Search the Community

Showing results for tags 'சிறுகதை'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • யாழ் இனிது [வருக வருக]
    • யாழ் அரிச்சுவடி
    • யாழ் முரசம்
    • யாழ் உறவோசை
  • செம்பாலை [செய்திக்களம்]
    • ஊர்ப் புதினம்
    • உலக நடப்பு
    • நிகழ்வும் அகழ்வும்
    • செய்தி திரட்டி
  • படுமலைபாலை [தமிழ்க்களம்]
    • துளித் துளியாய்
    • எங்கள் மண்
    • வாழும் புலம்
    • பொங்கு தமிழ்
    • தமிழும் நயமும்
    • உறவாடும் ஊடகம்
    • மாவீரர் நினைவு
  • செவ்வழிப்பாலை [ஆக்கற்களம்]
    • கவிதைப் பூங்காடு
    • கதை கதையாம்
    • வேரும் விழுதும்
    • தென்னங்கீற்று
    • நூற்றோட்டம்
  • அரும்பாலை [இளைப்பாறுங்களம்]
    • வண்ணத் திரை
    • சிரிப்போம் சிறப்போம்
    • விளையாட்டுத் திடல்
    • இனிய பொழுது
  • கோடிப்பாலை [அறிவியற்களம்]
    • கணினி வளாகம்
    • வலையில் உலகம்
    • தொழில் நுட்பம்
    • அறிவுத் தடாகம்
  • விளரிப்பாலை [சிந்தனைக்களம்]
    • அரசியல் அலசல்
    • மெய்யெனப் படுவது
    • சமூகச் சாளரம்
    • பேசாப் பொருள்
  • மேற்செம்பாலை [சிறப்புக்களம்]
    • நாவூற வாயூற
    • நலமோடு நாம் வாழ
    • நிகழ்தல் அறிதல்
    • வாழிய வாழியவே
    • துயர் பகிர்வோம்
    • தேடலும் தெளிவும்
  • யாழ் உறவுகள்
    • யாழ் 19 அகவை - சுய ஆக்கங்கள்
    • யாழ் ஆடுகளம்
    • யாழ் திரைகடலோடி
    • யாழ் தரவிறக்கம்
  • யாழ் களஞ்சியம்
    • புதிய கருத்துக்கள்
    • முன்னைய களம் 1
    • முன்னைய களம் 2
    • பெட்டகம்
  • ஒலிப்பதிவுகள்

Calendars

  • நாட்காட்டி
  • மாவீரர் நினைவு

Blogs

  • மோகன்'s Blog
  • தூயவன்'s Blog
  • Mathan's Blog
  • seelan's Blog
  • கறுப்பி's Blog
  • lucky007's Blog
  • சந்தோஷ் பக்கங்கள்
  • தூயாவின் வலைப்பூ
  • vijivenki's Blog
  • sindi's Blog
  • சந்தியா's Blog
  • இரசிகை-இரசித்தவை
  • arunan reyjivnal's Blog
  • இலக்கியன்`s
  • PSIVARAJAKSM's Blog
  • Tamil Cine's Blog
  • sujani's Blog
  • Iraivan's Blog
  • Thinava's Blog
  • குட்டியின் கோட்டை
  • வல்வை மைந்தன்
  • vishal's Blog
  • kural's Blog
  • KULAKADDAN's Blog
  • குறும்பன் வாழும் குகை
  • Thamilnitha's Blog
  • அடர் அவை :):):)
  • டுபுக்கு's Blog
  • வானவில்'s Blog
  • NASAMAPOVAN's Blog
  • சுட்டியின் பெட்டி இலக்கம் 1
  • vikadakavi's Blog
  • ravinthiran's Blog
  • Tamizhvaanam's Blog
  • hirusy
  • neervai baruki's Blog
  • இனியவள்'s Blog
  • senthu's Blog
  • tamil_gajen's Blog
  • சின்னப்பரின் பக்கம்
  • ADANKA THAMILAN's Blog
  • வல்வை சகாறாவின் இணையப்பெட்டி
  • harikalan's Blog
  • antony's Blog
  • mugiloli's Blog
  • Kavallur Kanmani's Blog
  • jeganco's Blog
  • Waren's Blog
  • "வா" சகி 's Blog
  • nishanthan's Blog
  • semmari's Blog
  • Akkaraayan's Blog
  • தமிழில் ஒரு சமையல் வலைப்பதிவு
  • தீபன்'s Blog
  • தமிழ் இளையோர் அமைப்பு
  • மாயன்'s Blog
  • Thumpalayan's Blog
  • Vani Mohan's Blog
  • mullaiyangan's Blog
  • NAMBY's Blog
  • பரதேசி's Blog
  • thamilkirukkan's Blog
  • Vakthaa.tv
  • colombotamil's Blog
  • மசாலா மசாலா
  • muththuran
  • கிருபா's Blog
  • நந்தவனம்
  • தமிழர் பூங்கா
  • TAMIL NEWS
  • dass
  • puthijavan's Blog
  • AtoZ Blog
  • mullaiiyangan's Blog
  • mullaiman's Blog
  • மல்லிகை வாசம்
  • karu's Blog
  • saromama's Blog
  • tamil92's Blog
  • athirvu
  • melbkamal's Blog
  • nedukkalapoovan's Blog
  • Loshan's Blog
  • ஜீவநதி
  • எல்லாளன்'s Blog
  • kanbro's Blog
  • nillamathy's Blog
  • யாழ்நிலவன்'s Blog
  • Vimalendra's Blog
  • Narathar70's Blog
  • நிரூஜாவின் வலைப்பதிவு
  • cyber's Blog
  • varnesh's Blog
  • yazh's Blog
  • MAHINDA RAJAPAKSA's Blog
  • விசரன்'s Blog
  • tamil paithiyam's Blog
  • TamilForce-1's Blog
  • பருத்தியன்
  • aklmg2008's Blog
  • newmank
  • ilankavi's Blog
  • இனியவன் கனடா's Blog
  • muthamil78
  • ரகசியா சுகி's Blog
  • tamileela tamilan's Blog
  • சுஜி's Blog
  • மசாலா மசாலா
  • Anthony's Blog
  • Gunda's Blog
  • izhaiyon's Blog
  • TamilEelamboy's Blog
  • sathia's Blog
  • லோமன்
  • kobi's Blog
  • kaalaan's Blog
  • sathiri's Blog
  • Voice Blog
  • தமிழ் செய்தி மையம் மும்பை
  • ஜீவா's Blog
  • தீபம்'s Blog
  • Iraivan's Blog
  • பிறேம்'s Blog
  • mullaikathir.blogspot.com
  • ஸ்ரீ பார்சி காங்கிரஸ் = ஸ்ரீ லங்கா = தமிழ் ஜெனோசைட்
  • sam.s' Blog
  • வாழ்ந்தால் உண்மையாய் வாழவேண்டும் இலலையேல் வாழதிருப்பதுமேல்
  • வாழ்ந்தால் உண்மையாய் வாழவேண்டும் இலலையேல் வாழதிருப்பதுமேல்
  • sam.s' Blog
  • தயா's Blog
  • தயா's Blog
  • ஏராழன்'s Blog
  • Small Point's Blog
  • Rudran's Blog
  • ulagathamilargale.blogpsot.com
  • ramathevan's Blog
  • Alternative's Blog
  • Alternative's Blog
  • அ…ஆ…புரிந்துவிட்டது…. கற்றது கைமண் அளவு…
  • ஜீவா's Blog
  • மொழி's Blog
  • cawthaman's Blog
  • ilankavi's Blog
  • ilankavi's Blog
  • கனடா போக்குவரத்து
  • வேலிகள் தொலைத்த ஒரு படலையின் கதை!
  • nirubhaa's Blog
  • nirubhaa's Blog
  • தமிழரசு's Blog
  • akathy's Blog
  • அறிவிலி's Blog
  • மல்லிகை வாசம்'s Blog
  • வல்வை சகாறா's Blog
  • விவசாயி இணையம்
  • அருள் மொழி இசைவழுதி's Blog

Found 90 results

  1. ஒரு எலிய காதல் கதை கம்ப்யூட்டர் வாங்கியபோது ராமச்சந்திரன் ஓர் அடுக்குமாடிக் குடியிருப் பின் இரண்டாம் தளத்தில் தனியே வசித்து வந்தான். அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பென்றால், மார்பிள் தரையும், லிஃப்ட்டும், கனவான்களும், கனவான்கள் பெற்ற கண்கவர் கன்னிகளும்கொண்ட அபார்ட்மென்ட் அல்ல. தண்ணீர் லாரிக்காக யுத்தம் செய்கிற வீட்டு வசதி வாரியக் குடியிருப்பு. ஒரே அறைதான். ஓரத்தில் பாத்ரூம், டாய்லெட். பாத்ரூமில் இருந்து வெளியே வந்ததும் பொங்கித் தின்ன ஏற்பட்ட சமையல் மேடை. ஒட்டியிருக்கும் சின்ன பால்கனி. அந்த வீட்டுக்கு வந்த கொஞ்ச காலத்தில் பார்த்து வந்த வேலை போய்விட, ராமச்சந்திரனுக்கு இது ராசி இல்லாத வீடு என்று பட்டது. ஆனால், இந்த வீட்டை விட்டால், நேரே மெரினா பீச்சில்தான் போய் பேப்பர் விரித்துப் படுக்க வேண்டும். ஆனால், இப்போது போலீஸ் நவீனமயமாகி, குதிரைக்குப் பதிலாக சின்னதாக ஒரு பேட்டரி வண்டியில் வந்து துரத்துவதாகக் கேள்விப்பட்டான். எனவே, வீட்டைக் காலி செய்யாமல் அடுத்த வேலையை யோசித்தான். சென்னைக்கு வேலை தேடி வந்து பாரிஸ் கார்னரில் ஒரு ஸ்டேஷனரி கடையிலும், பிறகு ஒரு ஆப்டிகல்ஸிலும் வேலை. கொஞ்ச காலம் கூரியர் சர்வீஸ். எதுவுமே அவனுக்கு நிலைக்கவில்லை. கடைசியாக, ஒரு ஜெராக்ஸ் கடையில் இன்சார்ஜாக இருந்து டி.டி.பி. பண்ணிக்கொண்டு இருந்தான். திடீரென்று ஒரு நாள் முதலாளி வேலையில் இருந்து தூக்கிவிட்டார். அவரது மனைவியின் தம்பி டிகிரி முடித்துவிட்டு ஊரில் இருந்து கிளம்பி சென்னை வந்துவிட்டானாம். மனைவியின் தம்பி என்கிற உறவு நம் சமூகத்தில் மோஸ்ட் பவர்ஃபுல் இல்லையா? எனவே, ராமச் சந்திரன் வெளியேற்றப்பட்டான். இது வரையிலும் பார்த்த வேலைகளின் வழியே கொஞ்சூண்டு சேமிப்பும் ஒரு பெண் சிநேகிதமும் எஞ்சியது. ஜெராக்ஸ் கடையில் உடன் வேலை பார்த்த ஐஸ்வர்யா. அவ்வப்போது போன் பண்ணுவாள். இரவில் இவன் அறையில் தனியே இருக்கையில் பெரும்பாலும் அவள் போன் வரும். இவன் கிளர்ச்சி பொங்கி வழிய அவளோடு பேசுவான். ''எதுக்குப்பா அங்கிருந்து வந்த பிறகும் எனக்கு போன் பண்றே? என்னை அவ்வளவு பிடிக்குமா?' என்றெல்லாம் அவளிடம் வாயைப் பிடுங்கப் பார்ப்பான். அவளோ, ''அந்த சினிமா பாத்தியா? இந்த சினிமா பாத்தியா? அன்னிக்கு பஸ்ல என்னாச்சு தெரியுமா?'' என்று உறைப்பு புளிப்பு இல்லாத விஷயங்களையே பேசுவாள். இவன் ஒரு புள்ளியையே எப்போதும் குறிவைத்து சுற்றிச் சுற்றி அதை நோக்கியே பேச, அவளோ மைய விலக்கு விசையாக இவனை வெளியே நகர்த்துவாள். பெரும்பாலும் கடைசியாக ஒரு விஷயத்தில்தான் முடிப்பாள். ''ராம், எனக்கு டாப்அப் பண்ணிவிடேன்.'' இவனுக்கு புஸ்ஸென்று காற்று இறங்கும். சமயங்களில், ''அது வந்து... காசு கொஞ்சம் டைட்டா இருக்கு'' என்று இழுப்பான். ''ஜஸ்ட் ஹண்ட்ரட் ருபீஸுக்காவது பண்ணிவிடேம்ப்பா. உன்கிட்ட அப்பப்ப பேசறதுதான்டா எனக்கு ஹேப்பியா இருக்கு'' என்று அவள் சொன்னதும், இவன் அப்படியே சட்டையை உதறி நூறு ரூபாயை அலமாரியில் இருந்து பொறுக்கிக்கொண்டு போய் டாப்அப் பண்ணிவிட்டு வருவது வழக்கமாயிருந்தது. ஒரு நாள் ஏதோ ஒரு எரிச்சலில், ''எப்பவும் மிஸ்டு கால்தானே குடுக்கிறே? அப்புறம் எதுக்கு 'டாப் அப்... டாப் அப்’னு டார்ச்சர் பண்றே?'' என்று சொல்லிவிட்டான். மறுமுனையில் குமுறிக் குமுறி அழுகை. ''அவ்ளோதானாடா நீ? இவ்ளோ சீப்பா பேசறே? எவ்ளோ கேவலமா என்னை நினைச்சிட்டே? இவ்ளோ நாளா பழகியும் என்னைப் புரிஞ்சிக்கிட்டது அவ்ளோதானா? டாப்அப் பண்ணிவிடறதுக்குத்தான் உன்கிட்ட பேசறேனா? அவ்ளோ சீப்பா நெனைச்சுட்டேல்ல?'' என்று அவள் அழ... இவனுக்கு, 'ஆமா, அப்படித்தான் தோணுது’ என்று வாய் வரைக்கும் வந்துவிட்டது. மறுமுனை ''சொல்லுடா, ஐஸ்வர்யா அவ்ளோ சீப்பானவளா?'' என்று அழுகையினூடே கேட்க, ''சேச்சே, என்ன ஐஸு நீ? உன்னை நான் அப்படி நினைப்பேனா? நீ எவ்ளோ நல்லவ'' என்று ஆரம்பித்தவன், கிண்டல் என்று அவள் நினைத்துவிடும் அபாயம் உணர்ந்து நாக்கைக் கடித்துக்கொண்டு, ''எவ்வளவு நல்லவ' என்று பதில் சொன்னான். கடைசியில், அன்று நூறுக்குப் பதில் இருநூறு ரூபாய்க்கு டாப்அப் பண்ணிவிட்டான். உடனே போன். ''எப்பவும் ஹண்ட்ரடுக்குத்தானே பண்ணுவே? இன்னிக்கு என்ன டூ ஹண்ட்ரட்?'' ''அது... சும்மா... கையில காசு இருந்துச்சு'' என்றான், கடைசி ரூபாய் வரை சுரண்டி எடுத்த வேதனையை மறைத்துக்கொண்டு. ''இதப் பாரு. நான் டாப்அப் பண்றதுக்காக உன்கிட்ட பேசலை. அதை ஃபர்ஸ்ட் அண்டர்ஸ்டாண்ட் பண்ணிக்கோ!' இவன், ''புரியுது ஐஸு!'' அவள், ''என்ன புரியுது?' ''டாப்அப் பண்ணணும்... அண்டர்ஸ்டாண்ட் பண்ணிக்கணும். அதான?'' ''ம்...' ''இப்ப என்ன டிரெஸ் போட்டிருக்கே?'' ''ஏன் கேக்குற?'' ''சும்மாதான்...'' சற்று மௌனம். பின் அவள் கேட்டாள். ''அதிருக்கட்டும். அடுத்து என்ன செய்றதா இருக்கே?'' இவன் யோசித்தான். ''வேற ஏதாவது வேலை தேடணும்!'' ''ஏம்ப்பா வேலை தேடணும்? உனக்குத்தான் டி.டி.பி. நல்லாத் தெரியும்ல? சொந்தமா நீயே ஒரு கம்ப்யூட்டர் வாங்கி வீட்ல இருந்தே ஆர்டர் எடுத்து டி.டி.பி. பண்ணு!'' இவன் யோசித்தான். ''சரியா வருமா?'' ''வரும் ராம். என்னதான் அடுத்தவன்கிட்ட உழைச்சாலும் பெரிசாக் கிடைக்காது. மனசுவெச்சு நீ உழைச்சா பெரிய ஆளாயிடலாம். உன்னால முடியும். உன் மேல உனக்கு நம்பிக்கை இருக்கோ இல்லையோ எனக்கு இருக்கு!'' ராமச்சந்திரனுக்கு விக்கிரமன் படங்களும், அந்தக் கதாநாயகிகளும் ஞாபகத்துக்கு வந்து 'லாலாலா’ சத்தங்கள் உச்சந்தலையில் மலர்ந்தன. அந்த நொடியே முடிவெடுத்தான். அடுத்த நாள் காலையிலேயே பக்கத்து பிளாக்கில் சதுரமாகக் கறுப்புப் பையும், காதில் ப்ளூடூத்தும், ஹெல்மெட்டுமாக பைக்கில் தினமும் போய்வரும் கம்ப்யூட்டர் நபரான செல்வத்தைப் பிடித்தான். ''இந்த மாதிரி எனக்கு ஒரு கம்ப்யூட்டர் வேணும்'' என்று சொல்ல... அவன் ''இருபதாயிரம் ரூபாய் இருந்தால் செட் பண்ணிக் கொடுத்துடுறேன். கம்ப்யூட்டரில் பிரச்னை ஏதும் வந்தால், நானே சர்வீஸ் பண்ணித் தந்துடுவேன்'' என்றான். ராமச்சந்திரனுக்கு வாழ்வில் நம்பிக்கையும் உற்சாகமும் பீறிட்டது. வெள்ளிக்கிழமையாகப் பார்த்து செல்வத்துடன் ரிச்சி ஸ்ட்ரீட்டுக்குப் போய் மானிட்டர், மதர்போர்டு, ஃபாதர் போர்டு, கீ போர்டு, பிரின்ட்டர், மவுஸ் என்று பல அயிட்டங்களை வாங்கிக்கொண்டு வந்து பக்காவாக அனைத்தையும் மாட்டினார்கள். ''கம்ப்யூட்டர் பாதுகாப்பா இருக்கணும்'' என்று ராமச்சந்திரன் தொணதொணக்க, ''பயப்படாதீங்க பாஸ்... யு.பி.எஸ். இருக்கு. எர்த் வொயரும் போட்டுரலாம்!’ என்று சொன்ன செல்வம், மாடியில் இருந்து ஒரு கம்பியைப் பால்கனி வழியே தரைக்கு இறக்கி, ஒரு குழாயில் பொருத்தி அங்கே கரியும் உப்பும் போட்டு அதில் பொதித்து, ''இனி மேல் உன் கம்ப்யூட்டர் நீடுழி வாழும்'' என்று உறுதியளித்தான். அவனே கம்ப்யூட்டரில் முதல் வேலையாக, ''உடனடி டி.டி.பி. செய்து தர அணுகவும்'' என்று செல்போன் நம்பரும் விலாசமும் டைப் பண்ணி பிரின்ட்டரில் ஒரு நூறு பிட்டுகள் பிரின்ட் எடுத்துத் தந்தான். அந்த ஏரியா பூராவும் ஒட்டி விட்டால் ஆர்டர்கள் வரத் துவங்கிவிடும். ஆசுவாசமும் நம்பிக்கையுமாக ராமச்சந்திரன் முகமலர்ச்சியுடன் செல்வத்திடம் ''எவ்வளவு பாஸ்?' என்று கேட்டு பணத்தைக் கொடுக்க, வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பும் முன் செல்வம் சாதாரணமாகக் கேட்டான். ''எலி கிலி ஒண்ணும் இல்லையே?'' ''இல்லை. ஏன் பாஸ்?'' ''எலி இருந்தா கம்ப்யூட்டருக்குச் சிக்கல் பாஸ். எலி வராமப் பாத்துக்கங்க!'' என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டான். நாளது தேதி வரை அந்த அறையில் குட்டி முதலை போல் அலையும் ஓரிரு பல்லிகளைத் தவிர்த்து, எலி என்பது இல்லவே இல்லை என்பதால்,ராமச் சந்திரன் பெரிதாக அலட் டிக்கொள்ளவில்லை. அன்று இரவு இவன் கம்ப்யூட்டர் வாங்கிவிட்ட மகிழ்ச்சியில் மென்மையாகக் குடித்துவிட்டு கால் நீட்டிப் படுத்தவாறு டி.வி-யின் சேனல்களை மாற்றி மாற்றிப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான். போன் ஒரு மைக்ரோ நொடி ஒலித்து கட் ஆனது. ஐஸ்வர்யாதான். இப்படி மின்னல் துண்டுபோல் மிஸ்டு கால் கொடுக்க அவளால்தான் முடியும் என்று வியந்தபடி அழைத்தான். ''என்னாச்சு... கம்ப்யூட்டர் வாங்கிட்டியா?'' ''வாங்கிட்டேன் ஐஸு. ரொம்பப் பெருமையா இருக்கு. சந்தோஷமா இருக்கு. இனி, அடுத்தடுத்து ஒவ்வொண்ணா வாங்க வேண்டியதுதான். கார் வாங்கின உடனே கல்யாணம்!''- சரக்கு இவனது தன்னம்பிக்கையை அதிகப்படுத்தி இருந்தது. ''என்னது... கார் வாங்கினப்புறம் கல்யாணமா?'' ''உனக்கு அவசரம்னா, கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் கார் வாங்கிக்கிரலாம் ஐஸு!'' என்று இவன் குழற... அவள் குரலில் ஒரு கறார் தன்மை வந்தது. ''என்ன... குடிச்சிருக்கியா?' ''ம்... இன்னிக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா? அதான். எக்ஸ்கியூஸ்மீ? ஓ.கே.?'' ''ஓ! எவ்ளோ ஆச்சு?'' ''ம்... ஒரு குவார்ட்டர் ஆச்சு. அதான் லிமிட்.'' ''லூஸு! கம்ப்யூட்டர் எவ்ளோ ஆச்சு?' இவன் கையை விரித்து நக்கலாக, ''ம்... இவ்ளோ!'' என்றான். மறுமுனையில் அவள் கடுப்பாவதை உணராமல், ''ஏன்? எதுக்கெடுத்தாலும் அவ்ளோ, இவ்ளோனு அலட்டறே? 'எவ்வளவு?’னு கேக்க மாட்டியா? பெரிய ஸ்டைலாக்கும் இது?'' மறுமுனையில் ஓரிரு நொடிகள் மௌனம். பிறகு, ''குடிச்சுட்டா என்னையே நக்கல் பண்ணுவியா நீ?' ''ஏன் ஐஸு... உன்னை நக்கல் பண்ற உரிமை எனக்கு இல்லையா?' ''ப்ச்! இதப் பாரு ராம்... நீ லைஃப்ல முன்னேறணும்னா, முதல்ல உன்னை கன்ட்ரோல் பண்ணக் கத்துக்கோ. கம்ப்யூட்டர் வாங்கினதுக்கே குடிக்க ஆரம்பிச்சேன்னா, நாளைக்கு நிறைய சம்பாரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டா தினம் தினம் குடிப்பே... இல்ல?'' ''ஐயோ! அப்படி எல்லாம் இல்லை ஐஸு... நீ சொன்னா நான் என்ன வேணா செய்வேன். குடிக்காதேடா லூஸுன்னு சொல்லு... குடிக்க மாட்டேன்!'' ''இதப் பார்... நீ உழைக்கணும். சம்பாதிக்கணும். முதல்ல சொந்தக் கால்ல நிக்கணும். அவ்ளோதான். மத்ததெல்லாம் அப்புறம் யோசிக்கலாம். ஓ.கே-வா?'' ''சரி... சரி... போனை வைக்கிற துக்கு முன்னாடி ஒரே ஒரு கேள்வி. 'யெஸ் ஆர் நோ’னு பதில் சொல்லு. என்னை உனக்குப் பிடிச்சிருக் கில்ல?'' ''பிடிக்காத ஆள்கிட்ட எவளா வது நைட்ல போன் பண்ணிப் பேசுவாளா?'' இவன் உற்சாகம் பீறிட, ''சந்தடிசாக்குல பொய் சொல்ற பாத்தியா? நீ என்ன போன் பண்ணியாப் பேசற? மிஸ்டு கால் குடுத்துதானே பேசறே?'' என்று சிரிக்க... அவள், ''நீ குடிச்சிட்டா ரொம்பத்தான்டா என்னை நக்கல் பண்ற. வைடா போனை. பன்னி!'' என்று செல்லமாகத் திட்டியபடி போனை வைத்தாள். இவன் மகிழ்ச்சியுடன் கண்களை மூடினான். கனவில் இவன் சென்னையின் மிகப் பெரிய இளம் தொழிலதிபராக ஆகி விட்டான். இவன் வீட்டில் ஃபோர்ஸ் பண்ணி அமைச்சர் மகளை நிச்சயம் செய்துவிட்டார்கள். கடைசி நேரத்தில் இவன் மண மேடையில் இருந்து ஓடி வந்து, ரிசப்ஷனில் செக்யூரிட்டிகளால் தடுத்து நிறுத்தப் பட்டு இருக்கும் ஐஸ்வர்யாவை மேடைக்குக் கூட்டிச் சென்று, ''இவதான் என் மனைவி. இன்னிக்கு நான் இந்த இடத்துல நிக்கிறேன்னா, அதுக்குக் காரணம் இவதான்!'' என்று உரக்கக் கத்தியபோது இருமல் வந்து படுக்கையில் இருந்து எழுந்து தண்ணீர் குடித்தான். கனவை எண்ணிப் புன்னகைத்தபடி படுக்கையில் சரிந்தவன் காதில் அந்தச் சத்தம் கேட்டது. 'கர்ரட்... கர்ரட்’ என்று எதுவோ எதையோ சுரண்டும் சத்தம். இவன் எழுந்து விளக்கைப் போட்டு சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். சத்தம் இல்லை. ஏதோ பிரமை என்று மீண்டும் விளக்கை அணைத்துப் படுக்கையில் சரிந்தால், சில விநாடிகள் கழித்து மீண்டும் 'கர்ரட்... கர்ரட்...’ என்று அதே சத்தம். லேசான பதற்றத் துடன், எழாமல் சத்தம் வரும் இடத்தை அவதா னித்தான். தலைக்கு மேலே இருக்கும் சிறிய கான்கிரீட் பரணில் இருந்துதான் வந்தது. எழுந்து விளக்கைப் போட்டான். அந்தப் பரணில் கம்ப் யூட்டர் உபகரணங்கள் இருந்த காலி அட்டைப் பெட்டிகளைப் போட்டு இருந்தான். அங்கே நிமிர்ந்து பார்த்தபோது அவன் மயிர் கூச்செறிந்தது. எலி! அரை லிட்டர் தண்ணீர் பாட்டில் சைஸில் கரேலென்று தன் குறுகுறுத்த விழிகளால் இவனைப் பார்த்தபடி இருந்தது. அடக் கடவுளே! இத்தனை நாள் இல்லாமல் சரியாக கம்ப்யூட்டர் வாங்கிய தினத்தன்று எப்படி இந்த எலி இங்கு வந்தது? இவனுக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை. ஒரு சிறிய அறைக்குள் சற்றுப் பெரிய சைஸ் எலியுடன் ஒத்தைக்கொத்தை நிற்கும் சூழ்நிலை வாழ்வில் முதன்முதலாக வாய்க்கும்போது உங்களுக்கு வேர்க்கும். படபடப்பாக வரும். இரவு நீங்கள் குடித்திருக்கும்பட்சத்தில் உங்கள் வாய் நிச்சயமாக உலர்ந்துபோகும். ராமச்சந்திரன் உதடுகளை ஈரப்படுத்த முயன்றான். நாக்கை ஓர் உலர்ந்த காகிதம்போல் உணர்ந்தான். கேனைச் சரித்து தண்ணீர் பிடித்து மடக் மடக் என்று குடித்துவிட்டு எலியைப் பார்த்தான். அது அந்த அட்டைப் பெட்டிகளுக்குள் போவதும் வருவதுமாக இருந்தது. இவன் புதிதாக வாங்கிய கம்ப்யூட்டரைப் பார்த்தான். ஏதாவது வொயரைக் கடித்துவிட்டதென்றால் பொழைப்பு போயிருமே என்று பயம் கவ்வ... சுற்றிலும் தேடினான். துடைப்பம் சற்று நீளமாக இருக்க, ஸ்டூலில் ஏறி துடைப்பத்தால் தட்டினான். எலி அங்கிருந்து இவன் மீது தாவ சரிந்து விழுந்தான். தடுமாறி எழுந்தால், அது சமையல் மேடையில் இருந்தது. பாய்ந்தான். அங்கிருந்து கம்ப்யூட்டர் மேஜை மீது அது தாவ... இவனுக்குச் சுர்ரென்று வயிறு இழுக்க, ''ஏய்..!'' என்று அதை நோக்கிப் பாய... அது இவன் காலடியில் குதித்து பால்கனிக்குச் சென்றது. இவன் பின்னாலேயே போய்த் தேடினான். காணவில்லை. சிறிய பால்கனி என்பதால் கதவு இடுக்கெல்லாம் தேடினான். இல்லை. பெருமூச்சு வாங்கியபடி வந்து மறுபடி தண்ணீர் குடித்தான். ரொம்ப வருஷங்களுக்குப் பிறகு ஃபுட்பால் ஆடிய மாதிரி அங்கும் இங்கும் தாவியதில் மூச்சிரைத்து தூக்கம் சுத்தமாகப் போய்விட்டது. விளக்கை அணைத்தால், எலி பிறாண்டும் சத்தம் கேட்குமோ என்ற தயக்கத்திலேயே வெகு நேரம் அமர்ந்திருந்து ஒரு வழியாக அவன் தூங்கும்போது அதிகாலை ஆகிவிட்டது. அடுத்த நாள் காலையில் எழுந்ததும் பரணை எட்டிப் பார்த்தான். எலி இல்லை. நிம்மதியாக இருந்தது. தெருமுனைக் கடையில் இட்லி பார்சல் வாங்கி வந்து சாப்பிட்டுவிட்டு அந்தப் பகுதி முழுவதும் போய் இவனது 'டி.டி.பி. செய்து தரப்படும்’ பிட்டு களை ஒட்டினான். நாலைந்து பழைய வாடிக்கையாளர்களுக்கு போன் செய்தான். அதில் ஒருவர் உடனே ஆர்டர் தர... ஓடிப் போய் வாங்கி வந்து மதியமே வேலையை ஆரம்பித்துவிட்டான். வேலை முடிய இரவு ஆகிவிட்டது. மனசு நிறைவாக இருந்தது. முதல் நாளே ஒரு ஆர்டர். நாளைக்கு கையில் காசு வந்துவிடும். மாதத்துக்கு இருபது ஆர்டர் கிடைத்தாலே வண்டியை ஓட்டிவிடலாம். அதற்கு மேலே கிடைத்தால் 'ஆஹா!’ என்று மனது குதித்தபோதுதான் ஞாபகம் வந்தது. காலையில் இருந்து மிஸ்டு கால் எதுவுமே வரவில்லை. இவன் போனை எடுத்து ஐஸ்வர்யாவுக்குப் போட்டான். பிஸியாக இருந்தது. கொஞ்ச நேரம் கழித்து மறுபடி போட்டான். பிஸி. சரி... மிஸ்டு கால் பார்த்துக் கூப்பிடுவாள் என்று பார்த்தான். இரவு பதினோரு மணியாகியும் அழைப்பே இல்லை. இவனுக்கு வித்தியாசமாக இருந்தது. இத்தனை மாதங்களில் இப்படி நடந்ததே இல்லை. குழப் பத்துடன் அவளுக்கு டயல் செய்தான். வெகு நேரம் அடித்து நின்றது. இவனுக்கு லேசான பதற்றம் ஏற்பட்டது. உடம்பு கிடம்பு சரியில்லையோ என்று தோன்ற கால் மணி நேரம் கழித்து மறுபடி கால் செய்தான். ரிங் போய்க்கொண்டு இருந்தது. போனைக் காதில் வைத்தபடி குழப்பத்துடன் அங்கும் இங்கும் பார்வையை அலையவிட்டவன் கண்ணில் பட்டது எலி... அதே எலி! வாட்டர் கேனின் பின்புறம் அமர்ந்து வாலை வெளியே விட்டிருந்தது. இவன் மயிர்க்கூச்செறிந்த அதே கணம், மறுமுனையில் போனை ஐஸ்வர்யா எடுத்துவிட்டாள். ''என்ன... இந்நேரம் போன் பண்றே?''- அவள் குரல் பதற்றமாகக் கிசுகிசுத்தது. ''அது வந்து எலி...' ''என்ன உளர்றே? என்ன எலி?'' ''அது இங்க ஒரு எலி... அதிருக்கட்டும் என்னாச்சு உனக்கு? ஏன் கால் பண்ணலை?' ''வேலையா இருந்தேன். நீ ஏன் தேவை இல்லாம கால் பண்றே இந்நேரம்?'' இவனுக்குச் சுருக்கென்றது. ''என்ன ஐஸு? எத்தனை நாள் நைட்டு இதே நேரம் நாம பேசிஇருக்கோம்? நேத்துகூட...'' ''உளறாதே ராம். அப்பல்லாம் நான் மிஸ்டுகால் கொடுப்பேன். இன்னிக்குத்தான் நான் குடுக்கலைல்ல? பின்ன எதுக்குக் கூப்பிட்டே?'' இவனுக்குள் சட்டென்று ஒரு சங்கடம் பரவி யது. ''என்ன ஐஸு... ஒரு மாதிரியாப் பேசற? நானா உனக்கு போன் பண்ணக் கூடாதா?'' ''ஐயோ! வீட்ல கெஸ்ட் இருக்காங்க. ஓ.கே? போனை வை!'' இவன் ஏதோ சொல்ல வருவதற்குள் லைன் கட் ஆகிவிட்டது. இவன் வருத்தத்துடன் பாயில் சரிந்து அமர்ந்தான். இவன் கண் முன்னாலேயே அந்த எலி விடு விடு என்று குறுக்காக ஓடி டேபிளின் மீது தாவி பரணுக்குப் போனது. இவன் கொலை வெறியுடன் எழுந்தான். ஓரமாக இருந்த செருப்பை எடுத்துப் பரணில் வீசினான். அது அங்கு இருந்து தரையில் தாவி சமையல் மேடைக்கு ஓட... இவன் தண்ணீர் பாட்டிலை வீசினான். தரை எங்கும் தண்ணீர் கொட்ட... அது பால்கனிக்கு ஓடியது. சிக்கினால் அதை மிதித்தே கொல்லும் வெறியுடன் இவன் ஓட, அதைக் காணவில்லை. பால்கனி முழுக்கப் பரபரப்புடன் தேடினான். அங்கு இருந்த பழைய பக்கெட், கால் மிதி எல்லாவற்றையும் தூக்கிப் பார்த்தான். காணோம் சனியனை. உள்ளே வந்து படுத்தவனுக்கு இன்றைய நாளின் உற்சாகம் பறிபோனதுபோல் தோன்றியது. புரண்டு புரண்டு படுத்தான். எப்போதோ சோர்ந்து தூங்கிப்போனான். அடுத்த இரண்டு மூன்று நாட்களும்கூட இதே போலவே நடந்தது. சில ஆர்டர்கள் கிடைத்தன. உற்சாகமாக வேலை பார்த்தான். இரவானால் அந்த எலி எங்கிருந்தோ வந்தது. விரட்டியதும் ஓடிப்போனது. ஐஸ்வர்யா போன் பேசவில்லை. இவனுக்கு அது மிகப் பெரிய மன வேதனையைத் தர... அவளை பழைய ஜெராக்ஸ் கடைக்குத் தேடிப் போனான். அவள் அங்கு இல்லை. கடையில் யாரோ ஒரு சிறுவன் இருந்தான். இவன் வாசலில் நின்று போன் பண்ணினான். அவள் எடுத்ததும் இவன் கடைக்கு வந்திருக்கும் விவரம் சொல்ல, அவள் குரலில் ஒரு பதற்றம் தெரிந்தது. ''கடைக்கு எல்லாம் ஏன் தேடி வர்ற ராம்? ஓனர் தப்பா நினைப்பாரு.'' ''கடையில யாரும் இல்லை... ஒரு சின்னப் பையன்தான் இருக்கான்!'' ''ஐயோ... சொன்னாப் புரியாதா உனக்கு? நான் இன்னிக்கு லீவு ராம். நீ கடையில நிக்காதே. ஓனருக்கு டவுட் வந்தா பிராப்ளம்...' ''சரி... போயிர்றேன். ஆனா, நீ ஏன் எனக்கு போன் பண்ணவே மாட்டேங்கிறே?'' ''அதான் சொன்னேனே, வீட்ல கெஸ்ட் வந்திருக்காங்க!'' ''என்ன சொல்றே நீ? வீட்ல கெஸ்ட் வர்றதுக்கும் எனக்கு நீ போன் பண்றதுக்கும் என்ன இருக்கு?'' ''ப்ச்... உனக்கு அதெல்லாம் புரியாது. ப்ளீஸ்... நான் ஒண்ணு சொல்றேன். கேப்பியா?'' ''சொல்லு.'' ''நானா போன் பண்ணாம எனக்கு கால் பண்ண வேணாம். நானே கால் பண்றேன். என்ன?'' இவன் மனமெங்கும் ஒரு தகிக்கும் உணர்வு பரவியது. ''உனக்கு என்னாச்சு ஐஸு? எதையோ என்கிட்ட இருந்து மறைக்கிறே! ப்ளீஸ்... கெஞ்சிக் கேட்டுக்கிறேன். என்ன பிரச்னைனு சொல்லு?'' ''ப்ச்... சொன்னாப் புரியாதா ராம்? எல்லாத்தையும் நான் விளக்கமா சொல்லிட்டே இருக்கணும்னு ஏன் எதிர்பார்க்கிறே? தயவுசெஞ்சு நான் கால் பண்ணாப் பேசு. நீயா பண்ணாதே... அவ்ளோதான். ஓ.கே?' இவன் அடுத்துப் பேசும் முன் லைன் கட் ஆகிவிட்டது. மறுபடி முயற்சித்தான். அவள் போனை எடுக்கவில்லை. இவனது வேதனை கோபமாகவும் எரிச்சலாகவும் மாறியது. இனி, அவ கால் பண்ணாலும் எடுக்கக் கூடாது. 'அவ்ளோ பெரிய இவளா’ அவ என்று தோன்றியது. இரண்டு மூன்று நாட்கள் அந்த மனநிலை நீடித்தது. ஆனால், மனதின் பிறிதொரு மூலை 'ஐஸு... ஐஸு’ என்று துடிக்க, அவளுக்கு போன் செய்தான். இந்த நம்பர் உபயோகத்தில் இல்லை என்று வந்தது. நம்பரை மாற்றிவிட்டாள் என்று தோன்ற... உடைந்துபோனான். விடு விடு என்று ஜெராக்ஸ் கடைக்குப் போனான். கடை பூட்டி இருந்தது. என்ன செய்வது என்று தோன்றாமல் அங்கே இங்கே அலைந்தான். வடபழனி கோயில் அருகே கிளி ஜோசியம் பார்த்தான். வனவாசம் போன ராமர் படம் வந்தது. நீங்க உங்க துணையைப் பிரிஞ்சிருப்பீங்க என்று அந்த ஜோசியன் சொல்ல... இவன் விரக்தி யாக எழுந்துவந்தான். அருகில் இருந்த பார்க்கில் குழப்பத்துடன் வெறுமையாக உட்கார்ந்து இருந்தபோது கம்ப்யூட்டர் செல்வம் எதிர்ப் பட்டான். ''என்ன பாஸ் கம்ப்யூட்டர் எல்லாம் ஓ.கே-வா?'' ''கம்ப்யூட்டர் ஓ.கே... ஆனா, தினமும் ராத்திரி ஒரு எலி வருது!'' செல்வம் வியப்பாகப் பார்த்தான். ''தினமும் ராத்திரி எலி வருதா? அப்பாயின்ட்மென்ட் கொடுத்துவெச்ச மாதிரி சொல்றீங்க பாஸ்?'' ''சத்தியமா... பகல் எல்லாம் தட்டுப்படறது இல்லை. நைட்டு மட்டும் வந்திருது. விரட்டினா போயிருது. போற சனியன் மறுபடி நைட்டு வந்துருது. ஒரு ஆச்சர்யம் என்னன்னா... கம்ப்யூட்டர் என்னைக்கு வாங்கினோமோ, அன்னைல இருந்துதான் அந்த எலி வருது!'' என்று இவன் தனது உறக்கமற்ற, இரக்கமற்ற இரவுகளை விவரிக்க... செல்வம் இவனையே கவலையுடன் பார்த்தவன், ''அது சரி பாஸ்... ஆனா, ஒரு எலிப் பிரச்னைக்கா உங்க முகத்துல இவ்வளவு சோகம்?'' ராம் வருத்தமாக, ''ப்ச்... அது வேற ஒரு பிராப்ளம்!'' ''என்ன லவ்வா?'' ''ம்... ஆமா, தினமும் பேசிக்கிட்டு இருந்தவ. இப்பப் பேசறதே இல்லை!'' ''நாட் ரீச்சபிளா?'' ''ம்ஹூம்... நம்பர் டஸ் நாட் எக்ஸிஸ்ட்!'' ''ம்... மேட்டர் முழுசாத் தெரியாம நான் எதுவும் சொல்லக் கூடாது. ஆனா, ஒண்ணு மட்டும் சொல்றேன் பாஸ். கம்ப்யூட்டர், ஃபேஸ் புக், சாட்டிங், மொபைல் எல்லாம் வந்த பிறகு லவ்வுக்கெல்லாம் அர்த்தமே கிடையாது. அதைப் புரிஞ்சுக்கோங்க!'' ''பேசறதைப் பாத்தா, நீங்களும் நம்பர் மாத்தற ஆளு போலிருக்கு!'' ''ம்ஹூம்... நான் நம்பரை எல்லாம் மாத்த மாட்டேன். மெம்பரை மாத்திருவேன்!'' என்று சிரித்தான். ராமச்சந்திரன் புன்னகைக்க... அவன், ''சரி வாங்க உங்க வீட்டுக்குப் போகலாம். சிஸ்டத்துல புதுசா ரெண்டு சாஃப்ட்வேர் போட்டுவிடறேன்'' என்க... இருவரும் அறைக்கு வந்தனர். வந்தவன் சிஸ்டத்தை ஆன் பண்ணி ஏதோ செய்துகொண்டு இருக்கையில் ராமச்சந்திரனின் போன் ஒலித்தது. புது நம்பர். எடுத்தான். ஐஸ்வர்யாவின் குரல் ஒலிக்க... பால்கனிக்கு வந்து பேசினான். ''ராம், நான்தான் ஐஸ்வர்யா!'' ''சொல்லு...'' ''ஒரு மேட்டர் சொல்லுவேன். அதை நீ சரியாப் புரிஞ்சுக்கணும். தேவையில்லாம அப்செட் ஆகக் கூடாது. ப்ளீஸ்...'' இவனுக்கு அதற்குள் எல்லாம் புரிந்தது போல் தோன்ற, ''சொல்லு... என்ன மேட்டர்?'' ''எனக்கு ஃபிக்ஸ் ஆயிருச்சு... அதாவது... மேரேஜ்!'' ''நினைச்சேன்... யாரு?'' ''நம்ம ஓனரோட மச்சினன்தான்!'' ராமச்சந்திரனுக்கு உடலெல்லாம் எரிந்தது. ''ஓனரின் மச்சானா?'' ''பாவி! வந்ததும் என் வேலைக்கு ஆப்பு வெச்சான். இப்ப உன்னையும் கரெக்ட் பண்ணிட்டானா? காசு இருக்குதுன்னதும் நீயும் இளிச்சுட்டேஇல்ல..?' ''ப்ச், அப்படி இல்லை ராம். நீ கம்ப்யூட்டர் வாங்கினேல்ல? அன்னிக்குதான் அவன் புரபோஸ் பண்ணான். நான் ஃபர்ஸ்ட் ஓ.கே. சொல்லலை. ஆனா, அவன் ஓனர் மூலமா எங்க வீட்ல பேசிட்டான். நாங்க ஒரே கம்யூனிட்டி வேற. நல்ல இடம்னு வீட்லயும் ஓ.கே. சொல்லிட்டாங்க. அந்த ஜெராக்ஸ் கடையை அவன் பேருக்கு மாத்தியாச்சு!'' ''அப்படியா! ரெண்டு பேரும் மாத்தி மாத்தி ஜெராக்ஸ் எடுக்கலாம். நல்ல வசதி இல்ல?'' ''நக்கல் பண்ணாதே ராம். எனக்கு எவ்ளோ குழப்பமா இருந்துச்சு தெரியுமா?'' ''நானாடி நக்கல் பண்றேன்? நீ பண்ணதுதான்டி பெரிய நக்கல். அது சரி, நீயும் லைஃப்ல செட்டில் ஆகணுமில்ல? என்ன பண்ணுவ? நான் என்னிக்கு டி.டி.பி. பண்ணி சம்பாரிச்சு, பெரிய ஆளாகி கார் வாங்கி...' ''நீ நிச்சயம் பெரிய ஆளா வருவே ராம். எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு!'' இவன் பேசாமல் இருந்தான். வயிற்றுக்குள் ஏதோ கொதிப்பது போல் இருந்தது. ''இந்த டெசிஷன் எடுக்க நான் அவ்ளோ வேதனைப்பட்டேன். இப்பவும் எனக்கு உன் மேல எவ்ளோ அக்கறை இருக்கு தெரியுமா? அவர்கிட்டகூட உன்னைப் பத்தி அவ்ளோ நல்ல விதமா சொன்னேன்!'' ''ம்... நீ எவ்ளோ நல்லவனு தெரிஞ்சுருச்சு. ஆனா, நான் அவ்ளோ நல்லவன் இல்லை. அதனால இனிமே எனக்கு போன் பண்ணாத... என்ன?'' அவள் ஏதோ சொல்ல வர... இவன் இணைப்பைத் துண்டித்தான். உள்ளிருந்த செல்வம் பால்கனிக்கு வந்தான். ''பாஸ்... மேட்டர் என்னன்னு புரிஞ்சுபோச்சு!'' ''என்ன?' ''அந்த எலி கம்ப்யூட்டர் வாங்கின அன்னையிலிருந்துதானே வருது?'' ''ஆமா!'' ''இத பாருங்க!'' என்று அவன் எர்த் கம்பியைக் காண்பித்தான். ''கம்ப்யூட்டர் ஃபிக்ஸ் பண்ண அன்னிக்கு நான் கீழே வரைக்கும் கட்டினது. இது வழியாதான் அது தினமும் மேல ஏறி வருதுனு நினைக்கிறேன்!'' ''கரெக்ட். விரட்டும்போது பால்கனிக்கு வந்து காணாமப் போயிரும்!'' ''ஓ.கே... ஓ.கே. இதை கட் பண்ணிட்டா பிராப்ளம் சால்வ்டு. எர்த் வயர் இல்லாட்டி பெரிசா ஒண்ணும் ஆயிடாது!'' செல்வம் அந்தக் கம்பியை வெட்டிச் சுருட்டி எடுத்தான். ''இனி எலி வராது பாஸ்!'' ''தேங்க்ஸ்!'' ''சீரியஸா போன்ல யாரையோ கடிச்சீங்க? உங்க ஆள்தானா?'' ''ம்... மெம்பரை மாத்திட்டா!'' ''நான் சொல்லல? விட்டுத்தள்ளுங்க பாஸ். தொழிலைக் கவனிங்க... நான் வர்றேன்!'' அவன் போய்விட்டான். அதன் பின் இரவுகளில் எலியும் வருவதில்லை. போனும் வருவது இல்லை. தூக்கமும் வருவதுஇல்லை. ஓரிரு மாதங்களுக்குப் பின், ஒரு நாள் இரவு ராமச்சந்திரனின் போன் ஒலித்தது. புது நம்பர். ''ஹலோ!'' ''ராம், நான் ஐஸ்வர்யா பேசறேன். நல்லவேளை நீ நம்பரை மாத்தலை!'' இவன் குழப்பத்துடன் என்ன விஷயம் என்று கேட்டான். ''மேரேஜ் நடக்கலை. பிரேக் ஆயிருச்சு. அவங்க ரொம்ப எக்ஸ்பெக்ட் பண்றாங்கப்பா. எங்க வசதிக்கு அந்த அளவுக்குச் செய்ய முடியாதுனு அம்மா சொல்லிட்டாங்க. அதுக்கு அவங்க அவ்ளோ திமிரா பேசறாங்க தெரியுமா? எவ்ளோ பணம் இருந்து என்ன செய்ய ராம்? குணம் வேணும்ல? அந்த ராஸ்கல் அவ்ளோ சீப்பா இருக்கான். அவனோட கம்ப்பேர் பண்ணும்போது நீ எவ்ளோ தங்கமானவன் ராம்?'' காதில் வந்து விழும் வார்த்தைகளில் குழம்பியவாறு பால்கனியிலிருந்து கீழே பார்த்தான் ராம். ஒரு எலி பைப் லைனின் வழியே ஏற முயன்றுகொண்டிருந்தது! http://www.vikatan.com/
  2. கட்சிக்காரன் - சிறுகதை சிறுகதை: இமையம், ஓவியங்கள்: செந்தில் சலவை வேட்டியை எடுத்துக் கட்டிக்கொண்டு, சட்டையைப் போட்டுக்கொண்டார் பொன்னுசாமி. வேட்டி சட்டை சரியாக இருக்கிறதா என்று பார்த்தார். எண்ணெய் தடவி தலை சீவினார். தன்னுடைய துணிகள் இருந்த இடத்தில் துண்டைத் தேடினார். இல்லை. அடுத்தடுத்த இடங்களில் தேடினார். துண்டு கிடைக்கவில்லை. மீனாட்சியின் துணிகளுக்கிடையே கிடந்த இரண்டு துண்டுகள் அழுக்காக இருந்தன. அதை எடுத்துக் கோபத்தில் எறிந்துவிட்டு வந்து மீண்டும் தன்னுடைய துணிகள் இருந்த இடத்தில் தேடினார். இருந்த சால்வைகளும் உருப்படியாக இல்லை. உடம்பு சரியில்லாத நிலையில் படுத்திருந்த மீனாட்சி “என்னாத்தத் தேடுறீங்க?” என்று கேட்டாள். “துண்டு.” “வேட்டி சட்டதான் போட்டாச்சில்ல. அப்புறமென்ன?” “தோளில கட்சித்துண்டு இல்லாட்டி நல்லா இருக்காது.” “வெளியூர்ப் பயணமா?” என்று மீனாட்சி கேட்டாள். அவள் குரலிலிருந்த இளக்காரத்தைப் பார்த்துவிட்டு ஒன்றும் பேசாமல் துண்டைத் தேடினார். “எலெக்‌ஷன் வந்தாலே கோட்டயப் புடிக்கப் போற மாதிரிதான் அலையுறது. கோட்டயப் புடிக்கிறவன்கூட இந்த மாதிரி அலைய மாட்டான்” என்று மீனாட்சி சொன்னதும் பொன்னுசாமி அவளை முறைத்துப் பார்த்தார். அதைப் பொருட்படுத்தாமல் கிண்டலான குரலில், “கல்யாண மாப்ளக்கி இன்னிக்கி எந்த ஊர்ல சுத்துப் பிரயாணம்?” என்று கேட்டாள். பொன்னுசாமி, மீனாட்சியின் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அவள் கேட்டதற்கும் பதில் சொல்லவில்லை. பொன்னுசாமி என்றைக்கெல்லாம் சலவை வேட்டி, சட்டை போடுகிறாரோ அன்றைக்கெல்லாம் இதே கேள்வியைத்தான் மீனாட்சி கேட்பாள். அந்தக் கேள்விக்கு இதுவரை ஒருமுறைகூட அவர் பதில் சொன்னதில்லை. இப்போதும் சொல்லவில்லை. பொன்னுசாமியினுடைய வேட்டி, சட்டை, துண்டு, சால்வை எல்லாம் தனியாக ஒரு மர பீரோவில் இருக்கும். தன்னுடைய துணிகளை மற்றவர்களுடைய துணியோடு ஒரு நாளும் கலந்துபோட மாட்டார். மற்றவர்களுடைய துணிகளோடு தன்னுடைய துணிகள் கிடந்துவிட்டால், அவருக்குக் கோபம் வந்துவிடும். “இது என்ன வண்ணான் வீடா?” என்று கேட்டுச் சத்தம் போடுவார். வீட்டில் எதை வைத்திருக்கிறாரோ இல்லையோ சலவை வேட்டியும், சட்டையும் வைத்திருப்பார். எதற்குச் செலவு செய்கிறாரோ இல்லையோ சலவைக்கு மட்டும் தாராளமாகச் செலவு செய்வார். கையில் காசு இல்லாமல்கூட வீட்டைவிட்டுக் கிளம்புவார். ஆனால் சலவை வேட்டி, சட்டை இல்லாமல் கிளம்ப மாட்டார். அதனால், அவருக்கும் மீனாட்சிக்கும் சண்டை நடக்கும். மீனாட்சி எவ்வளவு சண்டை போட்டாலும் எத்தனை கேள்வி கேட்டாலும் பொன்னுசாமி ஒரே பதில்தான் சொல்வார். “கட்சிக்காரனுக்கு அடையாளம் வெள்ள வேட்டி சட்டதான். அது இல்லன்னா எப்பிடி?” வீட்டிற்குள் வந்த கதிரவன், பொன்னுசாமி எதையோ தேடிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு “என்னாத் தேடுற?” என்று கேட்டான். “துண்டு.” “சலவத் துண்டா?” “ஆமாம்.” “வீட்டுக்குப் பின்னால கொடியில காயுது.” “அங்க எப்பிடிப் போச்சி?” என்று பொன்னுசாமி கேட்டதற்கு கதிரவன் பதில் சொல்லவில்லை. விருட்டென்று பொன்னுசாமி வீட்டிற்குப் பின்புறம் சென்றார். கொடியில் காய்ந்துகொண்டிருந்த துண்டைப் பார்த்ததும் அவருக்குக் கோபம் வந்தது. பீரோவிலிருந்த துண்டை யார் எடுத்துப் பயன்படுத்தியிருப்பார்கள் என்று யோசித்தார். கதிரவன்தான் எடுத்திருக்க வேண்டும். வெறுப்புடன் துண்டை எடுத்துப் பல மடிப்புகளாக மடித்துத் தோளில் போட்டுக்கொண்டு வீட்டிற்குள் வந்தார். மீனாட்சியிடம் “நான் ஒரு எடத்துக்குப் போயிட்டு வரன்” என்று சொல்லிவிட்டு வாசலுக்கு வந்து செருப்பைப் போடும்போது, கதிரவன் வந்து “கட்சியில இன்னிக்குத்தான நேர்காணல் நடக்குது?” என்று கேட்டான். “ஆமாம்.” “பணம் கட்டியிருக்கிறதான?” “ம்.” “நானும் வரன்” கதிரவன் சொன்னதும் ‘இதென்ன புதுப் பழக்கம்?’ என்பதுபோல் அவனைப் பார்த்தார். பொன்னுசாமி என்ன சொல்ல விரும்புகிறார் என்பதைக்கூடக் கேட்காமல் “இரு வரன்” என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்குள் சென்று கட்சி வேட்டியைக் கட்டிக்கொண்டு, சட்டையைப் போட்டுக்கொண்டான். வீட்டிற்குப் பின்புறமாக நிறுத்தியிருந்த மோட்டார் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டுவந்து வாசலில் நிறுத்தி. “ஏறு போவலாம்” என்று சொன்னான். “நான் பாத்திட்டு வரன்” என்று பொன்னுசாமி சொன்னதும் கதிரவனுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. “கட்சியில சீட்டுக் கேட்டு போவும்போது தனியாளா போனா, எவன் மதிப்பான்?” வேகமாகக் கேட்டான். “காரியம் ஜெயம் ஆவுமான்னு தெரியலியே.” “கவுன்சிலர் சீட்டுக் கேட்டுப் போறவனெல்லாம் தன்னோட செல்வாக்கக் காட்ட நூறு இரநூறு பேர வண்டி வெச்சி அழச்சிக்கிட்டுப் போறான். சீட்டுக் கெடைக்குதா இல்லியான்னு தெரியறதுக்குள்ளாரியே ஒவ்வொருத்தனும் ஒரு லட்சத்துக்கு மேல செலவு செய்யுறான். கூட்டத்தக் காட்டுனாத்தான ஒன்றியச் செயலாளரு, மாவட்டச் செயலாளரு பயப்படுவானுங்க?” கதிரவன் சொல்கிற விஷயமும், கேட்கிற கேள்வியும் சரிதான் என்று தோன்றினாலும், “நான் போயிப் பாத்திட்டு வரன்” என்றுதான் சொன்னார் பொன்னுசாமி. வண்டியை நிறுத்திவிட்டு பொன்னுசாமிக்குப் பக்கத்தில் வந்து நின்றுகொண்டு எச்சரிக்கை செய்வது மாதிரி சொன்னான். “இந்த முற மட்டும் சீட்டு வாங்கலன்னா, இனிமே நீ கட்சி வேட்டியக் கட்டக் கூடாது.” பொன்னுசாமி பதில் பேசாமல் நின்றுகொண்டிருந்தார். “போன உள்ளாட்சித் தேர்தல்லியே ‘எங்க கட்சிக்கு வந்துடு. சீட்டு தரன்’னு ரெண்டு கட்சியில என்னெ கூப்புட்டப்பவே நான் போயிருக்கணும். என்னெ மறிக்காம நீ வுட்டிருந்தின்னா நான் கவுன்சிலராயிருப்பன்” பொன்னுசாமியைப் பார்த்துக் கோபமாகச் சொன்னான் கதிரவன். “அப்பனுக்கும் மகனுக்கும் சண்டய உண்டாக்கத்தான் அப்பிடிச் சொல்றானுவ. சீட்டுத் தர்றதுக்காகச் சொல்லல.” “ஒரே வீட்டுல அப்பன் ஒரு கட்சியில, மவன் ஒரு கட்சியில இல்லியா? பதவியிலதான் இல்லியா?” “அப்பிடியிருக்கிறது அசிங்கம் இல்லியா?” “அசிங்கம் பாத்தா அரசியல்ல இருக்க முடியுமா? பதவியிலதான் இருக்க முடியுமா? ஒன்றிய கவுன்சிலர் சீட்டோ, மாவட்ட கவுன்சிலர் சீட்டோ நீ வாங்கியே ஆவணும். சீட்டு இல்லன்னா, நான் நாளைக்கே வேற கட்சிக்குப் போயிடுவன்” ஓரே தீர்மானமாகக் கதிரவன் சொன்னான். தன்னுடைய மகனிடமிருந்து இப்படியொரு வார்த்தை வரும் என்று பொன்னுசாமி எதிர்பார்க்கவில்லை. பொன்னுசாமிக்கு இப்போது வயது எழுபதுக்கு மேல். இருப்பத்தோராவது வயதில் கட்சியில் சேர்ந்தார். மங்களூர் தாலூகாவில் முதன்முதலாகத் தன்னுடைய ஊரில் கட்சிக்கொடியை அவர்தான் ஏற்றினார். சுற்று வட்டாரத்து ஆள்களிடம் பேசி, கட்சிக்கொடியை ஏற்றச்சொல்லி அவர்தான் கட்டாயப்படுத்தினார். கட்சிக் கூட்டங்களுக்குத் தன்னுடைய ஊரிலிருந்து மட்டுமல்ல; பக்கத்து ஊர்களிலுள்ள ஆள்களையும் அழைத்துக்கொண்டு போவார். கட்சிக் கூட்டம் சம்பந்தமான நோட்டீஸ்களை அவர்தான் சைக்கிளில் சென்று ஒவ்வொரு ஊர்க் கட்சிக்காரர்களிடமும் கொடுப்பார். மாவட்டத்திற்குள் கட்சிக் கூட்டம் எங்கு நடந்தாலும் போவார். கட்சிப் பத்திரிகையைப் படிக்காமல் அவரால் ஒரு நாள்கூட இருக்க முடியாது. கட்சிக் கூட்டத்திற்குப் போவதும், ஜெயிலுக்குப் போவதும் அவருக்கு விருந்துக்குப் போவது மாதிரிதான். கண்டன ஆர்ப்பாட்டம், முற்றுகைப் போராட்டம், உண்ணாவிரதப் போராட்டம், சிறை நிரப்பும் போராட்டம் என்று தலைமைக் கழகம் அறிவித்துவிட்டால், போலீஸ் பிடித்துக்கொள்ளும் என்று உறவினர் வீட்டிற்கோ, காட்டிற்கோ சென்று மறைந்துகொள்ள மாட்டார். போலீஸ் வந்து வீட்டில் கைது செய்யவில்லை என்றால்கூடத் தானாகவே சென்று போலீஸிடம் ஆஜராவார். எந்தப் போராட்டத்திற்குச் சென்றாலும், முன்னெச்சரிக்கையாக இரண்டு ஜோடி துணிகளுடன்தான் செல்வார். இதுவரை பதினெட்டு முறை ஜெயிலுக்குப் போயிருக்கிறார். ஒருமுறைகூட அவர் ஜாமீனில் வெளியே வந்ததில்லை. ‘ஜாமீன் போடு’ என்று யாராவது சொன்னால் “ஜாமீன்ல வெளிய போறதுக்கு எதுக்குப் போராட்டத்தில கலந்துக்கணும்?” என்று கேட்பார். ஒருமுறை ஆறு மாதம் ஜெயிலில் இருந்தார். அப்போதும்கூட அவர் ஜாமீனில் வெளியே வரவில்லை. கட்சி மாநாடுகளுக்குப் போனால், கல்யாணத்திற்குப் போவது மாதிரிதான் போவார். கட்சிக்காரன் பத்திரிகை வைத்தால், மொய் வைக்கிறாரோ இல்லையோ, கல்யாணத்திற்குப் போகாமல் இருக்க மாட்டார். சாதாரணக் கட்சிக்காரன் செத்த செய்தி தெரிந்தால்கூட உடனே போய்விடுவார். “இதுக்கெல்லாம் போவணுமா? அலையணுமா?” என்று மீனாட்சி கேட்கும்போதெல்லாம் “நாலு கட்சிக்காரன் போனாத்தான, கட்சிக்காரனுக்கு மரியாத?” என்று சொல்வார். மாவட்ட அளவில் உள்ள அனைத்துக் கட்சிக்காரர்களுக்கும் பொன்னுசாமியைத் தெரியும். ஒன்றிய அளவில் கட்சியில் எந்தக் கூட்டம் போட்டாலும் மாவட்டச் செயலாளர், சிறப்புப் பேச்சாளர் வரும்வரை நேரத்தைப் போக்க, கூட்டம் கலையாமல் வைத்திருக்க மைக்கில் பொன்னுசாமியைத்தான் பேசச் சொல்வார்கள். கட்சியின் முழு வரலாற்றையும், கட்சி நடத்திய போராட்டங்கள், கட்சி ஆட்சியில் இருக்கும்போது செய்த சாதனைகள் என்று ஒவ்வொன்றையும், தேதி மாறாமல் வருடம் மாறாமல் புள்ளி விவரத்துடன் சொல்வார். தலைவர் எந்தெந்த தேதியில் என்னென்ன விதமாக அறிக்கைவிட்டார்; ‘உயிருக்கும் உயிரான சகோதரர்களே’ என்று எழுதும் கடிதத்தில் என்ன எழுதினார் என்பதையெல்லாம் தேதிவாரியாகச் சொல்வார். அதனால் அவரைக் கட்சியில் உள்ளவர்கள் ‘லா பாயின்ட்’ என்று சொல்வார்கள். கட்சி தோற்கும்போதெல்லாம், இரண்டு மூன்று நாள் சாப்பிடாமல் இருப்பார். கட்சி தோற்ற பிறகு, கூட்டத்தில் பேசும்போது, “நாம் தோற்கவில்லை. மக்கள்தான் தோற்றார்கள். மக்களின் நலத்திட்டங்கள்தான் தோற்றன. நம் கொள்கைகள் தோற்கவில்லை. கொள்கைகளின் எதிரிகள்தான் தோற்றார்கள். எங்கள் தலைவரின் தமிழ் தோற்கவில்லை. தமிழ் விரோதிகள்தான் தோற்றார்கள்” என்று தோற்றுப்போனதையே பெருமையாகப் பேசுவார். தன்னுடைய ஒன்றியத்தில் வரக்கூடிய எம்.எல்.ஏ., எம்.பி., சீட்டைக் கூட்டணிக்கு ஒதுக்கும்போதெல்லாம் கடுப்பாகி, “நம்ப சொட்ட என்னா இப்பிடிச் செஞ்சி கட்சிக்காரன் கைய ஒடிச்சிடிச்சி. மைக்கில நாலு வார்த்த புகழ்ந்து சொன்னா போதும் அவருக்கு” என்று சொல்லி தன்னுடைய தலைவரையே திட்டுவார். மைக்கில் பேசும்போது மட்டும் “எங்க தலைவரு பேசுறது, எழுதுறது மட்டும் தமிழ் இல்லடா. அவரு நடக்கறது, செய்யுறது எல்லாமே தமிழ்தாண்டா. தமிழ்த்தாயே எங்க தலைவரு மூலமாத்தான் உயிரோட இருக்கா” என்று பெருமையாகப் பேசுவார். எதிர்க்கட்சிக்காரர்களைப் பற்றிப் பேசும்போது மட்டும் அவருக்கு எப்படித்தான் அவ்வளவு கெட்ட வார்த்தைகள் வருமோ? எதிர்க்கட்சிக்காரர்களை வறுத்தெடுத்து விடுவார். ஒன்றியச் செயலாளர், மாவட்டச் செயலாளர், பேச்சாளர்களைவிட கட்சித் தொடர்பான விஷயங்களை ஒன்றுவிடாமல் பொன்னுசாமிதான் மைக்கில் பேசுவார். அதனாலேயே அவருக்குக் கட்சியில் பெரிய மதிப்பு. மைக்கில் பேசுவது பொன்னுசாமிக்கு கறிச்சோறு சாப்பிடுவதுபோல்தான். பொன்னுசாமி, மாவட்டப் பிரதிநிதி, ஒன்றியச் செயலாளர், ஒன்றிய அவைத் தலைவர் என்று கட்சியில் பல பதவிகளில் இருந்திருக்கிறார். இப்போதும் அவர்தான் ஒன்றிய அவைத்தலைவர். நிலவள வங்கியிலும், தொடக்க வேளாண்மைக் கூட்டுறவு வங்கியிலும் மூன்றுமுறை நியமன உறுப்பினராக இருந்திருக்கிறார். பெரிய பதவிகளில் இல்லையென்றாலும் அவரால்தான், அவருடைய ஊருக்கு மின்சாரம் வந்தது. ரோடு, பள்ளிக்கூடம், ஆரம்ப சுகாதார நிலையம், நீர்த்தேக்கத் தொட்டி போன்றவை வந்தன. கட்சி ஆட்சியில் இருக்கும்போது ஒவ்வொன்றாகக் கொண்டு வந்தார். அதனால், ஊருக்குள் அவருக்கு மதிப்பு இருந்தது. ஊர் மதித்தாலும், கட்சிக்காரர்கள் மதித்தாலும் வீட்டிலுள்ளவர்கள் அவரை மதிக்க மாட்டார்கள். எப்போது பார்த்தாலும் “என்னா சம்பாதிச்ச?” என்றுதான் கேட்பார்கள். பொன்னுசாமியும் கதிரவனும் வாசலில் நின்று ஏதோ பேசிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த கதிரவனுடைய மனைவி திலகவதி, “ஒம் மவனுக்கும், ஒம் புருசனுக்கும் சண்ட நடக்குது” என்று மீனாட்சியிடம் சொன்னாள். உடனே மீனாட்சிக்குப் பதைபதைப்பு உண்டாயிற்று. எழுந்து நிற்பதற்கு, நடப்பதற்கு முடியாவிட்டாலும் சிரமப்பட்டு எழுந்து வாசலுக்கு வந்து “என்னா?” என்று பொன்னுசாமியிடம் கேட்டாள். அவர் பதில் சொல்லாததால், கதிரவனிடம் “என்னாப்பா சேதி?” என்று கேட்டாள். இருவருமே பதில் சொல்லாததால், அவளுடைய பதைபதைப்பு அதிகமாயிற்று. இருவரும் பெரிதாகச் சண்டை போட்டுக்கொண்டுவிட்டார்களோ என்ற கவலை வந்தது. கட்சி கட்சி என்று எதற்காக அலைகிறாய் என்று கதிரவன் கேட்டிருக்க வேண்டும். அதற்காகப் பொன்னுசாமி கோபித்துக்கொண்டு சண்டை போட்டிருக்க வேண்டும் என்று தானாகவே நினைத்துக்கொண்டு “இந்த வயசிலயும் எதுக்குக் கட்சி கட்சின்னு அலையுற? கட்சியால பத்துக் காசுக்கு ஐவேசி உண்டா?” என்று மீனாட்சி கேட்டதும், கதிரவன்மீது இருந்த கோபத்தை அவளிடம் காட்டினார். “நான் காசுக்காகக் கட்சியில இல்ல.” பொன்னுசாமியைத் திட்டினால் கதிரவனுடைய கோபம் குறையும் என்ற எண்ணத்தில் “பொழப்பப் பாக்காம இன்னும் எத்தினி வருசத்துக்குத்தான் கட்சி கட்சின்னு அலைவ? நீ இம்மாம் அலையுறதுக்குக் கட்சி என்னா செஞ்சிச்சி?” கோபமாகக் கேட்டாள். “கட்சி என்னா செய்யல?” வீம்புடன் கேட்டார் பொன்னுசாமி. “நீ வெள்ள சட்டப் போட்ட, வெள்ள வேட்டி கட்டுன. தெனம் காரு ஏறுன. மைக்கில கத்துன. வேறென்ன?” கோபம் வந்த மாதிரி மீனாட்சி கேட்டாள். “மொத பொண்ணுக்கு ஒரு மந்திரி, ரெண்டு எம்.பி., நாலு எல்.எல்.ஏ-வை வர வெச்சி கல்யாணம் கட்டுனன். ரெண்டாவது பொண்ணுக்கு ரெண்டு மந்திரி, ஒரு எம்.பி., ரெண்டு எம்.எல்.ஏ-வை வர வெச்சி கல்யாணம் கட்டுனன். ஒம் மவனுக்கு மூணு மந்திரி, ரெண்டு எம்.பி., ஆறு எம்.எல்.ஏ-வை வர வெச்சிக் கல்யாணம் கட்டுனன். இந்த வட்டாரத்தில என் அளவுக்குப் பிரபலமா கட்சிக் கல்யாணம் கட்டுனது யாரு? கட்சி எதச் செய்யணுமோ அதத்தான் செய்யும்.” “மந்திரி வரான், எம்.பி., எம்.எல்.