு இப்படியொரு உறவு இருக்கிறது என்று வீட்டில் சொன்னதே அப்பாதான். அம்மாவுக்கு அழுவதைத் தவிர எதுவும் தோன்றவில்லை. மூன்று நாள் அழுதுகொண்டே இருந்தாள். அதன்பின் அப்பாவுக்கு எப்போதும்போல் ஊழியம் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டாள். அதற்குப் பின்னும் கூட அம்மாவுக்கும் அப்பாவின் மீதான அன்பும் மரியாதையும் குறைந்ததுபோல் தெரியவில்லை. ஊரிலும் அப்பாவின் மீதான மரியாதையும் ராசியும் குறையவில்லை. சொல்லப்போனால், சிலர் அவரைப் பொறாமையுடன் பார்த்திருக்கின்றனர். இதேபோல் ஒரு விஷயத்தை அம்மா செய்திருந்தால் அதை அப்பா எப்படி எதிர்கொண்டிருப்பார் என்று இப்போது யோசித்துப் பார்க்கத் தோன்றுகிறது. ஊரில் என்னைக் கடைக்காரர் மகன், அர்ச்சுனன் பையன் என்று வெவ்வேறு பெயர்களில் அழைப்பார்கள். ஒருநாள், என் வயது நண்பர்கள் ஐந்தாறு பேர் சேர்ந்து, ஒரு நண்பன் வீட்டுக் கொல்லைப்புறத்தில், தும்பை மரத்தின் கீழ் அமர்ந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தோம். அந்த விளையாட்டு போரடிக்கவே வேறு விளையாட்டிற்குத் தாவ எண்ணி, என்ன விளையாடலாம் என்ற சிந்தனையில் இருந்தபோது, மணியன் சொன்ன ‘டாக்டர் விளையாட்டு’ ஒருமனதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. பெரிய சிக்கலான விளையாட்டெல்லாம் கிடையாது. ஒருவன் டாக்டர். மற்ற அனைவரும் பேஷன்ட்டுகள். ஒவ்வொரு வராக வந்து ஒவ்வொரு குறையாகச் சொல்ல வேண்டும். அவன் அதற்கேற்றாற்போல், துண்டுப் பேப்பரில் ஏதோ எழுதித் தருவான். அதைப் பக்கத்திலிருக்கும் கம்பவுண்டரிடம் காட்டி, அவன் தரும் உதிர்ந்த பூ மாத்திரைகளை வாங்கி வர வேண்டும். சில சமயம் ஊசியும் உண்டு. இப்போது யோசித்தால், சுவாரசிய மற்றதாய்த் தோன்றும் இந்த விளையாட்டை, அப்போது வெகு சுவாரசியமாக்கியது எதுவோ தெரியவில்லை. ஆனால், இதுபோன்ற விளையாட்டுகளை ரசிக்க மனமில்லாமல் ஒதுக்கியபிறகுதான் வாழ்க்கையே சிக்கலாகிப்போனதுபோல் இருக்கிறது. இப்போது விளையாட்டுக்கு வருவோம். வருபவர்களிடம் பேர் என்ன, என்ன வேலை பார்க்கிறீர்கள் என்று கேட்பார் டாக்டர். இன்ஜினீயர் மணியன், மேஸ்திரி பாபு, ட்ரெயின் டிரைவர் அப்துல், வாத்தியார் ரகு ஆகியோருக்குப் பிறகு வயிற்று வலியுடன் நான் உள்ளே சென்றேன். அமரச் சொன்ன டாக்டர் என் பெயரைக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு, ‘`என்ன வேலை செய்றீங்க?’’ என்று கேட்டார். `‘நான் மளிகைக் கடை ஓனரா இருக்கேன்’’ என்று வயிற்றில் கை வைத்துக்கொண்டு சொன்னேன். டாக்டர் சடுதியில் சிரிக்கத் தொடங்கினான். என்னவென்று புரியாமல் நான் பார்க்க, ‘`பெரிய இந்தக் கடை…ஓனராம்ல... தம்மாத்துண்டு பெட்டிக் கடை...அதுக்கு இவரு ஓனராம் ஓனரு’’ என்று அவன் சொல்ல, மற்றவர்களும் அவனுடன் சேர்ந்து சிரிக்கத் தொடங்கினர். எல்லோரும் சிரிக்கச் சிரிக்க எனக்கு அது என் அப்பாவையே கேவலப்படுத்தியது போலிருந்தது. மேற்கொண்டு அங்கே இருக்கப் பிடிக்காமல், வயிற்று வலியை மறந்து வீட்டுக்கு ஓடி வந்துவிட்டேன். ‘`சாப்பாடு வைக்கட்டுமாடா?’’ அம்மாவுக்கு பதில் சொல்லாமல் உம்மென்று கொல்லையில் உட்கார்ந்திருந்தேன். ‘`டேய்… உன்னைத்தான்டா… சாப்பாடு வைக்கட்டா’’ ‘`என்னை ஓனர்னு கூப்பிட்டாதான் நான் சாப்பிடுவேன்.’’ அம்மா சிரித்தது மேலும் கோபப்படுத்தியது. அப்பாவின் அறைக்குள் சென்று கதவைத் தாழிட்டுக்கொண்டேன். கோபத்தோடேயே தூங்கிவிட்டேன். கதவு தட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்த சத்தம் கேட்டு முழித்தேன். எழுந்து அமைதியாகக் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தேன். கதவு மேலும் இரண்டு மூன்று முறை தட்டப்பட்டது. பின் எந்தச் சத்தமும் இல்லை. அதற்குப் பின் சில விநாடிகள் கழித்து அப்பாவின் குரல் கணீரெனக் கேட்டது. ‘`டேய் ஓனரு… வெளிய வாடா’’ சந்தோஷமா, பயமா, எதுவென்று தெரியவில்லை. வேகமாகப் போய் கதவைத் திறந்தேன். என்னையே உற்றுப் பார்த்தபடி அப்பா நின்றுகொண்டிருந்தார். பின்னால் அம்மா, பாட்டி எல்லாம். ‘`வாங்க ஓனரு… வந்து சாப்புடுங்க.’’ அன்றைக்கு அப்பாவே ஊட்டி விட்டார். என்ன சாப்பாடு என்று தெரியாமல் சாப்பிட்டேன். சாப்பிட்டு வாய் துடைத்து விட்டதும், `‘இனிமே எல்லோரும் அவனை ஓனருன்னுதான் கூப்டணும்’’ என்று பொத்தாம்பொதுவாகச் சொல்லிவிட்டு அப்பா கடைக்குச் சென்றுவிட்டார். ஏன் எதற்கு என்று எதையும் அப்பா கேட்கவில்லை. ஆனால், அதிலிருந்து வீட்டில் எல்லோரும் என்னை ஓனர் என்றுதான் கூப்பிட்டனர். அவர்கள் அதைப் பட்டப்பெயரைப்போல் சிரித்துச் சிரித்துக் கூப்பிட்டாலும் எனக்கு அது ஒரு பெரிய பெருமிதத்தைக் கொடுத்தது. நாளாக நாளாக, சிரிக்காமலேயே அந்தப் பெயரைப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்துவிட்டனர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாமா, அத்தை, சித்தப்பா, சித்தப்பா பையன்கள், பிறகு பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் என்று தொடங்கி ஊரில் என்னைப் பார்க்கும் அனைவரும் ‘`ஓனர் ஓனர்’’ என்றே கூப்பிட ஆரம்பித்தனர். பட்டப்பெயரைப்போல் வேகமாய்ப் பரவும் விஷயம் ஊரில் எதுவுமில்லை. அடுத்து வந்த நாள்களில் நான் முழுமையாக அனைவருக்கும் ஓனராகிப்போனேன். கடையில் அப்பா இருந்தாலும்கூட, ‘`இன்னைக்கு வெங்காயம் என்ன வெல ஓனரே’’ என்று என்னிடம் கேட்க ஆரம்பித்தார்கள். அப்பாவும் சிரித்தபடியே பதில் சொல்லி வியாபாரம் செய்வார். நான் ஓனரான கொஞ்ச நாள்களில், கடையில் வாசல் தட்டியின் மேல், ஒரு பெரிய மரப்பலகையைப் போட்டு, அதன் மேல்பகுதியில் எட்டாகப் பிரித்து, அதில் காய்கறியை வைத்து விற்க ஆரம்பித்தார் அப்பா. உள்ளே அரிசி, பருப்பு போன்றவை இருக்கும். ஜவுளிக் கடையில் எந்த மாற்றமும் செய்யப்படவில்லை. தம்மாத்துண்டுக் கடை என்று ஏளனம் பேசிய அந்த டாக்டரைப் பார்த்து ‘`இப்ப பாருடா என் கடைய’’ என்று சொல்லவேண்டும்போல் இருந்தது. அந்தக் கடைக்குப் பெயரெல்லாம் எதுவும் இல்லை. ஆனால், அப்பா அந்தக் கடையை மிகவும் நேசித்தார் என்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்தது. காலையில் நாலரை மணிக்கு எழுந்து, பெரிய மார்க்கெட்டுக்குச் சென்று காய்கறிகள் வாங்கி வந்து, வீட்டிலிருந்து தேவையான ஜவுளியை எடுத்துக்கொண்டு கடைக்குச் செல்வார். கடையை தினமும் கூட்டிப் பெருக்கி, இரண்டடி தள்ளியிருந்து அழகு பார்த்த பின்தான் உள்ளே செல்வார். கடையில் ஒரு சின்ன தூசு கூட இருக்காது. அவ்வளவு சுத்தமாக வைத்திருப்பார். கடைக்கு வாங்கும் ஒவ்வொரு பொருளையும் அப்பா பார்த்துப் பார்த்து வாங்குவார். தக்காளியோ வேறு ஏதோ காய்கறியோ கொஞ்சம் கெட்டிருந்தாலும் வாங்க மாட்டார். ‘`அட பத்தோடு ஒண்ணு. தள்ளி விடு அர்ச்சுனா’’ என்பவர்களிடம் ‘`எனக்கு ஒம்போது விக்குற லாபம் போதுண்ணே’’ என்றுவிடுவார். கடையின் மீதும் கடைக்கு வருபவர்கள் மீதும் அப்பாவுக்கு அவ்வளவு பிரியம். ஒரு நெருக்கடியான சமயத்தில், அந்தக் கடையைக் கைமாத்திவிடலாமா என்று வேறு வழியே இல்லாமல் அம்மா கேட்டதற்காக, மூன்று நாள் அம்மாவோடு அப்பா பேசவில்லை. கடையையும் மூன்று நாளாகத் திறக்கவில்லை. எப்படியோ அந்தப் பணத்தை அப்பா ஏற்பாடு செய்துகொடுத்தபின், ஒருநாள் அப்பாவுக்கு முன் எழுந்துபோய் அம்மா கடையைக் கூட்டிப் பெருக்கி சுத்தப்படுத்தி வைத்திருந்தாள். அதற்குப் பின்தான் அப்பா முகத்தில் சிரிப்பு வந்தது. அம்மா எவ்வளவுதான் சொன்னாலும், கடையில் அக்கௌன்ட் வைத்திருந்து பணம் தராதவர்களிடம் அப்பா, பணத்தைச் சீக்கிரம் தருமாறு கேட்டதில்லை. `‘அவங் கஷ்டத்துல இன்னொன்ன சேக்கச் சொல்றியா’’ என்றவாறு அதைத் தவிர்த்துவிடுவார். என்றைக்காவது ஒருநாள் பெரிய மார்க்கெட்டுக்கு என்னையும் கூட்டிப் போவார். சைக்கிளின் முன் கம்பியில் அமர்ந்துகொண்டு சில்லென்ற காற்று முகத்தில் பட, வேகமான அந்தப் பயண சுகத்தை இன்றுவரை வேறெந்த வாகனத்திலும் அனுபவிக்கவில்லை. அப்பாவுக்கு என் மேல் அவ்வளவு பிரியம். ஒருநாள், நண்பன் வீட்டில் ஏதோவொரு விளையாட்டுப் பொருளைப் பார்த்து அதை அம்மாவிடம் கேட்டு, அம்மா முடியாதென்று சொல்லிவிட, அடம்பிடித்து அழுதபடியே தூங்கிவிட்டேன். தூக்கத்தில் அந்தப் பொருளின் பெயரைச் சொல்லிப் புலம்பியிருப்பேன்போல. மதியம் சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுக்கு வந்த அப்பா, அதைக் கேட்டுவிட்டு, பெரிய பஸ் ஸ்டாண்டு இருக்கும் இன்னொரு ஊருக்கு சைக்கிளில் சென்று அந்தப் பொருளை வாங்கி வந்திருக்கிறார். நான் கண்முழித்ததும் எதிரில் அதைப் பார்த்து, அம்மாவைக் கட்டிப்பிடித்து முத்தம் கொடுத்தேன். அப்பா சிரித்தபடி சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார். கடையில் எவ்வளவு வியாபாரம் இருந்தாலும், மதியம் சாப்பாட்டுக்கு அப்பா எப்படியும் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவார். இரவு வீட்டுக்கு வராத நாள்களில் அம்மா அழுதபடி இருப்பாள். அப்பா பணம் எண்ணுவது எனக்கு அவ்வளவு பிடிக்கும். ஒவ்வொரு நோட்டாக லேசாகத் தொட்டு, அப்படியே அதைப் பெருவிரலால் பிடித்து வலதுபக்கம் கொண்டு சென்று, வலதுகையில் வைத்துக்கொண்டு, இடது கையில் இருக்கும் அடுத்த நோட்டை இடதுகை கட்டைவிரலால் நெம்பி எண்ண ஆரம்பிப்பார். அப்பா கையில் அதிகமாகக் காசு இருப்பது எனக்கு அதிக சந்தோஷம் தந்திருக்கிறது. அப்பா எப்போதும் காசு எண்ணிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்று எனக்கு ஆசையாய் இருக்கும். ஒருமுறை, மளிகை சாமான் வாங்க ஓர் ஆள் வந்திருந்தார். ஒவ்வொரு பொருளாய்த் தேர்ந்தெடுத்து வாங்கிக்கொண்டிருந்தார். குள்ளமாக, சிவப்பாக, பெரிய மூக்கோடு வித்தியாசமாய் இருந்ததால் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நிறைய பொருள்கள் வாங்கினார். நிறைய ரூபாய் வரும் என்று தோன்றியது. அப்பா அந்தப் பணத்தை எண்ணுவதைப் பார்க்க ஆவலாய் இருந்தேன். எல்லாப் பொருள்களையும் அப்பா கட்டி வைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, திடீரென அந்த ஆள் முகம் மாற ஆரம்பித்தது. பையில் அங்கும் இங்கும் கையை விட்டுத் தேடினார். சுற்றிமுற்றிப் பார்த்தார். கீழே குனிந்து தேடினார். பதற்றமாகவே இருந்தார். அப்பா இதையெல்லாம் கவனித்தாரா என்று தெரியவில்லை. மூட்டை கட்டி முடித்தபின், அதை எடுத்துப் பலகை மேல் வைத்தவர், அவரையே பார்த்தார். `‘என்னண்ணே… பணத்தைக் காணோமா?’’ அவர் வியர்த்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தார். ‘`பரவால்லண்ணே... எடுத்துட்டுப் போங்க…விசேஷத்துக்கு வாங்கறேன்னு வேற சொன்னீங்க.’’ அந்த ஆளுக்கு இப்போது இன்னும் வியர்த்தது. சில நிமிடம் தயங்கியபடியே நின்று கொண்டிருந்தார். பிறகு பையை எடுத்தபடி வெடுக்கெனப் புறப்பட்டுவிட்டார். அவர் பொய் சொல்கிறார் என்று எனக்குத் தோன்றியபடியே இருந்தது. ஆனால், அதை அப்பாவிடம் சொல்ல தைரியம் வரவில்லை. பின் வெகுநாள்களுக்குப் பிறகு, நானும் அப்பாவும் பெரிய மார்க்கெட் சென்றிருக்கும்போது, அங்கே இந்த ஆளைப் பார்த்தேன். கையில் மூன்று பைகளுடன் சென்று கொண்டிருந்தார். அவரும் என்னைப் பார்த்து விட்டார். எங்கோ பார்த்த ஞாபகத்தில் நிமிர்ந்தவர், அப்பாவைப் பார்த்ததும் பதற்றமாக அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்துவிட்டார். நான் திரும்பித்திரும்பி அவரையே பார்த்துக்கொண்டு வந்தேன். அப்பா அவரைப் பார்த்தாரா இல்லையா என்று தெரியவில்லை. வீட்டில் இருக்கும்போது அப்பா வாய்நிறைய ``ஓனர் ஓனர்’’ என்று அழைத்தபடியே இருப்பார். ‘ஓனரு... அம்மாட்ட ஒரு காப்பி கேளுங்க…’ ‘`என்ன ஓனரே... இன்னைக்கு என்ன சாப்பாடாம்?’’ `‘செடிக்குத் தண்ணி ஊத்துங்க ஓனரே...’’ ‘`மாமா வீட்டுக்குப் போய் இந்தக் கறியைக் கொடுத்துட்டு வாங்க ஓனரே’’ என்று எதற்கெடுத்தாலும் ஓனர்தான். நான் ஓனராகவே வாழத் தொடங்கிவிட்டிருந்த காலகட்டம் அது. ஒருநாள் இரவு கடையைப் பூட்டிவிட்டு அப்பாவுடன் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தேன். ‘`என்ன ஓனரே... தூக்கம் வருதா?’’ `‘இல்லங்கப்பா…’’ அப்பா ஏதோ பேசியபடி வந்துகொண்டிருந்தார். எதிரில் சாமுண்டி அம்மா அலறியபடி ஓடிவந்து கொண்டிருந்தார். பின்னால் சாமுண்டி ஓர் உலக்கையை எடுத்து அவரைத் துரத்தியபடி வந்துகொண்டிருந்தான். சாமுண்டி கொஞ்சம் மனநலம் பிசகியவன். சரியான குடிகாரன். குடித்ததால் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டதா, மனநலம் பிசகியதால் குடிக்கிறானா என்பதெல்லாம் தெரியாது. சாமுண்டி அம்மா கத்தியபடி வந்து அப்பாவின் பின்னால் மூச்சு வாங்கியபடி நின்றுகொண்டார். ‘`அர்ச்சுனா... காப்பாத்து அர்ச்சுனா…மண்டையப் பொளக்க வர்றான்.’’ நான் அப்பாவின் கையைப் பிடித்தபடியே சாமுண்டியையும் அம்மாவையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்பாவின் முன்னால் உலக்கையோடு நின்று கத்தினான் சாமுண்டி. `‘ஏ… மரியாதையா வெளிய வா… இல்ல மண்டைய உடச்சுருவேன்.’’ ‘`டேய் குடிச்சிருக்கியா... வீட்டுக்குப் போடா…காலைல பேசிக்கலாம்.’’ அப்பா அமைதியாக, ஆனால் திடமாக எச்சரிக்கும் தொனியில் சொன்னார். `‘நீ தலையிடாத… குடிக்கக் காசு கேட்டா, பெரிசா வியாக்கானம் பேசுறா அவ… இன்னைக்கு எனக்கு ஒரு முடிவு தெரியணும்’’ என்றபடி உலக்கையைத் தூக்கியபடி அம்மாவை நோக்கி ஓடிவந்தான் சாமுண்டி. என்னருகே வந்ததும் பயத்தில் நான் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டேன். ஒரு நொடிதான். என் கையை விடுவித்த அப்பா, சாமுண்டியை ஓங்கி ஓர் அறை விட்டார். உலக்கை பத்தடி தள்ளிப் போய் விழுந்தது. சாமுண்டியின் பேன்ட் நனைந்து உச்சா நாத்தம் அடித்தது. `‘நீ போம்மா… காலைல பேசிக்கலாம்’’ என்றபடி என் கையை மீண்டும் பிடித்தபடி நடக்க ஆரம்பித்தார். ‘`என்ன ஓனரே... தூக்கம் போயிருச்சா?’’ நான் பதில் ஏதும் பேசாமல் அமைதியாக வீட்டுக்கு வந்தேன். அதற்குமுன் அப்பா இப்படி அடித்தோ கத்தியோ திட்டியோ நான் பார்த்ததில்லை. அன்றைக்குப் பிறகு, அப்பா என்னை எப்போது ஓனர் என்று கூப்பிட்டாலும் கொஞ்சம் தயக்கமோ பயமோ இருந்துகொண்டே இருந்தது. பிறகு நான் டென்த், ப்ளஸ் டூ படித்து, வேறு ஊரில் காலேஜில் இடம் கிடைத்து படிக்கச் சென்றேன். இந்த நேரத்தில், கடையில் வியாபாரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்க் குறைந்தபடி வந்தது. பெரிய பெரிய கடைகள் எங்கள் ஊருக்கு வரத்தொடங்கியிருந்தது. எங்கள் கடையைவிட அங்கே விலை அதிகம்தான் என்றாலும் அத்தனை கூட்டமும் அந்தக் கடைகளுக்குத்தான் சென்றது. ஜவுளிக்கென்று தனியாக இரண்டு மூன்று கடைகள் வந்துவிட்டிருந்தன. எங்கள் கடையின் ஜவுளிப் பிரிவில் முன்புபோல் கூட்டமில்லை. என்னை பஸ் ஏத்திவிட வந்திருந்தார் அப்பா. தின்பண்டங்கள் இருந்த பையைக் கையில் கொடுத்துவிட்டு, ‘`காசு ஏதாவது தேவைன்னா எழுதிப் போடுங்க ஓனரே… தயங்கிட்டே இருக்காதீங்க’’ என்று அப்பா சிரித்தபடி ரூபாய் நோட்டுகளை எண்ணிக் கையில் தந்தபோது எனக்கு அழுகை வந்தது. நல்லவேளை பஸ் கிளம்பிவிட்டது. வேகமான காற்று கண்ணீரைச் சிதறடிக்க அழுதபடியே சென்றேன். அதன்பின், நான் ஊருக்கு வரும் வேளைகளில், எல்லோரும் ``ஓனர் ஓனர்’’ என்று கூப்பிடும்போது, இந்த வயதில் அது பெரும் கூச்சத்தையும் சங்கடத்தையும் கொடுத்தது. இரண்டு மூன்று முறை அதை மாற்றுவதற்கு முயற்சி எடுத்தேன். ஆனால், ஓர் ஊர் முழுவதும் பரவிவிட்ட அந்தப் பெயரை மாற்ற முடியாது என்று தெரிந்தது. இப்போது ஊருக்குப் போகும்போது மட்டும் அந்த ஓனர் என்ற வார்த்தை காதில் விழும். அப்போதெல்லாம் ஏதோ ஒரு வெட்கம் மேலோங்கும். கடை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைந்துகொண்டே வந்ததும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். `‘தம்மாத்துண்டுக் கடை’’ என்ற டாக்டரின் ஏளனம் நினைவில் வந்து ஒருமாதிரியான அவமான உணர்வும் தலைதூக்கும். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் பெரும் கம்பெனிகள் காலூன்ற ஆரம்பித்த நேரம் அது. டூரிங் டாக்கீஸ்கள் அழிந்துகொண்டே வந்தன. ஜவ்வு மிட்டாய்கள் காணக்கிடைக்கவில்லை. மிட்டாய் வாட்ச், சர்க்கஸ், பயாஸ்கோப் போன்ற ஒரு காலத்தின் அத்தனை அடையாளங்களும் இப்போது அரிதாகிக்கொண்டே வந்தன. இது ஒவ்வொன்றும் நிகழும்போதும் எனக்கு எங்கள் கடைதான் ஞாபகத்துக்கு வரும். எங்கள் கடையும் எங்கள் காலத்திற்கான அடையாளமோ என்று தோன்றும். ஆனால் அரிசி பருப்பும், துணிமணியும் எந்தக் காலத்திற்கும் தேவைதானே என்ற சமாதானத்தினால், கடைக்கு ஒரு பெரிய பாதிப்பும் இருக்காது என்று மனம் அமைதி கொள்ளும். வருடம் முடிந்து ஊருக்குச் சென்றபோது, கடை நொடிந்துதான் போயிருந்தது. ஜவுளிக்கடையெல்லாம் இப்போது இல்லை. வெறும் மளிகைக் கடை மட்டும்தான். அப்பாவின் ராசிக்கு இப்போது என்னாயிற்று என்று தெரியவில்லை. வாசலில் ஒரு ரூபாய் போன் ஒன்றை மாட்டி வைத்திருந்தார் அப்பா. சொல்லப்போனால், அந்தப் போன் பேச மட்டும்தான் கூட்டம் வந்தது என்று நினைக்கிறேன். நான் கல்லூரியில் இறுதி வருடம் முடிக்கும்போது செல்போன் வந்தது. இப்போது நான் ஊருக்குப் போய் கிட்டத்தட்ட ஐந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. வேலையில் ஏதாவது ஒன்று சாதித்த பின்தான் ஊருக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று ஒரு கங்கணம், அல்லது இந்த வாழ்க்கை தரும் சௌகர்யம் பிடித்திருக்கும் சுயநலமா தெரியவில்லை. அவ்வப்போது வீட்டுக்கு போன் பேசுவதோடு சரி. அதுவும் அம்மாதான் அடிக்கடி போன் செய்து ``சாப்பிட்டியா, இளைச்சுட்டியா’’ என்று கேட்பாள். அப்பாவைப் பற்றிக் கேட்கும்போது அழத்தொடங்கிவிடுவாள். கடையை அந்த வீட்டுக்காரி எழுதி வாங்கிக்கொண்டதாகவும், அவர்கள் அதை இடித்து வேறு ஏதோ கட்டுகிறார்கள் என்றும் சொல்வாள். அப்பா மிகவும் நொடிந்துபோய் உள்ளதாகவும் சொல்வாள். ஒருநாள் நடு இரவில் போன். பயத்துடன்தான் போனை எடுத்தேன். அம்மா ஓவென்று அழுகிறாள். பயம் அதிகரிக்க, ‘`என்ன என்ன’’ என்று பதற்றத்துடன் கேட்டபின், விசும்பியபடி ‘`அப்பா குடிச்சுட்டு வந்துருக்காருடா’’ என்றபடி மீண்டும் அழத்தொடங்கினாள். அப்பா சாமுண்டியை அடித்ததுதான் நினைவுக்கு வந்தது. அதன்பின் அம்மா அப்பாவைப் பற்றி அழுததில்லை. `‘இப்போ பரவாயில்லைடா…மறுபடியும் கடை வைக்க இடம் தேடிட்டு இருக்காரு’’, ‘`இடம் தள்ளிப் போகுதுடா’’ ‘`இன்னொரு கடை வருது… அத வாங்கலாமான்னு பாக்குறாரு’’ என்றே சொல்வாள். நடுவில் சிலமுறை அப்பாவும் பேசியதுண்டு. `‘நல்லாயிருக்கீங்களா ஓனரே…’’ அதற்குப்பின் அப்பாவின் அந்தத் தடுமாற்றமான குரலைக் கேட்கும் சக்தி எனக்கிருக்காது. எவ்வளவு கம்பீரமான குரலாக இருந்தாலும் ஒருகட்டத்தில் உடைந்துதான் போகிறது. என்னவிதமான இயற்கை அமைப்பு இது? தொழில், போட்டி, தடைகள், வெற்றிகள் என்று எனது வாழ்வை நோக்கிய போராட்டமே பல வருடங்களை அபகரித்துக்கொண்டது. இப்போது மாரி அண்ணன் வந்துபோன பிறகுதான் அப்பாவைப் பற்றிய நினைவுகள் நெஞ்சு முழுதும் நிறைந்துவிட்டது. அப்பாவைப் பார்க்கப் போகலாமா என்ற எண்ணம் எழுந்தது. அம்மாவுக்கு போன் செய்தால், போன் அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. சரி, உடனே போய்ப் பார்த்துவிட்டு, இரண்டு நாள்களில் வந்துவிடலாம் என்று கிளம்பிவிட்டேன். காலை பெரிய பஸ் ஸ்டாண்டு வந்து சேர்ந்தேன். இங்கிருந்து இன்னொரு பஸ் பிடித்து 20 நிமிடங்கள் செல்ல வேண்டும். பஸ் ஸ்டாண்டு கூட நிறைய மாறிவிட்டிருந்தது. கட்டடமாக மாறியிருந்தது. அறிவிப்பு போர்டுகள் டிஜிட்டலில் இருந்தன. பஸ் மாறி எங்கள் ஊருக்கே வந்துவிட்டேன். இது நிச்சயம் என் ஊர் அல்ல. என் ஊர் பெயரில் இருக்கும் வேறு ஒரு ஊர். இதுதான் என் மொத்த உணர்வும். பார்க்கும் எல்லாவற்றிலும் மாற்றங்கள். ஒயின் ஷாப், மார்வாடி கடையைத் தவிர அத்தனையும் மாறி விட்டிருந்தது. Survival of the Fittest? மாற்றம் ஒன்றுதானே மாறாதது என்பது நமக்குப் புரியும் போது எல்லாமும் மாறிவிட்டிருக்கின்றன. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் ஊரின் அத்தனை மாற்றங்களையும் உள்வாங்கியபடி நடந்துகொண்டிருந்தேன். ஏகப்பட்ட ஏசி ஐவுளிக்கடைகள் வந்துவிட்டன. மல்லுத்துணிக்கெல்லாம் எங்கே போவார்களோ தெரியவில்லை. எங்கள் கடைத்தெருவுக்கு வந்ததும் கால்கள் மெதுவாகின. எங்கள் கடை இருந்த தெருமுனை அப்படியேதான் இருந்தது. அதில் மாறுவதற்கு பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. ஆனால், எங்கள் கடை இருந்த இடத்தில் ஒரு செல்போன் ரீசார்ஜ் செய்யும் கடை இருந்தது. கூடவே ஜெராக்ஸும். கூட்டமாகவும் இருந்தது. கடைக்குள் எட்டிப் பார்க்க முயன்றேன். ஏதும் தெரியவில்லை. முழுக்கக் கட்டடம். மாடியும் இருந்தது. அதில் ஓர் இன்டர்நெட் சென்டர். அதற்கு மேல் அங்கே நிற்கத் தோன்றவில்லை. நகர எத்தனிக்கையில், ‘`ஏய்… ஓனரு’’ மணியனின் அப்பா. `‘என்னடா… பேந்தப் பேந்த முழிச்சுட்டிருக்க… ஊரே மாறிப் போயிருக்கோ… இங்கேயே இருந்தா எதுவும் தெரியாது…மெட்ராசுக்குப் போய்ட்டு அஞ்சு வருசத்துக்கு ஒருவாட்டி, பத்து வருசத்துக்கு ஒருவாட்டி வந்தா…’’ `‘நல்லா இருக்கீங்களாப்பா. மணியன் என்ன பண்றான்?’’ ‘`அவன் சவுதியில இன்ஜினீயரா இருக்கான். அவனும் இப்படித்தான். வந்தா ஊரையே மொறச்சுப் பாத்துட்டு இருப்பான். என்ன இங்கயே நின்னுட்ட?’’ `‘இல்ல... கடை…’’ ‘`ஓ... ஆமாம்ல… நல்ல கடைய்யா இது. உங்கப்பன் கடைக்குப் போனியா?’’ மனதுள் ஏதோ ஒரு பெருமித உணர்வு மீண்டும் தலைதூக்கியது. `அப்பா மறுபடியும் கடை ஆரம்பித்துவிட்டாரா? அம்மா எதுவும் சொல்லவில்லையே. அன்று அம்மா போனில் சொன்ன அந்தக் கடையே கிடைத்துவிட்டதா இல்லை வேற கடையா?’ ‘`ஏய்… என்னய்யா யோசிக்கற… உங்கப்பன் கடைக்குப் போனியா?’’ ‘`இல்லப்பா... இப்பதான் வர்றேன். கடை எங்க இருக்கு?’’ ‘`அட முட்டாப்பயலே… கடையே தெரியாதா உனக்கு. சரியாப்போச்சு போ… நேரா போய், அந்த முக்குக் கோயில் ரோட்டுல வலதுபக்கம் திரும்பு… மூணாவது கடை. நல்ல புள்ளைங்கப்பா’’ என்று பேசியபடி சென்றார். மீண்டும் அப்பாவைப் பார்க்கப்போகும் ஆவலைவிட, மீண்டும் அப்பாவின் கடையைப் பார்க்கப்போகும் ஆவல்தான் அதிகமாக இருந்தது. `என்ன மாதிரியான கடையாக இருக்கும்? எப்படியும் மரக்கடையாக இருக்காது. இருக்கட்டும், என்ன இப்போ? எப்படியிருந்தாலும் எங்கள் கடையின் அழகு வருமா? மளிகைக் கடை மட்டுமா இல்லை ஜவுளிக் கடையும் வைத்திருக்கிறாரா தெரியவில்லையே. இப்போது அப்படியெல்லாம் வைக்க முடியுமா என்ன?’ என்னென்னமோ யோசனைகளோடு கோயில் தெருவில் வலதுபக்கம் திரும்பினேன். ரோட்டை விசாலப்படுத்தியிருந்தார்கள். மூன்றாவது கடை அருகே நின்றேன். ரோட்டின் இருபுறமும் கடைகள் இருந்தன. `இதில் எது அப்பாவின் கடை? இடது பக்கமாக ஒரு பெரிய செல்போன் விற்பனைக் கடை. வலது பக்கமாக ஒரு பெரிய சூப்பர் மார்க்கெட். அப்பா நிச்சயம் செல்போன் கடை வைக்க மாட்டார். வலது பக்கக் கடையாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் இவ்வளவு பெரிய சூப்பர் மார்க்கெட் எப்படி? அதுவும் என்னிடம் எதுவும் சொல்லாமல்?’ ஒரு காய்கறி வண்டி வந்து நின்றது. `‘ஏய்… லோடு இறக்கணும், வாங்கப்பா’’ என்ற குரல் கணீரென ஒலித்தது. அப்பாதான். நேரில் இன்னும் அந்தக் குரலின் கம்பீரம் குறையவில்லை. இப்போதெல்லாம் மார்க்கெட்டுக்குச் சென்று காய்கறி வாங்குவதில்லைபோல. மீண்டும் அப்பாவை, அப்பாவின் கடையில் பார்க்கப்போகிறேன். வரிசையாய், இரண்டு மூன்று பேர் கருநீலச் சட்டை பேன்ட்டில் படிகளில் இறங்கி ஓடி வந்தார்கள். யூனிஃபார்ம் போல. வேகவேகமாக வெங்காயம், தக்காளி என்று ஒவ்வொரு மூட்டையாக எடுத்துக் கொண்டு ஓடினார்கள். `‘சீக்கிரம் சீக்கிரம்... அங்க போப்பா’’ அப்பாவின் குரல் வெகு அருகில் கேட்டது. சற்றே தலைதூக்கிப் பார்த்தேன். அதே கருநீலச் சட்டை பேன்ட்டில், கையிலும் பாக்கெட்டிலும் ஏதோ ஒரு பெயர் முத்திரை குத்தப்பட்டிருக்க வேகவேகமாகப் படிகளில் இறங்கி வந்தார் அப்பா. முட்டை இருந்த ஐந்து ட்ரேக்களை எடுத்துக்கொண்டு வேகமாக உள்ளே சென்றார். அப்படி மெலிந்திருந்தார். தொப்பைகூட இல்லை. ஒட்டிய முகத்தில் மீசை மட்டும் மேல்நோக்கி வளைந்திருந்தது. தொண்டை அடைத்தது. திக்கித்து நின்றிருந்தேன். மீண்டும் ஏதோ பேசியபடி வந்தார் அப்பா. இம்முறை ஒரு பெரிய மூட்டையை எடுத்துப் போனார். ஒரு கறுப்பு நிறக் கார் லோடு வண்டியின் அருகே வந்து நின்றது. அதிலிருந்து ஒருவர் இறங்கி அந்த லோடு வண்டியை ஓட்டி வந்தவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அப்பா வேகமாக அவர் அருகே ஓடிவந்தார். அவர் அப்பாவிடம் ஏதோ கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அப்பா கையிலிருந்த சீட்டைப் பார்த்துப் பார்த்து பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். உள்ளேயிருந்து ‘`அர்ச்சுனா அர்ச்சுனா’’ என்ற இளவயதுக் குரல் கேட்டது. அப்பா வலதுபுறம் லேசாகத் திரும்பித் திரும்பிக் கடையைப் பார்த்தபடி காரில் வந்த ஆளிடம் பேசியபடி இருந்தார். மூன்றாம் முறை அர்ச்சுனா என்ற குரல் சத்தமாகக் கேட்டபோது, அப்பா இடதுபுறம் திரும்பி, என்னைத் தாண்டிக் கடைக்குள் பார்த்தபடி கத்தினார், ‘`ஐயா… வந்துட்டேன். ஓனர் வந்திருக்காருங்க…’’ அடுத்த பஸ்ஸைப் பிடித்து சென்னை வந்து சேர்ந்துவிட்டேன். அப்பா என்னைப் பார்த்தாரா இல்லையா என்று சத்தியமாகத் தெரியவில்லை. https://www.vikatan.com
  16. முள்

    முள் - சிறுகதை சபீதா, ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் அருந்ததிக்கு, அத்தனை நேரம் இருந்த குதூகலம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வடிய ஆரம்பித்தது. அம்மா சொன்னதைக் கேட்காமல் இந்த இரவில் தனியாகப் பயணிக்க நினைத்தது தவறோ? வீட்டில் தங்கிவிட்டு நாளை பகலில் கிளம்பியிருக்க வேண்டுமோ? ''சொன்னாக் கேளுடி, நாளைக்குப் போகலாம். காலம் ரொம்பக் கெட்டுக்கெடக்கு. உன் வீட்டுக்காரர்கிட்ட வேணும்னா நான் பேசறேன்.'' ''ம்மா... நான் என்ன சின்னக் குழந்தையா? சின்ன வயசுலதான் 'அங்க போகாத, இங்க போகாத, இருட்டுறதுக்குள்ள வீடு வந்து சேரு’னு அதிகாரம் பண்ணிட்டே இருப்ப... இப்பவுமா? எனக்கும் கல்யாணம் ஆயிடுச்சு.'' ''ம்ம்ம்... உனக்குக் கல்யாணமே ஆனாலும், நீ பேரன் பேத்தியே எடுத்தாலும் எங்களுக்கு நீ குழந்தைதான்'' என்று கோபமாக அம்மா சொன்னாள். வழக்கமாக விழுப்புரம் வந்தால் திட்டமிட்டபடி சென்னை திரும்பியதே இல்லை. இரண்டு நாட்களாவது கூடுதலாகத் தங்குவது வழக்கம்தான். அம்மா மடி எத்தனை வயதானாலும் சுகம் இல்லையா? ''பிக்-அப் பண்ண நான் வரணுமா, இல்ல நீயே ஆட்டோ பிடிச்சு வந்துடுவியா?'' என்று கதிர் கேட்டதற்கும்கூட... ''ஒண்ணும் வேணாம். நானே ஆட்டோல வந்துடுவேன்'' என்று அமர்த்தலாகச் சொல்லிவிட்டேன். தனியாக இந்த இரவில் பயணிக்க ஏன் இத்தனை ஆர்வமாக இருந்தேன் என ஆச்சரியமாக இருந்தது. இரவு எப்போதும் என்னை வசீகரிக்கக்கூடியதாகவே இருந்திருக்கிறது. இரவில்தான் என் புலன்கள் அனைத்தும் விழித்துக்கொள்வதை நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். இரவு எனக்கே எனக்கானது. அப்போது நான் யாராகவும் இல்லாமல் நானாக மட்டுமே இருப்பேன். கல்யாணத்துக்கு முன்பான இரவுகளை நான் எத்தனை கொண்டாடியிருக்கிறேன். இரவு என்பது எனக்கொரு விழா. அப்பா-அம்மா உறங்கச் சென்றதும் அறையைத் தாழிட்டுவிட்டு பாடல்கள் கேட்பேன்; புத்தகம் வாசிப்பேன்; படம் வரைவேன்; அலங்காரம் செய்துகொள்வேன். தனியாக எனக்கு மட்டும் கேட்குமாறு பொய்க் குரலில் பாடுவேன். அல்லது இது எதுவும் செய்யாமல் ஜன்னலின் வழியாக நெடுநேரம் அமர்ந்து இரவை உற்று வெறித்துக்கொண்டிருப்பேன். அந்த நேரத்தில்தான் எனக்குத் தோன்றியிருக்கிறது 'என்னால் இரவை வேடிக்கை மட்டும்தானே பார்க்க முடிகிறது; அதற்குள் இறங்கிச் செல்ல முடிவதில்லையே’ என்று. பின் அது ஒரு ரகசிய ஏக்கமாகவே மாறிவிட்டிருந்தது. கல்யாணம் ஆன சில வாரங்களில் ''கதிர்... என்னை வெளியில கூட்டிட்டுப் போறீங்களா?'' என்று இரவு 11 மணிக்கு ஜோராக டிரெஸ் செய்துகொண்டு கேட்டதும் அவன் விநோதமாகப் பார்த்தான். ''எங்கம்மா போறது?'' ''பீச்...'' ''போலீஸ் துரத்தி அடிக்கும்.'' ''ஏன்?'' ''நாம பலான பலான பார்ட்டினு நினைப்பாங்க.'' ''என்னது? நாம புருஷன்-பொண்டாட்டிதான?!'' ''அது உனக்கும் எனக்கும் தெரியும். ஆனா, நம்ம கல்யாணத்துக்கு அந்த போலீஸ்காரர் வரலியே'' என்பான். ஆனாலும் பப், நண்பர்கள் வீடு என்று அழைத்துச் செல்வான்தான். அது எனக்கு அத்தனை உற்சாகத்தைத் தரவில்லை. இந்தச் சுவர்களுக்கு நடுவில் இருந்து வேறொரு சுவருக்கு நடுவே செல்வது போலவே இருந்தது. இந்தக் கூடாரத்தில் இருந்து மற்றொரு கூடாரத்துக்கு வெட்டவெளி இரவு, வாசலில் ஏங்கி நின்று அழைத்துக்கொண்டே இருந்தது. என்னால் முடிந்தது எல்லாம் சில இரவுகளில் மொட்டைமாடியில் சென்று உலாவுவதுதான். 'மோகினிப் பிசாசு’ என்பான் கதிர். ஆட்டோ பிடித்து பஸ் ஸ்டாண்ட் வந்ததும் சென்னை செல்லும் பஸ்ஸைத் தேடிப் பிடித்து ஏறி அமர, 20 நிமிடங்கள் ஆனது. உள்ளே ஏறும்போதே கண்டக்டர் ஏற இறங்கப் பார்த்தார். ஒருவேளை ஊதா நிறத்தில் சமிக்கி வேலைப்பாடுகள் செய்த பளபள புடைவை காரணமாக இருக்கும். அதுவேதான் காரணம் என பேருந்தில் ஏறியதும் புரிந்தது. பெரும்பாலும் பேருந்தில் இருந்த எல்லோருடைய கண்களும் என் மீது ஒரு நொடி நிலைத்து விலகியது. ஏதேனும் சௌகரியமான உடை அணிந்து வந்திருக்கலாம். ஆனால், அப்படி ஒன்று இருக்கிறதா என்ன? உட்காருவதற்கு இடம் தேடினேன். இந்த உலகம் ஆண்களால் மட்டுமே நிரம்பியதுபோல ஒரு தோற்றம். எல்லா இருக்கைகளையும் ஆண்களே ஆக்கிரமித்து இருந்தார்கள். டீன் பருவத்தில் ஒரே ஒரு பெண் மட்டும் தென்பட்டாள். அவளுக்கு அருகில் அவளது அப்பாவைப் போல ஒரு மனிதர் இருந்தார். அவர்களுக்கு முன்னும் பின்னும் இருக்கைகள் காலியாக இல்லை. கண்களால் மெள்ளத் துழாவி டிரைவர் இருக்கையில் இருந்து மூன்றாவது இருக்கை காலியாக இருக்கக் கண்டு, சென்று அதில் அமர்ந்தேன். எனக்கு என்னவோ பதற்றமாக இருந்தது. ஏதோ ஓர் அசௌகரியம். இந்த நாள் வழக்கமான ஒன்றல்ல. ஏதோ வேறுபாடு இருக்கிறது. பையை முன் சீட்டின் அடியில் வைத்துவிட்டு அமர்ந்தேன். நெருங்க முடியாத தைரியமான ஒரு பெருமாட்டியைப் போல தோற்றமளிக்க விரும்பித் தோற்றேன். இன்னமும் பரபரப்பு அடங்கவில்லை. பேருந்து மெள்ளக் கிளம்பியது. கண்ணாடி ஜன்னலைத் திறக்க முயன்றேன். இறுக்கமாக இருந்தது. எவ்வளவு முயற்சித்தும் திறக்க முடியவில்லை. மூச்சு முட்டுவதுபோல இருந்தது. கண்டக்டர் இங்கும் அங்கும் டிக்கெட் தருவதில் முனைப்பாக இருந்தாலும்கூட, நான் ஜன்னலைத் திறக்கச் சிரமப்படுவதை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தும் தன் பாட்டுக்கு நகர்ந்துகொண்டிருந்தார். எரிச்சலாக இருந்தது. யாரிடமாவது உதவி கேட்கவும் தயக்கம். 'இல்லை... நான் பலவீனமானவள் அல்ல. இன்னும் கொஞ்சம் முயற்சித்தால் என்னால் திறக்க முடியும்.’ 'எக்ஸ்க்யூஸ் மீ...’ என்று மிக அருகே, அநேகமாக காதுகளுக்குள் ஒரு குரல். பின் பிடரியில் சூடான மூச்சு. நாசி தொட்டுச் செல்லும் வியர்வை வாசனை. திடுக்கிட்டுத் திரும்பியதும் அவன் முகம் மிக மிக அருகே தெரிந்தது. வழுக்கைத் தலை, முன் தொப்பை, இன் செய்யப்பட்ட சட்டை, கண்ணாடி... என இவற்றை வைத்து தயங்காமல் வங்கி அதிகாரி என்றோ பேராசிரியர் என்றோ கணிக்கலாம். ''ரொம்ப நேரமாச் சிரமப்படுறீங்க. நான் ஹெல்ப் பண்ணட்டுமா?'' என்று பதிலை எதிர்பார்க்காமல் சர்ரென இழுத்ததில் ஜன்னல் திறந்துகொண்டு காற்று முகத்தில் சிலீரென அறைந்தது. வெட்கமாக இருந்தது. ''தேங்க்ஸ்ங்க'' என்றேன். 'அண்ணா’ அல்லது 'அங்கிள்’ எதைச் சேர்த்துச் சொல்வதென குழப்பமாக இருந்தது. கண்டக்டர் அருகில் வந்து ''சென்னையா?'' என்றார். ''ஆமா...'' ''ஒண்ணா?'' என்றார். இதென்ன கேள்வி நான் ஒருத்திதானே இருக்கிறேன். நான் ஏன் இப்படி எரிச்சலடைகிறேன். இதுபோல எல்லோரிடமும் கேட்டுப் பழக்கமாக இருக்கும். டிக்கெட்டை வாங்கி கைப்பையில் வைத்ததும் ஐ-பாடை எடுத்து ஹெட்போனைக் காதுகளுக்குள் திணித்தேன். பாடல் மெள்ளக் கசியத் தொடங்கியதும் மனது இறகாகத் தொடங்கியது. ஜன்னலின் வழியே இருண்ட வானை நோக்கினேன். நிலா. நான் வீட்டில் இருந்தோ மொட்டைமாடியில் இருந்தோ பார்த்த நிலா அல்ல. இது முற்றிலும் வேறானது. நிலா ஒரு பட்டமாகி அதன் நூல் எனது விரல்களில் இருப்பதுபோல பேருந்து செல்லச் செல்ல என்னுடனே ஓடிவரத் தொடங்கியது. ஆஹா..! இதைத்தானே ஆசைப்பட்டேன். கண்களை மூடி பாடல்களுக்குள் லயிக்கத் தொடங்கினேன். இந்த இரவு மறக்க முடியாத ஒன்றாக இருக்கப்போகிறது. மறுபடியும் குதூகலம் வந்து தொற்றிக்கொண்டது. பேருந்து குலுங்கி நிற்பதுபோல இருந்ததும் கண்களைத் திறந்தேன். யாரோ கை காட்டி நிறுத்தி இருக்கிறார்கள்போலும். ஒரு பெண் பேருந்தினுள் ஏறினாள். தன்னந்தனியாக. என்னைப் போல. என்னைப் போலவா? இந்த அத்துவானக் காட்டில் தனியாகக் கை காட்டி பேருந்தை நிறுத்துகிறாளா?! இந்த அகால நேரத்தில் என்ன துணிச்சல் இவளுக்கு?! அவள் நேராக என் அருகே வந்துதான் அமர வேண்டும். வேறு வழி இல்லை. ஏனோ எனக்கு அது பிடிக்கவில்லை. அவளைப் பிடிக்கவில்லை. முதல் பார்வையில் காரணமே இன்றி சிலரைப் பிடித்தோ, பிடிக்காமலோபோகும் இல்லையா? அதுபோல அல்லது அவள் அணிந்திருக்கும் இந்த ஆடை அவள் வயதுக்கு சற்றும் பொருந்தாமல் இருக்கிறது. அது பிடிக்கவில்லை. அதைப் பற்றி எனக்கென்ன? என்ன இது மேல்தட்டு ஆணவம்? இதுதான் நானா? இந்த முழு இருக்கையையும் நான் சொந்தம் கொண்டாட முடியாது அல்லவா. அருகில் வந்து அவள் அமர்ந்ததும் மற்றவர்கள் எனக்கு செய்ததைப் போல நானும் அவளை நோட்டமிடத் தொடங்கினேன். நடுத்தர வயதுப் பெண்மணி போல இருந்தாள். கொஞ்சம் மலிவான ஆனால், பளிச்சென்ற நிறத்தில் சேலை உடுத்தியிருந்தாள். அது அவளது நிறத்துக்கு சற்றும் பொருந்தாமல் இருந்தது. அவளது தோற்றத்தை வைத்து அவளை வேறு எதுவும் கணிக்க முடியவில்லை. கண்டக்டர் விளக்கை அணைத்ததும் பேருந்தின் உள்ளே செல்போனின் மங்கிய விளக்குகள் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தன. அந்த டீன் ஏஜ் பெண் தனது இரு கைகளாலும் அநாயாசமாக செல்போனை நோண்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் யாருடனோ பேசிக்கொண்டிருப்பதைப் போன்றதொரு பாவனையில் இருந்தது. அவளது அப்பா ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தார். திடீரென இத்தனை நேரமாகியும் ஏன் கதிரிடம் இருந்தோ, அம்மாவிடம் இருந்தோ ஓர் அழைப்புகூட வரவில்லை என்பது நினைவில் வந்தது. கைப்பையைத் திறந்து மொபைலை எடுத்தேன். நெட்வொர்க் சுத்தமாக இல்லை. பேட்டரியும் சிவப்பாக (அபாயம் என்பது போல) எரிந்தது. இன்னும் 10 நிமிடங்கள்கூட தாங்காது. ''சே..! சார்ஜ் போட மறந்துவிட்டேன்'' - 'தட்’ என்று அனிச்சையாக முன் நெற்றியில் அடித்துக்கொண்டேன். பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த அவள் உணர்ச்சியற்ற பாவனையில் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்து பின் தலையைக் குனிந்துகொண்டாள். வழியில் ஏதேனும் விபத்து நடந்தால், யாருக்கு எப்படித் தகவல் சொல்வது? பேருந்தில் ஏதேனும் கோளாறு ஏற்பட்டால், என்ன செய்வது? வேறு பேருந்து பிடிக்க வேண்டும். அதுவரை ஒன்றும் நேர்ந்துவிடாதே. இந்தப் பயணம் பாதுகாப்பானதுதானா? கால்களின் வழியாகக் குருதி வடியும் படங்களும் முள்புதரின் உள்ளே கிழிந்த ஆடையுடன் கிடைக்கப்பெற்ற பெண் சடலத்தைப் பற்றிய செய்திகளும் நினைவில் வந்து, மேலும் பீதியை அதிகரித்தது. எங்கோ வாசித்த நினைவு. இதுதான் நோமோஃபோபியாவா? என்ன நான் இப்படிக் கோழையாக இருக்கிறேன். நான் உறுதியான பெண் இல்லையா? மொபைல் இல்லையென்றால் உலகுடன் ஆன ஒட்டுமொத்தத் தொடர்பும் அற்றுப்போகுமா என்ன? ஏன் காரணமே இல்லாமல் மனம் இப்படிச் சஞ்சலப்படுகிறது? அம்மாவைத்தான் குற்றம் சொல்ல வேண்டும். பொத்திப் பொத்தி வளர்த்தது அவள் தவறு. இனியேனும் தனியாக இப்படியான பயணங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும். நான் மன திடம் உள்ளவள். பாரதியைப் படிக்கிறவள். கல்லூரியில் என்.சி.சி-யில் இருந்திருக்கிறேன். லேசாகப் புன்னகைத்துக்கொண்டு மறுபடியும் இருண்ட வானை ஆராயத் தொடங்கினேன். உறங்குவதற்கு விருப்பம் இல்லை. இந்த இரவின் ஒவ்வொரு நொடியும் மிக முக்கியமானது. இதை நான் இழக்கத் தயாராக இல்லை என்று எண்ணினாலும்கூட, கண்கள் சுழற்ற ஆரம்பித்தன. மெள்ளக் குளிர் அதிகரிக்கத் தொடங்கியதும் முந்தானையை முதுகைச் சுற்றிப் போத்திக் கொண்டு உறங்க ஆரம்பித்தேன். எத்தனை நேரம் ஆனது என்று தெரியவில்லை. பின்னங்காலில் ஏதோ நெருடல். நகங்களால் சுரண்டுவதைப் போல... ஆமாம், யாருடைய கால்களோதான். திரும்பிப் பார்த்ததும் அவன் லேசாக முறுவலித்தான். கால்களை முன்னே நீட்டிப் படுத்திருப்பானாக இருக்கும். மன்னிப்புக் கோரும் பாவனையில் லேசாக முறுவலித்தான். நான் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டேன். உறங்கினால் தேவலாம் போல இருந்தது. பாட்டும் வேண்டாம்; நிலாவும் வேண்டாம். மெள்ள நான் நழுவி விழ ஆரம்பித்தேன். இதோ கீழே கீழே வீழ்கிறேன். யாரோ என்னை இறுகப் பற்றுவது போல. இதென்ன கனவா? பயண உறக்கத்திலும்கூட கனவு வருமா என்ன? இல்லை நிஜமாகத்தான். யாரோ எனது இடுப்பைப் பற்றுகிறார்கள். மெள்ள விரல்கள் ஊருகின்றன. ஆயிரம் கரப்பான்கள் ஒன்றாக ஊர்வதைப் போன்ற அசூயையில் சட்டெனத் திரும்பிப் பார்த்தேன். கரப்பான்கள் ஓடி ஒளிந்துகொண்டன. பின் இருக்கையில் அவன் மட்டும்தான். ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பவனைப் போன்றதொரு பாவனையில் இருந்தான். வாயைப் பிளந்துகொண்டு உண்மையாகவே உறங்குவதைப் போல அவன் நடிப்பதைப் பார்க்க அருவருப்பாக இருந்தது. வேண்டுமென்றேதான் செய்கிறான். இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும். இந்த அனுபவம் எனக்குப் புதிது. உரக்கச் சத்தமிட வேண்டுமா? ஊசியால் அவன் கைகளில் குத்த வேண்டுமா? கண்டக்டரிடம் சொல்லி அவனைப் பேருந்தில் இருந்து இறக்கிவிடச் சொல்ல வேண்டுமா? என்ன செய்வது? சரி தொலையட்டும். நான் திரும்பி முறைத்தேன் என்பதை அவன் அறிந்திருப்பான். இன்னொரு முறை இப்படி முயற்சிக்க மாட்டான். இப்போது கண்களை மூடிக்கொண்டேன் உறக்கம் என்னைவிட்டுக் காத தூரம் ஓடியிருந்தது. அவன் கால் விரலோ கைகளோ என்னை நோக்கி வருகிறதா என எச்சரிக்கையாகக் கவனித்துக்கொண்டே இருந்தேன். இன்னும் ஒரு மணி நேரம்தான் ஊர் சென்று சேர்ந்துவிடலாம் என்பது ஆசுவாசமாக இருந்தது. கதிர், அழைக்க வந்தால் நன்றாக இருக்கும். இதென்ன... ஐயோ... இதென்ன மறுபடியும் அவனது கைகள் எனது இருக்கையின் பக்கவாட்டில் நுழைகிறது. பொந்தினுள் நுழையும் பாம்பைப் போல அத்தனை லாகவமாக. நான் அந்த விரல்களை நெரித்து அந்த எலும்புகளை நொறுக்கப்போகிறேன். இனி அவன் யாருக்கும் இதைச் செய்யத் துணியக் கூடாது. அந்த விரல்கள் இடுப்புக்கும் மேலே... மேலே... பற்றி... அழுத்தி... என்னால் இந்த அவமானத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. நான் சுதாரிப்பதற்குள் எனது மூளை துரிதமாக வேலை செய்யத் தொடங்கும் முன்... ''ஆ...'' என் அழுகையும் ஆத்திரமும் சேர்ந்து க்ரீச்சிட்டேன். ''என்னாச்சு... என்ன... என்ன?'' என்று பல குரல்கள் கேட்டன. கண்டக்டர் விளக்கைப் போட்டதும் டிரைவரும் வண்டியை நிறுத்திவிட்டார். ''என்னமா ஆச்சு?'' என்று சத்தமாக கண்டக்டர் கேட்கவும், எனக்குக் குரலே எழும்பவில்லை. என்ன நடந்திருக்கும் என எல்லோரும் யூகிக்கத் தொடங்கியிருப்பார்கள். நான் ஏன் இப்படி நிலைகுலைந்துபோனேன்? என் தவறு என்ன இதில்? என் பேச்சு எங்கே ஓடி ஒளிந்துகொண்டது? என் தைரியம் எங்கே முக்காடிட்டுப்போனது? சில நிமிடங்கள் எல்லோரும் செய்வதறியாது நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். உறக்கம் அளைந்த முணுமுணுப்பில் சிலரும், ''இந்தப் பொம்பளைங்க ஏன் ராத்திரியில தனியாப் பயணம் கிளம்பறாங்க? அப்புறம் அங்க தொட்டான் இங்க தொட்டான்னுக்கிட்டு...'' என்று பலரின் மனக்குரல்களையும் என்னால் உணர முடிந்தது. இத்தனை களேபரங்களுக்கும் காரணமான அவன் அப்போதுதான் விழித்தவன்போல ''என்ன நடந்தது?'' என்று குழம்பியவனைப் போல... என்ன ஒரு தேர்ந்த நடிப்பு? நான் சொன்னால் இவர்கள் நம்புவார்களா? உதவிக்கு வருவார்களா? இல்லை... உண்மையிலேயே எனக்கு அப்படி எதுவும் நிகழவில்லையா? கெட்ட சொப்பனம் ஏதும் கண்டேனா? 'டும்’ என ஒரு சத்தம். என்ன நடந்தது எனத் தெரியவில்லை. அவன் பின் சீட்டில் கால்களைப் பரப்பி விழுந்துகிடந்தான். கைகளால் கன்னத்தைப் பிடித்திருந்தான். அவனது கண்ணாடி கண்களைவிட்டு இறங்கிச் சற்றே சரிந்துகிடந்தது. கண்களை மூடித் திறப்பதற்குள் 'தப்’ என்று மறுபடியும் ஒரு சத்தம். காலணி கழற்றப்படாத கால்களால் அவனது நெஞ்சில் ஓங்கி ஓர் உதை உதைத்தாள், என் அருகில் இருந்த பெண்மணி. எழுந்து நிற்க முயன்ற அவன், மறுபடியும் தடுமாறி விழுந்தான். வலி தாங்க முடியாமல் அவனது முகம் அஷ்டகோணலானது. பின் சரமாரியாக அவள் அவனது முகத்திலும் மார்பிலும் உக்கிரமாக அடிக்கத் தொடங்கினாள். அவளது ரௌத்திரம் அடங்க நேரமானது. திகைத்து நின்ற ஆண்கள், தங்களது நல்தன்மைகளை நிலைநாட்டவும் தம் வீட்டுப் பெண்கள் நினைவில் வந்ததாலும் அவர்களும் அவளுடன் சேர்ந்துகொண்டு கும்பலாக அடித்து ஒரு வழியாக்கிவிட்டனர். அவன் பை வெளியே தூக்கி எறியப்பட, அவனைப் பேருந்தில் இருந்து அடித்து விரட்டி நடுக்காட்டில் கட்டாயமாக இறக்கிவிட்டனர். நெடுநேரம் வரை நான் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தேன். என்ன நடந்தது என்று நினைவுபடுத்திப் பார்க்க முயன்றேன். அவள் எனது கைகளை மெள்ள அழுத்தினாள். ''விட்டுத்தள்ளுப்பா... அவன் பொறம்போக்கு நாயி...'' என்று சிநேகமாகச் சிரித்தாள். அவள் தலை கலைந்து புடைவை விலகி அலங்கோ லமாக இருந்தாள். பையில் இருந்த சீப்பை எடுத்து பின்னலை அவிழ்த்து மறுபடியும் நேர்த்தியாக பின்னத் தொடங்கினாள். பின் ஒரு வெள்ளைக் கவரில் இருந்த கனகாம்பரப் பூவை சூடி, இரு பக்கமும் சமமாக இருக்கிறதா எனச் சரிபார்த்துக்கொண்டாள். லேசான பவுடரும் லிப்ஸ்டிக்கும் பூசி, சிறிய வட்ட வடிவக் கண்ணாடியில் தன் ஒப்பனையைப் பார்த்துத் திருப்தியானாள். அவளுக்கு ஒரு போன் வந்தது. ''அஞ்சே நிமிஷம் சார். வயலெட் கலர் சேலை கட்டியிருப்பேன். சிகப்பு கலர் டி ஷர்ட்டா... யமஹா பைக்கா?'' என்று ஏதேதோ தொடர்பு இல்லாமல் பேசினாள். பேருந்து நின்றதும் விடுவிடுவென பேருந்தைவிட்டு இறங்கிச் சென்றாள். நானும் இறங்கினேன். அவளைத் தேடினேன். அதோ தூரமாக அந்த போஸ்ட் மரத்தின் கீழே நிற்பவனை நோக்கி வேகமாகச் சென்றுவிட்டாள். அவன் இளைஞனாக இருந்தான். அவன் அவளுக்காகத்தான் காத்திருக்கிறான் போலும். நான் இந்தச் சம்பவத்தை கதிரிடமோ அம்மாவிடமோ பகிர்ந்துகொள்ளவே இல்லை. எனக்குப் பயணங்கள் வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால், எத்தனையோ இரவுகளில் உறக்கத்தின் நடுவே நான் திடுக்கிட்டு விழித்திருக்கிறேன். அவனை எனது கரங்களால் நான் ஓர் அடிகூட அடிக்காததும், அவளுக்கு வாயைத் திறந்து 'நன்றி’ என்று சொல்லாததும் என்றென்றைக்கும் ஒரு முள்ளாக என்னை உறுத்திக்கொண்டே இருக்கிறது! https://www.vikatan.com