ஏ., வரான்னு சொல்லிக் கொடி கட்டவும், மேட போடவும்தான எஞ் சொத்த அழிச்ச. எங்கள கடனாளியாக்குன. ஒங் கட்சிய நீதான் மெச்சிக்கலாம். கட்சி ஆட்சியில இருந்தாத்தான் கல்யாணம் கட்டுவன்னு சொல்லி ஒவ்வொரு புள்ளைக்கும் வயசு முத்திப்போன பிறகுதான கல்யாணம் கட்டுன?” என்று மீனாட்சி கேட்டதும் பொன்னுசாமி அவளை முறைத்துப் பார்த்தார். “அவரோட புத்திதான் ஒனக்குத் தெரியுமே. வெள்ள சட்ட, வெள்ள வேட்டிக் கட்டிக்கிட்டு காரு ஏறாட்டி பித்துப்புடிச்சிப் போவுமின்னு ஒனக்குத் தெரியாதா?” என்று கதிரவனிடம் கேட்டாள். அதற்கு அவன் எந்தப் பதிலும் சொல்லாமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான். “வயசானவருகிட்ட நீ எதுக்கு மல்லுக்கட்டிக்கிட்டு இருக்கிற?” என்று மீண்டும் மீனாட்சி கேட்டாள். “விஷயம் புரியாம பேசிக்கிட்டிருக்காத. போயிப் படும்மா” என்று சொல்லி மீனாட்சியைக் கதிரவன் முறைத்தான். பிறகு, பொன்னுசாமியிடம் விறைப்பாக “வண்டிய எடுக்கவா? வேணாமா?” என்று கேட்டான். பொன்னுசாமிக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அவர் சங்கடத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்ததைப் பார்த்த மீனாட்சிக்கு வருத்தமாக இருந்தது. “அவரு வரலன்னா வுட்டுட்டுப் போயன் தம்பி” என்று கதிரவனிடம் சொன்னாள். அவள் சொன்னதைக் காதில் வாங்காத மாதிரி நின்றுகொண்டிருந்தான் கதிரவன். “அவன்தான் கூப்புடுறானே. நீதான் போனா என்ன?” என்று கேட்டாள். ஒன்றும் சொல்லாமல் நின்றுகொண்டிருந்த பொன்னுசாமியைப் பார்ப்பதற்குப் பாவமாக இருந்தது. உள்ளூரிலும் சரி, கட்சியிலும் சரி அவர் சொல்வதைத்தான் மற்றவர்கள் கேட்பார்கள். மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கிற பழக்கம் ஒருநாளும் அவரிடம் இருந்ததில்லை. அவருக்கு மனதில் சரி என்று எது படுகிறதோ, அதை யாராக இருந்தாலும் நேரடியாகச் சொல்லிவிடுவார். அவர் பெரிய பதவிகளுக்குப் போகாமல் இருந்ததற்கு வசதி இல்லாதது மட்டுமல்ல, அவருடைய வாயும் ஒரு காரணம். அப்படிப்பட்டவர் ஒடுங்கிப்போய் நிற்கிறாரே என்று நினைத்த மீனாட்சிக்கு அழுகை வந்தது. “ஊருல இல்லாத அப்பன் புள்ளையா இருக்கிங்கன்னு நெனச்சன். அதுவும் போச்சா?” என்று மீனாட்சி சொன்னதும் “ஒனக்கு விஷயம் புரியல. பேசாம இரும்மா” என்று சொல்லிக் கதிரவன் மீனாட்சியை முறைத்ததைப் பார்த்த பொன்னுசாமி “வண்டிய எடு” என்று சொன்னார். கதிரவன் வண்டியை எடுத்ததும் ஏறி உட்கார்ந்த பொன்னுசாமி “உள்ளாரப் போயி படு” என்று மீனாட்சியிடம் சொன்னார். கதிரவன் வண்டியை ஓட்ட ஆரம்பித்தான். சொந்தக்காரர்கள் நிகழ்ச்சிக்குப் போனாலும், கட்சி நிகழ்ச்சிகளுக்குப் போனாலும் தனியாகத்தான் போவார். தனியாகத்தான் வருவார். அதே மாதிரி கதிரவன் எங்கு போனாலும் தனியாகத்தான் போய் வருவான். ஒன்றாக ஓர் இடத்தில் இருவரும் இருக்க மாட்டார்கள். சாதாரணமாக கதிரவன், பொன்னுசாமி இருக்கிற இடத்திற்கு வரவே மாட்டான். தேவைக்கு அதிகமாகப் பேச மாட்டான். அப்படிப்பட்டவன் ஏன் இன்று பிடிவாதம் பிடித்துக்கொண்டு வருகிறான்? ஒவ்வொரு தேர்தலின்போதும் சொல்வதுபோல் இந்த முறையும் ‘அடுத்த முற பாத்துக்கலாம்’ என்று சொல்லிவிட்டால், கதிரவன் என்ன நினைப்பான் என்று யோசித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார் பொன்னுசாமி. ஊரைத்தாண்டி வெகுதூரம் வரும்வரை ஜென்ம விரோதியை வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு போவதுபோல் கதிரவனும், ஜென்ம விரோதியின் வண்டியில் உட்கார்ந்துகொண்டு போவதுபோல் பொன்னுசாமியும் இருந்தனர். பொதுவாகப் பொன்னுசாமி பேச ஆரம்பித்தால், எளிதில் நிறுத்த மாட்டார். எதிராளியைப் பேசவிட மாட்டார். எதிராளி என்ன சொல்கிறான் என்பதையும் கேட்க மாட்டார். அதிலும் எதிர்க்கட்சிக்காரர்களிடம் பேசினால், அவர்களை வாயைத் திறக்கவிட மாட்டார். அப்படிப்பட்டவர் ஒன்றும் பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தார். பின்னால் கொடி கட்டிக்கொண்டு வந்த வேனைப் பார்த்தார். அது கண் சிமிட்டும் நேரத்தில் கதிரவனுடைய வண்டியை முந்திக்கொண்டு சென்றதைப் பார்த்ததும் “நம்ப கட்சி வண்டிதான போவுது? மாவட்டம் வந்திருப்பாரா?” என்று கதிரவன் கேட்டான். “பத்து மணிக்கு நேர்காணல்னு போட்டிருக்கானுவ. சொன்ன நேரத்துக்கு என்னிக்கி நடந்திருக்கு?” என்று பட்டும்படாமல் பொன்னுசாமி சொன்னார். காற்றில் பறக்காமல் துண்டையும், வேட்டியையும் கவனத்துடன் பிடித்துக்கொண்டார். “ஒன்றியச் செயலாளர் பயல நம்பிக்கிட்டு இருக்காத. நேரா மாவட்டத்தப் பாரு. அப்பதான் காரியம் நடக்கும்” புதுக்கட்சிக்காரனிடம் சொல்வது மாதிரி கதிரவன் சொன்னான். அதற்குப் பொன்னுசாமி பதில் சொல்லாததால், வண்டி போகிற வேகத்தில் சரியாகக் கேட்கவில்லையோ என்று சந்தேகப்பட்ட கதிரவன் “நான் சொன்னது புரிஞ்சிதா?” என்று அறியாப்பிள்ளையிடம் கேட்பதுபோல் கேட்டான். “மாவட்டத்த எங்க தனியா பாக்க முடியுது? எப்ப பாத்தாலும் ரிக்கார்ட் டான்ஸ்காரிய சுத்தி நிக்குற மாதிரி நூறு பேரு ஆள சூழ்ந்துக்கிட்டு நிக்கிறானுவ.” “இங்க பாக்க முடியலன்னா நான் காரு எடுக்கிறன். மாவட்டத்த வீட்டுல போயிப் பாத்திடலாம்” கட்டளை மாதிரி கதிரவன் சொன்னான். “பாக்கலாம். நீ கொஞ்சம் புடிச்சிப் போ. நம்ப கெட்ட நேரம் மாவட்டம் நேரத்திலியே வந்திடப் போறாரு” என்று பொன்னுசாமி சொன்னதும் முன்பைவிட வண்டியின் வேகத்தைக் கூட்டினான் கதிரவன். அப்போது அவனுடைய வண்டியை முந்திக்கொண்டு கொடி கட்டிக்கொண்டு இரண்டு கார்கள் ‘சர்சர்’ என்று காற்றாகப் பறந்து ஓடின. அதைப் பார்த்ததும் வண்டியின் வேகத்தை மேலும் கூட்டினான். பயந்துபோன பொன்னுசாமி “முன்னாலப்போயி அள்ளுறவன் அள்ளட்டும். நீ மெதுவா போ” என்று சொன்னார். அவர் சொன்னதைக் கதிரவன் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. அவனுடைய வண்டியை முந்திக்கொண்டு வேன், டெம்போ என்று போகப்போக வண்டியின் வேகத்தைக் கூட்டியவாறே இருந்தான். பெண்ணாடம் நகரத்திற்கு வந்ததும்தான் வண்டியின் வேகத்தைக் குறைத்தான். “நேர்காணல் மண்டபத்திலதான?” என்று கதிரவன் கேட்டான். “பர்வதாம்பாள் மண்டபம்” வழிப்போக்கியிடம் சொல்வதுபோல் சொன்னார் பொன்னுசாமி. வண்டியை நேராக மண்டபத்திற்கு ஓட்டினான் கதிரவன். கல்யாண மண்டபத்தின் முன்னும், பக்கவாட்டிலும் கார், வேன், டெம்போக்கள் என்று இருபது முப்பது வண்டிகள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. மோட்டார் பைக்குகள் இருநூறு முந்நூறு இருக்கும். வண்டியை ஓரம்கட்டி நிறுத்தியதும், இறங்கிக்கொண்டார் பொன்னுசாமி. வண்டியை ஸ்டேண்ட் போட்டு நிறுத்திய கதிரவன் “வா போவலாம்” என்று சொல்லிவிட்டு மண்டபத்திற்குள் முதலில் போனது பொன்னுசாமிக்கு எரிச்சலை உண்டாக்கியது. பொன்னுசாமிக்கு மண்டபத்திற்குள் நுழைவதற்கே சிரமமாக இருந்தது. அவ்வளவு கூட்டம். மண்டபத்திற்குள் நடப்பதற்கு அல்ல, நிற்பதுக்குக்கூட இடமில்லாமல் இருந்தது. பொன்னுசாமியைப் பார்த்த பலரும் “வணக்கம்ண்ணே” என்று கும்பிட்டார்கள். “அவைத் தலைவரே லேட்டா வந்தா எப்பிடி?” என்று ஓர் ஆள் கேட்டான். அதற்கு “அவைத் தலைவர வெச்சா எல்லாக் காரியமும் நடக்குது?” என்று பொன்னுசாமி கேட்டதும், அந்த ஆள் கோபித்துக்கொண்டதுபோல் “என்னண்ணே நீங்களே இப்பிடிச் சொல்றீங்க? பெரிய கட்சிக்காரரே இப்பிடிச் சொன்னா எப்பிடி?” என்று கேட்டுச் சிரித்தான். “உண்மையான கட்சிக்காரனுக்கெல்லாம் இன்னிக்கி மதிப்பிருக்கா?” என்று பொன்னுசாமி கேட்டார். அதற்கு அந்த ஆள் பதில் சொல்லவில்லை. “பணம் கட்டி இருக்கீங்களா?” என்று அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டான். “கட்டியிருக்கன்” என்று சொல்லிவிட்டு “இந்த முறயும் ஒனக்குத்தான சீட்டு?” என்று கேட்டார். “மூணு முற நின்னுட்டதால இந்த முற நீ நிக்காதன்னு மாவட்டம் சொல்லிட்டாரு. நானும் சனியன் வுட்டதுன்னு வுட்டுட்டன். நம்ப வீட்டுக் காசயும் கொடுத்து, கண்ட பய காலுலயும் விழுந்து கும்புடணும். நமக்கு எதுக்கு அந்தப் பொழப்புன்னு வுட்டுட்டன். ஆளுங்கட்சியா இல்லாதப்ப கவுன்சிலரா நின்னு என்னாத்த சாதிக்க முடியும்?” என்று சொல்லிவிட்டு சிரித்தான். “அப்பறம் யாருக்காக வந்திருக்க?” “என் தங்கச்சி மவன் பணம் கட்டியிருக்கான். அதுக்காக வந்தண்ணே” என்று சொன்னான் அந்த ஆள். “சரி. நான் ஒன்றியத்தப் பாத்திட்டு வரன்” என்று சொல்லிவிட்டுக் கூட்டத்தில் ஒன்றியச் செயலாளர் தண்டபாணி எங்கே இருக்கிறான் என்று தேட ஆரம்பித்தார். அப்போது மூன்று நான்கு கட்சிக்காரர்கள் மறித்துக்கொண்டு பேச ஆரம்பித்ததால், “நீ போய் ஒன்றியம் எங்க இருக்கார்ன்னு பாத்திட்டு வா” என்று கதிரவனிடம் சொன்னார். உடனே கூட்டத்தில் புகுந்து நடக்க ஆரம்பித்தான் கதிரவன். “அண்ணே நல்லாயிருக்கீங்களா?” என்று கேட்டுக்கொண்டே மகளிரணியைச் சேர்ந்த பெண் வந்தாள். “மாவட்டம் எப்ப வராரு?” என்று கேட்டாள். “தெரியலம்மா” என்று பொன்னுசாமி சொன்னதும், அந்தப் பெண் “அண்ணனுக்கே தெரியலியா?” என்று கேட்டுச் சிரித்தாள். பிறகு “பணம் கட்டி இருக்கீங்களா?” என்று கேட்டாள். ஆமாம் என்பதுபோல் பொன்னுசாமி தலையை ஆட்டியதும் “அப்ப அண்ணனுக்கு சீட்டு கன்ஃபார்ம்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தாள். பிறகு “ஊர்க்காரங்கள அழச்சிக்கிட்டு வந்திருக்கன். அவங்களப் பாக்குறண்ணே. இருபதாவது வார்டுக்குப் பணம் கட்டியிருக்கன். மாவட்டத்துக்கிட்ட ஒரு வார்த்த சொல்லுங்கண்ணே” என்று சொல்லிவிட்டு மண்டபத்தைவிட்டு வெளியே சென்றாள் அந்தப் பெண். “வணக்கம்ண்ணே” என்று சொல்லிக்கொண்டே முன்னால் போக முயன்ற ஒன்றியத் துணைச் செயலாளர் ராமுவிடம் “மாவட்டம் எப்ப வராரு?” என்று பொன்னுசாமி கேட்டார். “இந்த நேரத்துக்கு வந்திருக்கணும். வீட்ட விட்டுப் புறப்பட்டுட்டார்ன்னு சொல்லி ஒருமணி நேரத்துக்கு மேல ஆயிடிச்சி” என்று சொல்லிக்கொண்டே கூட்டத்தில் புகுந்து போனான் ராமு. அப்போது பொன்னுசாமிக்கு அருகில் வந்த கதிரவன் “மாப்பிள்ள ரூம்ல இருக்காரு” என்று சொன்னான். பேசிக்கொண்டிருந்த ஆள்களிடம் “ஒன்றியத்தப் பாத்திட்டு வரன்” என்று சொல்லிவிட்டு மாப்பிள்ளை அறை இருக்கும் இடத்திற்கு நடக்க ஆரம்பித்தார். அவருக்குப் பின்னாலேயே கதிரவனும் சென்றான். மாப்பிள்ளையின் அறை உள்தாழ்ப்பாள் போடப்பட்டிருந்தது. பத்து முறைக்கு மேல் தட்டிய பிறகுதான், கதவு திறக்கப்பட்டது. இளைஞரணி ஒன்றிய அமைப்பாளர் ஜெயராமன், பொன்னுசாமியைப் பார்த்ததும் வணக்கம் சொல்லிவிட்டு “வாங்கண்ணே” என்று கூப்பிட்டான். பொன்னுசாமியுடன் கதிரவனும் அறைக்குள் போனதும் அவர்களோடு அறைக்குள் நுழைய முயன்ற மூன்று நான்குபேரை “அப்பறம் அப்பறம்” என்று சொல்லிக் கதவைச் சாத்திக்கொண்டான். “வாங்கண்ணே” என்று சொல்லி இரண்டு கைகளையும் குவித்துக் கும்பிட்டான் தண்டபாணி. பொன்னுசாமியும் கும்பிட்டார். இருபது பேருக்கு மேல் உட்கார்ந்திருந்தனர். “யே... அண்ணனுக்கு எடம் கொடுங்கப்பா” என்று தண்டபாணி சொன்னதும் இரண்டு பேர் எழுந்து “ஒக்காருங்கண்ணே” என்று இடம் கொடுத்தார்கள். பொன்னுசாமி உட்கார்ந்துகொண்டார். தண்டபாணி உட்காரச்சொல்லியும் உட்காராமல் நின்றுகொண்டிருந்தான் கதிரவன். தண்டபாணியிடம் அங்கிருந்தவர்கள் உள்ளாட்சித்தேர்தல் பற்றிக் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அவனும் தன்னால் முடிந்தவரை எல்லாருக்கும் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். தன்னைத் தவிர்ப்பது மாதிரி மற்றவர்களிடமே பேசிக்கொண்டிருந்த தண்டபாணியிடம் “மாவட்டம் எப்ப வருவாரு தம்பி” என்று பொன்னுசாமி கேட்டார். “கால்மணி நேரத்துக்குள்ளார வந்துடுவாருண்ணே.” ”பணம் கட்டியிருக்கன் தம்பி.” “தெரியும்ண்ணே” என்று சிரித்துக்கொண்டே தண்டபாணி சொன்னான். “நீ ஒரு வார்த்த மாவட்டத்துக்கிட்டச் சொல்லு.” “ஒங்களுக்குப்போய் நான் சொல்லவா?” என்று கேட்டு தண்டபாணி சிரித்தான். “நீதான ஒன்றியம்? நீ சொன்னா மாவட்டம் கேப்பாரு. இந்த ஒரு முற மட்டும் பாத்துச் செய்யிங்க தம்பி.” “எங்கையில என்னாண்ணே இருக்கு, எல்லாம் மாவட்டம் பாத்துச் செய்யுறதுதான். ஒங்களுக்கே தெரியும்” என்று பொன்னுசாமியிடம் சொல்லிவிட்டு எதிரில் நின்றுகொண்டிருந்தவர்களிடம் “கொஞ்சம் வெளிய இருங்க” என்று சொன்னான். ஓர் ஆள்கூட எழுந்து வெளியே போகவில்லை. “நம்ப ஒன்றியத்த பொறுத்தவர நீ எழுதித் தரப் பேரத்தான் மாவட்டம் அறிவிக்கப் போறாரு. இந்த ஒரு முற மட்டும் செய்யுங்க தம்பி” பொன்னுசாமி தன்னுடைய இயல்புக்கு மீறி இறங்கிப் பேசினார். கதிரவன் விடாப்பிடியாக வந்திருக்கும்போது சீட்டு இல்லை என்று திரும்பிப்போனால், மட்டரகமாக நினைப்பான் என்ற கவலை அவருக்கு இருந்தது. “பெரிய கட்சிக்காரரு நீங்க. ஒங்களுக்குக் கட்சியோட நெலவரம் தெரியும்” என்று சொல்லிவிட்டுப் பசப்புவது மாதிரி தண்டபாணி சிரித்ததைப் பார்த்ததும் ‘ஒன்னோட நாடகமெல்லாம் தெரியும்டா தண்டபாணி. மாவட்டத்தோட பேரச் சொல்லிக் காச வாங்கிக்கிட்டு சீட்டுத் தரப் போற’ என்று மனதில் நினைத்தாலும் வெளியில் எதுவும் சொல்லாமல் உட்கார்ந்திருந்தார். அப்போது தண்டபாணிக்கு போன் வந்தது. “இருங்கண்ணே வந்திடுறன்” என்று சொல்லிவிட்டு போனை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே போனான். வெளியே போன தண்டபாணி உள்ளே திரும்பி வரவில்லை. பத்து நிமிடத்திற்கு மேல் உட்கார்ந்து பார்த்த பொன்னுசாமிக்கு ‘வெளியே போய்த் தனியாகப் பேசிப் பார்க்கலாம், பணம் தருவதாகவும் சொல்லலாம்’ என்ற எண்ணம் வந்ததும், உட்கார்ந்திருந்த கட்சிக்காரர்களிடம் “வெளியில இருக்கிறன். புழுக்கமா இருக்கு” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தார். அவருடன் கதிரவனும் வந்தான். பொன்னுசாமியும் கதிரவனும் தண்டபாணியைத் தேடினார்கள். ஆள் எங்கே இருக்கிறான் என்பதை அவர்களால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. கூட்டத்திற்குள் சுற்றிச்சுற்றி வந்தார்கள். மண்டபத்திற்கு வெளியே இருப்பானோ என்ற சந்தேகத்தில் மண்டபத்திற்கு வெளியே வந்து தேடினார்கள். தண்டபாணி கிடைக்கவில்லை. அப்போது கோபம் வந்தது மாதிரி “போன எலெக்‌ஷன்ல எதுக்காக அவனுக்கு ஒன்றியச் செயலாளர் பதவிய விட்டுக்கொடுத்த? நீ ஒன்றியச் செயலாளரா இருந்தா, நீ சொல்றத அவன் கேட்டுக்கிட்டு நிப்பான்” என்று கதிரவன் சொன்னான். “மூணு பீரியடா இருக்கீங்க. விட்டுக் கொடுங்கன்னு மாவட்டம் சொல்லும்போது என்னா செய்ய முடியும்? எலெக்‌ஷன் வெச்சா நம்பளால ஜெயிக்க முடியுமா? அவன மாதிரி செலவுதான் செய்ய முடியுமா? எலெக்‌ஷன் வெச்சா தோத்துடுவம்ன்னு தெரிஞ்சுதான் வீம்புப் புடிக்காம விட்டுக் கொடுத்தன்.” “ஒரு பீரியடுதான் ஒன்றியச் செயலாளரா இருந்தான். அதுக்குள்ளார காரு, மெத்த வீடு, பணம்ன்னு சம்பாரிச்சிட்டான். நீயும் இத்தினி வருசமாதான் கட்சியில இருந்த” என்று சொன்ன கதிரவன் அதற்குமேல் சொல்ல விரும்பாதவன்போல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான். “பழய காலத்துக் கட்சிக்காரன் வேற. இப்ப இருக்கிறவன் வேற. இப்ப கட்சிக்கு வர்றதே பதவி வேணும், பணம் வேணுமின்னுதான் வரான். நான் ஒன்றியச் செயலாளரா இருந்தப்ப, எத்தன முற ஜெயிலுக்குப் போயிருக்கான், எத்தன போராட்டத்தில கலந்துகிட்டான், எவ்வளவு ரூபா கட்சிக்கு நன்கொடையா கொடுத்திருக்கான்னு பாத்து சீட்டுக் கொடுத்தன். கட்சியோட நடமுற அதுதான். இப்ப கட்சியில மேலயிருந்து கீழவரைக்கும் எம்மாம் பணம் வெச்சிருக்கான்னு பாக்குறாங்க” என்று கசந்துபோன குரலில் சொன்னார். என்ன நினைத்தாரோ, “நான் உள்ளாரப் போனதும் அத்தன கட்சிக்காரனும் எழுந்து நின்னானில்ல. அதான் கட்சியில எனக்குள்ள மரியாத” என்று சொன்னார். “மரியாதய வெச்சிக்கிட்டு என்னா செய்யுறது?” வெடுக்கென்று கேட்டான் கதிரவன். அவனை முறைத்துப் பார்த்தாரே தவிர, ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. “இந்த முற மட்டும் சீட்டு கொடுக்கலன்னா அவ்வளவுதான். கட்சி கட்சின்னு எங்கேயும் போவக் கூடாது” என்று கட்டளை மாதிரி கதிரவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் பொன்னுசாமிக்கு ஆத்திரம் உண்டாயிற்று. “அடுத்த முற பாக்கலாம்ன்னு எப்பவும் சொல்ற மாதிரிதான் இந்த முறயும் சொல்லப் போறானுவ” என்று கதிரவன் சொன்னதும் “எந்த எடத்தில நின்னுக்கிட்டு என்னா பேசுற?” என்று பொன்னுசாமி கேட்டார். அதற்கு அவன் பதில் சொல்லாமல், “போன முற சீட்டு தரலன்னு சொன்னதும் நீ எலெக்‌ஷன்ல வேல செய்யாதன்னு சொன்னன். எம் பேச்சக் கேட்டியா? வேட்பாளர் மாதிரி நீதான் முன்னமுன்ன ஓட்டுக் கேட்டுக்கிட்டுப் போன” என்று சொல்லும்போது இரண்டு கட்சிக்காரர்கள் வந்து வணக்கம் வைத்தனர். “என்னண்ணே ஓரமா ஒதுங்கி நின்னுட்டீங்க?” என்று கேட்டனர். “கூட்டமா இருக்கு. அதான். வெளியில நிக்குறன்” என்று சொல்லும்போது மூன்று நான்கு பேர் வெடி வெடிக்க ஆரம்பித்ததும், மாவட்டச் செயலாளர் வருகிறார் என்று புரிந்துகொண்டு மண்டபத்தின் வாசலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார் பொன்னுசாமி. அதற்குள் மாவட்டச் செயலாளர் தங்கத்தின் கார் வந்து நின்றதும், ஒரு கூட்டம் காரைச் சூழ்ந்துகொண்டது. “வணக்கம் வணக்கம்” என்று சொல்லிக்கொண்டு காரைவிட்டு இறங்கிய தங்கம் மண்டபத்தின் வாசலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார். அவரை நெட்டிக்கொண்டு போவதுபோல அவருக்குப் பின்னாலேயே ஒருகூட்டம் சென்றது. கூட்டத்தில் நெட்டித் தள்ளிவிடுவார்கள், காலை மிதித்துவிடுவார்கள் என்ற பயத்தில் கூட்டத்தில் கடைசி ஆளாகப் பொன்னுசாமி போனார். அவரோடு கதிரவனும் போனான். மண்டபத்திற்குள் தங்கம் நுழைந்ததும், “மாவட்டச் செயலாளர் வாழ்க”, “எங்கள் தங்கம் வாழ்க”, “தங்கத்தின் தங்கமே வாழ்க” என்று ஐந்தாறு பேர், மண்டபமே இடிந்து விழுகிற அளவிற்குக் கோஷம் போட்டனர். “வழி விடுங்க. வழி விடுங்க” என்று கத்திக்கொண்டே இரண்டு மூன்று பேர் கூட்டத்தை விலக்கியபடி சென்றனர். தங்கம் எல்லாருக்கும் கும்பிட்டபடியே மாப்பிள்ளையின் அறைக்குள் சென்றார். அவரோடு வந்த மாவட்டத் துணைச் செயலாளர், மாவட்டப் பொருளாளர், மாவட்ட இளைஞரணி அமைப்பாளர்களை மட்டுமே அறைக்குள் விட்டு, கதவைச் சாத்திக்கொண்டான் தண்டபாணி. பொன்னுசாமியும், கதிரவனும் வாசலுக்கு வெளியே நின்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்களோடு இருபது முப்பது பேர் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். பொன்னுசாமியை உள்ளே விடாததால், கதிரவனுக்குக் கோபம் வந்தது. “அவங்க மட்டும் என்ன பெரிய ஆளா?” என்று கேட்டான். “நிர்வாகிகளத்தான் உள்ளார விடுவான். பேசாம இரு” என்று பொன்னுசாமி சொன்னார். அதைக் கேட்காமல் “நீ உள்ளாரப் போயி மாவட்டத்தப் பாரு” என்று கதிரவன் சொன்னான். “அவசரப்படாத” என்று பொன்னுசாமி சொன்னார். அப்போது கதவைத் திறந்த தண்டபாணி “ஒன்றிய கவுன்சிலருக்குப் பணம் கட்டுனவங்க – ஒண்ணாவது வார்டு மட்டும் உள்ளார வாங்க” என்று சத்தமாகச் சொன்னதும், இடித்துப் பிடித்துக்கொண்டு பத்துக்கும் அதிகமானோர் உள்ளே சென்றதும் தண்டபாணி கதவைச் சாத்திக்கொண்டான். கதிரவன் ஓயாமல் எதையோ முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தான். சாதாரணக் கட்சிக்காரன் மாதிரி பொன்னுசாமி வெளியே நின்றுகொண்டிருக்கிறாரே என்று அவனுக்கு வருத்தமாகவும், கோபமாகவும் இருந்தது. இரண்டாவது வார்டுக்குப் பணம் கட்டிய ஆள்கள் தயாராகவந்து நின்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் பொன்னுசாமிக்கு வணக்கம் வைத்தனர். பலர் உள்ளாட்சித் தேர்தல் பற்றி, எந்தெந்த வார்டுகளில் கட்சி ஜெயிக்கும், எந்தெந்த வார்டுகளில் கட்சி தோற்கும் என்பதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். தண்டபாணியைப் பற்றிப் பலரும் குறை சொன்னார்கள். கட்சிக்காரனுக்கே பணம் வாங்கிக்கொண்டு சீட்டு தருகிறான் என்று குறை சொன்னார்கள். குறை சொன்னவர்களோடு கதிரவனும் சேர்ந்துகொண்டான். முதலாவது வார்டுக்குரிய ஆள்களை வெளியே அனுப்பிவிட்டு இரண்டாவது வார்டுக்குரிய ஆள்களை உள்ளே விட்டான் தண்டபாணி. பத்து நிமிடம்தான் ஆனது. இரண்டாவது வார்டுக்குரிய ஆள்கள் வெளியேவர. மூன்றாவது வார்டுக்குரிய ஆள்கள் உள்ளே போனார்கள். அடுத்தடுத்த வார்டுக்குரிய ஆள்கள் நேர்காணலுக்கு உள்ளே போவதும், வெளியே வருவதுமாக இருந்தனர். “பதினோராவது வார்டுக்காரங்க வாங்க” என்று சொன்னதும் அடித்துப்பிடித்துக்கொண்டு பலர் உள்ளே போனார்கள். பொன்னுசாமியும் போனார். அவரோடு கதிரவனும் உள்ளே போனான். மொத்தம் பதினான்கு பேர். பொன்னுசாமியைப் பார்த்ததும் “வாங்கண்ணே. ஒக்காருங்க” என்று தங்கம் சொன்னார். இளைஞரணியைச் சேர்ந்த பையன் எழுந்து நின்றதும், அவன் உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலியில் பொன்னுசாமி உட்கார்ந்துகொண்டார். தனக்கு முன்னால் மூன்றுபேர் நின்றுகொண்டிருக்க, முதல் ஆளிடம் தங்கம் கேட்டார் “எவ்வளவு செலவு பண்ணுவிங்க?” “மூணுலயிருந்து அஞ்சு லட்சம்ண்ணே” என்று அந்த ஆள் பணிவாகச் சொன்னான். “நீங்க?” என்று இரண்டாவது ஆளிடம் தங்கம் கேட்டார். “நீங்க சீட்டு மட்டும் தாங்கண்ணே. ஜெயிச்சி வர்றது எம் பொறுப்பு” என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான். மூன்றாவது ஆளிடம் “நீங்க சொல்லுங்க. எவ்வளவு செலவு பண்ணுவிங்க? எப்பிடி ஜெயிப்பிங்க?” என்று கேட்டார் தங்கம். “பத்து லட்சம் செலவு பண்றன். மாவட்டம் சொன்னீங்கன்னா நாளைக்கே பணத்த கொண்டாந்து கட்சியில கட்டிப்பிடுறன்” என்று அந்த ஆள் சொன்னதும் அவனை முறைத்துப் பார்த்தார் பொன்னுசாமி. அவன் கட்சி மாறிவந்து ஏழு மாதம்தான் ஆகிறது. ரியல் எஸ்டேட் தொழில் செய்கிறான். நான்கு பொக்லைன் இயந்திரங்கள் வைத்திருக்கிறான். இரண்டு லாரிகளை மணல் லோடு அடிப்பதற்கு விட்டிருக்கிறான். இரண்டு நெல் அறுக்கும் மெஷின்களை வைத்திருக்கிறான். சீட்டு மட்டும் கொடுத்துவிட்டால், உலகத்திலுள்ள எல்லா தில்லுமுல்லுகளையும் செய்து ஜெயித்துவிடுவான். சேர்மன் ஆக வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் கட்சிக்கே வந்திருக்கிறான். அவன் வியாபாரி என்று தெரிந்தாலும், தண்டபாணி அவனோடுதான் நெருக்கமாக இருக்கிறான். இப்போது மூன்று ஊரிலிருந்தும் இருநூறு முந்நூறு பேரை ஒரு குவார்ட்டர், ஒரு பிரியாணி பொட்டலம் தலைக்கு ஐந்நூறு ரூபாய் என்று கொடுத்து அழைத்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறான். அவனுக்குத்தான் தண்டபாணி சீட்டு தருவான் என்றும், சீட்டு கொடுத்தால் ஜெயித்துவிடுவான் என்றும், ஒரு கோடி செலவு செய்துகூட சேர்மன் ஆகிவிடுவான் என்றும் கட்சிக்காரர்கள் பேசிக்கொள்வது பொன்னுசாமிக்குத் தெரியும். ‘காசு உள்ளவனுக்குத்தான் கட்சி. உலகம்’ என்று நினைத்தார். நான்காவதாக நின்றுகொண்டிருந்த பெண்ணிடம் “நீங்க சொல்லுங்க” என்று தங்கம் கேட்டார். “எனக்கு சீட்டு கொடுத்தா, பதினோராவது கவுன்சில்ல கட்சி ஜெயிக்கிறது உறுதிண்ணே” என்று சொல்லிவிட்டுக் கையில் வைத்திருந்த சால்வையைத் தங்கத்தின் கையில் கொடுத்துவிட்டு பட்டென்று காலில் விழுந்து கும்பிட்டாள் அந்தப் பெண். உடனே அவளுடைய புருசனும் தங்கத்தின் காலில் விழுந்து கும்பிட்டான். “இதெல்லாம் என்ன பழக்கம்? எழுந்திருங்க. காலில விழுந்து மத்த கட்சி மாதிரியே நம்ம கட்சியையும் மாத்திடாதிங்க” என்று சொன்னார் தங்கம். பொன்னுசாமி அந்தப் பெண்ணையும், அவளுடைய புருசனையும் மாறிமாறிப் பார்த்தார். ‘பொட்டச்சிய கொண்டாந்து காட்டி சீட்டுக் கேக்குறான்’ என்று நினைத்தார். ஆறாவதாக நின்றுகொண்டிருந்த ஆளிடம் “சொல்லுங்கண்ணே” என்று கேட்டதும் “மூணு ஊர்லயும் எங்க ஆளுங்கதாண்ணே மெஜாரிட்டி. அண்ணன் மனசு வெச்சா, நான் ஜெயிச்சிடுவன்” என்று சொன்னதோடு தங்கத்தின் காலில் விழுந்து கும்பிட்டான். தங்கத்திற்கு என்ன தோன்றியதோ, வாய்விட்டுச் சிரித்தார். பிறகு எதிரில் நின்றுகொண்டிருந்தவர்களிடம் “எல்லாரும் ஜெயிப்பன் ஜெயிப்பன்னு சொன்னா, யாருதான் தோக்குறது? எத்தன பேர் நின்னாலும் ஒரு ஆளுதான ஜெயிக்க முடியும்?” என்று கேட்டார். அந்த இடத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தவர்களில் ஒரு சிலர் சிரித்தார்கள். நல்லவர் மாதிரி தோன்றினாலும் அவ்வப்போது இதுபோன்று குசும்பான கேள்விகளைக் கேட்பது அவரது வழக்கம். சீட்டுக்கேட்டு வந்திருந்த எல்லாரிடமும் தங்கம் கேள்வி கேட்டார். நேர்காணலுக்கு வந்தவர்கள் சொன்ன பதிலைக் கேட்டுவிட்டு கடைசியாக “எல்லாருக்கும் சீட்டு கொடுக்கணும்ன்னுதான் ஆச. ஆனா யாருக்குக் கொடுத்தாலும் ஒரே ஒரு ஆளுக்குத்தான கொடுக்க முடியும்? எம்.எல்.ஏ., எம்.பி. எலெக்‌ஷனைவிட உள்ளாட்சித் தேர்தல்லதான் ஊர்க்காரன், சாதிக்காரன், சொந்தக்காரன்னு நெறயா உள்ளடி வேல நடக்கும். அப்பிடியெல்லாம் நடக்கக் கூடாது. நமக்குக் கட்சிதான் முக்கியம். யாருக்கு சீட்டுக்கொடுத்தாலும் ஜெயிக்க வைக்கணும். எனக்குத் தரல, ஒனக்குத் தரலன்னு சொல்லிக் கட்சிக்காரனே, கட்சிக்காரனுக்கு விரோதமா செயல்படக் கூடாது. மத்த மாவட்டத்தவிட நம்ப மாவட்டத்தில அதிகமா ஜெயிச்சாத்தான் தலைவர்கிட்ட எனக்கு மரியாத இருக்கும்” என்று கண்டிப்பான குரலில் சொன்னார். அப்போது ஆறாவதாக நின்றுகொண்டிருந்த குணசேகரன் “கூட்டணிக்கு எத்தன சீட்டுண்ணே?” என்று கேட்டான். அரிய நகைச்சுவையைக் கேட்டுவிட்டதுபோல் தங்கம் சிரித்தார். மாவட்டமே சிரிக்கிறார் என்பதால், அந்த அறைக்குள்ளிலிருந்த எல்லாருமே சிரித்தனர். சிரித்துக்கொண்டே தங்கம் சொன்னார் “பகல்ல தேடுனாலும் ஊருக்கு ஒரு பய இருக்க மாட்டான். அவனுங்ககூட போயி எதுக்கு தலைவரு கூட்டணின்னு வெச்சிருக்கிறாருன்னே தெரியல. எலெக்‌ஷனுக்கு எலெக்‌ஷன்தான் அவனுங்கள பாக்கவே முடியும். துண்டப் போட்டுக்கிட்டு வந்து தனியா பூத் பணம் தாங்க, வண்டி தாங்கன்னு கேட்டுக் கழுத்த அறுக்கிறானுவ. கேட்டா, தேசியக் கட்சிங்கிறான். கூட்டணிக்காரனுவ தொல்லதான் பெரும் தொல்ல. அவனுங்களுக்கு எம்.எல்.ஏ. சீட்ட அதிகமாக் கொடுத்ததாலதான் ஆட்சியப் புடிக்க முடியல. அவனுங்க எழவ எப்பிடி எடுக்கிறதுன்னுதான் தெரியல” அப்போது அவசரப்பட்ட மாதிரி “அடுத்த கவுன்சில் ஆளுங்கள கூப்புடட்டுமாண்ணே” என்று தண்டபாணி கேட்டான். சரி என்பதுபோல் தலையை ஆட்டிய தங்கம் எதிரில் நின்றுகொண்டிருந்தவர்களிடம் “எல்லாரும் போய் கட்சி ஜெயிக்கிறதுக்கான வேல பாக்கணும். புரியுதா? போயிட்டு வாங்க. ஓட்டு கேக்கறப்ப வரன்” என்று சொல்லிக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டார். எல்லாரும் கும்பிட்டுவிட்டு வெளியே போனார்கள். அப்போது பொன்னுசாமி “நானும் பணம் கட்டியிருக்கங்க” என்று சொன்னார். “ஒங்களப் போயி நான் கேள்வி கேக்கவா?” என்று தங்கம் கேட்டார். “கட்சி நடமுறன்னு ஒண்ணு இருக்குல்ல?” “அதுக்காகப் பெரிய கட்சிக்காரர்கிட்டப் போயி நான் கேள்வி கேக்குறதா?” “மாவட்ட கவுன்சிலுக்கும், ஒன்றிய கவுன்சிலுக்கும் பணம் கட்டியிருக்கன்.” “நான் பாத்துக்கிறன் போயிட்டு வாங்கண்ணே.” “ஒவ்வொரு தேர்தல்லயும் நான் பணம் கட்டிக்கிட்டிருக்கன். ஒருமுறகூட எனக்குக் கட்சியில சீட்டுத் தரலீங்க” ரொம்பவும் குரலைத் தாழ்த்திச் சொன்னார் பொன்னுசாமி. தங்கத்திற்கு என்ன தோன்றியதோ, “கொடுத்தா ஜெயிப்பிங்களா?” என்று கேட்டார். “நான் இத்தினி வருசத்தில எந்த எலெக்‌ஷன்லயும் நின்னதில்ல. அதனால, எனக்கு எந்தக் கெட்டப்பேரும் கெடையாது. நின்னா ஜெயிச்சிடுவன்.” “ஒன்றிய கவுன்சிலருக்குக் கொறஞ்சது பத்து லட்சம் செலவு ஆவும்ண்ணே” என்று தங்கம் சொன்னார். அவர் சொன்னதைக் காதில் வாங்காமல் “இவ்வளவு காலமா கட்சியிலிருந்து என்னாத்த கண்டன்னு வீட்டுல கேக்குறாங்க” என்று சொல்லும்போது பொன்னுசாமியின் குரல் உடைந்து போயிற்று. அதைக் கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தாமல் தங்கம் கேட்டார் “எவ்வளவு செலவு செய்விங்க?” “பணம் இருந்தாத்தான் கட்சியில சீட்டு வாங்க முடியுமாண்ணே?” என்று பொன்னுசாமி கேட்டதும் தங்கத்திற்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. பக்கத்தில் ஆள்கள் இருந்ததால், கோபத்தைக் அடக்கிக்கொண்டார். இந்தக் கேள்வியைப் பொன்னுசாமியைத்தவிர வேறு ஆள் கேட்டிருந்தால், “வெளிய போ” என்று சொல்லிக் கத்தியிருப்பார். பொன்னுசாமி என்பதால், பேசாமல் இருந்தார். என்ன தோன்றியதோ, “பணம் இருக்கிறவனால மட்டும்தான் இப்ப எலெக்‌ஷன்ல நிக்க முடியும். ஜெயிக்க முடியும். நல்லவன் கெட்டவன், கட்சி எல்லாம் இப்ப முக்கியமில்ல. காசு தர்றவனுக்கு, அதிலயும் எவன் அதிகமாத் தரானோ, அவனுக்கு ஓட்டுப் போடுறதின்னு சனங்க மாறிட்டாங்கன்னு ஒங்களுக்கேத் தெரியும். நாளக்கி ஒரு பத்து லட்சத்த எடுத்தாங்க. சீட்டுத் தரன். ஜெயிச்சிட்டா ஒங்களயே சேர்மேன் ஆக்கிடுறன்” என்று தங்கம் தெளிவாகச் சொன்னார். பொன்னுசாமியால் பணம் செலவு செய்ய முடியாது என்பது அவருக்குத் தெரியும். அதனால்தான், பணத்தைப் பற்றியே பேசினார். ``ஆளுங்கட்சிக்காரன் சேர்மன புடிக்கிறதுக்கு நெறயா செலவு செய்வாண்ணே” என்று தங்கம் சொன்னதும், பொன்னுசாமி ``பணத்தால கட்சிக்காரன்ங்கிற பேர வாங்க முடியாதுண்ணே” என்று சொன்னார். அப்போது தங்கத்திற்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த தண்டபாணி ``வெளிய போயி டீ குடிச்சிட்டு வாங்க. நேர்காணல் முடிஞ்சதும் தனியாப் பேசிக்கலாம்” என்று சொன்னதும் பொன்னுசாமிக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. ``கட்சிக்காக ஒழச்சவங்கெல்லாம் இப்படியே கெடக்க வேண்டியதுதானா மாவட்டம்?” என்று கேட்டார். தங்கத்துக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. ``இந்த அஞ்சாறு வருசத்தில கொடி கட்டுனன், தோரணம் கட்டுனன், மேட போட்டன், மைக் செட்டு கட்டுனன்னு யாரும் சொல்ல முடியாது. எல்லாத்தயும் கான்ட்ராக்ட்காரன்தான் செய்யுறான். இப்ப கட்சியே கார்ப்பரேட் கம்பெனி மாதிரி செயல்படுது” என்று கடுப்படிப்பது மாதிரிச் சொன்னதும் பொன்னுசாமிக்கும் கோபம் வந்துவிட்டது. ``கட்சி மாறி வந்தவனுக்கும், ரியல் எஸ்டேட் செய்றவனுக்கும்தான் கட்சி சீட்டுத் தருமா?” என்று கேட்டதும், பொன்னுசாமி யாரை மனதில் வைத்துக்கொண்டு சொல்கிறார் என்பது புரிந்த மாதிரி கிண்டலாக ``அவங்ககிட்டதான பணம் இருக்கு” என்று சொல்லிவிட்டுத் தங்கம் சிரித்தார். ``நம்ப கட்சியில மட்டும்தான் ‘எம்மாம் செலவு செய்வீங்க?’ன்னு கேக்குறிங்க. மத்த கட்சியில எல்லாம் அப்பிடியில்ல” என்று பொன்னுசாமி சொன்னதும், தங்கம் முன்பைவிட இப்போதுதான் சத்தமாகச் சிரித்தார். பிறகு ``அவங்க கட்சி சினிமாக்காரன் கட்சி. நம்பளது லட்சியக் கட்சி. சினிமாக்காரன் கட்சிக்கு சனங்க தானா ஓட்டுப்போடுது. நம்பகிட்ட பணம் கேக்குது. பணத்தக் கொடுத்தாலும், நமக்கு ஓட்டுப் போட மாட்டங்குது. என்னெ என்ன செய்யச் சொல்றீங்க?” என்று கேட்டார். ``நான் கட்சிக்கு வந்து அம்பது வருசமாயிடிச்சி.” ``கட்சிக்காரன் முக்கியம். அதவிட ஜெயிக்கிறது முக்கியம்.” அழுத்தம்திருத்தமாகச் சொன்னார் தங்கம். ``பழய கட்சிக்காரங்க வேணாம். அதான?” என்று பொன்னுசாமி கேட்டதும் தங்கத்திற்கு முகம் மாறிவிட்டது. எச்சரிக்கை செய்கிற மாதிரி ``ஏற்கெனவே நம்ப கட்சிய கிழவனுங்க கட்சின்னு எல்லாப் பயலும் கிண்டலடிக்கிறானுவ. அதனால தலமயும் இளைஞர்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுங்கன்னு சொல்லுது” என்று சொன்னார் தங்கம். ``அப்ப பழய ஆளுங்க வேணாமாண்ணே?” ``ஓடுற குதிரைக்குத்தான மதிப்பு?” ``எனக்கு இருவது வயசா இருக்கும்போது திட்டக்குடிக்கு வாடக சைக்கிள எடுத்துக்கிட்டு இருவது கிலோமீட்டர் தாண்டி, அப்ப ஒன்றியச் செயலாளரா இருந்த ராசுக்கிட்டப் போனன். அவரு வீட்டுல இல்ல. ஆத்தோரமா இருந்த செங்கல் சூளையில இருந்தாரு. நான் அங்க போயி கட்சியில சேரணும்ன்னு சொன்னன். அதுக்கு ராசு சிரிச்சிக்கிட்டே ‘அப்படியா?’ன்னு கேட்டாரு. ஒரு விண்ணப்பத்தக் கொடுத்து பூர்த்தி பண்ணி தலமைக்கு அனுப்புன்னாரு. அதோட என்னெ அழச்சிட்டுவந்து நாலு இட்லியும், ஒரு பூரிக்கிழங்கும் வாங்கித் தந்தாரு. நான் மொதமொதலா பூரிக்கிழங்கு தின்னது அன்னிக்குத்தான். சைக்கிள் வாடகைக்கும் ஒண்ணேகால் ரூவா கொடுத்து அனுப்புனாரு. அன்னியிலிருந்து இன்னிய வரைக்கும் தொண்டத் தண்ணி வத்தக் கட்சிக்காக எம்மாம் கத்தியிருப்பன்? உண்மையான கட்சிக்காரன் நானுன்னா கொடுங்க, இல்லாட்டி விடுங்க” என்று சொன்னார் பொன்னுசாமி. அப்போது தங்கத்திற்கு நினைவுபடுத்துவது மாதிரி ``அண்ணே, நீங்க அடுத்த ஒன்றியத்துக்குப் போவணும்” என்று தண்டபாணி சொன்னான். ‘பொன்னுசாமியிடம் வளவளவென்று பேச வேண்டாம், ஆளை வெளியே அனுப்புங்கள்’ என்ற தோரணையில் சொன்னதைப் புரிந்துகொண்ட பொன்னுசாமி தண்டபாணியை முறைத்துப் பார்த்தார். அப்போது மாவட்டத் துணைச் செயலாளர் “யார் உண்மையான கட்சிக்காரன்னு தெரிஞ்சிக்கிறதுக்காகவா நேர்காணல் நடக்குது? இது எலெக்‌ஷன் நேரம்ண்ணே” என்று சொன்னதும் அவனுடைய முகத்திலடிப்பது மாதிரி பொன்னுசாமி “நான் மாவட்டத்துக்கிட்டப் பேசிக்கிட்டிருக்கன். மத்தவங்ககிட்ட இல்லெ” என்று சொன்னார். பொன்னுசாமி கோபமாக இருப்பதைப் புரிந்துகொண்ட தங்கம், கட்சிக் கூட்டத்தில் பொன்னுசாமி ‘நான் சீட்டுக் கேட்டு பணம் கட்டுனன். எனக்கு சீட்டுத் தரல. மாவட்டச் செயலாளரு ஆளு பாத்துச் செய்றாரு’ என்று பகிரங்கமாகச் சொல்லி அசிங்கப்படுத்தலாம் என்ற எண்ணத்தில் ``மாவட்டச் செயலாளரா நீங்க இருந்தா என்னா செய்வீங்களோ, அதத்தான் நானும் செய்றன். நான் ஒங்களுக்கு சீட்டு இல்லன்னு சொல்லல. ஜெயிக்க முடியுமான்னுதான் கேட்டன். செலவு பண்றன், ஜெயிச்சிக் காட்டுறன்னு சொல்லுங்க. ஒங்களுக்கு சீட்டு இல்லன்னு யாரு சொல்லப்போறா? எலெக்‌ஷன்னு வந்திட்டா, செலவு பண்ண முடியுமா, ஜெயிக்க முடியுமாங்கிறதுதான கேள்வி. கட்சியோட தலைமையிலும் அதுதான நடக்குது?” என்று தங்கம் கேட்டார். “சரிண்ணே. காசு உள்ளவனுக்கே சீட்டு தாங்க” என்று சொன்னார் பொன்னுசாமி. “இத்தன வருசமா கட்சியில இருக்கிங்க. ஒங்களுக்குத் தெரியாதது என்ன? சாதாரண பிரெசிடெண்டு எலெக்‌ஷன்ல நிக்கிறவன் எவ்வளவு செலவு செய்றான்னு தெரியுமில்ல? ஒன்றிய கவுன்சிலர் மூணு ஊர் கொண்டது. மாவட்ட கவுன்சில் நாப்பத்தஞ்சி ஊர் கொண்டது. நான் பாத்துக்கிறன்னு சொல்லுங்க. ஒரு லட்சம், ரெண்டு லட்சத்த வெச்சி இப்ப எலெக்‌ஷன்ல நிக்க முடியாது” திட்டவட்டமாகத் தங்கம் சொன்னார். “நான் கட்சிக்காரனா இல்லியா?” “சொன்னதையே சொல்லிக்கிட்டிருந்தா, கூட்டணிக்கித் தள்ளி வுட்டுட்டுப் போயிருவன். நான் எதுக்குச் சொல்றன்னு புரிஞ்சிக்காம பேசக் கூடாது” என்று சொல்லிவிட்டு கண்ணாடியைக் கழற்றித் துடைக்க ஆரம்பித்தார். தங்கம் எப்போதெல்லாம் கோபமாக இருக்கிறாரோ, அப்போதேல்லாம் கண்ணாடியைக் கழற்றித் துடைக்க ஆரம்பித்துவிடுவார் என்பது மாவட்டத்திலுள்ள எல்லாக் கட்சிக்காரர்களுக்கும் தெரியும். “கட்சி மாறி வந்தவனுக்கெல்லாம் சீட்டுக் கொடுப்பீங்க. கட்சிக்காரன் கேட்டா கூட்டணிக்குத் தள்ளி வுட்டுடுவீங்களா?” “கட்சி மாறி வந்தவங்க எந்தக் கட்சியில இல்லெ? கட்சிக்காரனா இல்லியாங்கிறது முக்கியமில்ல. ஜெயிக்க முடியுமா, முடியாதாங்கிறதுதான் முக்கியம்” கறாராகச் சொன்னார் தங்கம். தங்கம் கோபமாகிவிட்டது தெரிந்தது. அதிகம் பேசினால் ‘கொடுக்க முடியாது. தலைமையிலப் போயிப் பாத்துக்குங்க’ என்று ஒரே வார்த்தையாகச் சொல்லிவிடலாம் என்று நினைத்த பொன்னுசாமி, குரலைத் தாழ்த்திப் பணிந்துபோகிற மாதிரிச் சொன்னார் ``ஒங்கப்பா மாவட்டச் செயலாளரா இருந்த காலத்திலிருந்து, மந்திரியா இருந்த காலத்திலிருந்து, அப்பறம் நீங்க மாவட்டச் செயலாளரா ஆனதிலிருந்து, மந்திரியானதிலிருந்து இன்னிய வர கட்சியிலதான் இருக்கன். கட்சி மாறிப் போனதில்ல. வேட்டிய மாத்திக் கட்டுனதில்ல. அப்பன் ஒரு கட்சியில, மவன் ஒரு கட்சியிலன்னு எங் குடும்பத்துல இல்லெ. ஒரு முற கட்சி சின்னத்தில எலெக்‌ஷன்ல நிக்குறன். தோத்தாலும் பரவாயில்ல.” ``ஒவ்வொரு கவுன்சிலரும் தோத்துப் போயிட்டா, சேர்மன எப்பிடிப் புடிக்கிறது? தலைமையில யாரு கையக் கட்டிக்கிட்டு நிக்கிறது?” அதிகாரத் தோரணையோடு கேட்டார் தங்கம். “இதுவரைக்கும் மாவட்டத்தக் கட்டாயப்படுத்தினதில்ல. மாவட்டம் சொன்னதக் கேட்டுக்கிட்டுத்தான் போயிருக்கன்” என்று பொன்னுசாமி சொன்னதும் “நான் இல்லன்னு சொல்லலியே. நான் மந்திரியா இருந்தப்ப ஒங்க ஊருக்கு கேட்டதெல்லாம் செஞ்சனா இல்லியா?” என்று தங்கம் கேட்டார். பொன்னுசாமி பதில் பேசவில்லை. “ஒங்களுக்குச் சீட்டுக் கொடுக்கக்கூடாதுன்னா நெனைக்கிறன்? எலெக்‌ஷன்ல நின்னா, பணத்தயும் செலவழிக்கணும். கண்ட பய காலுலயும் விழணும். எல்லாம் செஞ்சாலும் ஜெயிக்கணும். ஜெயிக்கலன்னா பல லட்சம் கடனாயிடும். கவுன்சிலர் ஜெயிச்சாலும் எதிர்க்கட்சியில ஒண்ணும் செய்ய முடியாது. டீ வாங்கித் தரதுக்குக்கூட ஆளிருக்காது. வந்த கடன் வந்ததுதான். எலெக்‌ஷன்ல நின்னு தோத்துப்போனவங்களோட குடும்பத்து நெலம, கட்சிக்காரனோட நெலம என்னான்னு ஒங்களுக்குத் தெரியும். ஜெயிச்சிட்டா ‘வாழ்க’ன்னு கோஷம் போடுவான். தோத்துட்டா திரும்பிக்கூடப் பாக்க மாட்டானுங்க. அதனாலதான் சொல்றன். ஒங்க தகுதிக்குச் சாதாரண ஆளுங்கக்கிட்டயெல்லாம் போயி நிக்கணுமா? எப்பவும்போல பெரிய கட்சிக்காரன்ங்கிற பேரோட, மரியாதயோட இருங்க.” “வீட்டுல கேக்க மாட்டங்குறாங்க மாவட்டம்.” “அவங்களுக்கு அரசியல் புரியாது. கட்சிக்காரனே உள்ளாட்சியில கால வாருவான்னு அவங்களுக்குத் தெரியாது” என்று சொல்லும்போது மாவட்டத் துணைச்செயலாளர் “இப்பவே ரெண்டு மணி நேரம் லேட்டுண்ணே. அடுத்த ஒன்றியத்துக்காரங்க போன்மேல போன் போட்டுக்கிட்டே இருக்காங்க” என்று சொன்னதும் “இருக்கட்டும்” என்று தங்கம் சொன்னார். “வயசாயிடிச்சி. ஒரு வாட்டி எலெக்‌ஷன்ல நின்னா, ஊர்ல மரியாதயா இருக்கும்ண்ணே” என்று கதிரவன் சொன்னான். “கட்சி பாத்து, ஆளு பாத்து ஓட்டுப் போடுற காலமா இது? 2016-ல நடந்த எம்.எல்.ஏ. எலெக்‌ஷன்ல ஓட்டுக்கு ஆயிரம் ரூபாய் சராசரியா கொடுத்து ஜெயிச்சத பாத்திங்கில்ல. எம்.எல்.ஏ எலெக்‌ஷனே அப்பிடின்னா, உள்ளாட்சித் தேர்தல் எப்பிடி இருக்கும்? கட்சி ஆட்சியிலிருந்தா, நான் மந்திரியா இருந்தா ஒங்கப்பாவ நானே கவுன்சிலராக்கி, சேர்மேனாவும் ஆக்கிடுவன். இப்ப மந்திரியா இல்லெ. சொன்னா எவனும் கேக்க மாட்டான். கேக்கற மாதிரி நடிப்பானுங்க. ஒங்களுக்குத் தெரியும். மீறியும் சீட்டு தந்துதான் ஆவணுமின்னா தரன். போயி நில்லுங்க” என்று தங்கம் சொன்னதும் பொன்னுசாமிக்கு மனம் நெகிழ்ந்து போய்விட்டது. “ஒங்களப் பத்தியும் தெரியும், ஒங்க கொணத்தப் பத்தியும் தெரியும். கட்சிக்காரனப் பத்தியும் தெரியும்ண்ணே. நம்ப தலவரு லேசுப்பட்டவரு இல்ல. உணர்ச்சிவசப்பட்டு ஒரு வார்த்தயக்கூட விடாதவரு. வில்லாதி வில்லன். அவரே ஒங்களுக்குத் தங்கம்ன்னு பேரு வெச்சாரு. அது உலக அதிசயம்” என்று பொன்னுசாமி சொன்னதும், தங்கம் லேசாகச் சிரிக்க மட்டுமே செய்தார். “யாருக்குச் சீட்டு கொடுத்தாலும் ஜெயிக்கிறவனா பாத்துக் கொடுங்க. என்னோட கவுன்சில்ல கட்சி தோக்கக் கூடாது. கட்சியில எனக்கு அது ஒண்ணுதாண்ணே வேணும்.” “சொல்லுங்க.” “நான் செத்துட்டா நீங்க எங்கயிருந்தாலும் வந்து ஒரு மாலயப் போடுங்க பொணத்து மேல. கட்சிக் கொடியப் போத்துங்க. அது போதும் எனக்கு” என்று சொன்னதும் தங்கம் “என்னண்ணே சொல்றிங்க? நீங்கல்லாம் செத்திட்டா கட்சிய யாரு காப்பாத்துறது?” என்று கேட்டார். “ஒங்கப்பா ரெண்டு பீரியடு மாவட்டச் செயலாளரு. ஒரு பீரியடு மந்திரி. இப்ப மூணு நாலு பீரியடா நீங்க எம்.எல்.ஏ, ரெண்டு பீரியடா மாவட்டச் செயலாளரு. ஒரு பீரியடு மந்திரியா இருந்தவரு. நான் சாதாரண ஆளு. நான் கோவிச்சிக்கிட்டுப் போயிடுவன்ங்கிறதுக்காக இவ்வளவு நேரம் பேசிக்கிட்டு இருக்குறிங்களே, இதாண்ணே நம்ப கட்சி. இதத்தான நம்ப தலவரு கத்துத் தந்தாரு” என்று சொல்லும்போதே பொன்னுசாமிக்கு அழுகை வந்துவிட்டது. “எங்கப்பா செத்தபிறகு, நான் மாவட்டச் செயலாளரா எலெக்‌ஷன்ல நின்னப்ப எல்லாப் பயலும் எங்கிட்ட காசு வாங்கிக்கிட்டுத்தான் ஓட்டுப் போட்டான். மாவட்டப் பிரதிநிதியா இருந்த நீங்க ஒரு ஆளு மட்டும்தான் காசு வாங்காம ஓட்டுப் போட்ட ஆளு. அது நான் மறக்கல. கட்சியில யாரு எப்பிடின்னு எனக்கும் தெரியாம இல்ல.” “ஒங்கப்பா என்னெ அப்பிடி வெச்சிருந்தாரு. ஒங்கப்பாவவிட நூறுபடி மேல போயிட்டிங்க. சீட்டு தந்தாலும் தரலன்னாலும் நான் கட்சி மாறி ஓட்டுப்போடுறவனில்ல” என்று சொல்லிவிட்டு பொன்னுசாமி கண் கலங்கியதைப் பார்த்த தங்கம் “ஒங்கள மாதிரியான ஆளுங்க இருக்கிறவர நம்ப கட்சி சாவாதண்ணே” என்று சொன்னார். பொன்னுசாமி இதுவரை எம்.எல்.ஏ., எம்.பி. சீட்டுக்குப் பணம் கட்டியதில்லை. அதற்கு நிறைய செலவு ஆகும் என்பது அவருக்குத் தெரியும். அந்த அளவுக்குத் தன்னால் செலவு செய்ய முடியாது என்பதால் பணமே கட்ட மாட்டார். உள்ளாட்சித் தேர்தல் வரும்போது மட்டும் ஒன்றிய கவுன்சில், மாவட்ட கவுன்சிலுக்குக் கட்சியில் பணம் கட்டியிருக்கிறார். ஒவ்வொரு முறையும் “சீட்டு தாங்க” என்று மாவட்டச் செயலாளரிடம் கேட்பார். ‘‘இந்த முற விட்டுத்தாங்க. அடுத்த முற பாத்துக்கலாம்’’ என்று சொல்லிச் சமாதானம் செய்ததும் ‘‘எனக்கு சீட்டுத் தராட்டியும் பரவாயில்ல. ஜெயிக்கிறவனா, கட்சிக்காரனாப் பாத்துக் கொடுங்க. எனக்கு என் கட்சி ஜெயிக்கணும்’’ என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விடுவார். கோபித்துக்கொண்டு போனாலும் தேர்தல் வேலை பார்க்காமல் இருக்க மாட்டார். இரவும் பகலுமாக வேட்பாளரைவிட அவர்தான் தூங்காமல் அலைவார். தண்டபாணியும், தங்கமும் எப்போதும்போல பொன்னுசாமி போய்விடுவார் என்றுதான் எதிர்பார்த்தார்கள். இந்த முறை ஏன் இவ்வளவு பிடிவாதம் பிடிக்கிறார் என்பதுதான் அவர்களுக்குப் புரியவில்லை. தங்கத்திற்கு என்ன தோன்றியதோ “கொஞ்சம் வெளிய இருங்கண்ணே. எல்லா கவுன்சிலயும் முடிச்சிட்டுக் கூப்புடுறன்” என்று சொன்னதும் இரண்டு கைகளையும் குவித்துக் கும்பிட்டுவிட்டு அறையிலிருந்து பொன்னுசாமி வெளியே வந்தார். அவருக்குப் பின்னால் கதிரவன் வந்தான். மறுநொடியே மாவட்டத் துணைச் செயலாளர் “ஒரு ஆளுக்காக இவ்வளவு பேசுறிங்க. அரமணி நேரம் போயிடிச்சி. இந்த நேரத்துக்கு ஒரு ஒன்றியத்தயே முடிச்சிருக்கலாம்” என்று சொன்னதும், லேசாகச் சிரித்த தங்கம் சொன்னார், “நாப்பது அம்பது வருஷத்துக்கு முன்னாடி, நாம எல்லாம் பொறக்காத காலத்தில, கட்சி வளருமா, ஆட்சிக்கு வருமா, வராதான்னு தெரியாத காலத்தில இந்த ஆளு ஒருத்தன்தான் இந்த ஒன்றியத்தில முதன்முதலா கட்சிக் கொடியக் கட்டுனான். கம்பத்த நட்டான். கட்சி நோட்டீஸை சைக்கிள்ள போய் ஊரூரா கொடுத்தான். இந்த மாதிரி ஆளுங்க நட்டு வெச்ச மரத்திலதான் நாம்ப இப்ப பழத்தப் பறிச்சித் துன்னுட்டுருக்கோம். புரியுதா?” மண்டபத்தை விட்டு வெளியே வந்ததும் “டீ குடிக்கலாம்” என்று கதிரவன் சொல்லிவிட்டு டீக்கடையை நோக்கி நடந்தான். போகலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்த பொன்னுசாமி கோபமாகிக் கத்தினாலும் கத்துவான் என்ற எண்ணத்தில் டீக்கடைக்குப் போனார். டீயை வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு தன்னுடைய டீயைக் குடிக்க ஆரம்பித்த கதிரவன் “நம்பளால பத்து லட்சம் புரட்ட முடியாதா?” என்று கோபமாகக் கேட்டான். அதற்கு பொன்னுசாமி எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை. “காசு உள்ளவனுக்குத்தான் சீட்டுத் தருவானுங்க” என்று கதிரவன் சொன்னான். அவன் சொன்னதைக் காதில் வாங்காத மாதிரி டீயைக் குடித்துக்கொண்டிருந்தார் பொன்னுசாமி. “எதுக்கு வீணா நின்னுக்கிட்டு. வா வீட்டுக்குப் போவலாம்.” “இரு. போவலாம்” என்று பொன்னுசாமி சொன்னார். அவரை முறைத்துப் பார்த்தான் கதிரவன். பிறகு “மாவட்டச் செயலாளர்கிட்ட நீ சண்ட போட்டிருக்கணும்” என்று சொன்னான். “ஒரு மாவட்டச் செயலாளரு இந்த அளவுக்கு மரியாத கொடுத்து பேசுனதே பெருசு. ‘முடியாது போ’ன்னு ஒரு வார்த்த சொல்லிட்டா நாம்ப என்ன செய்ய முடியும்? நம்ப கட்சியில மாவட்டச் செயலாளருங்கிறது மாவட்டத்தோட ராஜா மாதிரி. மாவட்டம் பூராவும் அவுங்க நெனைக்கிறதுதான் கட்சி. அவுங்க சொல்றதத்தான் தலமையும் கேக்கும். நமக்கு சீட்டுத் தர மாட்டன்னா சொன்னாரு? பணம் செலவு செய்ய முடியுமான்னுதான கேக்குறாரு? இத்தினி வருசத்தில பணம் மட்டும் கையில இருந்திருந்தா, எந்தெந்தப் பதவிக்கோ போயிருக்கலாம். பணம்தான் இல்லெ. சாதியாவது பெருசா இருக்கணும். அதுவும் இல்லெ. எல்லாத்துக்கும் மேல பதவிக்குப் போகணுமின்னு தலயில எழுதியிருக்கணும் அது இல்லாட்டி எம்மாம் ஆசப்பட்டாலும் முடியாது” என்று பொன்னுசாமி சொன்னதும், அவரைக் கதிரவன் வெறுப்புடன் பார்த்தான். ஆனாலும், அவனைச் சமாதானப்படுத்துவதுபோல் பொன்னுசாமி சொன்னார் “கட்சிக்காக ஓடியாடி இருக்கோம். அலஞ்சி திரிஞ்சி இருக்கோம். அவ்வளவுதான். பெருசா முதலு போடல. முதலு போட்டாத்தான பெருசா லாபத்த எதிர்பார்க்க முடியும்? நம்ப கட்சியிலயாவது இந்த அளவுக்கு மரியாத இருக்கு. அதுகூட இவரு இருக்கிறதாலதான்.” “எல்லாரும் ஒண்ணுதான்” என்று கிண்டலாகச் சொன்னான் கதிரவன். “அப்பிடிச் சொல்லாத. சாதி பாக்காத, சாதிக்காரன மட்டும் காருல ஏத்தாத, சாதிக்காரனுக்கு மட்டும் காரியம் செய்யாத ஆளு. நம்ப கட்சியில இருக்கிற மத்த மாவட்டச் செயலாளரோட ஒப்பிட்டா, இந்தாளு பேருக்கேத்த மாதிரிதான்.” “மந்திரியா இருந்தப்ப நமக்கு என்னா செஞ்சாரு? ஆளு பாத்துத்தான செஞ்சாரு?” “நாம என்னா சிபாரிசு எடுத்துக்கிட்டுப் போய் கொடுத்து அவரு செய்யலன்னாரு? ஒரு பயலும் நம்பள நம்பி வரல. அவனவன் நேராப் போயிப் பாக்குறான். பழய காலத்தில் கட்சிக்காரன்கூட போனாத்தான் காரியம் செய்வாங்க. இப்ப அப்பிடியில்ல. பணம் இருந்தா போதும். மந்திரியா இருக்கயில அவர வெச்சி பி.ஏ. பசங்கதான் சம்பாரிச்சிட்டானுவ. புத்தகம் படிக்கிற பைத்தியம்ன்னு தெரிஞ்சி பல பேரு புத்தகத்தக் கொண்டாந்து கொடுத்தே காரியம் செஞ்சிக்கிட்டானுவ. இவரு பேரதான் சம்பாரிச்சாரு.” “அவருக்குப் பொழைக்கத் தெரியலன்னா யாரு பொறுப்பு? அவுங்கப்பா மந்திரியா இருந்தப்ப சம்பாரிச்சி வெச்சிட்டுப் போயிருப்பாரு” என்று திமிர்த்தனமாகக் கதிரவன் சொன்னதும் “அவங்கப்பா பாண்டியனும் பெருசா சம்பாரிக்கல. மத்த மாவட்டச் செயலாளருங்க மாதிரி அடாவடிப் பேர்வழிங்க இல்லெ. அதனாலதான் ஏழெட்டு முற ஒரே தொகுதியில அப்பனாலயும் மவனாலயும் தொடர்ந்து ஜெயிக்க முடியுது. ராத்திரியில சாதிக்கட்சிக்காரன்கூடயும், பகல்ல நம்ப கட்சிக்காரன்கூடயும் இருக்கிற ஆளுங்க இல்லெ” என்று பொன்னுசாமி சொன்னார். “அவுங்க ஜெயிப்பாங்க. ஆனா ஒனக்குச் சீட்டு இல்லம்பாங்க. வா போவலாம். வீணாப்போன இந்தக் கட்சியில என்னிக்கி நல்லது பண்ணியிருக்கானுவ, இன்னிக்கி பண்றதுக்கு?” என்று கேட்டு கதிரவன் முறைத்தான். அப்போது நேர்காணலை முடித்துவிட்டு தங்கம் வெளியே வருவது தெரிந்ததும் “அதுக்குள்ளாரவா முடிச்சிட்டாங்க?” என்று கேட்டுக்கொண்டே தங்கத்தை நோக்கி பொன்னுசாமி நடக்க ஆரம்பித்தார். அவரோடு சேர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்த கதிரவன் “பேருக்குத்தான நேர்காணல் நடக்குது. ஒன்றியச் செயலாளர் பயலுவோ எழுதிக் கொடுக்கிற பேரத்தான அறிவிக்கப் போறாரு” என்று சொல்லிக்கொண்டே வந்தான். தங்கம் காரில் ஏறியதும், மொத்தக் கூட்டமும் காரைச் சூழ்ந்துகொண்டு நின்றது. “யாருக்குச் சீட்டுக் கொடுத்தாலும் ஜெயிக்க வைக்கணும். கட்சியத் தோக்கடிக்கக் கூடாது. தலைமையில என்னெ அசிங்கப்பட வைக்கக் கூடாது” என்று சொன்னதும் “ஒங்க பேச்ச மீற மாட்டோம். போங்கண்ணே” என்று ஒரே குரலாகக் கூட்டம் கத்தியது. அப்போது பொன்னுசாமி காருக்கு அருகில் சென்று கும்பிட்டார். “அடுத்தவட்டம் கட்டாயம் செஞ்சித் தரண்ணே” என்று சொல்லிவிட்டுத் தங்கம் கும்பிட்டார். பிறகு கூட்டத்தைப் பார்த்துக் கும்பிட்டார். கார் புறப்பட்டுவிட்டது. தங்கத்தின் காருக்குப் பின்னால் நான்கு கார்கள் வேகமாகப் புறப்பட்டன. http://www.vikatan.com
  3. குலசாமியைக் கொன்றவன் சிறுகதை: கணேசகுமாரன்ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் திருப்பாளையம் பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கினால், அங்கிருந்து 20 கிலோ மீட்டரில் புகழ்மேனிராஜன்குடியை அடைந்துவிடலாம். குக்கிராமம் என்பதை 'கு’ கொஞ்சம் இடைவெளிவிட்டு 'க்’ இன்னும் கொஞ்சம் இடைவெளி 'கி’ இடைவெளி 'ரா’ இடைவெளி 'ம’ இடைவெளி 'ம்’... அவ்வளவுதான் கிராமம் முடிந்துவிட்டது. அந்த ஊரில்தான் மலை காத்த அய்யனார் இருக்கிறார். அவர் எந்த மலையைக் காத்தாரோ, அவர் காத்த மலைக்கு என்ன கேடு வந்ததோ, அது நமக்கு முக்கியம் அல்ல. திருப்பாளையம் காவல் நிலையத்தில் உள்ள அத்தனை போலீஸ்காரர்களும் அய்யனார் கோயில் வாசலில் குழுமியிருப்பதன் காரணம் நமக்கு முக்கியம். பூட்டப்பட்ட கோயில் வாசலில் தன் கழுத்தைத் தானே அறுத்துக்கொண்டு இறந்துபோயிருக்கும் இசக்கிமுத்து முக்கியம். மிகவும் தளர்ந்திருந்த தோல். கஷ்டப்பட்டுத்தான் செத்துப்போயிருக்க வேண்டும். வலது கையில் பிடித்திருந்த கத்தியில் ரத்தம் காய்ந்து ஈ மொய்க்கத் தொடங்கியிருந்தது. கழுத்தில் இருந்து வழிந்த ரத்தம், இசக்கிமுத்துவின் சட்டையை நனைத்து நிலத்தில் தேங்கியிருந்தது. திறந்திருந்த விழிகளில் பிரேதத்தின் நிம்மதி உறைந்திருந்தது. நேற்று இரவுதான் திருப்பாளையம் வந்தார் இசக்கிமுத்து. கடைசி பஸ் போய்விட்டது. இசக்கிக்கு அதைப் பற்றி கவலை இல்லை. வந்து இறங்கிய வண்டியிலேயே டிக்கெட் எடுக்காத பயணியாக தான் பயணம் செய்தது. யார் கேட்பது? அவரின் கண்களில் உறைந்திருக்கும் பல வருடத் துக்கத்தைச் சந்திப்பவர்கள் எவருமே, அவரைத் தவிர்க்கத்தான் நினைப்பார்கள். ஆனால், இசக்கிக்கு வழி தெரியும். மறந்துபோய்விடக்கூடிய பாதையா அது? அவரின் கருப்பசாமி இருக்கும் இடம் அல்லவா! பௌர்ணமி நிலா, பேருந்து நிலையத்தைக் கழுவிக்கொண்டிருக்க அவர் கண்களில் நீண்ட பாதையின் முடிவில், கருப்பசாமியின் கழுத்து அறுபட்டு இரண்டு முறை உடல் துடித்து அடங்கியது. உதடுகள் அசைந்தன. 'என் குலசாமிய நானே கொன்னுட்டேன்’. மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினார். 'புகழ்மேனிராஜன்குடி 20 கி.மீ’ என எழுதப்பட்டு அம்புக்குறி பாய்ந்திருந்த பாதையில், அங்கங்கே கொஞ்சம் வெளிச்சம். இடுப்பில் கட்டியிருந்த பெல்ட்டில் உறங்கிய கத்தியைத் தொட்டுப் பார்த்துக்கொண்டார். அந்த முனகல் மட்டும் உதடுகளைவிட்டு விலகவில்லை. 'என் குலசாமிய நானே கொன்னுட்டேன்’. தூரத்தில் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த நாய்களின் கண்களில் வண்ணம் மாறின. குரைக்க மறந்து நிலவு ஒளியின் துணையில் நடக்கும் இசக்கியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த நாய் ஒன்று முகம் உயர்த்தி, நிலா பார்த்து பெரும் ஊளையிட்டது. 'ஊ ஊ ஊ ஊ ஊ ஊ ஊ ஊ...’ இசக்கிமுத்துவுக்கும் செல்விக்கும் திருமணம் முடிந்து 10 வருடங்களாகக் குழந்தை இல்லை. இருவரின் உடலிலும் எந்தவிதப் பிரச்னையும் இல்லை என ஏகப்பட்ட மருத்துவர்கள் சொல்லியும் கரு தங்கவில்லை. போகாத கோயில் இல்லை; கும்பிடாத சாமி இல்லை. அங்கம் புரண்ட கோயில் கருங்கற்களின் வெப்பமும் எதுவும் செய்யவில்லை இருவருக்கும். பரமசிவம் தோப்பில்தான் இசக்கி வேலை பார்த்தான். விடியும் முன் தோப்புக்குச் சென்றால் வெளிச்சம் விரிவதற்குள் தோப்பில் உள்ள எல்லா தென்னைமரத்தில் இருந்தும் கள் இறங்கியிருக்கும். அதோடு அவன் வேலை முடிந்தது. மாலையில் ஒரு மணி நேரம் மட்டும் மறுபடியும் சென்று கள் வடிவதற்கான தென்னம்பாளையைச் சீவிவிட்டு வருவான். மூன்று தலைமுறையாக பரமசிவத்திடம்தான் இசக்கி குடும்பம் வேலை செய்துவருகிறது. எல்லாம் சரியாக இருந்தும், வீட்டில் துள்ளி விளையாட ஒரு பிள்ளை இல்லாத குறைதான் அவர்களை வாட்டிவதைத்தது. உறவுக்காரர்களின் வீட்டு விசேஷங்களுக்கு இருவரும் செல்வது நிறுத்தப்பட்டது. நண்பர்களுடன் அரட்டையில் இசக்கி தனியானான். கடவுள் என்ற ஒன்றின் மீது இசக்கி காறித் துப்பிய நேரம்தான் இழவு விழுந்தது. செல்வி வகையறாவில் தூரத்துச் சொந்தக்காரக் கிழவி. பிணத்தைக் கழுவிய தண்ணீரைச் சேமித்து, தன் வீட்டுக் கொல்லையில் தென்னம்பிள்ளை நட்டுவைத்து நீர் ஊற்றி வளர்த்தாள் செல்வி. தென்னங்கன்றும் துளிர்விட்டது. ஆனாலும் பயன் இல்லை. செல்வி தன் அடிவயிற்றைத் தடவிக்கொடுத்து அழுதுகொண்டிருந்தபோதுதான், இசக்கிக்கு குலதெய்வம் ஞாபகம் வந்தது. யார் யாரோ சொல்லிய சாமிகளிடம் எல்லாம் தன் குறையைச் சொல்லி அழுத இசக்கி, குலதெய்வத்தை மறந்தது குறித்த குற்றவுணர்வுக்கு ஆளானான். சித்திரைத் திருவிழாவுக்குச் செல்ல ஏற்பாடானது. திருப்பாளையத்தில் இருந்து திருநெல்வேலி செல்லும் சாலையில் உள்ளது புகழ்மேனிராஜன்குடி. மெயின் ரோட்டில் சில கிலோ மீட்டர்களிலேயே இடதுபுறம் திரும்பினால் உயரமான கோபுரத்தில் அம்மன். மலைகாத்த அய்யனாரின் தங்கை. பல வருடங்களுக்குப் பிறகு வருகிறான் இசக்கி. மண் தரை மொசைக்காக மாறியிருந்தது. அய்யனாரின் கையில் புது அரிவாள். வாசலில் கருப்பசாமி காவலுக்கு. குலதெய்வத்துக்கு நேர்ந்துவிட்ட ஆடுகள் வெட்டப்படக் காத்திருந்தன. திருவிழா வாசனையை அந்தச் சிறு கிராமம் இன்னும் சில நாட்களுக்கு அலறும் லவுட் ஸ்பீக்கர் வழியே சுற்றுப்புறக் கிராமங்களுக்கும் பரப்பிக்கொண்டிருக்கும். தன் குலசாமியின் முன் தலைக்கு மேல் கை உயர்த்தினான் இசக்கி. ''கருப்பா... ஒன் வாசலை மிதிக்காத குத்தம்தான் எங்களுக்குக் கொள்ளிபோட ஒரு வாரிசைக் குடுக்காம இருக்கபோல. என்ன மன்னிச்சுடு. ஒன் கொழந்தைங்க நாங்க. எங்களுக்கு ஒரு கொழந்தையைக் குடு. நீ கேக்கிற பலியை நான் தர்றேன். ஒன் கோயில் வந்து அத நெறவேத்துறேன்.'' பூசாரி, இசக்கியின் நெற்றியிலும் செல்வியின் நெற்றியிலும் திருநீறை அள்ளிப் பூசினார். அர்ச்சனை செய்த தேங்காய்முடியை தரையில் தட்டி உடைத்து, சிறு சிறு சில்லுகளாகச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தனர் இசக்கியும் செல்வியும். ''உயிர் பலி தர்றதா வேண்டியிருக்கேன். குட்டி ஆடு ஒண்ணு வாங்கணும். அய்யனார் வரம் தர்றாரோ இல்லியோ, அடுத்த வருஷம் திருவிழாவுக்கு வந்து காவு குடுக்கணும். குலசாமி மனசு அப்பவாவது குளிருதானு பாப்போம்'' - கோயிலில் இருந்து பைக்கில் திரும்பும் வழியில் குறுக்கிட்டது ஓர் ஆட்டுக்குட்டி. ''ம்...மேஏஏ'' சடன் பிரேக் அடித்து நிறுத்தினான் இசக்கி. ஆனாலும் ஆட்டின் காலில் அடி. நகர முடியாமல் தன் வலியை 'ம்ம்ம்ம்ம்மேஏஏஏ’ என அதிகப்படுத்தியது. சுற்றிலும் யாரும் இல்லை. செல்வி மனசுக்குள் குமைந்தாள். கோயிலுக்குப் போய் வரும் வழியில் இப்படி நடந்திருக்கக் கூடாதே என முகம் சுருக்கினாள். இசக்கி ஆட்டுக்குட்டியைத் தூக்கி செல்வி மடியில் வைத்தபடி, பைக்கைக் கிளப்பினான். இசக்கியின் கண்களுக்குள் அய்யனாரின் உத்தரவு மீசை முறுக்கிப் புன்னகைத்தது. காலில் புண் ஆறி, இசக்கி வீட்டில் வளரத் தொடங்கியது ஆட்டுக்குட்டி. 'கருப்பசாமி’ எனப் பெயர் வைத்தான் இசக்கி. மூன்றாம் மாதம் வாந்தி எடுத்துச் சோர்ந்து படுத்தாள் செல்வி. நாள் தள்ளிப்போயிருப்பதை இசக்கியிடம் சொன்னபோது ஓடிப்போய் கருப்பசாமியின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதான் இசக்கி. 10 மாதங்கள் பல்லை கடித்து, செல்வி தன் வயிற்றுப் பாரத்தை இறக்கிவைப்பதற்குள் திமுதிமுவென வளர்ந்துவிட்டது கருப்பசாமி. ஆண் குழந்தை. ஆயுதம் போட்டுத்தான் எடுத்தார்கள். செல்வியின் கர்ப்பப்பை களைத்துப்போனது. மீண்டது மறுபிறப்பு. குழந்தை, இசக்கி போல் கறுப்பாகவும் திடமாகவும் இருந்தான். இசக்கி யோசிக்கவே இல்லை. தன் மகனுக்கும் 'கருப்பசாமி’ என்றே பெயர் வைத்தான். குழந்தை பிறந்த சந்தோஷத்தில், செல்வியின் உடல் படுத்திய பாட்டில் அந்த வருடம் நேர்த்திக்கடனை மறந்துபோனான் இசக்கி. வருடங்கள் கடந்தன. நிசப்தமாக இருந்த வீட்டில், பிள்ளைச் சத்தமும் ஆட்டின் சத்தமும் நிறையத் தொடங்கின. கஞ்சி வைத்தும் கருவேலங்காய்கள் பறித்துப்போட்டும் 'கருப்பு... கருப்பு...’ எனக் கொஞ்சித் தீர்த்தான் தன் நிராசையைத் தகர்த்த குலசாமியை. இசக்கியின் மகனோ வளரும் காலத்திலேயே ஏகப்பட்ட சேட்டைகளுடன் வளர்ந்தான். ஊர்ப் பிள்ளைகளைக் கிள்ளிவைப்பதில் தொடங்கிய விளையாட்டு, 10 வயதில் கில்லி விளையாட்டில் வம்பு இழுத்து வளர்ந்தது. இசக்கி நடந்துகொண்டிருந்தார். மதனபுரம் வந்திருந்தது. இன்னும் 10 கிலோ மீட்டரில் அவரின் கருப்பசாமி. அந்த இரவில் திறந்திருந்த ஏ.டி.எம் வாசலில் ஸ்டூல் போட்டு அமர்ந்திருந்த காவல்காரர், சாலையில் நடந்துசென்ற இசக்கியை அழைத்தார். ''யாருப்பா அது இந்த நேரத்துல..?'' இசக்கி, செக்யூரிட்டி அருகில் வந்தார். ஏ.டி.எம்-காரரே தொடர்ந்தார். ''கடைசி பஸ்ஸும் போயாச்சு. ஷேர் ஆட்டோ, வேன் எதுவுமே கெடையாது. எங்க போறீங்க..?'' இசக்கியின் உதடுகள் ஒருமுறை முணுமுணுத்தன. ''என் குலசாமிய நானே கொன்னுட்டேன்.'' அதைச் சரிவர காதில் வாங்காத காவல்காரர், '' 'எந்த ஊர்?’னு கேட்டேன்'' என்றார். ''கோட்டைவாசல்'' என்ற இசக்கியின் கண்களில் தவிப்பு. ''திருப்பாளையத்துல எறங்கி வர்றீங்களா நேரம் கெட்ட நேரத்துல. எங்க போகணும்?'' ''கருப்பசாமியைப் பாக்க... அய்யனார் கோவத்துல இருக்கார். ராஜங்குடிக்குப் போகணும். விடியிறதுக்குள்ள... நிலா வெளிச்சத்துல போயிடுவேன்.'' ''இன்னும் கொள்ள தூரம்ல போகணும். நமக்குத் தெரிஞ்ச பசங்க யாராவது வண்டியில வந்தா ஏத்திவிடுறேன்... செத்த இருங்க. யாராவது தென்படுறாங்களானு பாக்குறேன்.'' இறங்கி சாலைக்கு வந்து கண்ணுக்கெட்டிய தொலைவு வரை பார்க்க, இருள் அப்பிய சாலை முடிவில் இன்னும் இருள். ''ஒருத்தரையும் காணுமே பெருசு. காத்திருந்து பாக்குறீங்களா?'' என்றபடி திரும்பிப் பார்க்க, அதிர்ந்தார். இசக்கி ஏ.டி.எம் வாசலைவிட்டு அகன்றிருந்தார். மஞ்சள் வெளிச்சம் படிந்திருந்த சாலை முடிவைக் கடந்தார். மேகத்துக்குள் இருந்து நிலா வெளியே வந்தது. ''ஏன்டா கருப்பு... இப்பிடி இருக்க?'' என்றார் இசக்கி, கஞ்சி குடிக்க மறுத்த கருப்பசாமியின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு. வீட்டு வாசலில் அமர்ந்தபடி பனங்கிழங்கு உரித்துக்கொண்டிருந்த கருப்பசாமி, ''எப்பா... ஒண்ணு என் பேரை மாத்து. இல்ல ஒன் ஆட்டு பேரை மாத்து. 'கருப்பு’, 'கருப்பு’னா யாரைச் சொல்றேன்னே தெரியல. என்னத் திட்டுறியா, அத திட்டுறியானும் புரியல'' என்றான் கோவமாக. ''டேய் கிறுக்கா... அது அய்யனார் பேரு. நீ பொறக்கிறதுக்கு முன்னாடியே நம்ம வீட்டுக்கு குலசாமி வந்தாச்சுடா.'' ''அப்போ ஒன் குலசாமி பேரை மாத்து. சும்மா... ஆட்டுக்கும் மனுஷனுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாம பேரை வெச்சுக்கிட்டு'' - பனங்கிழங்கைப் பிட்டு, நார் உரித்து வீசிவிட்டு, தின்னத் தொடங்கினான். செல்விதான் அடிக்கடி இசக்கிக்கு ஞாபகப்படுத்துவாள். ''நேர்த்திக்கடனுங்க... நாம மறந்தாலும் சாமி மறக்காது. போய் நெறவேத்திட்டு வாங்க.'' ''எப்பிடி செல்வி முடியும்? நமக்குப் புள்ளையா கருப்பசாமி வர்றதுக்கு முன்னாடியே தானா நம்ம வீட்டுக்கு வந்த புள்ளை அது. அதைப் பலிகுடுக்க மனசு வருமா..? வருஷாவருஷம் திருவிழாவுக்குப் போய் பொங்கல் வெச்சு கும்பிட்டுத்தான வர்றோம். அய்யனாருக்கு ரத்த தாகம் எடுத்தா, நம்ம புள்ளைய பலி கேக்க மாட்டாரு. என் ரெண்டு புள்ளைங்களும் எனக்கு வேணும் செல்வி.'' பரிதாபம் வழிய அவன் பேசும் பேச்சுக்கு மறுபேச்சு இருக்காது செல்வியிடம். ஆனாலும் அய்யனாருக்குக் கோவம் வந்தது ஒருநாள். ஜுரம் எனச் சோர்ந்து படுத்த கருப்பசாமியை திருப்பாளையம் ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்துதான் காப்பாற்ற முடிந்தது. ஒரு மாதம் பள்ளி சென்றவன், மறுபடியும் சோர்ந்து விழுந்தான். இந்த முறை அம்மையும் சேர்ந்து வந்தது. செல்வி, உள்ளூர் அம்மனிடம் சென்று காசு முடிந்து வந்தாள். வாசல் திண்ணை மீது செருகி வைத்திருந்த வேப்பிலையை கருப்பசாமி தின்றது. அம்மை நாட்கள் முடிந்து தலைக்குத் தண்ணீர் ஊற்றியும் கருப்பசாமி முன்புபோல் இல்லை. சட்டென உடல்வற்றி சவலைப்பிள்ளைபோல் ஆனான். சத்தான சாப்பாடு, மருத்துவர்களின் டானிக் மருந்துகள் எதுவும் கருப்பசாமியின் கால்களில் சக்கரம் மாட்டவில்லை. சதா ஊரையே வலம்வந்து வம்பும் வழக்குமாக இருந்த பிள்ளை, இப்படி கை ஊன்றி எழக் கஷ்டப்படுவதைக் காண முடியாமல் கண்ணீருடன் கிடந்தாள் செல்வி. தோட்டத்தில் இலை, தழைகளைத் தின்றுகொண்டும் புழுக்கை போட்டுக்கொண்டும் கொழுகொழுவெனத் திரிந்த கருப்பசாமியைப் பார்க்கையில், மனம் ஊமையாகப் புழுங்கியது செல்விக்கு. இசக்கியோ, மகனின் உடல் நலமாக ஊர் ஊராகத் திரிந்துகொண்டிருந்தான் மருத்துவர்களைத் தேடி. அலுத்துக் களைத்துவரும் இசக்கியைக் கண்டதுமே தலையாட்டி கழுத்து மணி ஒலிக்கவிடும் கருப்பசாமியின் கொம்புத் தடவல் மட்டுமே அவனுக்கு ஆறுதல். ஒருநாள் இரவு புருஷனிடம் தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னாள் செல்வி. ''எனக்கு என்னமோ வேண்டுதல் நெறவேத்தாததுதான் இப்பிடி புள்ளைக்கு வியாதியா வந்து கெடக்கோனு தோணுது. வருஷம் பத்து ஆச்சு... இப்போகூட ஒண்ணும் கெட்டுப்போகல. போய் குலசாமி கடமையை முடிங்க.'' பகீரென்றது இசக்கிக்கு. ''ஏன் செல்வி. ஒனக்கு கருப்பும் ஒரு புள்ளதான..! ஒரு புள்ளையைப் பொழைக்கவைக்க, இன்னொண்ணைப் பலி தரச் சொல்றியா?'' கண்கள் கலங்கின. மனசுக்குள் ஏதோ நடக்கக் கூடாதது நடக்கப்போவதுபோல் பிசைந்தது. ''நான் இன்னும் 10 வருஷமோ... 15 வருஷமோ... எனக்குக் கொள்ளிவைக்க புள்ள வேணுங்க!'' - இசக்கியின் மார்பில் சாய்ந்து அழுத செல்வியின் அழுகைக்கு முன், கருப்பசாமியின் 'ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம் ஏஏஏஏஏஏ’ அழைப்பு, இசக்கியின் காதில் விழவில்லை. பௌர்ணமி உச்சத்தில் இருந்தது. இசக்கியின் நடையில் வேகம் கூடியது. கை இடைக் கத்தியைத் தொட்டுத் தடவியது. உதடுகள் வறண்டு இருந்தன. 'என் குலசாமிய நானே கொன்னுட்டேன்’. கோயில் கோபுர உச்சி கண்ணுக்குத் தெரிந்ததும் நின்றார். உடம்பில் நடுக்கம் கூடியது. ஒருமுறை... ஒரே ஒருமுறை தான் வந்த வழியைத் திரும்பிப் பார்த்தார். 'ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்மே ஏஏஏஏஏ.’ கண்களில் மடை உடைக்க அழுதுகொண்டே கோயில் நோக்கி விரைந்தார். அந்த வருடத் திருவிழாவுக்கு செல்வி வரவில்லை. படுக்கையிலே கிடக்கும் கருப்பசாமியின் ஜுரம் அதிகமாகியிருந்தது. இசக்கிமுத்து மட்டும் கருப்புடன் கிளம்பிவிட்டான். அதுவும் தலையை ஆட்டியபடி இசக்கியுடன் உற்சாகமாகக் கிளம்பியது. கோயில் திருவிழா களைகட்டியிருந்தது. சாலையின் இருமருங்கிலும் டியூப்லைட்டுகள் வரிசையாகக் கட்டப்பட்டிருந்தன. காலை பூஜை முடிந்து நகர்வலம் கிளம்பினார் அய்யனார். கருப்பின் கழுத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த கயிற்றை, இறுகப் பிடித்தவாறு அய்யனாரை நோக்கி கை உயர்த்திக் கும்பிட்டார் இசக்கி. கண்களை மூட, கண்ணீர் தடையின்றி பிதுங்கி வழிந்தது. ''உனக்கான சொத்து இதோ. என் சந்தோஷத்தை மட்டுமே யோசிச்ச நான், உன்கிட்ட குடுத்த வாக்கை மறந்தது தப்புதான். அதுக்காக 10 வருஷமா வேண்டிப் பொறந்த உசிர எடுத்துடாத சாமி. உனக்கான காணிக்கையை நான் உன்கிட்டவே சேத்துடுறேன்.'' ஒருமுறை இசக்கியின் உடல் குலுங்கி அடங்கியது. 'ஆடு காணிக்கை தரும் நபர்கள், கோயில் அலுவலகத்துக்கு வந்து டோக்கன் வாங்கிக்கொள்ள கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள்’ - மைக்கில் அறிவிப்பு வந்ததும் கருப்பை இழுத்துக்கொண்டு டோக்கன் வாங்க நடந்தார் இசக்கி. ''ஏம் பெருசு... ஆட்டை எங்கயாவது தூண்ல கட்டிட்டு டோக்கன் வாங்க வரலாம்ல. கூடவே கோயில் பூரா கூட்டிட்டு அலைவியா?''- டோக்கன் கியூவில் யாரோ கேட்டார். இசக்கிக்கு, கருப்பைப் பிரிய மனம் இல்லை. இன்னும் சில மணி நேரங்களில் அய்யனாரின் முகத்தில் தன் ரத்தம் பூசி, இன்னோர் உயிரைக் காக்கும் கருப்பின் கழுத்துக் கயிறு இசக்கியின் கைகளில் இறுகியது. நகர்வலம் முடித்து கோயில் திரும்பிய அய்யனாருக்கு முன் ஆட்டமாக ஆடி வந்தான் காத்தவராயன். சாமியாடி. கழுத்தில் மாலை. கையில் கத்தி. கூட்டம் திமிறியது. ஆடு வெட்டும் சாமியாடி பல வருடங்களாக ஒரே சாதியைச் சேர்ந்தவராகத்தான் இருந்தார். தலைமுறை தலைமுறையாக வளரும் காத்தவராயன்கள். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்புதான் அய்யனார் முன் சீட்டு குலுக்கிப்போட்டு ஊரில் இருந்து திடகாத்திரமான ஓர் இளைஞனைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். காரணம், திடீரென கோயில் மிகப் பிரபலமாகி, கூட்டம் வர ஆரம்பித்ததும், வசூல் வேட்டையில் இறங்கிய உள்ளூர் பெரிய மனிதர்கள் சிலர், குறிப்பிட்ட சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமே காத்தவராயனாக இருப்பதை எதிர்த்தார்கள். சாமியாடி பதவியை விட்டுக்கொடுக்க விரும்பாத சாதியினரோ, நிஜமான ரத்தவேட்டை நடத்தினர். ஆனாலும் அரசியலும் பணபலமும் உள்நுழைந்து ஆதிக்கம் செலுத்த, வேறு வழியின்றி அடங்கிப்போயினர், முப்பாட்டன்களின் காலத்தில் இருந்து தங்கள் உரிமையை விட்டுக்கொடுக்காமல் சாமியாடிய சாதியினர். நெற்றியில் பொட்டுவைத்து, மாலை போட்டு, தண்ணீர் தெளித்து அய்யனார் முன் நின்று சம்மதம் வாங்கிய முதல் ஆடு தயாராக இருந்தது. தீபாராதனை காட்டப்பட்டு மணி அடித்து பூசாரியிடம் இருந்து உத்தரவு வந்ததும், சாமியாடி தயாரானான். 30 வயது. இது மூன்றாவது வருடம் சாமியாடிக்கு. குலுக்கல் சீட்டில் இவன் பெயர் வந்ததுமே தன்னைத் தயார்செய்யத் தொடங்கினான். கவுச்சியற்ற விரதம் என்றாலும் தினமும் செய்த உடற்பயிற்சி புஜங்களின் விம்மலில் தெரிந்தது. அகன்ற மார்பு. காப்பு காய்ச்சி கெட்டித்தட்டிப்போன உள்ளங்கை பரப்பு. மனதளவில் தயாராக இருந்தான் சாமியாடி. சட்டென ஆட்டைப் படுக்கப்போட்டு அதன் கால்களை இருவர் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொள்ள, தலையை தரையோடு அழுத்தி இன்னொருவர் பிடிக்க, கழுத்தின் எலும்புப் பகுதியில் கத்திவைத்து அறுத்தான் சாமியாடி. இரண்டாவது கீறலில் ரத்தம் பீறிட்டு சாமியாடி முகத்தில் அடித்தது. கையில் அள்ளிய சூடான ரத்தத்தை அய்யனார் முன் காட்டி, பூமியில் சிந்தவிட்ட சாமியாடி கண்களின் நிறம் சிவப்பு. அடுத்த ஆட்டின் முறை. அதேபோல் கழுத்து அறுபட்டு நிலத்தில் துடித்துக்கொண்டிருந்த ஆட்டின் அருகில் படுக்கவைக்கப்பட்டு, முதல் ஆட்டின் கால்களுக்கு இடையில், இந்த ஆட்டின் கால்கள் செருகப்பட்டன. முதல் பலி ஆடு தன் துடிப்பை நிறுத்தியிருந்தது. இந்த வருடம் ஆடுகளின் எண்ணிக்கை அதிகம். டோக்கன் என்பது அடையாளத்துக்குத்தானே தவிர எண்கள் இல்லை. தொடர்ச்சியாக ஆடுகள் வரவர கழுத்து அறுபட்டு நிலத்தில் வரிசையாக அடுக்கிவைக்கப்பட்டன. ஆடுகளின் கால்களையும் தலையையும் பிடித்துக்கொள்ளும் இருவரும், அறுபட்ட பின் ஆட்டைத் தூக்கித் தர, அதை வேறு இருவர் வாங்கி நிலத்தில் படுக்கவைத்தனர். 10 ஆடுகளுக்குப் பின் வரிசை தள்ளிப்போக அறுபட்ட ஆடு கழுத்தில் பீறிடும் ரத்தத்துடனே, காற்றில் பயணப்பட்டு இவர்களின் கையில் விழுந்தது. சற்றே கொழுத்த ஆடுகளைப் பிடிக்க முடியாமல் நழுவவிட, அடுக்கிவைக்கப்பட்டிருந்த ஆடுகளின் உடல் மீது விழுந்து துடித்த ஆட்டை, இருவரும் சரியாகப் படுக்கவைத்துத் துடிப்பை நிறுத்தினர். ஆடுகளைப் படுக்கவைக்கும் இடத்தின் அருகில் கட்டியிருந்த கயிறுக்கு அப்பால் நின்று, வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த மக்கள் கூட்டம் காற்றில் விசிறிவரும் ரத்தம், தங்கள் ஆடைகளில் பட்டதும் மெய்சிலிர்த்தனர். அது அவர்களின் நம்பிக்கை. பலி கொடுக்க வசதி இல்லாதவர்கள் இப்படி நின்று, அந்த ரத்தம் தங்கள் மீது படிந்ததும் அய்யனாரின் அருள் தங்களுக்குக் கிடைத்ததாக நம்பினர். இதுநாள் வரை பார்வையாளனாக இருந்து இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த இசக்கி, முதன்முறையாக தான் பலியாக இருப்பதை நினைத்துப் பதற்றம்கொண்டான். அவரவர் ஆடுகளின் அடையாளத்துக்கு என ஒவ்வொருவரும் கறுப்பு, மஞ்சள், பச்சை... என பல நிறங்களில் ஆட்டின் கால்களில் கயிறு கட்டியிருந்தனர். இசக்கி, தன் கருப்பசாமியின் காலில் கட்டியிருந்தது சலங்கை. வேண்டிக்கொண்டு சாமியாடியின் கையால் அறுபட்ட தங்கள் ஆட்டை, பலர் உடனே எடுத்துச்சென்று கோயிலின் பின்னே மறைவான ஓர் இடத்தில் வைத்து, தோல் உரித்து, கறி பங்கு பிரித்து, திருவிழாவுக்கு வந்திருந்த தங்கள் உறவினர்களுக்குக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தனர். சம்பிரதாயத்துக்குக் கொஞ்சம் குழம்பும் வைத்து அய்யனாருக்குப் படைத்து அங்கேயே கறிச்சோறும் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். இசக்கி... முன்பே முடிவுசெய்திருந்தார், கருப்பசாமி அறுபட்டதும் உடனே உடலை எடுத்து ஒரு ஆட்டோவில் போட்டுக்கொண்டு நேராகத் தன் வீட்டுக்குச் சென்று கொல்லையில் புதைத்துவிட வேண்டும் என்று. 100 ஆடுகள் அறுபட்டு முடிந்ததும், சாமியாடி சற்றே ஓய்வெடுத்தான். அந்தப் பலிச் சம்பவத்தில் பங்குபெற்ற அனைவரும் சாராயம் அருந்தினர். மதியம் 2 மணிக்கு மேல் மறுமுறை தொடங்கியது. இசக்கி, கருப்பின் உடலைத் தடவிக்கொண்டே இருந்தார். மனம் இல்லை. கருப்பின் கண்களை நேருக்கு நேராக எதிர்கொள்ளத் தயங்கினார். தான் அணிந்திருந்த வெள்ளைச் சட்டையிலும் வேட்டியிலும் ஏகப்பட்ட ரத்தக் கறைகள். இதில்தான் தன் கருப்பின் ரத்தமும் படியப்போகிறதா... நினைக்கையிலே உயிர்போனது இசக்கிக்கு. தீர்மானித்தார். அய்யனாரைப் பார்த்த இசக்கியின் முகத்தில் அத்தனை வெறுப்பு. கருப்பை, சாமியாடியின் வரிசையில் நிற்கவைத்த இசக்கி, அங்கேதான் தவறு செய்தார். தன் கருப்பின் கழுத்து அறுபடுவதைக் காண விரும்பாத இசக்கி, அங்கேயே நிற்காமல் கூட்டத்தோடு கூட்டமாக வந்து நின்றுகொண்டார். இப்போது இசக்கியிடம் இருந்து 50 அடி தொலைவில் சாமியாடி. அங்கிருந்து தூக்கி வீசப்படும் ஆடுகள் பொத்தென வந்து விழுந்துகொண்டிருந்தன. எதையும் கையில் வாங்கிப் படுக்கவைக்க முடியவில்லை. இசக்கி, கண்களை மூடியிருந்தார். கருப்பு, தன் சொரசொரப்பான நாக்கால் அவர் கையை நக்கியது. அவர் கையில் இருந்த கருவேலங்காய்களைக் கவ்வித் தின்றது. செல்லமாக அவர் வயிற்றில் முட்டியது. இசக்கிக்கு கண்களில் கண்ணீர் திரள, காற்றில் சலங்கை சத்தம். சட்டென கண்களைத் திறந்தார். அவர் கண் முன்னே வந்து விழுந்து துடித்தது கருப்பசாமி. 'அய்யோ என் புள்ள...’ திடீரென கூட்டத்தில் ஓர் ஆர்ப்பாட்டம் நிகழ, தான் நின்றிருந்த இடத்தில் இருந்து பின்னே வந்தார் இசக்கி. கண்கள் இருட்டி மயக்கம் வந்தது. காலையில் இருந்து சாப்பிடவில்லை. அங்கு இருந்த தூணில் சாய்ந்து அமர்ந்து அழத் தொடங்கினார். அப்படியே நிலத்தில் சாய்ந்தார். இசக்கி விழித்தபோது மேளச் சத்தம் ஓங்கி ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. உடன் கருப்பின் ஞாபகம் வர சடாரென எழுந்தார். கூட்டம் குறைந்து இருந்தது அந்த இடத்தில். வரிசையாக அடுக்கிவைக்கப்பட்டிருந்த ஆடுகளின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தது. இசக்கி தன் கருப்பைத் தேடினார். 10 ஆடுகள் இருக்கும். கழுத்து அறுபட்டு, திறந்த கண்கள் வெறித்து அய்யனாரைக் குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றிக்கொண்டிருந்தன. 'கருப்பு...’ இசக்கி அழைத்தார். கருப்பு இறந்ததை மூளையில் அவர் பதியவிடவில்லை. 'கருப்பு...’ மறுபடியும் அழைத்தார். அங்கு இருந்த ஆடுகளைப் புரட்டி, தன் ஆட்டைத் தூக்கிய ஒருவர் இசக்கி பக்கம் திரும்பி, ''என்ன பெருசு... செத்துப்போன ஆட்டைக் கூப்புட்டுக்கிட்டு...'' என்றார். இசக்கியின் கண்கள், ஜோடி ஜோடியாகப் பின்னிப் பிணைந்திருந்த ஆட்டின் கால்களில் சலங்கையைத் தேடியது. இல்லை. அவரின் கருப்பு காணவில்லை. இசக்கியின் உலகம் இருண்டது. ''என் கருப்பசாமியைக் காணும்யா...'' அழுகைத் திமிற அவசர அவசரமாக அங்கு இருந்த உடல்களைப் புரட்டினார். ''அதுசரி... கடைசி நேரத்துல வந்து நின்னுக்கிட்டு என் கருப்பசாமியயைக் காணும்னா எங்க போக..? கொழுத்த ஆடா இருந்தா கறிக்குத் தேறிடுச்சுடானு யாராவது எடுத்துட்டுப் போயிருப்பாங்க. இங்க கிடக்கிறதுல அந்தா... அந்த எளந்தாரிக் கெடாவைத் தூக்கிட்டுப் போ. வந்த வரைக்கும் லாபம்தானே...'' அவர் தன் தோளில் தொங்கிக்கிடக்கும் ஆட்டுடன் விலகினார். ''அய்யய்யோ... தப்பு பண்ணிட்டேனே. என் குலசாமியை நானே கொன்னுட்டேனே...'' -மடேர் மடேரெனத் தலையில் அடித்துக்கொண்டார். 'கருப்பா... கருப்பா...’ தேடி ஓடினார். கோயில் முழுவதும் அவரை வேடிக்கை பார்த்தது. கூட்டமாக இருந்த இடத்தில் சென்று பார்த்தார். பெரிய குடும்பம் போலும். ஆடு ஒன்று தோல் உரித்து தொங்கிக்கொண்டிருக்க, கறி சப்ளை நடந்துகொண்டிருந்தது. சாணமும் ரத்தமும் சிதறிய அந்த இடத்தில் தொங்கிய ஆட்டின் காலில் சலங்கை இல்லை. ''அய்யா... என் கருப்பு குலசாமிய்யா... அதை நான் பலி குடுத்தது என் புள்ளையைக் காப்பாத்தத்தான்யா. என் கருப்பு என் தோட்டத்துலதான்யா வளந்தான். அவனை அங்கதான்யா பொதைக்கணும். கருப்பு... அய்யா கருப்பசாமி...'' - கோயில் எங்கும் இசக்கியின் கதறல். அப்புறம் இசக்கி தன் வாழ்க்கையில் பேசியதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான். 'என் குலசாமிய நானே கொன்னுட்டேன்.’ 15 வருடங்களாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிய வார்த்தைகள். கருப்பசாமி சொந்தத்திலேயே ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து கல்யாணம் செய்துகொண்டான். பைத்தியமாகத் திரிந்த புருஷனைப் பார்த்தபடியே செத்துப்போனாள் செல்வி. கருப்பசாமி மனைவியோ, பைத்தியக்கார மாமனாருக்கு சாப்பாடு போட மறுத்தாள். வெள்ளையாக காலில் சலங்கை கட்டிய ஆட்டை வீட்டுக்குத் தூக்கிவந்து 'என் கருப்பு கெடச்சுட்டான்...’ எனக் கொஞ்சிய இசக்கியை, ஆட்டுக்குச் சொந்தக்காரர்கள் அடித்து, ஆட்டைப் பிடுங்கிக்கொண்டு போனார்கள். கருப்பசாமி, தன் அப்பனைக் கழுத்தைப் பிடித்து வீட்டைவிட்டுத் தள்ளினான். இசக்கி தளர்ந்திருந்தார். கழுத்து அறுபட்டுத் துடித்த தன் கருப்பசாமியின் கடைசிக் கதறல் அவரின் காதுகளில் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. தெருவில் மேயும் ஆடுகள் எல்லாம் ஒருநாள் கழுத்து அறுபட்டு துடிக்க, திடுக்கிட்டு விழித்த இசக்கி தீர்மானித்தார். கோயில் உச்சியில் வெள்ளை லைட் ஒன்று எரிந்துகொண்டிருந்தது. காற்றில் மெல்லிய ரீங்காரம். இசக்கி படியில் அமர்ந்தார். கோயில் கதவு மூடப்பட்டிருக்க, உள்ளே அய்யனார் குற்றவுணர்வுடன் அங்குமிங்கும் நடந்துகொண்டிருந்ததை, அவரின் காவல் குதிரைகளும் இசக்கிமுத்துவும் கவனித்தனர். கருப்பசாமியின் உடல் இசக்கிக்குத் தெரிந்தது. அய்யனாரைப் பார்த்து காறித் துப்பினார் இசக்கிமுத்து. 'என் குலசாமி...’ மேற்கொண்டு வார்த்தை வராமல் விம்மினார். படியில் தன் தலையைச் சாய்த்தார். இடை பெல்ட்டில் வைத்திருந்த கத்தியை எடுத்து, கழுத்து நரம்பில் வைத்து சரசரவென அறுக்கத் தொடங்கினார். ரத்தம் சூடாகப் பெருகி வழிய, கண்களில் உறைந்திருந்த கருப்பின் உருவம் மறையும் வரை அறுப்பதை நிறுத்தவில்லை. கை அப்படியே கழுத்தில் படிந்து ஓய்ந்தது. நிலா, மேகத்தில் இருந்து வெளியே வந்தது! http://www.vikatan.com
  4. தேக வலை - சிறுகதை சிறுகதை: தமிழ்மகன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் அம்மாவின் கற்பைச் சந்தேகிப்பது அனிதாவுக்கு வருத்தமாகத்தான் இருந்தது. தொடர்ச்சியான சில சம்பவங்கள், அம்மாவைப் பற்றி அப்படி யோசிக்க வைத்துவிட்டது. கேம்பஸ் இன்டர்வியூவில் தேர்வாகி முதல் நுகத்தடியைக் கழுத்தில் சுமக்கத் தொடங்கியிருந்தாள் அனிதா. கொஞ்சம் சரியான வேலை கிடைக்கும்வரை ரமேஷைக் காதலிக்கும் திட்டத்தைத் தள்ளிவைத்திருந்தாள். இந்த நேரத்தில்தான் அம்மாவின் புதிய நடவடிக்கைகளைக் கவனித்தாள். சந்தேகத்துக்கான காரணங்கள் சாதகமாக இருந்தன. அம்மாவின் கைப்பையில் இருந்த அந்த மருந்துச் சீட்டு. அது கருக்கலைப்புக்கான மருந்து என்பதை ‘நெட்’ உதவியால் அனிதா உறுதி செய்திருந்தாள். அடுத்தது, அம்மாவின் கார் டேஷ் போர்டில் இருந்த லாட்ஜ் பில். அடுத்தது அம்மாவின் கைப்பேசியில் புதிதாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டிருந்த ஆண் பெயர், எண். அந்த எண்ணில் இருந்து அடிக்கடி வரும் போன்கால்கள், வாட்ஸ்அப் மெசேஜ்கள்... மகள் தன்னிடம் ஏதோ வித்தியாசமாகப் பழகுவதை ஜானகியும் உணர்ந்திருந்தாள். அனிதா பிறந்த அடுத்த ஆண்டே ஜானகி விவாகரத்து வாங்கிக்கொண்டு தனியாக வந்துவிட்டாள். ஜானகியின் உலகத்தில் அனிதா மட்டும்தான். உயிரே அவள்தான். வாழ்வதற்கு ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது என்றால், அதற்கு அனிதா நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தாண்டிய காரணம் எதுவும் இல்லை. படிப்பு, உணவு, உடை... எல்லாவற்றிலும் மகள் விஷயத்தில் கவனமாக இருந்தாள். சோப்பு வாங்குவதில், செருப்பு வாங்குவதில், வேலை வாங்குவதில்... எல்லாவற்றிலும் அக்கறை காட்டுபவள். ஆனால், சில நாட்களாக ஜானகியை அனிதா பார்க்கும் பார்வையிலேயே ஒரு பிழை தெரிந்தது. தாயைப் பழிக்கும் பிழை. ‘நாமாக முயன்று அவளுடைய சந்தேகத்தைத் தீர்த்துவைக்கலாம். அல்லது அவளாகக் கேட்பது வரைக் காத்திருக்கலாம். இது என்ன தர்மசங்கடம்? மனதுக்குள்ளேயே விபரீதமாகக் கற்பனை செய்து கொண்டிருப்பவளை என்ன செய்வது?' காலையில் வாக்கிங் போகும்போது, ‘‘அம்மா நீ ஏற்காட்டுக்கு எதுக்குப் போனே?’’ என்றாள். ஜானகிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ‘‘ஏற்காடா? நான் அங்கு போனதே இல்லை. இளநீர் சொல்லட்டுமா, அருகம்புல் ஜூஸா?’’ அம்மாவால் எப்படிச் சரளமாகப் பொய் சொல்ல முடிகிறது? அவசரமாக இளநீர், அருகம்புல் எனப் பேச்சை மாற்றுகிறாள். காரில் டேஷ் போர்டில் ஏற்காடு லேக் வியூ ஹோட்டலின் லாட்ஜ் பில் இருந்ததைச் சொன்னால், என்ன சொல்வாள்? ரவி என்பவரின் பெயரில் புக் செய்யப்பட்ட டபுள் பெட்ரூம் ஏ.சி. டீலக்ஸ் அறை. அவசரமாக இன்னொரு பொய்யைத் தயாரிக்கவைத்து அவளைச் சங்கடப்படுத்த வேண்டியிருக்கும் என விட்டுவிட்டாள். அதுவும் தான் பெங்களூருவுக்கு இன்டர்வியூ போன நேரத்தில் நிகழ்ந்திருக்கிறது இந்த மலைப் பயணம். மகளைத் தாய் கண்காணிக்க வேண்டிய தருணத்தில், அம்மாவை மகள் போட்டு வாங்குவதில் ஒரு குரூரமான சுவை இருந்தது அனிதாவுக்கு. குரூரம் என்பது பெரிய வார்த்தை... குறுகுறுப்பு இருந்தது. இந்த வயதில் ‘நீ பார்த்த பார்வைக்கொரு நன்றி’ ஹம்மிங் செய்தபடி மீன் பொறித்துக்கொண்டிருந்தது மகளுக்குக் கொஞ்சம் வேடிக்கையாகவும் இருந்தது. அம்மாவைக் காயப்படுத்தாமல் அவளுடைய ரகசியங்களை அவிழ்க்க வேண்டும் எனவும் அனிதா நினைத்தாள். அம்மாவுக்கென பிரத்யேகமாகக் கொஞ்சம் ரகசியம் இருந்தால்தான் என்ன எனவும் நினைத்தாள். ஜானகி லஞ்ச் பிரேக்கில் சாப்பிட உட்கார்ந்த நேரத்தில் மகள் கேட்டது நினைவுக்கு வந்தது. ‘ஏற்காடு...’ அதைப்பற்றி மேற்கொண்டு அவளிடம் கேட்காமல் விட்டுவிட்டோமே? ஏற்காடு போயிருக்கிறாயா என அவள் கேட்கவில்லை. போகலாமா எனவும் இல்லை. எதுக்குப் போனே? இப்படித்தானே கேட்டாள். அவளை விட்டுவிட்டு தனியாக நான் ஏன் போகப் போகிறேன். அதுவும் அவளிடம் சொல்லாமல்? அனிதாவுக்கு போன் போட்டுக் கேட்டாள். ‘‘ஏன் அப்படி கேட்டே?’’ சட்டென்று, ‘‘உன் கார் டேஷ் போர்டில் ஏற்காடு லாட்ஜ் பில் பார்த்தேன். அதான் கேட்டேன்’’ என்றாள். ஜானகிக்கு அது அடுத்த அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நான் இதைப் பற்றித்தான் கேட்கிறேன் என அவள் எப்படி அத்தனை சுருக்காகப் பேச முடியும்? ஜானகிக்கு கோபமாகவும்கூட இருந்தது. எதுவாக இருந்தாலும் அம்மாவிடம் நேரடியாகக் கேட்க வேண்டியதுதானே? அதில் ஏதோ உள் அர்த்தம் வைத்துக்கொண்டு யாரையோ கேட்பது மாதிரி ஏன் கேட்க வேண்டும்? ‘‘லாட்ஜ் பில்லா? என்ன அனிதா... பார்த்தவுடன் உடனே கேட்க வேண்டியதுதானே? யார் அதை என் டேஷ் போர்டில் வைத்தது எனத் தெரியவில்லையே? யாரையாவது ட்ராப் பண்ணும்போது மறந்து வைத்துவிட்டுப் போயிருக்கலாம்... அதை அப்படியா கேட்பே?’’ ‘‘ஸாரிம்மா... ஏதோ ஆபீஸ் டூரா இருக்குமோன்னு கேட்டேன். நான் அப்ப பெங்களூர் இன்டர்வியூவுக்குப் போயிருந்தேன். அதான்!’’ ‘‘நீ அப்படிக் கேட்ட மாதிரித் தெரியலை.’’ ‘‘ஸாரிம்மான்னு சொன்னேன்ல? விளையாட்டாத்தான் அப்படி கேட்டேன். நீ ஏன் சீரியஸா எடுத்துக்கிற?’’ ‘குற்றமுள்ள நெஞ்சு குறுகுறுக்கும். சே... அம்மாவைப் பற்றி தொடர்ந்து அப்படியான நினைவை வளர்ப்பது சரியல்ல. யாரோ லாட்ஜ் பில்லை மறந்து வைத்துவிட்டார்களாம். இருக்கட்டும் அம்மா. இருபத்தாறு வயதில் கணவரைவிட்டுப் பிரிந்தாய்... எனக்காகவே வாழ்ந்தாய். யாருடனோ நெருங்கிப் பழகுகிறாய் என்பதால், என் நேசம் குறைந்துவிடாது அம்மா. என் மீது இவ்வளவு அக்கறை எடுத்துக்கொள்ளும் அம்மா, உன் மீதும் கவனம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். கருத்தடை மாத்திரை எல்லாம் எதற்கு? முன்னெச்சரிக்கையாக இருந்திருக்கலாமே? நானே எப்படி உனக்குச் சொல்ல முடியும்?’ அனிதாவுக்கு 22 வயது. ரமேஷுக்கும் அவளுக்கும் பெங்களூருவிலேயே வேலை கிடைத்துவிடும். பிறகு அம்மாவிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுக் கல்யாணத்துக்குத் தேதி குறிக்கலாம் என்றுதான் நினைத்திருந்தாள். அதற்குள் அம்மாவே இப்படிக் குறுக்குசால் ஓட்டுவாள் என நினைக்கவில்லை. ‘ஓ!’ ஜானகிக்கு நினைவு வந்துவிட்டது. ‘ரவி ஒருநாள் தன் காரை வாங்கிக்கொண்டு வெளியூர் போனார். அது ஏற்காடாக இருக்கலாம். ஏதோ கான்ஃபரன்ஸ் என்றார். அந்த பில்தான். காரிலேயே வைத்துவிட்டார். யெஸ். அனிதா பெங்களூர் போயிருந்த சமயம். அதற்குள் என்ன கேள்வி கேட்டுவிட்டாள்? இந்தக் காலத்துப் பசங்களுக்கு தைரியம் அதிகம்தான். அம்மாவையே போட்டுப் பார்க்கிறார்கள்.’ அனிதாவின் செல்பேசி எண்ணை அழுத்திவிட்டுக் காத்திருந்தாள். தன்னுடன் வேலை பார்க்கும் ரவி என்பவர் ஏற்காட்டுக்கு கார் எடுத்துக்கொண்டு போய் வந்ததைச் சொன்னாள். எதற்காக அத்தனை அவசரமாக இப்படி விளக்கம் கொடுக்கிறோம் என ஜானகிக்கே குழப்பமாகத்தான் இருந்தது. இரவு சாப்பிட உட்கார்ந்தபோது ஜானகியிடம் அந்த மருந்து ரசீதைக் காட்டினாள் அனிதா. ‘‘இது என்ன மாத்திரை அம்மா?’’ ‘‘இதெல்லாம் உனக்கு எதற்கு?... எங்கிருந்து எடுத்த இதை?’’ ‘அம்மாவிடம் அதற்கு மேல் கேட்க முடியவில்லை. இந்த மருந்து ரசீது என்னுடைய ஹேண்ட் பேக்கில் இருந்திருந்தால், வேறு நியாயம் பேசுவாள்’ அதற்குள் ரவி என்ற நபரிடம் இருந்து ஜானகிக்கு போன் வந்துவிட்டது. பாதிச் சாப்பாட்டில் அப்படியே செல்போனை எடுத்துக்கொண்டு பால்கனி பக்கம் போய் நின்றுகொண்டு அரைமணி நேரம் பேசினாள். அனிதா சாப்பிட்டுவிட்டு டி.வி-யின் முன்வந்து அமர்ந்தாள். சிவாஜிகணேசனும் கே.ஆர்.விஜயாவும் பாடுவதாகக் காட்சி. ‘ஐம்பதிலும் ஆசை வரும்... ஆசையுடன் பாசம் வரும்’ வேண்டுமென்றே கொஞ்சம் சத்தமாக வைத்தாள். ஜானகியும் தன் நிலைக்கு வந்ததுபோல போனை முடித்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தாள். ‘‘யாரும்மா அது ரவி?’’ ‘‘அதான் சொன்னேனே... என் ஆபீஸ் ஃப்ரெண்ட். உனக்கு இன்ட்ரடியூஸ் பண்றேன். வெரி நைஸ் ஜென்டில்மென்.’’ எவ்வளவு சொல்லியும் கேட்காமல் லோன் சேங்க்‌ஷன் செய்தது ரவியின் தவறு. 45 லட்ச ரூபாய். கடன் வாங்கிய மனிதர் இரண்டு டியூகூட ஒழுங்காகக் கட்டவில்லை. இன்னும் நான்கு மாதங்கள் கட்டவில்லை என்றால், ஏல நோட்டீஸ் அனுப்ப வேண்டியதுதான். பிசினஸில் ஏகப்பட்ட வருவாய் இருப்பதாகக் கணக்குக் காட்டியிருந்தான் லோன் வாங்கியவன். இரண்டு வருட இன்காம்டாக்ஸ் ஃபைலிங் ரிப்போர்ட் எல்லாம் இருந்தது. ஆனால், இரண்டு வருடமாகத் திட்டமிட்டு அத்தனை பேப்பர்களையும் தயார் செய்திருக்கிறான். இப்போது லாஸ் கணக்குக் காட்டுகிறான். வேறு சோர்ஸ் இல்லை. ஊரில் தன் பெயரில் நிலம் இருப்பதாகவும் விற்று லோனை அடைத்துவிடுவதாகவும் சொல்கிறான். ஊரில் உள்ள நிலத்துப் பத்திரத்தை அடமானமாக வைக்குமாறு சொன்னால், இன்னும் பங்கு பிரிக்கவில்லை என ஜகா வாங்குகிறான். யாரோ நம்பிக்கையான ஆள் சொன்னதால், ரவி நம்பிவிட்டார். ஜானகிதான் அவ்வப்போது ரவிக்கு ஆலோசனை சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். பேப்பர்களைவிட மனிதர்கள் நம்பகமானவர்கள் இல்லை. ரவிக்குத் தெரியவில்லை. மனிதர்கள் மீது நம்பிக்கை. படிக்கும் வயதில் தொடங்கி மூன்று தங்கைகளையும் கரைசேர்க்கும் பொறுப்பு. அவருடைய அம்மாவும் அப்பாவும் ரயில்விபத்தில் இறந்துபோனார்கள். தன் 42-வது வயதில்தான் அவருக்குக் கடமை முடிந்தது. நேர்மையான, பண்பான மனிதர். தனக்கு ஓர் உறவைத் தேடிக்கொள்ளலாமா, இப்படியே இருந்துவிடலாமா என மேலும் ஐந்து வருடங்கள் ஊசலாடி, இப்போது திருமணம் வேண்டாம் என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டார். அவர் முடிவெடுப்பது அவ்வளவு முக்கியமா? அவருக்கு முன்பே சமூகம் எடுத்துவிட்டது. அனிதா ஸ்கூட்டியை நிறுத்திவிட்டு போனை எடுத்தாள். அம்மாதான். ‘‘என் ஹாண்ட் பேக்ல ஒரு மருந்து சீட்டு இருந்ததே அதை எங்க வெச்சேன்னு தெரியலை. நீ எங்கயாவது பார்த்தாயா?’’ ‘‘அம்மா ட்ராஃபிக்ல நிக்கிறேன். வீட்டுக்கு வந்து சொல்றேன்.’’ ‘‘கொஞ்சம் அவசரம்மா.’’ ‘‘ரசீது எங்க இருக்குன்னு தெரியாது. அந்த ரசீதை செல்போன்ல எடுத்து வெச்சிருக்கேன். இப்ப வாட்ஸ்அப்ல அனுப்பறேன்.’’ ‘‘போட்டோ எடுத்து வெச்சிருக்கியா? அதை எதுக்குடீ போட்டோ எடுத்த?’’ ‘‘சும்மாத்தான்...’’ ‘‘என்னது சும்மாத்தான்?’’ அனிதா சிவப்பு பட்டனை அழுத்திவிட்டு, வாட்ஸ்அப்பில் அந்த ரசீதை அனுப்பினாள். வீட்டுக்கு வந்ததும் ஜானகி கேட்ட முதல் கேள்வியில் அனிதாவுக்கு ஆத்திரம்தான் வந்தது. ‘‘ஏம்மா... எதுக்கு அதை போட்டோ எடுத்தேன்னு வந்ததும் வராததுமா கேட்கறீயே... உனக்கு எதுக்கு அந்த மருந்துன்னு நான் கேட்கட்டுமா?’’ ஜானகி தீர்மானத்தன்மை மிகுந்த முகத்தோடு, ‘‘கேளுடீ... எங்க பேங்க் அட்டெண்டர் ராஜலட்சுமிக்கு ஏற்கெனவே மூணு பொம்பளைப் பசங்க. இப்ப மறுபடி கன்சீவ் ஆகிட்டா. இதுதான் முதல் மாசம்... கலைக்கணும்னு சொன்னா. டாக்டரிடம் கூட்டிக்கிட்டுப் போனேன். மருந்துச்சீட்டு என் பேக்ல மாட்டிக்கிச்சு. நேத்து நீ வேற அது என்ன மருந்துன்னு கேட்டே... இப்ப அவளுக்கு போன் பண்ணி அந்த மருந்து பேரைச் சொல்லிட்டேன். போதுமா?’’ லாஜிக்காக சரியாகத்தான் இருந்தது. ஜானகி இப்படி பொருத்தமாக ஒரு காரணத்தைச் சொல்லிவிட்டதால், அனிதாவுக்கும் சற்றே இயல்பாக மாற முடிந்தது. அம்மாவால் சமாளிக்க முடியாமல் போயிருந்தால், இருவருக்கும் அல்லவா தர்மசங்கடமாக இருந்திருக்கும்? காரில் லாட்ஜ் பில்லை ஒருவர் மறந்து வைத்துவிட்டுப் போகிறார். இன்னொருத்தர் மருந்து சீட்டை மறந்துவிட்டுப் போகிறார். அனிதா மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டாள். ஆனால், சில நிமிடங்களிலேயே தன் அபத்தக் கற்பனையை அவள் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அவசர அவசரமாக அந்த மருந்துச் சீட்டின் தேதியைப் பார்த்தாள். அவள் பெங்களூருக்கு இன்டர்வியூ போன தேதி. அந்த மருந்து ரசீதில் இருந்த தேதியும் அம்மா ஏற்காட்டில் இருந்ததாக, தான் நினைத்த தேதியும் ஒன்றுதான். ஒரே நாளில் அம்மா இரண்டு இடங்களில் இருக்க முடியாது. சே... அம்மாவை சந்தேகப்பட்டதன் ஆரம்பமே தப்பு எனத் தெரிந்தது. அம்மா எந்தத் திட்டமும் போட்டு சமாளிக்கவும் இல்லை. பொய் சொல்லவும் இல்லை. மகளுக்கு ஒருவேளை சந்தேகம் ஏற்பட்டிருக்குமோ என்ற கவலையில் சில விளக்கங்களை மெனக்கெட்டு சொன்னாள். ‘ஸாரி அம்மா.’ ஒருத்தரிடம் குறை காண்பதில்தான் மனிதர்களுக்கு எவ்வளவு வேகம்? மனசுக்குள்ளாகவே கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டாள் அனிதா. சமீபகாலமாக அனிதா தன்னைச் சந்தேகிப்பதை ஜானகியால் உணர முடிந்தது. ‘அந்த மருந்து உனக்கு எதற்கு?' எனக் கேட்டாளே... அது சந்தேகமா, கோபமா? குற்றச்சாட்டா? ரவியை ஒருமுறை வீட்டுக்கு அழைத்துவந்து இவர்தான் அவர் என்பதை விளக்கிவிட்டால், ஒருவேளை அனிதாவுக்கு சந்தேகங்கள் நொறுங்கிவிடும் என நினைத்தாள். அனிதாவின் மனதிலிருக்கும் தீப்பொறியை உடனே அணைப்பது நல்லது. மகளுக்குத் தேவைப்படும் விளக்கம் அவளுக்கேகூட தேவைப்படும் நிலைமை சில நாள்களுக்கு முன் நிகழ்ந்தது. வங்கியில் மேனேஜர் அறைக்குப் பறவையின் சிறகுகள் போல மார்பளவு உயரத்தில் ஓர் ஊஞ்சல் கதவு உண்டு. போவோரும் வருவோம் அந்தப் பக்கமும் இந்தப் பக்கமும் தள்ளிவிட்டபடி ஓடிக்கொண்டிருப்பார்கள். ஒருமுறை ரவி தன் இரண்டு கைகளாலும் அந்தக் கதவை வெளிப்பக்கம் இருந்து தள்ள முயற்சிப்பதற்குள், ஜானகி உள்பக்கம் இருந்தபடி அதை இழுத்தாள். இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்ந்துவிட்டது. ரவியின் உள்ளங்கை இரண்டும் ஜானகியின் மார்பகத்தில் அழுந்திவிட்டன. இருவருக்கும் திகைப்பு. ரவி சற்றும் எதிர்பாராதவிதமாக ஜானகியின் காலைத் தொட்டு ‘‘ஸாரி’’ என்றார். ‘‘அய்யோ என்ன சார் நீங்க... பரவாயில்லை’’ என ஜானகியும் உடனே திகைப்பில் இருந்து பெருந்தன்மைக்குத் திரும்பிவிட்டாள். இது நடந்து சில நாட்களாக ரவி எதிர்ப்படவில்லை. எதிர்ப்பட்ட ஒரு நேரத்தில் ஜானகியை ரவி ஏறெடுத்துப் பார்க்கவே சங்கடப்படுவது தெரிந்தது. ‘‘ஏன் ரவி என்கிட்ட பேசாம போறீங்க?’’ என ஜானகிதான் கூப்பிட்டுக் கேட்டாள். அப்போது கேபினில் யாருமில்லை. ‘‘உங்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அந்த ஞாபகம்தான் வருது’’ ரவிக்கு மறைத்துப் பேசவும் தெரியாது. ஜானகிக்குச் சிரிப்புதான் வந்தது. ‘‘தெரியாம நடந்ததுதானே... அதுக்காகப் பேசாமலே இருப்பீங்களா?’’ அதன்பிறகு ரவி சொன்னதுதான் பரிதாபமாக இருந்தது. ‘‘எனக்கு அந்த ஷாக்ல இருந்து மீளவே முடியலை.’’ ‘‘சரி ரவி... நான் கிளம்பறேன்.’’ ஜானகி விருட்டெனக் கிளம்பிவிட்டாள். இரண்டு பேரும் ஒரே புள்ளியில் சிந்தித்தனர். ரவியை ஒருமுறை பார்க்க வேண்டும் என அனிதாவும் நினைத்தாள். அவரைப் பார்த்தால், எல்லா மேகமும் விலகிவிடும் என்பது ஜானகியின் எண்ணமாகவும் இருந்தது. அனிதாவுக்கு ஏதோ சந்தேகம் வந்துவிட்டதைத் தீர்த்துவைப்பது நமக்கு ஒரு வேலையா என நினைக்கும்போதே, மகள் இந்த வயதில் தன்னைச் சந்தேகிப்பதும்கூட ரசனைக்குரிய நினைவாகத்தான் ஜானகிக்கு இருந்தது. ரவி வீட்டுக்கு வந்த நேரத்தில் அனிதாதான் முதலில் பேசினாள். ‘‘அங்கிள், நீங்கள்தான் ரவியா?’’ ‘‘ஆமாம் அனிதா’’ எனக்கும் உன் பெயரைத் தெரியும் என்பதாகக் கண்களைச் சிமிட்டினார். மிருதுவான கைகுலுக்கலில் ஒளி பொருந்திய உண்மையான அந்தக் கண்களில் அனிதா குற்ற உணர்வுக்கு ஆளானாள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ‘‘காலைல கோயமுத்தூருக்கு ட்ரான்ஸ்ஃபர். அங்கே போய் சார்ஜ் எடுக்க வேண்டும். எல்லாமே தப்பாகிவிட்டது. வீட்டை ஏலம் விட்டுத்தான் கடனைத் திருப்ப முடியும் என்று முடிவாகிவிட்டது. எனக்கு ஒரு ப்ளாக் மார்க் இந்த விஷயத்தில்’’ என்று அனிதாவுக்கும் எல்லாமே தெரிந்திருக்கும்போலச் சொன்னார் ரவி. ஜானகி, ‘‘பேங்க் விவகாரம் எல்லாம் அவளுக்குத் தெரியாது’’ என அவசரமாக முன்வந்தாள். வீட்டில் ஓர் ஆணின் குரலும் வாசனையும் ஜானகிக்கு அந்த நேரத்தில் வினோதமாகத்தான் இருந்தது. சாப்பிடுவாரா, வெறும் டீயோடு கிளம்பிவிடுவாரா என மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டே சப்பாத்தி, கோழிக் குருமா, கேசரி அல்வா என ஜானகி விதம்விதமாகச் சமைத்திருந்தாள். இரவு மூவரும் சாப்பிட்டபோது, அறையைக் காலிசெய்துகொண்டு வந்துவிட்டதைச் சொன்னார். ‘‘எல்லா மெட்டீரியலையும் வேன்ல ஏத்தி கோயமுத்தூர் அனுப்பிட்டேன். இதோ இந்த ஒரு பெட்டி மட்டும்தான்.’’ ‘‘அய்யோ அங்கிள். அப்ப நைட் எங்கே ஸ்டே பண்றீங்க?’’ ‘‘எனக்கு நிறைய ஃப்ரெண்ட்ஸ் இருக்காங்க. இந்த ஒரு நைட் தங்கிக்க முடியாதா?’’ ‘‘காலையில எத்தனை மணிக்கு ட்ரெய்ன்?’’ ‘‘ஆறரை.’’ ‘‘அதுவரைக்கும் தங்குறதுக்கு ஓர் அறை தேடுவீங்களா? இந்த ரூம் சும்மாத்தான் இருக்கு. நீங்க இங்கயே தங்கலாம்... என்னம்மா சொல்றே?’’ இப்படி அதிகப்பிரசங்கித்தனமாக ஒரு யோசனை சொல்லிவிட்டு அதற்குச் சம்மதம் கேட்கும் மகளை ஒரு கண்டிப்பு கலந்த பார்வை பார்த்த ஜானகியை ரவியும் கவனிக்கத் தவறவில்லை. ‘‘அது சரியா இருக்காது. நான் கிளம்பறேன்.’’ ‘‘நோ ப்ராப்ளம் ரவி சார்... அதனால் என்ன? இப்பவே மணி 9 ஆகிடுச்சு. இனிமே போய் எங்க தங்கிட்டு, காலையில போய் ட்ரெயினைப் பிடிப்பீங்க?’’ மகள் அத்தனை அழுத்தமாகவும் பெருந்தன்மையாகவும் அழைப்பு விடுத்தபின்பு ஜானகி மட்டும் என்ன செய்வாள்? ‘‘பயப்படாதீங்க அங்கிள்...’’ அந்த அறையின் விளக்கையும் ஃபேனையும் இயங்கவைத்து, ‘‘ரொம்ப மோசமாக இருக்காது. வந்து பாருங்க’’ என்றாள் அனிதா. அவன் இத்தனை நாள் தங்கியிருந்த அறையைவிட அது அழகாகவே இருந்தது. ரவி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார். ‘‘இது எனக்கு அரண்மனை’’ ஒரு வழியாக அனிதாவின் அன்புக்காகவும் பிடிவாதத்துக்காகவும்தான் அன்று ரவி அங்கே தங்குவதற்குச் சம்மதித்தார். டி.வி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ‘‘அம்மாவுக்கு முரசு சேனல், சன் லைஃப் இந்த மாதிரிதான் பார்க்கப் பிடிக்கும் அங்கிள். சிவகார்த்திகேயனை விஜய்சேதுபதிம்பாங்க. விக்ரம் பிரபுவை கார்த்திக் பையனாம்பாங்க...’’ ‘‘சிவகார்த்திகேயன்னா யாரு?’’ என்றார் ரவி. ‘‘அங்கிள் நிஜமாத்தான் சொல்றீங்களா?’’ ‘‘கிரிக்கெட் பிளேயரா?’’ ‘‘போதும் அங்கிள். நீங்க ரெண்டு பேரும் சன் லைஃப் பாருங்க’’ சேனலை மாற்றிவைத்துவிட்டு, அனிதா வாட்ஸ்அப்பில் எதையோ பார்க்க ஆரம்பித்தாள். அனிதாவுக்கு ரவியை முழுதுமாகப் புரிந்துபோயிருக்கும் என்பதே ஜானகிக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. சோபாவிலேயே சாய்ந்து உறங்க முயற்சி செய்த அனிதாவை, ‘‘உள்ளே போய் படு’’ என அதட்டினாள். ரவி வெகு நேரம் புரண்டு புரண்டு படுத்துக்கொண்டிருந்தார். புதிய இடம் தூக்கம் வரவில்லை. நினைவுகளின் துரத்தலும் ஒரு காரணம். ‘தற்செயல் என ஏதாவது உண்டா? செயல் மட்டும்தான் உண்டு. தானாக எதுவும் நடப்பதே இல்லை. ஜானகியின் மீது மோதியது தற்செயலா? இல்லை... நற்செயல்... ஹா... ஹா! சே! தற்செயல் இல்லை. எதிர்பாராதவிதமாக நிகழ்ந்ததா? எதிர்பாராமல் எதிர்பார்த்தது.’ ரவிக்கு இந்த இரவை எப்படியாவது முடித்துவிட்டுக் கிளம்ப வேண்டும்போல இருந்தது. அவர் கையில் எதுவும் இல்லைபோல தோன்றியது. ரவி அறையைவிட்டு வெளியே வந்தபோது, ஹாலில் ஊதா நிறத்தில் மெல்லொளி பாய்ச்சிய ஒரு விளக்குமட்டும் எரிந்துகொண்டிருந்தது. அதே நேரத்தில் ஜானகி அவள் இருந்த அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள். தற்செயல்தான்! உள்ளே மகள் இருக்கிற அவதானிப்பில் மெல்ல கதவைச் சாத்தி வெளிப்பக்கம் தாழ்ப்பாள் போட்டுவிட்டு, ‘‘என்ன ரவி?’’ என்றாள். ``தாகமா இருந்தது'' என்றார் ரவி. http://www.vikatan.com
  5. மதுவந்தி - சிறுகதை சிறுகதை: ஜி.ஆர்.சுரேந்தர்நாத், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் கடவுள் ஒரு நாள் எழுந்தார். அழகின் கோடி துளிகளை ஒரு கோப்பையில் ஏந்தினார். உலகிலுள்ள அனைவர் மீதும் அந்தத் துளிகளைத் தெளிப்பதற்காக விண்ணில் பறந்தார். கோப்பை கை தவறி கடவுளின் கையிலிருந்து நழுவி விழ…. அழகின் அத்தனைத் துளிகளும் ஷ்ரவந்தியின் கண்களில் விழுந்தது. இயக்குநர் ஜோவின் டைரியிலிருந்து... மாலையிலிருந்து ஆறாவது முறையாக, க்யூ நியூஸில் காண்பித்துக்கொண்டிருந்த எனது நேர்காணலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். டி.வி-யில் அந்த இளைஞன் என்னிடம், “டைரக்டர் ஜோவோட பொற்காலம் முடிஞ்சு போச்சுன்னு சொல்ற விமர்சனங்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீங்க?” என்று கேட்கிறான். சுள்ளென்று வந்த கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு, “எப்படி முடிஞ்சுபோச்சுன்னு சொல்றீங்க?” என்கிறேன் நான். “கடைசியா வந்த மூணு படமும் ஃபெயிலியர். கிரிட்டிகளாவும் சரியில்லன்னு சொல்றாங்க….” “நீங்க அடுத்த கேள்விக்குப் போங்க” என்ற எனது முகத்தில் இறுக்கம். “இதுக்கு பதில் சொல்லி முடிச்சவுடனே, அடுத்த கேள்விக்குப் போறேன் சார்.” அவ்வளவுதான். அதற்கு மேல் என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை. நான் ஆக்ரோஷத்துடன், “என்னோட பொற்காலம் முடிஞ்சுபோச்சுன்னு சொல்றதுக்கு நீ யாருடா? என்னோட ‘மதுவந்தி’ படம் பார்த்துருக்கியா நீ? இருபது வருஷத்துக்கு முன்னாடி, இந்தியாவையே தமிழ்நாட்டுப் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்க வெச்ச படம்டா அது.” “சார்… கேமரா ஓடுது. கொஞ்சம் நாகரிகமா பேசுங்க” என்கிறான் அவன். நான், “நீங்க டி.ஆர். பி-க்காக என்ன வேணும்னாலும் கேப்பீங்க. நான் எதுக்கு நாகரிகமா பேசணும்?” என்றபடி எழுந்து, சட்டைக்குள் செருகியிருந்த மைக்கை எடுத்து வீசியெறிந்துவிட்டு, வேகமாக வெளியேறுகிறேன். திடீரென்று டி.வி அணைய, நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். கையில் ரிமோட்டுடன் என் மனைவி கவிதா, “இதையே ஏன் திருப்பித் திருப்பி பார்த்துக்கிட்டிருக்கீங்க?” என்றாள். இன்னும் அந்த உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பிலிருந்து வெளிவராத நான், எதிரேயிருந்த ஸ்காட்ச் விஸ்கி பாட்டிலை வேகமாக எடுத்து, அப்படியே குடிக்கத் தொடங்கினேன். கவிதா பாட்டிலைப் பிடுங்கியபடி, “போதுங்க…இன்னைக்கி ரொம்ப குடிச்சிட்டீங்க…” என்றாள். நான் பாட்டிலை விடாமல், “விடு. இன்னைக்கி ராத்திரி ஃபுல்லா குடிச்சுக் குடிச்சு சாகப்போறேன்” என்றேன். “பைத்தியம் மாதிரி பண்ணாதீங்க. ஏதோ சின்னப்பையன். தெரியாம கேட்டுட்டான்” என்றவளை உற்றுப் பார்த்தேன். சட்டென்று அவள் தோளைப் பிடித்து, “கவி… நீ சொல்லு. என் பொற்காலம் முடிஞ்சிடுச்சா?” என்று கேட்டவுடன் அவள் கண்கள் தடுமாறின. “அது எப்படிங்க முடியும்?” என்றாள் கண்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு. “ஏய்... தலையக் குனியாத. என் கண்ணப் பார்த்துச் சொல்லு. எனக்கு நெருங்கியவங்க யாராச்சும், உண்மைய மறைக்காம சொன்னாதான், நான் என்ன நிலைமைல இருக்கேன்னு தெரியும். சொல்லு… இனிமே நான் அவ்ளோதானா? என்கிட்ட சரக்கு தீந்துடுச்சா?” கவிதா பதில் சொல்லாமல் தலையைக் குனிந்துகொண்டாள். அவள் முகத்தைப் பிடித்து நிமிர்த்திய நான், “சொல்லு…” என்றேன் உறுதியான குரலில். என் முகத்தை சில வினாடிகள் பார்த்த கவிதா, “உங்க கடைசி மூணு படமும் அவ்ளோவா நல்லால்லங்க. பழைய டச் போயிடுச்சு” என்று கூறி முடிப்பதற்குள் நான் அவள் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்திருந்தேன். ஒரு கலைஞனிடம், “நீ படைப்புத்திறனை இழந்துவிட்டாய்” என்று கூறுவது, ஓர் ஆணிடம், ‘நீ ஆண்மையை இழந்துவிட்டாய்' என்று கூறுவதற்கு இணையான துயரம். கவிதா என்னை அதிர்ச்சியுடன் பார்க்க… நான், ``அவ்ளோ சினிமா தெரிஞ்சிடுச்சா உனக்கு? 29 வயசுலேயே ‘மதுவந்தி’ படத்துக்காக பெஸ்ட் டைரக்டர் நேஷனல் அவார்டு வாங்கினவன்டி நான்” என்றேன். கன்னத்தைப் பிடித்தபடி சில வினாடிகள் என்னைப் பார்த்த கவிதா, கண்ணோரம் நீர் வழிய அறையிலிருந்து வெளியேறினாள். வேகமாக விஸ்கி பாட்டிலை எடுத்து மடமடவென்று குடித்தபோது, என் மொபைல் அடித்தது. அதில் ‘ஜெகன்’ என்று ஒளிர்ந்த பெயரைப் பார்த்தவுடன், உள்ளுக்குள் சந்தோஷம். ஜெகன்தான் என் ‘மதுவந்தி’ படத்தின் கதாநாயகன். மொபைலை எடுத்து, “ஹலோ…” என்றேன். “ஜோ... எப்படியிருக்கீங்க? இப்பதான் நியூஸ்ல பாத்தோம். என்னாச்சு ஜோ?” “ஜெகன்… இங்க நான் கொஞ்சம், கொஞ்சமா செத்துக்கிட்டிருக்கேன். இப்ப உன்னால உடனே என் வீட்டுக்கு வர முடியுமா?” “ஜோ… இப்போ நான் சென்னையில இல்லை. நானும், ஷ்ரவந்தியும் ஒரு மலையாளப் பட ஷீட்டிங்குக்காக கொச்சின் வந்துருக்கோம்” என்றவுடன், என் மனதில் வேகமாக ஒரு அலையடித்து ஓய்ந்தது. ஷ்ரவந்தி, என் ‘மதுவந்தி’ படத்தின் கதாநாயகி. மதுவந்தியில்தான் அவள் அறிமுகம். அறிமுகமான முதல் படத்திலேயே சிறந்த நடிகைக்கான தேசிய விருது பெற்றாள். “ஜோ… ஒரு கலைஞனுக்கு ஏற்றமும், சரிவும் சகஜம். டி.வி-ல ஏன் அவ்ளோ கோபமா பேசுனீங்க?” “அந்தப் பையன் அப்பட்டமா உண்மையை உரிச்சுக் காட்டினப்போ, என்னால தாங்கிக்க முடியலை ஜெகன். நான் நாலு வருஷமா, மூணு படமா சரிஞ்சுக்கிட்டேயிருக்கேன் ஜெகன்.” “ஜோ… ரொம்ப டிப்ரஷ்டா இருக்கீங்க. பேசாம கொச்சின் புறப்பட்டு வாங்க. உங்களுக்கு சேஞ்சா இருக்கும். ஒரு நிமிஷம்…. ஷ்ரவந்தி பேசணும்ங்கிறாங்க” என்றவுடன் மீண்டும் உள்ளுக்குள் அலைகள் ஆக்ரோஷமாக அடித்தன. “ஜோ சார்…” என்ற ஷ்ரவந்தியின் குரலைக் கேட்டவுடன், மனசுக்குள் அப்படியே நொறுங்கிப்போய், “ஷ்ரவந்தி…” என்ற எனக்கு தொண்டை அடைத்து, அழ ஆரம்பித்துவிட்டேன். “ஜோ சார்… என்ன இது? சின்னப்பையன் மாதிரி…” “முடியல ஷ்ரவந்தி. ஒரு கலைஞனோட இறுதிக் காலங்கள் ரொம்பத் துயரமானதுன்னு எனக்குத் தெரியும். போன வாரம் என் படம் ரிலீஸானப்போ தியேட்டருக்குப் போயிருந்தேன். படம் முடிஞ்சு, ‘எ ஃபிலிம் பை ஜோ’ன்னு பேர் போட்டப்போ, ஒருத்தன் செருப்பை ஸ்கீரினைப் பார்த்து விட்டெறிஞ்சான். நான் அன்னைக்கே செத்துருக்கணும் ஷ்ரவந்தி. எனக்கு நாப்பத்தெட்டு வயசுதான் ஆகுது. அதுக்குள்ள ஃபீல்ட் அவுட்னா?” “உங்களை யாரு ஃபீல்ட் அவுட்டுன்னு சொன்னா? சினிமாவுல தோக்குறதும், ஜெயிக்கிறதும் சகஜம். நீங்க அதையே நினைச்சுட்டுருக்காதீங்க. முதல்ல அதுலேர்ந்து வெளிய வாங்க. நீங்க கொச்சின் வாங்க. நீங்களும், ஜெகனும், நானும் போகலாம்.” “எங்க?” “நம்ம ‘மதுவந்தி’ ஷீட்டிங் எடுத்த ஆலப்புழைக்குப் போவோம். இருபது வருஷத்துக்கு முந்தைய அந்த `மதுவந்தி’ நாட்களுக்குப் போவோம் சார். க்ளைமாக்ஸ்ல, மதுவந்தி கதறிக் கதறி அழுதுட்டிருந்த அந்த காயல்கரை தென்னை மரத்தடிக்குப் போலாம் சார். க்ளைமாக்ஸ் ஷாட் ஓகே ஆனவுடனே, என்னைக் கட்டிப்பிடிச்சு கண்ணு கலங்க பாராட்டினீங்களே ஜோ சார். அந்த காயல் கரைக்குப் போகலாம். அங்கே நான் சாப்பிட்டுட்டு துப்பின நாவல்பழக் கொட்டைங்க, எங்கயாச்சும் மரமாகியிருக்கான்னு பார்க்கலாம் ஜோ சார்” என்று கவிதைபோல் ஷ்ரவந்தி பேசப்பேச… மனசெல்லாம் லேசானது. “உங்களுக்கு ஷீட்டிங்…” என்று இழுத்தேன். “நாங்க என்ன ஹீரோ, ஹீரோயினாவா நடிக்கிறோம்? அண்ணன், அண்ணி. முக்கால்வாசி நேரம் செட் ப்ராப்பர்ட்டி மாதிரி நின்னுட்டிருக்கோம். அதெல்லாம் பிரேக் எடுத்துக்கலாம். நாளைக்கு காலையில ஆறேகாலுக்கு ஒரு இண்டிகோ ஃப்ளைட் இருக்கு. அதுல கிளம்பினா ஒண்ணேகால் மணி நேரத்துல கொச்சின் வந்துடலாம். வந்து உங்க மதுவந்தியோட உலகத்துக்குப் போவோம். ஃப்ளைட் டிக்கெட் இருக்கான்னு செக் பண்ணிட்டு நான் போன் பண்றேன்” என்று ஷ்ரவந்தி போனை வைத்தாள். இதயம் முழுவதும் நிரம்பி வழிந்த பரவசத்துடன் போனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். சரியாக 22 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நான் இரண்டு படங்கள் எடுத்து, ஒன்று ஃப்ளாப்பாகி, ஒன்று சுமாராகப் போய், இதற்கிடையே என் மாமா பெண்ணுடன் திருமணம் நிச்சயமாகி, தடுமாறிக்கொண்டிருந்த காலகட்டம். அப்போது வி.ஜி.பி-யில் எனது அடுத்த படத்துக்கான ஸ்டோரி டிஸ்கஷனில் இருந்தோம். வேகமாக அறைக்கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்த சர்மா, “சார்…. புதுசா றெக்க முளைச்ச பச்சைக்கிளி மாதிரி ஒரு பொண்ணு. சினிமாவுக்கு சான்ஸ் கேட்டு வந்துருக்கு” என்றார். “யோவ்… இங்க ஏன்யா அழைச்சுட்டு வந்த? இன்னும் கதை ஒன்லைன்கூடப் பிடிக்கலை.” “நீங்க முதல்ல வந்து பாருங்க சார்… இவ்ளோ லேட்டா ஏன்யா அழைச்சுட்டு வந்தேன்னு கேட்ப்ீங்க…” என்றவுடன் எழுந்து வெளியே ஹாலுக்கு வந்தேன். சோபாவில் ஏதோ ஆங்கிலப் புத்தகம் படித்தபடி அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண் நிமிர… எனக்குள் ஏதோ நிகழ்வதை என்னால் துல்லியமாக உணரமுடிந்தது. அழகிய மாநிற முகம். முகத்தின் ஒவ்வொரு செல்லும், `நான் ஓர் அழகியின் முகத்தில் இருக்கிறேன்’ என்று சத்தமாகச் சொன்னது. சின்ன அளவான உதடுகள். இதையெல்லாம் விட, அந்தக் கண்கள்தான் என்னை அசரடித்தன. உலகின் அனைத்து ரகசியங்களையும் ஒளித்து வைத்திருப்பது போன்ற, அப்படி ஓர் உணர்ச்சிபூர்வமான, மகா ஒளிப் பொருந்திய அகன்ற கண்கள். அந்தக் கண்களால் பார்க்கப்படுவர்களின் பாவங்கள் உடனடியாகக் கழுவப்பட்டால், நான் ஆச்சர்யப்பட மாட்டேன். எழுந்து வணக்கம் சொன்ன ஷ்ரவந்தியைப் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தேன். சர்மா, “இன்னைக்கே ஒரு ஸ்க்ரீன் டெஸ்ட் எடுத்துடுவோமா சார்?” என்றார். “தேவையே இல்லை” என்ற நான் ஷ்ரவந்தியின் கண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். உண்மையில் மதுவந்தியின் கதை, அந்த வினாடியில் அவள் கண்களி லிருந்துதான் பிறந்தது. எப்போதும் பரவசத்துடன் ஒளிர்ந்துகொண்டிருக்கும் அழகிய கண்களுடைய ஒரு பெண். க்ளைமாக்ஸில் அவளுடைய கண்களில் ஒரு காவியத் துயரத்தை உருவாக்க வேண்டும். அந்தத் துயரத்தை எப்படி உருவாக்குவது? இரண்டு மாதத்தில் நான் மட்டுமே தனியாக அந்தக் கதையை உருவாக்கினேன். தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு கொலைக்குற்றவாளி, கேரளாவுக்குத் தப்பிச்சென்று தலைமறைவாக தங்கியிருக்கு ம்போது, அங்கு சந்திக்கும் தமிழ் பேசத் தெரிந்த ஒரு மலையாளப் பெண்ணுடன் ஏற்படும் காதலைப் பற்றிய கதை. இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, என் திருமணம் முடிந்து, படப்பிடிப்புக்குச் சென்றோம். படம் முழுவதும் கேரளாவின் ஆலப்புழை மாவட்டத்தின் காயல்கரை கிராமங்களில் படமாக்கப்பட்டது. படப்பிடிப்பின் முதல் நாள் காயல் கரையோரம், மலையாளப் பெண்கள் அணிந்திருப்பது போன்ற கறுப்பு நிறச் சட்டை, வெள்ளைப் பாவாடை, நெற்றியில் சந்தனத்துடன் ஷ்ரவந்தி வந்து நின்ற முதல் நொடியிலிருந்து நான் அவளைக் காதலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். இனிமேல் திருமணம்தான் செய்துகொள்ள முடியாது. ஆனால் காதலிக்கலாம் அல்லவா? அந்தப் படம் எடுத்த ஒவ்வொரு விநாடியும், ஒரு புனிதமான பரிசுத்தத்துடன் நான் ஷ்ரவந்தியைக் காதலித்தேன். அவளை ஒருமுறைகூட காமக்கண்ணோட்டத்துடன் எண்ணவோ, அணுகவோ தோன்றவேயில்லை. அவள் என்னைப் பார்த்த, சிரித்த, பேசிய ஒவ்வொரு முறையும் நான் புதிதாகப் பிறந்தேன். அவள் மீது எனக்கிருக்கும் காதலை ஒரு துளிகூட அவளிடம் காண்பித்துக்கொள்ளவே இல்லை. ஆனால் அந்தக் காதலின் மகத்தான ஆற்றலில்தான், அந்தப் படம் அவ்வளவு கவித்துவமாக வந்தது. பின்னர், ‘மதுவந்தி’ திரைப்படம் வெளிவந்து, தமிழ்நாடே மதுவந்தியைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு கொண்டாடியது. இரண்டு தீபாவளிகள் 17 தியேட்டர்களில் ஓடிய படம். இன்று வரையிலும் அந்தச் சாதனை முறியடிக்கப்படவேயில்லை. தமிழ்நாட்டில் நான் சென்ற இடமெல்லாம், என்னை ஒரு நடிகன் போல் சூழ்ந்துகொண்டார்கள். அதன் பிறகு, நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரையிலும், நான் திரும்பிப் பார்க்கவேயில்லை. இதுவரையிலும் மொத்தம் 36 படங்கள். அதில் 80 சதவிகிதம் ஹிட். ஷ்ரவந்தி தமிழ், மலையாளம், தெலுங்கு என்று பத்து வருடங்களில் 120 படங்கள் நடித்தாள். பின்னர் மெல்ல ஓய்ந்து இப்போதும் அக்கா, அண்ணி வேடங்கள் என்று பிஸியாக இருக்கிறாள். கொச்சின் ஏர்போர்ட்டில் இறங்கியதிலிருந்து, எப்போது ஷ்ரவந்தியைப் பார்ப்போம் என்று பரபரப்பாக இருந்தது. விசிட்டர் பகுதியில் முதலில் ஜெகனைத்தான் பார்த்தேன். கையை உயர்த்தி ஆட்டிய ஜெகனுக்குப் பின்னாலிருந்த ஷ்ரவந்தியைப் பார்த்தவுடன் மனம் பொங்கி வழிந்தது. ‘மதுவந்தி’ படத்தில் ஷ்ரவந்தி வரும்போதெல்லாம் ஒலிக்கும் புல்லாங்குழல் இசை மனதிற்குள் ஒலித்தது. நான் ஜெகனை அணைத்துவிட்டு, ஷ்ரவந்தியின் கையைப் பிடித்துக் குலுக்கியபோது, எப்போதும் அவளிடமிருந்து அடிக்கும் கால்வின் க்ளெய்ன் பர்ஃப்யூமின் மணம். “இன்னும் பர்ஃப்யூமை மாத்தலை” என்றேன். “தி ஸேம் கால்வின் க்ளெய்ன் அண்ட் தி ஸேம் ஷ்ரவந்தி” என்ற ஷ்ரவந்தியின் முகத்தைப் பார்த்தேன். அவளுக்கு இப்போது வயது நாற்பதைத் தாண்டியிருக்கும். இருப்பினும் முதல் பார்வையில் ஒருவன் கண்ணுக்குள் தேவதையாக விழுந்தவர்கள், எத்தனை வயதானாலும் தேவதையாகவே இருக்கிறார்கள். மஞ்சள் நிறத்தில் சல்வார் அணிந்திருந்தாள். நான் வழிபடும் அந்தக் கண்கள் எந்தச் சேதாரமும் இன்றி, உலகின் மொத்த இருட்டையும் விரட்டும் அளவுக்கு அதே தீட்சண்யத்துடன் ஒளிர்ந்தன. காரின் பின்சீட்டில் அமர்ந்துகொண்ட நான், முன்னால் அமர்ந்திருந்த ஜெகனிடம், “இங்கேர்ந்து ஆலப்புழா போக எவ்வளவு நேரமாகும்?” என்றேன். “ரெண்டு மணி நேரமாகும்” என்றான் ஜெகன். என்னருகில் உட்கார்ந்திருந்த ஷ்ரவந்தியைப் பார்த்து, “நாம ரெண்டு பேரும் எப்போ கடைசியா பார்த்தோம்னு ஞாபகமிருக்கா?” என்றேன். “அஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி, மியூசிக் டைரக்டர் ஹேமந்த்குமார் மேரேஜ்ல பாத்தோம். ஆம் ஐ ரைட்?” “ரைட்… ஹஸ்பெண்ட் எப்படி இருக்காரு?” “ஆஸ் யூஸ்வல் பிசினஸ். நாடு நாடா பறந்து பணம் எண்ணிக்கிட்டிருக்காரு. அவர் வீட்டுக்கு வர்றப்போ, அவர் லேப்டாப்ல சார்ஜ் இல்லாம இருந்தா, லைட்டா குடும்பம் நடத்துவோம்” என்றாள் சிரித்தபடி. நான் சத்தமாக சிரித்தேன். அப்போது என் மொபைலில் மெசேஜ் சத்தம் கேட்டது. நான் சட்டை பாக்கெட்டிலிருந்த கண்ணாடியை எடுத்து அணிய ஷ்ரவந்தி, “ஜோ சார்…கண்ணாடில்லாம் போட ஆரம்பிச் சிட்டீங்க?” என்றாள். “ம்… கெட்டிங் ஓல்டர்.” “மீசைல்லாம்கூட நரைக்க ஆரம்பிச்சிடுச்சு.” “ஏய்…. சத்தமா சொல்லாத” என்றேன். உடனே ஷ்ரவந்தி என் அருகில் நெருங்கி, அவளுக்கே உரிய குறும்புணர்வுடன் கிசுகிசுப்பாக, “மீசைல்லாம்கூட நரைக்க ஆரம்பிச்சிடுச்சு” என்றாள். தொடர்ந்து அவள் கிசுகிசுப்பாக, “எனக்கும் காதோரம் லேசா நரைக்க ஆரம்பிச் சிடுச்சு. டை அடிச்சிருக்கேன்” என்று என் காதருகில் சாக்லேட் வாசனையுடன் சொன்ன போது சில வினாடிகள் பறந்து, மிதந்து, அடங்கினேன். ஆலப்புழையிலிருந்து ஏழு கிலோமீட்டர் தள்ளியிருந்த கெஸ்ட் ஹவுஸை நோக்கிப் படகில் சென்றுகொண்டிருந்தோம். மேலே கூரை யெல்லாம் இல்லாத, சிறிய சாதாரண நேரோ கேனால் படகு. ஷ்ரவந்திதான் அடம் பிடித்து, அந்தப் படகில்தான் போகவேண்டும் என்றாள். படகு நகர ஆரம்பித்ததும், சுற்றிலும் பார்த்தேன். காயல்கரையோரத் தென்னை மரங்கள், காற்றில் லேசாக ஆடிக்கொண்டிருந்தன. நீரலைகள் கட்டுச்சுவரில் மோதித் ததும்புவதைக் காண அழகாக இருந்தது. யாரோ ஒருவர் தென்னை மரத்திலிருந்து தேங்காயைப் பறித்து நீரில் போட, ஒரு சிறுவன் நீந்தி நீந்தி அவற்றை எடுத்து, அருகிலிருந்த படகில் போட்டுக் கொண்டிருந்தான். எங்களைக் கடந்து சென்ற போட் ஹவுஸில் இருந்த வெள்ளைக்காரர்கள் ஒயின் க்ளாஸுடன் எங்களைப் பார்த்து ‘ச்சியர்ஸ்’ சொன்னார்கள். ஷ்ரவந்தி, “இங்க வந்தவுடனே, நான் மதுவந்தி நடிச்சப்போ இருந்த சின்ன வயசுக்குப் போய்ட்ட மாதிரி இருக்கு. நான் ஏன் இந்த சாதாரண போட் வேணும்னு சொன்னேன் தெரியுமா? மதுவந்தியோட முதல் சீன் இந்த மாதிரி சாதாரண போட்லதான் ஆரம்பிக்கும்” என்றவுடன், என்னைப் போலவே என் மதுவந்தியை நேசிக்கும் ஷ்ரவந்தியைப் பிரியத்துடன் நோக்கினேன். ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்றவைத்தபடி, “மதுவந்தியோட முதல் சீன் என்னன்னு ஞாபகமிருக்கா ஜெகன்?” என்றேன். ஜெகன் தலைக்கு மேல் கும்பிடு போட்டான். நான் திரும்பி ஷ்ரவந்தியைப் பார்த்தேன். “மறக்க முடியுமா சார்? இதே மாதிரி போட்ல, மதுவந்தி மஞ்சகலர் சட்டையும், வெள்ளைகலர் பாவாடையும் போட்டுக்கிட்டு, படகுக் கட்டையில குப்புறப்படுத்துக்கிட்டு, தலையைப் படகுக்கு வெளியே நீட்டி, காயல் தண்ணியை அள்ளி அள்ளி முகத்துல தெளிச்சுப்பா” என்ற ஷ்ரவந்தி, “மைகாட்… நானும் இப்ப மஞ்சகலர் ட்ரெஸ்தான் போட்ருக்கேன்” என்றவுடன் எனக்கு உற்சாகமாகிவிட்டது. ஷ்ரவந்தி, `` இப்போ அந்த ஃபர்ஸ்ட் சீனை ப்ளே பண்ணப் போறேன்'' என்று சட்டென்று அந்தப் படகின் பலகையில் குப்புறப் படுத்தாள். நான், “ஏய்… ட்ரெஸ் அழுக்காயிடும். வேண்டாம்” என்றேன். “வேணும்.… நான் மறுபடியும் மதுவந்தியா வாழ்றதுக்காகத்தான் இங்க வந்துருக்கேன்” என்றவள் சட்டென்று தலையைப் படகுக்கு வெளியே நீட்டி, இரண்டு கைகளாலும் காயல் நீரை அள்ளி முகத்தில் மீண்டும் மீண்டும் தெளித்துக்கொண்டாள். பின்னர் தலையை நிமிர்த்தி வானத்தைப் பார்த்து, “மழையே… நீ எங்கருக்க? சீக்கிரம் வந்து, என் மேல மட்டுமாச்சும் கொஞ்சோண்டு பெஞ்சுட்டுப் போ…” என்று கத்த, எனக்கு சிலிர்த்துப்போனது. படத்தின் முதல் வசனம் அது. இந்த வசனம் முடிந்தவுடன், படத்தில் அவள்மீது மட்டும் மழை பெய்ய ஆரம்பித்து பிறகு, காயல் முழுவதும் பெய்யும். எழுந்து என்னருகில் அமர்ந்த ஷ்ரவந்தியை உற்றுப் பார்த்தேன். முகத்தில் ஊற்றிக்கொண்ட தண்ணீரை அவள் துடைக்கவே இல்லை. காதோர முடியிலிருந்து நீர் வழிந்து, கன்னத்தைக் கடந்து, தாடையிலிருந்து மெதுவாகச் சொட்டியது. “நான் இப்ப கொஞ்சம் கொஞ்சமா மதுவந்தியா மாறிக்கிட்டிருக்கேன் ஜோ சார்…” “அப்ப நான் மதுவந்தி ஹீரோ மனோஜா மாறணுமா?” என்றான் ஜெகன். “ஆமாம். மாறி என்னைப் பிடிச்சு தலைக்கு மேல தூக்கணும்.” “நான் செத்தேன்.” அந்த கெஸ்ட் ஹவுஸ், ஒரு குறுகிய வாய்க்காலின் கரையிலிருந்து பத்தடி தொலைவிற்குள் இருந்தது. அனைத்தும் கேரள பாணி ஓட்டு வீடுபோல் கட்டப்பட்டிருந்த சூட்கள். எங்களுக்கும், ஷ்ரவந்திக்கும் தனித்தனியாக சூட் புக் செய்திருந்தோம். நாங்கள் குளித்து, உடை மாற்றி உடனே வெளியே கிளம்பிவிட்டோம். ஷ்ரவந்தி இளம் நீல நிற காட்டன் புடைவைக் கட்டிக்கொண்டு, தலை முடியைப் பின்னாமல், காதோர முடிகளை இழுத்து முடிந்துவிட்டிருந்தாள். நான், “பக்கத்துலதான் அந்த ‘இஷ்டம்’ டயலாக் சீன் எடுத்த ஸ்பாட் இருக்கு. அங்க போவோம்” என்றேன். ‘மௌனராகம்’ படத்தின் “சந்திரமௌலி’ டயலாக் சீன்போல, ‘மதுவந்தி’ படத்தின் ‘இஷ்டம்’ டயலாக் சீனும் தமிழ்நாட்டில் மிகவும் பிரபலம். படகு மெல்ல நகர கரையை ஒட்டியபடி, சிறிய அழகழகான வீடுகள். படகில் வந்த காய்கறி வியாபாரி, ஒரு வீட்டின் வாசலில் நிறுத்தி, `பாம்… பாம்…' என்று ஹாரன் அடிக்க, நைட்டியுடன் வெளியே வந்த பெண் படகில் இருந்த காய்கறிகளைப் பொறுக்க ஆரம்பித்தாள். படகு ஒரு குறுகலான வாய்க்காலில் திரும்ப, ஒரு திருமண ஜோடி எதிர் படகில் ஊர்வலமாகச் சென்றனர். சற்று தூரத்தில் தெரிந்த அந்தச் சிறு கோயிலைப் பார்த்தவுடன், “ஸ்டாப்… ஸ்டாப்… இங்கதான்” என்று கத்தினேன். கரையில் இறங்கி நடந்தபோது, எனக்குள் என்னன்னவோ செய்தது. அந்த என்னன்னவோவைக் கலைக்க விரும்பாமல் அமைதியாக நடந்து சென்றோம். “காயல்ல இருந்து கோயிலுக்குப் போற ஒற்றையடிப் பாதை இருக்கும். அங்கதான் அந்த சீனை எடுத்தோம்” என்ற நான் அந்த ஒற்றையடிப் பாதையைத் தேடினேன். கோயிலுக்கு நேரே இருந்த அந்த ஒற்றையபடிப் பாதையைப் பார்த்தவுடன் எனக்குள் சந்தோஷம். அதை விட ஆச்சர்யம், கரையை நோக்கி நன்கு வளைந்திருக்கும் அந்தத் தென்னை மரமும் இன்னும் இருந்தது. பழைய நினைவுகளின் பாரத்தைத் தாங்கமுடியாமல், பேன்ட் பாக்கெட்டில் இருந்த வோட்கா பாட்டிலை எடுத்து குடிக்க ஆரம்பித்தேன். முழு பாட்டிலையும் குடித்து முடித்துவிட்டு பாட்டிலை நீரில் வீசியெறிய, அது ‘க்ளக்’ என்று மூழ்கியது. “நீங்க ரொம்பவும் குடிக்கிறீங்க ஜோ சார். போட்ல வர்றப்போவும் குடிச்சுக்கிட்டே வந்தீங்க” என்று ஷ்ரவந்தி கூற, நான் பதில் சொல்லவில்லை. இப்போது போதை நல்ல உச்சத்தில் இருக்க… நான், “ஷ்ரவந்தி… இப்ப நாம அந்த ‘இஷ்டம்’ சீனை ஷீட் பண்ணுவோமா?” என்றேன். “ஜோ…” என்று சிரித்த ஜெகன், “யாராச்சும் பார்த்தா பைத்தியக்காரங்கன்னு நினைப்பாங்க” என்றான். “யாருமில்லை. நான் கவனிச்சுட்டேன்” என்று சுற்றிலும் பார்த்தபடி, “உனக்கு டயலாக்லாம் ஞாபகமிருக்கா?” என்றேன். “தமிழ்நாட்டுல முப்பது வயசுக்கு மேல இருக்கிற எல்லா ஆளுங்களுக்கும் அந்த டயலாக் தெரியும். எனக்குத் தெரியாதா?” என்றான் ஜெகன். “ஓகே… லெட்ஸ் ஸ்டார்ட்” என்ற நான் கைவிரல்களை காமிரா போல் விரித்து கோணம் பார்த்தேன். “ஜெகன்… நீ அந்தத் தென்னைமர வளைவில் உட்கார்ந்துக்கணும். ஷ்ரவந்தி நீ புல்லுல உட்கார்ந்து, ஜெகன் மடில உன் தாடையை வெச்சுக்கிட்டுப் பேசணும்” என்றவுடன் அவர்கள் அவ்வாறே அமர்ந்தனர். நான், “ஆக்‌ஷன்…” என்றவுடன், ஷ்ரவந்தியின் முகத்தைப் பார்த்த ஜெகன் வெடித்துச் சிரித்து, “ஜோ… இந்த நாப்பது வயசு முகத்தைப் பார்க்குறப்ப எனக்கு ரொமான்ஸே வரலை” என்றான். “எனக்கு மட்டும் உங்க 50 வயசு முகத்தைப் பாத்து ரொமான்ஸ் வருமா?” என்றாள் ஷ்ரவந்தி சிணுங்கலுடன். “ப்ளீஸ்… பீ சீரியஸ்” என்று நான் கோபத்துடன் கத்தினேன். அவர்கள் ஒரு வினாடி என்னை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்துவிட்டு, வசனத்தைப் பேச ஆரம்பித்தனர். ஜெகன், “மதுவந்தி… காலைல ஆறு மணிக்கு எழுந்திரிச்சவுடனே என்ன நினைப்ப?” என்றான். “உன்னை நினைச்சுட்டிருப்பேன்” என்றாள் ஷ்ரவந்தி ஜெகனின் கண்களைப் பார்த்தபடி. “ஆறு பத்துக்கு.” “உன்னை நினைச்சுட்டிருப்பேன். ஆறரை, ஏழரை, பத்தரை, ரெண்டு, எட்டு, ராத்திரி பத்து மணின்னு 24 மணி நேரமும் ஒரு செகண்ட்கூட விடாம உன்னைத்தான் நினைச்சுட்டிருப்பேன்” ஷ்ரவந்தியை நெகிழ்ச்சியுடன் பார்த்த ஜெகன், “நான்னா அவ்வளவு இஷ்டமா?” என்றான். “வெறும் இஷ்டம் இல்லை. இஷ்டம்2. உனக்கு?” “இஷ்டம்3.'' “கட் இட். டேக் ஓகே” என்றேன். மதுவந்தி படம் வெளிவந்த சமயத்தில், தமிழ்நாட்டில் காதல் கடிதம் எழுதுபவர்கள் எல்லாம், தங்கள் காதலைக் காதல்2, லவ்3, இஷ்டம்4 என்றுதான் தெரிவித்தார்கள். “ `மதுவந்தி' படத்துல மட்டும், டயலாக்லாம் எப்படி சார் அவ்ளோ ரொமான்ஸா இருந்துச்சு?” என்ற ஷ்ரவந்தியைப் பார்த்து மனதிற்குள், “ஒரு கலைஞன் காதலில் இருக்கும்போது, அவன் தனது படைப்பாற்றலின் உச்சத்தில் இருப்பான் ஷ்ரவந்தி” என்றேன். அடுத்து வந்த இரண்டு நாள்களும், மதுவந்தி படப்பிடிப்பு நடந்த பல்வேறு இடங்களுக்குச் சென்று, அந்தத் திரைப்படத்தைப்பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தோம். இன்று நாங்கள் கிளம்பவேண்டிய நாள். இரவு நான் கொச்சினில் விமானம் ஏறவேண்டும். மதியம் நானும், ஜெகனும் தண்ணியடித்துவிட்டுத் தூங்கிவிட்டோம். நான் எழுந்தபோது மாலை மணி நான்கு. ஜெகன் அசந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். தலை கடுமையாக வலித்தது. எழுந்து ஒரு சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தேன். வெளியே, வரவேற்பறை சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ஷ்ரவந்தியைப் பார்த்தவுடன் அசந்துபோனேன். ஷ்ரவந்தி குளித்துவிட்டு, கேரளத்துப் பெண்கள்போல் சந்தன நிறச் சேலை உடுத்திக்கொண்டு, தலையில் முல்லைப்பூவுடன், நூறு தேவதைகள் ஒரே உடலில் குடியேறியது போல் அவ்வளவு அழகாக அமர்ந்திருந்தாள். என்னைப் பார்த்தவுடன், “பக்கத்துல இருக்கிற பகவதி கோயிலுக்குப் போறேன். நீங்களும் வர்றீங்களா?” என்றவுடன் மனம் பரபரத்தது. வந்து இரண்டு நாள்களில் இப்போதுதான் தனியாகச் செல்லப்போகிறோம். “இதோ…. பத்து நிமிஷத்துல வந்துடுறேன்” என்ற நான் குளித்து முடித்துவிட்டு, வேட்டி சட்டை அணிந்துகொண்டு வெளியே வந்தேன். காயல் கரையின் ஒற்றையடிப் பாதையில் மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்தோம். மழை பெய்யப்போவதுபோல் வானம் நன்கு இருட்டியிருந்தது. தென்னைமரங்கள் காற்றில் லேசாக சலசலத்துக்கொண்டிருந்தன. ஒரு வீட்டு வாசலில், காயல் நீரில் ஒரு பெண் துணி துவைத்துக்கொண்டிருக்க…. அருகில் நான்கைந்து சிறுவர்கள் உற்சாகத்துடன் சத்தமிட்டுக் குளித்துக்கொண்டிருந்தனர். நான், “கடைசி வரைக்கும் சின்னப்பசங்களாவே இருந்துட்டா பிரச்னையில்லல்ல? அதுவும் சினிமாக்காரனா ஆகியிருக்கவே கூடாது ஷ்ரவந்தி. சினிமாவில் ஜெயிக்கிறது, இமயமலையில ஏறுற மாதிரி. எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு உச்சியில ஏறிடுறோம். ஆனா ஏறின பிறகு அங்கேர்ந்து இறங்கவே கூடாது. கடைசி வரைக்கும் ஜெயிச்சுக்கிட்டு அங்கயே இருக்கணும். இல்லைனா உச்சியில இருக்கிறப்பவே செத்துப்போயிடணும். இப்ப நான் மலை உச்சியிலேர்ந்து இறங்கிட்டிருக்கேன். Its painful” என்றேன். “ஜோ சார். நீங்க மலையிலேர்ந்து இறங்கிட்டு தான் இருக்கீங்க. இன்னும் அடிவாரத்துக்கு வந்துடல. இப்போகூட நீங்க நினைச்சா மறுபடியும் திரும்பி மலை ஏற முடியும்.” “எனக்கு நம்பிக்கை போயிடுச்சு. ஹார்வீங்கிறவரு ‘ஏஜ் அண்ட் அச்சீவ்மென்ட்’னு ஒரு புக் எழுதியிருக்கார். அதுல கவிஞர்கள் 26-31 வயசுலயும், நாவலாசிரியர்கள் 40-44 வயசுலயும், ஃபிலிம் டைரக்டர்ஸ் 35-39 வயசுலயும் ரொம்ப க்ரியேட்டிவிட்டியோட இருக்கிறதா சொல்றார்.” “அது தப்பு. எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்ச ‘சாகர சங்கமம்’ படம் எடுத்தப்போ, கே.விஸ்வநாத்தோட வயசு 53. பாலச்சந்தரோட பெஸ்ட் ஃப்லிம்ஸ்ல ஒண்ணான ‘சிந்துபைரவி’ எடுத்தப்போ பாலச்சந்தரோட வயசு 56. கல்கி அவரோட மாஸ்டர்பீஸான ‘பொன்னியின் செல்வன்’ எழுதினப்போ அவருக்கு வயசு 50-க்கு மேல.” “அப்புறம் ஏன் மறுபடியும் மறுபடியும் தோக்குறேன்?” என்றவுடன் என்னை உற்றுப் பார்த்த ஷ்ரவந்தி, “தமிழ்நாட்டுல இன்னைக்கி ரோட்சைட் டீக்கடையில, ஒரு டீ எவ்ளோன்னு தெரியுமா?” என்றாள். “தெரியலை. என்ன… அஞ்சு ரூபா இருக்குமா?” “இல்லை. எட்டு ரூபாய். அதுதான் நம்ப சினிமாக்காரங்க பண்ற தப்பு, கொஞ்சம் வளர்ந்தவுடனே, ஒளிவட்டம் வந்துடுது, யாரும் அணுகமுடியாத ஒரு உச்சியில போய் உட்கார்ந்துக்கிறோம். சமகாலத்துல என்ன நடந்துட்டிருக்குன்னு தெரியறதே இல்லை. நாம எது செஞ்சாலும்,“அண்ணன்… சூப்பர்’ங்கிற வனைத்தான் கூட வெச்சிருக்கோம்.” “சரி… நான் இப்ப என்ன பண்றது?” “இந்த மாதிரி நிறைய பயணம் போங்க. நிறைய புது மனிதர்களோட பழகுங்க” என்றபோது கோயில் வந்திருந்தது. கோயிலிலிருந்து சந்தனத்தை நெற்றியில் வைத்தபடி வெளியே வந்தோம். “சந்தனத்தை எப்படி வெச்சுருக்கீங்க?” என்ற ஷ்ரவந்தி, இயல்பாக என் நெற்றி சந்தனத்தை சரி செய்தபோது, எனக்குக் காற்றில் பறப்பதுபோல் இருந்தது. “ஷ்ரவந்தி… இப்படியே கொஞ்சம் தூரம் நடந்துபோனா, மதுவந்தியோட க்ளைமாக்ஸ் சூட் பண்ண மூங்கில்பாலக்கரை வந்துடும். போலாமா?” என்றேன். “ஷ்யூர்…” என்ற ஷ்ரவந்தி உற்சாகத்துடன் நடக்க ஆரம்பித்தாள். சிறிது தூரத்தில், அந்த மூங்கில்பாலக்கரை வந்தபோது, வானம் நன்கு இருட்டிவிட்டது. ‘மதுவந்தி’ க்ளைமாக்ஸில், கதாநாயகனின் உடலை போலீஸ் படகில் ஏற்றிக்கொண்டு செல்வார்கள். அப்போது மதுவந்தி அழுதுகொண்டிருந்த கரையில் இப்போது நின்றபோது, மனசுக்குள் ஏதேதோ செய்தது. ஷ்ரவந்திக்கு ‘சிறந்த நடிகை’ விருது வாங்கித் தந்த நடிப்பு அது. ஷ்ரவந்தியின் முகத்திலும் அந்தத் தவிப்பு தெரிந்தது. எந்நேரத்திலும் மழை பெய்யலாம் போல இருந்தது. எதிரே படகு ஸ்டாப்பில், அரசுப் படகு நின்று பயணிகளை ஏற்றிக்கொண்டு சென்ற பிறகு, அங்கு ஒரு ஜீவனும் இல்லை. இப்போது லேசாகத் தூற ஆரம்பித்தது. காயலின் மேல் சென்ற மூங்கில் பாலத்தில், ஒரு முதிய பெண்மணி மட்டும் குடையை விரித்தபடி நடந்துகொண்டிருந்தாள். இருவரும் ஒன்றும் பேசாமல் தூறலில் நனைந்தபடி காயலையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். மழை வலுக்க, “ஜோ சார்… மழை பெருசாகுது. இங்க ஒதுங்கக்கூட இடமில்லை” என்றாள். “அந்த மூங்கில் பாலத்துக்குக் கீழ, ஒரு படகு கட்டிப்போட்டுருக்காங்க பாரு. அங்க போயிடலாம்” என்று நான் வேகமாக நடந்தேன். இருவரும் படிக்கட்டு நீரில் இறங்கி, மூங்கில் பாலத்துக்குக் கீழே கட்டப்பட்டிருந்த அந்தப் படகில் ஏறி அமரவும், மழை நன்கு வலுக்கவும் சரியாக இருந்தது. படகு லேசாக நீரில் ஆடிக்கொண்டிருக்க, பாலத்தின் இரு பக்கத்திலிருந்தும் மழைநீர் எங்கள் மேல் சாரலாகத் தெளித்தது. சட்டென்று தலையை பாலத்துக்கு வெளியே நீட்டி, முகத்தில் நீரை வாங்கிய ஷ்ரவந்தி, திரும்பி என்னைப் பார்த்து, “தேங்க்யூ சார். எனக்கு ஒரு பெரிய படத்தைக் கொடுத்தீங்க. பெரிய வாழ்க்கையைக் கொடுத்தீங்க” என்றாள். “நான்தான் உனக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லணும் ஷ்ரவந்தி. உன்னப் பார்க்கிறதுக்கு முன்னாடி வரைக்கும், எந்தக் கதையும் என் மனசுல இல்லை. உன் கண்ணைப் பார்த்தவுடனே தோணுன கதை அது” என்றபடி எழுந்து நின்றுகொண்டேன். ஷ்ரவந்தியும் எழுந்து, “அப்படியா?” என்று என்னை ஆழமாகப் பார்க்க, தவித்துப்போன நான், ”ஏய்… அப்படிப் பார்க்காத” என்று தலையைக் குனிந்துகொண்டேன். “ஏன் பார்க்கக் கூடாது?” என்ற ஷ்ரவந்தி முழங்காலை லேசாக மடக்கி, லேசாகக் குனிந்து, கீழேயிருந்து தன் அழகிய கண்களை உயர்த்தி என்னைப் பார்த்தபடி, காதில் ஜிமிக்கிகள் அசைந்தாட, மீண்டும், “ஏன் பார்க்கக் கூடாது?” என்று கேட்க என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. மதுவந்தி படப்பிடிப்பு நடந்த அத்தனை நாட்களிலும், பிறகு எத்தனையோ முறை ஷ்ரவந்தியைப் பார்த்தபோதும், அவளிடம் எனது காதலைச் சொல்லவேண்டும் என்று தோன்றியதே இல்லை. ஆனால் ஒரு தோற்றுப்போனக் கலைஞனாக உலவிக் கொண்டிருக்கும் இந்தத் தருணத்தில், அனைவராலும் கைவிடப்பட்ட இந்தத் தருணத்தில்,எனது காதலைச் சொல்லிவிடவேண்டும் போலத் தோன்றியது. தனது கண்களைக் கொஞ்சம்கூட இமைக்காமல், “ஏன்… பார்த்தா என்ன?” என்று ஷ்ரவந்தி கேட்டதுதான் தாமதம். சட்டென்று உணர்ச்சி வசப்பட்ட நான், “ஷ்ரவந்தி… உனக்கு ஒண்ணு தெரியுமா? நான் அப்ப உன்னை லவ் பண்ணிட்டிருந்தேன்” என்று தடாலடியாகக் கூறிவிட்டேன். அப்போது ஷ்ரவந்தியின் கண்களில் ஏற்பட்ட உணர்ச்சிக்கு, என்ன பெயர் வைப்பது என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. அப்படியே என்னைப் பார்த்தபடி நிமிர்ந்து நின்றாள். “அப்ப ஒவ்வொரு செகண்டும், உன்னை இடைவிடாம லவ் பண்ணிக்கிட்டேயிருந்தேன். இங்க ஷீட்டிங் நடந்த அந்த 80 நாளும், இன்னும் என் மனசுல அப்படியே இருக்கு ஷ்ரவந்தி. அதுல ஒரு நாளைக்கூட என்னால கிழிச்சுத் தூக்கிப்போட முடியல. ஒவ்வொரு நாளும் நீ போட்டிருந்த ட்ரெஸ், திடீர்னு உன் தலைக்கு மேலிருந்து தேங்காய் விழுந்தவுடனே நீ பயந்து போய் ஓடினது, நீ காயல்ல வாழைமட்டையில மிதந்துக்கிட்டு எதிர்க்கரைக்குப் போனது, நீ சாப்பிட்டது, சிரிச்சது, ஷீட்டிங் பிரேக்ல தூங்கினது அத்தனையும் இன்னும் இந்த நெஞ்சுக்குள்ளேயே இருக்கு. அநேகமா ஒரு வார்த்தையில்கூட தன் காதலைச் சொல்லாமலேயே, என் அளவுக்கு ஒரு பொண்ண நேசிச்சவன் உலகத்துலயே இருக்க மாட்டான் ஷ்ரவந்தி” என்று உணர்ச்சிகரமாக பேசி முடித்துவிட்டு வேகமாக ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்றவைக்க முயற்சித்தேன். சிகரெட்டை பற்ற வைக்க முடியாமல் கைகள் நடுங்கின. ஷ்ரவந்தி லைட்டரை வாங்கி என் சிகரெட்டைப் பற்றவைக்க நான் திரும்பி வேகமாகப் புகையை விட்டேன். நான் திரும்பிய திசைக்கு வந்து நின்றுகொண்ட ஷ்ரவந்தி, என் கண்களை உற்றுப் பார்த்தபடி, “நீங்க என்னைக் காதலிச்சுக் கிட்டிருந்தது எனக்குத் தெரியும் ஜோ சார்” என்றபோது நான் ஆச்சர்யத்துடன் ஷ்ரவந்தியைப் பார்த்தேன். மழைத்துளிகள் சாரலாக அவள் முகத்தில் விழுந்துகொண்டிருந்தன. “உங்க இதயத்துக்குள்ள மறைச்சு வெச்சுக்க முடிஞ்ச காதலை, உங்க கண்ணால மறைக்க முடியலை ஜோ சார். ஒவ்வொரு நாளும் நான் ஷீட்டிங் ஸ்பாட் வந்தவுடனே, உங்க கண்ணுல தெரிஞ்ச அந்த மலர்ச்சியை, அதுக்குப் பிறகு இன்னைக்கு வரைக்கும், நான் வேற யாரு கண்ணுலேயும் பார்த்ததே இல்லை ஜோ சார். அதே மலர்ச்சியை இப்போ கொச்சின் ஏர்போர்ட்லேயும் உங்க கண்ணுல பார்த்தேன். உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா சார்?'' “என்ன?” மழைநீர்த் துளிகள் முகத்தில் வழிய, என்னை சில வினாடிகள் உற்றுப் பார்த்த ஷ்ரவந்தி, “அப்ப நானும் உங்களை லவ் பண்ணிக்கிட்டிருந்தேன் ஜோ சார்” என்று தனது மகா அற்புதமான கண்களில் காதல் வழியக் கூறியபோது, நான் ஆடிப்போய்விட்டேன். சந்தோஷத்தில் என் கால்கள் மெலிதாக நடுங்கின. “கடவுளே” என்று சிகரெட்டை நீரில் வீசியெறிந்தேன். தொடர்ந்து ஷ்ரவந்தி, “ஒவ்வொரு காதல் காட்சியும், அவ்வளவு நுணுக்கமான ரசனையோட எடுத்த ஒரு படத்தை அதுக்குப் பிறகு நான் பார்க்கவே இல்லை. அந்தப் படத்துல வொர்க் பண்ணிக்கிட் டிருந்த நாள்கள்ல உங்க கண்ணுல ஒரு காதலும், கலையும் கலந்த வெறியைப் பார்க்க முடிஞ்சது. அந்தக் காதலும், கலையும்தான் உங்களைக் காதலிக்க வெச்சது. ஆனா உங்களுக்கு கல்யாண மாயிருந்தது. என்ன பண்ண முடியும்?” என்று பேச்சை நிறுத்தினாள். என் நெஞ்செல்லாம் சந்தோஷம் ததும்பி வழிய, “ஷ்ரவந்தி” என்று அவள் தோளைப் பிடித்தேன். “ஸ்டில் ஐ லவ் யூ ஃப்ரம் தி பாட்டம் ஆஃப் மை ஹார்ட்” என்ற ஷ்ரவந்தியை அப்படியே இழுத்து அணைத்துக்கொண்டேன். என்னை அறியாமல் என் கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீர், ஷ்ரவந்தியின் பின்கழுத்தில் பெய்த மழைநீரில் கலந்தது. இருவரும் பேசாமல் அப்படியே கட்டிப்பிடித்தபடி நீண்ட நேரம் நின்று கொண்டிருந்தோம். எவ்வளவு நேரம் நின்றோம் என்றே எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. சாரல் துளிகள் விடாமல் முதுகில் அடித்துக் கொண்டேயிருந்தன. சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு என் தோளிலிருந்து விலகிக்கொண்ட ஷ்ரவந்தி, “நாம கிளம்பலாம் ஜோ சார். ஆனா இந்தக் காதல் கதை இப்போ, இந்தப் படகோட முடிஞ்சுடட்டும். இதுக்கு மேலே போனா, ரெண்டு பேரும் ரொம்பக் கஷ்டப்படுவோம். ஆனாலும் என் காதலை ஏன் சொன்னேன்னா, உங்ககிட்ட சொல்லாம இருந்தது, இந்த வாழ்க்கையை ஏதோ குறையோடவே வாழ்ந்துட்டிருக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு. இப்போ அது சரியாகிடுச்சு.” “எனக்கும் இப்போ அப்படியே புதுசா பிறந்த மாதிரி ஆகிடுச்சு. மறுபடியும் 18, 20 வயசுக்குள்ள போன மாதிரி இருக்கு.. உடம்புக்குள்ள ஒரு புது எனர்ஜி ஊறுது. மதுவந்தி பார்ட் 2 எடுக்கலாம்னு பார்க்கிறேன்” என்றேன் உற்சாகத்துடன். “நீங்க மறுபடியும் மலையில ஏற ஆரம்பிச்சுட்டீங்க ஜோ சார்.” “நீதான் என் கையைப் பிடிச்சு, மறுபடியும் மலையில ஏத்திவிட்டிருக்க” என்ற என்னை, உலகிலுள்ள அனைத்துக் காதலர்களின் நேசத்தையும் தன் கண்களில் சுமந்தபடி பார்த்தாள் ஷ்ரவந்தி. http://www.vikatan.com
  6. மீச - சிறுகதை தமயந்தி, ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் வானம் இன்னும் அடைசலாகத்தான் இருந்தது. சில நேரம் மனதின் நிறங்களுக்குத் தக்க, சூழலின் நிறங்கள் மாறும் என இவள் திண்ணமாக எண்ணினாள். புதிதாக அரைத்த காபித்தூள் வாங்கி வந்து மணத்துடன் கொதிக்க வைக்கும்போது ஒரு ப்ரவுன் கலர் பூனை ஜன்னலில் கடக்கும். அது ஏன் ஒரு வெள்ளைப் பூனையாக இல்லாமல், காபி நிறத்திலான பூனையாக இருக்க வேண்டும். அப்படியானால் அந்த காபி நிறப் பூனைதான் கடவுளா? ஒருமுறை இதை செபாஸ்டியனிடம் சொன்ன போது அவன், அவள் நெற்றி முடியை ஒதுக்கியவாறு ``கர்த்தாவே... உனக்கு மட்டும் எப்படித் தோன்றுகிறது இப்படி. கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா உழைச்சிருக்கார் கர்த்தர் ஒன்ன படைக்கிறப்ப'' என்றான். அவன் நக்கல் அவளுக்கு விருப்பமாயில்லை. ஒரு நொடியின் அற்புதத்தைப் புரிந்துகொள்ளாத ஒருவனை எப்படித் தன்னால் காதலிக்க முடிந்தது என்று கவலைப்பட்டாள். அது அவள் முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிய அவனே ``டெபோ... என்ன இது... ச்சும்மா ஒரு வெளயாட்டுக்குதான சொன்னேன். அதுக்கு ஏன் மூஞ்சத் தூக்குற. உங்கிட்ட வெளயாடக் கூடாதா நான்?'' என்றான். தவறவிட்ட வார்த்தை களுக்குச் சொல்லப்படும் சால்ஜாப்புகளில் ஒருபோதும் டெபோராவுக்கு நம்பிக்கை யில்லை. செபாஸ்டியன் எதிர் வீடு. ஏழாம் வகுப்பிலிருந்தே இவளுக்கு அவன் மேல் ஓர் ஈர்ப்பு. ஒருபோதும் அவன் இவளை விட்டுக் கொடுத்ததில்லை. ஒரு முறை சிறுவயதில் இவள் உடைத்த ஒரு கண்ணாடிக் குவளையை அவன்தான் உடைத்ததாகச் சொல்லியிருக்கிறான். எத்தனை பெரிய கோபத்தோடு டெபோரா இருந்தாலும், அவள் நெற்றிமுடியைக் கோதி அத்தனை சூட்டையும் சமன்படுத்திவிடுவான். அவனுக்காகவே அவன் வேலை பார்க்கும் அலுவலகத்தில் வம்படியாக வேலைக்குச் சேர்ந்தாள். அவனுக்கு அது பிடிக்கவில்லை. ``என்ன துப்பு பாக்கியாக்கும்?'' ``அப்டியே வெச்சுக்கோயேன்.'' ``திமிரா? நான் ஆபீஸ்ல உம் முன்னாடியே இன்னொருத்தியக் கட்டிப்பேன்.'' ``கட்டிக்க.'' ``ஒனக்கு வவுறு எரியும்.'' ``எரியாது.'' ``ஹோஹோனான்னா.'' ``நிசமா. நீ எவளையும் கட்டிக்க. எவகூடயும் இரு. ஆனா எங்கிட்ட வருவ...'' ``கதவுப் பக்கம் குத்துக்காலிட்டு உக்காருவியாக்கும்...'' ``யேசப்பா... என்ன பேச்சு பேசுற செபா... ஆமா, அப்படித்தான் ஒக்காந்திருப்பேன். எந்தப் பொம்பள மேல நீ கை வெச்சாலும் என் வாசன இல்லாம நீ தொடவே முடியாது.'' அவள் முடிக்கும்போது அவன் கைகள் அவள் நெற்றிமுடியைக் கோதின. அவள் கண்கள் கலங்கியிருந்தன. அவனின் சின்ன தாடியை அவள் மூக்கு நுனியால் உரசினாள். ``கழுத... கண்ணத் தொட... லூசு.'' அவள் மனதிற்குள் ஓர் அழகான வானவில் தோன்றிற்று. அந்த நேரம் தெருவில் ஒருவன் பல நிறங்களில் ஐஸ்குச்சி விற்றுப் போய்க் கொண்டிருந்தான். செபாஸ்டியன் அவள் கண்களை நிமிர்த்தி ``ஐஸ் வேணுமா'' என்றான். ``ஆமா செபா... மனசுல இப்ப ஒரு வானவில் வந்துச்சு...'' ``லூசுன்னு சொல்ல வைக்காத... நிறுத்திடு.'' செபாவுக்கு குடும்பப் பொறுப்புகள் உண்டு. அவன் அப்பா பர்மாவிலிருந்து வந்தவர். நிரந்தரமான வருமானம் இல்லாமல் ஓர் அத்தோ கடை வியாசர்பாடியில் போட்டிருந்தார். அதில் வரும் வருமானத்தில் ஐந்து குழந்தைகளை வளர்த்தார். டெபோராவின் அம்மாவுக்கு தன் மகள் அங்கு கல்யாணம் செய்து போவதில் விருப்பமில்லை. ``கேணக்கிறுக்கச்சி...அவம் பின்னால அலைஞ்சன்னா அறுபது வயசுல மொத புள்ள பெத்துப்ப'' என்பாள். இவள் இதுவரை பதில் சொன்னதில்லை. அம்மைக்கோ அது தினம் புலம்பலாக இருந்தாலும் அவனுடனே வேலை பார்க்கும் அவளை தினம் திட்டுவதற்கு அதுவே ஒரு சாக்காகிப் போனது. ``ஏம்மா... என்னையத் திட்டிக்கிட்டே இருக்க.'' ```ஹாங்... கழுத காலு மாடி ஏறுறப்ப சறுக்குச்சாம். எங்காலடியில வந்து விழுது. அதான் கத்துறேன்.'' இவள் அந்த இடத்திலிருந்து எழுந்து வெளியே வந்தாள். அவனிடம் இதையெல்லாம் சொல்வதில்லை அவள். சொன்னால் அவன் முகம் சுருங்குமென அவளாகவே நினைத்துக் கொள்வாள். பொறுமை யாய் இருக்க வேண்டும் என்றும் அவன் என்றாவது மிகப் பெரிய வேலையும் சம்பளமும் பெறுவான் என்றும் நம்பினாள். அப்போது இதே அம்மை அவனைத் தாம்பாளத்தில் ஆரத்தி வைத்து வரவேற்பாள் என்று தோன்றிற்று. ஆனால், செபாஸ்டியன் இவள் முகச் சுணுங்கலை அடையாளம் கண்டுகொள்வான். ``என்னலே... மூஞ்சில மூணு ஆம்லெட் பொரிக்கிது... ஏன்?'' ``க்கும்... எங்க ஊரு பாஷையைக் கிண்டல் செய்யாத.'' ``பர்மா பாஷையைக் கொமைப்பியாக்கும்... ஆமா... மூஞ்சி ஏன் இப்படி இருக்கு?'' ``அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லியே... தல வலிக்கு.'' ``நம்பிட்டேன்.'' அவன் அதற்குமேல் கேட்கிறவனும் இல்லை. கம்பெனியில் புது மேனேஜர் வருவதாய் அவன் சுழன்றுகொண்டு இருந்தான். தூர இருந்து `மயிலிறகே சிரி' என்று மெசேஜ் அனுப்பினான். அவளுக்கு காபி வாங்கிக் கொடுத்து விட்டான். `என்ன லவ் பொங்குது' என்று இவள் மெசேஜ் அனுப்ப, அவன் `மீச குத்த முத்தம்' என்று பதிலனுப்பினான். மறுநாள் புது மேனேஜர் வந்து ஆபீஸே களை கட்டியது. அப்படியொரு மேனேஜரை இவள் பார்த்ததேயில்லை. டை கட்டி கோட் போட்டு அத்தனை அழகாக இருந்தான். வட இந்தியாவில் படித்தவன் என்பதை நுனி நாக்கு ஆங்கிலம் மூலம் நிரூபித்தான். அது ஒரு சோப் தயாரிப்பு மற்றும் விற்பனை கம்பெனி. மாதாமாதம் சம்பள கவருடன் ஒரு மாதத் தேவைக்கான சோப்பு, துவைக்கும் தூள் எல்லாமே ஒரு குடும்பத்தின் மொத்த நபர்களைக் கணக்கில் கொண்டு கொடுக்க உத்தரவு போட்டான். இவளுடன் வேலை பார்த்த மேபலுக்கு அது பெரிய சந்தோஷம். மேபலின் கணவன் ஒரு எலெக்ட்ரீஷியன். ஒரு குழந்தை அவர்களுக்கு. இவள் வேலை பார்ப்பதால் அம்மா வீட்டில் வளர்ந்து வருகிறது. வாராவாரம் பால்பவுடர், ஜான்சன் சோப் வாங்கிப் போய் கண்ணீருடன் கிளம்பி வந்துவிடுவாள். திங்கட்கிழமை முழுக்கக் கண்ணில் நீராடினபடியே இருக்கும். ``எந்த நேரத்துல இந்தாளக் கட்டினேனோ தெரில... பெத்த பிள்ளய வாரம் ஒருநாள்கூட வந்து பாக்க மனசில்லாம குடிச்சிட்டு கெடக்கான். சோத்துல விஷம் வெச்சிறலாமான்னு இருக்கு...'' மேபலுக்கு இந்த சோப்பும் வாசமும் அத்தனை மகிழ்ச்சியைத் தந்திருக்க வேண்டும். மேனேஜரை அவள் அடிக்கடி ஓரக்கண்ணால் பார்த்ததை இவளும் பார்த்தாள். ``என்னக்கா... சைட் அடிக்கியா'' என்று மேபலின் பின்புறத்தில் கிள்ளினாள். ``அடீங்கொய்யால.. பின்ன என்னாத்துக்கு கண்ணு இருக்கு.'' ``க்கும்... பின்ன ராத்திரி முழங்கால்ல நின்னு பிதாவே... பிற ஆணப் பார்த்த கண்ண மன்னியும்னு கெஞ்சுறது...'' ``யார்ட்ட...'' ``யேசப்பாட்டதான்.'' ``அதான பாத்தேன். அந்தாளச் சொல்லுறியோன்னு நெனச்சேன். அவன் போனா போயிக்க... குவார்ட்டருக்கு மட்டும் காசு வப்பியான்னு கேப்பான்.'' அவள் சொன்னதில் இருந்த துக்கத்தை இவளால் தாங்கிக் கொள்ள இயலாது. இயல்பாகச் செய்வதுபோல் தன் கையிலிருக்கும் கண்ணாடி வளையலை அவள் கைகளுக்குள் திணித்துப் பார்த்தாள். மேபல் அதைச் சிரித்துக்கொண்டே வாங்கினவள், `திரும்பத் தர மாட்டேன்' என்றாள். ``வச்சிக்கக்கா...'' மழை அடைத்தபடி பெய்தது. மேபல் அதையே வெறித்துகொண்டு ``டீ குடிப்போமாட்டீ?'' என்று கேட்டாள். அடைசலாகப் பெய்யும் மழை. சாம்பல் நிறத்தில் ஏதாவது இப்போது கண்ணில் படுமென இவளுக்குத் தோன்றிற்று. எசேக்கியலில் வருவதுபோல நான் அந்த ஜீவன்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் இதோ, பூமியில் ஜீவன் களண்டையில் நாலு முகங்களையுடைய ஒரு சக்கரத்தைக் கண்டேன் வசனம் போல. சாம்பல் வண்ண சக்கரம் ஒன்றை ஒரு சிறுவன் ஓட்டிச் சென்றான். அவன் ஓட்டத்தில் மழையைத் துரத்திப் பிடிக்கும் பதற்றம் தெரிந்தது. மேபலிடம் தன் மனதில் படுவது கண்ணில் தென்படுதா என்று கேட்க விரும்பினாள். டீ குடிக்க எழுந்து போனார்கள். அந்தப் பையன் இன்னும் மழையில் அந்த சாம்பல் சக்கரத்தை உருட்டியபடி போனான். மழையில் அவன் தொப்பலாக நனைந்து, பின் மழையாகவே மாறியது போலிருந்தது. அன்று அந்த வருடத்தின் பெருமழை. மறுநாள் பம்பாயிலிருந்து ஆட்கள் வருவதாகச் சொல்லி யிருந்தார்கள். இரவே எல்லா பணிகளையும் சற்று நேரம் ஆனாலும் முடித்து விட்டுக் கிளம்புவதாகச் சொன்னார் மேனேஜர். செபா மார்க்கெட்டிங்கில் இருப்பதால் அவன் எதிர் அறையில் இருந்தான். சட்டென மெசெஜ் ரிங் அடித்தது. இவள் மெசேஜ் பார்த்தாள். அவன்தான். `எல்லோரும் மீசை எடுத்து க்ளீன் ஷேவ் செய்ய வேண்டுமெனச் சொல்லிவிட்டார் மேனேஜர் என்றும், இரவே நல்ல ஷூ வாங்க வேண்டும்' என்றும் அதில் இருந்தது. `முடியாது என்று சொல்லி விடு' என்று இவள் அனுப்பியதை வாசித்து அவன் பாதிக் கழுத்து திரும்ப எதிர் அறையில் பார்த்தான். `மீச இல்லாம நீ நல்லாவே இருக்க மாட்ட. முடியாதுன்னு சொல்லு' என்று மறுபடி அனுப்பினாள். `சொன்னேன். அவர் கேட்கவில்லை' என்று அவன் பதில் அனுப்ப `நீ பேசவேயில்லை. ஏன் பொய் சொல்கிறாய்?. ஃப்ராடு' என்று இவள் டைப் அடிப்பதற்குள் மீட்டிங் முடிந்து மேனேஜர் வெளியே வந்து விட்டான். இவள் அவசரமாக செல்போனை உள்ளே வைத்தாள். செபா எதிர் ஜன்னல் வழி அதைப் பார்த்துச் சிரித்தான். அவன்மேல் அவளுக்கு அதுவரை அத்தனை கோபம் வந்ததில்லை. ``அவன் மீசய எடுன்னு சொல்ல யாரு... வேல சரியா பாக்கறமானுதான பாக்கணும்... இந்த மசிருலாம் எதுக்கு?'' ``அட... கார்ப்பரேட் லுக் வரணும்னார்.'' ``அவனுக்கு வளராதா இருக்கும்.'' ``சும்மா பேசாத டெபோரா... இப்ப ஒரு மீசைக்கு பாத்தா வேலய விடணும்... அவ்ளோதான...'' ``அப்டி ஒண்ணுஞ் சொல்லல... சொல்ல வேண்டியதுதான... அவன் என்ன இழுத்தாலும் ஆமாஞ்சாமி போடணுமா?'' ``என்னமோ அவர் உன்ன மீச எடுக்கச் சொன்ன மாரி குதிக்கிற... இதெல்லாம் ஒரு பிரச்னையா?'' ``ஆமா. இதெல்லாம் ஒரு பிரச்னை இல்ல...'' ``வாழ்க்கைல உனக்கு எதெதுக்கு பிரச்னை பண்ணனும்னுகூடத் தெரில பாரு... ஒரு பைசாவுக்குப் பெறாத விஷயம்.'' ``உன்னால சொல்ல முடில ஆம்பளயாட்டம்... அதான...'' ``அறஞ்சேன்னா... ஏன் நீ போயி சொல்லேன் தைரியமிருந்தா.'' எங்கிருந்து வேகம் வந்ததென்று தெரியவில்லை. மேனேஜர் கதவு வரைக்கும் போனவள் திரும்ப வந்து இவனைப் பார்த்து, ``நான் யார் உனக்கு... நீ மீசய மழி... என்னத்தயும் செய்'' என்றபடி கிளம்பினாள். அடுத்த நாள் அலுவலக ஆண்கள் எல்லோருமே மீசை எடுத்து க்ளீன் ஷேவ் செய்து இன் செய்து ஷூ போட்டு வந்தார்கள். இவள் செபாவை நிமிர்ந்துகூடப் பார்க்கவில்லை. அவன் உதட்டுக்குள்ளேயே சிரித்து அவளை இடித்துவிட்டுப் போனான். பம்பாய்க்காரர்கள் வந்து போயும்கூட மேனேஜர், மார்க்கெட்டிங்காரர்களை மீசை வளர்க்கவிடவில்லை. `முன்ன எப்டின்னாலும் இருக்கட்டும்... இனிமே லுக் ரொம்ப முக்கியம்' என்று, ஷேவ் செய்யாமல் வந்த ராகவனை திருப்பி அனுப்பிவிட்டார். செபாவுக்குக் கோபம் வந்தது அப்போதுதான். நடு ஆபீஸில் `சார்... இது நல்லதில்ல... தப்பு' என்றான் கோபமாய். ``என்ன... என்ன செபா... ரொம்ப சத்தமா பேசுறீங்க.'' ``மீச வளந்திட்டா ஆபீஸுக்குள்ள விட மாட்டீங்களா சார்... என்ன அநியாயம்.'' ``அஸ் எ மேனேஜர், அது என்னோட முடிவு. யூ ஹேவ் நத்திங் டு டூ வித் இட்.'' ``அது அவர் மீச சார்.'' ``ஸோ வாட்?'' ``ஸோ வாட்டா...உங்களுக்கு வளராதுங்கிறதுக்காக சும்மா யாருமே வெச்சுக்கக் கூடாதுன்னு சொல்லாதீங்க.'' ``ரொம்பப் பேசாதீங்க சார்... ஐ வில் சஸ்பெண்ட் யூ.'' ராகவன்கூட செபாஸ்டியனை விடு என்றான். அவன் கையைப் பிடிக்க முயன்றான். ``பண்ணுங்க சார்... இங்க என்ன நடக்குன்னு எனக்குத் தெரியாதா... சரி நமக்கென்ன நமக்கென்னன்னு பொத்திட்டுப் போனா...'' மேனேஜர் சடாரென அறைக்குள் போனார். இவள் செபாஸ்டியனின் தோளை அமுக்கி உட்கார வைத்துத் தண்ணீர் கொடுத்தாள். மேபல் பையை எடுத்துக்கொண்டு இவளிடம் சொல்லாமல் கிளம்பினாள். அவள் போவதையே செபா பார்த்தபடி இருந்தான். பின் மடமடவென்று தண்ணீர் குடித்தான். ``ஏன் செபா இவ்ளோ கோவம்?'' ``வுடு.'' ``அதான் ஏன்னு கேக்குறேன் இல்ல...'' ``இதான உன் ஆசை. கேட்டுட்டேன். ஒனக்காக கேட்டுட்டேன். போறுமா?'' ``போறும். கெளம்பு.'' அன்று இரவு, செபாவின் அப்பாவுக்கு மாரடைப்பு வந்தது. இரவு முழுக்க அவர் உயிர் பிழைக்கவும் செபாவின் வேலைக்காகவும் ஜெபம் செய்தாள் இவள். ஆனால், விடியற்காலையில் அவர் இறந்துவிட்டதாக ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து செய்தி வந்தது. இவளே மேனேஜருக்கு போன் செய்து சொல்ல, கொஞ்சமும் சலனமில்லாமல் ம் கொட்டி போனை வைத்தான். சாவுக்கு வந்தவன் ஐந்து நிமிடம் இருந்துவிட்டுக் கிளம்பி விட்டான். இவளை வெளியே கூப்பிட்டு `இந்த நேரத்துல என்ன செய்யன்னு தெரில... நேத்தே நான் செபாஸ்டியன் சஸ்பென்ஷனை பாம்பேக்கு அனுப்பிட்டேன்' என்றான். இவள் ஏதும் சொல்லாமல் நிற்க `ஐ யம் ஸாரி' என்றான். இழவு வீட்டில் மேபல் இவளிடம் வந்து, ``ஒண்ணுஞ் செய்ய முடியாதா... செபாக்குத் தெரியுமா'' என்றாள். இவள் இல்லை என்பது போல தலையசைக்க இவள் அம்மா மேபலிடம் ``நல்ல பையனா பாத்துக் கட்டலாம்னு நெனைக்கோம்...ஆனா இவ'' என்றாள். மேபல் கேட்காதது போல இருக்க, அம்மா முனங்கினபடி இருந்தாள். மேபல் இவள் கையைப் பிடித்து வெகு நேரம் இருந்தவள் பின் மெல்ல, ``செபா உன்ட்ட ஏதும் சொல்லிச்சா?'' என்றவள், ``தெரியும்'' என்றாள். அவள் மேலெங்கும் வேர்த்திருந்தது. செபாவின் அப்பாவை காஃபினில் வைத்து ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றினார்கள். கோயிலில் கடைசியாக அவர் முகத்தைப் பார்க்கச் சொன்ன போது அழுத இவளை அத்தனை கூட்டம் முன்னமும் செபா அணைத்துக்கொண்டான். எல்லாம் முடிந்து வீட்டுக்கு வந்தபிறகு இரவு முற்றத்தில் உட்கார்ந்து செபா கேட்டான். ``மேனேஜர் என்ன சொன்னான் உங்கிட்ட?'' ``உன்ன சஸ்பெண்ட் செஞ்சு அனுப்பிட்டானாம். நான் என்ன செய்யன்னு வருத்தப்பட்டான்.'' ``அச்சோ... விடு.'' ``செபா...'' ``என்னம்மா?'' ``நீ ஏதும் சொன்னியான்னு மேபலக்கா கேட்டா...'' செபா இவளை உற்றுப் பார்த்து ``பசிக்குது... சாப்டலாமா'' என்றான். லேசாக மழை தூறியது. ``அப்டி என்ன ரகசியம், சொல்லு'' என்றவள் ``நீ சொல்லவேணாம். மேபலாக்காட்ட நான் கேட்டுக்கறேன்'' என்றாள். பின் ஒரு நொடியில் நாக்கைக் கடித்து ``நானும் வேலைக்குப் போகல'' என்றாள். அப்படிச் சொல்லும்போதே அவள் குரல் கம்மிற்று. ``நீ ஒம்பாட்டுக்கு வேலைக்குப் போ... பாக்கலாம்.'' இவள் அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.இவளின் உள்ளங்கை எப்போதும்போல வேர்த்திருந்தது. அவனைப் பார்த்து ``கோவமா'' என்றாள் கிசுகிசுப்பாக. ``அட... அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல...'' ``மேபலக்கா நீ ஏதாச்சும் சொன்னியா சொன்னியானு கேட்டுச்சு... என்ன விஷயம்?'' அவன் அவசரமாக எழுந்திருப்பதுபோல எழும்பப் பார்த்து ``இரு புள்ளா... வெளிய ட்யூப் லைட் போட்டுட்டானானு பாக்குறன்'' என்றான். இவள் இழுத்து அவனை உட்கார வைத்து, `` உம் மூஞ்சிக்குதான் மறைக்க வராத. என்னவாம் பரம ரகசியம்... மேபலாக்காக்கு போன் போட்டு, போட்டு வாங்கவா?'' என்றாள். ``ச்ச... வேணாம்ட்டீ... சொன்னா கேளு.'' அவன் அவளது செல்போனை வாங்க முயற்சிக்க அவள் என்ன என்பது போலப் பார்த்து, ``நான் அம்புட்டு சொன்னேன், மீசய எடுக்காதன்னு... அப்பல்லாம் ஒனக்கு ரோசம் வரல... திடுப்புன்னு பொங்கிடுச்சே... எப்படி யாக்கும்?'' அவன் தலையைக் குனிந்தபடி, ``அந்த நாசமா போனவன் மேபல்க்காட்ட...'' ``என்ன சொல்லுத... நீ பாத்தியா...செவள இழுத்திருக்க வேணாமா?'' அவன் அமைதியாய் அவளையே பார்க்க அவள் பதறி, ``ஏன்... மேபலக்காவுமா?'' என்றாள். செபாஸ்டியன் இவள் கையை இறுக்கப் பிடித்துக் கொண்டான். ``மேபலக்கா பாவம்... எவன்தொட்டாலும் எனக்காக ஒருத்தன் கதவோரமா குத்த வெச்சிருப்பான்னு அவளால சொல்ல முடில... அப்படி ஆரும் இல்ல இல்லியா அவளுக்கு'' என்றவன் அவள் கைகளை இறுகப் பிடித்து ``மேபலக்கா உங்கூடதான பேசும். தனியா வுட்டுறாத. இந்த நேரம்தான் அவளுக்கு ஆறுதலா இருக்கணும்... அவன்ட்ட சாக்ரதயா இருக்கச் சொல்லு. எங்கண்ணுல பட்டுடுச்சுன்னு ஏதாச்சும் எசகுபுசகா செஞ்சிடப் போவுது. எல்லாரும் மனுசங்கதான டெபோ'' முடிக்கும்போது அவன் குரல் தழுதழுத்தது. இவள் மனதிலோ கண்ணிலோ எதுவும் தோன்றிவிடவோ தென்பட்டுவிடவோ கூடாதெனவும் அந்த நொடி மழையில் கரைந்து போய் விட வேண்டுமெனவும் கண்களை மூடிக் கொண்டாள். http://www.vikatan.com/
  7. மாங்குடி மைனர் - சிறுகதை சிறுகதை: பாக்கியம் சங்கர், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் `மாங்குடி மைனர் இறந்துவிட்டார்' என்றது பேட்டை வாழ் பெருமக்களுக்கு அத்தனை மகிழ்வானதொரு செய்தியாகத்தான் இருந்தது. முக்கியமாக மைனரின் மூன்று மனைவிகளுக்கும் நெஞ்சம் குளிர்ந்து, முகம் ஒருவிதப் பூரிப்படைந்திருந்தது. தனது எண்பத்திரெண்டு வயதில் இத்தனை ஆன்மாக்களை சந்தோஷமடையச்செய்த மாங்குடி மைனர், பிரம்பு நாற்காலியில் உட்கார்ந்தபடி முறுக்கிய மீசையில் ஜபர்தஸ்தாக காட்சியளித்்தார், அகன்று விரிந்த முகத்தில் பட்டையைப் போட்டு நடுவில் வட்டமாகப் பொட்டு வைத்திருந்தனர். டுப்பு டுப்பு என்று ஒய்யாரமாக வலம் வந்துகொண்டிருந்த மைனரின் புல்லட்டை பேரன்களும் பேத்திகளும் ஏறிக்கொண்டு ஓட்டுவதாகப் பாவனை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். பேட்டையில் பெரிய சாவு என்பதால், எந்த வீட்டிலும் உலை கொதிக்கவில்லை. ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஒருமுறை ஒப்பாரி வைக்க ஒன்பது பேர் கொண்ட குழுவை மைனரின் மனைவிமார்கள் காசு கொடுத்து நியமித்திருந்தார்கள். ஆகவே அழ வேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஏதுமின்றி மூன்று மனைவிமார்களும் ஈ ஓட்டிக்கொண்டு முகத்தைப் பாவமாக வைத்துக் கொண்டார்கள். காலையிலிருந்து காபி மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருப்பதால், ஒப்பாரிப் பெண்களின் சுதி சுத்தப்படவில்லைதான். பக்கத்திலேயே சாவுச்சோறு தயாராகிக்கொண்டிருந்ததால், கொஞ்சம் பலத்தைக் கூட்டிக்கொண்டார்கள். மைனரின் தாவாங்கட்டையோடு சேர்த்து, மண்டையில் கட்டப்பட்டிருந்த முடிச்சு திடீரெனத் தளர்ந்ததில், மைனரின் வாய் தொங்கியபடி நுரைத்துக்கொண்டிருந்தது. வாய்க்குள் ஈ போய்விடக் கூடாதென்பதற்காக விசிறிக்கொண்டிருந்த மனைவிகளில் மூத்தவர், “வாயக் கட்டிப்போட்டிருந்தாலும்… அவுத்துப்போட்டுட்டு ஜொள்ளு உடுறான் பாரு கம்மினாட்டி” என்று முனகியபடியே வாயைச் சேர்த்துக் கட்டினார். மைனரின் இடது பக்கம் நின்றிருந்த மனைவிமார்களிள் கடைசியானவள், “வேட்டிய நல்லா இறுக்கிக் கட்டுக்கா… சண்டாளப்பாவி செத்துட்டான்னு இவனல்லாம் நம்பக் கூடாது” என்று சொல்ல மூவரும் கமுக்கமாகச் சிரித்துக்கொண்டு, மைனரின் வேட்டியை ஒருதடவை பார்த்துக்கொண்டார்கள். அப்போது, தாள வாத்தியங்களோடு மைனரின் குத்துச்சண்டை வாத்தியார் சதுர் சூரிய சார்ப்பட்டா பரம்பரையின் மூத்தவர் கித்தேரிமுத்துவும் சிஷ்யர்களும் ‘குத்துச்சண்டை குலவிளக்கே’ என்கிற வாசகத்தோடு ஒரு பேனரைப் பிடித்துக்கொண்டு, குத்துச்சண்டை க்ளவ்ஸையே மாலையாக எடுத்துக்கொண்டு வந்தார்கள். மைனரின் கால்மாட்டில் பேனரை வைத்துவிட்டு க்ளவ்ஸை மாலையாகப் போட்டார்கள். மைனர் நடுநாயகமாக வீற்றிருக்க, மூன்று மனைவிகளும் அழ முயன்ற முகங்களோடு போஸ்கொடுத்தனர். கித்தேரிமுத்துவின் குத்துச்சண்டை குழுவினர் புகைப்படத்துக்கு நின்றனர். பழக்கதோஷத்தில் ஸ்மைல் ப்ளீஸ் என்றான் புகைப்படக்காரன். எல்லோரும் சிரித்தனர். மைனர் மட்டும் முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். என்னதான் மாங்குடி மைனராக இருந்தாலும், பேட்டையில் மூத்த தலை என்பதால், கல்யாணச் சாவு என்று அறிவித்துவிட்டார்கள். “வாழ்ந்து ரசிச்ச உடம்புடா… குளிரக்குளிர அவனக் கொண்டாடிட்டு எரிக்கணும்டா…” என்று தேசிங்கு சொன்னார். வெற்றிலையை மடித்துப் போட்டுக்கொண்டார். மைனரின் எல்லா வேலைப்பாடுகளுக்கும் ஏவல் புரி பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர். தேசிங்கு சொன்னதைப் பேட்டைப் பெருசுகளும் ஆமோதித்தனர் “சரிய்யா அப்போ நைட்டு கானாக்கு ஜிகான கூப்டுல்லாம்… சீரியல் செட்டுக்கு தாஸாண்ட சொல்லிடலாம்… அப்றம் தார்ப்பாயி போடச் சொல்லிரு…” ஊர் தலைவர் தேசப்பன் அடுக்கிக்கொண்டே போனார். அப்போதுதான் கூட்டத்திலிருந்த ஒருவன் கேட்டான். “அப்போ பேண்டுக்கு கல்யாணிக்கிட்ட சொல்லிடலாம்ல… கல்யாணிக்கா டான்சுன்னா மைனரு தெம்பா இருப்பாப்போல…” என்று இளித்தான். இப்போது, நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த மைனரின் முகம் ஒரு சிறுபுன்னகை பூத்தது. “கல்யாணியவே சொல்லலாண்டா… மைனரோட பொண் டாட்டிங்க மூஞ்சத் தூக்கி வச்சிப்பாளுங்கோ… அதான் யோசிக்கிறேன்…” - தேசப்பன் கொஞ்சம் தயங்கினார். “நீ இன்னா தேசப்பா யோசிச்சிக்கினு இருக்க… கல்யாணி வந்து ஒரு குத்து குத்துனாதான்… மைனரு கட்ட வேகும்ப்பா… சொல்லிவுடு தேசப்பா…” வெற்றிலைக்குதப்பலைத் துப்பிக்கொண்ட தேசிங்கு, “அப்ப சரிய்யா… கல்யாணியாண்ட சொல்லிடலாம்… டேய் அப்படியே இருவது லிட்ரு சாராயம் சொல்லிவுட்ரு…” என்றபோதுதான் மாங்குடி மைனரின் முகம் காதலாகிக் கசிந்து, கல்யாணியின் வருகைக்கெனக் காத்திருந்தது. காசிபுரத்தில் ஒரு துஷ்டி வீட்டில்தான் மாங்குடி மைனர் கல்யாணியை முதன்முதலாகப் பார்த்தார். தன் மூன்று மனைவிமார்களிடமும் இல்லாத ஏதோ ஒன்று… அல்லது தான் பார்த்த பெண்களில் இல்லாத ஒன்றை கல்யாணியிடம் பார்த்தார். தன் ஐம்பதாவது வயதில் இத்தனை மனக்கிலேசத்தை மைனர் அனுபவித்ததில்லை. சுருள்முடியோடும், அகன்று விரிந்த மார்போடும் சார்பட்டா பரம்பரையின் குத்துவீரரான மைனர் ஒரு பனித்துளியைப்போல உருகிக் கொண்டிருந்தார். மைனரின் முகம் போன போக்கைப் புரிந்துகொண்டார் தேசிங்கு. “இன்னா சண்முகவேலு… பேண்டுக்காரி மேல கண்ண வச்சிட்டப்போல… ம்…” என்று கண்ணடித்தார், மாங்குடி மைனரின் பெயரைச் சொல்லி கூப்பிடுவது தேசிங்கு மட்டும்தான். “சாராயத்த ஊத்துடா… வாயி நம நமங்குதுல்ல…” என்றவர், எதிரே உட்கார்ந்து கேனிலிருந்து சாராயத்தை ஊற்றிக்கொண்டிருக்கும் கல்யாணியை அடித்துவிடுவதைப்போல பார்த்தார். கல்யாணியும் இதைக் கவனித்தும் கவனிக்காதவாறு ஒரு கல்ப்பை அடித்துக்கொண்டு, தன் ஆட்காட்டி விரலால் இலை ஊறுகாயைச் சல்லிசாக வழித்து, நாக்கின் நடு மத்தியில் வைத்து ஓர் உறிஞ்சு உறிஞ்சினாள். மைனருக்கு மேனியெல்லாம் சிலிர்த்து இதயம் மேலும் கீழும் அடித்துக்கொண்டது. திருநா ஷெனாயில் ‘ஆடி அடங்கும் வாழ்க்கையடா… ஆறடி நிலமே சொந்தமடா’ வாசித்துக் கொண்டிருந்தான். சட்டியை வார் பிடித்துக்கொண்டிருந்த பெருசு ‘டர்ர்ரம்ப்ம்… டர… டர… டர்ர்ர்ரம்ப்பம்…’ என்று ஒத்திகை பார்த்துக்கொண்டது. பேண்டையும் கொண்டைக்குச்சியால் ‘டம் டும் டம்’ என்று அடித்துச் சரிசெய்து கல்யாணியைப் பாவமாகப் பார்த்தது. பெருசுவின் கண்கள் போதைக்காக ஏங்கியதை கல்யாணி உணர்ந்துகொண்டாள். கேனிலிருந்து சாராயத்தை லோட்டாவில் ஊற்றிக் கொடுத்தாள். ஒரே மடக்கில் கல்ப்பாக ஏற்றிக்கொண்டு முராகோஸை ஜல் ஜல் என டைமிங் போட்டு கண்களை உருட்டிக் காட்டியது. சுதி ஏறிப்போன கல்யாணி எழுந்து நின்று நெட்டி முறித்தாள். சிலை வார்த்த மேனியெனச் செதுக்கியபடியிருந்தாள். புறாவின் கன்னக்கதுப்புகளில் படிந்திருக்கும் சாம்பல் நிறத்தை ஒத்திருந்தது அவள் மேனி. முந்தியை வாரிச்சுருட்டிச் சொருகிக்கொண்டாள். மைனரின் சகலமும் அவளின் முந்தியில் சொருகிக்கொண்டதாக அல்லாடிக் கொண்டிருந்தார். தன் வசத்தில் மைனர் இல்லையென்பதை அத்தனை போதையிலும் தேசிங்கு உணர்ந்து கொண்டார். ஊர்வலம் தொடங்கியது. பேட்டையில் கல்யாணியின் சாவு டான்ஸுக்கு ஈடு கொடுக்கும் பயல்கள் இனிதான் பிறக்க வேண்டும். ஆனாலும், பயல்கள் கல்யாணியோடு குத்துவதைக் கொண்டாடித் தீர்த்துக் கொள்வான்கள். ஊர்வலம் நெடுஞ்சாலைக்கு வந்தது. கல்யாணியின் அரங்கேற்றம் இதிலிருந்துதான் ஆரம்பமாகும். திருநா ஒரு லோட்டாவை லோடு பண்ணிக்கொடுக்க ஏற்றிக் கொண்டாள். “குத்துடா திருநா” கல்யாணி மதர்த்துப்போயிருந்தாள். உடல்தான் போதையில் சற்று தள்ளாடியபடி இருந்தது. அவளின் கண்கள் இந்த வாழ்வின் மீதான தனது நடனத்தை ஆடித்தீர்த்துவிட வேண்டும் என்கிற வேட்கையில் இருந்தது. ‘டர்னாக்… னாக்… னாக்… னாக்… னாக்கு… னாக்கு… டர்னாக்’ சட்டியைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்ட பெருசு அடியை வாசித்தது. திருநா ஷெனாயில் தோதாக இழுத்து இழுத்து தம் கட்டினான். ஊர்வலத்தில் ஆடிக்கொண்டிருந்த பயல்கள் எல்லாம் வழி விட, கல்யாணி களம் இறங்கினாள், ஊர்வலத்தின் நாயகன் என்கிற முறையில் பரமசிவம் முதலியார் பிணத்துக்கு ஒரு சலாம் வைத்தாள். ஒரு மயில்போல பாவம் பிடித்து ஆடத் தொடங்கினாள். அவள் முகம் குறு குறுவென்று மயில் பார்ப்பதைப் போலவே பாவனை கொண்டாள். மைனர் வேட்டியை இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டார். கல்யாணியின் வளைவு நெளிவுகளில் தன்னை சந்தனமாகக் கரைத்துப் பூசிக் கொள்ள வேண்டுமென நினைத்துக்கொண்டார். ஆட்டம் குத்தாக மாறியது. மயிலென பாவம் கொண்டவள் இப்போது புலியெனச் சீற்றம் கொண்டாள். எதிரே ஆடிக்கொண்டிருந்தவன் லுங்கியை வாயில் கடித்துக்கொண்டு குத்தினான். மைனரும் கல்யாணியோடு ஒரு குத்தாவது குத்திவிட வேண்டும் என நேரம் பார்த்து நடந்துகொண்டிருந்தார். கல்யாணி ஒரு மாகாளியெனத் தன்னை வரித்துக்கொண்டாள். மிகுந்த ஆவேசம் கொண்டவளாக ஆடிக்கொண்டிருந்தாள். தன் ஸ்தனங்களை வாத்தியத்துக்கு ஏற்றவாறு இங்கும் அங்கும் குலுக்கிக் குலுக்கி ஆடியது மைனரைப் பித்துப்பிடிக்கவைத்தது. எதிரே குத்தியவனுக்கு தாவு தீர்ந்து ஆட்டத்தின் சுதி குறைந்தது. தனது தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டவனாக கல்யாணிக்கு ஒரு சலாம் வைத்தபடி ஒதுங்கிக்கொண்டான். சரியான சமயம் என்று நினைத்த தேசிங்கு மைனரை ஆட்டக்களத்தில் தள்ளி விட்டார். மைனரும் குத்துகிறேன் பேர்வழியில் ஏதோ ஆட, கல்யாணி மைனரின் தோளில் கை போட்டபடி தன் இடுப்பை மட்டும் தாளத்துக்கு ஏற்றாற்போல வளைத்து நெளித்து ஆடினாள். மைனருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இப்பிறவியின் பெரும்பயனை தான் அடைந்து விட்டதாக உணர்ந்தார். ஷெனாய் வாசித்துக்கொண்டிருந்த திருநா, கல்யாணியை ஆச்சர்யமாக பார்த்தான். யாருடனும் அவள் இப்படி நடந்து அவன் பார்த்ததில்லை. தனது ஆட்டத்தால் எவனையும் சலாம் வைக்க வைத்துவிடும் இவள்… ஒரு நளினத்தோடு ஆடுவதை முதன்முதலாகப் பார்த்தபோது திருநாவுக்கு சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. சோமு செட்டியார் தகன மேடையில் எரிந்துகொண்டிருந்த இரவு. பரமசிவம் கல்லறையின் மேல் ஒரு விரிப்பைப் போட்டு கல்யாணி உட்கார்ந்திருந்தாள். மைனர் அவளின் மடியில் படுத்தபடி நிலவை ரசித்துக்கொண்டிருந்தார். பௌர்ணமியின் முந்தைய நாள் இரவு என்பதால், நிலவு பொன்னிறத்தில் கனிந்து களி கூர்ந்து இருந்தது. ஹரிச்சந்திரன் சமாதியில் திருநாவும் பெருசும் சரக்கடித்துக் கொண்டிருந்தனர். மைனர் மிதமான போதையிலிருந்தார். “நேத்து மார்க்கெட்ல வச்சு… மூணு பேரும் ரவுண்டு கட்டி அந்த மாரி கேள்வி கேட்டாளுங்கலாம்… தேசிங்கு சொன்னான்… உனக்கு வாயி இல்ல… நீ நாலு கேள்வி நறுக்குன்னு கேட்க வேண்டியதுதான…” சொக்கலால் பீடியைப் பற்றவைத்துக்கொண்டு ஓர் இழுப்பு இழுத்துக்கொண்டார். “மைனரே நீ இன்னா ஆளுன்னு எனக்குத் தெரியாது… அவளுகளாண்ட நீங்க கேட்டதுதாண்டி கரெக்ட்டுன்னு சொல்லியிருப்ப… இங்க வந்து கத வுட்றியா… ஆங்…” கல்யாணி இப்படிக் கேட்டதும் மைனர் இருமியே சமாளித்தார். “பதில் சொல்லத் துப்பில்ல… இருமி சமாளிக்கிறான் பாரு…” செல்லமாகத் தொடையைக் கிள்ளி எடுத்தாள். மைனர் வலிப்பதுபோல துள்ளி எழுந்து கல்யாணியின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து அணைத்துக் கொண்டார். “அது என்னமோடி… மூணு பேரும் சக்களத்திங்கதான்… ஆனா பாரு செட் ஆயிட்டாளுங்கோ… இவுளுக்கு ஒண்ணுன்னா… அவ துடிக்கறதும்… அவுளுக்கு ஒண்ணுன்னா இவ துடிக்கறதும்னு ஒண்ணும் மண்ணுமா இருக்காளுங்கோ… உன்னதான் சேத்துக்க மாட்டிங்கறாளுங்கோ… அதான் ஒண்ணும் புரியல…” மைனர் யோசிப்பதைப்போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டார். “புரியாத மாறியே மூஞ்ச வச்சிக்காத… என்னதான் இருந்தாலும் அவளுங்க ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணு… ஒரே வகையறா… நான் அப்டியா… என்ன எப்டி சேப்பாளுங்கோ… மைனரே ஒண்ணு சொல்றேன் நல்லா புரிஞ்சுக்கோ… அவுளுங்களுக்கு நீ வச்சிக்கினு இருக்கறது பிரச்சன இல்ல… என்ன வச்சிக்கினு இருக்கறதுதான் பிரச்சன. அப்புறம் நீதான் என்ன வச்சிக்கினு இருக்கன்னு நெனக்கறாளுங்க... நான்தான் உன்ன வச்சிக்கினு இருக்கறனு போக்ச் சொல்லு… தாலி கட்டிக்கினு எத்தன பேர வேணா வச்சிக்கலாம்… எவனும் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டானுங்கோ… தனியா ஒருத்தி வாழ்ந்துடக் கூடாது… த்தா... தனியா ஒருத்தி கவ்ரதயா வாழவே முடியாதுன்னா… நீங்க இன்னா ஆம்பளைங்கடா… உன் பொண்டாட்டிங்க பச்சையா கேக்கச் சொல்லவே வந்துச்சு… மார்க்கெட்டாண்டயே வச்சு நாலு வாங்கு வாங்கியிருப்பேன்… உன் மூஞ்சிக்காகத்தான் உட்டேன்” மைனரின் முகம் பரவசத்துக்குள்ளாகி கல்யாணியை இறுக்கி முத்தினார். அடுத்த பரவசத்துக்குள் தாவ முயன்றபோது மைனரிடமிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டாள். விழிகளில் ஈரம் படிந்திருந்தது. மைனருக்கு ஏதும் விளங்கவில்லை. இத்தனை வருட பந்தத்தில் கல்யாணி அழுது மைனர் பார்த்ததில்லை. “பேண்டுக்காரனுக்கு பொண்ணா பொறந்தது தப்பாய்யா… அப்பன்தான் எல்லாம்… பேண்டு வாத்தியத்த கேட்டே வளந்தவ… சின்ன வயசிலயே ஷெனாய வாசிக்க ஆரம்பிச்சன்… எங்கப்பனுக்கு ஒரே குஷி… என் வாரிசு பாத்தியாடான்னு பொங்குனான்… வயசாகிப்போயி… அப்பனால வாசிக்க முடில… தாவு தீந்துட்சி… நான் வாசிக்க ஆரம்பிச்சேன்… லுங்கியத் தூக்கிக்கினு என் முன்னாடி வந்து குத்துவானுங்க… அப்பனால அதத் தாங்கிக்க முடியல… என்ன எப்படியாவது ஒருத்தன் கைல புட்சிக் குடுத்துறணும்னு… எவ்ளோ அலைஞ்சான்… சாவுல வாசிக்கற பொண்ணுன்னு எவனும் வர்ல… இதுலயே குட்க்குட்சிச் செத்தும் போயிட்டான்… எப்பயாவது அப்பன் ஞாபகம் வரும்… யாருமே இல்லன்னு தோணும்… அப்பதான் உன்னப் பாத்தேன்… உன் மூஞ்சில எங்கப்பனப் பாத்தன்”. மைனர் ஒரு குழந்தையைப்போல குலுங்கி குலுங்கி அழுதார். ஒரே குத்தில் ஒருவனை நாக்கவுட் செய்துவிடும் மைனர், இந்த மாதிரியான விஷயங்களில் பொசுங்கிவிடுவார். தனக்காக அழுதுகொண்டிருக்கும் ஒரு ஜீவனை அத்தனைக் காதலோடு அணைத்துக்கொண்டாள். இது போதும் என நினைத்துக்கொண்டாள். தன்னைக் காதலோடு அணைத்துக் கொள்ளும் மைனருக்கு தன் ஜென்மத்தைக் கரைத்தால் என்ன என்று தோன்றியது அவளுக்கு. தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டவள் மைனரை மார்போடு இறுக்கிக்கொண்டாள். கல்யாணியின் மார்போடு புதைந்து விசும்பிக் கொண்டிருந்தவரிடம், “யோவ் மைனரு… அழாதய்யா… என்னமோ உன்னாண்ட சொல்லணும்னு தோணுச்சி… வுடு… வுடு…” என்றவள் மைனரின் தலையைக் கோதியபடியே அணைத்திருந்தாள். இப்போது கல்யாணிக்கு மைனர் தேவைப் பட்டார். முந்தியை விலக்கி இன்னமும் தோதாக மைனரின் முகத்தை அழுந்தச் செய்தாள். சமிக்ஞையின் சங்கேதம் புரிந்தவராக மைனர் குழந்தையாகிப்போனார். நடுநிசியில் நிலவு பிரகாசம் கொண்டிருந்தது. தனது நடனத்தைப் போல உக்கிரம்கொண்டவளாக மைனரைக் கீழே சரித்தாள். தகன மேடையில் எரிந்துகொண்டிருந்த கொள்ளி எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டது. தகதகவென ஒளிர்ந்த ஜுவாலையின் தீப்பொறியென வியர்வை தெறித்தது. வசமிழந்த மைனர், கல்யாணியை இறுகப் பற்றிக்கொண்டார். அவள் நெற்றியில் முத்தினார். ஜென்மம் ஈடேறிப்போனதாக இருந்தது கல்யாணிக்கு. எழுந்த கொள்ளி மீண்டும் தணலுக்குள் அடங்கியது. இருவரும் மல்லாந்து படுத்தபடி நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். “கல்லு… எனக்கொரு ஆச… செய்வியா” மைனரின் மார்போடு திரும்பியவள் என்ன என்பதுபோல் பார்த்தாள். “நான் செத்துப்போயிட்டா எனக்கோசரம் அந்த மயில் டான்ஸ் ஆடுவியா… கண்ண உருட்டி உருட்டி என்னமா அழகா இருப்ப தெரியுமா நீ…” மைனரும் கண்ணை உருட்டிக் காண்பித்தார். “யோவ் நல்லாத்தான்யா உருட்ற நீ…” வெட்கத்தில் சிரித்தார் மைனர். “நீ இருக்கும்போதே ஆடுறவ… செத்தா ஆட மாட்டனா… என்ன உன்னாலதான் பாக்க முடியாது…” “நீ ஆடுனா… நான் செத்தாலும் பாப்பன் கல்லு…”. “நீ பாத்தாலும் பாப்பய்யா… நீ இன்னா மாறி ஆளுன்னு எனக்குத் தெரியாது…” என்று கண்ணடித்தாள். அசடு வழிந்து சிரித்த மைனர்தான், தலைக்கட்டோடு வாயில் வெற்றிலை திணிக்கப்பட்டு கல்யாணியின் மயில் நடனத்துக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார். பிரியாணியைப் பதம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் பஷீர். மைனருக்கு முன்னால் தார்ப்பாயை விரித்தார்கள். பந்தலை நட்டு சீரியல் விளக்குகளால் மைனர் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தார். ஜிகான் தலைமையில் கானா குழுவினரும் ஆஜராகி விட்டனர். இந்த இரவு முச்சூடும் தனது பாடல்களால் மைனரைக் குஷிப்படுத்திவிட வேண்டும் என ஜிகான் தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டான். தபேலா அண்ணன் டகாவை ‘பும் பும்’ என்று இழுத்துக்கொண்டார். பேட்டைத் தலைவர் தன் ஜமாக்களோடு மைனரின் லீலைகளைப் பேசியபடி சரக்கை இழுத்துக் கொண்டிருந்தார். தேசப்பன்தான் ஆரம்பித்தார், “இன்னா தேசிங்கு… கல்யாணியக் காணோம்… ஹும்… என்னதான் இருந்தாலும் அவளும் பொம்பளதான… இத்தன வருஷமா அவ முந்தானையவே மோந்துக்கினு இருந்தாரு… போக்ச் சேந்துட்டாரு, ஊரே காறி மூஞ்சாலும்… மைனர அப்பிடித் தாங்கிப் புடிச்சவ… குடுத்து வச்ச மனுசன்தாண்டா மைனரு” மட்டை ஊறுகாயைத் தொட்டுக்கொண்டவர் தேசிங்குவிடம் நீட்டினார். ஒரு லோட்டாவைச் சாத்திவிட்டு ஊறுகாயை நக்கிக்கொண்ட தேசிங்கு, “கல்யாணி தெய்வம்ப்பா… கட்ஸிக் காலத்துல சீக்கு வந்து கெடந்தப்போ, மூணு பொண்டாட்டிகளும் கழுவித்தான் ஊத்துனாளுங்கோ… இவதான் மைனரை ஒரு கொழந்தயாட்டம் பாத்துக்குனா” என்று லோட்டாவை கேன் பையனிடம் நீட்டினார் தேசிங்கு. “ஏழு குறுக்கு நாலு நெடுக்கு நான்கலாக்கில்… வாகனம்… அந்த நான்கலாக்கு வாகனத்துல நீயும் நானும் போகணும்… போயித்தானே ஆகணும்…” ஜிகானின் பாடல் பொண்டு பொடிசிலிருந்து பெருசு வரைக்கும் உற்சாகத்தை வரவழைத்தது. அப்போதுதான் யாவரும் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்த கல்யாணி தனது பேண்ட் வாத்தியங்களோடு வந்திறங்கினாள். மைனரின் மூன்று மனைவிமார்களின் முகங்களும் அந்த இரவிலும் வியர்த்துக் கொட்டியது. கல்யாணி கையில் ஒரு மாலையோடு மைனர் அருகே வந்தாள். பக்கத்தில் திருநாவும் வந்தான். சில்லிட்டிருந்த மைனரின் உடல் ஏதோ முறுக்கேறியதைப்போல முகம் பரவச நிலையில் இருப்பதாகத் தோற்றம் கொண்டது. “எப்டி கல்லு மாதிரி வரா பாரு… கண்ணுல ஒரு கண்ணீரு இருக்கா… ஒரு கம்பல இருக்கா” மூத்த மனைவி முணுமுணுத்தாள். “கட்னவளுக்குத்தான் கட்ட வலிக்கும்… ஒட்னவளுக்கு ஒடம்பா வலிக்கும்… முண்ட” நடு மனைவி கடிந்துகொண்டாள். தேசிங்கு எழுந்து வந்து கல்யாணியோடு சேர்ந்து கொண்டார். கொண்டுவந்த மாலையை மைனருக்குப் போட்டாள். மூன்று மனைவிகளும் எரித்துவிடுவதைப்போலப் பார்த்தார்கள். அந்தப் பார்வையைத் தனக்கு ஆசீர்வாதமாக எடுத்துக் கொண்டாள். ஊரறிய, மைனரின் மனைவிகள் அறிய, அவருக்கு மாலையிடுவதில் பேருவகை கொண்டாள். மைனருக்குப் பிடித்த குதிரைப் படம் போட்ட பிராந்தி புட்டியைக் கீழும் மேலுமாக தட்டி மூடியைத் திறந்தாள். மைனருக்கு படைப்பதைப்போல வைத்துவிட்டு ஒரு துளியைத் தெளித்துவிட்டு ராவாக அடித்தாள். “வெண்ணிலா முற்றத்திலே வேணு கானம்… மேல் மாடி உச்சியிலே அவளும் நானும்” பாடிக்கொண்டிருந்தான் ஜிகான். சட்டியைக் கழுத்தில் மாட்டிக்கொண்டான் அயிலு. ஷெனாயில் ஒற்ற அடியை வாசிக்கத் தொடங்கினான் திருநா. ஜிகான் குழுவினர் புரிந்து கொண்டு அமைதி காத்தார்கள். பேட்டையே சூழ்ந்துகொள்ள, கல்யாணி முந்தியைச் சொருகினாள். மைனருக்கு வணக்கம் வைத்தாள். மயில்போல ஆடத்தொடங்கினாள். வளைவு நெளிவுகளில் கொஞ்சம் வயது தெரிந்தாலும்… மினுக்கு குறையவில்லை. எல்லா சுக துக்கங்களையும் தனது நடனத்தால் சமன் செய்துகொள்கிறாள். ஒற்றஅடி இப்போது குமுக்குக்கு மாறியது. தேசிங்கும் தன்னை மறந்து ஆடினான். தீப்பிழம்பென ஆடிக்கொண்டிருக்கும் நடனத்தின் ஒவ்வோர் அசைவிலும் மைனரின் காதல் ஒளிந்துகொண்டிருந்தது. மைனரின் முகம் கனிந்து களி கூர்ந்து ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. கல்யாணியின் இத்தனை தீவிரமான நடனத்தை பேட்டை முதன்முதலாகப் பார்க்கிறது. உச்சத்தில் நடனத்தை நிறுத்தியவள் மைனர் அருகே சென்று நெற்றியில் முத்தினாள். “என்னை மனுஷியா நடத்துன ஆம்பளைய்யா நீ… போயிட்டு வா…” என்று மைனரிடம் சொல்லிவிட்டு யாரையும் சட்டை செய்யாமல் திரும்ப நடந்தாள். மைனர் ஆசுவாசம் அடைந்தார். தூரத்தில் மைனர் எரிந்துகொண்டிருந்தார், பௌர்ணமியின் முந்தைய நாள் நிலவு அத்தனை ஒளிர்வோடு மின்னிக்கொண்டிருந்தது. பரமசிவம் கல்லறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள் கல்யாணி. மாயரூபமென மைனர் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து மடியில் கிடந்து, சிரித்து பின் மறைந்தார். இனி இந்த வாழ்வில் தான் பேசுவதற்கு மைனர் இல்லை என்று உணர்ந்த தருணம் பெருங்குரலெடுத்து கல்யாணி அழத் தொடங்கினாள். http://www.vikatan.com/