  17. மூங்கைப் பெருந்தவம் - வரவணை செந்தில் ஓவியங்கள் : வேல் அது, பூனைக்கண்ணு பாறையின் கீழ் வந்து முடிந்த 15 அடி புதுதார்ரோடு. அதன் இறுதியில், ‘சாலை ஒப்பந்த விபரம்’ என்ற தலைப்பில் `புதுச்சின்னாம்பட்டி முதல் மயானம் வரை - 990 மீட்டர் சாலைப்பணி’ என்று குறிக்கப்பட்ட அறிவிப்புப் பலகை நடப்பட்டிருந்து. கடல் மட்டத்திலிருந்து 105 மீட்டர் உயரத்தில் இருந்தது பூனைக்கண்ணு பாறை. அதன்மீது ஏறிப் பார்த்தால் நேர் மேற்கே ராக்காச்சி கரடு தெரியும். அந்தக் கரடை ராக்காச்சியின் தலைமாடாகக்கொண்டால், பூனைக்கண்ணு பாறைதான் கால்மாடு. கால்பரப்பிக்கிடக்கும் அவளின் தனங்களாக வடக்கே ‘பூதல் நத்தம்’ கிராமமும் தெற்கே’ பீமராவ் அருந்ததியர் காலனி’யும் போதுமான இடைவெளியுடன் சற்று சமமான உயரத்தில் இருந்தன. `காதலியே! உள்ளமெனும் காயத்தோடும் கனத்துவரும் மூச்சோடும் கண்ணீரோடும் வாதையுறவோ இவனைக் காதலித்தாய்? சாதலுறவோ இவனைக் காதலித்தாய்? புல்லைப்போல் மெலிந்த உனைக் காதல் நோயால் புண்ணாக்கி மென்மேலும் மெலியவைக்கும் கல்நெஞ்சக்காரனை ஏன் காதலித்தாய்? களம்நின்ற வீரனை ஏன் காதலித்தாய்? சுகங்காட்டும் காதலர் தோள்கள்மீது துயில்கொள்ளும் எழில்மாதர் வாழும் மண்ணில் முகங்கூடக் காட்டாது களத்தே வாழும் முண்டத்தை ஏனம்மா காதலித்தாய்? பொறு கண்ணே! போர் வாழ்வு நெடுநாள் இல்லை! பூக்கட்டும் தமிழாட்சி! மறுநாள் உன்றன் சிறுகாலில் விழ ஓடி வருவேன் அத்தான்! தித்திக்கும் முத்தம் உன் செவ்வாய்க்கேதான்!’ - காசி ஆனந்தன் கவிதையை மூச்சுவிடாமல் உணர்ச்சி பொங்கப் பாடியபடி அவன் மேடையில் புகுந்து, மைக் முன்னால் நின்றுகொண்டிருக்கும் ‘டான்ஸ் காமிக் - திராவிட ரம்பை’ கரூர் பி.ஆர்.கே.விஜயவல்லியின் தாடையை ஆறுதலாக நிமிர்த்துகிறான். வேறொரு வகையில் அவனின் நுழைவு இருக்குமென தளர்வாக அமர்ந்திருக்கும் கூட்டம், உருக்கமான காதல் காட்சிகண்டு இறுக்கமாகிறது. ``யோவ் நீ பப்பூன்யா... ராஜபார்ட்டுனு நெனப்பாக்கும்’’ என்று விஜயவல்லி பகபகவெனச் சிரிக்க... கோமாளியின் வேடிக்கை புரிந்துகொண்டவுடன், மந்தைச்சனமே குலுங்கிச் சிரிக்கிறது. ``அட ஆமால்ல...’’ என்று அவன் கேனைச்சாயல் செய்து தலை சொறிய, மறுபடியும் சிரிப்பு. ``நான் வர்றதுக்கு முன்னாடி இங்கே கடவுள் வாழ்த்துப் பாடிட்டுப் போனானே நாரதர்ப் பய... அவன் கமண்டலத்துல என்னமோ வெச்சிருந்தான். அதை ஒரு மடக்குக் குடிச்சுப்புட்டேன். அதான் டங் ஸ்லிப் ஆகிடுச்சு... பிளடி நான்சென்ஸ்... மிக்ஸிங்கே பண்ணாம வெச்சிருக்கான் கஞ்சப்பய...’’ என்று தொண்டையைக் கட்டி எம்.ஆர்.ராதா குரலில் சொல்ல... முன்வரிசையில் மட்டுமே போடப்பட்டிருந்த ஒற்றை வரிசை வயதான சேர்கள், சிரிப்பில் இளமைக்குச் சென்று மீள்கிறது. ``யோவ்... அவரை அப்படியெல்லாம் சொல்லக் கூடாது. அவரு பெரிய முனி.’’ ``சரி... நீ குனி.’’ ``என்னாது...’’ விஜயவல்லி கோபமாகத் திரும்பினாள். ``இல்லம்மா நான் பப்பூன்ல... அதான் பச்சைக்குதுர கிச்சக்குதுர தாண்டி வேடிக்கை காட்டணும்ல... அதுக்குச் சொன்னேன்...’’ வகைதொகையில்லாமல் வெடிக்கும் சிரிப்புகள் அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துக்கு அடங்காமலிருந்தன. திண்டுக்கல்லைச் சுற்றியுள்ள மாவட்டங்களில் உள்ள நாடகக் கலைஞர்களில் டபுள் எம்.ஏ முடித்திருப்பது ‘குயிக் விட் மாஸ்டர் - காமிக் மேஸ்ட்ரோ’ எல்.பி பெத்தவாண்டு மட்டுமே. கடவுள் வாழ்த்துப் பாடி முடித்தவுடன் உள்ளே வரும் பெத்தவாண்டு, அலாரம் வைத்ததுபோல் சரியாக 60 நிமிடங்கள் மேடையை அமளி துமளி ஆக்கிவிட்டுப் போவார். ``ஒரு நிமிடம் தோழர்களே... ஒரே ஒரு நிமிடம்’’ கைகளைக் குவித்து வைத்துக்கொண்டு, கொப்பி தட்டினால் எழுமே அந்த ஓசை கேட்டது. நத்தம் பக்கத்தில் விடிய விடிய நாடகத்தைப் போட்டு முடித்துவிட்டு, திண்டுக்கல் வந்து, ஈரோடு பஸ்ஸில் ஏறி பெத்தவாண்டு, `சீன் - தாளம்’ பிரகாசம் மாஸ்டர், சிங்கம்புணரி `வெல்வெட்’ லதா மூவரும் தூங்கிக்கொண்டு இருக்கையில்தான் மேற்படிச் சத்தம் கேட்டது. மூவருக்கும் அவல்பூந்துறையில் அன்று இரவே நாடகம் இருந்தது. பெத்தவாண்டின் ஊர் ஆன் தி வேயில் இருப்பதால், அவர் மட்டும் இறங்கி ஒரு எட்டு போய் வருவதாகத் திட்டம். சத்தம் கேட்டு பெத்தவாண்டு கண்களைத் திறந்தார். திகுதிகுவென எரிந்தன. ``யோவ்... அங்கிட்டு மொகரையத் திருப்புய்யா... என்னய்யா ‘ரத்தகண்ணு மாயாண்டி’ கணக்கா இருக்கே?’’ அத்தனை உடல் அசதிக்கிடையிலும் ‘சீன் - தாளம்’ பிரகாசம் மேடையைப் போலவே இங்கேயும் பெத்தவாண்டைச் சீண்டினார். ``ஏன் விஜயகாந்து மாதிரினு சொல்ல மாட்டியா?’’ என்றபடி மீண்டும் கண்களை அழுந்தத் தேய்த்துவிட்டு, பஸ்ஸின் முன் பகுதியில் சத்தம் வந்த பக்கம் பார்த்தார் பெத்தவாண்டு. சத்தம் எழுப்பிய இளைஞனை ஜாதிகவுண்டன்பட்டி பக்கம் பார்த்ததுபோல் இருந்தது. ``யாத்ரு தம்பா, எனதாரு தொந்தரே’’ சிவப்புக்கொடி, பின்னால் உண்டியலுடன் ஓர் ஆள், கைகொள்ளா துண்டறிக்கைகள்... எனப் பார்த்தவுடன் கம்யூனிஸ்ட்கள் என்று தெரிந்தாலும், பெத்தவாண்டு வேண்டு மென்றே கிண்டலுக்காகக் கன்னடத்தில் ‘மாத்தாடி’ப் பார்த்தார். அந்த இளைஞன் இவரின் விழிகளை எதிர்கொள்ளாமலே பேசத் தொடங்கினான். ``அருமைத் தோழர்களே, எளிய மக்களே, பாட்டாளிச் சொந்தங்களே! வேடசந்தூரின் அருகே உள்ள `சன் பார்க்’ நூற்பாலையில் மூவாயிரம் தொழிலாளிகள் வேலைசெய்கிறார்கள். இந்த பஸ்கூட அந்த வழியாகத்தான் செல்கிறது. ஏன் உங்களின் உறவினரோ, நண்பரோ, குடும்பத்தினரோகூட அதில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருக்கலாம். திருப்பூர், கோவை, போன்ற பகுதிகளில் பல்வேறு மில்களை நடத்திவரும் ஒரு பெரு முதலாளி மேற்படி மில்லை வாங்கிவிட்டார். இது குறித்து அங்குள்ள தொழிலாளிகளையும் சரி, தொழிற்சங்கத்தினரையும் சரி, வாங்கிய, விற்ற இருதரப்பும் கலந்து ஆலோசிக்கவில்லை. ஏற்கெனவே போனஸ், முறையான கூலி உள்ளிட்ட அடிப்படைப் பிரச்னைகள் நிலுவையில் இருக்கும் நிலையில், மில்லை எதேச்சதிகாரமாகக் கைமாற்றிவிடுவதைக் கண்டித்து பல்வேறு கேட் கூட்டங்கள் போட்டுப் பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைக்கச் சொன்னோம். நிர்வாகம் அசைந்து கொடுக்காத காரணத்தால், ஸ்ட்ரைக் அறிவித்தோம். ஸ்ட்ரைக் வாசலுக்கு வெளியே நடந்துகொண்டிருந்தபோது பேச்சுவார்த்தைக்கு உள்ளே அழைத்தனர். உள்ளே போன தொழிற்சங்கத்தினரை மரியாதைக்குறைவாக நடத்தி அனுப்பினர். அதேநேரத்தில் விஷமிகளைவிட்டு மில்லுக்குள் போலி வெடிகுண்டுகளை வீசி, கலவரம் ஏற்படுத்தி, போராட்டக்காரர்களை போலீஸைவிட்டுக் கலைத்தனர். இதில், நமது தோழர்கள் எஸ்.ஜி.பாண்டியன், ஜி.ஆர்.கே.கணேசன் உள்ளிட்ட ஆறு பேர்மீது வெடிகுண்டு வழக்கு பதிவுசெய்து சிறையில் அடைத்துள்ளனர். ஆகவே, வழக்கு நிதிக்காகாகவும் தொழிலாளர் போராட்டத்தில் தங்களின் பங்களிப்பு இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும்... தங்களால்…’’ “என்னாதூ... போண்டா கணேசன் வெடிகுண்டு கேஸுல அரெஸ்ட்டா…’’ அந்தப் பையன் கடகடவென ஒப்பித்துக் கொண்டிருக்கும்போது பெத்தவாண்டு பெரிய சத்தத்துடன் எழுந்தார். அவரையும், அந்தச் சூழலையும் எப்படி எதிர்கொள்வது என்கிற குழப்பத்துடன் அந்த இளைஞர் பார்த்துக்கொண்டி ருந்தபோதே, வேகமாகப்போய் அந்த ‘யாத்ரூ, தம்பா’வைத் தாண்டி பின்னால் துண்டறிக்கையுடன் நின்றவரிடம் ஒரு நோட்டீஸை வாங்கிக்கொண்டு, 500 ரூபாய்த் தாள் ஒன்றை உண்டியலில் போட்டார். ``இந்தா... இந்த அம்பது ரூவாயைத் தனியா வெச்சுக்க... ஜெயிலுக்குப்போய்க் கணேசனைப் பார்க்கும்போது, பெத்தவாண்டு வாங்கிக் கொடுத்தார்னு பூ மார்க் பீடி ரெண்டு கட்டு கொடுத்துரு. பெரிய கலா ரசிகன்யா அந்தாளு...’’ என்று சொல்லிவிட்டுத் துண்டறிக்கையைப் படித்தபடி சீட்டுக்குத் திரும்பினார். பார்த்தாலே பாகவதர் கிராப்பும், மை பென்சில் மீசையுமாக நாடகக் கலைஞன் என்று தெரியக்கூடிய ஒருவர், இடதுசாரித் தொழிலாளர் போராட்டத்துக்கு இவ்வளவு பெரிய பங்களிப்பு செய்திருப்பதை முதன்முதலில் கண்ட அந்தத் துண்டறிக்கைத் தோழர், புரட்சிக்கான அத்தனை சாத்தியங்களும் நெருங்கிவிட்டதை உணர்ந்தார். மேலும், பெத்தவாண்டுவின் கண்களும் கீழைச் செவ்வானம்போல் சிவந்திருக்க, அதன் பார்வைகள் செம்மீன்களாகத் தோன்றி பல்வேறு புரட்சிகரக் குறியீடுகளை அவருக்கு உணர்த்தின. அடர்த்தியான நம்பிக்கையுடன் அந்த உண்டியலைக் குலுக்கும்போது எழும் நாணயங்களின் ஓசை அதிகார வர்க்கத்துக்குப் பேரிடியாகக் கேட்கும் என அவருக்குத் தெரிந்தது. இவர்களின் உண்டியலோசைக்கிடையே டிரைவர், சீட்டிலிருந்து எழுந்து படிக்கட்டுகளின் அருகே வந்து, ``டீசல் பம்ப் லாக் ஆகிடுச்சு... 20 நிமிசம் ஆகும்ங்க...’’ என்றார். கீழிறங்கிய பெத்தவாண்டு பிளாக் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்து, கிராம்பு மணக்கும் புகையைவிட்டுக் கொண்டிருந்தபோதுதான் பார்த்தார்... கையில் கன்னங்கரேல் என்ற நாய்க்குட்டியை வைத்துக் கொண்டு படியின் அருகே ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள். பக்கத்தில் போய் ``இது என்ன நாய்க்குட்டிம்மா?’’ என்றபடி நாய்க்குட்டியின் பின்மண்டைத் தோலைப் பிடித்துத் தூக்கினார். ``கிர்ர்ர்....’’ என்று உறுமியது. ``முப்பது நாள்தான் இருக்கும். அதுங்காட்டியும் குட்டி உறுமுது...’’ அதை உடனே வாங்கிக் கொண்டுபோக வேண்டும் என விரும்பினார் பெத்தவாண்டு. ``உள்ளார பஸ்ஸெல்லாம் வளையும்ல... அந்தத் தண்ணி டாங்க்குக்குக் கீழே ஒரு நாயி குட்டி போட்டிருந்துச்சு. காலையில பஸ்ஸில மாட்டி, பெருசு செத்துப்போச்சு. இது அதோட குட்டி... மொத்தம் ரெண்டு குட்டி. ஆட்டோ ஸ்டாண்டு அண்ணே ஒண்ணைத் தூக்கிருச்சு. இதைப் பாரதிபுரத்துல எங்கக்கா வேலை பார்க்குற தறியில கொண்டு விடப்போறேன்...’’ என்றாள் பதினைந்து வயதிலிருந்த அந்தப் பெண் பிள்ளை. ``இந்தா... போற பக்கமெல்லாம் எதையாவது தூக்கிட்டுத் திரியாத. அதை அங்கிட்டு எங்கியாவது விட்டுட்டு வீட்டுக்குக் கெளம்பு’’ என்று அந்தப் பிள்ளையைப் போறபோக்கில் சொல்லிவிட்டு, நான்கு காலி ரேக்குகள் தாண்டி நின்ற அடுத்த பஸ்ஸை நோக்கி நடந்தான் அந்தத் துண்டறிக்கை இளைஞன். இவளின் அண்ணன்போல. கலர் ஜெராக்ஸ் மாதிரி அச்சுப் பிசகாத ஜாடை. பெத்தவாண்டுவுக்குத் தங்கையின் நினைவு வந்தது. எல்லம்மாள் ரொம்ப நாளாக நாய் வேண்டுமென்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். காலனியில் நாயே இல்லை. ஒரே ஒரு பொட்டை நாய் ‘பிளாக்கி’ இருக்கிறது. தன் தொத்தல் உடம்பைவிடப் பெரிய அளவில் உள்ள எட்டு பால்காம்புகளைக் குலுக்கிக்கொண்டு, மற்ற நாய்களைப்போல மனிதர்கள் யாருடனும் ஒட்டிக்கொள்ளாமல் திரிகிறது. அது எப்போது சினையாக இருந்தது, எப்போது ஈன்றது என்றே தெரியாது. பிளாக்கியைப் பொறுத்தவரை காலனி, புருஷன் வீடு. எங்கேயோபோய் குட்டிபோட்டு, அவை கண் திறந்ததும் விட்டுவிட்டு வந்துவிடும். யாருக்கும் வால்கூட ஆட்டியதாக நினைவில்லை. அஞ்சல் குறிப்புகளில் `பூதல் நத்தம் காலனி’ என்று குறிப்பிடப்பட்டாலும், எப்படி பீமராவ் காலனிக்கும் அந்த ஊருக்கும் சம்மந்தமில்லாமல் காலம் செல்கிறதோ, அதுபோல பிளாக்கி ஊருக்குள் போகும்போது `ச்சூ... காலனி நாய்’ என்ற ஒரு சொல்லையும் கல்லையும் வாங்கிக்கொண்டு ஓடும். ஆனால், காலனியிலோ கடித்துத் துப்பிய மாட்டெலும்பைக்கூட யாரும் அதற்குப் போட்டுப் பார்த்ததில்லை. ``எவரேனி புரோகிராமுக்கு பிலுவலன்டாகூட நுவ்வு டெய்லி எக்கடியாச்சும் போட்சேவு... இன்ட்டிக்கு நாக்கு தோடுங்க ஏமி உந்தி’’ என்று தனக்கு நாய்க்குட்டி வேண்டுமென்று கேட்கும்போதெல்லாம் எல்லம்மாள் சொல்வாள். அப்பாவுடன் வாழ மாட்டேன் என்று அம்மா தீர்த்துக்கொண்டு போனபின், அப்பா தன்னுடன் எல்லம்மாளைத் தூக்கிச் சென்றுவிட்டார். பத்து வருடங்களாகத் தோல் ஷாப்பில் வேலைசெய்த அப்பா ‘பொட்டுலிசம்’ வந்து செத்துப்போனார். அப்பா இறந்த பின், தங்கையைப் பெத்தவாண்டு கூட்டிவந்துவிட்டார். பன்னிரண்டாவது முடித்த எல்லம்மாள் என்ன கெஞ்சியும் மேற்கொண்டு படிக்க மாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டாள். போன மாதம் தங்கை சொன்ன விஷயம்தான் `கண்டிப்பாக வீட்டுக்கு ஒரு நாயை எடுத்துட்டுப் போகணும்’ என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியது. நான்கு வீடு தள்ளியிருக்கும் ‘ஊசிக்குண்டியான்,’ ``பெரிய பின்னும்மா... பெத்தவாண்டு சார்ஜரு கொடு... அதான் சின்ன பின்னு’’ என்று அடிக்கடி வீட்டுக்கு வருகிறானாம். ``பப்பூன் வீடேறி வந்தே டபுள் மீனிங் பேசுறியாடா?’’ என ‘சப்’ என்று அடித்தால் மறுபேச்சில்லாமல் வாங்கிக்கொள்வான். துளிகூட மானம் என்று ஒன்று இல்லாதவன். வீசி வீசி விரட்டியும், பறந்துவிட்டு மாட்டு வாலில் மீண்டும் வந்து உட்காரும் ஈ போன்ற குணம் அவனுக்கு. மனைவியும் உடன் இல்லை. ஊர்க்காரர்களிடம் பீடிக்குக்கூடத் தொன்னாந்து நிற்பான். ஏதாவது வேலை சொன்னார்கள் என்றால், ``நானே இடுப்புச் செத்தவன். நல்லாயிருந்தா என் பொண்டாட்டி கூடல்ல இருந்திருப்பா’’ என்று தன்னையே தாழ்த்தி ஊரைச் சிரிக்கவிடுவான். அவனுக்குத் தேவையெல்லாம் குடிப்பதற்குச் சாராயம். ஊரினுள் கெடாவெட்டு, நல்லது பொல்லது என்று கறி காய்ச்சினாலே போதும்... யாராவது ஒரு கிழவியை தாஜா செய்து, சட்டியைக் கையில் கொடுத்து அனுப்பிவிடுவான். பல்லைக் கெஞ்சியபடி, கால்கடுக்க நின்று அவர்கள் வாங்கி வரும் மிச்சம் மீதாறியை ஏதோ சாதித்த நினைப்புடன் சப்புக்கொட்டித் தின்பான். `ஆளில்லாதப்ப நாய் இருந்தாலாச்சும் கண்ட நாய்லாம் வீட்டுக்கு வராம தங்கைக்குத் துணையா இருக்கும். இந்தக் குட்டி நல்லதாகத் தெரிகிறது. வாங்கிக்கொண்டு போக வேண்டும்’ என்று முடிவு செய்தார். அந்தப் பிள்ளையிடம் ``பொரோட்டா சாப்பிட்டுக்க...’’ என்று 50 ரூபாய் கொடுத்து நாய்க்குட்டியைக் கேட்டார். ஒன்றுமே சொல்லாமல் கொடுத்துவிட்டாள். பெத்தவாண்டு வண்டியில் ஏறிச் சீட்டின் கீழிருந்த தனது பெரிய பையை நகர்த்தி, மடித்துவைக்கப்பட்டிருந்த டர்க்கி துண்டில் நாய்க்குட்டியைப் படுக்கவைத்து இரண்டு நிமிடம் நீவிக்கொடுத்தார். சத்தம் காட்டாமல் தூங்க ஆரம்பித்தது. வண்டி வேடசந்தூர் ஆத்துமேட்டில் பெத்தவாண்டை இறக்கிவிட்டுக் கிளம்பியது. கடகம், கொப்பு, திருகு, மகரம், மகுடம், வாளி, காறை கம்பி, குதம்பை, தூக்கம், தோடு... எனச் சகல காதணிகளும் அணிந்த பேரிளம் பெண் மாதிரி பெத்தவாண்டுவின் ‘டி.வி.எஸ் 50’ அலங்காரமாக நின்றுகொண்டி ருக்கும். இரண்டு பக்கமும் பெட்டிகள். அதில் `எல்.பி.பி’ என்கிற இனிஷியல். இரண்டு பார் வைத்த ஹேண்டில்... அதில் வண்ண வயர்கள். இரண்டு வீல்களில் ஒவ்வொரு ஃபோக்ஸ் கம்பியிலும் கட்டப்பட்ட பிளாஸ்டிக் குஞ்சம். பிரேக் அடித்தால் பாட்டுப் பாடும் ஹாரன், இரண்டு வீல்களிலும் சைனா லைட்கள்... என வண்டி முழு ஜோடிப்பில் கரகாட்டப் பெண்போல இருக்கும். அந்தப் பக்கத்து மக்கள் எல்லோருக்குமே அந்த வண்டி பரிச்சயமாகி இருந்தது. அதிலும், பேருந்து கடக்கும் நொடிகளில்கூடக் கணித்துவிடும்படி அந்த வண்டி ஆத்துமேட்டில் வண்டிக்கடை களின் அருகே நிற்கும். ``காடு களைந்தும் கழனி அமைத்தும் கதறிடும், உழவனின் கண்ணீர் துடைக்க, ஓடி வருகிறான் உதயசூரியன்...’’ பட்டப்பகலிலேயே ஹனிபா பாடிக் கொண்டிருந்தார். மீட்டிங் நடப்பதற்கான கூறு எதுவும் தென்படவில்லை. பின்னர்தான் நினைவுக்கு வந்தது... அன்று கலைஞர் பிறந்தநாள். ரேடியோ செட்டுச் சத்தத்துக்கு நாய்க்குட்டி ``மீச்... மீச்...’’ என்று கத்திக்கொண்டே பையிலிருந்து குதிக்கப் பார்த்தது. உள்ளே தள்ளிவிட்டு, பையைத் தூக்கிக்கொண்டு பஸ் ஸ்டாப்பின் அருகிலிருந்த டாஸ்மாக்குக்குள் நுழைந்தார். பெத்தவாண்டுக்கு அவர்கள் சுற்றத்தில் யாருக்கும் இல்லாத ‘அசால்ட்டு’தனம் இயற்கையிலே உண்டு. அத்தகைய அசால்ட்டுடன், அறுக்கக் கொண்டுபோகும் வாத்தைப் பிடித்திருப்பது போல் `மோர்பியஸ் புளு’ பிராந்தி ஃபுல் பாட்டிலின் கழுத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு பாரினுள் போய் அமர்ந்தார். ஒரு நாடகத்துக்கு 6,000 ரூபாய் சம்பளம். ஒரு மணி நேரம் பஃபூன் டான்ஸ். நாடகம் தொடங்கியபின் இடையில் ஓரிரு சீன்களில் மட்டும் வந்துவிட்டுப் போவார். அவ்வளவுதான். ஆனால், பெத்தவாண்டு பெயர்போட்ட நாடக நோட்டீஸ்கள் பெரிதும் மதிக்கப்பட்டன. ``நாயக்கரு நல்லவரா, கெட்டவரா?’’ மேடையில் நுழைந்ததும் இப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேட்பார். ``அவருக்கென்ன தங்கத்துக்கு... அட்வான்ஸ் கொடுத்துட்டு அப்புராணியா போயிட்டாரு. மித்த ஆளுங்க ஒரு இளிப்பாவது இளிப்பாய்ங்க...’’ என்றபடி மேடையின் கீழே பக்கவாட்டில் உட்கார்ந்திருக்கும் மனிதரைப் பார்த்து டான்ஸ் காமிக் பெண் கிண்டலாக வணக்கம் வைப்பார். ``யெம்மா... நான் ஊர் நாயக்கரைச் சொல்லலை. அவரும் நல்லவருதான். எனக்குக்கூட நாடகம் முடிஞ்சவுடனே வெடக்கோழியும் மூத்திரம் நாறாத குவார்ட்டரும் கொடுத்துவிடுறேனு சொல்லியிருக்காரு. ஆனா, நான் கேட்டது நம்ம நாயக்கரை, எங்க சாமி பெரியாரை...’’ பக்திமயமான கோயில் திருவிழாவில் கரன்ட் பாக்ஸில் கைவைப்பதுபோல இப்படித்தான் எதையாது பேசிவைப்பார். ``எதுத்தாப்டி மொத வரிசையில புளு சேலையில சேர்ல உக்கார்ந்திருக்கிறது யாரு தெரியுமா... எங்க மாமன் மக. இப்ப இந்த ஊரு பிரசிடெண்டு. மாதாரிக இப்படி ஊருக்கு முன்ன நடுநாயகமா உக்கார யாரு காரணம்? இடஒதுக்கீட்டைக் கொண்டுவந்த அவருதான் காரணம். அப்படி உக்காரவுடுறதுக்கு ஊர்ப் பெரிய மனுசங்களுக்குப் பெரிய மனசு வர்றதுக்கும் யார் காரணம்? எல்லாம் அந்த நாயக்கருதானே... அப்ப அவரு நல்லவருதானே...’’ வாழைப்பழத்தில் ஊசியேற்றுவது மாதிரி சொன்தும், யாரோ இரண்டு இளவட்டம் உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கைதட்ட, அதில் ஊரும் சேர்ந்துகொள்ளும். இதுவே பட்டிவீரன்பட்டி மாதிரியான ஊருக்குப்போனால் அங்கே ``ஆதித்தனார், டபுள்யூ.பி.ஏ.சௌந்திரபாண்டியன்...’’ என அந்தந்த ஊருக்குத் தொடர்பான தலைவர்களின் புகழைப் பேசி உள்ளே நேக்காக அரசியலைக் கலந்துவிடுவார். ஏறுவெயிலில் முதல் ரவுண்டு. ஜிவ்வென்று ஏறியது. போனை எடுத்தார். ``கண்ணு, உனக்கு ஒரு நா குட்டி புடிச்சிருக்கேன்...’’ ``அல்சேஷனாணா?’’ ``ம்... ஆதிசேஷன். நல்ல குட்டிதான். உறுத்தா இருந்துச்சு வாங்கிட்டு வந்தேன்.’’ ``கடுவனா, பொட்டையா?’’ ``ஏன் சாமி, கட்டிக்கவா போறே... கடுவன் குட்டிதான்.’’ ``பேரு வைக்கிறதுக்குக் கேட்டேன்ணா... கடுவன்னா ‘பூச்சி’னு வைக்கலாமா?’’ ``ஆமா இவ பெரிய ‘பொம்மக்கா’. `பூச்சி’னு பேருவெச்சு சங்கிலியைக் கட்டி, கூட்டிட்டு அலையப் போறவ’’ என்று சிரித்தார். வீடு போவதற்குள் பத்து முறையாவது மிஸ்டு கால் கொடுத்திருப்பாள் எல்லம்மாள். வீட்டினுள் நுழைந்து குட்டியை இறக்கிவிட்டார். ரயில்வே கரிக்கட்டி மாதிரி அட்டைக் கறுப்பாக இருந்த அந்தக் குட்டிநாயை யாருக்குத்தான் பிடிக்காது. அள்ளிக்கொண்டாள் எல்லம்மாள். விரலை நாய்க்குட்டியின் வாயில் வைத்தாள். காம்பென்று நினைத்துச் சூப்பிப் பார்த்தது. பின்னர் அல்லை வாங்கிக் கடவாயில் வைத்துக் கடிக்கத் தொடங்கியது. ``ம்... கடி பழக்காத தாயீ, ஊர்வம்பை வாங்கிப்புடும்...’’ என்றபடி சாப்பிட உட்கார்ந்தார். ``ஏண்ணே... நம்ம ஊர்லதான் ஏற்கெனவே பிளாக்கி இருக்குல்ல... இதுக்கு ‘பிளாக்கன்’னு பேருவைக்கவா?’’ ``ஏன்... அதுக்குக் கருப்பன்னு வைக்கலாமே.... சரி வேணாம் விடு... ‘கரியன்’னு வைய்யி நல்லாத்தான் இருக்கு.” வரிசைக்கு எட்டு என எதிரெதிரே காலனியில் இருந்த பதினாறு வீடுகளுக்கும் கரியனைக் எடுத்துக்கொண்டுபோய்க் காட்டிவிட்டு வந்துவிட்டாள் எல்லம்மாள். ஒரே நாளில் காலனிக்கே அறிமுகமானான் கரியன். கீரிப்பூச்சி மருந்து, தடுப்பூசி எல்லாம் போட்டு வளர்க்க ஆரம்பித்தாள். பெத்தவாண்டு ஊரூராகப் போகவும் வரவுமாக இருந்தார். எல்லம்மாளுக்கு இருபத்தைந்து பவுன்களைச் சேர்த்து வைத்திருந்தார். வங்கியிலும் பணம் கொஞ்சம் கிடந்தது. கரியன் வந்த பதினைந்தாவது நாள் ஊசிக்குண்டியான் எங்கிருந்தோ ஒரு நாய்க்குட்டியைப் போதையோடு போதையாகத் தூக்கி வந்தான். தொத்தலாக, பரிதாபமாக இருந்த அந்த நாய்க்குட்டிக்கு ‘ராஜா’ என்று பெயரெல்லாம் வேறு வைத்தான். பார்ப்போரிடமெல்லாம் வாலைக் குழைத்துக்கொண்டு போனதால், அதை ‘சலுப்பை’ என்றே கூப்பிடத் தொடங்கினார்கள். ஆனால், வளர வளர கரியனின் விளையாட்டுத் தோழனாகியது சலுப்பை. கோம்பை நாய் என்றால் நெஞ்சு அகலமாயிருக்கும். முன்காலை ஊன்றி, பின்காலை மடக்கி உட்கார்ந்திருக்கும்போது இரும்புச் சேரை மடக்கிவைத்ததுபோல அகலஞ்சகலமாக இருக்கும் நெஞ்சுப்பகுதி. ஆனால், கோம்பை ரகத்தில் உயரம் அவ்வளவாக இருக்காது. ஆனால், ராஜபாளையத்து நாயின் உயரத்தைவிட கொஞ்சம் கூடுதலாகவே இருந்தான் கரியன். நெஞ்சும் முகமும் கோம்பையைப்போல் இருந்தது. வயிறு கன்றிப்போய், சிப்பிப்பாறை நாய்களை மாதிரி உள்ளொடுங்கி இருந்தது. இன்ன நாய் என்று சொல்ல முடியாமல், அதேநேரம் புது ஆள் யாராவது பார்த்தால், விசுக்கென்று பயப்படும் உருவத்தில் கரியன் இருந்தான். மாட்டுக்கொழுப்பைச் சட்டியில் வணக்கி அதில் சோறு கலந்து ஒருநாள், வாரைக் காய்ச்சி உருக்கி எடுத்த பன்றி நெய்யை உப்பில்லாத சோற்றில் போட்டுப் பிரட்டி ஒருநாள், மீன் வறுத்த எண்ணெயைச் சோற்றில் பிசறி ஒருநாள்... எனப் பல வருஷம் கழித்துப் பிறந்த பிள்ளையைப் பார்த்துப் பார்த்து வளர்ப்பதுபோல் கரியனை வளர்த்தாள் எல்லம்மாள். கடுவன் நாயாக இருந்தாலும் சரி, பெட்டையாக இருந்தாலும் சரி, எட்டாவது மாதத்தில் பருவத்துக்கு வந்துவிடும். கரியன் குரல் இறுக்கமாகி, உறுமல் குரைப்பாக மாறத் தொடங்கியது. நன்றாகக் குரைக்க வேண்டி, குழவிகள் வளர்ந்து பறந்து போய்விட்ட வெறும் குழவிக்கூடுகளாக மரத்தில் தேடி எடுத்து வந்து அம்மியில் வைத்து நெறுநெறுவென நுணுக்கி, அதைப் பச்சைமுட்டையில் கலந்து கொடுத்தாள். ‘பவ்’ என்ற குரைப்பில் புதியவர்களின் ஈரக்குலை ஆடியது. ஊருக்கும் காலனிக்கும் நடுமேற்கே உள்ள ராக்காச்சி பாறையில் ஏறி உட்கார்ந்துகொள்வதை வழக்கமாக வைத்திருந்தான் கரியன். சலுப்பைப் பாறை வரை துணைக்குப் போய்விட்டு, பின்னர் காலனிக்கு ஓடி வந்துவிடும். கரியனுக்குக் காலனி என்பது தன் ஆளுகைப் பகுதி. பாறையில் ஏறி உட்கார்ந்து, காலனியைப் பார்த்தபடி இருப்பான். வீட்டு வாசலில் அடுப்புகூட்ட, பின்னால் வேலிப் பக்கமாக எல்லம்மாள் வந்து சுள்ளி எடுப்பதைப் பார்த்தவுடன்தான், அய்யாரு பாறையில் இருந்து கிளம்புவார். இது இல்லாமல் யாராவது புதிய ஆள் காலனிக்குள் நுழைந்தால் போச்சு, சும்மா சூறைக்காத்து கணக்காக வந்து நிற்பான். தெரியாத ஆள் என்றால், `பவ் பவ்’தான். எதிர்ப்பையும் மறுப்பையும்கூடப் பணிந்தே தெரிவித்து வந்த அந்தக் காலனி உருவான காலத்தில் இருந்து, இப்படி ஓர் ஆக்ரோஷமான குரலைப் பிறர் கேட்டதில்லை. பெத்தவாண்டுகூட நைச்சியமாகவோ, வேடிக்கை பேசியோதான் ஊர்க்காரர்களின் கருத்தை மறுப்பான். ஆனால், எல்லம்மாளின் ``ச்சூ... பேசாம இரு...’’ என்ற ஓர் அதட்டுக்குக் கரியன் அப்படியே அடங்கிக்கொள்வான். பெத்தவாண்டுக்குக்கூடச் சமயங்களில் கடுங்காப்பியும் வெறும் தேயிலைத் தண்ணியுமே கிடைத்தன. ஆனால், ஒருநாள் விட்டு ஒருநாள் கால்கடுக்க நடந்து ஊருக்குள்ளிருக்கும் சொசைட்டிக்குப்போய் எருமைப்பாலை வாங்கி, ‘கண்ணு பட்டுவிடும்’ என்று முந்தானையில் மறைத்துக் கொண்டுவந்து கரியனுக்கு ஊற்றினாள். அப்படி சொசைட்டிக்குப் போகும்போது கரியன் எல்லமாளைவிட்டு அஞ்சாறு எட்டுப் பின்னாடி தள்ளியே அமைதியாக நடந்து வருவான். ஊரில் இருக்கும் நாய்களின் வால், தன்னறியாமல் கால்களுக்கு இடையே போகும். கொஞ்சம் துணிச்சலான நாய்கள், இருக்கும் சொற்பத் தெருக்களில் இரண்டைத் தாண்டிப்போய் முகம் காட்டாமல் குரைத்துக் கரியனின் வருகைக்குத் தங்களின் எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்தன. சலுப்பையைச் சில மாதங்களுக்குப் பிறகு ஊசிக்குண்டி யான் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிட்டான். சலுப்பையும் அவனைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிட்டது. எப்போதாவது அவன் உருவம் தென்பட்டால், மீனாட்சியம்மன் கோயிலில் மயில்தோகை விசுறுவதுபோல் சாஸ்திரத்துக்கு மெதுவாக இரண்டு ஆட்டு வாலை ஆட்டியது. ஆனால், எல்லம்மாள் கரியனை வளர்க்க, கரியனோ சலுப்பையை வளர்த்தான். தனக்குப்போட்ட சாப்பாட்டை முக்கால்வாசி சாப்பிட்டுவிட்டுச் சலுப்பைக்கென்று கொஞ்சம் மீதம்வைத்தான். சலுப்பைக்கோ அதுவே போதுமானதாக இருந்தது. மேலும், பொறுக்கித் தின்பதில் சலுப்பைக்கு இன்பமாகவும் இருந்தது. கரியனோ யார் கொடுத்தாலும் சாப்பிடாமல் கெத்தாகவே இருந்தான். காலேஜுக்குப்போகும் பசங்கள் கரியனுடன் பழக விரும்பி முட்டை மணக்கும் கேக்குகளைக்கூட முழுதாகப் போட்டுப் பார்த்தார்கள். குனிந்து நுகர்ந்து பார்த்துவிட்டுச் சட்டை செய்யாமல் போய்விடுவான். கரியன், சலுப்பைக்குத் தன் சோற்றைப் பகிர்வதை எல்லம்மாள், கண்டுபிடித்துவிட்டாள். ஆனால், ஒன்றும் சொல்வதில்லை. ஆயினும், சலுப்பைக்குத் தன் கையால் சோறு போட அவள் விரும்பவில்லை. அதைப் பார்த்தால் ஊசிக்குண்டி யான் ஏதாவது சொல்வான் என நினைத்தாள். ``நாயா... கண்டுகுட்டியா பெத்தவாண்டு, நீ வளக்குறது...’’ என ஒருநாள் அட்வான்ஸ் கொடுக்க வந்த தென்னம்பட்டி பிரசிடென்ட் வாயைப் பொளந்து கேட்கவும். அவர் போனவுடனே கரியனுக்குச் சுத்திப்போட்டாள் எல்லம்மாள். கரியன் மற்ற நாய்களைப்போல எங்கு போனாலும் பின்னாடியே தொன்னையாட்டம் வந்து சங்கடத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை. ‘வெளியே போறேன்... வீட்டுலேயே இரு’ என்று சொல்லிவிட்டால் போதும்... பிட்டுக்கூட நகராமல் அங்கேயே இருப்பான். ஊர்க்காரர்கள் ராக்காச்சி மேட்டுக்கு அந்தப் பக்கம் உள்ள தோட்டத்து வீடுகளுக்குப் போகவும், குறுக்கு வழியால் மெயின் ரோட்டுக்குப் போகவும் மட்டுமே காலனிக்குள் வந்தனர். அப்படி வந்தவர்கள் கரியனைக் கண்டு மிரண்டனர். புதியவர்களைக் கண்டால் ‘வாளுயுர்த்திக் களம் புகும் சண்டமாருத சாகசக்காரனைப் போல்’ வாலை நிமிர்த்திக்கொண்டு ``உர்ர்ர்ர்...’’ என்று கரியன் வெளியிடும் உருமலில் எதிர்படுபவரின் உயிர்போய் வந்தது. குரைத்தாலோ இதயமே நின்று துடித்தது. தொண்டூழியத்தின் காலம் முடிந்து விட்டது. நினைத்த மாதிரி ஏவ முடியாது. காலனிக்குள்ளும் பன்னாட்டு பிராண்டுகள் நுழைந்துவிட்டன. ஜீன்ஸும் சுடிதாரும் எப்போதாவது போட்டதிலிருந்து மாறி, பாறைமேட்டிலும், ஓடைப்பால சுவற்றிலும் நாளும் துவைத்துக் காய்ந்தபடியியேருக்கும் உடைகளாகின. ‘உட்காரும் இடத்தில்’ சாயம் போயிருந்தாலும், பெண்கள் நைட்டியிலேயே இருந்தனர். இவை எல்லாவற்றையும்விடச் சுத்து வட்டாரத்தில் இல்லாத அளவுக்கு முரட்டு நாய்கள்கூட வளர்க்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். இவர்கள் எல்லோரும் சொன்ன சொல்லுக்கு ஓடி வந்த, கும்பிட்டு நின்ற இனிமையான கடந்த காலங்களைப் பூதல் நத்தத்தின் ஊர்த்திண்ணைகள் மாலை வேளைகளில் பகிர்ந்துகொண்டன. ``அவய்ங்க வளக்கறதைவிட மொரட்டு நாய் ஒண்ணு, எங்க அம்மாவோட அப்பன் வச்சிருந்தாரு. கொடகனாத்து மேட்டுல அவரு புல்லட்டு வண்டி ஏறும்போதே இங்க காத வெடச்சிக்கும். மலுச்சின்னு தரையில இருந்து பத்தடி ஓட்டுமேல தாவி மோட்டெலியைப் புடிச்சிப்புடும். மாமரத்துப்பட்டி வலையருக வேட்டைக்கு இந்தப் பக்கம் கிராஸாகும்போதெல்லாம், ‘சாமி, இந்த நாயா... சித்த கொடுங்க எங்க பொட்ட நாய்கட்டவிட்டு ரெண்டு ஈத்தெடுத்துட்டுத் தாரோம்மினு கெஞ்சா கெஞ்சுவாங்க.’ கழுத்துல வாரைக்கட்டி சங்கிலியைப் புடிச்சுகிட்டுப்போக அதுக்குன்னே ஒரு பண்ணைக்காரனும் இருந்தான். ஒரு நா பாட்டனாரு நாயோட நிற்கிறப்ப பண்ணைக்காரன் வந்திருக்கான். நாய் வாலை ஆட்டியிருக்கு. அப்பவே வாலை இழுத்துவெச்சு நறுக்கிப்புட்டாராம். தெக்கோரம் முனியப்பன் கோவிலுல குதிரைக்குக் கீழ அத்தசோடு நாயி செலை, அந்த நாயைக் கணக்கு வச்சுத்தான் செஞ்சது. இப்ப என்னடான்னா நாயை விலைக்கு வாங்கி எவனெவனோ வளர்க்குறாய்ங்க...’’ பொன்னுச்சாமி கவலையாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். பெத்தவாண்டின் வீடு இருந்த வரிசையின் பின்புறம் வானம் பார்த்த காடு. வெங்கக்கற்கள் பாவியபடி கிடக்கும். அதில் மழை பெய்தால் உளுந்தோ, கேப்பையோ காட்டு வெள்ளாமைக்கென தூவிவிட்டுப் போவார்கள். அதன் மேவோரம் ராக்காச்சி கரடு. இவர்கள் இருந்த வீட்டு வரிசையின் பின், நாட்டுக்கருவ வேலியும் கற்றாழையும் ஓர் ஆள் மட்டத்துக்குச் சுவரைப்போல் வளர்ந்து நின்றன. ஊர்க்கார இளசுகள் இரவுகளில் பெண்கள் கொல்லைக்கு ஒதுங்கும் பக்கம் பைக்கில் வந்தால், வேண்டுமென்றே லைட்டை அணைத்து வந்து அவர்களின் அருகே வரும்போது படீரென்று ஒளிரவிட்டுக் கெக்கலித்துப் போவார்கள். கூசிப்போய், சங்கடப்பட்டுச் சட்டென்று எழுந்து தலை கவிழ்த்தி நிற்பார்கள் பெண்கள். மறுநாள் பஸ்களிலோ, சந்தைகளிலோ பார்க்க நேர்ந்தால் சாடை பேசி உக்கிப்போக வைப்பார்கள். இந்த வேலையில், சாதாரண டி.வி.எஸ் எக்ஸெல் முதல் ஹோண்டா ஷைன் வரை எந்த வேறுபாடும் இல்லை. ஆனாலும், கவர்மென்ட் காசு கொடுக்கும் வரைக்கும் கக்கூஸ் கட்ட ஒருவனுக்கும் உறைக்கவில்லை. பெருமைக்கு இரண்டு டிகிரியைப் பேருக்குப் பின்னால் போட்டுக் கொண்டு, கோமாளிக்கூத்துக்கட்டும் பெத்தவாண்டுக்குக்கூட வயசுக்கு வந்த தங்கைக்கு `பேண்டு மோள’ கக்கூஸ் வேண்டுமென்ற நினைப்பில்லை. அன்று அப்படித்தான் தூறிக்கொண்டு இருந்தது. மசங்கும்பொழுது. எழவு சொல்லப் போய்விட்டு ஊருக்குக் காலனி வழியாக வரும் ரோட்டில், வந்துகொண்டிருந்த பசங்களின் கண்களில் ரோட்டோரத்தில் யாரோ ‘உட்காந்திருப்பது’ தெரிந்தது. வண்டிச் சத்தம் கேட்டு, சுதாரித்து எழுந்து, சீலையைக் கீழே இறங்கும் முன்பு லைட்டைப் போடும் எண்ணத்தில், முறுக்கி வந்து நெருங்கும்போது விளைக்கைப் போட்டார்கள். குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்திருந்தது கரியன். வானளந்த கருப்புசாமி எழுந்து நிற்பதுபோல் விளக்கைப் போட்டதும் வெளிச்சத்தை எதிர்க்கொள்ள எழுந்தான். ``பொவ்...’’ என்று அவன் குரைத்த ஒற்றைக் குரைப்பில், அடித்திருந்த பாடாவதி ‘ஹனி டே’ பிராந்திப் போதை நொடியில் இறங்கிவிட்டது இருவருக்கும். வண்டி வந்த வேகத்துக்கு நேராகப் போக வடக்கேயும் தெற்கேயுமாக ஆளுக்கொரு பக்கம் விழுந்து எழுந்தனர். காலனியிலிருந்து திடுதிடுமென ஆள்கள் ஓடி வந்து தூக்கிவிட்டனர். ``என்னய்யா நாய் வளத்து ஏவுறீங்களா...’’ சில்லு மூக்கு பேந்து சட்டையெல்லாம் ரத்தமாக நின்றவனைக் கைத்தாங்கலாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்த இரண்டாவமவன் கேட்டான். ``அந்த நாய் தேவையில்லாமா குலைக்காதுங்க...’’ என்றான் ஊசிக்குண்டியான். பைக்கில் ஏறி உட்கார்ந்து பட்டனைத் தொட்டான். ஸ்டார்ட் ஆனது, ஊர் நோக்கிப் போனார்கள். விழுந்து எழுந்து போனதைவிட, ஊசிக்குண்டியான் அதிசயமாக நியாயம் பேசியதுதான் அன்றைக்கு அங்கு பேச்சாக இருந்தது. மறுநாள் மாலை. திடும் திடுமென வேட்டு அதிரத் தொடங்கின. ஊரில் விழுந்த எழவில் பொணத்தைத் தூக்குகிறார்கள் என்று அந்த வெடிப்புகள் சொல்லின. வடக்கம்பட்டி வேட்டு ஒவ்வொன்றும் பத்து மைலுக்கு அங்கிட்டும் ஒலித்தன. பதினைந்து பைக்குகள் இருக்கும். மொத்தமாகக் காலனிக்குள் நுழைந்தன. கர்லா கட்டை சுற்றுவதற்குக் கையைத் தூக்கியதுபோல அரிவாள் ஏந்திய கையைத் தூக்கிய கருப்பசாமி பொம்மை ஒன்று காலனி தொடங்கும் இடத்தில் சாய்ந்திருக்கும். அத்தனை வண்டிகளும் அங்கே நின்றன. இருபது இருபத்தைந்து பேர்கள் இறங்கி வந்தார்கள். வந்தவர்களில் கையில் தடிவைத்திருந்த இளசுகள் காலனி வீடுகளின் பின்னால் போய்த் துழாவத் தொடங்கினார்கள். வீடுகளிலிருந்து ஆண்களும் பெண்களும் ஏதோ பிரச்னை என்று புரிந்து, இருண்ட முகத்துடன் வெளிவரத் தொடங்கினார்கள். ஊர்க்கூட்டத்தில் வாத்தியார் வேலைக்குப் போகும் நகரத்து முகம்கொண்ட ஒருவன் ``நாகராஜு, இங்கே வா...’’ என்று ஊசிக்குண்டியானைப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட்டான். கரியன் நேற்று குரைத்ததுதான் பிரச்னை என்று புரிய ஆரம்பித்தது காலனி மக்களுக்கு. பெத்தவாண்டும் கலைந்த தலையும் தூக்கமுமாக எழுந்து வந்து நின்றான். அவனுக்கு முதல்நாள் கதை தெரியாது.எல்லம்மாளுக்குச் சின்னப்பயல்கள் கையில் தடியுடன் தன் நாயைத் தேடுவது கண்டு விம்மிக்கொண்டு வந்தது. அந்த இளம் வாத்தியாருக்கு அருகில்போய் லேசாகச் சிரித்த முகமாக ``சொல்லுங்க சார்...’’ என்றான் ஊசிக்குண்டியான். `பொளேர்’ என்று விழுந்தது அறை. ``பிச்சைக்காரத் தாயளி... கட்டிங் மசுரு ஓசியில வாங்குறதுக்கு நாலு மணி நேரம் நிக்கிற நீயெல்லாம் நேத்து பயலுககிட்ட நாயம் பேசி அனுப்பியிருக்க...’’ என்று மீண்டும் ஓர் அறை கொடுத்தான். எங்கிருந்தோ கூட்டத்துக்குள் வந்த சலுப்பை, ஊசிக்குண்டியானை அடித்தவனைப் பார்த்து ``வள்... வள்’’ என்று குரைத்துக்கொண்டு நின்றது. அதன் உடலையும் சைஸையும் பார்த்துச் சிரித்தபடி ஒருவன் உதைத்தான். அவனை நோக்கிக் கடிக்கப் பாய்வதாகப் போக்குக்காட்டி மீண்டும் குரைத்தது. நின்றிருந்த ஒருவன் கைலிக்குள் வைத்திருந்த அரிவாளால் அதன் நடுமுதுகில் ஒரு வெட்டு போட்டான். ``வீச்...’’ என்ற சத்தத்துடன் இரண்டு துண்டாகி விழுந்தது சலுப்பை. எல்லம்மாளுக்கு நைட்டியோடு முத்திரம் முட்டிக் கால்களுக்கிடையே வழிந்தது. அப்படியே சுவரோடு ஒட்டியபடி வீட்டின் பின்னுக்குப் போனாள். இதயம் அதிர்வது அவள் காதுக்கே கேட்டதுபோல் உணர்ந்தாள். பெத்தவாண்டு கையெடுத்துக் கும்பிட்டு, இனி நாயைக் கட்டி வைப்பதாகக் கெஞ்சுவதும் சலுப்பையின் நன்றியைக் கண்கொண்டு பார்த்துவிட்ட நாகராஜூ, ஆற்றாமையோடு வாயைக் கோணிக்கொண்டு் தேம்புவதும் கரைந்துகொண்டிருக்கும் சித்திரம்போல அவளின் நினைக்குள் அதிர்ந்தது. கொல்லைப் பக்காமாக நின்று விம்மிக்கொண்டி ருந்தாள் எல்லம்மாள். தடதடக்கும் இதயத்தின் துடிப்பையும் கண்முன்னே துண்டாகி விழுந்த அப்பாவி உயிர் கொடுத்த அச்சத்தையும் மீறி மனதுக்குள் தோன்றியது. `கரியன் எங்கே..?’ சலுப்பையின் “வீச்...” கேட்டுவிட்டதுபோல. ராக்காச்சி ஏவிவிட்ட `சண்டிக்கருப்பு’ மாதிரி, கரும்புயல்போலத் தாண்டுகாலில் காலனி நோக்கி ராக்காச்சி கரட்டிலிருந்து பறந்து வந்துகொண்டிருந்தான் கரியன். கையில் பிடித்து எறிந்த வாணம்போல ஓடிவந்த வேகத்தில் வேலிக்கு அந்தப் பக்கமிருந்து பத்தடி உயரத்துக்குப் பாய்ந்தான் கரியன். எப்படித்தான் அந்தச் சின்னச் சிறுக்கிக்கு இவ்வளவு வெலம் வந்ததோ, ‘கூடைவைத்துச் சிட்டுக்குருவியைப் பிடிப்பதுபோல்’ அம்பாகத் தாவி அந்தப் பக்கமிருந்து பாய்ந்த கரியனை இரு கைகளாலும் கட்டிப்பிடித்து கொல்லையில் உருண்டாள். திமிறிய அவனின் வாயை ஒரு கையால் இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டாள். ``ம்ம்ம்ம்ம்....’’ என்ற மெல்லிய உறுமல் அவனிடமிருந்து வந்தது. ``சாமி... நீ எங்களுக்கு வேணுஞ்சாமி. நீ இப்ப போனா கொன்னேபுடுவாங்க சாமி. நீ சண்டை போட்டியானா நல்லாத்தான் இருக்கும். ஆனா, நீ உயிரோட இருக்கிறதுதான் சாமி... அவங்க செஞ்சதுக்குப் பதிலா இருக்கும். வாயில இருந்து கையை எடுக்கிறேன் கொலைச்சிப்புடாத சாமி...’’ என்று சொன்னபடி அதன் வாயை இறுக்கிப் பிடித்திருந்த கையை எடுத்தாள் எல்லம்மாள். என்ன புரிந்ததோ மெலிதாக உறுமியபடி அமைதியாக இருந்தான் கரியன். அவனைக் கட்டிப்பிடித்தபடி எவ்வளவு நேரம் படுத்திருந்தாள் எனத் தெரியவில்லை. பெத்தவாண்டு வந்து ``மூத்திரம் அடிக்கிற எடத்துலயா கண்ணு படுத்திருக்க... எந்திரிச்சு நாலு செம்பு ஊத்திக்கிட்டு வா...’’ என்று உசுப்பிவிட்டான். காலையில் எல்லம்மாள் எழுந்து பார்த்தாள். எப்போதோ வாங்கிவைத்திருந்த வார்ப் பட்டையைக் கரியனின் கழுத்தில் கட்டி, அதில் சங்கிலியைப் பிணைத்து க் கட்டிவைத்திருந்தான் பெத்தவாண்டு. ``கன்னிவாடியில மதுரை வீரன் நாடகம் இருக்கு கண்ணு. சங்கத்து வேலை கொஞ்சம் இருக்கு. திண்டுக்கல்லுக்குப் போயிட்டு அப்படியே நாடகத்துக்குப் போறேன். நாளைக்குக் காலையில வந்திருவேன். கரியனப் பாத்துக்க...’’ என்றபடி வண்டியைக் கிளப்பினான். நம்பினால் நம்புங்கள், அதன் பிறகு பேயனும் பெரியனுமாகிய அந்தக் கரியன் எப்போதும், எதற்காகவும் குரைக்கவேயில்லை. https://www.vikatan.com
  18. கண்ணன்

    கண்ணன் - சிறுகதை சிறுகதை: ஷான் கருப்பசாமி, ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் லாரி விரைந்து கொண்டிருந்தது. பரமசிவம் வெளியே தலையை நீட்டி புளிச்சென்று வெற்றிலை எச்சிலைத் துப்பினான். அது காற்றில் சாரலாகி மறைந்தது. இருபது வருடங்களாக லாரி ஓட்டுகிறான். இந்தியாவின் எல்லா மூலைகளுக்கும் எல்லாவிதமான சரக்குகளையும் ஏற்றிக் கொண்டு சென்றிருக்கிறான். காதை மறைத்துக் கட்டியிருந்த உருமாலைக் கட்டு குளிருக்குக் கதகதப்பாக இருந்தது. நாக்பூரிலிருந்து கிளம்பி ஒரு மணி நேரம்தான் ஆகியிருந்தது. இன்னும் பிலாஸ்பூர் வரை செல்லவேண்டியிருந்தது. பீடி கையிருப்பு வேறு குறைவாக இருந்ததால் இன்னொரு பீடியைப் பற்ற வைக்கும் யோசனையைக் கைவிட்டான். தவிர அவனுக்கு இன்னொரு முக்கியமான வேலை இருந்தது. ஆளரவமற்ற இடம் ஒன்றைத் தேடிப் பிடிக்க வேண்டும். அதற்காகவே தேசிய நெடுஞ்சாலையை விட்டு இவ்வளவு விலகி லாரியை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். கண்ணில் கடைசி வாகனம் தென்பட்டு அரை மணிநேரம் இருக்கும். பக்கத்தில் நல்ல தூக்கத்தில் இருந்த கண்ணனை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தான். முப்பது வயதுக்கு மேல் இருக்கும். களையான கறுப்பு நிறம். ஐந்து நாள்கள் முன்பாக அவனைப் பார்த்த போது லாரி புக்கிங் ஆபீஸ் வாசலில் குத்த வைத்து அமர்ந்திருந்தான். தாடியும் மீசையும் புதர் போல் மண்டியிருந்தன. தலை சிக்கடைந்து கிடந்தது. அவ்வப்போது தலையைச் சொறிந்துகொண்டிருந்தான். “எந்திரிச்சுப் போடா.. யாவாரம் பண்ற எடத்துல வந்து...” பரமசிவம் அவனை விரட்டத் தொடங்கிய போது செந்தாமரை இடைமறித்தான். அவன் அங்கே புக்கிங் ஏஜன்ட். “அட தொரத்திப் போடாத... எங்கியாவது ஓடீட்டான்னா எழுவத்தஞ்சாயிரம் நீதாங் குடுக்கோணும்... பாத்துக்க..” பரமசிவத்துக்கு உடனே புரிந்தது. இது ஒன்றும் புதிதல்ல. மோட்டார் தொழிலில் நடப்பதுதான். இப்படியான நிலைமையில் இருப்பவர்களை லாரிகளில் ஏற்றிச் சென்று காட்டுப் பகுதிகளிலோ கண்காணாத இடங்களிலோ இறக்கிவிட்டு வரவேண்டும். கணிசமான தொகை கிடைக்கும். லாரி முதலாளியும் ஏஜன்ட்டும் டிரைவரும் பிரித்துக்கொள்வார்கள். பரமசிவம் இதுவரை அப்படி ஒரு காரியத்தில் ஈடுபட்டதில்லை. அது அவன் மனதுக்கு ஒப்பவில்லை. சிலர் கேட்டபோது மறுத்திருக்கிறான். செந்தாமரை எதற்கும் தயங்காத ஆள். எனவே இந்த மாதிரி வேலைகள் அவனைத் தேடி வரும். “யாரோ சித்தப்பங்காரன்னு கூட்டீட்டு வந்தான். நாந்தான் கிருஷ்ணபரமாத்மான்னு சொல்லிட்டுத் திரியறானாமா... இத்தனை நாள் அம்மாகாரி எப்பிடியோ கூட வெச்சுப் பாத்திருக்கறா... போன மாசம் அவளும் போய்ச் சேந்துட்டாளாமா.... நீயா நானான்னு சண்ட போட்டுட்டு சொந்தக்காரங்க எல்லாம் கைக்காசப் போட்டுக் கொண்டாந்து உட்டுட்டுப் போயிட்டானுங்க...” “பாத்தா சாதுவாத்தான இருக்கறான்...” “அப்பப்ப வெறி வந்து ஆடுவானாம்.. ஒரு மாமங்காரனை வெறகுக் கட்டைல அடிச்சு மண்டையக் கிழிச்சுப் போட்டானாமா... குறுக்க போன அத்தைகாரிக்கும் அடி... ரெண்டு பேரும் ஆஸ்பத்திரியில... போலீஸ்ல கேசு குடுத்தாலும் நிக்காதில்ல.. அதுனாலதான் ஏற்பாட்டுக்கு வந்தாங்க....” பரமசிவம் யோசனையாக அவனைப் பார்த்தான். பார்த்தால் அப்படி ஆபத்தானவனாகத் தெரியவில்லை. பூனைபோல் இருந்தான். ஒரு மஞ்சள் பையை இறுகப் பிடித்தபடி அமர்ந்திருந்தான். உள்ளே நீளமான குச்சி போல் ஏதோ இருந்தது. ஏதோ முணுமுணுத்தபடி இருந்தான். இவனைப் பார்த்து சிநேகமாகச் சிரித்தான். “செரி, உனக்கெதுக்கு அதெல்லாம்... நீதான் உத்தமனாச்சே.. இதெல்லாம் பண்ண மாட்டே... லாரி செட்டுல நிக்குது. எடுத்துட்டு லோடு அடிச்சுட்டு வா.. மொதல்ல நாக்பூர் அப்பறம் பிலாஸ்பூர்.. ரிட்டன் அங்க இருந்தே சரக்கு வருது...” சாவியை எடுத்துக் கொடுத்தான் செந்தாமரை. வாங்கிக்கொண்டு திரும்பியவன் மனதில் ஒரு போராட்டம். பரமசிவனுக்கு மூன்று தங்கைகள். அப்பா அவனுடைய சிறு வயதிலேயே இறந்துவிட்டார். முதலிரண்டு தங்கைகளுக்கும் இழுத்துப்பிடித்துத் திருமணம் செய்தாகிவிட்டது. மூன்றாவது தங்கையின் திருமணம் தள்ளிப் போயிருந்தது. இடையில் தனது திருமணத்தைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்கவே நேரமில்லை. இப்போதுதான் ஒருவழியாக மூன்றாவது தங்கைக்கு வரன் அமைந்திருந்தது. கடன் வாங்க இயலும் இடங்களிலெல்லாம் முன்பே வாங்கியாகிவிட்டது. அம்மாவுக்கும் வர வர உடம்பு முடிவதில்லை. நிறைய மருந்து மாத்திரை செலவுகளும். சற்றுத் தொலைவு நடந்தவன் அப்படியே திரும்பினான். செந்தாமரை டீயை ஊதி ஊதிக் குடித்துக் கொண்டிருந்தான். “நான் வேணா ஏத்தீட்டுப் போவட்டுமா” என்றான் அவனிடம் தயக்கமாக. “என்னத்த ஏத்தீட்டுப் போறே.. ” என்றான் செந்தாமரை குழப்பமாக. “அதா அவனத்தான்...” என்று பார்வையால் சுட்டினான் பரமசிவம். “இதென்றா அதிசயமா இருக்குது... நீதாம் பண்ண மாட்டயே இதெல்லாம்...” பரமசிவம் சில விநாடிகள் தயங்கிவிட்டுச் சொன்னான். “கடசியாளுக்குக் கல்யாணம் வெச்சிருக்குது... கொஞ்சம் நெறயாவே கையக் கடிக்குது... கெளம்பறப்பக் கூட அம்மாகிட்ட ஒரே சண்டை...