  8. உயிர் சோறு - சிறுகதை சிறுகதை: கணேசகுமாரன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் சரவணனிடம் தலையசைத்து விடைபெற்று வீதியில் இறங்கினேன். நல்ல வெயில். இப்படிப் பெரு வெளிச்சமாய் மட்டும் வந்து நம் உடல் முழுவதும் தழுவும் வெயிலை நல்ல வெயில் என்றுதானே சொல்ல வேண்டும். ஆனால் சுள்ளென்று தோல் சுட்டு எரிக்கும் வெயிலுக்கும் நாம் நல்ல வெயில் என்றுதான் சொல்கிறோம். நல்ல என்ற சொல்லுக்குத் தரும் அழுத்தத்தில் அர்த்தமே மாறிப்போய்விடுகிறதுதானே. வெயிலில் ஏது கெட்ட வெயில். கையில் விஜி கொடுத்தனுப்பிய நகைகள் அடங்கிய பை அப்படியே எந்த மாற்றமும் இன்றி இருந்தது. நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கை பற்றி சரவணனுக்குத் தெரியும். நகைகளை என்னிடமே வைத்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டான். பணம் தருகிறேன்; பின்பு உனக்கு வசதிப்பட்ட நாளில் திருப்பிக்கொடு என்று பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதுதான் போன் வந்து எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டது. வீதி திரும்பியதும் எதிரில் ஒரு பெண்மணி வந்துகொண்டிருந்தார். பார்க்க இந்திராணி போலத்தான் இருந்தது. இந்திராணியைக் கடைசியாய் பார்க்கையில் இதே போன்று பச்சைப் புடவைதான் அணிந்திருந்ததாய் ஞாபகம். ஆனால் அது கிளிப்பச்சை நிறம். பத்து வருடங்களுக்கு மேல் இருக்கும். பத்து வருடங்களுக்கு முந்தைய இந்திராணியின் முகம்தான் இப்போது ஞாபகத்திலிருக்கிறது. பத்து வருடம் என்றதும்தான் கீர்த்தனா பிறந்ததற்குக்கூட இந்திராணி வரவில்லை என்ற ஞாபகம் வந்தது. இப்படித்தான் தரையில் தவறிவிழும் வாளிநீர் தன் போக்குக்குப் பல கோடுகளின் வழி வெவ்வேறு பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பது போல ஒவ்வொன்றாய் ஞாபகம் வந்துவிடுகிறது. ஒருவரின் மரணம் அவரைப் பற்றிய ஞாபகங்களை மட்டும்தானே கிளறிவிட முடியும். இனிமேல் இறந்துபோன நபருடன் நமக்குப் பேச என்ன இருக்கிறது என்பதுபோல் பழைய நினைவுகளை அசைபோட ஆரம்பித்து விடுகிறோம். பேருந்தில் ஏறினேன். விஜியிடம் இப்போதே போன் செய்து சொன்னால்தான் அவளும் ஸ்கூலுக்கு லீவ் சொல்லிக் கிளம்ப சரியாயிருக்கும். பஸ் பாம்பன் பாலத்தைத் தாண்டியது. நிறைய மீன்பிடிப் படகுகள் கடல் நீரில் தள்ளாடியபடி இருந்தன. பாலத்தின் ஓரத்தில் நின்றபடி பலரும் செல்ஃபி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். எதையும் ரசிக்கும் மனநிலை இப்போது இல்லை. இப்போது என்றில்லை. அதெல்லாம் வளரும் காலத்திலேயே இல்லாமல் போய்விட்டது. பேருந்தின் ஜன்னலோர இருக்கைக்கு ஆசைப்படாத மனம் வாய்த்தது சாபமின்றி வரமில்லை. ரிங் போய்க்கொண்டே இருந்தது. காலையில் பிள்ளைகளை பள்ளிக்கூடத்துக்கு அழைத்துச் செல்கையில் விஜியின் முகம் வாடித்தான் இருந்தது. என்னதான் சமாதானமாய் பேசினாலும் பெண்களுக்கு நகைகள் மீது உள்ள மோகம் எப்போதுமே மாறாது. அதை மோகம் என்றெல்லாம் குறைவாய்ச் சொல்லிவிட முடியாது. அதுதானே அவர்களுக்குப் பெரிய பாதுகாப்பாய் இருக்க முடியும். அது என்னமோ எனக்கு ஆரம்பத்திலிருந்து எதன் மீதும் பெரிதாய் விருப்பமற்றுப் போயிற்று. பிள்ளைகளுக்கும் விஜிக்கும் உயர்ந்த விலையில் ட்ரெஸ் எடுத்தாலும் எனக்கு மட்டும் சாதாரண விலையில் சாதாரணமான டிசைனில் ஒரு சட்டை. அவ்வளவுதான். விஜியிடமிருந்து போன் வந்தது. கட் செய்தேன். சில நொடிகள் நிதானித்து என்ன பேச வேண்டுமென மனதுக்குள் சின்னதாய் ஓர் ஒத்திகை. விஜிக்கு போன் செய்ய, இரண்டாவது ரிங்கிலேயே போன் எடுக்கப்பட்டது. ``என்னங்க... சரவணனைப் பார்த்தீங்களா?'' ``ம். பார்த்தேன்.'' ``ஏன்... சொணக்கமா பேசுறீங்க'' என்றாள். போன காரியம் நல்லபடியாய் முடிந்திருக்காதோ என்ற கவலையில்தான் அவள் கேட்டாள். முகம் மட்டுமல்ல, குரலும் பல சமயங்களில் எல்லாவற்றையும் காட்டிக்கொடுத்துவிடுகிறது. ``மதுரையில இந்திராணி எறந்துடுச்சாம். நல்லதம்பி போன் பண்ணிச் சொன்னாரு.'' ``என்னங்க சொல்றீங்க. எப்போ?'' ``நான் நேர்ல வந்து சொல்றேன். நீ ஸ்கூலுக்கு லீவ் சொல்லிட்டு பிள்ளைகளையும் அழைச்சிட்டு வந்திடு. நாளைக்குதான் எடுக்கிறாங்களாம்.'' போனை வைத்த பிறகு உள்ளுக்குள் புதிதாய் கேள்வி சுழன்று வந்தது. இந்திராணியை எப்போதும் அக்கா என்றுதானே அழைத்திருக்கிறேன். பஞ்சாயத்தில் நிறுத்தி பத்திரத்தில் கையெழுத்துப் போட்டால்தான் ஆயிற்று என்று ஆங்காரமாய் கத்தியபோதுகூட அக்கா என்ற உறவின் வாசனை கொஞ்சமாய் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்ததே. நான்கு பெண் குழந்தைகளுக்குப் பிறகு பிறந்தவன் என்பதில் என்மீது அம்மாவுக்கு அதிக பாசம். ஒருவேளை கொள்ளி போட ஒரு வாரிசு வந்துவிட்டது என்ற சந்தோசம்கூட இருக்கலாம். எனக்கு அடுத்து இரண்டுவருடம் கழித்துதான் முருகன் பிறந்தான். எங்கள் வழக்கத்தில் கொள்ளி வைப்பதில் தாய்க்குத் தலைமகன், தகப்பனுக்குக் கடைசி என்பார்கள். ஒருவேளை முருகன் பிறந்ததற்கு அப்பா வேண்டுமானால் அதிகமாய் சந்தோசப்பட்டிருக்கலாம். அக்காக்களுடன் வளர்ந்தவன் என்பதாலே அவர்கள் குடித்த மிச்சப்பால்தானே நாம் குடித்தது என்று வளரும்போதே எனக்கொரு எண்ணமிருந்தது. ஆனாலும் வளர வளர அந்த உறுத்தல் வேறு மாதிரி மாறிப்போயிற்று. எல்லாம் தாத்தா பண்ணிய வேலை. உயில் எழுதிவைத்து செத்துப்போன தாத்தாவை நான் பார்த்ததுகூட கிடையாது. `என் மகன் ஜெகந்நாதனுக்குப் பிறக்கும் மூத்த ஆண் வாரிசுக்கே இந்தச் சொத்து அனைத்தும் சொந்தமாகும். அவன் விரும்பினால் மட்டுமே பிறர் அந்தச் சொத்துகளை அனுபவிக்கலாம்.' எப்போதும் எனக்கொரு யோசனை வரும். தாத்தா யார் மீது பாசம்கொண்டு இப்படி ஓர் உயிலை எழுதி வைத்தார். தன் மகன் மீது என்றால் அப்பா பெயருக்கே எழுதியிருக்கலாம். இல்லை மருமகள் மீது எழுதியிருக்கலாம். அது என்ன... இன்னும் பிறக்காத, பிறப்பானா என்று தெரியாத ஒரு பேரப்பிள்ளைக்கு சொத்தெல்லாம் எழுதி வைப்பது? அவர் இறந்தபோது அவர்கூட வராத அந்தச் சொத்து அவரின் மூத்த பேரனை என்னவெல்லாம் செய்தது, எங்கெல்லாம் கொண்டுசென்று நிறுத்தியது என்று அவருக்குத் தெரியுமா? பேருந்திலிருந்து இறங்கி ஸ்கூட்டர் நிறுத்தி வைத்திருந்த இடத்துக்குச் சென்றேன். வீட்டுக்குள் நுழைந்ததுமே ஆரம்பித்து விட்டாள் விஜி. எப்போ, எப்படி, ஏன்... எந்தக் கேள்விக்கும் என்னிடம் பதில் இல்லை. நிஜமும் அதுதானே. மாமா போனில் பேசியது மனதுக்குள் கிடந்தது. ``உங்க அக்கா போயிட்டா மச்சான். கடைசிவரைக்கும் தம்பி வரும்னு வாசலையே பாத்துக்கிட்டிருந்தா... வைராக்கியமா இருந்துட்டீங்க. கூடப் பொறந்ததுக்கு செய்ற கடைசிக் கடமையை செஞ்சிட்டுப் போய்டுங்க. காலையில எடுக்குறோம்.'' வருத்தமோ, கவலையோ குரலில் இல்லை. கோபம் இருந்தது போல்தான் தெரிந்தது. இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால் எனக்கு இருந்ததன் பெயர் வைராக்கியமா... ஆறாத வடுதானே அப்படி ஒரு சொந்தம் இருப்பதையே மறக்கச் செய்தது. கூடப் பிறந்திருந்தாலும் முருகனும் கல்யாணம் முடிக்கும்வரைக்கும் எந்தக் கேள்வியும் எழுப்பாமல்தான் இருந்தான். திருமணம் ஆகி தனிக்குடித்தனம் வைத்தபின்புகூட அப்பாவிடம் மல்லுக்கட்டிக்கொண்டு இருந்தானே தவிர ஒன்றுகூடி எனக்கு எதிராய் திரும்பியதெல்லாம் முருகனுக்குக் குழந்தைகள் பிறந்தபின்புதான். சொத்தினை வாரிசுகள் அனைவருக்கும் சமமாய் பிரிக்க வேண்டும் என்று எல்லோரும் ஒற்றைக்காலில் நின்றபோது அப்பாவும் அவர்களுடன் நின்றதுதான் என் எல்லாச் செயல்பாடுகளையும் முறித்துப் போட்டது. மன உளைச்சல் அதிகமாகி இரவெல்லாம் தூக்கம் தொலைத்து எழுந்து உட்கார்ந்து இருட்டையே வெறிக்கப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த தெல்லாம் அப்புறம்தான். எல்லோரையும் விட்டுத் தனித்துவந்து வாடகை வீட்டில் குடியேறிய பின்பும் மனத்தளர்வு குறையவில்லை. அம்மாவின் மடி மட்டும் வயது தாண்டியும் ஆறுதல் தந்துகொண்டிருந்தது. கையில் காசு இருப்பதால் மட்டுமில்லை. மனதில் ஈரமும் இருந்ததால்தான் உதவி என்று வந்த சொந்தங்களுக்கெல்லாம் அள்ளி அள்ளித் தந்தது. ``மாரி இருக்கிறப்போ என்ன கவலை. என் பொண்ணு பொறந்ததிலேர்ந்து தலைக்குத் தண்ணி ஊத்துன வரைக்கும் எல்லாச் செலவையும் மாரிதானே பார்த்தது. அவளுக்குக் கல்யாணம்னா, அவன் எதுவும் செய்ய மாட்டானா என்ன?'' தூரத்துப் பெரியம்மா வகை வழி வந்த அக்கா அப்படிச் சொல்லியபோதெல்லாம் பெருமிதமாகத்தான் இருந்தது. மனிதர்கள் அப்படியில்லை என்பதெல்லாம் கையில் காசில்லாமல் கடனாளியாக நின்றபோதுதான் புரிந்தது. இருந்த வீடு, நிலமெல்லாம் நான்கு அக்காக்களுக்கும் தம்பிக்கும் பிரித்தது போக மிஞ்சியதே எனக்கு ஒதுங்கியது. பிறகு பல மனிதர்களுக்கும் நான் சந்தேகப் பொருளாகிப் போனேன். எப்போதும் எல்லோருக்கும் நல்லவராகவே இருப்பதென்பதெல்லாம் ஒரு கொடுப்பினை. அனைவருக்கும் வாய்க்காது. அவசர அவசரமாகத் தங்கள் பணத்தினை திருப்பிக் கேட்டபோதுதான் நானும் என் தகுதிக்கு மீறி நிறையக் கடன் வாங்கியிருக்கிறேன் என்பது உறைத்தது. எதற்குக் கடன் வாங்கினேன் என்று யோசித்தால், அது மேலும் மனச்சிக்கலையே உண்டாக்கியது. கடன் வாங்கித் தந்து இந்த உலகத்தில் நல்லவனாக வாழ வேண்டிய அவசியமென்ன இருக்கப் போகிறது? அவசரத்துக்குப் பணம் கேட்டவர்களுக்கு அதே அவசரத்தில் நான் வாங்கித் தந்த பணம்தான் வட்டிமேல் வட்டிபோட்டு என்னை எல்லாவிதத்திலும் தனிமைப்படுத்தியது. அப்பாவுக்கு முருகன்தான் இஷ்டம். நானும் வேலைக்குப் போய் சம்பாரித்தாலும் விஜியும் ஸ்கூலுக்குப் போய் வந்தாலும் இருவரின் சம்பளமும் வீட்டு வாடகைக்கும் கடனுக்கு வட்டிகட்டவுமே போதவில்லை. நான் வாழ்ந்து கெட்டவனில்லை. கெட்டு வாழ்பவனுமில்லை. தூக்கம் வராத இரவை மாத்திரைகளின் வழி மாற்றத் தொடங்கியபோதுதான் விஜி அந்த மாற்று யோசனையைச் சொன்னாள். நான் சுயமாக சம்பாரித்துதான் விஜிக்கு நகை செய்துபோட்டது. அதில் எனக்கு கூடுதல் திமிர்கூட உண்டு. ஏதாவது விசேஷ வீடுகளுக்கு கழுத்து கொள்ளாத நகையுடன் விஜி செல்லும்போதெல்லாம் அவளை பொறாமையுடன் பார்த்த கண்களைவிட என்னை எரிச்சலுடன் பார்த்த கண்கள்தான் அதிகம். இவ்வளவு கஷ்டத்திலும் குடும்பத்தைக் காப்பாத்துகிறானடா இவன் என்ற வெறுப்பு, மனித இயல்பின் ஒன்றுதானே. மூத்தவள் நிவேதா பிறந்தபோதுகூட இவ்வளவு கஷ்டமில்லை. இளையவள் கீர்த்தனா பிறந்தபின்புதான் எல்லாம் ஆரம்பம். எதைத் தின்றால் பித்தம் தெளியும் என்பதுபோல் பிள்ளைகளின் ஜாதகத்தினைக் கொண்டுசென்று காட்டிப் பரிகாரம் தேடினோம். தேடிய இடத்தில் வேறொன்று கிடைத்தது. எப்போதும் அப்படித்தானே. எல்லாவற்றையும் தேடிய இடத்திலே கிடைத்துவிட்டால் வாழ்க்கை சுவாரஸ்யமற்றுப் போய்விடும். என் ஜாதகம் பார்த்த ஜோஸியர் சொன்னதைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டாள் விஜி. `` மாரிமுத்துவாகிய உங்கள் ஜாதகத்தில் வெளிநாடு செல்லும் வாய்ப்பு உள்ளது''. எல்லா நகையும் கழட்டிக் கொடுத்து விற்றுவிட்டு வெளிநாடு செல்ல ஏற்பாடு செய்யுமாறு சொன்னாள். அவளைப் பொறுத்தவரை நான் வெளிநாடு செல்வது என்பது பணம் சம்பாரிக்க என்பதில்லை. ஏதாவது ஒரு வழியில் என்னை நான் மீட்டெடுக்கும் வழியாய் அவள் தேர்ந்தெடுத்ததுதான் காலையில் சரவணனைப் பார்க்கச் சொன்னது. விரைந்துகொண்டிருந்த பஸ்ஸில் ஜன்னலோர சீட்டில் கீர்த்தனா அமர்ந்திருந்தாள். விஜியும் நிவேதாவும் அருகில் இருக்க, நான் அதே வரிசையில் எதிரே இரண்டு பேர் அமரும் சீட்டில் உட்கார்ந்திருந்தேன். வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பும்போது விஜி கேட்ட கேள்வியை ஜன்னலோர காற்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. `` வளர்ந்த காலத்துல உங்க அக்கா வீட்டு உப்பையும் சாப்பிட்டுதானே வளந்துருப்பீங்க. சொத்தைப் பிரிச்சி நம்மளை இப்படி ஆக்கினதுல உங்ககூடப் பொறந்த எல்லாருக்கும் பங்கிருக்கில்லியா... மத்தவங்ககூட பேசிக்கிட்டுதான இருக்கீங்க. அதென்ன அந்த அக்கா மேல மட்டும் அப்படி ஒரு வெறுப்பு?'' அத்தனை எளிதில் சொல்லித்தீர்ந்துவிட முடிகிறதா அந்த வெறுப்பு? எல்லாம் அந்த உப்பைத் தின்றதால் வந்த வெறுப்புதானே. நான் அந்த உப்பைத் தின்றிருக்கக் கூடாது. * அப்போது மாரிமுத்துவுக்கு பதினோரு வயது. இரண்டாவது அக்காளான இந்திராணிக்கு கல்யாணம் ஆகியிருந்தது. குடும்பத்திலேயே நல்ல நிறம் என்றால் அது இந்திராணியும் மாரிமுத்துவும்தான். மற்றவர்களெல்லாம் மாநிறம். வறுமைப்பட்ட குடும்பம் என்றாலும் இந்திராணியின் அழகு, நல்லதம்பியை யோசிக்கவிடாமல் எந்தவித எதிர்பார்ப்புமின்றி தாலி கட்ட வைத்தது. பக்கத்து பக்கத்து ஊர்கள்தான். மாரிமுத்துவுக்கும் சந்தோசம். தன் ஊரிலிருந்து சைக்கிளிலேயே அக்கா வீட்டுக்குச் சென்றுவிடலாம். மாரிமுத்துவுக்கு எவ்வளவு சாப்பிட்டாலும் சாப்பிட்ட திருப்தியே இருக்காது. அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடத்திலே பசிக்கத் தொடங்கிவிடும். ஒருநாள் பள்ளிக்கூடத்துக்குச் சென்றவன் மதியம் சைக்கிள் மிதித்துக்கொண்டு இந்திராணி வீட்டுக்குச் சென்றான். ``வாடா... ஸ்கூலுக்குப் போகலையா?'' ``பள்ளிக்கூடத்திலேர்ந்துதான் வரேன். மதியானம் லீவு. வாத்தியாரு அம்மா செத்துட்டாங்க. மீன் கொழம்பா வெச்சிருக்க. வாசம் வருது. சோறு போடுக்கா. பசிக்குது.'' ``ஒரு வேலை பண்றியா. உங்க மாமா தெற்குவாடியில புதுசா ஒரு போட்டு வாங்கிக் கட்டிட்டு இருக்காருல்ல. அங்கே போய் உங்க மாமாவுக்கு சாப்பாடு குடுத்துட்டு வந்துடு. வந்ததும் இங்க சாப்பிடலாம். அதான் சைக்கிள் இருக்குல்ல. ஒரு மிதி மிதிச்சா கா மணி நேரத்துல போயிட்டு வந்திடலாம். குடுத்துட்டு வந்துடுடா... சாப்பாடு எடுக்க வர்றவன் இன்னிக்கி போட்டடிக்கு வல்லியாம்.'' ``ரொம்ப பசிக்குதுக்கா. சாப்புட்டுப் போறேன்.'' வயிற்றில் கைவைத்தபடியே முகம் சுளித்துப் பேசினான் மாரிமுத்து. ``செத்த நேரம் பல்ல கடிச்சிக்கப்பா. காலையிலையும் உங்க மாமா சாப்புடல. பசி தாங்க மாட்டார் மனுசன். அவருதான் மீனு வாங்கி அனுப்புனாரு. எதிர்பார்த்துட்டு இருப்பாரு. இல்லாட்டி நான்தான் பஸ்ல போய் குடுத்துட்டு வரணும். கொஞ்சம் போயிட்டு வா மாரி'' அக்கா பஸ்ஸில் போய் சாப்பாடு கொடுத்துவிட்டு வருவதற்குள் தன் வயிறு பொறுமையாய் இருக்காது என்பதை உணர்ந்தவன் ``சரி குடு'' என்றான் தலையாட்டி. கடல் சார்ந்த கிராமங்கள். மீனவர்கள் அங்கங்கே வலையினை விரித்து வெயிலில் காயவைத்துக் கொண்டிருந் தார்கள். சில இடங்களில் விரிந்த வெயிலில் மீன்கள் கருவாடாகிக் கொண்டிருந்தன. எதிர்காற்றில் சைக்கிள் மிதித்துக்கொண்டி ருந்தான் மாரிமுத்து. பசியில் வயிறு ஏங்கிக் கிடந்தது. அழுந்த சைக்கிள் மிதிக்கையில் குடல் இழுத்தது. அவனைக் கடந்து சென்ற பஸ் இன்னும் அவன் வேகத்தை மட்டுப்படுத்தியது. தெற்குவாடிக்கும் குந்துகாலுக்கும் இடையில் ஒரு பாலம் உண்டு. கடலிலிருந்து கொஞ்சமாய் நீர் பிரிந்து ஏதோ போக்குவரத்து விதியை மீறி நுழையும் நாகம் போல் சென்றுகொண்டிருக்கும். அதன் மீது ஒரு பஸ் போகும் அளவுக்குப் பாலம் கட்டப்பட்டு இரண்டு பக்கமும் சிமென்ட்டால் திட்டொன்றும் அமைத்திருப்பார்கள். சாயங்காலங்களில் சிலர் அத்திட்டில் அமர்ந்து கடலினைப் பார்த்தவாறு கதை பேசுவார்கள். சைக்கிளை அதன் அருகில் நிறுத்தினான் மாரிமுத்து. ஹேண்டில் பாரில் மாட்டப்பட்டிருந்த கூடையைக் கழற்றினான். அவனின் ஒல்லியான கைகளுக்கு மிக பாரமாக இருந்தது சாப்பாட்டுக் கூடை. திட்டில் அமர்ந்து கூடையிலிருந்த கேரியரை வெளியே எடுத்தான். பசியோ, பயமோ கை நடுங்கிற்று. கேரியரைத் திறந்து கொஞ்சமாய் சாதம் எடுத்து வாயில் போட்டான். மெல்லத் துவங்கினான். கேரியரின் அடுத்த அடுக்கைத் திறக்க நான்கு பொரித்த மீன் துண்டுகள் சூரியனில் பளபளத்தன. இப்போது மாரிமுத்துவுக்கு பயம் போயிற்று. பசி வந்தால் பத்தும் பறந்து போகும் என்னும்போது பத்தில் ஒன்று பயமாகவும் இருக்கலாம்தானே. மாமா சாப்பிடும் தட்டை எடுத்து சிமென்ட் திட்டில் வைத்து, கை நிறைய சோற்றை அள்ளி தட்டில் கொட்டிப் பரப்பினான். இரண்டு கை அள்ளியதும் சோறு வைக்கப்பட்டிருந்த அடுக்கில் இருந்த குழி தெரியாதவாறு சமமாக்கினான். மீன் துண்டுகளில் ஒன்றை எடுத்து தட்டில் வைத்தான். குழம்பு எதுவும் ஊற்றிக்கொள்ளாமல் வெறும் சோற்றைப் பிசைந்து உருண்டையாக்கி சாப்பிடத் துவங்கினான். வயிறு அடங்கியதும் பாலத்தின் கீழ் தேங்கியிருந்த நீரில் தட்டைக் கழுவிவிட்டு கேரியரைப் பழையபடி அடுக்கிக் கூடையில் வைத்தபின் சைக்கிளை எடுத்தான். இப்போது எதிர்காற்று மாறியிருந்தது. ஒரு வாரம் கழிந்த ஞாயிறு. அக்கா வீட்டு மீன்வறுவல் வாசம் மாரிமுத்துவின் உள்ளங்கையை விட்டு விலக மறுத்திருந்தது. அக்கா வீடு நோக்கி சைக்கிள் மிதித்தான். மாமா வீட்டில் இருந்தார். வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த மாரிமுத்துவின் மூக்கைத் தாக்கியது அக்காவின் கைமணத்தில் வீட்டில் எங்கும் பரவியிருந்த மீன் குழம்பின் வாசனை. ``அக்கா'' என்றபடி இந்திராணியைப் பார்த்த மாரிமுத்துவின் முகத்தில் சந்தேகம் தன்னை எழுதியது. அக்கா முகம் எப்போதும் இப்படி இருந்ததில்லையே... ஏன்? பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. அங்கிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தவன் வினோதமாய் ஒன்றைக் கவனித்தான். இந்திராணி ஒரே ஒரு சாப்பாட்டுத்தட்டை மட்டும் கழுவி எடுத்துக்கொண்டு ஹாலுக்கு வந்து வைத்தாள். தட்டின் முன்னால் மாமா அமர்வதைக் கவனித்துக்கொண்டி ருந்தவன் `` அக்கா எனக்கும் சோறு'' என்றான். குழம்புடன் அவனைக் கடந்தவள் நின்று திரும்பி அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள். மாமா சாப்பிடத் தொடங்கினார். ``அக்கா'' என்றான் மறுபடியும். அவனை நோக்கி வந்தவள் ``எந்திரிடா'' என்றாள். மாரிமுத்து எழுந்து நின்றான். அவனின் கையை இறுகப் பிடித்தவள் வேகமாக சமையற்கட்டுக்கு அழைத்துப் போனாள். ``போனவாரம் மாமாவுக்கு சாப்பாடு குடுத்துவிட்டேனே. என்ன பண்ணினே நீ'' அவளிடமிருந்து வெளிப்பட்ட ஒவ்வொரு சொல்லிலும் ஆத்திரம் மிகுந்திருந்தது. ``ரொம்பப் பசிச்சிதுக்கா. அதான் கொஞ்சம் எடுத்துச் சாப்புட்டேன்'' மாரிமுத்துவுக்கு அழுகை திமிறி வந்தது. இந்திராணியின் கை இறுக்கம் கூடிக்கொண்டே போக வலியில் திணறினான். ``ஏன்... ஒருவேளை திங்காம பட்டினி கெடந்தா செத்துப்போய்டுவியோ. எதுவுமில்லாத வீட்ல இருந்து நான் பட்ட கஷ்டமெல்லாம் போதும்னுதான் ஆண்டவனா பாத்து இப்படி ஒரு வாழ்க்கையைக் குடுத்துருக்கான். அதுக்கு நீ ஒல வைக்கிறியாடா...'' ``இல்லக்கா... தெரியாம கொஞ்சமா...'' மாரிமுத்துவிடமிருந்து வெட்டுப்பட்டு வெளிவந்து விழுந்த வார்த்தைகளில் கண்ணீர் சொட்டியது. ``என்னது... கொஞ்சமா. ராத்திரி ஒங்க மாமா வந்து சொல்றப்ப எனக்கு நாக்க பிடுங்கிட்டு சாகலாம்போல இருந்துச்சி. நீ தின்ன பாதியைத் தின்னுட்டு மீதியைத் திங்க அவரு என்ன உங்கப்பனாட்டம் வக்கத்துப் போயா இருக்காரு. சாப்பாடு கம்மியாயிருந்துச்சி. மீனும் வழக்கமா வைக்கிற மாதிரி இல்ல. என்னாச்சி ஒனக்குன்னு கேட்டப்போ என் ஈரக்கொலையே நடுங்கிடுச்சி. அப்பகூட சந்தேகம் வரல. கேரியரை நீட்டுன உன் தம்பி கைல மீன் வாசனை வந்துச்சே. சாப்புட்டு வந்தானான்னு கேட்டப்பதான்டா உன் திருட்டு புத்தி தெரிஞ்சிச்சி. ஏன்டா... கூடப்பொறந்த அக்கா சோத்தையே திருடித் திங்கத் தோணுதே. வளந்து வந்தா நீ என்னன்ன பண்ணுவே.'' மாரிமுத்துவுக்கு இந்திராணி பேசியதில் பாதிப் புரியவே இல்லை. பசிக்கு சாப்பிட்டது இவ்வளவு பெரிய குற்றமா என்றுதான் குழம்பியது அவன் மனம். ``எல்லாருக்கும்தான் பசிக்குது. அதுக்காக பொறுத்துதான் இருக்கணும். நம்ம வீட்ல நமக்கு வேளாவேளைக்கு சோறு கெடைச்சுச்சா... இல்லீல்ல. மூணு வேளைக்கு ரெண்டு வேளையும் ஒரு வேளையுமா கொறச்சித்தான்டா சாப்புட்டோம். நம்ம அப்பன் பாடுக்குப் போனாதான் காசு. அம்மா கூடைய எடுத்துக்கிட்டு மீனு வித்துட்டு வந்தாதான் காசு. இல்லாட்டி பட்டினி. ஒனக்கு பசிச்சா நீ இங்க வந்து தின்னுருக்கணும். குடுத்துவிட்ட சாப்பாட்டையும் தின்னுட்டு இங்கையும் வந்து கமுக்கமா தின்னுட்டுப் போனவந்தானே நீ. இன்னிக்கி ஒனக்கு சோறு கெடையாது. போ'' இந்திராணி பிடித்திருந்த கை இறுக்கம் மாறாமல் மாரிமுத்துவை இழுத்துக்கொண்டு ஹாலினைக் கடந்தாள். நிமிர்ந்து பார்க்காமல் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த மாமாவைப் பார்த்தான் மாரிமுத்து. சிறுகுடலைப் பெருங்குடல் தின்றுகொண்டிருக்க, வீட்டை விட்டு வெளியேறி சைக்கிளை எடுத்தான். * மாட்டுத்தாவணியில் இறங்கி நல்லதம்பிக்கு போன் செய்து அட்ரஸ் விசாரித்தபடியே ஆட்டோவில் போனோம். சொத்து பிரித்தபிறகு மதுரையில் இடம் வாங்கி வீடு கட்டி செட்டில் ஆனதெல்லாம் செவி வழிச் செய்திகள்தான் எனக்கு. எக்கேடோ கெட்டுப் போகட்டும் என்று அந்தப் பஞ்சாயத்தின் முன்னால் மனதுக்குள் எல்லோருக்கும் சாபம் விட்டு விலகியவன்தான். எந்த நல்லது கெட்டதுக்கும் கலந்துகொள்ளாமல் எதையும் எவரிடமும் வெளிப்படுத்தாமலே வாழ்ந்தாயிற்று. எனக்காக விஜியும் தன் குடும்பத்தையும் என் குடும்பத்தையும் வெறுத்து விலகி வாழ்ந்தவள்தான். இப்போது சாவு என்றதும்தான் வந்து நிற்க வேண்டியிருக்கிறது. சாயங்கால வெயில் துக்கத்துடன் விடைபெற்றுக் கிளம்பியிருக்க, வீட்டின் வாசலில் ஷாமியானா பந்தல் போடப்பட்டிருந்தது. நிறைய ப்ளாஸ்டிக் நாற்காலிகளில் நிறைய மனிதர்கள். நீல நிற நாற்காலிகள் என்றால்கூட துக்கம் தெரியாது. இவை சாம்பல் நிறத்தில் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. யாராவது வந்து பிரித்துப்போட்டு அமர்ந்தால் அந்த துக்கம் சமாதானமாகிவிடும்போல. வீட்டின் உள்ளே நுழைந்தேன். என்னைப் பார்த்ததும் யாரோ பெருங்குரலெடுத்து ``எலேய் மாரி... உன் அக்காளப் பாருடா'' என்று கதறத் தொடங்கினார்கள். யாரென்றுதான் தெரியவில்லை. யாரையுமே அடையாளம் தெரியவில்லை. குளிர் கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் படுத்துக் கிடந்தது அக்காதானாவென்றே தெரியவில்லை. பிணமாய் முகம் பார்க்க முடியாமல் வெளியில் வந்து நாற்காலியில் அமர்ந்தேன். கீர்த்தனா ஓடிவந்து மடிமீது ஏறி உட்கார்ந்தாள். மாமா என்னை நோக்கி வந்தார். யாரோ இன்னொரு நாற்காலி எடுத்துப் போட மாமா அதில் அமர்ந்தார். நிறைய சதையுடன் அடர் தாடியில் இருந்தார். லேசாக பிராந்தி வாடை வந்தது. குடித்திருக்கிறார். ஆறுதலாய் அவரின் கையைப் பற்றினேன். தோளில் போட்டிருந்த துண்டை எடுத்தவர் வாய்பொத்தி உடல் குலுங்க அழத் தொடங்கினார். என் ஒரு கை அவரின் இடது கையைத் தொட்டபடியிருக்க வலதுகையால் துண்டை அழுத்தியபடி அழுதவர் அப்படியே துண்டால் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டார். தொண்டையைச் செருமினார். ``ரொம்ப நல்லது மச்சான். பழசு எல்லாத்தையும் ஞாபகம் வெச்சிருந்து பொணத்து மூஞ்சிலகூட முழிக்காம இருந்துடுவீங்களோன்னு கலங்கிக் கெடந்தேன். வந்துட்டீங்க.'' சாராய வாடையுடன் வார்த்தைகள் வந்தாலும் தெளிவான உச்சரிப்பு. நீளமாய் பெருமூச்சு விட்டார். ``பட்டுத்தான் மச்சான் உங்க அக்கா செத்துருக்கா. எத்தனையோ ஆஸ்பத்திரி, டாக்டருங்க. பணம் இருந்து என்ன புண்ணியம். காப்பாத்த முடியல.'' தொடர்ந்து பேச முடியாமல் நிறுத்தி நிறுத்திப் பேசினார். ``ஆனா மூணு நாளா நல்ல தெளிவு. சாகப்போறோம்னு அவளுக்கே தெரிஞ்சிருக்கு போல. நேத்துதான் உங்க பேரைச் சொல்லி பொலம்ப ஆரம்பிச்சா. என் தம்பி வயித்துல அடிச்ச பாவம்தான் இப்பிடி வயித்துல கட்டியா வந்து கெடக்குன்னு அழுகை. நேத்து ராத்திரி என்னைக் கூப்பிட்டுச் சொன்னா. என் தம்பிக்கு வைராக்கியம் அதிகம். நான் சாகுறவரைக்கும் வர மாட்டான். செத்தது தெரிஞ்சி வந்தான்னா அவன் கொண்டு வர்ற வாய்க்கரிசியை எனக்குப் போட வேணாம். நம்ம வீட்ல சமைச்ச சோறு கொஞ்சம் என் வாயில போடச் சொல்லுங்க. அப்பதான் என் கட்ட வேகும்னா. அதுதான் மச்சான் அவ கடைசி ஆச. கொஞ்சம் இருங்க. வர்றேன்.'' எழுந்து போனார். அந்தப் பெரிய வீடெங்கும் அழுகையும் கதறலும் பெண்களின் ஒப்பாரிச் சத்தமுமாய் நிரம்பத் தொடங்கின. இரவு மேலும் இருளாய் அவ்வீட்டில் பெருகியது. நிவேதாவும் கீர்த்தனாவும் சாப்பிட்டுவிட்டு வீட்டின் ஏதோ ஓர் அறையில் படுத்து உறங்க விஜி என்னை வந்து அழைத்தாள். நான் மறுத்துவிட்டு அந்த நாற்காலியிலே அமர்ந்திருந்தேன். டீ மட்டும் குடித்திருந்தேன். பசிக்கவில்லை. நடு ராத்திரி போல் மாமா வந்தார். சில பத்திரத்தாள்களை என்னிடம் நீட்டினார். '' உங்க அக்கா சுய நினைவோடு கையெழுத்துப் போட்டுக் குடுத்த பத்திரம் மச்சான். அவளுக்குன்னு இருந்த நெலம், வீடு எல்லாம் உங்க பேருக்கு எழுதியிருக்கா. நீங்க வந்தா குடுக்கச்சொன்னா. குடுத்துட்டேன்.'' எழுந்தார். விறுவிறுவென்று அடர் இருள் நிரம்பியிருந்த பாதையை நோக்கி நடந்தார். கையில் வைத்திருந்த பத்திரத்தாள்களுடனே நான் நாற்காலியில் சரிந்து அமர்ந்து கண்களை மூடினேன். விடிந்தது. வர வேண்டியவர்களெல்லாம் வந்துவிட்டார்கள். எந்த உறவையும் எனக்குத் தெரியவில்லை. வந்தவர்களெல்லாம் உள்ளே சென்று ஒருமுறை அழுதுவிட்டு வெளியே வந்து என்னைக் கட்டிப்பிடித்து அழுது போனார்கள். முதல்நாள் இரவு சாப்பிடாததும் சரியாக உறங்காததும் மிகவும் தளர்வாக்கியிருந்தது என்னை. பத்து மணி போல் பெண்கள் நிறையப் பேர் வீட்டிற்குள்ளிருந்து முக்காடிட்டபடி வெளியே வந்தார்கள். விஜியும் வந்தாள். அவள் இடுப்பில் ஒரு சில்வர் பாத்திரம் இருந்தது. வாய்க்கரிசி எடுத்துவரக் கிளம்பிவிட்டார்கள். ``வாய்க்கரிசி போடுறவங்கல்லாம் போடலாம்'' சுடுகாட்டில் யாரோ கத்த, நான் பாக்கெட்டுக்குள் கைவிட்டு சில்லறைக் காசுக்கு துழாவிக் கொண்டிருக்கையில் மாமா என் கையில் எதையோ திணித்தார். சிறியதாய் டிபன் பாக்ஸ். புரியாமல் அவரை ஏறிட்டேன். ``சாவு வூட்டுல சமைக்கக் கூடாது மச்சான். இது நேத்து உங்க அக்கா கடைசியா சாப்பிட்ட ரசம் சோறு. கொஞ்சம் எடுத்து அவ வாயில வெச்சி விட்டுடுங்க. அவ நெஞ்சு வேகட்டும். செஞ்சிடுங்க மச்சான்.'' கரகரத்த குரலில் மாமா சொல்ல நிற்காமல் வழிந்துகொண்டிருந்தது கண்ணீர். எனக்கு உள்ளுக்குள் உடைந்தது. பாறை கனம் கனக்கத் தொடங்கியது கையில் வைத்திருந்த டிபன் பாக்ஸ். படுக்கவைக்கப்பட்டிருந்த அக்காவின் உடம்பைச் சுற்றிலும் வறட்டிகள் அடுக்கி வைக்கோல் திணிக்கப்பட்டிருந்தது. நான் அருகில் போய் நின்றேன். அக்காவின் முகத்தையே பார்த்தேன். கையில் வைத்திருந்த பாக்ஸைப் பிரிக்க உள்ளே ரசம் ஊற்றி சாதம் பிசைந்து வைத்திருந்தார்கள். மற்றவர்கள் அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த அரிசியிலிருந்து ஒரு பிடி அள்ளி அக்காவின் வாயில் போட்டு நெஞ்சில் காசைத் தூக்கிப்போட்டு விலக, நான் அந்தக் காரியம் செய்தேன். இந்திராணியின் கண்கள் திறந்து என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதுபோல் தெரிந்தது. நான் ரசம் சாதம் பிசைந்து சாப்பிடத் தொடங்கினேன். சுற்றியுள்ளவர்கள் வினோதமாய் என்னைப் பார்க்க கண்ணீர் வழிந்து, என் கையில் பட்டுத் தெறித்து சாதத்தில் விழுந்து சோற்றில் குறைந்த உப்பின் ருசியை சமன்படுத்தியது. யாரோ என் தோள் தொட்டார்கள். எதையும் கவனிக்காமல் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் இந்திராணியின் கண்களைப் பார்த்தவாறே முழுவதும் சாப்பிட்டு முடித்தேன். அந்த டிபன் பாக்ஸை வெகு கோபமாய் கை உயர்த்தி தூர எறிந்தேன். என் கண்ணீர் நின்றிருந்தது. மாமாவிடம் வந்து நின்று என் பேன்ட் பாக்கெட்டில் மடித்து வைத்திருந்த பத்திரத்தை எடுத்து நீட்டினேன். அழுதுகொண்டே முடியாது என்று தலையசைத்து மறுத்தவரின் கைகளில் பத்திரத்தாளைத் திணித்துவிட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் நடக்கத் தொடங்கினேன். நெஞ்சுக்கூடு வேக, திகுதிகுவென்று ஜோராய் எரிந்துகொண்டிருந்தது அக்காவின் பிணம். http://www.vikatan.com
  9. பரமேஸ்வரி அத்தையின் மகள் - சிறுகதை சிறுகதை: சுகா, ஓவியங்கள்: செந்தில் பரமேஸ்வரி அத்தை சரியாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறாள். அசோக் நகரில் உள்ள புகழ்பெற்ற பள்ளியை அடுத்த வலது, பிறகு இடது வளைவில் உள்ள மெடிக்கல் ஸ்டோர், பல் மருத்துவமனையைத் தாண்டி நான்காவது பில்டிங். அத்தை சொன்ன மாதிரியே செங்காமட்டை கலரில் பெயின்ட் அடித்திருந்த அப்பார்ட்மென்ட்டை லட்சுமணனால் எளிதாகக் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. வாசலில், அடையாளத்துக்குச் சொல்லப்பட்டிருந்த மாநகராட்சியின் பச்சை வண்ணக் குப்பைத் தொட்டியும் இருந்தது. ‘`இந்த பில்டிங்தான்'’ என்றபடி ஆட்டோவை நிறுத்தி இறங்கினான். காம்பவுண்டையொட்டி அமைந்திருந்த செக்யூரிட்டி அறையில் உள்ள பதிவேட்டில் கையெழுத்திட வேண்டியிருந்தது. `‘யார் வீட்டுக்கு வந்திருக்கீங்க?'’ `‘C3. வசந்தா பாலசுப்பிரமணியம் வீடு'' என்று பதிலுரைத்தபடி பதிவேட்டில் `உறவினர்' என எழுதிக் கையெழுத்திட்டான். அப்போது அவனை அறியாமல் சிரிப்பு வந்தது. திருநெல்வேலியில் இருக்கும்போது நேதாஜி போஸ் மார்க்கெட்டில் உள்ள நூலகத்துக்குச் சென்று அவனும் வசந்தாவும் பதிவேட்டில் கையெழுத்திடுவதை நினைத்துப் பார்த்தான். கையெழுத்து போடுவதற்காகவே அவனும் வசந்தாவும் நூலகத்துக்குச் செல்வார்கள். ‘லைப்ரரிக்குப் போறோம்’ என்றால், இருவர் வீட்டிலும் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டார்கள். லட்சுமணனைவிட வசந்தா ஆறு வயது பெரியவள். கனகராய முடுக்கு தெருவில் உள்ள ‘எட்டுக்குடி’ வளைவில் எதிரெதிர் வீட்டுக்காரர்கள். ``லட்சுமணன் கைப்பிள்ளையாக இருக்கும்போது அவனை ஒக்கலிலிருந்து இறக்காமல், பாவாடை சட்டை போட்டிருந்த வசந்தாதான் தூக்கிச் சுமந்தாள்'' என்பார்கள். ‘`கைப்பிள்ளன்னாலும் நல்லா தண்டியா இருப்பான். இவளுக்கும் ஏளெட்டு வயசுதாம்ளா இருக்கும். தூக்க முடியாம தூக்கிக்கிட்டுத்தான் ரேஷன் கடைக்கு, கோயிலுக்கு, ஆஸ்பத்திரிக்குன்னு அலைவா பாத்துக்கோ’' என்றும் சொல்வார்கள். லட்சுமணனை அவன் அம்மா குளிப்பாட்டித் துடைத்து முடித்ததும், பவுடர் போட்டுவிடுவது, கண் மை இடுவது, சட்டை போடுவது எல்லாமே வசந்தாதான். லட்சுமணனின் தாய் அருகில் நின்று பார்ப்பதோடு சரி. அருணகிரியில் சினிமா பார்க்கப் போகும் போது லட்சுமணனின் அம்மா கேட்பாள், `‘நான் வேணா வெச்சுக்கிடுதேன்டி. வீட்லேருந்து நீதானே தூக்கிட்டு வாரே... கை வலிக்கும்லா!'’ என்றால், மூச்சு வாங்கியபடி தூக்க முடியாமல் தூக்கிக்கொண்டு வரும் வசந்தா, சம்மதிக்க மாட்டாள். ‘`அதெல்லாம் எனக்கொண்ணும் வலிக்கல. நீ முன்னால போ அத்த'’ என்பாள். லட்சுமணனும் வசந்தாவின் இடுப்பிலிருந்து இறங்குவேனா என்பான். பேச்சு வந்ததும், லட்சுமணன் சொன்ன முதல் மழலை வார்த்தை ‘க்க்கா’. பிறகு `சந்தக்கா'. அதன் பிறகுதான் அம்மா, அப்பா, தாத்தா, ஆச்சி எல்லாம். வசந்தாக்காதான் அவன் வாயில் `சந்தக்கா' என வந்தது. அன்றிலிருந்து வசந்தாவை எட்டுக்குடி வளவு `சந்தக்கா' என்றே கேலியாக அழைத்தது. லட்சுமணனை ‘லெச்சா’ என்று வசந்தாதான் முதலில் அழைத்தவள். அந்தப் பெயர் இன்று வரை நிலைத்துவிட்டது. இப்போது, அவளது அப்பார்ட்மென்ட் வருகைப் பதிவேட்டில்கூட பெயர், முகவரி, வந்த நோக்கம், கைபேசி எண் எல்லாம் எழுதிக் கையெழுத்திடும்போது ‘லெச்சா’ என்றே கையெழுத்திட்டான் லட்சுமணன். முதுகுப்பை ஒன்றும், கைப்பை ஒன்றுமாக லிஃப்ட்டுக்குள் நுழையும்போது வசந்தா தன்னை எப்படி எதிர்கொள்ளப்போகிறாள் என்பதை நினைக்கும்போதே லட்சுமணனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. பரமேஸ்வரி அத்தையிடம் முன்தினம் போனில் பேசும்போது, தான் வசந்தாவின் வீட்டுக்குச் செல்லவிருப்பதைச் சொல்ல வேண்டாம் எனக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். இப்போது செக்யூரிட்டியிடமும், `‘ஐயா... போன் பண்ணி, இன்னார் வர்றாங்கன்னு சொல்லிராதீங்க. பன்னண்டு வருஷம் கழிச்சுப் பார்க்கப்போறேன்'' என்று வேண்டுகோளாகக் கேட்டுக்கொண்டான். ‘`நியாயமா, யார் வர்றாங்கன்னு நாங்க இன்ஃபார்ம் பண்ணணும். நீங்க போங்க தம்பி. உங்களைப் பார்க்கும்போதே நீங்க எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கீங்கன்னு தெரியுது'’ என்றார் செக்யூரிட்டி. அவரை ‘ஐயா’ என லட்சுமணன் அழைத்ததில் அவர் மகிழ்ந்திருந்தார். C3 வாசல் மரக்கதவில், சிறிய பிள்ளையாரைச் செதுக்கி சந்தனமும் குங்குமமும் வைக்கப் பட்டிருந்தன. மரக்கதவுக்கு முன், இரும்பு கிரில் கம்பிக் கதவும் இருந்தது. `இத்தனை பாதுகாப்பு தேவைப்படுகிறதுபோல' என நினைத்துக் கொண்டான் லட்சுமணன். கைப்பையைக் கீழே வைத்துவிட்டு, தேய்ந்துபோயிருந்த அழைப்புமணியை அழுத்திவிட்டுத் தயாராக நின்றான். கதவு திறக்க, சற்றுத் தாமதமானது. லென்ஸ் வழியாக வசந்தா பார்க்கிறாள் என்பதை யூகித்தான் லட்சுமணன். கதவைத் திறந்த வசந்தாவின் முகத்தில் நம்ப முடியாத சிரிப்பும் கோபமும் தெரிந்தன. தலையில் கொஞ்சம் நரையும், உடலில் நிறைய சதையுமாக வேறொரு வசந்தாவாக இருந்தாள். துளிர்த்த கண்ணீருடன் `‘லெச்சா'’ என்று கத்தினாள். ஆனால், குரல் எழவில்லை. அருகில் வந்து அவன் கையைப் பிடித்துக் கிள்ளினாள். கீழே இருந்த கைப்பையை தானே எடுத்தாள். உடைந்த குரலில், `‘உள்ளே வா மூதி'’ என்றபடி கைப்பையுடன் உள்ளே போனாள். பையை வைத்துவிட்டு கதவைச் சாத்திக்கொண்டே லட்சுமணனைத் திரும்பிப் பார்த்து, `‘உக்காரு'’ என்றவள், ஃபேன் ஸ்விட்சைப் போட்டுவிட்டு லட்சுமணனின் அருகில் சோபாவில் உட்கார்ந்தாள். `‘அப்பம்... எங்களையெல்லாம் ஒனக்கு ஞாபகம் இருக்கு... அப்படித்தானல?'’ என்றாள். சிரித்தபடியே அவளைப் பார்த்த லட்சுமணன், `‘ஞாபகம் இருக்கப் போய்த்தானே தேடி வந்திருக்கோம்!’' என்றான். இப்போது எழுந்து அவன் அருகில் வந்தவள், இன்னொரு முறை அவன் தோளில் கிள்ளினாள். `‘யக்கா... யக்கா... வலிக்கி!'’ என்றான் லட்சுமணன். ``நல்லா வலிக்கட்டும். எங்களுக்குல்லாம் எப்படி வலிச்சிருக்கும்? நீ காதலி, கல்யாணம் பண்ணு, கட்டமண்ணாப் போ. யாரு உன் கையப் புடிச்சு இளுத்தா? அதுக்காக ஒண்ணா மண்ணா வளந்த மனுஷாள் எல்லாரையும்லாலே விட்டுட்டு ஒரேயடியா வடக்கே ஓடிட்டே! ஒன்னல்லாம் வாரியலக் கொண்டு அடிக்காண்டாம்?'’ எனப் பேசிக் கொண்டே போனாள் வசந்தா. லட்சுமணனுக்கு ஏனோ சிரிப்புதான் வந்தது. `‘இப்பம் என்னத்துக்குல சிரிக்கே?'’ வசந்தாவுக்குக் கோபம் அதிகரித்தது. `‘இல்லக்கா. நீ இன்னும் நம்மூரு பாஷய மறக்கலியே. அதான் சிரிப்பு வந்தது'’ என்றான் லட்சுமணன். `‘பேச்ச மாத்தாதல படுக்காளி பயலே! ஒரு லெட்டர், ஒரு போன் பண்ணுனியால நீ?’' ‘`அதான் நேர்லயே வந்துட்டெம்லா?’' `‘ஆ. . .மா! நேர்ல வந்து கிளிச்சான்.'' ஒரு லெட்டரோ போனோ பண்ணியிருக்கலாம் தான். லட்சுமணனுக்கு அதற்கெல்லாம் நேரமு மில்லை; சூழலும் சரியில்லை. பயத்தினால்தான் எவருடனும் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ளவில்லை. பெரிய தெருவில் ஞானதுரை சார்வாளிடம் கெமிஸ்ட்ரி டியூஷன் படிக்கப்போன இடத்தில்தான் ஜெயராணி பழக்கமானாள். வசந்தாவுக்குக் கல்யாணம் ஆகி, சென்னைக்குக் கிளம்பிச் சென்ற சில மாதங்களிலேயே லட்சுமணனும் ஜெயராணியும் ஊரைவிட்டு ஓடுவது என்ற முடிவை எடுத்துவிட்டார்கள். படிப்பைக்கூட முடிக்கவில்லை. கையில் இருந்த பணமும், ஜெயராணியிடம் கொஞ்சம் நகைகளும் இருக்கும் வரையில் சமாளிக்க முடிந்தது. பிறகு, பாஷை தெரியாத வடநாட்டில் நாய்ப்பாடு, பேய்ப்பாடு. இப்போதுதான் கொஞ்சம் நிமிர்ந்திருக் கிறார்கள். இப்போது ஊருக்குப் போனாலும் லட்சுமணனை வெட்ட இருவீட்டாரும் தயாராகத்தான் இருக்கிறார்கள். சென்னைக்கு வேலை நிமித்தமாகக் கிளம்பும்போது ஜெயராணிதான் சொன்னாள், ‘`உங்க வசந்தாக்கா மெட்ராஸ்லதானே இருக்காங்க? உங்க அம்மையையோ, எங்க அம்மையை யோதான் பார்க்க முடியாம ஆயிட்டு. அவங்களை யாவது பார்த்துட்டு வாங்க.'’ பரமேஸ்வரி அத்தையின் போன் நம்பரை, சென்ற மாதம்தான் வாரணாசியில் தற்செயலாகப் பார்த்த குற்றால அண்ணனிடம் வாங்கியிருந்தான். அப்போதுகூட குற்றால அண்ணன் எவ்வளவோ கேட்டும் தன்னுடைய கைபேசி எண்ணை லட்சுமணன் கொடுக்கவில்லை. ‘`உன் நம்பரைக் குடுண்ணே. நான் பேசுதேன்.'’ `‘உன் சாமர்த்தியம் எனக்கு வர மாட்டங்கேடே! சரி சரி. நல்லா இருக்கேல்லா? அது போதும்'’ என்றார், தூத்துக்குடிக்காரர்களை பக்திச் சுற்றுலாவுக்கு அழைத்து வந்திருந்த குற்றாலம் அண்ணன். அதென்னவோ பரமேஸ்வரி அத்தையின் போன் நம்பரை மட்டும்தான் வாங்கத் தோன்றியது. தன் பெற்றோர் குறித்த தகவல்களை அவ்வப்போது நதானியேலுக்குப் போன் பண்ணிக் கேட்டுக்கொள்வான். நதானியேலை நம்பலாம். அவன் ஜெயராணிக்கு உறவுக்காரன். அவன் இடத்தில் வேறு யார் இருந்தாலும் லட்சுமணனுக்கு உதவ மாட்டார்கள். ஏனென்றால், லட்சுமணன் ஜெயராணியுடன் இரவோடு இரவாக ஊரைவிட்டு ஓடிய பிறகு, இரண்டு வீட்டார்களும் நதானியேலைத்தான் துவைத்தெடுத்தார்கள். அத்தனை அவமானத் துக்குப் பிறகும், நதானியேல் வாயைத் திறக்கவில்லை. அந்தச் சமயம் உள்ளபடியே அவனுக்கு லட்சுமணன் எங்கு போயிருக்கிறான் எனத் தெரியாது. நாள் சென்ற பிறகு, ஏதோ ஒரு தொலைதூர எண்ணிலிருந்து லட்சுமணன் அழைத்தபோதுகூட நதானியேல் நிதானமாகவே பேசினான். லட்சுமணனுக்குத் தான் கூச்சமாகவும் குற்ற உணர்வாகவும் இருந்தது. இப்போது வசந்தா திட்டித் தீர்க்கும்போதும் அதே குற்ற உணர்வுதான். `எத்தனை ப்ரியம் வைத்திருக்கிற உறவுகளை எல்லாம் உதறிவிட்டு, இவ்வளவு காலம் தனித்திருந்துவிட்டோம்' எனத் தோன்றியது. `‘சரி, அண்ணன் எங்கே?’' என்றான் லட்சுமணன். ``இன்னிக்கு சீக்கிரமே ஆபீஸ் போயாச்சு.'’ ‘`சாப்பிட வருவாங்கள்லா?'’ `‘இல்ல. மதியச்சாப்பாடெல்லாம் கட்டிக் குடுத்துட்டேன். இரி, அவாளுக்கு போன் பண்ணி நீ வந்திருக்கேன்னு சொல்லிருதேன். அப்புறம் ஏன் சொல்லலன்னு சத்தம்போடுவா.'’ எழுந்து அங்கும் இங்குமாக போனைத் தேடினாள் வசந்தா. `‘எளவு போன எங்கெயோ வெச்சுட்டேன்போலுக்கே! எல லெச்சா... கொஞ்சம் என் நம்பருக்கு அடி'’ என்றாள். `‘உன் நம்பர் எனக்கெப்படித் தெரியும்?’' `‘அட்ரஸ் கண்டுப்புடிச்சு வந்தவன், போன் நம்பர் வாங்காமலயா இருந்திருப்ப? அடில..!'’ என்கவும், சிரித்தபடி பாக்கெட்டிலிருந்து போனை எடுத்து வசந்தாவின் எண்ணுக்கு டயல் செய்தான் லட்சுமணன். ‘நிறம் மாறாத பூக்கள்’ படத்தின் ‘இரு பறவைகள் மலை முழுவதும் இங்கே இங்கே பறந்தன...’ பாடலின் தொடக்கக் குரல்கள் இசையுடன் இணைந்து எங்கோ ஒலித்தன. கடைசியில் லட்சுமணனுக்குப் பக்கத்தில்தான் அந்த இசை ஒலித்ததை அறிந்த வசந்தா, அவனைத் தொட்டு எழுப்பி, `‘எந்தி, போன் மேலதான் நீ உக்காந்திருக்கே'’ என்றாள். மறுமுனையில் பாலசுப்பிரமணியம் உற்சாகமாகப் பேசியிருக்க வேண்டும். `‘இந்தா, அண்ணன் உன்கிட்ட பேசணுங்காங்க'’ என, போனை லட்சுமணனிடம் கொடுத்தாள், வசந்தா. `‘வணக்கம்ணே, சும்மா இருக்கீங்களா?'' என்றான் லட்சுமணன். `‘சும்மா இருக்கோமோ, சுமந்துக்கிட்டு இருக்கோமோ... நீரு எங்களையெல்லாம் மறந்துட்டேருல்லாவே! உங்க அக்கா கல்யாணம் ஆன நாள்லேருந்து `எங்க லெச்சா... எங்க லெச்சா'ன்னு ஒரு நாளைக்கு முந்நூறு மட்டம் சொல்லுவா தெரியும்லா! என்னைய விடு, நான் அசல். கூடவே கிடந்த அக்காவை எப்படி மறந்தே?'’ என, லட்சுமணனைப் பேசவே விடவில்லை பாலசுப்பிரமணியம். போனை வாங்கிய வசந்தா, `‘சரிதான். அப்பம் வாங்க'’ என்றவள் போனை வைத்துவிட்டு, `‘உங்க அண்ணன் சாப்பிட வீட்டுக்கு வந்திருதேன் னாங்க'’ என்றாள். `நானும் போகாத கோயில் இல்ல பாத்துக்கோ. அவளும்தான் எத்தனையோ டாக்டர்கிட்ட போயிட்டு வந்துட்டா. உங்க மாமா பேரன் பேத்தியப் பார்க்காமலேயே கருப்பந்துறைக்குக் கிளம்பிட்டாரு. எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு. எங்க அம்மைக்கு நாப்பது நெருங்கும்போதுதான் நான் பொறந்தேன். அதே மாதிரிதான் இவளுக்கும் பேறுகாலம் ஆகும்னு ஏற்கெனவே வன்னிக் கோனேந்தல் ஜோசியர் சொன்னாரு' என, பரமேஸ்வரி அத்தை, வசந்தாவுக்கு இன்னும் குழந்தை இல்லாததை இப்படி போனில் சொல்லியிருந்தாள். தனக்கு ஒன்றுக்கு இரண்டு குழந்தைகள் இருப்பதைச் சொல்லலாமா, வேண்டாமா என மனதுக்குள் குழம்பிக் கொண்டிருந்தான் லட்சுமணன். ஒன்றாக அமர்ந்து மதியச் சாப்பாடு சாப்பிடும்போது பாலசுப்பிரமணியம் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ‘`எங்களுக்குக் கல்யாணம் ஆகிக் கிளம்பும்போது நீ ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல நின்னுக்கிட்டு அழுத அழுகை, இன்னும் என்னால மறக்க முடியலப்பா'’ பாலசுப்பிரமணியம் இப்படிச் சொல்லும்போது லட்சுமணனுக்கு வெட்கமாக இருந்தது. அகமதாபாத்தில் இருக்கும்போது எத்தனையோ முறை அந்தச் சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்த்திருக்கிறான்; தன் மனைவியிடம் சொல்லிச் சிரித்திருக்கிறான். சொல்லப்போனால், வசந்தாவுக்குத் திருமணம் ஆனபோது, அவன் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். வசந்தாவின் கல்யாண வேலைகளில் சந்தோஷமாகச் சிரிப்பும் கேலியுமாகச் சுற்றிக்கொண்டுதான் இருந்தான். ஆனால், நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்ஸில் அவள் கணவனுடன் சென்னைக்குக் கிளம்பும்போது அவனிடமிருந்த உற்சாகம் அனைத்தும் வடிந்துவிட்டன. ரயில் கிளம்பும் நேரம் நெருங்க நெருங்க அடிவயிற்றைப் பிசைந்துகொண்டுவந்தது. சீட் பார்த்து உட்கார வைத்துவிட்டு இறங்கி, ஜன்னலோரம் நிற்கும்போது கலங்க ஆரம்பித்தவன், ரயில் நகரும்போது வாய்விட்டு ‘சந்தக்கா...’ என அழுதான். ரயிலுக்குள் இருந்து வசந்தாவும் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு கதறினாள். அதைத்தான் பாலசுப்பிரமணியம் இப்போது சொல்லிக்காட்டுகிறார். கேட்டுவிடக் கூடாதே என லட்சுமணன் அஞ்சிக்கொண்டிருந்த கேள்வியை, அடுத்துக் கேட்டார் பாலசுப்பிரமணியம். `‘உனக்கும் உன் காதல் மனைவிக்கும் எத்தனை பிள்ளைங்க? அதைச் சொல்லுப்பா'’ என்றார். சோற்றை முழுங்கியபடி, பரிமாறிக் கொண்டிருந்த வசந்தாவைப் பார்த்தான் லட்சுமணன். அவள் தன் கணவன் கேட்ட கேள்வியைக் கவனித்த மாதிரியும் தெரியவில்லை; லட்சுமணனின் முகத்தைப் பார்க்கவுமில்லை. சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த தட்டுகளில் காலியான பதார்த்தங்களை வைப்பதிலேயே மும்முரமாக இருந்தாள். `‘ரெண்டு பிள்ளேண்ணே. மூத்தது பொண்ணு. ரெண்டரை வயசாச்சு. பயலுக்கு இப்பதான் மூணு மாசம் ஆகுது'’ என்றான் லட்சுமணன். `‘சந்தோஷம்பா’' என்று பாலசுப்பிரமணியம் சொன்னபோதும் வசந்தாவிடம் எந்த உணர்வும் இல்லை. `‘பாத்தியா... மோரை வெளியே எடுக்க மறந்துட்டேன்'’ என, எழுந்து ஃபிரிட்ஜை நோக்கி ஓடினாள். பாலசுப்பிரமணியம் அன்று மதியத்துக்குமேல் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டது வசந்தாவுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. மண்டையிடிக் காய்ச்சல் என்றால்கூட மாத்திரையைப் போட்டுக்கொண்டு வேலைக்குப் போகிற ஆள், கொண்டுபோன சாப்பாட்டையும் எடுத்தபடி வீட்டுக்கு வந்து இப்போது லீவும் போட்டதை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை. ``வாராதவன் வந்திருக்கான். அதான் லீவு போட்டேன்'’ என்று அதற்கான காரணம் சொன்னது அவளுக்கு நிறைவாக இருந்தது. ``சாயங்காலம் சினிமாவுக்குப் போயிட்டு, அப்படியே வெளியே சாப்பிடலாம்'’ என்றார் பாலசுப்பிரமணியம். `‘எதுக்கு வெட்டிச் செலவு? வீட்ல என்னமாது பண்ணுதேன்'’ என்று வசந்தா சொன்னதை, அவர் ஏற்கவில்லை. `‘சும்மா கெட. லெச்சாகூட ஜாலியா பேசிக்கிட்டு, அப்படியே போயிட்டு வருவோம்’' என்றார். லட்சுமணனை தன் கணவனும் `லெச்சா' எனச் சொன்னதில், வசந்தாவுக்கு அத்தனை சந்தோஷம். `‘அண்ணே... வீட்ல இருந்து பேசிக்கிட்டிருப்போமே’' என்று லட்சுமணன் சொன்னதையும் அவர் ஏற்கவில்லை. `‘நீயும் அவகூட சேந்துக்கிட்டு சொல்லாதப்பா. அதான் மத்தியான சாப்பாட்டுக்கு வீட்ல இருந்தாச்சுல்லா... அப்புறமென்ன?'’ என்றார். இரண்டு நாள் அலுவலகப் பயிற்சி நடக்கவிருக்கும் கிண்டிப் பகுதியில் தனக்கு அறை ஒதுக்கப் பட்டிருப்பதை லட்சுமணன் சொன்னபோது, `‘அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேணாம். இங்கேயே தங்கு. நாங்க பொறகு எதுக்கு இருக்கோம்?’' என்று திட்டவட்டமாகச் சொல்லிவிட்டார். ‘`ஆ . . .மா! இத்தன வருஷத்துல துரைக்கு ஒரு போன் பண்ணத்தோணல. பாசமில்லாத பய எங்கயும் இருந்துட்டுப்போறான். விடுங்க!’' என்று வேடிக்கையாக வசந்தா சொன்னதற்கு லட்சுமணனிடம் சிரிப்புதான் பதிலாக வந்தது. நெரிசல் நிறைந்த மாலில் உள்ள தியேட்டரில் படம் பார்க்கும்போது பாப்கார்னைக் கொறித்தபடி வசந்தா கேட்டாள்... `‘லெச்சா, நாம கடைசியா என்ன படம் பார்த்தோம்... சொல்லு பாப்போம்!'’ கொஞ்சம்கூட யோசிக்காமல் `` ‘தவமாய் தவமிருந்து’ '' என்றான் லட்சுமணன். ``கல்யாணம் நிச்சயம் ஆயிட்டு, `சினிமாவுக் கெல்லாம் போகக் கூடாது'ன்னு மாமா சத்தம் போட்டா. அத்தைதானே சமாதானம் பண்ணி நம்ம ரெண்டு பேரையும் கூட்டிட்டுப்போனா!'' ‘`படம் பார்த்துட்டு வரும்போது உங்க அத்தையும் நீயும் மூக்கைச் சிந்திக்கிட்டே வந்தேளே... ஞாபகம் இருக்கா?'’ சிரித்தபடி கேட்டாள் வசந்தா. அவள் சினிமா பார்க்கும்போது அழ மாட்டாள். ஆனால், பரமேஸ்வரி அத்தையும் லட்சுமணனும் எல்லா படங்களுக்கும் அழுவார்கள். அதுவும் `தவமாய் தவமிருந்து’ பார்த்து அழுததில் லட்சுமணனுக்குக் காய்ச்சலே வந்துவிட்டது. ராதாகிருஷ்ணன் டாக்டரிடம் வசந்தாதான் கூட்டிக்கொண்டு போனாள். ``ஏட்டி, கல்யாணம் நிச்சயமான பிள்ளை. உன்னை எப்படி வெளியே விட்டாங்க?’' என்று கேட்டபடியே, லட்சுமணனைப் பார்த்து `‘வேட்டிய எறக்குல. பெரிய வஸ்தாது மாதிரி கையல்லா மடக்குதான்’' என்று சொல்லி, ஊசி போட்டார் ராதாகிருஷ்ணன். லட்சுமணன் ஊசி வலியையும் பொறுக்க முடியாமல் கண்ணீர்விட்டான். அதை நினைத்து இருவரும் சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். இதற்குள் இன்னொரு பாப்கார்னும் குளிர்பானங்களும் வாங்கி வந்த பாலசுப்பிரமணியம், ‘`எனக்கும் கொஞ்சம் சொல்லிட்டுச் சிரிச்சீங்கன்னா, நானும் சேர்ந்து சிரிப்பேன்லா’' என்றபடி அருகில் வந்து அமர்ந்தார். லட்சுமணனுக்குப் படத்தில் ஒன்ற முடியவில்லை. `எல்லாம் இருக்கின்றன. சந்தோஷ மாகத்தான் இருக்கிறார்கள். வசந்தாக்காவை நன்றாக வைத்திருக்கிறார். இருந்தாலும்...அவர்கள் பார்க்கும் மருத்துவம் குறித்து ஏதேனும் பேசிப்பார்க்கலாமா? அப்படியே பேசுவதாக இருந்தாலும் யாரிடம் பேசுவது? வசந்தா அக்காவிடமா, அண்ணனிடமா?’ இந்தச் சமயத்தில் சைக்கிள் கடை நம்பி மாமா கேலி பண்ணுனுது நினைவுக்கு வந்தது. ‘ஏ... லெச்சுமணா! அம்மைக்காரியை அத்தைங்கே! அவ மகள அக்காங்கெ! அதெப்படிடே? நாளைக்கு அவளுக்கு கல்யாணம் ஆனா, அவ மாப்பிள்ளைய அத்தான்பியோ?' அதென்னவோ பரமேஸ்வரி அத்தையின் மகள் வசந்தாவை `அக்கா' என்று அழைத்தது மாதிரி, அவளது கணவனை பெண் பார்க்க வரும்போதே லட்சுமணன் ‘அண்ணன்’ என்றுதான் அழைத்தான். அவன் மனதில் அதுதான் பதிந்திருக்கிறது. மறுநாள், அதிகாலையிலேயே லட்சுமணன் கிளம்பவேண்டியிருந்தது. முதல் நாள் இரவே சொல்லிவிட்டான், ‘`நீங்க சாவகாசமா தூங்கி எந்திரிங்க. நான் காலையில கிளம்பிப் போயிருவேன். மீட்டிங்லாம் முடிஞ்சு வர ராத்திரி லேட் ஆயிரும்.'’ ஹாலில் உள்ள சோபாவிலேயே லட்சுமணன் படுத்துத் தூங்கியிருந்தான். கைபேசியில் உள்ள அலாரம் அடிக்கும்போது வசந்தாவோ பாலசுப்பிரமணியமோ எழுந்துவிடக் கூடாதே என்ற பதற்றத்தில், தூக்கக் கலக்கத்துடன் வேக வேகமாக கைபேசியை அணைத்தான். சத்தமில்லாமல் எழுந்து, குளியலறைக்குச் சென்று, பல் தேய்த்து, குளித்து, உடை மாற்றி வெளியே வரும்போது வசந்தா எழுந்திருந்தாள். டைனிங் டேபிளில் ஒரு பெரிய டம்ளரில் காபி இருந்தது. ‘`அதுக்குள்ள எந்திரிச்சுட்டியா? நான்தான் ராத்திரியே சொன்னெம்லா... காபி போற வழியில குடிச்சுக்கிட மாட்டேனா?’' என்றபடி காபி டம்ளரை எடுத்தான். ‘`யப்பா! என்னா கொதிகொதிக்கி!'’ டேபிளில் வைத்துவிட்டு உட்கார்ந்தான். வட்டகையைக் கொண்டுவந்து, டம்ளரில் உள்ள காபியை ஆற்றி, லட்சுமணனின் கையில் கொடுத்தாள் வசந்தா. ஊதிக் குடித்தபடி, ‘`ராத்திரி நான் சாப்பிட்டு வந்திருவேன்க்கா. நீ எதுவும் செய்யாதே’' என்றான். ‘`போகும்போது உன் பையையெல்லாம் எடுத்துக்கிட்டுப் போயிரு. உனக்கு அங்கே ரூம் போட்டிருக்காங்கன்னு சொன்னெல்லா'’ என்றாள் வசந்தா. காபியை முழுங்கியபடி, ‘`ஓகோ! நீங்க சொன்னா அந்தாக்ல நாங்க பொட்டியத் தூக்கிட்டுப் போயிருவோமாக்கும். எங்க அண்ணன் வீடு இது, தெரிஞ்சுக்கோ!'’ என்று லட்சுமணன் சொல்லவும், ‘`உன்னைக் கிளம்பச் சொன்னதே உங்க அண்ணன்தாம்ல, கோட்டிக்காரப்பயலே. அந்த பேதீல போவான் எந்திரிக்கிறதுக்குள்ள கிளம்பு, நல்லாயிருப்ப`’ என, சாத்தியிருந்த தன் கணவனின் படுக்கையறையின் கதவைப் பார்த்தபடி, குரல் தாழ்த்திக் கண் கலங்கியவாறே லட்சுமணனைப் பார்த்து கைகூப்பிச் சொன்னாள் வசந்தா. http://www.vikatan.com/