உங்கிட்ட கேக்கலாம்னுதான் இருந்தேன்... இந்த இருவத்தஞ்சாயிரம் கெடைச்சா வெச்சு சமாளிச்சுப்போடலாம்.” “அட என்னப்பா... நான் கணேசங்கிட்ட வேற சொல்லிப்போட்டனே...” என்றான் செந்தாமரை போலி ஏமாற்றத்தோடு. பரமசிவம் அமைதியாக நின்றான். செந்தாமரை பலமாக யோசிப்பதுபோல் பாவித்துவிட்டுத் தொடர்ந்தான். “செரி, நீயுந் தெரிஞ்ச ஆளாப் போயிட்ட... நான் ஒண்ணு பண்றேன்... கணேசங்கிட்ட ஒரு அஞ்சாயரத்தைக் குடுத்து சமாளிச்சுக்கறேன்... உனக்கு இரவதாயிரம்... பழக்கமில்லாத ஆளு.. பாத்து செரியாப் பண்ணிருவியா?” பரமசிவத்துக்கு அந்த ஐந்தாயிரத்தைச் செந்தாமரைதான் வைத்துக் கொள்வான் என்று தெரியும். ஆனாலும் தலையாட்டினான். இருபதாயிரம் இன்றைய சூழலில் அவனுக்குப் பெரிய பணம். “செரி, நீ போய் வண்டிய லோடு அடிச்சு எடுத்துட்டு வா... நான் இவனுக்குக் கொஞ்சம் சேவு பண்ணிட்டு நல்ல துணிமணி போட்டு வெக்கறேன்... எந்த ரூட்டுல போயி எப்பிடி எறக்கியுடோணும்னும் சொல்லறேன்... அதே மாதிரி பண்ணுனாப் போதும்.” பரமசிவம் திரும்பி வந்தபோது கண்ணன் அடையாளம் தெரியாமல் மழுமழுவென்று மாறியிருந் தான். சிரைக்கும்போது திமிறியிருக்க வேண்டும். மேவாயில் ஓரிரு வெட்டுகள் இருந்தன. சுத்தமான பேன்ட் சட்டையில் இருந்தான். அவ்வப்போது வானத்தைப் பார்த்துப் பேசினான். “டேய் கண்ணா.. இங்கே வா” என்று செந்தாமரை அழைத்ததும் அவசரமில்லாமல் திரும்பிப் பார்த்தான். “நீ இங்கே வாடா” என்றான் செந்தாமரையைப் பார்த்து. செந்தாமரையின் முகம் மாறியது. ஆனால் எழுந்து சென்றான். “இங்க பாரு, இவர்தான் பரமசிவம். உன்னைய துவாரகைக்குக் கூட்டீட்டுப் போறாரு... அவரு சொல்றதக் கேட்டுச் சத்தங்கித்தம் போடாம கூடப் போவோணும்... இல்லைன்னா வழீலயே எறக்கி உட்டுருவாரு...” “இவர்தான் என் சாரதியா” பரமசிவத்தைப் பார்த்து சிரித்தான். அதன் பிறகு பரமசிவம் நடந்தால் நடந்தான். நின்றால் நின்றான். ஒரு நிழலைப்போலத் தொடர்ந்தான். சாப்பிடும் இடங்களில் அமைதியாக சாப்பிட்டான். பெரும்பாலும் பேசவில்லை. இயற்கை உபாதைகளுக்கு மட்டும் சைகை காட்டுவான். ஒரு கட்டத்துக்குப் பிறகு தானே துரத்தினாலும் அவன் ஓடிவிடமாட்டான் என்று பரமசிவத்துக்குப் புரிந்தது. லாரியை எடுத்துக் கிளம்பியபோது சுயம்பு கண்ணனைக் கேள்வியாகப் பார்த்தான். அவனுக்கு வயது இருபது. ஐந்து வருடங்களாக பரமசிவத்தின் லாரியில் க்ளீனராக ஓடுகிறான். பத்து நிமிடங்களில் கண்ணனைப் பற்றி அவனுக்குப் புரிந்துபோனது. கொஞ்சம் விவரமான பயல். மூன்று நான்கு மொழிகள் சரளமாகப் பேசுவான். அவன் முகம் சுண்டிவிட்டது. “பரமண்ணே... இதெல்லாம் நமக்குத் தேவையாண்ணே... பாவம்ணே” என்றான் பதற்றமாக. “போடா... அஞ்சாறு பாவ புண்ணியம் பாத்து மயிராச்சு. இவனப் பாரு... இவன் தெக்க இருந்தா என்ன வடக்க இருந்தா என்ன..?” “என்னண்ணே... நீயே இப்பிடிப் பேசற... எனக்கு சரியாப் படலைன்னே.” “டேய், மூடீட்டு உக்காரு...” என்றான் பரமசிவம் கோபமாக, அதே நேரம் சுயம்புவின் கண்களைத் தவிர்த்தவாறே. சுயம்பு சமாதான மாகவில்லை. அப்பாவின் மரணத்தால் பத்தாவது படிப்போடு லாரிப் பட்டறைக்கு வந்தவனுக்குப் பரமசிவம்தான் அடைக்கலம். அவனுக்குப் புத்தகங்களை வாங்கித் தந்து பன்னிரண்டாவது எழுதச் சொன்னான். “எங்கப்பா சாவறப்ப எனக்கு உன் வயசுதான்... உன்ன மாதிரியே குடும்பத்தைக் காப்பாத்த இந்தத் தொழிலுக்கு வந்தேன்... படிப்பு ஏறாதுங்கறது ஒரு பக்கம்... ஆனா நீ கெட்டிக்காரன்டா... எப்பிடியாவது பன்னண்டு பாஸ் பண்ணீரு.. அப்பறம் தபால்ல டிகிரி படிச்சுக்கலாம். லாரி ஓடறப்ப சும்மாதான இருப்ப.. அப்ப உக்காந்து படி...” மற்ற டிரைவர்களெல்லாம் க்ளீனர்களை எப்படி நடத்துகிறார்கள் என்று சுயம்புவுக்குத் தெரியும். தன்னை ஒரு தம்பி போல் நடத்தும் பரமசிவத்தின் மீது கூடுதல் பாசம். அதனாலேயே அவன் இப்படி ஒரு காரியத்தில் ஈடுபடுகிறான் என்றபோது கோபமும் வந்தது. அமைதியாக இருளில் கடந்து கொண்டிருந்த மரங்களைப் பார்த்தபடி வந்து கொண்டிருந்தான். கண்ணன் இந்த நான்கு நாள்கள் பயணத்தில் எந்தவிதத் தொல்லையும் தரவில்லை. தனியாக ஏதாவது பேசிக் கொண்டிருப்பான். பெரும்பாலும் கீதை வசனங்களாக இருக்கும். பசிக்கும்போது மட்டும் சுயம்புவின் தோளைத் தட்டி வயிற்றைத் தடவுவான். கண்ணன் அசந்திருந்த தருணத்தில் அவனுடைய பையில் என்னதான் வைத்திருக்கிறான் என்று தேடினான் சுயம்பு. ஒரு புல்லாங்குழலும் சில மயிலிறகுகளும் இருந்தன. ஒரு வெண்சங்கு இருந்தது. சுயம்புவிடமிருந்து வெடுக்கென்று பையைப் பிடுங்கிக்கொண்டான் கண்ணன். அன்றைய காலை நேரத்தில் ஒரு ஏரிக்கரையில் குளிப்பதற்காக லாரியை நிறுத்தியிருந்தார்கள். கரையில் சில மாடுகள் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. சுயம்பு லுங்கியை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு வேப்பமரத்தின் குச்சியை ஒடித்து மென்றுகொண்டிருந்தான். திடீரென்று எழுந்த குழலோசைக்குத் திரும்பிப் பார்த்தான். கண்ணன்தான் வாசித்தான். சுயம்புவுக்கு இசை குறித்தெல்லாம் அதிக ஞானம் இல்லை. ஆனால், கண்ணன் வாசித்தது அவன் காதுகளுக்கு அத்தனை இதமாக இருந்தது. மனதை உருக்கும் ஒரு கதையை அவன் தனது புல்லாங்குழலில் சொல்ல முனைவது போலிருந்தது. மாடுகள் தலையைத் தூக்கிப் பார்த்துவிட்டு முனைப்பாக மேய்ந்துகொண்டிருந்தன. சுயம்பு பல்குச்சியை மெல்ல மறந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஆசுவாசமாக வந்த பரமசிவம் கூச்சலிட்டான். “என்னடா இங்க கச்சேரி மசுரு நடக்குது... நிறுத்தச் சொல்லுடா” “ஏனுங்ணா... அருமையா வாசிக்கறான்... கொஞ்ச நேரம் கேக்கலாமே...” “மூடீட்டு நிறுத்தச் சொல்லு... ஊலு ஊலுன்னு ஊளையுடறாப்ல” கண்ணன் கண் மூடி வாசித்துக்கொண்டிருந்தான். சுயம்பு பழையபடி முரண்டு பிடிக்கும் முகபாவத்துக்கு மாறினான். “வேணுமுன்னா நீங்களே நிறுத்தச் சொல்லுங்க.. ஒருவேளை இதுக்குத்தான் மாமங்காரன் மண்டைய ஒடச்சானோ என்னுமோ?” சொல்லிவிட்டுப் பல் துலக்குவதில் தீவிரமானான் சுயம்பு. ஒரு விநாடி தயங்கிவிட்டு லாரியில் சென்று ஏறிக்கொண்டான் பரமசிவம். அதன் பிறகு மதிய சாப்பாட்டின்போது துவாரகை எப்போது வரும் என்று கண்ணன் கேட்டபோது ராத்திரி போயிடலாம் என்றான் பரமசிவம். பெரும்பாலும் ஒரு புன்னகையுடன் சாலையையும் நகரும் நிலக்காட்சிகளையும் பார்த்தபடி வந்தான் கண்ணன். இப்போது அவனை இறக்கிவிடத்தான் வாகான இடம் தேடிக் கொண்டிருந்தான் பரமசிவம். அவன் நோக்கம் புரிந்த சுயம்புவின் முகம் இறுகிக் கிடந்தது. எப்போதாவது கடக்கும் வாகனங்களின் விளக்கொளியில் கம்பளிக்குள் புதைந்து உறங்கும் கண்ணன் தெரிந்து மறைந்தான். கிசுகிசுப்பாக சுயம்புவிடம் பேசினான் பரமசிவம். “டேய்... நான் நிறுத்தற எடத்துல பாத்ரூம் போறாப்ல எறக்கிக் கூட்டீட்டுப் போ.. நூறடி தள்ளி உட்டுப்போட்டு ஓடியாந்துரு... நான் லாரிய ரன்னிங்லயே வெச்சிருக்கறேன்...” “பரமண்ணா... இந்த மாதிரி அத்துவானக் காட்டுக்குள்ள உட்டா அவன் எங்கீங்கண்ணா போவான்.. கொஞ்சமாச்சு மனுச நடமாட்டமிருக்கற பக்கம் எறக்கியுடுவோம்...” “மூடீட்டு நான் சொல்றதப் பண்ணீட்டு வா... யாரும் பாக்காம இருக்கறதுதான் நல்லது...” சொல்லிவிட்டானே தவிர ஏனோ லாரியை நிறுத்தவில்லை. சில இடங்களில் வேகத்தைக் குறைத்துவிட்டு நிறுத்த மனமின்றி மீண்டும் அதிகரித்தான். அவன் தனக்குள்ளே ஒரு போராட்டத்தை நிகழ்த்திக் கொண்டிருப்பது சுயம்புவுக்குப் புரிந்தது. “அண்ணா... உங்களுக்கே புடிக்காத ஒரு விஷயத்தை எதுக்குப் பண்ணோணும்.. ஏதாவது இல்லத்துல சேத்தியுட்டரலாம்...” சுயம்புவுக்கு அவன் மனதை மாற்றிவிடலாம் என்று லேசான நம்பிக்கை வந்திருந்தது. பரமசிவம் ஏதோ சிந்தனையோடு லாரியின் வேகத்தை அதிகரிப்பதும் குறைப்பதுமாக இருந்தான். “டேய் சுயம்பு...” அவன் குரல் மாறியிருந்தது. லேசான பதற்றம். “என்னங்ணா” “பின்னால ஒரு வண்டி வருதுடா.. நான் நின்னா நிக்குது.. நவுந்தா நவுருது...” சுயம்பு எட்டிப்பார்த்தான். தூரத்தில் விளக்கொளி தெரிந்தது. “ஆமாங்கண்ணா... வண்டில என்ன லோடு?” பரமசிவம் நினைவு வந்தவனாகத் தலையில் அடித்துக்கொண்டான். “ஐயோ... சிகரெட்டுடா...” வழக்கமாக சிகரெட், எலக்ட்ரானிக்ஸ், மசாலாக்கள் ஏற்றி வரும்போது கவனமாக இருப்பார்கள். தேசிய நெடுஞ்சாலைகளிலிருந்து விலகாமல் பயணிக்க வேண்டும். நாக்பூர் மற்றும் சுற்றுப்புற மாவட்டங்களில் லாரியை மடக்கி டிரைவரைக் கொன்றுவிட்டுத் திருடுவது சாதாரணம். இதன் காரணமாகவே குழுவாக இணைந்து செல்வார்கள். இன்று கண்ணனுக்காக நெடுஞ்சாலையிலிருந்து விலகி இத்தனை தூரம் வந்து விட்டிருந்ததால் அந்தக் குளிரிலும் பரமசிவத்தின் முகம் வியர்த்துவிட்டது. கியரை ஓசையுடன் மாற்றிப் போட்டு லாரியை வேகமாக ஓட்டத் தொடங்கினான். பின்னால் வந்த வண்டியும் வேகமெடுத்தது. விரட்டிக் கொண்டு வந்தார்கள், அல்லது பரமசிவத்துக்கு அப்படித் தோன்றியது. தலை தெறிக்க ஓட்டத் தொடங்கினான். பின்னால் வந்தது சுமோ போன்ற ஒரு வாகனம். வேகமாக வந்து இவர்களை ஒட்டிக்கொண்டது. பழக்கமில்லாத சாலை, எங்கு செல்கிறோம் என்று தெரியவில்லை. பெயர்ப் பலகைகள் எதுவும் இருளில் தெரியவில்லை. பரமசிவனும் சுயம்புவும் வெலவெலத்துப் போயிருந்தார்கள். அகலமான ஓர் இடத்தில் பின்னால் வந்த வாகனம் முரட்டுத்தனமாக ஒதுங்கி சாலையோரப் புதர்களை நசுக்கிக்கொண்டு முந்திச் சென்றது. அது ஒரு டாடா சுமோ. உள்ளே ஆட்கள் இருந்தார்கள். இப்போது பின்னால் இன்னொரு வாகனம் தெரிந்தது. அவர்கள் ஒரு கூட்டமாக வந்திருப்பது புரிந்தது பரமசிவத்துக்கு. “பரமண்ணா... வண்டிய நிறுத்திடலாமாண்ணா... ” “கைல கெடச்சா கொன்னு போடுவாங்கடா” அவன் குரல் மெலிதாக நடுங்கியது. முன்னால் சென்ற வாகனம் இவர்களை இடம் வலமாக வளைத்து நிறுத்த முயன்றது. பரமசிவம் வேகத்தைக் குறைப்பதாக இல்லை. சுமோவின் பின்பக்கக் கண்ணாடி திறந்து உள்ளே இருந்து பிரகாசமான விளக்கொளி ஒன்று பரமசிவனின் கண்களில் பாய்ந்தது. பரமசிவம் தடுமாறிப்போனான். ஏதோ ஒன்றைத் தூக்கி இவன் வண்டியின் முன் எறிந்தார்கள். மறுவிநாடி முன்சக்கரம் வெடித்தது போல் உணர்ந்தான் பரமசிவம். லாரியின் வேகம் தானாகவே குறைந்தது. எவ்வளவு முயன்றும் இடது பக்கமாக இழுத்துக்கொண்டு சென்றது. சாலையிலிருந்து இறங்கி மரங்களுக்குள் ஓடியது. அந்தப் பிரகாச வெளிச்சம் பரமசிவத்தின் பார்வையை முழுதாக ஆக்கிரமித்திருந்தது. பலத்த சத்தத்துடன் எதன் மீதோ லாரி மோதியது. பிறகு மொத்தமும் இருண்டு போனது. இரண்டு சுமோக்களும் அரைவட்டமடித்துத் திரும்பி வந்தன. உள்ளே இருந்து பத்துப் பதினைந்து பேர் இறங்கினார்கள். முகத்தில் துணி கட்டியிருந்தார்கள். பிரகாசமான டார்ச் ஒன்றை அடித்தார்கள். லாரியின் முன் பகுதி ஒரு மரத்தில் மோதி நொறுங்கியிருந்தது. பரமசிவம் ரத்தம் தோய்ந்து பாதி உடல் வெளியில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தான். கண்ணனும் சுயம்புவும் இருந்த இடம் தெரியவில்லை. வந்தவர்கள் எந்த சலனமும் இல்லாமல் லாரியின் பின்புறம் ஏறி தார்ப்பாயைக் கிழித்தார்கள். பத்து நிமிடங்களில் இன்னொரு லாரி வந்தது. பெட்டிகளை அதற்கு மாற்றத் தொடங்கினார்கள். பெரிதாக சத்தம் எழுப்பவில்லை. அந்தப் பகுதி சாலையிலிருந்து கொஞ்சம் உள்வாங்கியிருந்தது. அவர்கள் வேலையில் ஓர் அவசரம் இருந்தது. சொல்லி வைத்தது போல சிகரெட் இருந்த பெட்டிகளை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டார்கள். வேறு சில பார்சல்களைக் கிழித்துப் பார்த்துவிட்டு வீசியெறிந்தார்கள். அரை மணி நேரத்தில் தங்களுக்குத் தேவையானவற்றை ஏற்றிக் கொண்டு இவர்கள் லாரியின் மீது சில மரக் கிளைகளை வெட்டிப் போட்டு மறைத்துவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். சுயம்பு கேபினுக்குள் கிடந்தான். அவனுக்கு சுய நினைவு வந்தபோது விடிந்து லேசான வெளிச்சம் வந்திருந்தது. முகத்தின் மீது கண்ணாடித் துகள்கள் கிடந்தன. வாயில் இரும்பின் சுவை. கால்களை அசைக்க முடியவில்லை. தலையைத் தூக்கிப் பார்த்தான். ஒரு பெரிய மரத்தின் மீது மோதி லாரியின் முன்பாகம் நசுங்கியிருந்தது. பரமசிவம் அவன் பேரைச் சொல்லித்தான் கதறிக்கொண்டிருந்தான். “அண்ணா... இங்க இருக்கேன்…” “சுயம்பு.. டேய்... தண்ணி தெவைக்குது... தாகமா இருக்குதுடா... செத்துருவேன் போல இருக்குடா... வலிக்குதுடா...” சுயம்பு மெள்ள எழ முயன்றான். கண்ணைத் திறக்க முடியாமல் பிசுபிசுவென்று ஒட்டியது ரத்தம். இடது காதுக்கு மேல் ஏதோ தீயாக எரிந்தது. உடலை இழுத்து நகர்த்தி கேபினில் இருந்து குதிக்க முயன்றான். இடது கால் ஏதோ ஓர் உலோகக் குவியலில் சிக்கி நசுங்கியிருந்தது. அசைத்தாலே உயிர் போனது. அவர்கள் இருந்த இடம் சாலையிலிருந்து குரல் கேட்காத, பார்வை படாத தொலைவில். மரங்கள் அடர்ந்திருந்தன. சாலையில் எப்போதாவதுதான் ஒரு வாகனம் சென்று கொண்டிருந்தது. சுயம்பு பெருங்குரலில் அலறினான். காப்பாற்றும்படி அவனுக்குத் தெரிந்த அத்தனை மொழிகளிலும் கத்திப் பார்த்தான். பறவைகளின் சப்தமே பதிலாகக் கிடைத்தது. அவனுக்கும் தொண்டை வறண்டுகொண்டே வந்தது. எவ்வளவு நேரம் கத்தியிருப்பானென்று தெரியாது. சூரியன் உச்சியை அடைந்திருந்தது. பரமசிவத்திடமிருந்து இப்போது சத்தமில்லை. இறந்திருப்பானோ என்று தோன்றியது. தனக்கும் அதே கதிதான் என்று நினைத்தான் சுயம்பு. மெள்ள நினைவு மயங்கத் தொடங்கியது. கனவில் மனிதக் குரல்கள் கேட்டன. இந்தியில் கட்டளைகள். “உயிர் இருக்கிறது” என்றது ஓர் ஆண் குரல். “டிரைவருக்கும்... ஆனால் அடி அதிகம்... லாரியை இழுத்துதான் வெளியே எடுக்க வேண்டும்... ஆம்புலன்ஸ் வந்துகொண்டிருக்கிறது... போலீசுக்கும் சொல்லிவிட்டோம்” இது மற்றொரு ஆண் குரல். “ரோட்டுல சங்கு ஊதி நம்மை நிறுத்தினானே, ஒருத்தன் அவன் எங்கே... அவனுக்கும் உடம்பெல்லாம் காயம் இருந்தது...” இது ஒரு பெண் குரல். “இங்கதான் இருப்பான்... ஆனா அவனுக்குப் பெரிய காயம் எதுவும் இல்லை...” மறுபடி முதல் ஆண் குரல். சுயம்புவுக்கு யாரோ லாரிக்குள் ஏறி தண்ணீர் கொடுத்தார்கள். மறுபடி நினைவு வந்தபோது இடதுகாலில் உயிர் போகும் வலி. தன்னை ஒரு ஆம்புலன்ஸில் படுக்க வைத்திருப்பதை உணர்ந்தான். சுற்றிலும் இருந்த மரங்கள் இன்னும் அதே வனப்பகுதியில்தான் இருப்பதை அவனுக்கு உணர்த்தின. வெகு அருகில் சிறு இயந்திரங்கள் இயங்கும் சத்தம் கேட்டது. மனிதர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். நீண்ட நெடிய அரை மணி நேரத்துக்குப் பிறகு இன்னொரு ஸ்ட்ரெச்சரில் பரமசிவம் அவனுக்கு அருகில் வந்து சேர்ந்தான். கண்கள் மூடியிருந்தன. வயிறு சீராக ஏறித் தாழ்ந்தது. “கவலைப்படாதே... உனக்குக் காலில் ஒரு ஃப்ராக்சர்தான்... அவருக்குதான் நிறைய டேமேஜ்... ஆபத்தில்லை.. வலி தாங்க செடேட் பண்ணியிருக்கோம்... பொழைச்சுக்குவார்... ஆனா நடக்க ரொம்ப நாளாகும். உங்க கூட இன்னொருத்தர் இருந்தாரா?” சுயம்பு தலையாட்டினான். “தேடிட்டிருக்காங்க... ஆனா யாரையும் பக்கத்துல காணோம்...” என்றான் வெள்ளுடை அணிந்த ஒரு வட இந்தியன். பட் பட்டென்று டிரைவர் கேபினின் பின்பகுதியில் தட்ட ஆம்புலன்ஸ் அவசரமாக நகர்ந்தது. இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு எங்கிருந்தோ புல்லாங்குழல் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. சுயம்பு விம்மி விம்மி அழத்தொடங்கினான். https://www.vikatan.com
  19. யாமினி அம்மா - சிறுகதை போகன் சங்கர், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் அந்த இடத்துக்கு அவர்கள் எப்படி வந்து சேர்ந்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஏன் வந்து சேர்ந்தார்கள் என்பதும் சரியாகத் தெரியவில்லை. எதனிடம் இருந்தோ தப்பித்து வந்திருக்கிறார்கள். நான் அவர்களிடம் எதற்குப் போய்ச் சேர்ந்தேன், எப்படிப் போய்ச் சேர்ந்தேன் என்பதற்கும் அதே காரணம்தான். எதனிடம் இருந்தோ தப்பித்துக்கொள்ள... ''இந்த ஊர்ல தங்க, ஒரு இடம் கிடைக்குமா?'' என்றதற்கு ஒரு கணம், அங்கிருந்த ஒரே டீக்கடையில் நெடுநேரம் மௌனம் நிலவியது. கடைசியாக ''ஏன் இங்கே தங்கணும்?'' என்றார் ஒருவர் சற்றே விரோதமாக. நான் தயங்கி, ''நான் ஒரு எழுத்துக்காரன்'' என்றேன். யாரும் பேசாது இருந்தார்கள். நெய்யாறு புழையின் ஈரக் காற்று ஒரு மாதிரி இரும்பு வீச்சத்துடன் மேலே மோதியது. தூரத்தில் ரட்ரட்டென்ற சத்தத்துடன் சிறிய இன்ஜின் பொருத்திய படகுகளில் மாணவிகள் சீருடைகளுடன் வந்துகொண்டு இருந்தனர். நான் டீயை வைத்துவிட்டு எழுந்தேன். ''அந்த சிறீதரன் வீட்டு மாடியைக் கேட்கலாம்!'' என்று ஒருவர் சொன்னார். ''பாவம்... அவ கைச்செலவுக்கு ஆகும்.'' 'யாமினி போட்டோ ஸ்டுடியோ’வின் மாடியில் நான் இப்படித்தான் குடிவந்து சேர்ந்தேன். யாமினி, அந்த வீட்டின் பெண் குழந்தை. சிறீதரன், அவளின் அப்பா இல்லை என்று பின்னால் தெரிந்தது. உண்மையில் நான் தங்க நேர்ந்ததுதான் ஸ்டுடியோ. ஆனால், அது எப்போதாவது அதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்குமா என்பது சந்தேகம் தரும்படி இருந்தது. அந்த ஊரில் யார் புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்ளப்போகிறார்கள்? இரட்டை மரக்கால்களில் கவட்டையை விரித்து நிற்கும் விநோதப் பூச்சி போல பழைய கேமிரா ஒன்று. அதன் மீது தூசு படிந்த ஒரு கறுப்புப் போர்வை. பின்னால் கிச்சன்போல் இருந்த அறையைத்தான் இருட்டு அறையாக சிறீதரன் உபயோகப்படுத்த உத்தேசித்து இருந்தான் என்பது தெரிந்தது. மரத்தளம் முழுவதும், சிந்திக்கிடந்த டெவலப்பரின் கறைகள். ஜன்னலை இறுகப் பூட்டிவைத்திருக்க, நான் அதைத் திறக்க முயன்றபோது யாமினி, ''பூச்சி வரும் அங்கிள்...'' என்றாள். யாமினிக்கு லேசாகப் பூனைக் கண்கள். சிரிக்கும்போது கன்னத்தில் குழி விழுந்தது. ஆனால், போஷாக்குக் குறையின் காரணமாக ஒட்டிய கன்னங்கள். சிறுத்து நீண்ட கைகள். அவள் எப்போதும் அணிந்திருக்கும் பினஃபோரில் நூல்கள் பிய்ந்து காற்றில் அலைந்துகொண்டு இருந்தன. உற்றுக் கவனித்தால் அவள் உடல் எப்போதும் மெலிதாக நடுங்கிக்கொண்டிருப்பதை நீங்கள் பார்க்கலாம். யாமினியின் அம்மா பெயரை நான் ஒருபோதும் அறிந்தது இல்லை. அவள் எனக்கு மட்டுமல்ல, நாட்டுக்காரர்களுக்கும் 'யாமினியம்மா’தான். அவள் முதலில் நான் தங்கிக்கொள்ள அனுமதி அளிக்கவில்லை. ''முடியாது'' என்று சொல்லிவிட்டு முற்றத்தைப் பெருக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். அவள் தலைமுடியில் எண்ணெய்ப்பசையே இல்லை என்பதைக் கவனித்தேன். காய்ச்சலில் விழுந்தவள்போல் இருந்தாள். ஆனால், அழகி என்பது அவள் நகரும்போது தெரிந்தது. குனியும்போது, சட்டென்று நினைவு வந்தாற்போல் முண்டின் மீது துண்டை இழுத்துக்கொண்டாள். அப்போது அவள் முகத்தில் செம்மை படர்ந்தது. ''முடியாதுனு பறஞ்சதல்லோ?'' - அவள், என் கண்களைப் பார்க்கவே இல்லை என்பதைக் கவனித்தேன். அவற்றை என்னைப் பார்க்க வைத்துவிட்டால், ஒருவேளை அவள் சம்மதித்து விடலாம் என்று தோன்றியது. யாமினிதான் நிமிர்ந்து கண்கள் கூச என்னைப் பார்த்தாள். நான் அவளைப் பார்த்தபடி ''பணம் தர்றேன்'' என்றேன். அவள் கையில் பெருக்குமாறுடன் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே தூரப் பார்த்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தாள். பிறகு மெல்லிய குரலில், ''எத்தனை தரும்?'' சிறீதரன் எப்போது வருவான் போவான் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவன் ஒரு குடிகாரன் என்று டீக்கடைக்காரர் சொன்னார். ''இந்தக் குட்டி அவன்கிட்டே எப்படியோ மாட்டிக்கிட்டுது'' என்றார். ''வட கேரளத்துல எங்கோ நல்ல தரவாட்டுக் குட்டினு தோணுது. வர்றப்போ ஒரு சூரியப் பிரபை போல இங்கே வந்தா. பின்னே தொடங்குச்சு அடியும் பிடியும்...'' பிறகு, அவர் என்னைக் கூர்ந்து பார்த்து ''பின்னே ஒரு காரியம். தனிச்சப் பொண்ணுனு உங்க பாண்டித்தனத்தைக் காட்ட வேண்டா.அப்படி சேட்டை பண்ணின இவிடத்து சட்டாம்பி ஒருத்தனைக் கைக்கத்தியால அறுத்து எறிஞ்சிட்டா!'' யாமினி, நெட்டாவில் இருந்த கிறிஸ்துவப் பள்ளி ஒன்றில் இரண்டாம் வகுப்புப் படித்துக்கொண்டிருந்தாள். புழுதி ஒரு போர்வைபோல கிடக்கும் சாலையில் ஏறக்குறைய இரண்டு கிலோமீட்டர் நடந்து போய்வருவாள். கேரளத்துக்கும் தமிழகத்துக்கும் நடுவே சட்டவிரோதமாக மரம், மணல் பிற விஷயங்களைக் கடத்தும் லாரிகள் பிசாசுத் தனமாக விரையும் பாதை அது. மழை பெய்யும் தினங்களில் அந்தச் சாலை வெள்ளத்தில் மிதக்கும். கேரளம், தமிழகம் இரண்டாலும் கைவிடப்பட்ட ஒரு முனை. எனக்கு இரவுச் சாப்பாடு ஒரு பிரச்னையாக இருந்தது. டீக்கடை நாயரிடம் காலை தோசை சாப்பிடுவேன். சிலநேரம் புட்டும் பயறும். மதியம் நெட்டாவில் ரப்பர் வாரிய ஆபீஸுக்கு எதிரே ஒரு கடையில் சோறும் ஆற்று மீனும் கிடைக்கும். இரவு என்பது அந்த இடத்தில் தனித்து இருப்பவருக்கான இடம் அல்ல. நெடுமங்காடு ரோடு வரை சில நேரம் போகவேண்டியிருக்கும். ஒருநாள் அப்படிப் போய்விட்டு, ஒரு லாரியில் நடு இரவில் திரும்பிவந்தேன். மாடிப்படியில் கால் வைத்ததும் கீழே விளக்கு போடப்பட்டது. ''ஆரு?' நான் தயங்கி, ''நான்தான் சாப்பிட நெடுமங்காடு ரோடு வரைக்குப் போய்வந்தேன்!'' வெளிச்சம், சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்தது. பிறகு அணைக்கப்பட்டது. மறுநாள் காலையில், நான் எழுந்து வெளியில் போனபோது வாசலில் யாமினியின் அம்மா கொடியில் துணிகளை உலர்த்திக்கொண்டி ருந்தாள். அவளைக் கடக்கும்போது முகம் பார்க்காமல், ''இனி ராத்திரி வெளியே போ வேண்டாம்'' என்றாள். ''சக்கரம் கொடுத்தா, கொஞ்சம் கஞ்சியும் கிழங்கும் பப்படமும் வைப்பேன்...'' அவ்விதமே அது முடிவாயிற்று. ஆனால், இதில் ஒரு சிரமம் இருந்தது. எனக்கு மாலையில் நிறைய நேரம் இருந்தது. ''மலைப் பகுதிகளில் இரவுகள் மிக நீளமானவை. துணையாக மதுவோ, மங்கையோ இல்லாதவருக்கு, அது பாவியின் நரகம்போல நீண்டுகொண்டே போகும்'' என்று டீக்கடைக்காரர் சொன்னார்.தவிரவும் பல நேரங்களில் மின்சாரம் இருக்காது. நான், மாடியின் வெளி வராண்டாவில் ஒரு உடைந்த நாற்காலியைப் போட்டுக்கொண்டு, தூரத்தில் புழையில் அலையும் வெளிச்சப் புள்ளிகளைப் பார்த்தவண்ணமே இருப்பேன். கீழே அவ்வப்போது யாமினி படிக்கும் சத்தம் அல்லது பாதரசத் திட்டுகள் போல அவள் அம்மா சிந்தும் சிறுசிறு பாத்திரச் சத்தங்கள் கேட்டபடியே இருக்கும். ஒருநாள் யாமினியின் அம்மா பாடினாள். நான் அந்தப் பாட்டைக் கேட்டது இல்லை. அது ஓர் இடைக்கால மலையாளச் சினிமாப் பாட்டு. ''அ ராத்திரி மாஞ்சு போயி... ஒரு ரத்த சோகமாய்..'' - அப்போது அவள் குரல் எப்படி நடுங்கியது என்று நான் நினைத்துக்கொண்டேன். ''ஆயிரம் கினாக்களும் போயி மறைஞ்சு...'' எம்.டி.வாசுதேவன் நாயரின் கதையில் ஹரிஹரன் இயக்கத்தில் வந்த ஒரு படம். நான் அந்தப் படத்தை திரிச்சூரில் ஒரு தியேட்டரில் பார்த்தேன். அந்தப் படத்தை என்னுடன் பார்த்த பெண் தூக்கு மாட்டி, பிறகு செத்துப்போனாள். எனக்குச் சட்டென்று அந்தப் பாடலைக் கேட்டதும் படத்தில் நடித்த நடிகையின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. மிக அழகான பெண். அவளே பின்னால், நீலப் படங்களில் எல்லாம் நடிக்க நேர்ந்தது ஒரு துயரம். ஒரு சாயலில் யாமினியின் அம்மாவுக்கு அந்த நடிகையின் சாயல் இருக்கிறதாக எனக்கொரு மயக்கம் தோன்றியது. பாட்டு முடிந்ததும், சட்டென்று அந்த இடத்தை ஒரு பெரிய மௌனம் சூழ்ந்துகொண்டது. அதைத் தாங்க முடியாதது போல இரவுப் பூச்சிகள் கூட்டமாக இரைய ஆரம்பித்தன. பின்னர் அவையும் நின்று தொலைவில் நீர் தளும்பும் ஓசை மட்டும் 'மெதுக் மெதுக்’ என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. நான் அவ்விதமே தூங்கிவிட்டேன். மறுநாள் ஏனோ என்னால் எழுந்திருக்க முடியவில்லை. கீழே யாமினி பள்ளி கிளம்பும் சத்தம் கேட்டது. பிறகு நிசப்தம். சற்று நேரத்தில் யாமினியின் அம்மா வீட்டுக்குள் நடமாடும் சத்தம், நதியில் துடுப்பு போடும் சத்தம் போல கேட்டது. அவள் வீடு ஒரு சிறிய நதி. அதனுள் இங்கும் அங்கும் அலையும் படகு அவள் என்று நான் நினைத்தேன். சற்று நேரம் கழித்து அவள் உடலை ஆடைகள் உரசும் சத்தம். அவளது இறுகிய தொடைகள் அவள் உடுத்தியிருக்கும் ஒற்றை வேஷ்டிக்குள் நகரும் சத்தம் என்றும் தோன்றிற்று. புன்னகைத்துக் கொண்டேன். அவள் 10 மணிக்கு மேல் பக்கத்தில் இருக்கும் அண்டி ஆபீஸுக்கு வேலைக்குப் போவாள். 2 மணிக்கு வருவாள். நான் நாளை அந்த அண்டி ஆபீஸில் வேலை கேட்டுப் போகலாம் என்று நினைத்தேன். பகலில் சும்மா இருப்பது இரவில் துயரத்தை அதிகரிக்கிறது. ஆனால், நாளை. இன்று போக முடியாது. ஏனோ உடல் ரொம்ப வலிக்கிறது. விழித்தபோது, வெயில் வீட்டின் மறுபக்கத்துக்கு வந்திருந்தது. யாரோ வாசலில் கதவுக்கு அப்பால் நிற்பதுபோல் இருந்தது. மூச்சுக் காற்று; நிழல்; நான் படுக்கையில் இருந்தவாறே அதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன். என் பிரமை என நினைத்துக் கண் மூடப் போகும்போது, ''என்னாச்சு... புறத்தப் போகலியா?'' - யாமினி யின் அம்மா! ''கொஞ்சம் பனிபோல இருக்கு. ராத்திரி ரொம்ப நேரம் பனியில உட்கார்ந்திருந்தது...'' ''இது விஷப் பனியாக்கும். உட்காரக் கூடாது!'' ''நேத்து நீங்க பாடினீங்க..?'' என்றேன் நான். நிழல் அசையாது இருந்தது. பிறகு ஒன்றும் பேசாமல் கீழே போனது. கொஞ்ச நேரம் கல்போல இறுகிய மௌனம். ஒரு ஈ, ஈஈஈஈஈவென்று கத்திக் கத்தி அதை உடைக்க முயன்று தோற்றுப்போய்விட்டது. மீண்டும் விழித்தபோது என் அருகில் யாமினி நின்றிருந்தாள். ''அங்கிள் இதைச் சாப்பிடுங்க!'' அவள் கையில் பாத்திரம் நிறைய சூடு கஞ்சியும் மரவள்ளிக்கிழங்கு பப்படமும் இருந்தன. ''இதைக் குடிச்சப்புறம் கட்டன் சாயா தரலாம்னு அம்மா சொன்னா...'' நான் அவள் கன்னத்தை வருடி, ''உங்க அம்மா பேர் என்ன?' அவள் கன்னத்தில் நண்டுகள் ஆற்று மணலில் உருவாக்குவது போல குழிகள் தோன்ற, ''அம்மாவோட பேரு... அம்மாதன்னே..!'' என்று சிரித்தாள். எனக்கு மூன்று நாட்கள் காய்ச்சல் இருந்தது. இரண்டாவது நாள் கஞ்சியோடு வருகையில் யாமினி, ''அம்மா, உங்ககிட்டே கொஞ்சம் காசு கேட்டா...'' என்றாள். நான் 100 ரூபாய் எடுத்துக் கொடுத்தேன். காய்ச்சல் கழிந்து இறங்கிய அன்று யாமினியம்மா வழக்கம்போல துணி உலர்த்திக்கொண்டுஇருந்தாள். நான் நின்று, ''தேங்க்ஸ்...'' என்றேன். அவள் கேட்காததுபோல தொடர்ந்து துணியை விரித்துக்கொண்டிருந்தாள். பிறகு தயங்கி, ''உங்க அண்டி ஆபீஸ்ல எனக்கு எதுவும் வேலை கிடைக்குமா?' அவள் பேசவில்லை. அன்று இரவு யாமினி கஞ்சியுடன் மேலே ஏறி வந்தாள். வந்தவள், ''அங்கிள் நீங்க கதை எழுதறவரா?'' என்று கேட்டாள். அப்படித்தான் யாமினிக்கு நான் கதை சொல்ல ஆரம்பித்தேன். ஆரம்பத்தில் அவளுக்குச் சொல்ல ஆரம்பித்த கதை, எனக்கு நானே சொல்லக்கூடியதாகவும் ஆகிப்போனது; பின்னர் யாமினியின் அம்மாவுக்கும். நான் சொல்லும் கதைகளை அவளது அம்மாவும் கூர்ந்து கேட்கிறாள் என்பதை நான் மெள்ளப் பின்னர் உணர்ந்தேன். பாதியில் உறங்கிவிடும் யாமினியைத் தூக்கிக்கொண்டு போய்விடும்போது எல்லாம், அவளிடம் இருந்து ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை கதவின் பின்னால் இருந்து உணர்ந்திருக்கிறேன். ஒருதடவை யாமினி, ''நீங்க நேத்திய கதையை முடிக்க வேணாம்னு அம்மா சொல்லச் சொன்னா. அது ரொம்ப அழுகையா இருக்காம்!'' - அது ஆலிவர் ட்விஸ்ட்டின் கதை. யாமினிக்குப் புராணக் கதைகளைப் பிடித்திருந்தது. நிறைய ராட்சஸர்கள் வரும் கதை. ஆனால், அவர்களை அழிக்கக் கூடாது; புத்திசொல்லி விட்டுவிடவேண்டும் என்று ஒருநாள் சொன்னாள். ''அப்பாவை 'ராட்சஸன்’ என்று அம்மா சொல்வா...'' அவள் 'அப்பா’ என்று யாரைச் சொல்கிறாள் என்று எனக்குக் குழப்பமாக இருந்தது; கேட்கவில்லை. எனக்கு அண்டி ஆபீஸில் வேலை கிடைத்தது; யாமினியின் அம்மா சொல்லித்தான். கணக்கு வேலை. ஒவ்வொருத்தர் தொலி உரிக்கிற அண்டிப் பருப்புகளின் அளவையும் கணக்கு வைக்கிற வேலை. பெரிய வேலை இல்லை; பெரிய சம்பளம் இல்லை. ஆனால், ஒரு வேலை. வேலை இல்லாவிடில் நம் உடல் துருப்பிடிக்கிற ஓசை நமக்கே கேட்கிறது. ஒரு சனிக்கிழமை யாமினியை அழைத்துக் கொண்டு நான் நெடுமங்காடு போனேன். ஓணம் நெருங்கி வந்துகொண்டிருந்தது. அவளது பினஃபோர்கள் முற்றிலும் தூர்ந்துபோய்விட்டன. அவளுக்கு சில செட் பாவாடைச் சட்டைகளும் பின்னர் யோசித்து யாமினியின் அம்மாவுக்கு ஒரு கசவுப் புடைவையும் வாங்கினேன். தங்கக் கரையிட்ட அந்தப் புடைவையில், தலைக்கு நன்றாக எண்ணெய்ப் பூசி, நெற்றிக்கு ஒரு சந்தனக் குறியும் அணிந்து வந்தால், அவள் மிக அழகாக இருப்பாள் எனத் தோன்றியது. ''இது அம்மைக்கு'' என்று யாமினியிடம் சொல்லிக் கொடுத்தேன். அன்று இரவு மிக ஆழமாக உறங்கினேன். உண்மையில் நெடுநாட்களுக்குப் பிறகு நான் எனது சொந்தத் துயரங்களை எல்லாம் மறந்து, முகத்தில் புன்னகை ஒரு வண்டல் போலத் தேங்கத் தூங்கிய இரவு அது. ஆனால், எல்லாம் க