  10. ஆலடி பஸ் - சிறுகதை சிறுகதை: இமையம், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் ``கொஞ்சம் நவுந்து குந்து'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி சொன்னாள். ``ஆளு வருது!'' பிரியங்கா சொன்னாள். ``ஆளு வரப்ப எந்திரிச்சுக்கிறேன். இப்ப நவுந்து குந்து.'' ``கடக்கிப் போயிருக்காங்க. இப்ப வந்துடுவாங்க.'' ``பஸ் ஒங்க ஊட்டுதா?'' ``கவர்மென்ட்டுது.'' ``அப்பறம் என்னா... நவுந்து குந்து.'' ``ஆளு வருதுன்னு ஒனக்கு எத்தன வாட்டி சொல்றது? வேற எடம் பாத்து குந்து.'' ``ஆளு வரப்ப வரட்டும். நீ நவுந்து குந்து. இல்லன்னா வழிய வுடு'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி முறைப்பது மாதிரி சொன்னாள். இரண்டு ஆள்கள் உட்காரக்கூடிய சீட்டில் முதலில் பிரியங்கா உட்கார்ந்திருந்தாள். பக்கத்தில் ஜன்னலையொட்டியிருந்த இடத்தில் ஒரு கைப்பையை வைத்திருந்தாள். வடக்கிருப்புக்காரி ``வழியைவிடு'' என்று கேட்டதும், வழியை விடக் கூடாது என்பது மாதிரி முன் சீட்டில் இருந்த கம்பியை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்துக்கொண்டாள். அவள் கையை எடுத்தால்தான் மற்ற ஆள் உள்ளே போக முடியும். பிரியங்காவின் கையைத் தள்ளிவிட்டு உள்ளே போக முயன்றாள் வடக்கிருப்புக்காரி. குறுக்கே வைத்த கைகளை லேசாகக்கூட பிரியங்கா தளர்த்தவில்லை. பிரியங்காவின் கைகளை விலக்கிப்பார்த்தாள். முடியவில்லை. கோபத்தில் ``என்னா ஊரு போவணும்?'' என்று கேட்டாள் வடக்கிருப்புக்காரி. வேண்டா வெறுப்பாக பிரியங்கா சொன்னாள், ``ஆலடி.'' ``நான் வடக்கிருப்பு போவணும். அம்மாம் தூரம் நின்னுக்கிட்டுப் போவ முடியாது. இந்தக் கூட்டத்துல நீ நாலாவது ஸ்டாப்புத்தான. செத்த நவுந்து குந்தனாத்தான் என்ன?'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி கேட்டாள். ``பஸ்ஸுல வேற எடமே இல்லியா?'' ``இருந்தா நான் எதுக்கு ஒங்கிட்ட வந்து தொங்கிக்கிட்டு நிக்குறன்?'' வடக்கிருப்புக்காரி கோபமாகச் சொன்னதை பிரியங்கா காதில் வாங்கவில்லை. அவளைப் பார்க்க விரும்பாத மாதிரி பஸ்ஸுக்கு வெளியே பார்த்தாள். கைப்பையைக் கொடுத்து, `இடம் பிடித்து வை' எனச் சொல்லிவிட்டுப் போன டீச்சர் வருகிறாளா என்று பார்த்தாள். பஸ் ஏறுவதற்காக இங்கும் அங்குமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த கூட்டமும், பஸ் ஏறுவதற்காகக் காத்திருந்த கூட்டமும்தான் தெரிந்தது. டீச்சர், கண்களில் படவில்லை. ``ஆள் வருதா... ஆள் வருதா?'' என்று வடக்கிருப்புக்காரியோடு இதுவரை எட்டு ஒன்பது பேருக்குமேல் கேட்டுவிட்டார்கள். இன்னும் எவ்வளவு பேர் வந்து கேட்பார்களோ தெரியாது. `சீக்கிரமாக டீச்சர் வந்துவிட்டால் போதும்' என்று பிரியங்கா நினைத்தாள். எப்போதுமே அவளுக்கு எட்டு தேதிகளுக்குப் பிறகுதான் பீரியட் வரும். இந்த மாதம் எட்டு நாள்களுக்கு முன்பே வந்துவிட்டது. காலையிலேயே தெரிந்திருந்தால் வீட்டிலேயே இருந்திருப்பாள். மதியம் 2 மணிக்குதான் விஷயம் தெரிந்தது. உடனே போய் முதலாளியிடம் ``அவசரமாக வீட்டுக்குப் போக வேண்டும்'' என்று சொன்னாள். ``எதுக்கு?'' என்று நூறுமுறைக்குமேல் கேட்டார். ``சும்மாதான் சார்'' என்று சொல்லி மழுப்பினாள். ரொம்பவும் கெஞ்சிய பிறகு, ``6 மணிக்குப் போ'' என்று சொன்னார். தான் வேலை பார்க்கும் ஜெராக்ஸ் கடை முதலாளியின் மீது அவளுக்கு அளவுகடந்த கோபம் உண்டாயிற்று. தினமும் ராத்திரி 9 மணிக்குதான் விடுவான். அவனுடைய குணம் தெரிந்து அதிகமாக லீவ் போட மாட்டாள். முன்கூட்டியே வீட்டுக்குப் போகிறேன் என்றும் சொல்ல மாட்டாள். இன்று பிரச்னை என்பதால்தான் `வீட்டுக்குப் போகிறேன்' என்று கேட்டாள். அதற்கே நான்கு மணி நேரம் கழித்துதான் அனுப்பினார். மற்ற மாதங்களைவிட இந்த மாதம் என்ன காரணத்தினாலோ பீரியட் அதிகமாகவே வெளிப் பட்டது. தலைவலியும் அதிகமாக இருந்தது. `நின்றுகொண்டே இருந்தது காரணமாக இருக்குமோ!' என யோசித்தாள். வடக்கிருப்புக்காரி, கையில் வைத்திருந்த இரண்டு பைகளையும் உள்ளடக்கினாற்போல் பிரியங்காவின் காலையொட்டி வைத்தாள். ஒரு பை சாய்ந்து பிரியங்காவின் காலில் விழுந்தது. வெடுக்கென காலை இழுத்துக்கொண்டு பையை நகர்த்திவிட்டு ``பைய கொண்டாந்து காலு மேலதான் வெப்பியா?'' என்று கேட்டாள். பிறகு, காலை முன்புபோல் வைத்தாள். அப்போது பை மறுபக்கம் சாய்ந்து விழுந்தது. வடக்கிருப்புக்காரிக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. ``எதுக்கு காலால பைய ஒதைக்கிற?'' என்று கேட்டு முறைத்ததோடு, பையை முன்புபோல் நிமிர்த்தி வைத்தாள். அப்போது பின் படிக்கட்டு வழியாக பஸ்ஸுக்குள் ஏறி வந்த ஒரு பெண், `உட்கார இடம் இருக்கிறதா?' என அங்கு இங்கும் பார்த்தாள். வரிசையாகக் கம்பியைப் பிடித்தபடி ஆள்கள் நின்றுகொண்டிருந்தனர். ஒவ்வோர் ஆளாகப் பார்த்த அந்தப் பெண்ணின் கண்களில், பிரியங்கா உட்கார்ந்திருந்த இடத்துக்குப் பக்கத்தில் இடம் இருப்பது தெரிந்தது. பல ஆள்களை நெட்டிக்கொண்டும் இடித்துக்கொண்டும், ``நவுறுங்க... வழிவுடுங்க!'' என்று சொல்லிக்கொண்டும் பலரின் கால்களை மிதித்துக்கொண்டும் படாதபாடுபட்டு வந்து, ``ஆளு வருதா?'' என்று அவசரமாகக் கேட்டாள். `ஆமாம்' என்பது மாதிரி பிரியங்கா தலையை மட்டும் ஆட்டினாளே தவிர, வாயைத் திறந்து பேசவில்லை. அந்தப் பெண்ணைப் பார்க்கவும் இல்லை. ``ஆளு வரமுட்டும் செத்த குந்தட்டா? நிக்க முடியல. ஒரே நெரிசலா இருக்கு. தல கிறுகிறுப்பா இருக்கு'' என்று அந்தப் பெண் சொன்னாள். அவள் சொன்னதற்கும் தனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்பது மாதிரி பிரியங்கா பஸ்ஸுக்கு வெளியே பார்த்தாள். அவளுடைய கண்கள் கைப்பையை வைத்து விட்டுப் போன டீச்சரைத் தேடின. குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஆள்கள் நடந்துகொண்டிருப்பது தெரிந்ததே தவிர, டீச்சர் மட்டும் கண்களில் பட வில்லை. டீச்சர் மீது பிரியங்காவுக்குக் கோபம் வந்தது. `எத்தனை பேருக்குதான் பதில் சொல்லி தொலைப்பது!' என்று எரிச்சலானாள். `நான் இருக்கும் நிலையில் இந்தத் தொந்தரவு வேறா' என்று நினைத்தபோது, அந்தப் பெண் சொன்னாள், ``வயசு வரமுற கெடயாது. என்னா காலமோ இது! கல்யாணமாயிடிச்சா?'' என்று கேட்டாள். ``எதுக்குக் கேக்குகிற?'' ``சும்மாதான்.'' ``அத தெரிஞ்சுக்கிட்டு நீ என்ன செய்யப்போற?'' ``எப்ப கல்யாணச் சோறு போடுவன்னு கேக்கத்தான்.'' அந்தப் பெண் எந்த அர்த்தத்தில் கேட்டாள் என்பது தெரிந்த மாதிரி பிரியங்கா, முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டாள். அப்போது வடக்கிருப்புக்காரி சொன்னாள், ``முகத்த பாத்தாலே தெரியுது. ஊரக்கூட்டித்தான் பாப்பா சோறு போடும்னு. நான் சொல்றது பலிக்குதா இல்லியான்னு பாரு.'' பீரியட் தொல்லை, தலைவலி என நொந்துப் போயிருந்த பிரியங்காவுக்கு, சரியான கோபம் வந்துவிட்டது. ``எனக்குக் கல்யாணம் ஆவாட்டிப் போவுது. நீ ஒண்ணும் எனக்கு மாப்ள தேடி அலய வாணாம்'' என்று கடுமையான குரலில் சொன்னாள். ``நீ எதுக்கு தேங்கா ஒடைக்கிற மாதிரி ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் பேசுற?'' பிரியங்காவையே முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வடக்கிருப்புக்காரிக்கு, ஆத்திரத்தை அடக்க முடியவில்லை. முகத்தைக் கோணிக் காட்டிவிட்டு, ``செத்த முன்னாடி வந்து குந்துனதுக்கே இம்மாம் சிலுப்பு சிலுத்துக்குது. சொந்த பஸ்ஸா இருந்தா இன்னும் எம்மாம் சிலுத்துக்குமோ! அது ஆண்டவனுக்குத்தான் தெரியும்'' என்று சொன்னதுதான். ``என்னா சிலுத்துக்கிறாங்க... வந்ததிலிருந்து நானும் பாத்துக்கிட்டிருக்கன், என்னமோ பெரிய இதுமாதிரி பேசிக்கிட்டிருக்க. நீ முன்னால வந்து சீட்ட புடிச்சிவெச்சிருந்து, நான் பின்னால வந்து கேட்டா வுடுவியா?'' என்று பிரியங்கா கோபமாகக் கேட்டாள். ``வுடுவன்'' என்று இறுமாப்புடன் வடக்கிருப்புக்காரி சொன்னாள். ``ஆளப் பாத்தாலே தெரியுது'' நக்கலாகச் சொன்னாள் பிரியங்கா. ``சீல கட்டியிருக்கும்போதே என்னா தெரியுது ஒனக்கு?'' என்று சீண்டுவது மாதிரி வடக்கிருப்புக்காரி கேட்டாள். ``எது தெரிஞ்சா எனக்கென்ன? செத்த இடிக்காம தள்ளியே நில்லு. ஆம்பள நாயிவோ வந்து வந்து இடிக்கிற மாதிரியே நீயும் மேல மேல இடிச்சுக்கிட்டு நிக்குற!'' என்று சொன்னாள். பிறகு, அலுப்பும் சலிப்புமாக, ``பைய கொடுத்திட்டுப் போன டீச்சரு எங்கதான் போய்த் தொலைஞ்சாங்களோ தெரியலை. நானே பெரிய தலவலியில இருக்கேன். இதுல ஊர் சனியன் கிட்டயெல்லாம் சண்ட வாங்க வேண்டியிருக்கு; பேச்சு கேக்க வேண்டியிருக்கு'' என்று பிரியங்கா சொன்னதுதான், சட்டெனச் சண்டைக்குப் பாய்ந்தாள் வடக்கிருப்புக்காரி. ``வாய அடக்கிப் பேசு. யாரப் பாத்து சனியன்னு சொல்ற?'' ``ஒன்ன எதுக்கு நான் சனியன்னு சொல்லப் போறன்? நான் இருக்கிற நெலம தெரியாமப் பேசிக்கிட்டு'' என்று சொல்லிவிட்டு, சீட்டில் ரத்தக்கசிவு இருக்குமோ என்று கவலைப்பட்டாள். தான் வேலைசெய்யும் ஜெராக்ஸ் கடை முதலாளியின் மீது அவளுக்குக் கோபம் உண்டாயிற்று. சாதாரண நாளாக இருந்தால் கிழவிகள், கைப்பிள்ளைக்காரிகள் பஸ்ஸில் கம்பியைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்தால் தானாகவே எழுந்து `உட்காரு' என்று இடம் தந்துவிடுவாள். இன்று அவ்வாறு செய்ய முடியாது. எழுந்து நிற்கும்போது ஏதாவது ஆகிவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற அச்சத்தில் `எப்போது பஸ்ஸை எடுப்பார்களோ, எப்போது வீடு போய்ச் சேருவோமா! ' என்று கவலையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். ``நீ சொன்ன ஆளு இன்னம் வல்ல. ஆளு வரமுட்டும் அந்த எடத்துல நான் குந்தினா ஒனக்கு என்னா நட்டமாப்போவுதுன்னு மறிச்சுக்கிட்டுக் குந்தியிருக்கிற? நீ செய்யுறதும் பேசுறதும்... என்னாமோ ஆகாயத்திலிருந்து வந்த மாதிரிதான் இருக்குது.'' ``நீ ஆகாயத்திலிருந்து பொறந்து வந்தியா?'' ``இல்லை.'' ``அப்புறமென்ன? சட்டம் பேசாம வாய மூடிக்கிட்டு இரு'' எனத் தனக்கிருந்த சங்கடத்தில் பிரியங்கா சற்று அதிகமாகவே பேசினாள். மற்ற எல்லாரையும்விட அவளுக்குத்தான் சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போக வேண்டும் என்ற அவசரம். ``நீ யாரு என்ன வாய மூடச் சொல்றதுக்கு?'' என்று கேட்ட வடக்கிருப்புக்காரி, அப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்த மாதிரி ``நீ ஆலடிதான? அப்பிடித்தான் இருப்ப. ஊரு மாதிரிதான ஆளும் இருக்கும்'' என்று சொன்னாள். ``ஆலடியப் பத்தி ஒனக்கென்னத் தெரியும்'' என்று பிரியங்கா சொல்ல, பதிலுக்கு வடக்கிருப்புக்காரி ஆலடியைப் பற்றி மட்டம்தட்டி சொல்ல, சண்டை படிப்படியாக வலுக்க ஆரம்பித்தது; வார்த்தைகள் தடிக்க ஆரம்பித்தன. பஸ்ஸுக்குள் இருந்த கூட்டத்தைப் பற்றி இருவருமே கவலைப்பட்டதுபோல் தெரியவில்லை. இவர்களின் சண்டையையும் பார்த்துக்கொண்டு முன் சீட்டில் கறுப்புச் சட்டை போட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த ஆள், ``யாருக்கோ எடம் புடிக்கப்போயி நீங்க எதுக்கு சண்ட புடிச்சுக்கிறிங்க?'' என்று கேட்டான். வெடுக்கென்று பிரியங்கா கேட்டாள், ``நீ எந்த ஊரு நாட்டாம?'' ``சரிதான்'' என்று சொன்ன அந்த ஆள், அடுத்த வார்த்தை பேசவில்லை. அவனுக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த கருத்த திடுமலான ஆள் கோபமாக, ``ஒங்க சண்டய எதுக்கு ஊர் சண்டயா மாத்துறீங்கன்னு கேக்கக் கூடாதா? ஒன் ஊரு அவ்வளவு நல்ல ஊரு, மத்த ஊரு அம்மாம் மோசமா? ஒன் ஊரப் பத்தி எனக்கும் தெரியும். வம்பு சண்டக்கின்னு அலயுற ஊரு. குடிகாரப் பய ஊரு. கைப்புள்ளக்காரங்க எத்தன பேரு நிக்குறாங்க? நீ செத்த நவுந்து குந்துனாத்தான் என்ன? கவர்மென்ட் பஸ்ஸ பட்டா போட்டு வாங்குன மாதிரி பைய வெச்சுக்கிட்டு குந்தியிருக்கிற? எடம் இல்லாம ஆளுங்க நிக்குறது ஒனக்குத் தெரியலியா?'' என்று கேட்டான். கொஞ்சம்கூட யோசிக்காமல் அவன் கேட்ட வேகத்திலேயே பிரியங்கா கேட்டாள் ``நீ எந்த ஊரு பஞ்சாயத்துத் தலைவரு? ஒன்ன யாரு இந்தப் பஞ்சாயத்துக்குக் கூப்புட்டது?'' ``ஒரு நாயத்த சொல்லக் கூடாதா?'' ``ஒனக்கு மட்டும்தான் நாயம் தெரியுமா? நாட்லயே நீதான் பெரிய பஞ்சாயத்தா?'' என்று முகத்திலடிப்பது மாதிரி அந்த ஆளிடம் கேட்டதும், அவன் பிரியங்காவிடம் வாயடிக்க ஆரம்பித்தான். அவனோடு சேர்ந்துகொண்டு வடக்கிருப்புக்காரியும் பேச ஆரம்பித்தாள். பிரியங்கா ஒரு நூல் சளைக்கவில்லை. ஒரே ஆளாக இரண்டு பேரையும் சமாளித்தாள். சத்தம் பெரிதாகக் கேட்கவே முன்னால் இருந்தவர்கள் எல்லாம் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். டிரைவர் சீட்டுக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டு சீட்டு போட்டுக்கொண்டிருந்த கண்டக்டர் மட்டும் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. நிற்க இடம் இல்லாமல் ஆள்கள் நெருக்கிக்கெண்டு நிற்பது, பின்னால் சண்டை நடப்பது, ``எப்ப பஸ்ஸ எடுத்துத் தொலைவானுவளோ. காத்துகூட இல்ல'' என்று திட்டுவதைப் பற்றி அக்கரையில்லாமல் தன்னுடைய வேலையில் கவனமாக இருந்தார். பழக்கதோஷத்தில் அவ்வப்போது, ``உள்ளாரப் போங்க. உள்ளாரப் போங்க'' என்று மட்டும் சொன்னார். ``என்னாத்த உள்ளார போறது? நிக்கவே எடமில்ல. இனிமே போனா ஆளுங்க தலமேலதான் ஏறிப் போவணும்'' என்று சொன்ன ஒரு பெண், ``பாலக்கொல்ல ஒரு டிக்கெட்'' என்று சொல்லி, பணத்தைக் கொடுத்தாள். பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு சீட்டைக் கொடுத்தார் கண்டக்டர். அவனிடம் பாலக்கொல்லைக்காரி கேட்டாள், ``பின்னால ஒரே சண்டயும் சச்சரவுமா இருக்கே. அத ஒரு சத்தம் போட்டு அடக்குனா என்னா?'' ``ஏழு மணி சிங்கிள்னாலே தெனந்தெனம் இதே ராவுடிதான். நீ ஒரு சண்டயத்தான் பாக்குற? நான் ஒரு நாளக்கி நூறு சண்டயப் பாக்குறன். இந்த நேரத்துக்கு இன்னொரு பஸ் வுட்டா நல்லா இருக்கும். எவன் வுடுறான்? இத வுட்டா இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்துக்குப் பஸ்ஸே இல்லை. நவுந்து நில்லும்மா. எத எதயோ கண்டுபுடிக்கிறதுக்கு தெனம்தெனம் ராக்கெட் வுடுறானுவோ. ஒரு டவுன்பஸ்ஸ சேத்து வுட மாட்டங்கிறானுவோ'' என்று சொன்ன கண்டக்டர், இரண்டு மூன்று பேரை இடித்துக் கொண்டு ஓர் அடி தூரம் முன்னால் வந்து, ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று கத்தினார். அப்போது ஒரு பெண் மூன்று பெரிய பெரிய பைகளுடன் இடித்துப்பிடித்து பஸ்ஸில் ஏறுவது தெரிந்ததும், ``இந்த நேரத்துல எதுக்கும்மா இத்தன பையிவுள தூக்கிக்கிட்டு வர? ஆளு நிக்கவே இடமில்லியே!'' என்று அந்தப் பெண்ணிடம் கேட்டார் கண்டக்டர். ``ஆளு ஒரு பஸ்ஸிலயும் பை ஒரு பஸ்ஸிலயுமா வரும்?'' என்று அந்தப் பெண் கேட்டாள். அவள் கேட்டதைக் காதில் வாங்காத மாதிரி, ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று சொன்னார் கண்டக்டர். ``ஆறு மணிக்குமேல பஸ் ஏறினாளே ஒரே சாராய வாடதான்'' என்று முன்பு கண்டக்டரிடம் சட்டம் பேசியவள் சொன்னாள், ``செத்த நவுறுங்க'' என்று சொல்லிவிட்டு முன்னால் போக முயன்றாள். அப்போது அவளுடைய கண்களில் பிரியங்காவுக்குப் பக்கத்தில் இடம் இருப்பது தெரிந்தது. அந்த இடம் தனக்காகத்தான் காத்திருக்கிறது என்பது மாதிரி பத்து இருபது பேரைத் தாண்டிக்கொண்டும், ஏழெட்டு பேரின் கால்களை மிதித்துக்கொண்டும் வந்தாள். சீட்டில் பை இருப்பது தெரிந்ததும் அவளுடைய முகம் மாறியது. வடக்கிருப்புக்காரியை இடித்துக்கொண்டு, ``செத்த நவுந்து குந்து'' என்று பிரியங்காவிடம் சொன்னாள். ``ஆளு வருது'' முகத்தை ஒருவிதமாக வைத்துக்கொண்டு சொன்னாள் பிரியங்கா. ``மூணு பை வெச்சியிருக்கேன். நிக்க முடியல. வேர்வ நாத்தத்துல மயக்கம் வர மாதிரி இருக்கு'' என்று அந்தப் பெண் சொன்னாள். ``இப்பதான் ஒரு சண்டய முடிச்சேன். அதுக் குள்ளார நீ வந்திட்டியா? மேல இடிக்காம நில்லு. ஆளு வருது'' வெடுக்கென்று பிரியங்கா சொன்னாள். அப்போது எதிர் சீட்டில் உட்கார்ந் திருந்த ஆள், ``பஸ்ஸுல சீட்டு புடிச்சதுக்கே இம்மாம் கிராக்கிக் காட்டுது. இன்னம் எம்.எல்.ஏ., எம்.பி., மந்திரி சீட்டப் புடிச்சிருந்தா எம்மாம் காட்டுமோ!'' என்று சொல்லி, அவன் வாயை மூடவில்லை. பிரியங்காவுக்கு எங்கிருந்துதான் அவ்வளவு கோபம் வந்ததோ... ``நீ போயி புடியன் எம்.எல்.ஏ., மந்திரி சீட்ட, நானா வாணாங்கிறேன்'' என்று பிரியங்கா வேகமாகச் சென்னாள். அந்த ஆளுக்கும் கோபம் வந்ததுபோல் தெரிந்தது. ``நானும் வந்ததிலிருந்து பாக்குறன். நீ என்னமோ பெரிய இதுமாதிரி பேசிக்கிட்டிருக்க? கண்டக்டரக் கூப்புட்டு சொன்னாத்தான் நீயெல்லாம் சரிப்படுவ.'' ``நீ கண்டக்டரத்தான் கூப்புடு... கலெக்ட்டரத்தான் கூப்புடு. யார் வந்து என்னா பண்றாங்கன்னு நானும் பாக்குறன்'' என எதிர் சவால்விட்டாள் பிரியங்கா. ``நாளக்கி நீ என் ஊரத் தாண்டித்தான பஸ்ஸுல வரணும். அப்ப வெச்சுக்குறேன் ஒன்ன'' என்று அந்த ஆள் சொன்னான். ``நாயி நக்கிப் போட்ட எல மாதிரி இருக்கு ஒம் மூஞ்சி. நீ என்ன வெச்சுக்கிறியா? எப்ப வரணும், எங்க வரணும்னு சொல்லு. வாரேன். ஒன்னால முடிஞ்சத பாரு'' ஒரு நூல்கூட சளைக்காமல் சவால்விட்டாள். ``ஆளப் பாத்தாலே தெரியுது'' என்று அந்த ஆள் சொன்னதுதான். ``என்னய்யா தெரியுது? ஒழுங்கு மரியாதியா வரணும். இல்லன்னா மானம் மரியாத கெட்டுடும். என்னமோ தெரியுதாம்ல'' என்று கேட்டுக் கத்த ஆரம்பித்ததும் நின்றுகொண்டிருந்த ஒன்றிரண்டு பேர், ``பொம்பளக்கிட்ட எதுக்கு வாயக் கொடுத்த?'' என்று அந்த ஆளை சண்டை போட்டனர். அதன் பிறகுதான், அவனுடைய வாய் ஓய்ந்தது. பிரியங்காவுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. இன்றைக்குப் பார்த்து எல்லாரும் வந்து தன்னிடம் வம்பு வாங்குகிறார்களே என்று. `விஷயத்தை எப்படி வெளியே சொல்வது? உட்கார்ந்திருக்கும் போது இருப்பதைவிட எழுந்து நின்றால் அதிகமாக வெளிப்படலாம். விஷயம் பலருக்கும் தெரிந்துவிட்டால் அசிங்கமாகிவிடுமே' என்று கவலைப் பட்டாள். அதனால் `எது நடந்தாலும் எழுந்திருக்கக் கூடாது. எத்தனை பேர் வந்தாலும் வாயைக் குறைக்கக் கூடாது' என்று முடிவெடுத்து கொண்டாள். `பஸ்ஸைவிட்டு இறங்கும்போதுகூட ஜாக்கிரதையாக இறங்கணும்' என எண்ணியவாறு ஏதேனும் துர்நாற்றமடிக்கிறதா எனப் பார்த்தாள். `சில பெண்களுக்கு பீரியட் வந்தால் லேசாக துர்நாற்றமடிக்கும். அதை வைத்தே பக்கத்தில் இருக்கும் பெண்கள் கண்டுபிடித்து விடுவார்களே' என்று கவலைப்பட்டாள். அப்போது பின் படிக்கட்டு வழியாக ஏறி பஸ்ஸுக்குள் வியர்க்க வியர்க்க சித்தாள் வேலைக்குப் போய்விட்டு வந்த நடுத்தர வயதுள்ள பெண்ணுக்கு என்னவாயிற்றோ ``சனியன்புடிச்ச பஸ்ஸில ஏறினாலே இதே தொல்லை தான். பொட்டச்சிவுளயே பாக்காத மாதிரிதான் ஒவ்வொரு நாயும் இடிக்கும்... ஒராசும்'' என்று சத்தமாகச் சொன்னாள். அவள் சொன்னது எவரின் காதுகளிலும் விழுந்த மாதிரி தெரியவில்லை. அந்த அளவுக்கு பஸ்ஸில் இருந்த ஸ்பீக்கர் செட் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. அப்போது ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று கேட்டுக்கொண்டு வந்த கண்டக்டர் பிரியங்காவிடம் வந்தார். ``ஆலடி'' என்று சொல்லிப் பணத்தைக் கொடுத்தாள். அப்போது படிக்கட்டில் நின்று கொண்டிருந்த ஒரு பையன் ``பஸ்ஸை எப்பத்தான் எடுப்பிங்க? மணி ஆவுறது தெரியலியா?'' என்று கேட்டான். அவனைத் தொடர்ந்து படிக்கட்டில் நின்றுகொண்டிருந்தவர்களும் பஸ்ஸுக்குள் இருந்தவர்களும், ``பஸ்ஸை எப்பத்தான் எடுப்பானுங் களோ!'' என்று முணுமுணுத்தனர். பயணிகள் சத்தம்போட்டதைக் காதில் வாங்காத மாதிரி கண்டக்டர் சொன்னார், ``மேல ஏறி வாங்க.'' ``நாங்க மேல ஏறி வர்றது இருக்கட்டும். பஸ்ஸை எப்ப எடுப்பிங்க?'' என்று ஓர் ஆள் கேட்டான். ``டிரைவர் டீ குடிக்கப் போயிருக்காரு. வந்ததும் எடுப்பார். சட்டம் பேசாம உள்ளார ஏறி வா.'' ``ஒரு வாரமா டீ குடிக்கிறாரா? இந்தச் சனியன்புடிச்ச பஸ்ஸுல வந்தாலே இதே தொல்லைதான். எப்ப எடுப்பானுங்கன்னே தெரியாது'' என்று சொல்லி அந்த ஆள் அலுத்துக்கொண்டான். கண்டக்டர் பதில் சொல்ல வில்லை. ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று கேட்டான். பஸ்ஸை எடுக்கவில்லை என்ற முணுமுணுப்புகள் அவன் காதுகளில் விழுந்த மாதிரியே தெரியவில்லை. பஸ்ஸுக்குள் தள்ளிவிடுதல், நெட்டுதல், இடித்தல், வழியில் இருந்த கைப்பைகள், சிறுசிறு மூட்டைகள் என்று எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் டிக்கெட்டைப் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். அப்போதுதான் பிரியங்காவிடம் பையைக் கொடுத்துவிட்டுப் போன இரண்டு ஆள் தடிமனில் இருந்த டீச்சர் வந்தாள். படிக்கட்டில் மட்டும் ஏழு, எட்டு பேர் நின்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்களை விலக்கிக்கொண்டு ஏறி, வழியில் நின்று கொண்டிருந்தவர்களை இடித்துக்கொண்டு வந்து பிரியங்காவின் பக்கத்தில் உட்காருவதற்குள் டீச்சருக்கு மூச்சு வாங்கிவிட்டது. உட்கார்ந்த வேகத்தில் முகத்தில், கழுத்தில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்தாள். ``கடையில ஒரே கூட்டம். ரவ காபிப் பொடி வாங்குறதுக்குள்ளார உயிர் போயிடிச்சு. செல்லுக்கு ரீசார்ச் பண்ணலாமின்னு போனா அங்க அதுக்குமேல கூட்டம். அரிசிக்கட, மளிகக் கடயிலகூட அம்மாம் கூட்டம் கெடயாது. என்னா ஊரோ, என்னா நாடோ'' என்று தானாகப் பேசிக்கொண்டாள். பிறகு, பிரியங்கா பக்கம் திரும்பி ``பஸ்ஸுல என்னா இன்னிக்கி இம்மாம் கூட்டம்? உள்ளார வரதுக்குள்ளார ஆள சட்டினி ஆக்கிட்டாங்க'' என்று கேட்டாள். ``தெனம் இப்பிடித்தான் இருக்கும். காலயில ஊர்லயிருந்து டவுனுக்கு வரும்போது பஸ் மேலியே அம்பதுக்கு மேல ஆளுங்க குந்தியிருப்பாங்க'' பட்டும்படாமல் சொன்னாள் பிரியங்கா. ``படிக்கட்டுல ஏறி, உள்ளார வரதுக்குள்ளார பட்ட கஷ்டத்த பாத்தா நடந்தே ஊருக்குப் போயிருக்கலாம்.'' ``தெனம் தெனம் டவுன்பஸ்ஸுல வந்தாதான ஒங்களுக்குத் தெரியும். உயிர் போயி... உயிர் வரும். தெனம் பஸ் ஏறி பாருங்க அப்ப தெரியும்'' என்று சொன்னாள். அப்போது டீச்சர் தன்னுடைய போனையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்ததும், ``ஒங்க போனு வெல கொண்டதா?'' என்று கேட்டாள். ``ஆமாம்.'' ``இப்ப வந்தத, செத்த முன்னாடியே வந்திருந்தா என்ன? பெரிய போர்க்களமே நடந்துபோச்சு'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி சொன்னாள். என்ன சொல்கிறாள், எதற்காக தன்னிடம் சொல்கிறாள் என்று புரியாமல் குழம்பிப்போனாள் டீச்சர். ``அவுங்க எப்ப வந்தா ஒனக்கென்ன?'' வடக்கிருப்புக் காரியிடம் பிரியங்கா கேட்டாள் ``ஒரு பொட்டச்சிக்கு இவ்வளவு ராங்கி ரப்பு இருக்கக் கூடாது.'' ``நீ சோறு போட்டு வளத்தியா?'' ``இல்லை''. ``அப்புறமென்ன... வாய மூடிக்கிட்டு வா.'' ``அட சிவனே! எங்க காலத்துல எல்லாம் இப்பிடிப் பேசி கேட்டதில்ல'' என்று சொன்ன வடக்கிருப்புக்காரி, பக்கத்தில் இடித்துக் கொண்டிருந்த ஆளை முறைத்துப் பார்த்தாள். அப்போது பள்ளிக்கூடப் பெண் பிள்ளைகள் ஆறேழு பேர், டியூஷன் முடித்துவிட்டு பஸ்ஸில் ஏறினார்கள். மிக்ஸி ஜாடிக்குள் போட்ட வெங்காயம் மாதிரி அவர்களை அடுத்தடுத்த ஆள்கள் உள்ளே தள்ளிவிட்டார்கள். வடக்கிருப்புக்காரிக்குப் பக்கத்தில் மூன்று பைகளை வைத்துக் கொண்டிருந்த பெண் ``உள்ளார நிக்குறது மூச்ச முட்டுற மாதிரி இருக்கு. வேர்வ நாத்தம் கொடலப் புடுங்குது. கால வெக்கிறதுக்குகூட எடமில்ல. கம்பிய புடிக்கவும் வழியில்ல. பஸ் போவும்போது குலுக்கிற குலுக்குல கொடலே வெளிய வந்துடும்போல. இதுல என்னான்னுதான் ஊருக்குப் போயி சேறுவனோ. டவுனு பஸ்ஸின்னாலே தகரடப்பா பஸ்ஸுதான் வுடுறானுவ'' என்று புலம்ப ஆரம்பித்தாள். மூட்டைப்பூச்சி பதுங்கு வதற்குக்கூட பஸ்ஸில் இடம் இல்லை. அதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாமல் ஒரு பையன் செல்போனில் எதையோ குடைந்துக் கொண்டிருந்தான். ``வேல பாக்குறியாம்மா?'' என்று டீச்சர் கேட்டாள். ``ஜெராக்ஸ் கடையில வேல பாக்குறன்'' என்று சொன்னாள். அடுத்த வார்த்தை டீச்சர் கேட்கவில்லை. ஆனாலும், தானாகவே பிரியங்கா சொன்னாள், ``திடீர்னு பீரியட் ஆகிடிச்சு. விஷயத்தச் சொல்லி மத்தியானமே பெர்மிஷன் கேட்டேன். இப்பதான் அந்த நாயி விட்டான். நடந்து வரும்போது அதிகமாயிடிச்சு. சீட்டுல பட்டுடுமோன்னு கவலையா இருக்கு. அதனாலத்தான் ஒக்காந்த எடத்தவிட்டு எந்திரிக்கல. ஒரே சண்டயா ஆகிடிச்சு. எப்படா வீட்டுக்குப் போய் சேருவோம்னு இருக்கு.'' ``அப்படியா?'' என்று பட்டும்படாமல் டீச்சர் கேட்டாள். அவளுடைய குரலிலும் முகத்திலும் எந்த மாற்றமும் இல்லை. பஸ்ஸின் முன் படிக்கட்டிலும் பின் படிக்கட்டிலும் நின்றுகொண்டிருந்த பத்துக்கும் அதிகமான ஆண்கள், டிரைவர் பஸ்ஸில் ஏறியது தெரிந்ததும், ``ரைட்... ரைட்... போவலாம் ரைட்..!'' என்று கத்தினார்கள். பஸ் புறப்பட்டது. ``இடம் பிடிச்சதுல பிரச்னையா?'' என்று டீச்சர் கேட்டாள். ``ஒரு பிரச்னையுமில்ல. பேசாம வாங்க டீச்சர்'' என்று பிரியங்கா சொன்னாள். ``உண்மையைச் சொல்லும்மா.'' ``வீட்டவிட்டு வெளிய வந்தாலே பிரச்னைதான். அதுலயும் டவுன்பஸ்ஸில ஏறினா பிரச்னை இல்லாம இருக்குமா? அதுவும் பொட்டச்சிக்கு.'' ``எனக்கு சீட்டு புடிச்சதாலதான ஒனக்கு பிரச்னை?'' ``எங்க ஊர்ல வேல பாக்க புதுசா வந்திருக்கிற டீச்சர் நீங்க. ஒங்களுக்கு எடம் புடிக்க மாட்டனா?'' ``சீக்கிரம் வந்திடலாமின்னுதான் போனேன். செல்போன் கடயிலதான் லேட்டாகிடுச்சு.'' ``இதென்ன பிரச்னை... பஸ்ஸுல சீட்டு புடிக்கிற தகராறுல சண்டயாயி போலீஸு, கோர்ட்டுன்னு அலஞ்சவங்கயெல்லாம் எங்க ஊர்ல இருக்காங்க?'' ``நிஜமாவா?'' என்று ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டாள் டீச்சர். ``இந்த பஸ்ஸுல நடக்கிற காதல் கதயெல்லாம் பாத்தா, நீங்க இன்னம் என்னா சொல்வீங்களோ? பள்ளிக்கூடத்துப் புள்ளைங்க நிக்கிற எடத்துல மூணு நாலு பசங்க எப்பிடி நெரிச்சிக்கிட்டு நிக்குறானுவ பாருங்க'' என்று சொன்னாள் பிரியங்கா. ``நீ சொல்றதெல்லாம் புதுசா இருக்கு'' என்று உலகமே தெரியாத அப்பாவி பெண் மாதிரி டீச்சர் சொன்னாள். ``புதுசுமில்ல... பழசுமில்ல. தெனம் நடக்கிற கதயத்தான் சொல்றன்'' என்று சொன்னாள் பிரியங்கா. திடீரென்று நினைவுக்கு வந்த மாதிரி, ``எதுக்கு டீச்சர் இம்மாம் நகய போட்டுக்கிட்டு டவுன்பஸ்ஸுல வர்றீங்க? எவனாவது அடிச்சுக்கிட்டு போயிடப்போறான். இந்தக் காலத்துல வெறும் பொட்டச்சி நின்னாலே சும்மா வுட மாட்டானுவோ'' என்று சொன்னாள். அதைக் கேட்டதும் டீச்சரின் முகம் மாறிவிட்டது. காற்றுக்காக ஜன்னல் பக்கமாக முகத்தைத் திருப்பினாள் டீச்சர். அப்போது தனக்குப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த ஆளிடம், ``ஆளு நிக்குறது தெரியலியா?'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி கேட்டாள். ``செத்த நேரம்தான? பேசாம நின்னுக்கிட்டு வாம்மா. எடமிருந்தா நவுந்து போவ மாட்டாங்களா? ஒம் மேல இடிக்கணும்னு எனக்கென்ன வரமா?'' என்று கேட்டான் அந்த ஆள். பஸ் டவுனைத் தாண்டி கொஞ்ச தூரம்தான் வந்திருக்கும். வடக்கிருப்புக்காரி அநியாயத்துக்கு பிரியங்காவின் மேல் சாய்ந்துக்கொண்டிருந்தாள். அதனால், அவளை அடிக்கடி முறைத்துப் பார்த்தபடி இருந்தாள் பிரியங்கா. அப்போது ஏதோ அழுத்துவது மாதிரி இருக்கவே திரும்பிப் பார்த்தாள். வடக்கிருப்புக்காரியையொட்டிய ஓர் ஆள் அதிக போதையில் நின்றுகொண்டிருப்பது தெரிந்தது. மீண்டும் பிரியங்காவின் தோள்பட்டையில் கை விழுந்தது. விழுந்தது மட்டுமல்ல, லேசாக அழுத்தவும் செய்தது. பிரியங்கா திரும்பிப் பார்த்தாள். சட்டென கை கம்பியைப் பிடித்தது. பிரியங்கா திரும்பியதும், கம்பியைப் பிடித்திருந்த கை மீண்டும் பிரியங்காவின் தோள்பட்டையை அழுத்தியது. பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்தாள். கோபத்தை அடக்கிப் பார்த்தாள். கை வந்து வந்து தோள்பட்டையை அழுத்தியது. பட்டென எழுந்த பிரியங்கா, ``ஒலகத்திலயே நீதான் ஆம்பளயா? நானும் ரொம்ப நேரமா பாத்துக்கிட்டு வரன். கைய கொண்டாந்து எங்க வைக்கிற? பஸ்ஸுல வந்துதான் நீ ஆம்பளங்கிறத காட்டுவியா? ஒன் வீரத்த காட்டுற எடத்தில போய் காட்டு. எங்கிட்ட காட்னா அறுத்துடுவன் அறுத்து'' என்று சொல்லி சத்தம் போட்டாள். ``நான் எங்க வந்து ஒன்ன தொட்டன்?'' என்று அந்த ஆள் கேட்டதும், ``வாய மூடு. கைய வுடுறதுக்கு ஒனக்கு ஒலகத்தில வேற எடமே இல்லியா?'' என்று காட்டுக் கத்தலாகக் கத்தினாள் பிரியங்கா. ``என்னம்மா கத்துற?'' என்று அந்த ஆள் கேட்டதுதான். ``அடிடி அவன. நானும் எம்மாம் நேரந்தான் பொறுத்துப் பொறுத்துப் பாக்குறது?'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி சொன்ன மறுநொடியே தன்னுடைய புடைவையில், தான் உட்கார்ந்திருந்த இடத்தில் ரத்தக் கசிவின் ஈரம் இருக்குமோ என்ற கவலையைக்கூட மறந்துவிட்டு அந்த ஆளை ஒரே நெட்டாக நெட்டித் தள்ளினாள் பிரியங்கா. வடக்கிருப்புக்காரியும் ஒரு நெட்டு நெட்டினாள். ``ரெண்டு பேரும் என்னா ஊரு? ஆம்பளயவே நெட்டித் தள்ளுறீங்களா?'' என்று கேட்டு அந்த ஆள் கத்தினான். அவனிடம் பிரியங்காவும் வடக்கிருப்புக்காரியும் ஒரே நேரத்தில் சண்டைக்குப் பாய்ந்தனர். யாருக்கு வாய் அதிகம் எனச் சொல்ல முடியாது. அங்கு நடக்கும் சண்டையைப் பார்க்காமல் போனுக்குப் போட்ட காசு ஏறிவிட்டதா என்று செல்போனை எடுத்துப் பார்த்தாள் டீச்சர். ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று கண்டக்டர் கத்திக்கொண்டிருந்தார். பஸ்ஸில் இருந்த ஸ்பீக்கர் செட், சினிமா பாட்டு ஒன்றில் அலறிக் கொண்டிருந்தது. இருட்டில் பஸ் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ``ஐயோ! என் மணிபர்ஸக் காணுமே'' என்று சொல்லி ஒரு பெண் அழ ஆரம்பித்தாள் அப்போது, ``குறவன்குப்பம் நிறுத்து'' என்று பஸ்ஸுக்குள் ஓர் ஆள் கத்திச் சொன்னான். எந்தச் சத்தத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் கண்டக்டர் ‘`டிக்கெட்... டிக்கெட்...’ என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். http://www.vikatan.com
  11. வால்வாயணம் - சிறுகதை தென்றல் சிவக்குமார் - ஓவியம்: ரமணன் “உங்க அபார்ட்மென்ட்ல சிசிடிவி இல்லையா?” “இருக்குப்பா... அது எதுக்கு இப்ப?” - திகிலுடன் நான். “சிம்பிள்டி... டேப்ஸ் எடுத்துப் பார்த்துட்டு அதை ப்ரூஃபா வெச்சு லோக்கல் போலீஸ், இல்லன்னா மகளிர் காவல் நிலையம், அதுவும் வேணாம்னா ஹ்யூமன் ரைட்ஸ் வரைக்கும்கூட காக்ரோச் பண்ண முடியும்...” ‘அப்ரோச்’ என்று அவள் சொன்னதுதான் குழப்பத்தின் ஏதோ ஒரு சுழற்சியில் எனக்கு ‘காக்ரோச்’ என்று கேட்டது என்பது இந்நேரம் உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். சுதாரிப்பதற்குள், “நம்ம கீதாவோட தம்பி லாயர்தான்... நா வேணா பேசிப் பார்க்கவா...” என்று அடுத்த சுற்றைத் தொடங்கினாள். வேறு வழியே இல்லாமல் “செகண்ட் கால்ல வினோத் வராருப்பா... அப்பறம் பேசறேன்” என்று அப்போதைக்குத் தப்பித்தேன். சுயசிந்தனை, தோழமை, துணை என்ற வரிசைப்படி அடுத்து நிஜமாகவே வினோத்தை அழைத்தேன். வழக்கமான மீட்டிங்குக்காகச் சேலம் சென்றிருந்தார் என்னவர். திவ்யாவாவது மூன்று நிமிடங்கள் முழுக்கதை கேட்டாள். இவர் கதைச் சுருக்கம் ஆரம்பித்த உடனேயே, “மறுபடியுமா..? சரியான லூசு. சரி விடு... அஞ்சு நிமிஷத்து வேலை... ரொம்ப யோசிக்காதே... நியாயங்கறதெல்லாம் நமக்குச் சுலபமானது மட்டும்தான். புரியுதா... வெக்கட்டா... ஹேய் சுமதி இரு இரு... அம்மாட்ட உளறி வெக்காதே...” - அவ்வளவுதான்! மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இருவருமே சரியான தீர்வைத்தான் சொல்கிறார்கள் என்று தோன்றும். பிரச்னை இதுதான். மூன்றாவது முறையாக இன்று எங்கள் வீட்டுக்கு மட்டுமான தண்ணீர் இணைப்பின் வால்வ் மூடப்பட்டிருந்தது. தளத்துக்கு ஆறு என்று 24 வீடுகள் இருக்கும் எங்கள் குடியிருப்பில், யார் இதைச் செய்கிறார் கள் என்பது முதன்முறை புரியவில்லை. அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. அடுத்து வரவிருக்கும் புத்தாண்டையொட்டி நிகழ்ச்சி நிரல் முடிவு செய்வதற்காக, குடியிருப்பின் உறுப்பினர் கூட்டம் கூட்டப்பட்டிருந்தது. “ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைல கூட்டமான கூட்டம். பாவம் நீ சமையலைக் கவனி... நான் போயிட்டு வரேன்” என்றவாறே மாமியார் கிளம்பிப் போனார். வினோத் கடமையாக ஷேவிங் செய்து கொண்டிருந்தார். அடுப்பில் ஏற்றியிருந்த பாலை மறந்து, நான் மும்முரமாகத் துணிகளைத் துவைக்க வாகாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்தேன். லேசாகப் புகையும் வாடை வந்தவுடன் ஓடிப்போய் அடுப்பை நிறுத்திவிட்டு வினோத்தை எட்டிப் பார்த்தேன். கவனிக்கவில்லை என்று தெரிந்தது. மாமியார் வருவதற்குள் தடயத்தை அழிக்கவேண்டி, சிங்க்கில் போட்டுத் தண்ணீரைத் திருப்... ம்ஹூம்... காற்றுதான் வந்தது. வெளியில் வந்தபோது வினோத்தும் கன்னங்களில் க்ரீம் நுரையுடன் வந்தார். டிஸ்னியில் `டோரேமான்' பார்த்துக் கொண்டிருந்த அர்ச்சனாவிடம், “வாட்ச்மேனை மோட்டார் போடச் சொல்லுடா...” என்று கொஞ்சினார். அவள் நிமிர்ந்து அப்பாவைப் பார்த்துவிட்டு சிரிப்புடன் ஓடினாள். “ஓடாதடீ...” என்பதெல்லாம் அவளுக்கு “சீக்கிரம்...” என்றுதான் கேட்குமாக்கும். நிமிடத்தில் திரும்பி வந்தவள், “வாட்ச்மேன் கீழ இல்லப்பா... ஆனா, மோட்டார் ஓடிட்டுத்தான் இருக்கு... ஹரீஷோட தாத்தாகூட செடிக்குத் தண்ணி விடறாரே...” என்றாள். `சைத்தான்' என்றும் சொல்லலாம்... `சமர்த்து' என்றும் சொல்லலாம். அடுத்த கேள்விக்கு ஆப்ஷனே இல்லாமல் தீர்க்கமாகப் பதில் சொல்வாள். துவைத்து மடித்த துண்டை எடுத்து க்ரீமைத் துடைத்து மெத்தை மேல் போட்டுவிட்டு, அழுக்குக் கூடையிலிருந்து டி-ஷர்ட் ஒன்றை மாட்டிக்கொண்டு வினோத் வெளியே போனார். நான் குளியலறை வாளியிலிருந்து கொஞ்சம் தண்ணீர் எடுத்துவந்து பால் பாத்திரத்தில் ஊற்றினேன். ‘சர்’ரென்று குழாயில் தண்ணீர் வரவும் ஒரு கணம் பதறிவிட்டேன். வினோத் கடுகடுவென்று வந்தார். “நம்ம வால்வை மட்டும் யாரோ மூடியிருக்காங்க... ரொம்ப சில்லியா இருக்கும்மா... பத்து நிமிஷம் யோசிச்சா கண்டுபிடிச்சிட மாட்டமா? எவன் வேலைன்னு தெரியலை...” எனக்கும் எரிச்சல் வந்தது. சரி தொலை யட்டும் என்று அவரவர் வேலையில் மூழ்கி விட்டோம். எந்த விஷயமும் முதன்முறை நிகழும் போது அதற்குண்டான முக்கியத்துவம் தரப்படுவதில்லை. அடுத்தடுத்த முறைகளில் தான் மனசு யோசிக்கிறது. புத்தாண்டுக் கொண்டாட்டம் விமரிசையாக நடந்தது. உள்ளூரில் வசிக்கிற வீட்டு ஓனர்களும்கூடக் குடும்பத்தோடு வந்திருந்தனர். இரவு ஒன்பதரை. பாத்ரூமுக்குப் போன வினோத் உர்ரென்று வெளியே வந்தார். நான் அனுசரணையான குரலில் `என்னப்பா?' என்றேன். `தண்ணி வர்லம்மா... புரிஞ்சுதா' என்றார். இதில் புரிய என்ன... `மைகாட்'. எனக்குப் பழக்கமில்லை என்றாலும் பல்லைக் கடித்தேன். எங்கள் வீட்டின் தலைக்கு மேலிருக்கும் வீட்டின் ஓனர் ராமசாமி. இப்போது வீட்டை வாடகைக்கு விட்டுவிட்டு மேடவாக்கத்திலோ, எங்கோ இன்னொரு சொந்த வீட்டில் வசிக்கிறார். எப்போதுமே அவருக்கும், சகல திசைகளில் இருக்கிற வீடுகளுக்கும் ஆகவே ஆகாது. அஃப்கோர்ஸ்... இங்கே எல்லாரோடும் `டூ' விட்டுவிட்டதால்தான் இருநூறு வீடு இருக்கிற பெரிய அபார்ட்மென்ட்டாகப் பார்த்துப் போயிருக்கிறார். ஆறேழு வருஷங்கள் தாங்குமல்லவா எல்லாரையும் பகைத்து முடிக்க! நானும் வினோத்தும் ஒரே நேரத்தில் `ராமசாமி' என்றோம். இங்கிலீஷ் படத்தின் க்ளைமாக்ஸ் சீனில் பேசுவதற்கு நேரமில்லாத நாயகனைப் போல வினோத் வெளியே டார்ச்சோடு கிளம்பிப் போனார். குழாயில் தண்ணீரும் அவரும் ஒரே வேளையில் வந்ததும் ரெண்டாவது ஷோ முடிந்தது. `இவ்ளோ மட்டமாவாடீ இருப்பான் மனுஷன்’ என்றார் வினோத். ‘ஏங்க பன்னண்டு மணிக்கு அந்தாளைப் பத்திப் பேசுறீங்க..?’ என்றதற்கு முறைத்தார் வினோத். “அம்மாவுக்கு எதும் தெரிய வேண்டாம். தெரிஞ்சதுன்னா அடுத்த தடவை அந்தாள் வர்றப்ப சட்டையைப் பிடிச்சு உலுக்கிடுவாங்க... பேசாம இரு...” என்றார். என் மாமியார் காவல் துறையில் வேலைபார்த்தவர். ஆஃபீஸ் வேலைதான் என்றாலும் அத்தனை அஃபீஷியல்களுக்கும் அவரைத் தெரியும். போல்டு டைப். ரிடையரான பிறகும்கூட அவ்வப்போது போகிற வருகிற இடங்களில் காவல் யூனிஃபார்ம்கள் சல்யூட் அடித்து சிநேகம் காட்டும்போது பெருமையாக இருக்கும்.ராமசாமிக்கு இதுவும் தெரியும். இருந்தாலும் பல்லிக்கும் கரப்பானுக்கும் கூடக் கோபம் வரலாம் இல்லையா... அவற்றில் கூட திரிசமன் இருந்தே தீருமல்லவா..? அன்று வெகுநேரம் கழித்தே தூங்கினேன். அடுத்து வந்த இரண்டு மாதங்களில் மூன்று முறை வந்து போனார் ராமசாமி. ஆனால், வால்வுக்குத் தொல்லையில்லை. ‘திருந்தியிருப்பார்’ என்று நாங்களா கவே நினைத்துக் கொண்டோம். யாரிடமும் எதுவும் சொல்லிக் கொள்ளவில்லை. மாமியார் உட்பட யாருக்கும் தெரியாது. அர்ச்சனாவுக்கு மட்டும் ஓரளவுக்குத் தெரியும். இன்று நான் அர்ச்சனாவைப் பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வரும்போது, “இந்தப் பக்கம் வந்தேன்” என்று ‘ரயில்வே’ கண்ணனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார் ராமசாமி. வால்வு மூடப்பட்டிருந்தது. எனக்குத் தலையை வலித்தது. நேரடியாகக் கேட்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. அவரது நமுட்டுச் சிரிப்பு கண்முன் தோன்றி மேலும் வெறுப்பைக் கிளறியது. பெரிதாக யோசிக்க முடியாமல்தான் திவ்யாவையும், பின்னர் வினோத்தையும் அழைத்தேன். எனக்குள் யோசித்தபடியே வண்டியை உசுப்பினேன். அர்ச்சனாவைப் பாட்டு கிளாஸிலிருந்து அழைத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்தபோது, “ஏம்மா... இந்த வால்வை மூடினா, அவங்க வீட்ல தண்ணி நின்னுபோற மாதிரி நம்ம ராஜேஷ் அங்கிள்ட்ட சொல்லி மாத்திட முடியாதா?” என்றாள். உண்மையிலேயே ஒரு நிமிடம் யோசிக்க வைத்த யோசனை அது. இதோ இன்னொரு வாரத்தில் ‘வாடகை வாங்க’ என்று வந்துவிடுவார் ராமசாமி. எக்கேடோ கெட்டு ஒழியட்டும், அமைதியாக இருப்போம் என்று வினோத்தைப் போலவும் இருக்க முடியவில்லை. அடுத்த முறை வால்வில் கை வைத்தால் ராமசாமி தலையில் இங்க் கொட்டுவது முதல், வால்வோடு அவர் கை ஒட்டிக்கொள்வது வரை கையும் களவுமாகப் பிடிபடுமாறு மனசுக்குள் ஏகப்பட்ட திட்டம் தீட்டிப் பத்து நிமிடங்களுக்கொருமுறை பழிவாங்கிக் கொண்டிருந்த அர்ச்சனாவைப் போலவும் இருக்க முடியவில்லை. மிகத் தெளிவாக எங்கள் கண்களில் படும் நாள்களில் மட்டுமே வால்வை அடைத்து, அவர்தான் என்பதைத் தெரியப்படுத்தி இம்சிக்கிறார். குறைந்தபட்சம் நறுக்கென்று நாலு வார்த்தை கூட அவரைக் கேட்க முடியாமல் இருப்பது எனக்கு மெகா எரிச்சலாகிக் கொண்டிருந்தது. ஒருவழியாக ராமசாமி வந்த ஒரு நாளில், ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன். எனக்கு என் ஆரோக்கியம், அதிலும் மன ஆரோக்கியம் மிக முக்கியம். அர்ச்சனாவை அழைத்துக் கொண்டு, பக்கத்து மளிகைக் கடைக்குப் போய்வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு இறங்கினேன். “என்னம்மா பண்ணப் போறோம்?” “ஷ்... சொல்றேன் வா...” நேரே வண்டியை எடுக்கப் போவது போலவே போய் எங்கள் வால்வை நானே அடைத்துவிட்டேன். குழப்பத்துடன் பார்த்தாள் அர்ச்சனா. “எப்படியும் நாமதான் திரும்பவும் திறக்கப் போறோம்... அதுக்கு எதுக்கு அந்தாளு வந்து அடைக்கற வரைக்கும் காத்திருக்கணும்?” என்றேன். ஏதோ புரிந்தது போல தலையசைத்தாள். ஒரு நிமிடமாவது அவர் குழம்புவார் என்ற திருப்தி எனக்கு. சாமான்களோடு கடையிலிருந்து திரும்பி வருகையில் தெருமுனையில் எதிர்ப்பட்டது ராமசாமியின் கார். வண்டியை பார்க் செய்தபோது வால்வ் திறந்திருப்பது தெரிந்தது. “ஹா ஹா ஹா... மத்த வால்வெல்லாம் எப்டி இருக்குன்னு வெரிஃபை கூடப் பண்ணல போலிருக்கும்மா” என்றாள் என் ராட்சசி! http://www.vikatan.com/
  12. கண்ணாடிப் பந்து - சிறுகதை நர்சிம் - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் “லைஃப்... நம்ம எல்லோருக்கும் மூணு பந்துகளைத் தந்திருக்கு. அதுல ரெண்டு... ரப்பர் பந்துகள். ஒண்ணு... கண்ணாடிப் பந்து. You know what all?” நான் உற்சாகமாகவும் கம்பீரமாகவும் மாதாந்தர பிராஞ்ச் மீட்டிங் நடத்தும் போதெல்லாம், பணியாளர்கள் ரொம்ப ஆர்வமாகப் பங்குபெறுவார்கள் அல்லது பங்குபெறச் செய்துவிடுவேன். நான் புத்தகங்களில் படித்த, அவதானித்த, என் பாஸிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட... என எல்லாவற்றையும் கலந்துகட்டி அவர்களுக்குச் சொல்லி, மோட்டிவேட் செய்வதில் கைதேர்ந்தவன் எனும் பெயர் பெற்றிருந்தேன். `அந்த மூன்று பந்துகள் என்னென்ன?’ என்பதுபோல் புருவம் உயர்த்தினேன்... எனக்கு எ திரே அமர்ந்து என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரம்யாவிடம். அதாவது, ரம்யா கிறிஸ்டோஃபர். நிறுவனங்களின் தலைமையகங்கள் மும்பை அல்லது டெல்லியில் இருப்பதால், வேலைக்குச் சேர்ந்த மாத்திரத்தில் இ-மெயில் ஐடி-யை உருவாக்கும்பொருட்டு, சர்நேம் என்னும் சாதிப் பெயரைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்வார்கள். அவர்கள் பருப்பு தமிழகத்தில் வேகாததன் விளைவு, அப்பா பெயரை இ-மெயிலில் பெயருக்குப் பின்னால் ஏற்றிவிடுகிறார்கள். ரம்யாவைப் பார்த்து நான் கேட்கிறேன் என்பதை உணர, அவளுக்குச் சில நொடிகள் ஆகின. எங்கோ கற்பனையில் இருந்தவள் சுதாரித்து, ``எக்ஸ்கியூஸ்மி பாஸ்’’ என்றாள். கேள்வியை அவளிடம் மீண்டும் கேட்டுவிட்டு, ``Hope you are here?” என்றதும், அவள் பதற்றமடைந்து என்னையே பார்க்க, நான் எனக்கு வலது பக்கமாக அமர்ந்திருந்த குணாவிடம் கேட்டேன். அவன் சட்டென என் கண்களுக்குத் தப்பி, குனிந்துகொண்டான். இது ஒருவிதமான உத்தி. கூட்டத்தின் கவனம் நம்மை நோக்கியே இருக்கச் செய்ய வேண்டும் என்றே கேள்விகளைக் கேட்டு, மற்றவர்களையும் நம் பக்கம் திருப்பிவிடுதல். “கண்ணாடிப் பந்துங்கிறது நம் வீடு, காதலி, மனைவி, குழந்தை மற்றும் பெற்றோர். மற்ற ரெண்டு ரப்பர் பந்துகள்... முறையே வேலை மற்றும் நண்பர்கள்.” ஆமோதிப்பதுபோல் நிமிர்ந்தார்கள். ``நியாயப்படி இந்த மூணு பந்துகளையும் நாம எப்படிக் கையாளணும் தெரியுமா? வலது கையில் கண்ணாடிப் பந்தைக் கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கணும்; இடது கையில் ஒரு ரப்பர் பந்து. இன்னொரு ரப்பர் பந்தை இந்த இரண்டுக்கும் மேல் வயிற்றுக்கு முன்பாக வைத்து பேலன்ஸ் செய்யத்தானே வேண்டும்? அதாவது `ஃ’ போல.’’ `ஆம்’ எனத் தலையாட்டினார்கள். “ஆனா, நாம என்ன செய்றோம்? ரெண்டு ரப்பர் பந்துகளையும் கையில இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, கண்ணாடிப் பந்தை மேல வெச்சு பேலன்ஸ் பண்றோம். ரப்பர் பந்து கீழே விழுந்தா மேல வந்துரும். கொஞ்சம் லேட்டாக்கூட வரும். ஆனா, உடையாது. வேலை போனா, வேற வேலை கிடைக்கும். பந்து மேல வரும். ஃப்ரெண்ட்ஸ் போனாலும் திரும்ப வருவாங்க.வராட்டாலும் ஓகே-தான். பந்து உடையப்போறது இல்லை. ஆனா, இந்த ரெண்டு ரப்பர் பந்துகளையும் காலையிலிருந்து ராத்திரி வரைக்கும் இறுகப் பிடிச்சுக்கிட்டே இருக்குறோம்.உடையக்கூடிய கண்ணாடிப் பந்தை அப்படியே விட்டுர்றோம். உயிரையே குடுக்கிற லவ்வர் கால் பண்ணா, கட் பண்ணிடுறோம்; வீட்டுலேர்ந்து போன் வந்தா சைலன்ட் பண்ணிடுறோம்; இல்லைன்னா, `வேலையில் பிஸி’ன்னு கத்துறோம். am I right?” யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால், எல்லோருடைய கண்களும் ஆமோதித்தன. இனி வீட்டுக்கு முக்கியத்துவம் தர வேண்டும் என்பதுபோல் நிமிர்ந்து, தனக்குத்தானே தலையாட்டினான் பாபு. “அதுக்காக, பாதி மீட்டிங்லேருந்து எழுந்து அம்மாவைப் பார்க்கணும்னு கிளம்புறதாய்யா பாபு” என நான் சொன்னதும் சிரிப்பலை. அதன் பிறகு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கம்பெனியின் இந்த வருடத் தேவை, அதை எப்படித் திட்டமிட்டுச் செய்து முடிக்க வேண்டும் என நான் சொல்லச் சொல்ல, ஜாக்கிசான் படம் முடிந்து தியேட்டரைவிட்டு வெளியேறும்போது சைக்கிள் ஸ்டாண்டில் சாகசம் செய்யும் விடலைகள்போல், உற்சாகமும் நம்பிக்கையுமாக வெளியேறினார்கள். ``வாட் ரம்யா... மீட்டிங் போரடிச்சுதா? You were in some other world” - ஆவி பறக்கும் காபியைக் கோப்பையில் நிறைத்துக்கொண்டே நான் கேட்க, `அய்யோ... இப்படி மாட்டிக் கொண்டோமே!’ என்பதுபோல் முகத்தை வைத்துச் சிரித்துக்கொண்டே, “பாஸ்... ஐ வாஸ் ஜஸ்ட் லுக்கிங் அட் யூ” என்றாள். சகலமும் எனக்குப் புரிந்தாலும், புரியாததுபோல் கேட்டேன். “அப்போ ஏன் பதில் சொல்லாம முழிச்ச?” ``அதான் சொன்னேனே... `உங்களையே பார்த்துட்டிருந்தேன்’னு, என்ன ஒரு ஸ்டைலிஷ் ஸ்பீச்!” “இதுக்கு நான் சிரிச்சா... `லைட்டா ஏத்திவிட்ட உடனே வழியுறான்ப்பா'னு ஃப்ரெண்ட்ஸ்கிட்ட சொல்லுவ. பதில் சொல்லலைன்னா, திமிர் பிடிச்சவன்னு நினைப்ப. பெட்டர், காபி குடிக்கிற மாதிரி பிஸி ஆகிடுறேன்.” நான் இப்படிச் சொல்லிச் சிரித்துவிட்டு, அங்கிருந்து நகர்வதை ரசித்துப் பார்க்கிறாள் என்பதைப் புரிந்துகொண்டதால், சற்று மிதந்து நகர்ந்தேன். ரம்யா கிறிஸ்டோஃபர், எங்கள் அலுவலகத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்து மூன்று நான்கு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. நேரடியாக ரிப்போர்ட் செய்யும் வேலை எனக்கு என்பதால், அதிகம் உரையாடும் வாய்ப்பு எங்களுக்கு. கறுப்புகளில் பல விதங்கள். எனினும், அனைத்துக் கறுப்புமே வசீகர வகை என்பது என் எண்ணம். ரம்யா மிடுக்கான கறுப்பு. அவள் நிறத்துக்கு ஏற்ற உடை தேர்வு, அவளை இன்னும் மிடுக்காகக் காட்டும். வேறு டிபார்ட்மென்ட் ஆள்கள்கூட ஏதேனும் சாக்கைவைத்து, அவள் இருக்கும் இடத்துக்கு அருகில் சுற்றிக்கொண்டிருப்பார்கள். பந்து கதைபோல், முதல் மாத மீட்டிங்கில் நான் சொன்ன குரங்கு கதையில் இம்ப்ரெஸ் ஆகி என்னிடம், “செம பாஸ்!” என்றாள். ``உங்கள் டிரெஸ்ஸிங் சென்ஸ் பிடித்திருக்கிறது’’ என சென்ற மாதம் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் கோடிட்டாள். எனக்குத் திருமணம் ஆகவில்லை என்பதை, ஒரு துப்பறியும் நிபுணிபோல பலதரப்பட்ட கிளைக் கேள்விகளை அலுவலக மக்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டிருக்கிறாள். சில கேள்விகளை நேரடியாகக் கேட்காமல் இருப்பதில் இருக்கும் லயிப்பு அற்புதமானது. ஏன், எனக்கே கிறிஸ்டோஃபர் யார் என்பதை அறிந்துகொள்ள ஆர்வம் ஏற்பட்டு, நேர்முகத்தேர்வுக்கு அவள் வந்தபோது கொடுத்த பயோடேட்டாவைத் தேடி எடுத்து, அப்பா பெயர் கிறிஸ்டோஃபர் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டதும் அப்படியான லயிப்பு வகையே. ``ரம்யா, நாளைக்கு EOD-க்குள்ள லாஸ்ட் இயர் நம்பர்ஸ் எல்லாமே எனக்கு வேணும். ஐ ஹேவ் டு பிரசன்ட் இட்.” நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே சிரித்தாள். “என்னாச்சு?” “நீங்க நேற்று ஹெட் ஆபீஸ் கால் பேசிட்டிருக்கும்போதே நோட் பண்ணேன். நேற்றே ரெடி பண்ணிட்டேன். இப்போ மெயில் பண்றேன் பாஸ்.” என்னிடமிருந்து பாராட்டு வரும் என நினைத்தாள். “அப்போ... நான் பேசுறதை ஒட்டுக்கேட்கிறே! பேட்... வெரிபேட்” என, சற்று சீரியஸாக இருப்பதுபோல் நடித்தேன். அவ்வளவுதான் ரம்யா கண்களில் ஈரம் படர்ந்துவிட்டது. அவளால் அந்தச் சூழலைக் கையாளத் தெரியவில்லை. கலகலவென நான் சிரித்து, “ஜஸ்ட் கிட்டிங்” என்றதும்தான் அவள் முகத்தில் நிம்மதி. ஆனாலும், தலையை இட வலமாக ஆட்டிவிட்டு அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள். மொபைல், ஆபீஸ் மெயில், போன் ரிஸீவர் என, கைகள் அனிச்சைச் செயல்களில் இருந்தாலும், மனம் அவள் கண் கலங்கிய படிமத்திலிருந்து வெளியே வரவில்லை. கேபினிலிருந்து மெள்ள வெளியேறி, அவள் இடத்துக்குச் சென்று பைக்குள் கையைவிட்டு ஸ்டைலாக அவள் பின்னால் நின்றுகொண்டேன். என் பக்கம் திரும்பாமலேயே, “ஃபைவ் மினிட்ஸ்ல மெயில் வில் பி செண்ட் பாஸ்” என்றாள். எனக்கு மிகப்பெரிய இடியாப்பச் சிக்கல் மனநிலை. கலாய்ப்பதாக நினைத்து ஓவர்டோஸ் ஆகிவிட்டது. அதற்காக ரொம்பவும் இறங்கிப்போக, ஏதோ ஒன்று தடுத்தது. ஈகோ எல்லாம் இல்லை. ஆனால், ஏதோ ஒன்று. ஒருவேளை, அதுதான் ஈகோவோ? “தட்ஸ் ஓகே. ஆமா... ஜாயின் பண்ணி இவ்ளோ நாளாச்சு. ஜாயினிங் ட்ரீட் எல்லாம் இல்லையா?” அவளுக்குப் புரிந்தது நான் இறங்கிப்போகிறேன் என்று. திரும்பி, நிமிர்ந்தாள். “பொதுவா, புதுசா வர்றவங்களைத்தானே வெல்கம் பண்ணுவாங்க... அதானே கார்ப்பரேட் கல்ச்சர்?” அவள் குரலில் எப்போதும் இருக்கும் உற்சாகம் இல்லை. `ச்சே பாவம், நோகடித்துவிட்டேன்’ எனத் தோன்றியது. எத்தனை ஆயிரம் மனிதர்களை நம் கண்கள் கடக்கின்றன. எவ்வளவு நிகழ்வுகளை மனம் கடக்கிறது. ஆனால், வெகுசில மனிதர்களின் சித்திரத்தைத் தன்னுள் பிடித்து வைத்துக்கொள்கின்றன கண்கள். வெகுசில நிகழ்வுகளை மட்டும் மனம் சட்டெனக் கடந்துவிடுவதில்லை. தரதரவென இழுத்துக் கொண்டுபோய் நிறுத்துகிறது. அப்படி என் மனம் இழுத்த இழுப்புக்குத்தான் போய் ரம்யாவின் முன்னால், இல்லை... இல்லை பின்னால் இப்படி நின்றுகொண்டிருக்கிறேன். இவளை சகஜமாக்க வேண்டும் என்பதே இந்த நொடியில் என் மனதின் தலையாய கடமை. “ஓ யெஸ்... சொல்லு, என்ன ட்ரீட் வேணும்? யூ நேம் இட்... யூ ஹேவ் இட்.” அவளின் வழக்கமான உற்சாகச் சிரிப்பைப் பூத்தாள். ``ஷப்ப்பா... நார்மலாவே இப்படித்தான் பேசுவீங்களா? ஆனா, உங்க வேர்டிங்ஸை எல்லாம் வீட்டுக்குப் போனதுக்கு அப்புறம் ஒரு தடவ சொல்லிப்பார்த்துக்கத் தோணும். யூ நேம் இட்... யூ ஹேவ் இட். சூப்பர்ல!” இவளிடம் இதுதான் சிக்கல். பட்டென முகத்துக்கு நேரே பாராட்டிவிடுவாள். சர்வ நிச்சயமாக அது முகஸ்துதி அல்ல. இன்னும் எத்தனை வாட்ஸ்அப், ஃபேஸ்புக் யுகங்கள் கடந்தாலும், பெண்ணின் மனம் இதை நினைத்துதான் பேசுகிறது என்பதையெல்லாம் அறிந்துகொள்ளும் அல்லது புரிந்துகொள்ளும் ஆப், கேட்ஜெட்ஸால்கூட கண்டுபிடிக்கவே முடியாத ஒன்றுதான். அவள் அருகே குழப்பமாக நின்றிருந்தேன். நம்மை மேலே இருந்து யாரோ ஒருவர் உற்று நோக்குகிறார் என்பதை உணரச் செய்துகொண்டே இருக்கும் வல்லமை வாழ்க்கைக்கு இருக்கிறது. இல்லையெனில், இதோ, இத்தனை வருடங்கள் இல்லாமல் இன்று காலையில் மனிதவளத் துறையிலிருந்து இந்தியா முழுக்க ஒரு மெயிலைத் தட்டிவிட்டிருக்கிறார்கள். அலுவலகத்தில் செய்யக்கூடியவை... கூடாதவை என. அவற்றில் முக்கிய அம்சங்களாக, பெண்களிடம் நடந்துகொள்வது குறித்தே சுற்றிச் சுற்றி நான்கு ஐந்து பாயின்ட்கள். ஏதேனும் ஒரு வார்த்தை கூட குறையப் பேசி, அது பிரச்னையானால் எதிர்கொள்வதில் சிக்கலாகிவிடும். நம் அலுவலக ஆண்களின் கலாசாரம் என்னவெனில், எல்லோருமே எந்தப் பெண்ணுடனாவது லன்ச்சுக்குப் போக, வெளியே போகத் துடிதுடிப்பார்கள். ஆனால், எவரேனும் அப்படி ஜோடியாகப் போய்விட்டால் அந்தக் கணமே ஸ்ரீராமச்சந்திரமூர்த்தியாக மாறி, `வாட் த ஹெல் இஸ் ஹேப்பனிங்யா?’ எனக் கிசுகிசுப்பாகக் கித்தாப்பாக ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். இரண்டு நாள்களுக்கு முன்பு, நான் மிகத் தாமதமாக அலுவலகம் வர நேர்ந்தது. அந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில் இரண்டு முறை அழைத்து, ஏதோ உப்புப்பெறாத சந்தேகங்கள் கேட்டாள் ரம்யா. மூன்றாவது முறை “வருவீங்களா?” என்றாள். ``வர மாட்டேன்’’ என நான் சொல்லிக்கொண்டே அவளைக் கடப்பதைப் பார்த்து, பொய்க்கோபமும் சிரிப்புமாக போனை வைத்தாள். “என்னாச்சு... மிஸ்பண்ணியா என்னை?” அவள் திக்குமுக்காடியதை உள்ளூர ரசித்துக்கொண்டும், `எடு செருப்ப!’ எனச் சொல்லிவிடுவாளோ என்ற பயத்தோடும் கடந்துவிட்டாலும், அதன் பிறகு, வேண்டுமென்றே சில அஃபிஷியல் கேள்விகளைக் கேட்டு, என் முந்தைய கேள்வியை சகஜமாக எடுத்துக் கொண்டாள் என்பதை ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டதும்தான் ஆசுவாசமாக இருந்தது. நான் யோசித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, என் கண் முன்னால் வேண்டுமென்றே என் பெயரை உச்சரித்து, மடலை அனுப்பும் கட்டளையை முடித்தாள். ``இளஞ்செழியன்... மெயில் சென்ட்.’’ “கிரேட்... உனக்கு இதுக்கே ட்ரீட் கொடுக்கணும். சொல்லு... எங்கே போகலாம்?” நான் தீவிரமாக இருக்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொண்டவளாக மெலிதாகச் சிரித்து, “சம் அதர் டே” என்றாள். அவள் சொன்ன அந்த சம் அதர் நன்னாள் அந்த வார இறுதியிலேயே வந்தது. பெசன்ட் நகர்... கண்கள் முழுக்கக் கடல் தெரியும்வண்ணம் இருந்தது அந்த காபி ஷாப். கடல், யானை இரண்டின் முன்பும் எவ்வளவு நேரம் நிற்கச் சொன்னாலும் நின்றுவிடலாம். அப்படி அமர்ந்துதான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கடலின் நடுவிலிருந்து எழுந்து வருவதைப்போல கதவைத் திறந்துகொண்டு வந்தாள் ரம்யா. “ஸாரி பாஸ்... செம டிராஃபிக்.” “அப்சலூட்லி நோ இஷ்யூஸ். நீ இன்னும் கொஞ்சம் லேட்டாக்கூட வந்திருக்கலாம். கடல்தான் இருக்கே பார்க்கிறதுக்கு.” “அப்ப நான் வேணா போகட்டா?” - பொய்யாகச் சிணுங்கி, மிக அழகாகத் தெரிந்தாள். கைகளைத் தேய்த்துக்கொண்டு, “கேப்பச்சீனோவா?” எனத் தோள் குலுக்கினாள். “சோறு கிடைச்சா திங்கலாம். இங்கே என்னடான்னா, விதவிதமா வெளங்காம வெச்சிருக்கான்” என்ற என் கொச்சை வார்த்தை களைச் சிரித்துக்கொண்டே ஆமோதித்தவளிடம் கேட்டேன், “அதென்ன ரம்யா கிறிஸ்டோஃபர்? இருபத்தைந்து வருஷங்களுக்கு முன்னாடியே உங்க அம்மா புரட்சியா?” “ஆமாம். யூ நோ... எங்க அம்மாவும் அப்பாவும் செம ஜோடி. அப்பா கையிலதான் டிவி ரிமோட் இருக்கும். ஆனா, அம்மா சொல்ற சேனலை மாத்திட்டே இருப்பார். அதே மாதிரி அவருக்குப் பிடிச்ச பாட்டோ படமோ வந்தா என்ன கத்துக் கத்துவாங்க தெரியுமா அம்மா... `அப்பாவைக் கூப்பிடுடி’ன்னு” “லவ் மேரேஜ்தான் ஒரே சொல்யூஷன்ல... சாதி, மதம் எல்லாம் கடக்கணும்னா.” “நோ வே. நெவர் நெவர் பாஸ். அதோட இன்னொரு பக்கம் ரொம்பக் கொடுமையானது. என்னைக்காவது மத்தியான நேரத்துல வீட்டுக்குப் போனா, அம்மாவோட அழுத மூஞ்சியைப் பார்க்க முடியும். ஏதோ ஒரு மிஸ்ஸிங், ஒரு ஃபீல் இருக்கும்போல. உங்களுக்குப் புரியுற மாதிரி சொன்னேனான்னு தெரியலை.” “ `புரிஞ்சதா?’னு கேட்கிற இடத்துல `புரியுற மாதிரி சொன்னேனா?’னு கேட்கிற, அப்படின்னா நீ ஃபேஸ்புக்ல யாரோ இலக்கியவாதியை ஃபாலோ பண்ற, `விழுமியம்’கிற வார்த்தை எல்லாம் தெரிஞ்சிருக்குமே?” சூழல் மறந்து சிரிக்கத் தொடங்கினாள். “ஆமாம் பாஸ். அப்பப்ப இது மாதிரி எதையாவது படிக்கிறது உண்டு.” “அப்புறம் உங்க அம்மாவோட ஏதோ இழப்பு ஃபீல், அதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லை. ஒரு பெரிய மாற்றம், நெக்ஸ்ட் ஸ்டெப்னு போகும்போது சின்ன இழப்பு, ஃபீல் எல்லாம் தப்பே இல்லை. அதுக்கு மேனேஜ்மென்ட்ல `கொலாட்ரல் டேமேஜ்'னு பேரு. அக்செப்ட் பண்ணிக்கலாம். தப்பே இல்லை.” இரண்டு காபி கோப்பைகளை டீப்பாய்க்கும் கோப்பைக்கும் பங்கம் வந்துவிடாதவாறு பதவிசாக வைத்துவிட்டுப் போனாள் கருஞ்சீருடை காபி டே பெண். காபியின் மேலாக க்ரீமில் ஹார்ட்டின்போல் டிசைன் செய்திருந்தார்கள். அதை உடைக்காமல் எப்படிப் பருகுவது என்ற நொடி நேரச் சிந்தனையை உதறி உதட்டில் பொருத்திக்கொண்டு, புருவம் உயர்த்தினேன். அவள், “எனக்கு உங்களைவிட உங்க குரல் ரொம்பப் பிடிக்கும். ஐ மீன்... நீங்க பேசுற விதம், வேர்டிங்ஸ்...” என்னால் இப்போது இவளிடம் `ஐ லவ் யூ’ எனச் சொல்லிவிட முடியும். சொல்வதற்கான முஸ்தீபுகளோடுதான் வந்திருக்கிறேன்.எங்கள் அலுவலகத்தில் நிறைய பெண்கள். எல்லோரிடமும் ஏதேனும் ஓர் அம்சம் கவரும். ஆனால், இவளிடம் எல்லாமும் மொத்தமாகக் குவிந்துகிடக்கின்றன. நான் சற்று நெருங்கிப் பேசினாலும் அதைவைத்து, அலுவலக வேலைகளில் அட்வான்டேஜ் எடுத்ததில்லை. எதையும் தாமதித்ததில்லை. வேலைநிமித்தமாக ஏற்படும் கோபங்களையும் டென்ஷன்களையும் அதன் இயல்பிலேயே எதிர்கொண்டுபதில் அளிப்பவள். எல்லாவற்றையும்விடவும் இவளிடம் காணப்படும் ஹ்யூமர்சென்ஸ், பெண்களிடம் அரிதாகத் தென்படும் விஷயங்களில் ஒன்று. கெக்கேபிக்கே என எதற்கெடுத்தாலும் சிரிப்பார்கள் அல்லது நகைச்சுவை என்பதே புரியாமல் விழிப்பார்கள். ஆனால், இவள் சட்டயர்களை அதற்கான மரியாதையோடு உள்வாங்கிச் சிரிப்பவள். மேல் இருந்து நம் வாழ்வை யாரோ உற்றுநோக்குகிறார்கள் என்றேனே, அது இப்போதும் நிகழ்கிறது. நான் காதலைச் சொல்ல யத்தனித்தபோது ஆரம்பித்தாள். “ப்ச்... ஆனா ஒண்ணு பாஸ். இதுக்கு முன்னாடி இருந்த கம்பெனிகள்ல உங்களை மாதிரி யாருமே இல்லை அல்லது என் கண்கள்ல படலை. ஒருத்தன் இருந்தான்... கொஞ்சம் ஓகேயா. பேசினதுமே பட்டுன்னு `லவ் பண்றேன்’னு சொல்லிட்டான். இடியட்.” நான் அனிச்சையாக மேலே பார்த்தேன். உற்றுநோக்கும் அந்தக் கடவுள் தென்படுகிறாரா? “ஏன்ப்பா... நீ செம பெர்சனாலிட்டியா இருக்க. செமயா டிரெஸ் பண்ற. லவ் பண்ணாம என்ன பண்ணுவான் என் கட்சிக்காரன்?” என்றதும், காபி மூக்கில் ஏறிவிடுமோ என அஞ்சும் அளவுக்குச் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். பின்னர் அமைதியாக, “அப்படி இல்லை பாஸ். அதெல்லாம் தானா நடக்கணும். இட்ஸ் லைக் ரெய்னிங். நல்லா பேசிட்டா லவ் வந்துரும்னு சொன்னா, நம்ம ஊர்ல யார்தான் பேசல சொல்லுங்க?” என்ன பதில் சொல்வது என்பதை யோசிப்பதைவிடவும், அப்படியே விட்டுவிடுவதே உத்தமமாகப்பட்டது. பணிப்பெண்ணைப் பார்த்து காற்றில் கையெழுத்திடுவதுபோல் கோடு கிழித்தேன். பில்லை எடுத்து வந்து பதவிசாக நீட்டினாள். நல்லவேளையாக மார்ச் மாதம் வந்தது. ஆடிட்டிங், இயர் எண்டிங் என அலுவலகம் பற்றி எரியத் தொடங்கியது. உண்மையிலேயே வேலைப்பளுவில் மூழ்கிவிட்டால், அது மற்ற பெரிய வலிகள், காதல், பிரச்னை எல்லாவற்றையும் மறக்கடித்து, நம்மை வேறு ஓர் உலகத்துக்குத் தூக்கிச் சென்றுவிடும். அப்படித்தான் ஆகிப்போனேன். சில நேரங்களில் நான் கத்தியதைப் பார்த்து, என்னை மனிதக்குரங்கு என்றுகூட ரம்யா நினைத்திருக்கக்கூடும். பேசுவதும் அரிதாகி இருந்தது. எதைத் தொட்டாலும் கேள்விகள். ``ஆடிட்டர்கள் பிறக்கும்போதே நர்ஸிடம், `என்ன ஊசி போடப்பட்டது?', `எத்தனை எம்.எல்.?' எனக் கேட்கும் குழந்தைகளாகப் பிறந்திருப்பார்களோ?’’ என ஆடிட்டரிடமே கேட்டேன்.’’ சிரித்து, தன் முத்தை எதுவும் உதிர்க்கவில்லை அவர். ஒருவழியாக எல்லாமும் முடிந்து, நான் அனுப்பவேண்டிய வருட ஆய்வறிக்கையைத் தயார்செய்து கையெழுத்திட்டு அனுப்பச் சொல்லிக் கொடுத்ததும்தான் நிம்மதி. மார்ச் முடிந்த களைப்பும் சரியாகத் திட்டமிட்டு டார்கெட் முடித்துவிட்ட உற்சாகமும் கலந்து, விற்பனை மற்றும் அக்கவுன்ட்ஸ் மக்களோடு ஜலக்கிரீடைக்குக் கிளம்பிவிட்டேன். பாபுவை வாகாக எனக்கு வலதுபக்கம் உட்காரவைத்துக்கொண்டேன். இடதுபக்கம் ஊறுகாய் இருந்தது. மொபைலை ஸ்விச் ஆஃப் செய்ததால் கிடைத்த தரமான நேரமும் மகிழ்ச்சியும் அந்த இரவை நுரைத்து நிறைத்தது. மறுநாள் சீக்கிரம் வந்து என் கேபினில் அமர்ந்திருந்தேன். ஏனெனில், என் உள்ளுணர்வு ஏதோ ஒன்றை நோக்கி உந்தியிருந்தது. நான் நினைத்ததுபோலவே மிகப்பெரிய தவறு ஒன்றைச் செய்திருந்தேன். என்னிடமிருக்கும் பழக்கம், யாருக்கேனும் முக்கிய மெயில் அனுப்பினால் மறுநாள் சென்ட் மெயிலில் போய் ஒருமுறை படித்துப் பார்ப்பது. ஆய்வறிக்கையை கூரியர் செய்யச் சொன்னதால், டெஸ்க்டாப்பில் இருந்த டாக்குமென்ட்டை மேய்ந்துகொண்டிருந்தேன். பிளண்டர் மிஸ்டேக் என்பார்களே, அதைச் செய்திருந்தேன். `கோடிகள்' என மேலே குறிப்பில் இருந்தவற்றை எல்லாம் லகரங்களில் மாற்றிக் குழப்பியிருந்தேன். என்னிடமிருந்து இப்படி ஒரு தவற்றை, நானே செய்தேன் என்று ஒப்புக் கொண்டாலும்கூட மேலிடம் ஒப்புக்கொள்ளாது. அப்படி ஒரு நம்பிக்கை என் மேல். அதைத் தகர்ப்பது என்பது தற்கொலைக்குச் சமம். இருப்புக்கொள்ளவில்லை. எப்போதும் 9.30-க்கு வந்துவிடும் ரம்யா, இன்று 9.35 ஆகியும் வரவில்லை. என் அத்தனை ஆற்றாமையும் அவள் மீது கோபமாகக் குவியத் தொடங்கியது. தலையில் கைவைத்து அமர்ந்துவிட்டேன். எப்படியும்12 மணிக்குள் கூரியர் போய்விடும். மணி 10. ரம்யா வந்து உற்சாகமாக, ``குட் மா...’' என்று ஆரம்பித்தவள், என் கோலம்கண்டு “ஹோப் யூ ஆர் ஓகே பாஸ்?” என்றாள். என் அதீத தன்னம்பிக்கையின் காரணமாக, நான் செய்த தவற்றை இவளிடம் ஒப்புக் கொள்ளவும் மனம் வரவில்லை. உணர்வுகளை வெளிக்காட்டாமல் அவளை ஏறிட்டேன். “நேத்து உங்க மொபைல் ஸ்விச் ஆஃப். சரி, பார்ட்டி மூட்ல இருக்கீங்கன்னு டிஸ்டர்ப் பண்ணலை” - சொல்லிக்கொண்டே கூரியரில் அனுப்பியிருக்கவேண்டிய கவரை, தன் டிராவிலிருந்து எடுத்துவந்தாள். ஒரு நொடி நான் பூர்ணம் விஸ்வநாதன் போல் `அம்மா பரதேவத...' என மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டே அவளைப் பார்த்தேன் சற்று மிடுக்காக. “சம்திங் ராங் பாஸ் இதுல... நம்பர்ஸ் எல்லாம் சில இடத்துல லாக்ஸ், சில இடத்துல...” எனச் சொல்லத் தொடங்கியவளை மறித்து, “ரம்யா, ஒண்ணு பண்ணு. ஜஸ்ட் கெட்அவுட் ஆஃப் ஆபீஸ் ரைட் நவ். கார்னர் காபி டேல வெயிட் பண்ணு. ஒரு இம்பார்ட்டன்ட் விஷயம் பேசணும்.” அவள் குழப்பமாக என்னைப் பார்த்து கவரைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றாள். நான் அந்த கவரை யாரும் பார்க்காதவண்ணம் தொட்டுக் கும்பிட்டுவிட்டுக் குப்பையில் கிழித்தெறிந்தேன். காரை எடுத்துக்கொண்டு அவள் முன் நின்று உள்ளே ஏறச் சொன்னதும், அதே குழப்பத்தோடு ஏறினாள். “என்னாச்சு, எனி இஷ்யூ? உங்க முகமே சரியில்லையே!” நான் எதுவும் பேசாமல் காரைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தேன். ஊர் எல்லையைத் தாண்டி, ஈ.சி.ஆர் பக்கம் பறந்தது தகரக் குதிரை. “ரம்யா, எப்படி தேங்க்ஸ் சொல்றதுன்னே தெரியலை. நீ மட்டும் பார்க்காம, மத்தவங்க மாதிரி, கூரியர் குடுக்கச் சொன்னார், கவர்ல போட்டுக் குடுத்துருவோம்னு அனுப்பியிருந்தா, என் மானம் போயிருக்கும்.” “பாஸ், சில்லி மேட்டர். நீங்க எவ்ளோ க்ளியரா வொர்க் பண்ணுவீங்கனு எல்லாருக்கும் தெரியும். இட்ஸ் ஜஸ்ட் என் எரர்.” ``அதான்... எப்பவும் தப்பு பண்றவன் தப்பு பண்ணா, குழாயில இன்னிக்கும் தண்ணி வரலைங்கிற மாதிரி க்ராஸ் பண்ணிருவாங்க. நம்பிக்கையை உடைக்கிற மாதிரி திடீர்னு தப்பு பண்ணும்போதுதான், பண்றவங்களுக்கும் சரி, ரிஸீவ் பண்றவங்களுக்கும் சரி, ஈஸியா எடுத்துக்க முடியாமல்போயிடும். ரொம்பப் பெருசா தெரியும். இப்படிப் பண்ணிட்டோமேனு நாமளும், இவனை நம்பிக் கொடுத்தோமேனு அவங்களும் யோசிக்கிற புள்ளி இருக்கே... அது கொஞ்சம் கொஞ்சமா பெருசா உருமாறிடும்.” நான் பேசப் பேச அவள் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். “அப்போ வெறும் தேங்ஸ் எல்லாம் பத்தாது. செம டிரைவ் கூட்டிப்போங்க. லாங்ங்ங்ங்ங்கா...” - அவள் அழுத்திய `ங்ங்ங்’கள் குறைந்தபட்சம் 40 கிலோமீட்டர் என்ற அர்த்தம் கொடுத்தது. இந்த முறை மேலே இருந்து உற்றுநோக்கும் ஆள் எனக்குச் சாதகமான ஒன்றைச் செய்தார். எஃப்.எம்-மில், `கண்மணி நீ வரக் காத்திருந்தேன்...’ பாடல். அந்தப் பாடல் வரும் வரையில் இருந்த மனநிலை, முற்றாக மாறிவிட்டதுபோல் ரம்யா, “அய்யோ... எங்க அப்பா இந்தப் பாட்டுன்னா உயிரையே விடுவாரு” என்றாள். ஆம்... நம்மை மறந்து உயிரையே தரும் பாடல்தான். `ஆசை தீர பேச வேண்டும் வரவா... வரவா?’ என்ற இடத்தில் `வரவா?’வில் குழையும் யேசுதாஸ் கொடுத்த தைரியத்தில், ரம்யாவின் கையைப் பற்றி விடுவித்தேன். “தன்னம்பிக்கை புக்ஸ் படிக்கிறவங்களே இப்படித்தான் பாஸ். கைகொடுக்கும்போதே இம்ப்ரெஸ் பண்ணுறேன்னு போட்டு அழுத்தி ச்சே!” எனத் தன் கையை உதறிச் சிரித்தாள். மென்மையாகவும் பற்றத் தெரியும் என்பதுபோல் பற்றினேன். பாபு என்னை போனில் அழைத்து, “ரம்யா லீவு சொன்னாங்களா சார்?” என்றான். “சொல்லிட்டுத்தான் இருக்காங்க” என நான் சொன்னது, பாபுவுக்குப் புரியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். அந்த டிரைவ் கொடுத்த உற்சாகத்தில், அன்று மாலை மிகச்சரியான அறிக்கையை அனுப்பிவிட்டு, ``கிளம்புறேன் பாஸ்’’ என்றவளிடம் “தேங்க்ஸ்” என்றேன். நான் எப்போதும் திமிராகவும் சம்பிரதாயத்துக்கும்தான் நன்றி சொல்வேன். ஆனால், ரம்யாவிடம் இப்போது சொன்ன `தேங்க்ஸ்’ என் அடிமனதிலிருந்து எழுந்தது. சென்னை அப்படி ஒரு மழையைப் பார்த்ததில்லை என்பதுபோல் ஒரு மழை நாள்.காலை 10 மணிக்கு வெளியே கும்மிருட்டு. இப்படியான நாளிலும் நாக்கை லேசாகத் துருத்திக்கொண்டு கடமையாக வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த பாபுவின் தோளில் தொட்டு, “செம க்ளைமேட்ல?” என்றேன். அவன் “ஆமா சார்” எனச் சொல்லிக்கொண்டே கால்குலேட்டரை எடுத்து எதையோ செய்துகொண்டிருந்தான். நான் ரம்யாவைத் தேடினேன். ஜன்னல் பக்கமாக நின்று மழையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அலுவலகத்தில் பாதிப் பேர் வெளியே நிற்பதும், உள்ளேயே அரை வட்டமாக நின்று பேசுவதும் என, மழை நாளுக்கான மரியாதையைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். “ஒரு டிரைவ் போனா சூப்பரா இருக்கும்ல? ப்ச்! ஆனா, வேலையிருக்கு” என்று சொல்லிக்கொண்டே ரம்யாவின் பக்கவாட்டில் நின்று, `குனிந்து' வானம் பார்த்தேன். என் கையில் ஆவி பறக்கும் தேநீர். அதிலிருந்து எழும் இஞ்சியின் வாசம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. “உங்க கார் சாவியைக் குடுங்க... நாங்க வேணா போறோம்” என்றாள் மாலினியைச் சேர்த்துக்கொண்டு. சில கேள்விகள், பதில்களை எதிர்பார்த்துக் கேட்கப்படுவதில்லை. போலவே, சில பதில்கள் கேள்விகளுக்கானதும் இல்லை. சிரித்துக்கொண்டே என் இடம்நோக்கி நடந்தேன். வாட்ஸ்அப் செய்தி ஒளிர்ந்தது. இதுவரை ரம்யா எனக்கு வாட்ஸ்அப்பில் அனுப்பிய அனைத்துமே அலுவல் தொடர்பான செய்திகள்தான். ஆனால், இந்த முறை நோட்டிஃபிகேஷன் வரும்போதே உள்ளுணர்வு ஓர் உணர்வுக்குத் தயார்படுத்தியது. “I kept one small box on your left.” நான் உடனே இடது பக்கம் பார்க்கவில்லை. மாறாக, ரம்யாவைப் பார்த்தேன். எனக்கு முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு ஜன்னலில் மழைவானம் பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தாள். இடதுபக்கம் இருந்த சிறிய அட்டைப் பெட்டியைப் பிரித்தேன். மீண்டும் வாட்ஸ்அப். “ரப்பர் பந்தான நான், இனி...” எனப் புள்ளிகள் வைத்திருந்தாள். பெட்டியினுள் பார்த்தேன். அழகான கண்ணாடிப் பந்து. வலது கையில் பிடித்துக் கொண்டு, இடது கைக் கட்டைவிரலை உயர்த்திக் காட்டினேன். அரை நொடி கன்னம் சுருக்கிச் சிரித்தவள், மீண்டும் திரும்பி மழை பொழியும் வானம் பார்க்கத் தொடங்கினாள்! http://www.vikatan.com
  13. மஞ்சள் குருவி! - சிறுகதை சிறுகதை - அனுராதா ஆனந்த் - ஓவியம்: ராஜேந்திரன் அந்தக் குறுகிய தார் சாலையில் நடக்கும்போது ஒரு விடுபடலை உணர முடிந்தது அவளால். ஒவ்வோர் அடியிலும் மேலே அப்பியிருந்த ஏதோ ஒன்று நெகிழ்ந்து விழுவது போல லேசாக உணர்ந்தாள். இரு பக்கமும் ஆசீர்வாதமாக ஆரஞ்சு வண்ண இலைகளைச் சொரிந்த மரங்கள், மாலை என்றாலும் கோடையின் உக்கிரத்துடன் அடிக்கும் வெயில், பாட்டொன்றை மெல்லியதான தன் அடிக்குரலில் பாடிக்கொண்டும், இடையிடையே நிறுத்தி பறவைகளின் கூப்பிடு ஓசையை அவளுக்கே உரிய பிரத்யேக நெற்றிச்சுருக்கலுடன் கேட்டுக்கொண்டும் உடன் நடந்து வரும் நிவேதா... இவையெல்லாம் சேர்ந்து அந்தப் பள்ளியின் உள் உள்ள இச்சாலைக்கு ஒரு சிறப்புத் தொனியை ஏற்றின. எப்படியாவது நிவேதாவுக்கு இந்தப் பள்ளியில் இடம் கிடைக்க வேண்டும் என்கிற தவிப்பும் கவலையும் அவளுக்கு இருக்கத்தான் செய்தது. கூடவே பயமும். நிவேதாவைப்போல தன்னால் இயல்பாக இத்தருணத்தை ரசிக்க முடியவில்லையே என்று ஏங்கினாள். ரசிக்கத்தக்க தருணங்கள் வெகு அரிதாகவும் பெரும் இடைவெளிகளுடனும் வரும்போது, கிட்டியவற்றைப் பெரிதென்றோ, சிறிதென்றோ பாகுபாடற்றுப் பேராசையுடன் கெட்டியாகப் பிடித்து வைத்துக்கொள்ள நினைப்பது இயல்புதானே? எதையும் முழுதாகச் செய்யவிடாத இந்தப் பயம், அது எப்போதும் அவள் கூடவே ஒரு விசுவாசமிக்க காதலனைப்போல பயணிக்கிறது, மூச்சு முட்ட அவளை ஆலிங்கனித்தபடி. கணவன் இறந்தபோதும் பயம்தான் முதலில் தோன்றியது. பின்னரே அழுகை வந்தது. அதுவும் கழிவிரக்கத்தினால்தான் என்பதை அவள் அறியாமலில்லை. `நிவேதாவுக்கு அப்பா இல்லாமல் போனதே’ என்பதுவும் ஒரு காரணமாக இருக்கக்கூடும். இருபது வருட மணவாழ்க்கை முடிந்து கசப்பே எஞ்சியிருந்தது. தனிமையும், எதிலும் ஒட்டாத்தன்மையும் வாழ்வின் போக்காகவே பழகிவிட்டிருந்தது. எந்தவித பகிர்தலோ, புரிதலோ, ஒட்டுதலோ இல்லாத உறவை என்ன பெயர் சொல்லி அழைப்பது? அப்பா என்கிற நினைப்பே இல்லாமல், அதற்குரிய கடமைகள் எதிலும் பங்கேற்காமல் விட்டேத்தியாக இருந்தவனிடம் முதலில் பேசி, பின் விவாதித்து, கடைசியில் சண்டையும் இட்டு தோற்றுப்போயிருந்தாள். பேச்சே அற்ற நிலை பழகி வெகு காலமாகியிருந்தது.அவனில்லாத வெறுமையைக்கூட பழக்கப்பட்ட ஒன்றாகவே உணர்ந்தாள். மாரடைப்பால் மரணித்த இளம் கணவனை நினைத்து கண்ணீர் சிந்தக்கூடத் தோன்றவில்லையே என்ற குற்ற உணர்ச்சி அவ்வப்போது தலைக்காட்டும். அதன்பின் ஒரு மாதத்துக்குக் குறையாமல் துக்கம் விசாரிக்க வந்த மனிதர்களை கண்டு வியப்பாகத்தான் இருந்தது. துஷ்டி கேட்பதை ஒரு கலையாகவே பயின்றிருக்கிறார்கள். இருப்பதிலேயே பழையதொரு வண்ணமில்லா உடை உடுக்க வேண்டும் என்பது முதல் விதி. பளிச்சென்ற முகத்துடன் யாராவது துஷ்டி கேட்பார்களா என்ன? எண்ணெய் வடியும் முகம்தான் சாலச்சிறந்தது. சற்றும் பழக்கமே இல்லாவிடினும் அவள் கைகளைப் பற்றிக்கொள்வார்கள் பெண்கள். வராத அழுகையை வரவழைத்துக்கொண்டு, ‘போற வயசா இது’ என்றுதான் பேச்சைத் தொடங்க வேண்டும். எல்லா விவரங்களும் மிகத்தெளிவாக தெரிந்தும் ‘என்ன ஆச்சு? நல்லாதானே இருந்தார்’ என உச்சுக்கொட்ட வேண்டும். நல்லாயிருக்கிற மூக்கை உறிஞ்சி, வடியாத கண்ணீரைத் துடைத்து, காப்பியோ வேறேதுவோ நேரத்துக்்குத்தக்க கொடுக்கப்பட்டவற்றை, முதலில் சம்பிரதாயமாக மறுத்து, பிறகு பருகி, ‘பிள்ளைக்காகவாவது நீ(ங்கள்) தைரியமாக இருக்க வேண்டும்’ என்று முடித்துக் கிளம்ப வேண்டும். நிறைய வினாக்கள் எழும் அவளுக்குள்... இந்தத் தைரியம் எத்தகையது, அது எங்கு கிடைக்கும், அது ஏன் பிள்ளைக்கு மட்டும் தேவை, தனக்குத் தேவையில்லையா? இப்படியெல்லாம். ஒரு டார்க் காமெடி போல நகரும் இந்நாடகத்தை அதன்போக்கில் போகவிட்டு, இறுக்கமான முகமூடி அணிந்து சரியான இடத்தில் மிகச்சரியான வசனம் பேசி கடக்கப் பழகிவிட்டிருந்தாள். இந்தக் கூத்துகள் எல்லாம் முடிந்து ஒரு நன்னாளில் அவள் பிறந்து, வளர்ந்து, படித்து நண்பர்களுடன் சுற்றித்திரிந்த இப்பெருநகருக்கு குடிபெயர்ந்தாள். மாநகரும் அவளை இருகரம் கொண்டு அணைத்து மடியில் தஞ்சமளித்துக்கொண்டது. வாடகைக்கு வீடெடுத்து, கேஸ் கனெக்‌ஷன் மாற்றி, ரேஷன் கார்டு மாற்றி, வங்கிக்கணக்கு தொடங்கி, பள்ளிக்கூடம் தேர்ந்தெடுத்து, அப்ளிகேஷன் ஃபார்ம் கொடுத்து, இதோ இப்போது நேர்காணலுக்கு வந்தது வரை எல்லாமுமே ஒரு துரித கதியில் நடந்துள்ளன. திரைப்படங்களில் பிறந்த குழந்தையாக உள்ள ஹீரோ ஒரே பாட்டில் மனம் கவர் ரவுடியாக வளர்ந்து நிற்பாரே அது போல. நிவேதா பதினைந்து வயதுக்கே உரிய துணிச்சலுடனும் சுறுசுறுப்புடன் கவலையற்றுக் காணப்பட்டாள். பள்ளிக்கூடங்களை `பார்ட் டைம் சிறைச்சாலைகள்' என்று விளையாட்டாகச் சொல்வாள். அதனால்தானோ என்னவோ, சீருடைகளற்ற இப்பள்ளியில் சேர ஆர்வமாக இருந்தாள். தப்புகள் செய்து, அதைத் தானே உணர்ந்து திருத்திக்கொள்ள அனுமதியும், போதுமான நேரமும் இங்கு கிடைக்குமென்று நம்பினாள். இது இல்லையேல், தான் ஸ்கூலுக்கே போவதாக இல்லை என்று தீர்மானமாகச்் சொன்னாள். ‘இத்தன கண்டிஷன்ஸ் போட்டா ஒருவேலைக்கும் ஆகாது’ - அம்மாவான அவளது குரல் ஓங்கி ஒலிக்கும்போதெல்லாம், ‘அம்மா இதே சண்டைய எத்தன தடவ போடுவது, வேற ஏதாவது புதுசா சண்டை போடலாம்’ என்று பேச்சை முடித்து விடுவாள் நிவேதா. மரத்தில் ஒரு மஞ்சள் குருவி தரும் குரலுக்கு எதிர்க்குரல் கொடுக்க முயன்று தோற்றுக்கொண்டிருந்தவளிடம் ‘இன்டர்வியூவிலாவது சீரியஸா பேசுவியா?’ என்றதற்கு `கண்டிப்பாக’ என்று அந்தக் குருவியின் குரலிலேயே சொல்லிச் சிரித்தாள் விழுதுகள் தொங்கும் ஆலமரத்தின் அருகில் உள்ள சிறுகுளத்தில் கைகளை நனைத்துக் குதூகலிக்கும் அவளிடம் எப்படிக் கடிந்துகொள்வது? பதினொன்றாம் வகுப்புக்்கான நேர்காணல் நடக்கும் இடத்தை அடைந்தார்கள். சிறு காத்திருப்புக்குப்பின் உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். சம்பிரதாயமான சில கேள்விகளுக்குப்பின் இவள் பயத்துடன் எதிர்பார்த்திருந்த அந்தக் கேள்வி கேட்கப்பட்டது. கடந்த பள்ளியாண்டின் பாதியிலிருந்து ஏன் பள்ளி செல்லவில்லை? ஏன் டிஸ்கன்டினியூ செய்தாள்? பல முறை நிவேதாவிடம் படித்து படித்துச் சொல்லியிருந்தாள்... `அப்பா இறந்ததால் பள்ளி செல்லும் மனநிலையில் இல்லை’ என்று சொல்லச்சொல்லி. நிவேதாவோ, `ஸ்கூல் என்பது தனக்கு ஒரு பார்ட் டைம் சிறை...’ என்று விளக்கத் தொடங்கினாள். கோபமும் சலிப்பும் அவளது மனதுள் தலைதூக்கியது. கூடவே, `என்றைக்கு இவள் என் பேச்சைக் கேட்டிருக்கிறாள்’ என்கிற எரிச்சலும். ஆசிரியர் நால்வரும் வெகு கவனமாக நிவேதா சொல்வதைக்கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். முந்தைய பள்ளியையோ, ஆசிரியர்களையோ குறை கூறாமல், `சிஸ்டம்’ என்று அதன் தலையில் பழியைப்போடாமல், தான் ஒரு மிஸ்ஃபிட் என மேதாவி போல பேசாமல், தன் மனநிலைக்கு இயைந்து வரவில்லை என்பதை மட்டும் மிக நிதானமாக, தெளிவாக, ஒரு சிறு சுய நையாண்டியும் சேர்த்து மிக உண்மையாக விளக்கிக்கொண்டிருந்தாள் நிவேதா. பட்டென்று மனதில் ஏதோ விடுபட்டது போல இருந்தது அவளுக்கு. உண்மைதான் எவ்வளவு அழகானது. பல கட்டுகளிலிருந்து நம்மை விடுவிக்கும் திறம் படைத்தது. இயல்பானது. சட்டென்று அடியாழத்தை எட்டக் கூடியது. ‘அம்மாவோட ஃபிரண்டுங்கிற ஒரே காரணத்துக்காகத்தான் அந்த கரஸ்பாண்டென்ட் என்னை வெளிய அனுப்பல’ என்று தனக்கே உரிய நையாண்டியுடன் அனைவரையும் சிரிக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தாள் நிவேதா. இவள் கண்களில் நீர் தளும்புகிறது. கோபம் நீங்கிப் பெருமிதம் நிறைகிறது. இப்பள்ளியில் இடம் கிடைக்காவிட்டாலும் ஒன்றும் குடிமூழ்கிவிடப் போவதில்லை என்கிற உண்மை புலப்படுகிறது. பிறகு நடந்த உரையாடல்கள் எதுவும் இவளுக்கு கேட்கவேயில்லை. கடைசியாக ஓர் ஆசிரியை இவள் கைகளைப்பற்றி, ‘மகளை அழகாக வளர்த்திருக்கிறீர்கள். ரிசல்ட் ஒரு வாரத்தில் தெரியும்’ என்று விடை கொடுத்தார். மனதில் பலப்பல எண்ணங்கள் ஒரே நேரத்தில் முட்டி மோதி மேலுக்கு வர எத்தனித்தன. கடந்த பதினைந்து வருடங்களாக விருப்பப்பட்டு, எந்தவித அங்கீகாரமும் எதிர்பாராமல், ஓய்வின்றி, பிறர் பங்களிப்பின்றி, தான் பார்த்த இந்த வேலைக்குத் தகுந்த சன்மானமும், உன்னதமான பாராட்டும் கிட்டியதாக உணர்ந்தாள். மீதமுள்ள வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள, அசிங்கங்களைப் பொறுத்துக்கொள்ள, வாழ்க்கையின் துன்பங்களுக்கு எதிராகச் சண்டையிட, வாழ்க்கையை வெற்றிகொள்ள போதுமான தைரியத்தை அந்த ஒரு வரி அவளுக்கு அளித்தது. வீடு திரும்பும்போது மரங்கள் அதே ஆரஞ்சு இலைகளால் இவர்களை ஆசீர்வதித்தன. அதே மஞ்சள் குருவி மீண்டும் கூவிக்கொண்டிருந்தது. நிவேதாவும் சற்றும் சளைக்காமல் அதற்குப் பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தாள். வெயிலின் உக்கிரம் மட்டும் வெகுவாகக் குறைந்திருந்தது. http://www.vikatan.com
  14. நன்மாறன்கோட்டை கதை சிறுகதை: இமையம், ஓவியங்கள்: செந்தில் ``நல்ல ஊரு சார். இங்க வேலை செய்றவங்க எல்லாருமே நல்ல மாதிரியான ஆளுங்கதான். நல்லா கோஆபரேட் பண்ணுவாங்க. கட்சிக்காரங்க, அரசியல்வாதி, உள்ளூர்க்காரங்கனு யாரும் ஸ்கூலுக்குள்ள வர மாட்டாங்க. நான் இந்த ஸ்கூலுக்கு வந்து பத்து வருஷமாச்சு. எந்தத் தொந்தரவும் இல்லை. ரிட்டையர்ஆகிறவரைக்கும் நீங்களும் இந்த ஊர்லயே ஓட்டலாம் சார். நன்மாறன்கோட்டைங்கிற பேருக்கு ஏத்த மாதிரி ஊரு ஆளுங்களும் இருப்பாங்க’’ என உடற்கல்வி ஆசிரியர் தனவேல் சொன்னார். ``அப்படியா?’’ என்று ராமன் கேட்டதோடு சரி. மேல்நிலைப் பள்ளி தலைமை ஆசிரியராகப் பதவி உயர்வு பெற்று, இன்று காலையில்தான் கடலூர் மாவட்டத்திலிருந்து வந்து புதிய பள்ளியில் ராமன் சேர்ந்திருக்கிறார். முதல் நாளே அதிகம் பேச வேண்டாம், கேள்விகள் கேட்க வேண்டாம், ஆசிரியர்கள் எப்படியோ ஊர் எப்படியோ என்ற யோசனையில் அதிகமாகப் பேசாமல் இருந்தார். காலையில் வந்ததிலிருந்து ராமனுக்கு அதிகமான வேலைகள் இருந்தன. வரிசையாக வந்து ஆசிரியர்கள் வேறு வாழ்த்து சொன்னார்கள். தான் பணியேற்ற விவரத்தை, உரிய அலுவலர் களுக்குத் தெரிவிப்பதற்கான கடிதங்களைத் தயார்செய்தார். மதியம் சாப்பிட்டார். உட்கார்ந்தே இருந்ததால் தூக்கம் வருவதுபோல இருந்தது. முதல் நாளே தூங்கினால் அசிங்கம் என நினைத்தார். கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். இரண்டே கால். ``ஒவ்வொரு க்ளாஸா பார்த்துட்டு வரலாமா சார்?’’ எனக் கேட்டார். எதிரே நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்த தனவேல் மறுப்பு எதுவும் சொல்லாமல் ``போகலாம் சார்...’’ எனச் சொல்லிவிட்டு, போவதற்குத் தயாரான மாதிரி எழுந்து நின்றார். ராமனும் எழுந்து அறையைவிட்டு வெளியே வந்தார். அவருக்குப் பின்னாலேயே தனவேலுவும் வந்தார். ``முதல்ல ஆறாம் வகுப்பைப் பார்த்துடலாம். எங்கே இருக்கு?’’ ``வாங்க சார்’’ எனச் சொன்ன தனவேல், வராந்தாவில் ராமனுக்கு முன்னால் நடக்க ஆரம்பித்தார். ஆறாம் வகுப்புக்குள் தனவேல் நுழைந்தார். பின்னால் நுழைந்த ராமனைக் கண்டதும் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்த ஆசிரியை, ``வாங்க சார்’’ எனச் சொன்னார். மாணவர்களையும் பிளாக்போர்டையும் ராமன் பார்த்தார். பிறகு, ``நீங்க நடத்துங்க’’ எனச் சொல்லிவிட்டு வகுப்பறையைவிட்டு வெளியே வந்தார். அடுத்தது ஏழாம் வகுப்புக்குள் போனார். அடுத்தடுத்து என பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை ஒவ்வொரு வகுப்புக்குள்ளும் நுழைந்து பார்த்துவிட்டு, ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் மட்டும் பேசிவிட்டு வெளியே வந்தார். எல்லா வகுப்புகளிலுமே ஆசிரியர்கள் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். தனியார் பள்ளியின் அமைதியைவிட கூடுதல் அமைதியாக இருந்தது. புதிய தலைமை ஆசிரியரின் குணம் எப்படியோ, முதல் நாளே அவரிடம் கெட்டபெயர் வாங்க வேண்டாம் என எல்லா ஆசிரியர்களும் நினைத்திருக்கலாம் என எண்ணிய ராமன், பள்ளிக் கட்டடத்தைவிட்டு வெளியே வந்தார். மைதானத்தை ஒரு பார்வை பார்த்தார். என்ன தோன்றியதோ, மைதானத்தைச் சுற்றிப்பார்க்க ஆரம்பித்தார். அவருக்கு இணையாக தனவேல் நடந்துகொண்டிருந்தார். பள்ளிக் கட்டடத்துக்குச் சற்றுத் தள்ளி நேர்தெற்கே இருந்த கழிவறைக்கு வந்தார். உள்ளே நுழைந்து பார்த்தார். அது பயன்படுத்த முடியாத நிலையில் இருந்தது. மூக்கை மூடிக்கொண்டு வெளியே வந்து, ``இவ்வளவு மோசமா இருக்கே. புள்ளைங்க எங்கே போகும்?’’ எனக் கேட்டார். ``சுவர் மறைவுலேயே போயிடும்ங்க சார்.’’ ``டீச்சர்ஸுக்கு இருக்கா?’’ ``ஹெச்.எம் ரூமுக்குப் பக்கத்திலேயே இருக்கு சார்.’’ ``லேடி டீச்சர்ஸுக்குத் தனியா இருக்கா?’’ ``இல்லை சார்.’’ ``பின்ன அவங்க எங்கே போவாங்க?’’ ``அந்த ஒரு ரூம்லதான் போகணும். யார் போனாலும் ரெண்டு ரெண்டு பேரா போவாங்க. ஒருத்தங்க உள்ளார இருந்தா, ஒருத்தங்க வெளியே காவலுக்கு நிப்பாங்க’’ எனச் சொன்ன தனவேல், லேசாகச் சிரித்தார். ``நான் முன்னால வேலைபார்த்த ஸ்கூல்ல கழிவறை தனித்தனியா இருக்கும்... பெரிய ஸ்கூல்’’ என ராமன் சொன்னதற்கு, தனவேல் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை. ராமன் பள்ளிக் கட்டடத்தையும் மைதானத்தையும் பார்த்தார். ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக, விஸ்தாரமான இடத்தில்தான் பள்ளி இருந்தது. மதில் சுவர் இருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும் என்ற எண்ணம் உண்டாயிற்று. மைதானம் முழுவதும் வெயில் படர்ந்திருந்தது, வெக்கையாக இருந்தது; வியர்த்தது. `ஜனவரி மாசத்துலேயே நல்ல வெயிலா இருக்கு’ எனச் சொல்ல நினைத்தார். ஆனால், சொல்லவில்லை. தனவேல் எப்படிப்பட்ட ஆளோ? முதல் நாளே அதிகமாகப் பேசி வம்பில் மாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம் என்ற தயக்கம் ராமனுக்கு இருந்தது. அதுபோலவே தனவேலுக்கும் இருந்தது. பக்கத்திலிருந்த வேப்ப மரத்தைப் பார்த்ததும் ``வாங்க நிழலுக்குப் போவோம்’’ என ராமன் சொன்னார். இருவரும் நடந்து வேப்ப மர நிழலுக்கு வந்தனர். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார் ராமன். சாலையில் இருந்து பள்ளிக்கு வரும் வழியைப் பார்த்தார். பூண்டு செடிகள் மண்டிக் கிடந்தன. அவற்றைப் பிடுங்கச் சொல்ல வேண்டும் என நினைத்தார். அதே மாதிரி மைதானம் முழுவதும் ஆங்காங்கே நின்றுகொண்டிருந்த பூண்டு செடிகளையும் பிடுங்கச் சொல்ல வேண்டும் என நினைத்தார். இன்னிக்கே சொன்னால் அதிகாரம் செய்வதாக ஆகிவிடும் என்ற பயத்தில், நாளைக்குப் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தார். அப்போதுதான் மனதில் தோன்றிய மாதிரி ``ஏ.ஹெச்.எம் எப்படி?’’ என்று கேட்டார். ``நல்ல மாதிரியான ஆளு சார். அவரால எந்தத் தொந்தரவும் வராது.’’ ``அப்படியா?’’ எனக் கேட்டதோடு சரி. அடுத்த கேள்வியை ராமன் கேட்கவில்லை. தனவேலுவும் தானாக எதுவும் சொல்லவில்லை. இருவரும் சிறிது நேரம் பேசாமல், மைதானத்தைப் பார்த்தவாறு நின்றுகொண்டிருந்தனர். ``நீங்க ட்ரெஷரிக்குப் போய் உங்க புரொமோஷன் ஆர்டர் காப்பியைக் கொடுக்கணும்; மாதிரிக் கையெழுத்தும் போடணும் சார்.’’ ``இன்னைக்கு முடியாது. நாளைக்குக் காலையில போகலாம்னு இருக்கேன். இங்கே ட்ரெஷரி எங்கே இருக்கு?’’ ``ஒரத்தநாடு சார்.’’ ``வாங்க... போய் ட்ரெஷரிக்கான தபாலை ரெடி பண்ணலாம்’’ எனச் சொல்லிவிட்டு ராமன் நடக்க ஆரம்பித்தார். அவருடன் தனவேலுவும் நடந்தார். தனது அறைக்கு வந்து நாற்காலியில் உட்கார்ந்தார். ``கிளார்க்கைக் கொஞ்சம் கூப்பிடுங்க சார்’’ என ராமன் சொன்னார். எழுந்து சென்ற தனவேல், பக்கத்து அறையில் இருந்து கிளார்க்கை அழைத்துக்கொண்டு வந்தார். ``நான் நாளைக்கு ட்ரெஷரிக்குப் போகலாம்னு இருக்கேன். அதுக்கான தபால்களை ரெடி பண்ண முடியுமா சார்?’’ என ராமன் கேட்டார். ``ரெடி பண்ணிக் கொண்டுவர்றேன் சார்’’ எனச் சொன்ன வேகத்திலேயே கிளார்க் தனது அறைக்குச் சென்றுவிட்டார். தனவேல் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவரிடம் ராமன் எதுவும் பேசாததால், ``நீங்க கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுங்க. அப்புறமா வர்றேன் சார்’’ எனச் சொல்லிவிட்டு வெளியே போனார். வெளியேபோன சிறிது நேரத்திலேயே உள்ளே வந்து, ``உங்களை ஒரு அம்மா பார்க்கணும்னு வந்திருக்காங்க சார்’’ எனச் சொன்னார். ``என்னையவா?’’ எனச் சந்தேகப்பட்டது மாதிரி ராமன் கேட்டார். ``ஆமாம் சார்.’’ ``பசங்க பிரச்னையா இருந்தா நீங்களே என்னா, ஏதுன்னு விசாரிச்சு அனுப்பிடுங்க. இந்த ஸ்கூலைப் பத்தி எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதே’’ எனச் சொன்னார் ராமன். ``பார்க்கிறேன் சார்’’ எனச் சொல்லிவிட்டு தனவேல் வெளியே சென்றார். தனவேலிடம் பள்ளி நடைமுறைகள் பற்றி, ஆசிரியர்கள் பற்றிக் கேட்கலாமா என்று ராமன் யோசித்தார். முதல் நாளே எல்லா விஷயங்களைப் பற்றியும் கேட்டால் சரியாக இருக்குமா, ஒரு வாரம் கழித்து விசாரித்துக்கொள்ளலாமா, வந்த நாளிலேயே மற்றவர்களைப் பற்றி விசாரித்தால் தவறாக நினைக்கலாம். முதலில் தனவேல் எப்படிப்பட்ட ஆள் என்று தெரிந்துகொள்வோம் என்று நினைத்தார். இன்றிரவு பள்ளியிலேயே தங்கிவிட்டு, நாளை காலையிலே ட்ரெஷரிக்குச் சென்று பதவி உயர்வு ஆணையை, மாதிரிக் கையொப்பம் போட்ட கடிதத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, மதியமே ஊருக்குப் போய்விடலாம். சனி, ஞாயிறு கழிந்து, திங்கள்கிழமை வந்து எங்கு தங்குவது என்பதை முடிவுசெய்யலாம் என நினைத்துக்கொண்டார். சுவரில் மாட்டியிருந்த காந்தி, அம்பேத்கர், பெரியார், நேதாஜி படங்களைப் பார்த்தார். பிறகு, முக்கியமான காரியத்தைச் செய்வதுபோல கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். நேரத்தைத் தெரிந்துகொண்டதும் அவருடைய முகம் மாறியது. பாட்டிலை எடுத்துக் கொஞ்சம்போல தண்ணீர் குடித்தார். பிறகு ஆசிரியர் வருகைப் பதிவேட்டை எடுத்து, ஒவ்வோர் ஆசிரியர் பெயராகப் படிக்க ஆரம்பித்தார். அப்போது அறைக்குள் வந்த தனவேல், ``ஒரு அம்மா வந்து டி.சி கேட்குது. இப்ப தர முடியாதுன்னு சொன்னா கேட்க மாட்டேங்குது சார்’’ எனச் சொன்னார். ``வரச் சொல்லுங்க.’’ வெளியே சென்ற தனவேல் ஒரு பெண்ணையும் மூன்று பிள்ளைகளையும் அழைத்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தார். அந்தப் பெண்ணையும், அந்தப் பிள்ளைகளையும் சரியாகக்கூடப் பார்க்காமல் எடுத்த எடுப்பில், ``சொல்லுங்கம்மா’’ என்றார் ராமன். ``இவன் பேரு தினேஷ்குமாரு, ஏழாவது படிக்கிறான். இவன் பேரு சந்தோஷ்குமாரு, ஆறாவது படிக்கிறான் சார்.’’ ``எங்கே?’’ ``இந்தப் பள்ளிக்கூடத்துலதான் சார்.’’ ``எதுவும் பிரச்னையா, வாத்தியாருங்க யாராச்சும் அடிச்சுட்டாங்களா?’’ ``இல்லை சார்.’’ ``பின்ன எதுக்கு டி.சி கேட்டீங்களாம்?’’ ``நாளைக்கு நாங்க ஊருக்குப் போறோம் சார்.’’ ``போயிட்டு வாங்க. அதுக்கு எதுக்கு டி.சி.?’’ ``திரும்பி வர மாட்டோம் சார்.’’ மாமியார், மருமகள் சண்டை நடந்திருக்கும். புருஷன் அடித்திருப்பான். அதற்காகக் கோபித்துக்கொண்டு பிள்ளைகளை அழைத்துக்கொண்டு பிறந்த வீட்டுக்குப் போகிற பெண்ணாக இருக்க வேண்டும். புருஷன்மீது இருக்கும் கோபத்தில் வந்து டி.சி கேட்கிறாளே. என்ன பெண்ணாக இருப்பாள்? `புருஷன் பெண்டாட்டிச் சண்டையில் பிள்ளைகளை எதற்காகச் சிரமப்படுத்துகிறாய்?’ எனக் கேட்க நினைத்தார். ஆனால், கேட்கவில்லை. ஊர்ப் பிரச்னை நமக்கு எதற்கு என இருந்துவிட்டார். ``ஜூன் மாசத்துல வாங்க. வாங்கிக்கலாம்.’’ ``எங்க அம்மா ஊருக்குப் போறோம் சார். இனிமே இந்த ஊருக்குத் திரும்பி வர மாட்டோம்.’’ ``நான் சொல்றதைப் புரிஞ்சுக்கம்மா. ஜனவரி மாசத்துல டி.சி கொடுக்கக் கூடாது. மீறிக் கொடுத்தா டி.இ.ஓ., சி.இ.ஓ-னு எல்லாரும் ஆயிரத்தெட்டுக் கேள்விகள் கேட்பாங்க. பதில் சொல்லி மாளாது. நீங்க போயிட்டு அப்புறமா வாங்க’’ - ராமன் நிதானமாகச் சொன்னார். அவர் சொன்னதை அந்தப் பெண் காதில் வாங்காத மாதிரி நின்றதுநின்றபடியே இருந்தாள். அவளுடைய பிள்ளைகளும் கைகளைக் கட்டியபடி அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தனர். ஆடாமல் அசையாமல், மல்லுக்கட்ட வந்ததுபோல் அவர்கள் நின்று கொண்டிருந்த விதம் ராமனுக்கு லேசாக எரிச்சலை உண்டாக்கியது. `தலைமை ஆசிரியராகப் பதவி உயர்வு பெற்று வந்த முதல் நாளே பிரச்னையா?’ என யோசித்தார். ராமனுக்காக வக்காலத்து வாங்குவது மாதிரி ``ஐயா சொல்றது புரியலையா? ஜூன் மாசம் வாங்க. வந்த உடனே வாங்கிட்டுப் போயிடலாம். இப்ப கிளம்புங்க’’ என தனவேல், அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்துச் சொன்னார். அவர் சொன்னதை அந்தப் பெண் கேட்வில்லை; அவர் பக்கம் திரும்பியும் பார்க்கவில்லை. அதனால் தனவேலுவுக்குக் கோபம் உண்டாயிற்று. ``நாங்க சொல்றது புரியுதா... இல்லையா? இப்ப டி.சி தர முடியாது. கிளம்புங்க’’ என முன்பைவிடச் சத்தமாக தனவேலு சொன்னார். அப்போதும் அந்தப் பெண் அவர் சொன்னதைக் கேட்கவில்லை; அவர் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. தனவேலையும் அந்தப் பெண்ணையும் மாறிமாறிப் பார்த்த ராமன், ``நீங்க உட்காருங்க சார்’’ எனச் சொன்னார். தனவேல் ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்துகொண்டு அந்தப் பெண்ணை முறைத்துப் பார்த்தார். அவளுடைய பார்வை கடைசி வரை அவர் பக்கம் திரும்பவே இல்லை. ``போயிட்டு ஜூன் மாசம் வாங்கம்மா’’ என ராமன் சொன்னார். ராமனுடைய குரலிலிருந்த அலுப்பையும் சலிப்பையும் பார்க்காமல் அந்தப் பெண் உறுதியான குரலில், ``எனக்கும் என் புள்ளைங்களுக்கும் இனி இந்த ஊரே வேண்டாம்னு போறோம் சார்’’ எனச் சொன்னாள். ``நீ சொன்னதையே சொல்லிக் கிட்டிருக்க? நான் சொல்றதைப் புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்கிற. இந்தச் சமயத்தில நான் டி.சி கொடுக்கக் கூடாது. மீறிக் கொடுத்தாலும் அதை எடுத்துக்கிட்டுப் போய் எந்தப் பள்ளிக்கூடத்துலேயும் சேரவும் முடியாது. ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ்., நீதிபதியோட புள்ளைங்களை மட்டும்தான் சேர்ப்பாங்க... புரியுதாம்மா?’’ என ராமன் சொன்ன சமாதானத்தை, அந்தப் பெண் ஏற்றுக்கொண்ட மாதிரி தெரிய வில்லை. அதனால் `திமிர் பிடித்த பெண்ணாக இருப்பாளோ' என நினைத்தார். அப்போது டைப் செய்திருந்த இரண்டு காகிதங்களைக் கொண்டுவந்த கிளார்க் ராமன் முன்பாக வைத்தார். அந்த இரண்டு காகிதங்களையும் எடுத்து அவர் கவனமாகப் படித்தார். பிறகு, கையெழுத்துப் போட்டுக் காகிதங்களை எடுத்து கிளார்க்கிடம் கொடுத்து ``கவர் போட்டுடுங்க’’ எனச் சொன்னார். காகிதங்களை எடுத்துக்கொண்டு கிளார்க் வெளியே போனார். எதிரில் நின்றுகொண்டிருந்த பெண்ணையும் மூன்று பிள்ளைகளையும் ராமன் எரிச்சலுடன் பார்த்தார். `முதல் நாளிலேயே என்ன சனியனா இருக்கே’ என நினைத்தார். அவர்கள்மீது கோபம் உண்டாயிற்று. கோபத்தை வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல், ``நின்னுக்கிட்டே இருந்து என்னைச் சங்கடப்படுத்தாதீங்க. போயிட்டு ஜூன் மாசம் வாங்கம்மா’’ எனச் சொன்னார். முன்னர் இருந்ததைவிட இப்போது அவருக்குப் பொறுமை குறைந்துவிட்டது என்பதை அவருடைய குரலே காட்டிக்கொடுத்தது. ராமன் சொன்னதற்குச் சம்பந்தம் இல்லாமல் அந்தப் பெண் சொன்னாள்... ``இந்த ஊர்ல இருக்க பயமா இருக்கு சார். அதனாலதான் கேட்கிறேன்.’’ ``சொந்த ஊர்ல இருக்கிறதுக்கு என்னம்மா பயம்?’’ - நல்ல நகைச்சுவையைச் சொல்லிவிட்டது போல் ராமன் சிரித்தார். ``இந்த ஊர்ல இருந்தா எங்களைக் கொன்னுடுவாங்க சார்.’’ ``என்னம்மா சொல்ற?’’ எனக் கேட்ட ராமன் குழப்பத்துடன் தனவேலைப் பார்த்தார். அவர் தனக்கும் இதற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்பதுபோல் உட்கார்ந்திருந்தார். ``புருஷன் பொண்டாட்டி சண்டையா?’’ என்று ராமன் கேட்ட கேள்விக்கு, அந்தப் பெண் பதில் சொல்லவில்லை. அவளுக்கு வலது பக்கமாகக் கைகளைக் கட்டி நின்றுகொண்டிருந்த சந்தோஷ் குமார்தான் பதில் சொன்னான்... ``எங்க அப்பாவைச் சுளுக்கியால குத்திக் கொன்னுட்டாங்க சார்.’’ ``என்னப்பா சொல்ற?’’ என ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டார். அவருடைய முகமும் குரலும் மாறிவிட்டன. பையன் சொல்வது உண்மையா எனக் கேட்பது மாதிரி அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தார். அவளுடைய முகத்திலிருந்து எதையும் அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அதிலிருந்த இறுக்கத்தை, களைப்பை அப்போதுதான் பார்த்தார். கழுத்தில் தாலி இல்லை. சாதாரண மணிகூட இல்லை. கைகளில் ரப்பர் வளையல்கூட இல்லை. பெரிய சுமையைத் தூக்கிக் கொண்டிருப்பதுபோல நின்றுகொண்டிருந்தாள். மறுநொடியே பையனைப் பார்த்தார். பையனுக்கு மொட்டை அடிக்கப்பட்டு பத்து, இருபது நாள்கள்தான் ஆகியிருக்க வேண்டும். புதிதாக முளைத்த முடி முள்முள்ளாக நின்றுகொண்டிருந்தது. பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த தினேஷ்குமாரின் தலையும் அப்படித்தான் இருந்தது. ஏழு, எட்டு வயது மதிக்கத்தக்கப் பெண் பிள்ளையைப் பார்த்தார். அந்தப் பிள்ளை தன்னையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை, அப்போதுதான் பார்த்தார். அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் மட்டும் அல்ல, அவளின் பிள்ளைகளுடைய முகங்களிலும் உயிர்ப்பு இல்லை. மீண்டும் ஒவ்வொரு முகமாகப் பார்த்தார். நெடுநெடுவென உயரமாக இருந்த அந்தப் பெண், நல்ல கறுப்பாக இருந்தாள். கிளிப்பச்சை நிறத்தில் சேலை கட்டியிருந்தாள். முப்பத்தைந்து வயது தாண்டி இருக்காது. ஆனால், அறுபது வயது கிழவியின் முகம்போல இருந்தது. அவளின் உடலில் சதை என எங்கேயும் இல்லை. வந்ததில் இருந்து நட்டுவைத்த இரும்புக்கம்பி மாதிரி எப்படி ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கிறாள்? அவள் மட்டும் அல்ல, மூன்று பிள்ளைகளுமே கை, கால்களை அசைக்காமல், இந்தப் பக்கம் அந்தப் பக்கம் எனப் பார்க்காமல், கால்மாற்றிக்கூட நிற்காமல், கட்டிய கைகளைக்கூடப் பிரிக்காமல், ஆடாமல் அசையாமல், கழுத்தைக்கூடத் திருப்பாமல் எப்படி ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கின்றன? அவர்களுடைய முகத்தில் குழந்தைகளுக்கான அடையாளம் என எதுவுமே இல்லை. மீண்டும் அந்தப் பெண்ணையும் பிள்ளைகளையும் பார்த்தார். ``எதுவா இருந்தாலும் இப்ப டி.சி தர முடியாது. போயிட்டு வாங்க. ஐயாவைத் தொந்தரவு பண்ணாம கிளம்புங்க. உங்க குடும்பக் கதை பள்ளிக்கு அவசியம் இல்லாதது’’ என தனவேல் கறாராகச் சொன்னார். அவர் சொன்னதைப் பொருட்படுத்தாத மாதிரி, ராமனைப் பார்த்துத் தீர்மானமான குரலில் அந்தப் பெண் சொன்னாள்... ``நாங்க உசுரோட இருக்கணும்னா டி.சி-யைத் தாங்க சார்.’’ அந்தப் பெண்ணின் பேச்சில் திமிர்த்தனம் கலந்தது மாதிரி இருந்தது. ஆனால், அவளின் தோற்றமும் நின்றுகொண்டிருந்த விதமும் வேறாக இருந்தன. அவளை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது என்று ராமன் குழம்பினார். ``ஆகஸ்ட் மாசம் வரவேண்டிய புரொமோஷன், கோர்ட் வழக்குனு போய் ஆர்டர் வாங்கிட்டு வந்து, இன்னிக்குத்தான் ஜாயின் பண்ணியிருக்கேன். இந்த ஸ்கூலோட நிலைமை எனக்குத் தெரியாது. நான் விசாரிச்சுட்டுச் சொல்றேன். நீங்க போயிட்டு வாங்கம்மா. புள்ளைங் களை அழைச்சுட்டு எதுக்கு வந்தீங்க?’’ என்று ராமன் கேட்டார். அந்தப் பெண் சீக்கிரம் வெளியே போனால் போதும் என்று நினைத்தார். ஆனால், அந்தப் பெண்ணும் பிள்ளைகளும் வெளியே போகிற மாதிரி தெரியவில்லை. அதனால் ராமன் கேட்டார்... ``எப்படி ஆச்சு?’’ ``வருசாவருஷம் நடக்கிற மாதிரிதான் இந்த வருஷமும் மாட்டுப் பொங்கல் அன்னிக்கு மாட்டுக்கு ஓட்டப்பந்தயம் வெச்சாங்க. பந்தயத்துல எங்க மாடு ஜெயிச்சுடுச்சு. அதனால மாட்டையும், எம் புருஷனையும் சுளுக்கியால குத்திக் கொன்னுட்டாங்க.’’ ராமன் எதுவும் பேசவில்லை. பேச வேண்டும் என்றும் தோன்றவில்லை. அந்தப் பெண்ணையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ``நேத்துதான் கருமகாரியம் முடிஞ்சது. இன்னைக்கு சாயங்காலம் எங்க அம்மா ஊருக்குப் போறோம்.’’ ராமனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. அந்தப் பெண் சொல்வது உண்மையா எனக் கேட்பதுபோல தனவேலைப் பார்த்தார். ராமன் எதற்காகத் தன்னைப் பார்க்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டது மாதிரி, ``வருசாவருஷம் நடக்கிறது தான் சார்’’ எனச் சொன்னார். முன்பைவிட இப்போதுதான் ராமனுக்குக் கூடுதல் அதிர்ச்சியும் திகிலும் ஏற்பட்டன. பிறருக்குக் கேட்டுவிடப்போகிறது என்ற பயத்தில் கேட்பதுபோல, ``ஓட்டப் பந்தயத்துல மாடு ஜெயிக்கிறதுக்கும் மனுஷனை வெட்டுறதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?’’ எனக் கேட்டார். அதற்கு தனவேல் பதில் சொல்லவில்லை. அந்தப் பெண்தான் சொன்னாள். ``மாட்ட வளர்த்தது அவுருதானே, மாடு அவரோடதுதானே?’’ ``ஊரே கூடித்தானே பந்தயம் வெச்சிருப்பாங்க?’’ ``எங்க மாடு ஜெயிக்கும்னு யாரும் எதிர்பார்க்கலை. அதான் பிரச்னையே.’’ ``பந்தயத்தில யாரு மாடு ஜெயிச்சா என்ன...அதுக்குத்தானே போட்டி நடத்தியிருப்பாங்க?’’ ``நாங்க காலனிக்காரங்க. எங்க மாடு காலனி மாடு.’’ ராமனுக்கு விஷயம் புரிந்த மாதிரி இருந்தது. ஆனாலும், குழப்பமாக இருந்தது. ``பந்தயம் எங்கே நடந்தது?’’ ``மேலாயியம்மன் கோயில் முன்னால.’’ ``அது எங்கே இருக்கு?’’ ``அவங்க தெருவுல.’’ ``நீங்க அந்தத் தெருவுல இல்லையா?’’ ``நாங்க காலனித் தெரு.’’ ``இத்தனை வருஷமா யாரோட மாடு ஜெயிச்சது?’’ ``அவங்க மாடு.’’ ``இத்தனை வருஷமா உங்க மாடு போட்டியில கலந்துக்கலையா?’’ ``இதான் முதல் வருஷம். அவங்கதான் கூப்பிட்டாங்க. ஜெயிக்கணும்னு போகலை. வெடிபோட்டதுல கிராச்சிக்கிட்டு ஓடிப்போய் கோட்டைத் தாண்டிப்புடுச்சு.’’ ``மாட்டுக்கு ஜெயிக்கணும்னு தெரியுமா?’’ என்று யாரிடம் என்று இல்லாமல் பொதுவாகக் கேட்டார் ராமன். அதற்கு தனவேலும் பதில் சொல்லவில்லை; அந்தப் பெண்ணும் பதில் சொல்லவில்லை. இருவருமே பதில் சொல்லாததால் ராமன், ``எதுக்கு வெடி போடுறாங்க?’’ என்று கேட்டார். ``போடுவாங்க சார். போட்டியில கலந்துக் கிறவங்க எல்லாம் மாடுகளை ஓட்டியாந்து கோயிலுக்கு முன்னால நிறுத்திடுவாங்க. ரெண்டு பர்லாங் தூரத்துக்கு அடப்பு மாதிரி ரெண்டு பக்கமும் படலைக் கட்டிடுவாங்க. ஒரு இடத்தில கோட்டைக் கிழிச்சிடுவாங்க. மாடுங்க கூட்டமா நிற்கிற இடத்தில பெரிய பெரிய வெடியா வெச்சு வெடிக்கவிடுவாங்க. சத்தத்தில மிரண்டு மாடுங்க ஓடும். ஓடுற மாட்டுல எது முதல்ல கோட்டைத் தாண்டுதோ, அதுக்குப் பரிசு கொடுப்பாங்க. இதுக்காகவே மாட்டைப் பழக்குறவங்களும் இருக்காங்க.’’ ``மாடு... பயத்திலதானே ஓடுது?” ராமன் கேட்ட கேள்விக்குத் தனவேல் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை. அப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்த மாதிரி அந்தப் பெண்ணிடம் ராமன் கேட்டார்... ``போலீஸ் கேஸ் எதுவும் ஆகலையாம்மா?’’ `` `மாடு முட்டி செத்துட்டான்’னு எழுதிட்டாங்க.” ``நீங்க ஒண்ணும் செய்யலையா?” ``ஊரே கூடி எழுதிக்கொடுத்தாங்க. நானும் கையெழுத்துப் போட்டுட்டேன் சார்.’’ அப்போது அந்தப் பெண் அழுவாள் என்று ராமன் எதிர்பார்த்தார். ஆனால், அழவில்லை. சிறு விசும்பல், தேம்பல் இல்லை. நெற்றியைச் சுருக்கவில்லை; முகத்தைச் சுளிக்கவில்லை; அசைந்து நிற்கவில்லை; அதிர்ந்து பேசவில்லை. ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் எவ்வளவு நிதானமாகப் பேச முடியுமோ அவ்வளவு நிதானமாகப் பேசினாள். மனம் உடைந்த மாதிரியோ, இரக்கத்தைக் கோரும் விதமாகவோ பேசவில்லை. அறைக்குள் நுழையும்போது அவளுடைய முகம் எப்படி இறுகிப்போயிருந்ததோ அந்த இறுக்கம் துளிகூட மாறாமல் இருந்தது. திடீரென நினைவுக்கு வந்த மாதிரி தனவேலிடம், ``உங்க ஊர் எங்கே இருக்கு?’’ என ராமன் கேட்டார். ``பக்கத்துலதான். பத்து கிலோமீட்டர் தூரம் வரும் சார்.’’ ``அங்கேயும் மாட்டுக்கு ஓட்டப்பந்தயம் நடக்குமா?’’ ``நடக்கும் சார்’’ என தனவேல் சொன்னதும், அடுத்து எதுவும் கேட்க வேண்டாம் என்று முடிவு எடுத்ததுபோல் பேசாமல் இருந்தார். ரொம்பக் களைப்படைந்த மாதிரி தண்ணீர் குடித்தார். அந்தப் பெண்ணிடமும் தனவேலிடமும் நிறையக் கேள்விகள் கேட்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டாயிற்று. மறுநொடியே கேட்கக் கூடாது, தவறாகிவிடும் என வாயை மூடிக்கொண்டார். அந்தப் பெண்ணை வெளியே அனுப்புவதற்கான வழிகளைப் பற்றி யோசித்தார். முன்பு சொன்னதுபோல ஒரே வார்த்தையில், ‘முடியாது போ’ எனச் சொல்ல, இப்போது அவருக்கு மனம் வரவில்லை. என்ன சொல்லி அனுப்பலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஓர் ஆசிரியை உள்ளே வந்தார். ``சொல்லுங்க டீச்சர்’’ என ராமன் கேட்டார். ``நாளைக்கு நான் சி.எல் சார்’’ எனச் சொன்னதோடு விடுமுறைக்கான விண்ணப்பத்தையும் கொடுத்தாள். விண்ணப்பத்தை வாங்கிக்கொண்டு, ``அவசர வேலையாம்மா?’’ எனக் கேட்டார். ``நாளைக்கு என் பொண்ணுக்கு பர்த் டே சார்.’’ ``ஓ... அப்படியா? என்னோட வாழ்த்துகளைச் சொல்லுங்க.’’ ``தேங்க்ஸ். வர்றேன் சார்.’’ ``வாங்கம்மா.’’ அந்த ஆசிரியை வெளியே போகும்போதுதான் பார்த்தார். நல்ல குள்ளமாக, குண்டாக, நல்ல நிறமாக இருந்ததை. கழுத்தில் ஒரு கைப்பிடிச் சங்கிலி கிடந்ததையும் பார்த்தார். அந்த ஆசிரியையின் பெயர் என்ன என்று விடுமுறை விண்ணப்பத்தில் பார்த்தார். பரிமளம். கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். மணி நான்கு. நேரத்தைப் பார்த்ததும் அவசரப்பட்ட மாதிரி எதிரில் நின்றுகொண்டிருந்த பெண்ணிடம், ``சரி... போயிட்டு வாங்கம்மா’’ எனச் சொன்னார். ``என்னால இந்த ஊர்ல இருக்க முடியலை சார்.’’ ``நான் ஒரு தப்பும் பண்ணலைம்மா’’ எனச் சொல்லிவிட்டு லேசாகச் சிரிக்க முயன்றார் ராமன். `எப்படியாவது அந்தப் பெண்ணை வெளியே அனுப்பிவிட்டால் போதும்' என நினைத்தார். ஊர்ப் பிரச்னை நமக்கு எதற்கு என நினைத்தார். மே மாதம்வரை ஓட்டிவிட்டு சொந்த மாவட்டத்துக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் வாங்கிக்கொண்டு போய்விட வேண்டும். எத்தனை லட்ச ரூபாய் செலவானாலும் பரவாயில்லை. ஊர் ரொம்ப மோசம்போல் இருக்கிறது என நினைத்தார். அப்போது அந்தப் பெண் அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொன்னாள். ``எனக்கும் என் புள்ளைங்களுக்கும் இந்த ஊர் வேணாம் சார்.’’ ``ஊரை விட்டுப்போயிட்டா சொத்துப்பத்து எல்லாம் என்னாகிறது?’’ ``அப்படி ஒண்ணும் இல்லை சார். மாமனா, மாமியா செத்துட்டாங்க. மூணு நாத்தனாரும் கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டுப் போயிட்டாங்க. வீடு ஒண்ணுதான். அதுவும் கூரை.’’ அந்தப் பெண்ணுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என ராமனுக்குப் புரியவில்லை. சொன்னதையே சொல்கிறாள். தான் விரும்பியதையே சொல்கிறாள். அடுத்தவர்கள் சொல்வதைக் காதுகொடுத்துக் கேட்காத பெண்ணாக இருக்கிறாளே என்று நினைத்தாலும், அவளுடைய நிலையை நினைத்ததும் அவருக்கு வருத்தமாகத்தான் இருந்தது. ஆறுதலாக இரண்டு வார்த்தைகள் சொல்லலாமா என்று யோசித்தார். அந்தப் பெண்ணின் முகத்தைக் கவனமாகப் பார்த்தார். பல நாள்களாகத் தூங்காத மாதிரி இருந்தது. தொடர்ந்து அந்த முகத்தை அவரால் பார்க்க முடியவில்லை. அந்தப் பெண்ணிடம் ஏதாவது பேசி அனுப்ப வேண்டும் என்று நினைத்தார். என்ன பேசுவது என்பதுதான் புரியவில்லை. அதனால், ``பேர் என்ன?” என்று கேட்டார். ``செல்வமணி.” ``உங்க வீட்டுக்காரர் பேரா?” ``அவர் பேரு முத்து.’’ ``சரிம்மா... போயிட்டு வாங்க.’’ ``என் புருஷனைச் சுளுக்கியால குத்திக் கொன்னவங்களை தினம்தினம் பார்த்துக்கிட்டு இந்த ஊர்ல என்னாலயும் எம் புள்ளைங்களாலயும் இருக்க முடியாது சார். இந்த மண்ணே வேணாம்னுதான் போறேன்.’’ ``உங்க விருப்பப்படி செய்யுங்க. முழு ஆண்டு பரீட்சைகூட எழுத வேணாம். ஆறாவது ஏழாவதுதானே? நானே பாஸ் போட்டு எழுதிவெச்சிருக்கேன். ஜூன் மாசம் வந்து வாங்கிட்டுப் போங்க. அதான் என்னால செய்ய முடியும்.’’ அந்தப் பெண் ஐந்நூறு ரூபாய் நோட்டு ஒன்றை ராமனின் மேஜைமீது வைத்தாள். அதைப் பார்த்ததும் அவருக்குக் கண்மண் தெரியாத அளவுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. ``என்னம்மா செய்ற? பணத்துக்காகத்தான் உன்னை அலைய விடுறேன்னு நினைச்சாயா? சட்டத்தில இடம் இருந்தா ஒரு நிமிஷத்தில கொடுத்திருப்பேன். முதல்ல பணத்தை எடு. என்னோட முப்பது வருஷ சர்வீஸ்ல பசங்ககிட்டே இருந்து ஒத்த பைசா வாங்கினவன் இல்லை, தெரியுமா? நாலு வார்த்தை கூடுதலா பேசினது தப்பாபோயிடுச்சு’’ எனச் சொல்லி ராமன் கத்தியதும், அந்தப் பெண் பணத்தை எடுத்துக்கொண்டாள். முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டே, ``போயிட்டு வாங்க’’ என்று சொன்னார். அந்தப் பெண் வெளியே போகவில்லை. பிள்ளைகளும் அசையவில்லை. எவ்வளவு சொல்லியும் அசைய மறுக்கிறார்களே என ஆச்சர்யப்பட்டு அந்தப் பெண்ணையும், அந்தப் பிள்ளைகளையும் பார்த்தார். நான்கு பேரின் தலைகளிலும் எண்ணெய் தடவாததால், அது அவர்களுடைய தோற்றத்தை மேலும் விகாரமாக்கியது. அதனால் மனம்மாறிய ராமன், ``நானும் மனுஷன்தான். செய்ய முடிஞ்சா செய்ய மாட்டேனா?” எனத் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வது மாதிரி சொன்னார். ``மாட்டைச் சாவடிச்சதோட விட்டிருக்கலாம். ‘உன் மாடு எப்படி ஜெயிக்கலாம்?’னு கேட்டுக் கேட்டு, ஊரே கூடி, சுளுக்கியால குத்தினதை என் ரெண்டு கண்ணாலயும் நான் பார்த்தேன் சார். என் மூணு புள்ளைங்களும் பார்த்துச்சு.’’ ``அந்தப் பேச்சை விடும்மா. அதுக்கும் பள்ளிக்கூடத்துக்கும் சம்பந்தம் இல்லை.’’ ``பிணத்தை ஒரு நாள் வீட்டுல போட்டு எடுக்கக்கூட விடலை. ஆசை தீர பிணத்தைக் கட்டிப்புடிச்சு அழுதிருப்பேன்னு நினைக்கிறீங்க? உடனே பிணத்தை எடுத்துக் கொளுத்தச் சொல்லிட்டாங்க.’’ ``கேட்கிறதுக்குக் கஷ்டமா இருக்கு. 2013-லையும் தமிழ்நாட்டுல இப்படி நடக்குதுன்னு சொன்னா, உலகத்துல யாருமே நம்ப மாட்டாங்க’’ என்று ரொம்பக் களைப்படைந்த மாதிரி ராமன் சொன்னார். பிறகு, ரொம்பவும் உடைந்துபோன குரலில் கேட்டார்... ``வயசு என்னா இருக்கும்?’’ ``முப்பத்தெட்டு. கறி எடுக்கிற அன்னிக்கி, மீன் எடுக்கிற அன்னிக்கி அவர்தான் குழம்பு வைப்பார். `கறி தின்னா, மீனு தின்னா கண்ணுல தண்ணி வரணும்’னு சொல்வார். அப்படித்தான் சாப்பிடுவார். புள்ளைங்களுக்கும் அப்படித்தான் தருவார்.’’ ``நீ பிறந்த ஊர்லேயும் மாட்டு ஓட்டப்பந்தயம் நடக்குமா?” ``நடக்கும்.” ``சரிம்மா... நான் யோசிச்சுச் சொல்றேன். போயிட்டு வாங்க. பசங்க வேற நிற்கிறாங்க.’’ ``கல்யாணமாகி வந்த பதினைஞ்சு வருஷத்துல அவர் இல்லாம நான் அந்த வீட்டுல ஒரு நாள்கூட படுத்திருந்ததில்லை சார்’’ என அந்தப் பெண் சொன்னாள். இப்போதாவது அந்தப் பெண் அழுகிறாளா என்று ராமன் பார்த்தார். அவள் அழவில்லை. ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர்கூட இல்லை. தாயின் இரண்டு கால்களுக்கிடையே கைகளைக் கட்டியவாறு இந்தப் பக்கம் அந்தப் பக்கம் என்று தலையைக்கூட அசைக்காமல் நின்றது நின்றபடி நின்றுகொண்டிருந்த அந்தப் பெண்பிள்ளையைப் பார்த்தார். அந்தப் பிள்ளை, முகத்தில் வழிந்த வியர்வையைக்கூடத் துடைக்காமல் நின்றுகொண்டிருந்தது. மனதில் என்ன தோன்றியதோ, ``இங்கே வா” என்று கூப்பிட்டார். அந்தப் பிள்ளை ராமனுக்கு அருகில் வந்து நின்றது. ``பேரு என்ன?” ``மேலாயியம்மா.” ``எந்தச் சாமி கோயிலுக்கு முன்னால மாட்டுக்கான ஓட்டப்பந்தயம் நடந்தது?” ``மேலாயியம்மன்.” ``உங்க அப்பாவ எந்தக் கோயிலுக்கு முன்னால வெட்டுனாங்க?” ``மேலாயியம்மன் கோயிலுக்கு முன்னால சார்.’’ ``ஒண்ணும் சொல்றதுக்கு இல்லை. போயிட்டு வாங்க” எனச் சொன்ன ராமன், சட்டென எழுந்து வெளியே போனார். ராமன் வெளியே போனது செல்வமணிக்கு எரிச்சலை உண்டாக்கியது. தான் வந்த காரியம் நடக்குமோ நடக்காதோ என்ற கவலை உண்டாயிற்று. என்ன சொன்னாலும் புரிந்துகொள்ள மறுக்கிறாரே என்ற வருத்தம் ஏற்பட்டது. என்ன சொன்னால் டி.சி-யைத் தருவார் என்று யோசித்தாள். எதைச் சொல்வது? பொங்கல் அன்று பதினோரு மணிக்கு, கழுவுவதற்காக மாடுகளை ஆற்றங்கரைக்கு ஓட்டிக் கொண்டுபோகும்போது வழியில் முத்துவைப் பார்த்த ஊராட்சி மன்றத் தலைவரின் தம்பி அன்பரசன், ``பந்தயம் நடக்கப்போகுது. உன் மாட்டையும் ஓட்டிக்கிட்டுப் போய் விடு” எனச் சொன்னார். ``ஊர் வம்பாகிடும்... வேண்டாங்க.” ``உன் மாடு ஜெயிக்கப்போகுதா? பார்க்கிறதுக்கே எலும்பும் தோலுமா அறுப்புக்கு விடுற மாடு மாதிரிதான் இருக்கு. அறுப்புக்கே எவனும் வாங்க மாட்டான்’’ எனச் சொல்லி அன்பரசன் சிரித்தார். அதற்கு முத்து எதுவும் சொல்லாமல் மாடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு நடக்க முயன்றான். ``கூட்டத்தோட கூட்டமாக நிற்கட்டும்... விடுடா’’ என்று சொல்லிக் கட்டாயப்படுத்தி முத்துவின் கையில் இருந்த மாட்டின் கயிறுகளைப் பிடுங்கி, பக்கத்திலிருந்த ஆளிடம் கொடுத்து ``ஓட்டிக்கிட்டு போ” எனச் சொன்னார். பக்கத்தில்தான் மாடுகளுக்கு நடக்கவிருந்த ஓட்டப்பந்தயத்துக்கான ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. ``வேண்டாங்க... வேண்டாங்க...’’ எனக் கெஞ்சிய முத்துவின் குரல் அன்பரசனின் காதில் விழுந்த மாதிரி தெரியவில்லை. சிரித்துக்கொண்டே பந்தயம் நடக்கவிருந்த இடத்துக்குப் போனார். வேறு வழியின்றி முத்து அவருக்குப் பின்னால் போனான். உள்ளூர் ஆள்களும் சரி, வெளியூர் ஆள்களும் சரி, முத்து வந்ததற்காகவும், அவனுடைய மாடுகள் வந்ததற்காகவும் எவரும் ஒரு கேள்விகூடக் கேட்கவில்லை; விரட்டி அடிக்கவில்லை. அவனையும் அவனுடைய மாடுகளையும் ஒரு பொருட்டாகவே கருதவில்லை. அவரவர் அவரவருடைய மாடுகளைத் தயார்செய்வதிலும், எப்படி ஜெயிக்கவைக்க வேண்டும் என்பதிலுமே கவனமாக இருந்தனர். மேலாயியம்மன் கோயிலிலிருந்து ஒரு பர்லாங் தூரம் வரை, இருபது அடி தூரம் இடைவெளி விட்டு இரண்டு பக்கமும் கழிகளால் தடுப்பு வேலி கட்டியிருந்தார்கள். தடுப்பு வேலியை ஒட்டி, ஆண்களும் பெண்களும் நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். பல ஊர்க் கூட்டம். இருநூறு மாடுகளுக்கு மேல் இருக்கும். மேலாயியம்மன் கோயில் வாசலுக்கு முன் தடுப்புவேலிக்குள் ஓடும்விதமாக மாடுகளை நிறுத்திவைத்திருந்தார்கள். வெளியூர்களில் இருந்து பந்தயத்துக்கு மாடுகளை ஓட்டிவந்தவர்களும், பல ஊர் முக்கியஸ்தர்களும் எப்போது வெடிவைத்து மாடுகளை விரட்டலாம் என ஒன்றுகூடி முடிவெடுத்ததும், ஒரு கூட்டத்தினர் ஓடிப்போய் மாடுகள் நின்றுகொண்டிருந்த இடத்தில் பெரியபெரிய வெடிகளாகவும் சரம்சரமாகவும் வைத்து, வெடிக்கச் செய்ததுமே மிரண்டுபோன மாடுகள் ஓட ஆரம்பித்தன. காலில் ஏற்பட்ட வெடிக்காயத்துடன் ஓடிப்போய் முத்துவின் மாடு எல்லைக்கோட்டைத் தாண்டி ஓடிவிட்டது. ``யாரோட மாடு, யாரோட மாடு?” எனக் கேட்டு மொத்தக் கூட்டமும் கத்தியது. எந்த ஊர் மாடு? முத்துவுக்குத் தனது மாடு ஜெயித்துவிட்டது என்பதுகூடத் தெரியாமல், அதைத் தேடி அலைந்துகொண்டிருந்தான். மாடுகளைக் கண்டுபிடித்து, கயிறுகளைக் கையில் பிடித்து இழுத்தபோதுதான் ஏழு எட்டு பேர் ஓடிவந்து ``இது உன்னோட மாடா?” எனக் கேட்டனர். ``ஆமாங்க.” ``இது எப்படிடா ஜெயிச்சது?’’ எனக் கேட்டபோதுதான் தனது மாடு ஜெயித்திருக்கிறது என்ற விஷயமே முத்துவுக்குத் தெரிந்தது. விஷயம் தெரிந்ததும் அவனுக்குக் கடுமையான கோபம் உண்டாயிற்று. ``எந்த மாடுங்க?’’ எனக் கேட்டான். ``இந்த மாடுதான்” எனக் காலில் காயம்பட்டிருந்த மாட்டை ஒரு பையன் அடையாளம் காட்டினான். உடனே அந்த மாட்டை முத்து சாட்டையால் சக்கையாக அடிக்க ஆரம்பித்தான். தன் சினம் தீரும் மட்டும் எட்டி எட்டி உதைத்தான். கெட்டக்கெட்ட வார்த்தைகளைச் சொல்லித் திட்டினான். ``வா... உன்னை அப்புறம் வெச்சுக்கிறேன்’’ என மாடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தான். அவனைத் தொடர்ந்து ஏழு எட்டுப் பேர் பின்னால் வந்தனர். கோயில் பக்கம் இருந்து இன்னொரு கூட்டம் அவனை நோக்கி வந்து மறித்துக்கொண்டது. கூட்டத்தில் இருந்த பஞ்சாயத்துத் தலைவர் கேட்டார்... ``பரிசு, பணம் வாங்காம ஏன் கிளம்பிட்டே?’’ ``அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேணாங்க.’’ ``நீ எப்படி இங்க வந்த, உன் மாடு எப்படி வந்துச்சு?’’ - தலைகால் புரியாத கோபத்தில் கேட்டார். ``நான் ஆத்துக்குத்தான் போனேன். உங்க தம்பிதான் மாட்டை விடுடானு இழுத்துக்கிட்டுப் போனார். நான் முடியாதுனுதாங்க சொன்னேன்.’’ ``அவனுங்க `சாவுடா’னு சொல்வானுங்க. நீ சாவுவியா?” எனக் கேட்டபோது ஆத்திரத்தில் அவருக்கு உடல் நடுங்கியது. ``தப்பு நடந்துபோச்சுங்க” எனச் சொன்னான் முத்து. பிறகு, சாட்டையால் மாட்டை அடித்தான். அடியைத் தாங்க முடியாமல் ஓட முயன்றது மாடு. அதை ஓட்டிக்கொண்டு நடக்க முயன்றான். நடக்கவிடாமல் அவனையும் மாடுகளையும் மறித்துக்கொண்டு நின்றது கூட்டம். ``பத்து ஊர் மாடு ஓடுற பந்தயத்துல உன்னோட மாடு ஜெயிச்சதுன்னு சொல்ல முடியுமா? நீ ஜெயிக்கவா பந்தயம் நடத்தினோம்?’’ - ஆத்திரத்தில் கத்தினார் தலைவர். ``தப்பு நடந்துபோச்சுங்க. வேணும்னு செய்யலை. ஊர் நடைமுறை எனக்குத் தெரியாதுங்களா? இப்பவே நேரா ஓட்டிக்கிட்டுப் போய் அறுப்புகாரன்கிட்ட தள்ளிவிட்டுட்டு வந்துடுறேன்” - பணிவுடன் சொன்னான் முத்து. அவனின் பேச்சைக் கேட்கும் நிலையில், அந்த இடத்தில் யாரும் இல்லை. ``நீ மாட்டை வித்துட்டாப்புல இன்னிக்கி பத்து ஊர்க்காரன் முன்னால பட்ட அசிங்கம் போயிடுமா?” - கோபமாகக் கேட்டார் தலைவர். நேரமாக நேரமாக அவரின் குரலிலும் முகத்திலும் வேகம் கூடிக்கொண்டிருந்தது. சுற்றியிருந்த வர்களும் கோபமாகக் கத்திக்கொண்டிருந்தனர். அதில் ஓர் ஆள், ``நாம எல்லாம் என்ன மாடுங்கடா வளர்த்தோம்? அதை எல்லாம் அறுத்துப்போட்டா என்ன?” எனக் கேட்டான். ஓட்டப்பந்தயத்தில் ஜெயிக்காத தங்களுடைய மாடுகளைக் கெட்டவார்த்தைகள் சொல்லிப் பச்சைப் பச்சையாகத் திட்ட ஆரம்பித்தனர். வேகம் வந்த மாதிரி கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு ஆள் சாட்டைக்குச்சியுடன் தனது மாட்டை அடித்து நொறுக்குவதற்காக ஓடினான். ``உங்க தெருவுலதான் யாருகிட்டேயும் மாடு இல்லையே. உனக்கு மட்டும் எப்படி வந்துச்சு?” - ஆத்திரத்தோடு தலைவர் கேட்டார். ``மணல் லோடு அடிக்கலாம்னு போன வாரம்தாங்க வாங்கியாந்தேன்.” ``சரிதான்... அதனாலதான் மாட்டைப் பந்தயத்துக்கு ஓட்டியாரச் சொல்லியிருப்பான்.” ``தப்பு நடந்துபோச்சுங்க.’’ செல்வமணியும் அவளுடைய பிள்ளைகளும் ஓடிவந்தனர். பெரியகூட்டத்துக்கு நடுவில் முத்துவும் மாடுகளும் நின்றுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்துப் பதறினர். பதற்றத்தில் செல்வமணி அழ ஆரம்பித்தாள். கூட்டத்தில், என்ன நடக்கிறது எனத் தெரியவில்லை. என்ன செய்வது எனத் தெரியவில்லை. செல்வமணியால் அழ மட்டுமே முடிந்தது. அவளைப் பார்த்து அவளுடைய பிள்ளைகளும் அழ ஆரம்பித்தனர். அப்போது பேன்ட்டும் டீ சர்ட்டும் போட்டிருந்த பையன் ஒருவன், ``இந்த மாட்டாலதானே அசிங்கமாகிடுச்சு?” எனச் சொல்லி முத்துவின் மாட்டை எட்டி உதைத்தான். அவனுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த பையனுக்கு என்ன தோன்றியதோ, ``கண்ணு இருந்ததாலதானே வழியைப் பார்த்து ஓடின, இனிமே உனக்குக் கண்ணு வேண்டியது இல்லை” எனச் சொன்ன வேகத்திலேயே கையில் வைத்திருந்த தார்க்குச்சியால் மாட்டின் இரண்டு கண்களிலும் மாறிமாறிக் குத்தினான். கண்கள் இரண்டும் வெளியே வந்துவிட்டன. வலியைத் தாங்க முடியாமல் மிரண்டு ஓட முயன்ற மாட்டின் மூக்கணாங்கயிற்றை, மூன்று நான்கு பையன்கள் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டனர். வலியில் மாடு இப்படியும் அப்படியுமாக உடம்பை அசைத்தபோது ஓர் ஆளின் காலை மிதித்துவிட்டது. வலியில் அந்த ஆள் ``வெட்டுங்கடா” எனக் கத்தியதுதான், ஏற்கெனவே தயாராக இருந்ததுபோல், ஓர் ஆள் மாட்டின் வயிற்றில் சுளுக்கியால் வெறிகொண்டது போல் குத்தினான். இரண்டாவது குத்திலேயே மாட்டின் குடல் கீழே சரிந்துவிட்டது. ``பிஞ்ச செருப்பு எல்லாம் எங்களை ஜெயிக்கிறதா?” ``இல்லை சாமி... இல்லை சாமி...’’ ``புறம்போக்கு இடத்தில இருக்கிறவன் எல்லாம் எங்களை ஜெயிக்கிறதா?” ``இல்லை சாமி... இல்லை சாமி.’’ ``பன்னிக் கறி, மாட்டுக் கறி திங்கிறவன் எல்லாம் எங்களை ஜெயிக்கிறதா?” ``இல்லை சாமி... இல்லை சாமி...” தலைவர் ஆக்ரோஷத்தோடு கேட்கக் கேட்க, அழுதபடியும் கும்பிட்டபடியும் முத்துவும் செல்வமணியும் பதில் சொன்னார்கள். ``இதோடு என்னை விட்டுடுங்க” எனச் சொல்லி முத்துவும் செல்வமணியும் கூட்டத்தில் இருந்த ஒவ்வொருவர் காலிலும் விழுந்து விழுந்து கும்பிட்டுக் கெஞ்சினர்; அழுதனர். தலைவரின் காலில் விழுந்து கும்பிடும்போது முத்துவின் முதுகில் சுளுக்கியால் யாரோ குத்தினார்கள். அடுத்த குத்து வயிற்றில் இறங்கியது. மாடும் முத்துவும் பிணமானது தெரிந்ததும்தான் கூட்டம் அமைதியாகி, கோபம் தணிந்த மாதிரி இருந்தது. முத்துவையும் மாட்டையும் சுளுக்கியால் குத்திய மூன்று பையன்களிடமும் தலைவர் ஏதோ சொன்னார். அடுத்த நொடியே அந்தப் பையன்கள் கூட்டத்தில் இருந்து விலகி, வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தனர். முத்து செத்துவிட்டான் என்ற செய்தியைக் கேள்விப்பட்டு அவனுடைய தெருவில் இருந்தவர்கள் ஓடிவந்து கத்தி அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்தனர். தலைவரும் ஊர்க்காரர்களும் சேர்ந்துகொண்டு மாடு முட்டிச் செத்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். மாடு முட்டி முத்து செத்ததால்தான், ஆத்திரத்தில் மாட்டைக் கொன்றதாகச் சொன்னார். ``பொய்” எனச் சொல்லிக் கத்திய செல்வமணியின் வாயில் அன்பரசன் ஓங்கி அடித்து, ``உசுரு வேணுமா... வேணாமா?’’ எனக் கேட்டார். மொத்த ஊரும் அதே கேள்வியைத்தான் அவளிடம் கேட்டது. ``மாடு முட்டித்தான் செத்தான். பிணத்தை எடுத்துட்டுப் போங்க’’ எனத் தலைவர் சொன்னார். ``முடியாது’’ என முத்துவின் தெருக்காரர்கள் சொன்னதும், தலைவருக்கும் ஊர்க்காரர்களுக்கும் கோபம் வந்துவிட்டது. ``எப்பவும்போல ஊர் நல்லபடியா இருக்கணும்னா பிணத்தை எடுத்துட்டுப்போங்க. முடியாதுன்னா விவகாரம் பெருசாகிடும். உங்க நல்லதுக்குத்தான் சொல்றேன். நாங்க வேணும், ஊரு வேணும்னா நாங்க சொல்றதைச் செய்ங்க’’ எனத் தலைவர் சொன்னார். ஊரும் அதையே சொன்னது. செல்வமணியும் அவளுடைய தெருக்காரர்களும், ``முடியாதுங்க” எனச் சொன்னபோது சட்டென, ``உங்க தெரு இருக்கணுமா... வேணாமா?’’ என ஒரே வார்த்தையாகத் தலைவர் கேட்டார். அதையே அந்த இடத்தில் இருந்த கூட்டமும் கேட்டது. ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட தலைக்கட்டுக்காரர்கள் சொல்கிறார்கள், என்ன செய்வது என்று முத்துவின் தெருக்காரர்கள் யோசித்தார்கள். முத்துவுக்கு அண்ணன், தம்பி, மாமன், மச்சான், அப்பா, அம்மா என யாரும் இல்லாததால், அந்த இடத்தில் பெரிய அளவில் தகராறு செய்ய செல்வமணியால் முடியவில்லை. ``போலீஸு, கீலீஸுன்னு போகக் கூடாது. மாடு முட்டி செத்த கேஸ். நிற்காது. மாடு முட்டி பல ஊர்ல ஆளுங்க சாகிறது தெரிஞ்ச விஷயம்தான். மீறிப்போய் போலீஸை ஊருக்குள்ளார கொண்டாந்தா என்ன நடக்கும்னு உங்களுக்கே தெரியும்” எனத் தலைவர் மிரட்டியதும், முத்துவின் தெருக்காரர்கள் ராத்திரியில் வீட்டைக் கொளுத்திவிடுவார்களோ எனப் பயந்தனர். இரண்டாயிரம், மூவாயிரம் பேர் கூடி நிற்கிற இடத்தில், நூறு பேர் என்ன செய்ய முடியும்? சிலர், ``இவன் எதுக்கு மாட்டை ஓட்டப்பந்தயத்துக்கு ஓட்டிட்டுப்போனான்?” என செல்வமணியிடம் கேட்டனர். ஊர் வம்பைக் கொண்டுவந்துவிட்டானே என்று முத்துவைத் திட்டினார்கள். அவன் பொதுவாக அடாவடியான ஆள் இல்லை. ஊர் வம்புக்கு, சண்டைக்குப் போகாத ஆள். தான் உண்டு, தன் வேலை உண்டு என இருக்கிற ஆள். பந்தயத்துக்குத் தானாக மாடுகளை ஓட்டிக் கொண்டுபோயிருக்க மாட்டான் என எல்லாருக்கும் தெரியும். ஆனாலும், பந்தயத்துக்குப் போனது தவறு எனச் சொன்னார்கள். கூச்சலாக இருந்தது. ஆளாளுக்குப் பேசினார்கள்; கத்தினார்கள்; திட்டினார்கள். பதைபதைப்பில் யாருடைய பேச்சைக் கேட்பது, என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் செல்வமணி குழம்பிப்போனாள். ``பிணத்தை எடுக்கிற செலவை நாங்க பார்த்துக்கிறோம். போலீஸுக்கான செலவையும் பார்த்துக்கிறோம். பிணத்தை உடனே எடுக்கணும்; புதைக்கக் கூடாது... எரிக்கணும்’’ எனத் தலைவர் சொன்னார். செல்வமணிக்கும் அவளுக்கு ஆதரவாகப் பேசியவர்களுக்கும் என்ன செய்வது எனத் தெரியவில்லை. ஓர் ஆளுக்காக ஊரை எதிர்க்கவும் பகைக்கவும் முடியுமா? `` `ஓட்டப்பந்தயத்துல சிராச்சுக்கிட்டு ஓடும்போது மாடு முட்டிச் செத்துட்டான்’னு எழுதிக் கையெழுத்துப் போடுங்க’’ எனத் தலைவர் கேட்டார்; ஊரும் கேட்டது. ``சுளுக்கியால குத்துனதை என் ரெண்டு கண்ணாலையும் பார்த்தேன்’’ எனச் சொன்ன செல்வமணியின் கதறல் யாருடைய காதிலும் விழவில்லை. தலைவரும் ஊராரும், ``மாடு முட்டித்தான் முத்து செத்தான்’’ எனச் சொன்ன பேச்சுத்தான் எடுபட்டது. ஊர் கூடிவிட்டால், கூட்டம் கூடிவிட்டால் அதுதான் சட்டம். யாருக்கும் தெரியாமல் போலீஸுக்குப் போகலாமா என்ற எண்ணம் செல்வமணிக்கு உண்டானது. போலீஸுக்குப் போகலாம்; கேஸ் கொடுக்கலாம். சாட்சி சொல்ல யார் வருவார்கள் என்ற கேள்வி எழுந்தது. சாமி ஊர்வலத்தின்போது கும்பிட்டதற்காக நான்கு வருஷங்களுக்கு முன்பு ஜெயலட்சுமியின் கண்களைப் பிடுங்கிய ஊர். தேர் வடத்தைத் தொட்டுவிட்டாள் என ஒன்பது வயதுப்பிள்ளை என்றுகூடப் பார்க்காமல், இரண்டு வருஷங்களுக்கு முன்பு ரோஸியின் கையில் தீயைவைத்துக் கொளுத்திய ஊர். அப்படிப்பட்ட ஊரை எதிர்த்துக்கொண்டு போலீஸுக்குப் போக முடியுமா, போனாலும் ஜெயிக்க முடியுமா? ஊரைப் பகைத்துக்கொண்டு போலீஸுக்குப் போனதற்காக இரவில் வீட்டைக் கொளுத்தலாம்; தனியாக மாட்டிக்கொண்டால் மானபங்கம் செய்யலாம். வீட்டைக் கொளுத்தினால் நான்கு உயிர் போகும். மானபங்கம் நடக்கும். எல்லாவற்றையும் தாங்கிக்கொண்டு போலீஸுக்குப் போகலாம் என்றால் தனக்கென்று யார் இருக்கிறார்கள்? தனக்கும் அண்ணன், தம்பிகள் இல்லை. முத்துவுக்கும் அண்ணன், தம்பிகள் என்று யாரும் இல்லை. முத்துவுக்காக யார் சண்டை போடுவார்கள்? சண்டை போட்டாலும் எத்தனை நாள் போடுவார்கள்? இரவும் பகலும் பிணத்துடன் தான் ஒருத்தி மட்டும்தானே இருக்க வேண்டும் என்று யோசித்த செல்வமணி, ``மாட்டுக்காக நடத்தப்பட்ட ஓட்டப்பந்தயத்தில் மாடு முட்டி முத்து இறந்துவிட்டான்’’ என எழுதிய பேப்பரில் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுத்தாள். கையெழுத்துப் போடும்போது அவள் அழவில்லை. அவளுடைய கைகள் நடுங்கவில்லை. நடந்த முழுக் கதையையும் சொன்னாலாவது டி.சி தருவாரா என்று யோசித்தாள் செல்வமணி. டி.சி-யை வாங்காமல் இந்த இடத்தைவிட்டுப் போகக் கூடாது என்பது மாதிரி செல்வமணியும் அவளுடைய பிள்ளைகளும் நின்ற இடத்திலேயே நின்றுகொண்டிருந்தனர். ராமன் உள்ளே வந்த வேகத்திலேயே ``கிளம்புங்கம்மா... மணி ஆகிடுச்சு’’ எனக் கடுப்பாகச் சொன்னார். ``ஒரு உசுரு போயிடுச்சு. இந்த மூணு புள்ளைங்களோட உசுராவது எனக்கு வேணும். அதுக்காகவாவது டி.சி-யைத் தாங்க சார்’’ எனச் சொல்லிவிட்டுக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டாள். அப்போதுதான் அவளுடைய கண்களில் இருந்து சரம்சரமாகக் கண்ணீர் வழிந்தது! http://www.vikatan.com
  15. ய்ய்யீஈஈஈ! - சிறுகதை ரேவதி முகில் - ஓவியம்: பிரேம் டாவின்ஸி சிரித்துக்கொண்டிருந்த பாண்டியின் கன்னத்தில் அழுத்தி முத்தமிட்ட அம்மா, கையிலிருந்த கடிதத்தை மீண்டும் வாசித்தாள். வத்தலக்குண்டில் புதிதாகத் தொடங்கியிருந்த ஜவுளிக்கடையிலிருந்து வந்திருந்த கடிதம் அது. பாண்டிக்குப் பொங்கலுக்கு டவுசர் சட்டை வாங்கிய போது ஒரு பரிசு கூப்பன் கொடுத்தார் கள். குலுக்கலில் தங்களது கூப்பனுக்கு கலர் டி.வி பரிசு விழுந்திருப்பதாகவும், வருகிற சனிக்கிழமை மாலை வந்து பரிசைப் பெற்றுக்கொள்ளுமாறும் அதில் எழுதியிருந்தது. அதற்குள் தெருவில் சேதி பரவியிருந்ததால், வந்து விசாரித்துப் போனார்கள். பரிசு விழுந்த கதையை வாய் ஓயாமல் எல்லோருக்கும் சொல்லிக் கொண் டிருந்தாள் மயிலத்தை. பாண்டி பிறந்தபோதும் இப்படித்தான் சிரிப்பும் சந்தோஷமுமாக இருந்தோம். தூரத்து தோட்டத்தில் அய்யாவுக்கு வேலை. “ய்யே… மயிலேய்!” - அய்யா வீட்டில் யாரை அழைக்க வேண்டுமென்றாலும் மயிலத்தையின் பெயரைச் சொல்லித்தான் அழைப்பார். எட்டாப்புக்கு மேல் படிப்பு வரவில்லை என்று குடும்ப ஒத்தாசைக்கு ராட்டைக்குப் போகிறவள் மீது அய்யாவுக்கு அம்புட்டுப் பாசம். அத்தையை அழைத்தாலும், நாங்கள்தான் ஓடிப்போய் சுமைகளை வாங்குவோம். அம்மா பெரியகுளம் டவுனில் வளர்ந்தவள். பத்தாம் வகுப்பு முடித்த கையோடு அய்யாவுக்கு வாக்கப்பட்டு, இப்படியாப்பட்ட பட்டிக்காட்டுக்கு வாழவந்துவிட்ட விசனத்தை வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தாள். `மொதலாளி மொதலாளி’ என்று தோட்டங்காடுகளிலும் முதலாளி வீட்டிலும் கிடையாகக் கிடக்கிற அய்யாவின் வேலை அவளுக்குச் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. கல்யாணம் முடிந்த கையோடு ஆசீர்வாதம் வாங்க முதலாளி வீட்டுக்கு அய்யாவோடு போனதோடு சரி. அதற்குப் பிறகு அம்மா, முதலாளி வீட்டுப்பக்கம் போனதுமில்லை... அங்கிருந்து வரும் எந்தப் பொருளையும் தொட்டுப் பார்த்ததுமில்லை. டவுசர் சட்டை வாங்கிவந்த அன்றே அம்மா வைத்திருந்த கூப்பனை வெடுக்கென்று பிடுங்கி வைத்துக்கொண்டாள் மயிலத்தை. அம்மாவின் முறைப்பைச் சட்டை செய்கிற ஆளில்லை அவள். அய்யாவின் உள்ளங்கை அளவிலிருந்த அந்தக் கூப்பனின் பின்புறம் டம்ளர், குடம், அண்டா, வடைச்சட்டி, ரேடியோ, டி.வி, வாட்சுகளோடு இன்னதென்று அறிந்துகொள்ள இயலாத சில சாதனங்களின் படங்களும் நீல நிறத்தில் அச்சடிக்கப்பட்டிருந்தன. ``இது பிரிஜ்ஜு! இது மிக்குஸி! இது கிரேண்டரு! இது வாசிங் மிசினு!” - எல்லாம் வாய்க்கு வராத பெயர்கள். மயிலத்தைக்கு அத்தனையும் தெரிந்திருந்தது. முதலாளி வீட்டுக்குப் போகும்போதெல்லாம் ஜெயாக்காவுக்கு ஒத்தாசை செய்கிற சாக்கில் எல்லாச் சாதனங்களையும் இயக்குவதற்குக் கற்றுவைத்திருப்பதைப் ராட்டைக்கு வரும் பெண்களிடத்தில் சொல்லி பெருமைப்பட்டுக்கொள்வாள். மயிலத்தைக்கு ஒரு கனவிருந்தது. ராட்டைக்கு மாதமொருமுறை வந்து போகும் மதுரைக்கார இன்ஜினீயரைப்போல பேன்ட் சட்டை போடுகிற, மோட்டார் வண்டியில் ஆபீஸ் வேலைக்குப் போகிற டவுன்கார மாப்பிள்ளை யைக் கட்டிக்கொண்ட ஜெயாக்காவைப்போல கலர் கலராக ஜார்ஜெட் சேலை உடுத்தி, கல் நகை போட்டு வசதியாக வாழ வேண்டுமென்கிற கனவு. அதை அப்பாயியிடம் அவ்வப்போது வெளிப்படுத்தியும் வந்தாள். இந்த கூப்பன், அந்தக் கனவுக்கு நீரூற்றியது. அன்று முதலாளி வீட்டிலிருந்து வந்ததுமே ``கரண்டு இல்லாத வீட்டுக்கு டிவிப்பொட்டி என்னத்துக்கு?” என்று அய்யா கேட்ட முதல் கேள்வியிலேயே காச்சக்கஞ்சி குடித்தாற்போல சப்பென்றாகிப் போனது. அம்மா முகம் சிறுத்துப் போனாள். அப்பாயிக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. மயிலத்தை, அய்யாவை முறைத்தாள். `கரன்ட் இருந்தால்தான் டிவி ஓடும்' என்பதை தலைகொள்ளாத சந்தோஷக் கிறுக்கில் எல்லோருமே மறந்துபோயிருந்தோம். கையிலிருந்த சீனிச்சேவை யாரோ வெடுக்கென்று பிடுங்கிக்கொண்டுபோனது போலாகிவிட்டது எனக்கு. ``இப்பதைக்கி வீட்டுக்குக் கரன்ட் இழுக்கவும் முடியாது. டி.வியை வீட்டுல சும்மா வெச்சிருக்கவும் முடியாது. அத வித்தமுன்னா கொறஞ்சது நாலாயிரம் வரைக்கும் கெடைக்குமாம். முதலாளி சொன்னாரு. பேசாம வித்துப்புட்டு மயிலுக்கு ஒரு அட்டியல் வாங்கிப்போட்றலாம்னு இருக்கேன்...” அம்மாவைப் பார்த்தேன். காதுகளில் நெளிந்துகிடந்த ஈயத் தோடு மஞ்சள் மங்கிப் போயிருந்தது. தாலிச்சரடு இன்ன நிறமென்று தெரியாதபடி கறுத்திருந்தது. மூக்கில் மட்டும் எண்ணெய் இறங்கிய கல்மூக்குத்தி. மடியில் பாண்டியைக் கிடத்தி தட்டிக்கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். யாரும் பேசவில்லை. மயிலத்தை விசனமும் ஆவலாதியும் கூடிய நிலையில் மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்க அழத் தயாராகியிருந்தாள். எனக்கும் அழுகை அழுகையாக வந்தது. ``யண்ணே.. யண்ணேண்ணே… பேசாம இந்த டி.விய அப்புடியே எனக்குக் குடுத்துருண்ணே. நான் பத்திரமா வெச்சிருந்து சீருகொண்டு போயிக்கிறேன்” - மயிலத்தை மயங்கி மயங்கிப் பேச அய்யாவுக்குக் கோபத்தில் முகம் சுருங்கியது. “இருக்குற நெலம புரியாம ஒம்பாட்டுக்கு கோட்டித்தனமாப் பேசாத மயிலு. டி.வியெல்லாம் சீரு குடுக்குற நெலமையிலயா நான் கெடக்குறேன். ஒங்கல்யாணத்துக்குத் தக்கிமுக்கி மூணு பவென் சேத்துட்டேன். இன்னும் ஒரு ரெண்டு பவென் சேந்துருச்சுன்னா தெகிரியமா சம்பந்தம் பேசலாம். உள்ளூருக்குள்ளயே நல்ல சம்பந்தமாத் தெகஞ்சு வருது. நம்ம ஆட்டுக்கார பரமேன் மகனுக்குக் கேட்டுருக்காக. நல்ல எடம். வரும்போதே முடுச்சுறணும்...” - அத்தையின் கனவை அறிந்திருந்தாலும் அறியாதவர்போலவே அய்யா பேசினார். மயிலத்தைக்கு இப்போது டி.வி விசனம் போயி உள்ளூர் மாப்பிள்ளை விசனம் தொற்றிக்கொண்டது. ஆட்டுக்கார பரமன் தாத்தாவின் மகன் நாகராசு மாமா உள்ளூர்க் காளவாசலில் கல்லறுப்பவர். மயிலத்தையைப் பார்க்கப் பாவமாக இருந்தது. “நாகராசுக்கா…? யம்மா... அண்ணேண்ட்டச் சொல்லும்மா…” - கோணிக்கொண்ட உதடுகளுடன் கேவ ஆரம்பித்தாள் அவள். அப்பாயி அடுப்பில் கனன்றுகொண்டிருந்த கங்குகளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டவள், “கண்டதும் கடியதும் சீரா ஏத்திவுடுறதுக்கு இங்க என்ன காய்ச்சாத் தொங்குது? அவென் ஒத்தாளு. காட்டுமேட்டுல நாயா அலஞ்சு வெயில்ல சுக்காக் காஞ்சு பாடுபடுறியான். ஒளுங்கா உள்ளத வாங்கிக்கிட்டு உள்ளூர்லயே வாக்கப்பட்டுக்க. அப்பத்தேன் நல்லது பொல்லதுக்கு லவக்குண்டு வந்து பாத்துக்குற முடியும். அதவிட்டுப்புட்டு டவுனு மாப்புள்ள… வண்டி நிறையச் சீருன்னு இல்லாத ஆசயெல்லாம் வளத்துக்குறாத...” அப்பாயி படபடவென்று பேசப்பேச அத்தை விசும்ப ஆரம்பித்தாள். அம்மா நிமிரவேயில்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமை சாயங்காலம் அய்யா ஒரு பழைய மஞ்சள் பையோடு வீட்டுக்கு வந்தார். உள்ளே முதலாளி மகள் உஷாவின் பழைய கவுன்கள் இருந்தன. டவுசர் பாக்கெட்டும் காலியாக இருந்தது. யாரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. வழக்கம்போல அய்யா குளித்து முடித்ததும் எல்லோரும் வாசலில் அமர்ந்து சாப்பிட்டோம். சாப்பிட்டு முடித்து கூட்டிப் பெருக்கி பாயை உதறி விரித்து எல்லோரும் வாசலிலேயே படுத்துக்கொண்டோம். அருகில் சென்று படுத்தவுடன் தலையைத் தடவிக்கொடுக்க ஆரம்பிக்கும் அய்யா, அன்று ஏனோ மல்லாக்கப் படுத்து வலது கை முட்டியை மடக்கி கண்களை மூடிக்கொண்டு அசையாமல் கிடந்தார். செத்தவடஞ்செண்டு அப்பாயிதான் வாய் திறந்தாள். “நக என்ன வெலப்பா?” “……” “தூங்கிட்டியா சாமீ? “ம்ம்?” ``நக என்ன வெல?” “வாங்கலம்மா.” “ஏஞ்சாமி?” “தோட்டவீட்டுல டி.வி இல்லைண்டு மொதலாளி சொன்னாரு... ஜெயாக்காவும் ஆசையாக் கேட்டுச்சு!” அப்பாயி மேற்கொண்டு எதுவும் கேட்கவில்லை. அப்பாவும் பேசவில்லை. நான் அம்மாவைப் பார்த்தேன். எனக்கு முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு ஒருக்களித்திருந்தாள். தூங்கிவிட்டாளா என்று தெரியவில்லை. வீட்டுக்குள் மயிலத்தை என்ன செய்கிறாள் என்று தெரியவில்லை. கண்ணைமூடிக்கொண்டேன். தோட்டவீட்டில் முதலாளி மகள் உஷா டி.வி பெட்டியின் கதவைத் திறந்து மூடி விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள். “ய்ய்யீஈஈஈஈ…” - திடீரென்று பாண்டி சிரித்தான். ``போடா இளிச்சாப்பயலே!'' அப்பாயின் குரலில் கோபம். மூடியிருந்த கண்களை இன்னும் இறுக்கி மூடிக்கொண்டேன். பாண்டி மீண்டும் சிரித்தான். http://www.vikatan.com/
  16. வாழ்வெனும் பெருங்கனவு! - சிறுகதை லைலா எக்ஸ், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் 1 அந்த அமைதியான மாலைப் பொழுதில் கழிவறைக்குள் தென்னை விளக்குமாற்றால் சரசரவெனக் கூட்டிக் கழுவும் சத்தம், பள்ளியின் வராந்தா முழுவதும் ஒலித்தது. அரை மணி நேரத்துக்கும் மேலாகக் கேட்ட சத்தம், முழுவதுமாக நின்றுபோன சற்றுநேரத்தில் வெறும் பக்கெட்டை ஒரு கையிலும், பொருள்கள் நிறைந்திருந்த பக்கெட்டை மற்றொரு கையிலும் எடுத்துக்கொண்டு, பள்ளியின் கழிவறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள் வித்யா. அந்த பக்கெட்களிலிருந்து ஒரு சொட்டு நீர்கூட, அவள் நடந்துவந்த வராந்தாவில் சிந்தவில்லை. இத்தனைக்கும் அவள் கைகளிலிருந்த அழுத்தமான பிளாஸ்ட்டிக் பக்கெட்டின் விளிம்பு பிளந்துகொண்டிருந்தது. அதில் சிறிய விரிசல் ஒன்றும் இருந்தது. அதன் வெளிப்புறமாகப் பெரிய அளவில் மங்க் ஒன்று தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்த மங்கில் பிளீச்சிங் பவுடரும் பினாயிலும் இருந்தன. பக்கெட்டின் உள்ளே, கருநீல வண்ணத்தில் டாய்லெட் கழுவும் இரண்டு பிரஷ்கள் இருந்தன. அது, அரசுப் பள்ளியைவிட சற்றே அதிகமான வசதிகள்கொண்ட அரசு உதவிபெறும் தனியார் பள்ளி. `கவர்மென்ட் ஆயா’ வேலைக்காகச் செய்யவேண்டியவர்களுக்கு வேண்டியதைச் செய்துவிட்டு, போஸ்ட்டிங்குக்குக் காத்திருந்தாள் வித்யா. தன் புடைவையில் மெலிதான மக்கிய துர்நாற்றம் சுற்றிக்கொண்டிருப்பதை, வேலையிலிருந்து விடுபட்ட பிறகுதான், அவள் கவனித்திருக்க வேண்டும். அப்போது கொஞ்சமாக முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டாள். வேலைக்குச் சேர்ந்த ஆரம்ப நாள்களில் குடலைப் பற்றியிழுக்கக் குமட்டிக்கொண்டு வாந்தி எடுத்தவள், போகப்போக அனைத்து துர்நாற்றங்களுக்குள்ளும் புழங்கியிருந்தாள். இருந்தாலும், பல வருடங்கள் சென்றும் சகிப்புத்தன்மை முழுவதுமாகக் கூடிவராததைப் பற்றிய விசனம் அவளுக்கு இருக்கவே செய்தது. ``எவ்ளோதான் ஏற்றி, வாரி, சுருட்டிட்டு வேலை பாத்தாலும், இந்த வாடை எப்படியோ புடவையில பத்திக்கிது” என்று யாரிடமோ கூறுவதைப்போல் தனக்குள் முனகிக்கொண்டாள். பினாயில், நீர், சிறுநீர் எல்லாம் கலந்து ஒற்றைத் துர்நாற்றமாகிவிட்டதிலிருந்து, அவளால் ஒவ்வொன்றையும் பிரித்து உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது. வித்யா, பள்ளிக் கட்டடத்திலிருந்து வெளியேறி, வந்தபிறகும்கூட துர்நாற்றங்கள் மாறி மாறித் தொடர்ந்து வருவதாக அவள் உணரவும், பள்ளியின் பின்புறம் நோக்கி விரைந்தாள். ``சனியன்பிடிச்சவனுங்க, எப்படித்தான் குடிக்கிறானுங்களோ. இன்னமும் தோதுபடலை”-புடைவையை வரிந்துகட்டிக்கொண்டு, குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்து, இடுப்பில் செருகியிருந்த சாராயப் பாட்டிலைத் திறந்து, வாயில் கவிழ்த்துவிட்டுச் சொன்னாள் வித்யா. சூரியன், பள்ளிக்குப் பின்புறமாகக் கீழே மெள்ள இறங்கிக்கொண்டிருந்தது. தூரத்தில் பறவைகள் கூடடையும் சத்தங்கள் கேட்டன. பத்தடி தூரத்தில் ஓடிய சாக்கடையில் பன்றிக்குட்டிகள் வசவசவெனத் தாய்ப் பன்றியைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து, சகிக்க முடியாத சத்தத்தை எழுப்பின. சனிக்கிழமை என்பதால் பள்ளி மைதானத்தில் அந்த நேரத்திலும், `கடைசி செட்’ குழந்தைகள் கத்தியபடி விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். ஒருமுறை குழந்தைகளைத் திரும்பிப் பார்த்தவள், பாசஞ்சர் ரயில் ஒன்று மெதுவாகக் கடந்துசெல்வதைப் பார்த்தபடி உட்கார்ந்தி ருந்தாள். உள்ளே சென்ற சாராயத்தால், மெதுவாக போதை ஏறத் தொடங்கவும் சற்றுத் தெம்பாக உணர்ந்தாள். வேலையை முடித்துவிட்டுப் பள்ளியின் பின்பக்கம் வித்யா போவதைக் கவனித்த மணி, அவளை நோக்கி விரைந்தாள். சாராயத்தை வாயில் கொட்டிக்கொண்டு, பாட்டிலைத் தூர எறியவும், மணி அவளிடம் வந்துசேரவும் சரியாக இருந்தது. யாரோ வந்து நிற்பதை உணர்ந்து திரும்பியவள், அங்கே மணி நின்று கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தும், கொஞ்சமும் அலட்டிக்கொள்ளாமல் வசதியாக அசைந்து உட்கார்ந்துகொண்டாள். ``என்ன வித்யாக்கா, வேலையெல்லாம் முடிச்சுட்டியா?” ``ஏன்டியம்மா... முடியலைன்னா முடிச்சுத் தரப்போறீயா? பெரிய இவ மாதிரி கேள்வி கேட்டுக்கிட்டு வந்துட்டா. போவாளா வேலையைப் பார்த்துட்டு...” ``திங்கள்கிழமை மகளிர் மன்றம் மீட்டிங். கரெக்டான நேரத்துக்கு வந்துடு. அதைச் சொல்ல விசாரிச்சா, ரொம்பத்தான் அலட்டிக்கிற.” ``எதைச் சொல்லவந்தியோ அதை மட்டும் சொல்லு. போ... போ...” ``ம்க்கும்... போன தடவையே சண்டை வரப்பார்த்துச்சு. நீ வந்துடு ஆமா சொல்லிட்டேன். இல்லைன்னா, `நீதானே அவளைச் சேர்த்து விட்ட’னு என்னையத்தான் புடிச்சுப்பாளுங்க.” கோபமற்ற, அதேசமயம் திடமான குரலில் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்த மணியையே பார்த்துக்கொண்டு யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்தவள், பிறகு தடுமாறி எழுந்து, நின்று நிதானமாகி பள்ளி மெயின் கேட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள். வித்யா, கடக்கும் வரை வழியில் விளையாடிய குழந்தைகள் பயத்துடன் விளையாட்டை நிறுத்திவிட்டு அவளையே கவனித்தனர். இரண்டொரு குழந்தைகள் கண்களால் சைகைகள் காட்டிக் கமுக்கமாகச் சிரித்தனர். வித்யாவின் தலை மறைந்ததும் `ஓஓஓஓ...’ என்று கூச்சலிட்டுக்கொண்டே மீண்டும் விளையாட்டைத் தொடர்ந்தனர். வித்யா மெயின் கேட்டைத் தாண்டி, சாலையைக் கவனித்துக் கடந்து, பழம் விற்கும் கிழவியின் அருகில் நின்றாள். கிழவி, தன்னைக் கவனித்தும் கவனிக்காமல் வியாபாரம் பார்ப்பதைச் சட்டைசெய்யாமல், அழுத்தமாக நின்றாள். கிழவி, வியாபாரத்தைத் தொடர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள். சற்று நேரம் சென்று வித்யா நகர யத்தனிக்கவும், “இந்தா நில்லு... இதைக் கொண்டுபோய் லெட்சுமிகிட்ட கொடு” என்று தமிழ்ச் செய்தித்தாளில் பச்சை நூலில் சுற்றப்பட்டிருந்த பொட்டலங்கள் இருந்த, பாலித்தீன் பையை அவள் கையில் திணித்தாள். சிறிய அளவில் இன்ப உணர்ச்சியைக் கண்களில் காட்டிவிட்டு, மீண்டும் கடுகடுவென முகத்தை வைத்துக்கொண்டு வித்யா வேகமாக வீட்டுக்கு நடந்தாள். ரயில் தண்டவாளத்துக்கு அருகில் கும்பல் கும்பலாகப் பெரும்பாலும் தெருவிலும், துணி மாற்ற மட்டும் வீட்டை உபயோகித்து வாழ்பவர்களில், வித்யாவின் வீடு மிகவும் ஏழ்மையுடன் காணப்பட்டது. வித்யாவை வீட்டு வாசலில் பார்த்தவுடனே லெட்சுமி அவளிடம் ஓடிவந்தாள். ``ஏய் முண்டம்... படிச்சுட்டுத்தானே இருந்த. என்னவோ என்னை ஒரு மாமாங்கம் கழிச்சுப் பார்க்கிற மாதிரி எதுக்குடி இப்படி ஓடிவர்ற?’’ - அம்மா பேசுவதைப் பற்றி அலட்டிக்கொள்ளாமல் அவளை ஒட்டிக்கொண்டு நின்றாள் லெட்சுமி. அவளைக் கைகளால் தள்ளியபடி, “வந்து ஏன் இப்படி மேல விழற... தள்ளிப்போ அந்தாண்ட” என்று கத்திய வித்யாவின் முகத்தை, லெட்சுமி குறும்புடன் பார்த்தாள். முகத்தில் சட்டென அன்பான, கேலியான புன்னகையைத் தவழவிட்ட லெட்சுமி, “நீங்க குடிச்சிருக்கீங்கதானே?” என்று கேட்டவள், பவ்யமாக நகர்ந்துகொள்வதாகப் பின்னால் ஓர் அடி நகர்ந்து பரிகாசம் செய்தாள். ``ஆமாண்டி... பெருசா கண்டுகிட்டா. போ... போய் ஒழுங்கா உட்கார்ந்து படிச்சுட்டு இதைச் சாப்பிடு. இதோ... இங்கேதான் போறேன். செத்த நேரத்துல வந்துடுவேன்” என்று சொல்லிவிட்டு, பொட்டலங்கள் உள்ள கவரை அவள் கைகளில் திணித்தாள். ``நீங்க சாப்பிட்டீங்களா... உங்களுக்கு?” என்று லெட்சுமி கத்துவதைக்கூடக் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல் வேகமாக வெளியேறினாள். கவர்மென்ட் ஆயா வேலை வாங்கித்தருவதாகச் சொன்ன முருகேசனின் கையில், அப்படி இப்படி என்று அடித்துப் பிடித்துச் சேர்த்த லட்சம் ரூபாய் பணத்தை முழுவதுமாகக் கொடுத்துவைத்திருந்தாள் வித்யா. முருகேசன், ஏமாற்றும் ஆளில்லை என்பதை அவள் தீர்மானமாக நம்பினாள். அந்தத் தொகைக்காக நான்கைந்து மகளிர் மன்றங்களில் வாங்கியிருந்த பணத்துக்கு, ஒரு நாளைக்குப் பதினாறு மணி நேரம் உழைத்து, `லோன்’ கட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவ்வப்போது முன்னிரவில் தனியார் ஆஸ்பத்திரியில் கூட்டிக் கழுவும் வேலைக்கும் போய்க்கொண்டிருந்தாள். வித்யா, வேலையை முடித்துக்கொண்டு மீண்டும் தெருவை அடைந்த பின்னிரவு நேரத்தில் எல்லோரும் தூங்கியிருந்தனர். வித்யா சோர்வாக வீட்டின் முன்னால் நின்று, மடியைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். ஐந்தாயிரம் ரூபாய் கிடைத்திருந்தது. வீட்டுக்கு வெளியே நின்று உள்ளே திரண்டிருந்த இருளை சற்று நேரம் கவனித்துப் பார்த்தவள், இடுப்பில் செருகியிருந்த பாட்டிலைத் திறந்து வாயில் கவிழ்த்துவிட்டு மெதுவாக உள்ளே சென்றாள். லெட்சுமி, கிழவியோடு ஒட்டிக்கொண்டு படுத்திருந்தாள். அவளின் தூக்கத்தைக் கெடுத்துவிடாமல் மெள்ளமாக நகர்ந்தவள், சாய்த்து வைத்திருந்த பாயை ஓரமாக உதறிப்போட்டு சுருண்டு படுத்துக்கொண்டாள். 2 தூக்கம்போன மறுநொடியே அது திங்கள்கிழமை என்பதுடன், அன்று மகளிர் மன்றக் கூட்டம் என்பதைப் பற்றிய பதற்றத்தில் விழித்துக்கொண்ட வித்யா, எழுந்து நேராகக் குளிக்கப் போய்விடலாமா என யோசித்தாள். சாராயம் குடித்த மறுநாள்களில் குளித்துவிட வேண்டும் என்ற முடிவை விட்டுவிடலாமா என்றும், ஒருபக்கம் யோசித்தபடி வெளியே வந்தவளுக்கு, பொழுது விடிந்து அதிக நேரம் ஆகியிருந்தது உரைத்தது. அப்போது பாத்திரம் கழுவும் சத்தம் கேட்கவும், வெளியே லெட்சுமிதான் பாத்திரம் துலக்கிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதை யூகித்த வித்யாவுக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. விரைவாகப் புடைவையை அள்ளி, வாரிச் சுருட்டிக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, பாத்திரம் விளக்கும் லெட்சுமியிடம் விரைந்தாள். லெட்சுமியின் முன்னால் சென்று சண்டை கட்டுவதைப் போல் நின்றுகொண்டு சேலையை இருக்கமாகப் பிடித்தபடி, ``எழுந்துக்கக் குட்டி” என்றாள். அவளைப் புன்னகையுடன் பார்த்த லெட்சுமி, “ம்மா... இன்னும் கொஞ்சம்தான் இருக்கு. நானே விலக்கிடுறேன் விடுங்க” என்றாள். கடுப்பான வித்யா, முடியை அவிழ்த்துவிட்டு இருக்கிக் கட்டியபடி, ``நீ முதல்ல எந்திரி... சொல்லிட்டேன் ஆமாம். காலங்கார்த்தால என் வாயைப் புடுங்காத” என்றாள். அவளின் பிடிவாதத்தை அறிந்த லெட்சுமி எழுந்து கொண்டாள். “சரி நான் போய் வேற வேலை பார்க்கிறேன்” என்று நகர்ந்தவளை நோக்கி, ``ஏய் இங்க பாரு... `நீ எனக்கு ஏதாவது செய்யணும்னு நினைச்சா ஒழுங்கா படி’னு ஆயிரம் தடவை சொல்லிட்டேன். நாலு எழுத்து படிச்சவங்களே சொல்ற பேச்சை கேட்க மாட்டாங்கங்கிறது சரியாத்தான் இருக்கு” என்று கத்தினாள். ``சரி சரி... கத்தாதீங்க” என்ற லெட்சுமி, மேலும் நகராமல் அங்கேயே நின்றாள். ``நீ நல்லா படிக்கணும்டி. உன்னைப் பள்ளிக்கூடத்துல சேர்த்தப்ப எவ்ளோ கேவலமா பார்த்தாங்கன்னு எனக்குத்தானே தெரியும்” - இப்படி அம்மா ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்றே காத்துக்கொண்டிருந்த லெட்சுமி, “அய்யோ ஆரம்பிச்சுட்டீங்களா? இதோட ஆயிரம் தடவை சொல்லிட்டீங்க. கேட்டுக் கேட்டு எனக்கும் அலுத்துப்போச்சு’’ என்றபடி துள்ளிக் குதித்துக்கொண்டு வீட்டின் உள்ளே போனாள். லெட்சுமி குழந்தைபோல அப்படிச் சிணுங்கியதை ரசித்துச் சிரித்த வித்யா, அந்த நிகழ்வை மறுபடி ஒருமுறை வாய்விட்டுப் புலம்பியவாறே பாத்திரங்களைத் துலக்கத் தொடங்கினாள். ``லெட்சிமினு பேர் வெச்சிருக்கியா? பரவாயில்லையே...” பள்ளிக்கு விண்ணப்பித்தபோது எள்ளலாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, கேலியாகக் கேட்ட அந்த டீச்சரை ஓங்கி அறையலாம்போல வித்யாவுக்கு ஆத்திரம் வந்தது. அவளைக் கேட்காமலேயே சாதியை டீச்சரே நிரப்பிவிட்டு கண்ணாடி வழியாக `சரிதானே' என்பதுபோல் அலட்சியமாகப் பார்த்தபோது வித்யாவுக்கு ஆத்திரம் அதிகமானது. சென்செக்ஸ் எடுக்கவந்துபோது அவளது வீட்டில் ஆள் இல்லாததால் தோராயமாகத் தகவல்களை வாங்கிக்கொண்டு, “அந்த முக்கு கடையில பழங்கள் விற்குமே அந்தப் பொம்பளைதானே! அதோட முகரையைப் பார்த்தாலே தெரியுமே என்ன சாதின்னு. அதைக் கேட்டு வேற தெரிஞ்சுக்கணுமாக்கும்” என்று சொல்லியபடி அகங்காரமாகச் சிரித்த டீச்சர் இவளாகத்தான் இருக்கும் என்று வித்யா எண்ணினாள். ``இதுங்களெல்லாம் புள்ளைங்களுக்கு என்னத்தைச் சொல்லிக்கொடுத்துக் கிழிக்கப் போதுங்களோ...” என முனகியபடி கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு பவ்யமான தோரணையில் டீச்சர் முன்பு நின்றிருந்தாள். அட்மிஷன் போட்டு முடித்தவுடன் முப்பத்திரண்டு பற்களும் தெரியுமாறு சிரித்துக்கொண்டு அந்த வராந்தாவில் நடந்தது இப்போதுதான் நிகழ்ந்ததைப்போலிருந்தது வித்யாவுக்கு. லெட்சுமியும் அம்மா மேல் உயிரையே வைத்திருந்தாள். பள்ளியிலேயே பலரும் பொறாமைப்படும் அளவுக்கு நன்றாகப் படித்து நல்ல மதிப்பெண் எடுத்து வந்ததுடன், பத்தாவதில் பள்ளியிலேயே இரண்டாம் இடம் எடுத்திருந்தாள். பார்வைக்குக் கருமையாக இருந்தாலும், கோயில் சிலையைப்போல் மிகவும் லட்சணமாகவும் இருந்தாள். ``ஏ புள்ள... இந்த மக்குன வாடை வர்ற சேலையையே மோப்பம் பிடிச்சிட்டுப் பக்கத்துல வந்து படுத்திருக்கியே... வாந்தி வரலை?” பதில் சொல்லாமல் லெட்சுமி சிரிக்கும் சிரிப்புக்காகவே வித்யா கேட்டுக்கொண்டிருப்பாள். பத்தாம் வகுப்பு முடித்துவிட்ட இப்போதும்கூட தன்னையே வளையவரும் லெட்சுமியிடம் எரிந்து விழுவாள் வித்யா. ``உங்களுக்கு என்னதாம்மா பிரச்னை?’’ என லெட்சுமி கேட்டால், “ஆமா.... பிரச்னை, வந்துட்டா கேள்விகேட்டுட்டு. போடி... போய்ப் படிக்கிற வேலையப் பாரு. ஏன் இப்படி என்னையே சுத்திச்சுத்தி வர்ற?” - விதவிதமாக எரிந்துவிழும் அம்மாவைச் சுற்ற வேண்டும் என்றே வளையவருவாள் லெட்சுமி. வித்யா பாத்திரத்தைக் கழுவிக் கவிழ்த்துவிட்டு, பக்கத்துக் கடையில், இட்லி வாங்கிவந்து லெட்சுமியின் கைகளில் திணித்தாள். “அடுப்பு பத்தவைக்காம இருக்கக் கூடாதுடி” என்று சொல்லிவிட்டு டீ போட அடுப்பின் முன்னாள் குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்து கொண்டாள். அப்போது லெட்சுமியின் அப்பா நல்ல போதையில் படியேறவும், சாப்பிட்டுவிட்டுப் புத்தகங்களை அடுக்கிக்கொண்டிருந்த லெட்சுமி வாரிச்சுருட்டி எழுந்து, பின்கட்டுக்குச் சென்று அம்மாவிடம் பதுங்கிக்கொண்டாள். “ஏடி குடிகாரச் சனியனே... காலையிலயே எங்கேடி போய்த் தொலஞ்ச, இருக்கியா?” என்ற கணவனின் கேள்விக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லாமல், வித்யா ஊதாங்குழலால் புகை முட்டும் அடுப்பில் ஊதிக்கொண்டிருந்தாள். சுவரில் சாய்ந்து கால்களைப் பரப்பியபடி உட்கார்ந்த லெட்சுயின் அப்பா, பீடியை எடுத்துப் பற்றவைத்துக் குச்சியை ஊதி அணைத்துச் சுண்டிவிட்டு, ஆழமாகப் புகையை இழுத்துவிட்டு மீண்டும் கத்தினான்... “எங்கேடீ போய்த் தொலஞ்ச? பாப்பா... பாப்பா...” எனக் கத்திவிட்டு மீண்டும் புகையை இழுத்துவிட்டான். திறுதிறுவென விழித்தபடி எழப்போன லெட்சுமியைப் பார்வையாலே தடுத்து, அவள் கையில் டீயைத் திணித்தாள் வித்யா. ``கிரகம்... வந்துட்டான் காலங்காத்தால குடிச்சுட்டு. அவன் அப்படித்தான் கத்திட்டுக் கிடப்பான். கண்டுக்காம விடு. சாப்பிட்டல? டீயைக் குடிச்சுட்டு இப்படியே ஸ்கூலுக்குக் கிளம்பு. நான் அந்தாளைக் கவனிச்சுட்டு, அப்படியே போய் ஸ்கூல்ல வேலைகளை முடிச்சுட்டு, பட்டுனு திரும்பவந்து சமைச்சுடுறேன். மதியானத்துக்கு வந்து சாப்பிடு, என்ன?” என்று சொல்லிவிட்டுப் பதிலுக்குக் காத்திராமல் நகர்ந்தாள். தன்னைக் கவனிக்காமல் கடந்துசெல்ல முயலும் வித்யாவைப் பார்த்தவன் பட்டென எழுந்து, ``கத்திட்டுக் கிடக்கிறேன்ல காது கேட்கலை?” என்று கத்தியபடி அவளை மறித்தான் லெட்சுமியின் அப்பா. “எல்லாம் நல்லாவே கேக்குது. நீயெல்லாம் ஒரு ஆளுன்னு உனக்கு மதிச்சு வேற பதில் சொல்லணுமாக்கும்” என்ற வித்யா, நின்றாள். “நல்லா சுளையா பணம் வெச்சிருக்கபோல. குடுடி எனக்கு” என்றவன், அவளின் இடுப்பைத் தொட வந்தான். அவனைத் தடுத்துத் தள்ளிவிட்டாள் வித்யா. நிலைதடுமாறியவனுக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. ஒற்றை நாடி உடம்போடு சோர்வாக இருந்த வித்யாவை, இழுத்துப்போட்டு கோபம் தீர கண்-மண் தெரியாமல் அடித்து, காரித் துப்பிவிட்டுக் கத்தியபடியே வெளியேறினான். ``ஓடுகாலி... எவன்கூட ஓடிப்போறதுக்குத் திட்டம்போட்டிருக்காளோ. அந்த புரோக்கர் பய வேற வீடு வரைக்கும் வர்றான்” என்று அக்கம்பக்கத்து வீட்டில் எல்லோருடைய காதுகளிலும் விழ வேண்டும் என்றே கத்திக்கொண்டு வெளியேறினான். சற்றுநேரம் அவன் அடித்துப்போட்ட இடத்திலேயே அசைவற்றுக் கிடந்தாள் வித்யா. சட்டென எதையோ உணர்ந்தவளாக எழுந்துகொள்ள முயன்றாள். அப்போது நடக்க முடியும் என்று அவளுக்குத் தோன்றவில்லை. மெதுவாக உட்கார்ந்தபடியே நகர்ந்து வீட்டு வாசலில் அமர்ந்து, `யாராவது வருகிறார்களா?’ எனப் பார்த்தாள். லெட்சுமியின் சிநேகிதி அவளைத் தேடிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தாள். “ `அம்மா வர்றதுக்குச் செத்த லேட் ஆகும்னு ஹெட்மிஸ்கிட்ட சொல்லச் சொன்னேன்’னு லெட்சுமிட்ட சொல்லிடு கண்ணு, என்னைத் தேடிட்டிருப்பாங்க. செத்த வெரசா போய்ச் சொல்லிடு கண்ணு” என்றாள் வித்யா. பதிலாக அவள் பெரிதாகத் தலையாட்டி “சரிங்க அத்தை” என்றாள். வித்யா வாசற்படியில் உட்கார்ந்துகொண்டு பேச முடியாமல் பேசுவதைக் கவனித்த பூங்கொடி அருகில் வந்து பார்த்தாள். வித்யாவின் வலது காதும் உதடுகளும் கிழிந்து, ரத்தம் கசிந்துகொண்டிருந்தது. கைகளை முறுக்கி அடித்ததில் அங்கே சதை பிடித்திருந்தது. அவள் கைகளை உதறிக் கொண்டிருந்தாள். முடிக் கற்றைகளும் சேலையும் கலைந்திருக்க காலால் மிதிப்பட்டதில் வித்யாவால் எழ முடியவில்லை. ஆனாலும், கைகளை ஊன்றி எழ முயற்சிசெய்தாள். வித்யாவால் சேலையைச் சரிசெய்யக்கூட முடியாமல் இருப்பதைப் பார்த்து “என்னக்கா நீ, இந்த நிலையில எப்படிப் பள்ளிக்கூடம் போவ? வர மாட்டேன்னு சொல்லியிருக்க வேண்டியதுதானே?” என்றவளுக்குப் பதிலாக, வித்யா சிரித்த சிரிப்பின் அர்த்தம் பிடிபடவில்லை. ஆனாலும், வித்யாவை மெதுவாகத் தூக்கி உட்காரவைத்தாள். ``செத்த பிடி, நான் கொஞ்சம் நடந்துபார்க்கிறேன். ஸ்கூலுக்குப் போய்தான் ஆகணும்” என்றபடி நடக்க முயன்றவளால் ஓர் அடிகூட எடுத்துவைக்க முடியவில்லை. ``பாடையில போறவன், என் புழைப்புல மண்ணைப் போடப் பார்க்கிறானே. நான் என்ன பண்ணுவேன்?” என்றவள் முட்டி மடங்கி கைகளை ஊன்றிக்கொண்டு கீழே விழுந்தாள். நகர்ந்து அப்படியே சுவரில் சாய்ந்து ஆசுவாசப் படுத்திக்கொண்டாள். ``கொஞ்சம் தண்ணி கொடுடி...” என்று கேட்டவள், கண்களை மூடி, தண்ணீரை வாயிலிருந்து ஒழுகவிட்டபடியே குடித்தவள், முந்தானையால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டாள். அதில் பினாயில் வாடை வீசியது. குமட்டல் வரக் கூடாதே என நினைத்தவள், மீண்டும் சுவரில் சாய்ந்துகொண்டாள். 3 ஒரே மணி நேரத்தில் கால் கைகளைச் சரிசெய்துகொண்டு, நீலப் புடைவை ஒன்றை எடுத்து மெதுவாகச் சுற்றிக்கொண்டு தொத்தித் தொத்தி பள்ளி நோக்கி நடந்தாள் வித்யா. அவசர அவசரமாகக் கழிவறையை நோக்கிச் சென்றவளை நிறுத்திய உதவித் தலைமையாசிரியை, ``ஏன் இவ்வளவு அவசரமா போற, போய் டீ வாங்கிட்டு வந்து கொடுத்துட்டுப் போ” என்றாள். “இல்ல டீச்சர், குழந்தைங்க லாம் ஒண்ணுக்கு ஆயி போகுணுமில்ல. நான் துடைச்சு வாரினாத்தானே… இல்லைன்னா நாறிப்போய் குழந்தைங்க எப்படிப் போகுங்க?” என்றாள் புலம்பும் தோரணையில். “அதெல்லாம் கழுவி, சுத்தப்படுத்தியாச்சு. நீ போய் டீ வாங்கிட்டு வா... ஓடு” என்று கையில் பணத்தையும் ஃபிளாஸ்கையும் திணித்த டீச்சரை மீற முடியாமல், `யார் கழுவி யிருப்பார்கள்?’ என்று யோசித்துக் கொண்டே டீ வாங்கிவந்து அங்கிருந்த மூன்று டீச்சர்களுக்கும் கொடுத்துவிட்டு அவசரமாகக் கழிவறையை நோக்கி ஓடினாள். சுத்தமான வேலை, துளியும் அழுக்கு இல்லாமல் கழுவப் பட்டிருந்தது. அவள் ஆச்சர்யத் துடன் மைதானத்திலிருந்த மற்ற வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினாள். மதிய உணவுக்கு லெட்சுமி சத்துணவு வரிசையில் நின்று வாங்கிய உணவு நிரம்பிய தட்டைப் பிடுங்கிக்கொண்டு, ``வீட்டுல சாப்பாடு இருக்கு. ஓடிப்போய் சாப்பிட்டுட்டு சீக்கிரமா வா கண்ணு’’ எனத் துரத்தினாள். என்றைக்கும் இல்லாமல் இன்றைக்குத் தன்னை நெருங்காமலேயே தூரத்திலேயே நின்று தட்டைக் கொடுத்துவிட்டு லெட்சுமி ஓடவும், “என்னவோ அவசரம்போல” என அருகில் இருந்த மணியிடம் சொல்லிவிட்டுச் சாப்பிடத் தொடங்கினாள் வித்யா. லெட்சுமி அப்படி வீட்டுக்கு ஓடுவது, மணிக்கு ஒருபக்கம் பக்கென்று இருந்தது. அதை வித்யாவிடம் சொல்லவும் முடியாமல் தவித்தாள். “இந்த ஹெச்.எம்-முக்கு எம்மேல காண்டு பாத்துக்க மணி. `உன் மகளைப் படிக்கவெச்சு என்ன பண்ணப்போற? டெல்லிக்குப் போய் என் பொண்ணு வீட்டுல அஞ்சு வருஷம் வேலை பார்க்கச் சொல்லு. நானே நல்லபடியா நகநட்டு போட்டுக் கல்யாணம் பண்ணிவைக்கிறேன்’னு சொன்னுச்சு. நான் ஒரேடியா `முடியாது’ன்னு சொல்லிட்டேன். பத்தாவது பரீட்சையில் லெட்சுமி நல்ல மார்க் எடுத்ததுல அதுக்கு அவ்வளவு காண்டு” என்று சொல்லிவிட்டு, இரண்டு உருண்டைகளை அடுத்தடுத்து வாயில் போட்டுக்கொண்டாள். ``ஆமாக்கா... அதுக்குக் காண்டுதான்” என்ற மணி, மேலும் ஏதோ சொல்ல வாயைத் திறந்தவள், வித்யா கவனிக்கும் முன்பே மூடிக்கொண்டாள். “`கணக்கு குரூப்புல போடுறா பாரு... பார்த்துக்க இதை. எவனையாவது இழுத்துட்டு ஓடப்போகுது. அதுக்கு இத்தனை பண்றா’னு இன்னொரு டீச்சர்கிட்ட அந்த ஹெச்.எம் சொன்னுச்சு மணி. உடம்பெல்லாம் வினை புடிச்சது” என்று திட்டிவிட்டு வாயைத் துடைத்துக்கொண்டு எழுந்தாள். “ஏதோ கவர்மென்ட் வேலை வாங்கணுமேன்னு இதுங்களையெல்லாம் அனுசரிச்சுப் போக வேண்டியதா இருக்கு. எல்லாம் என் பொண்ணுக்காகத்தான்...” என மூக்கை உறிந்துகொண்டாள் வித்யா. “அந்த புரோக்கர் பய என்னதான்க்கா சொல்றான்?” என்றவளை ஒருமாதிரியாகப் பார்த்த வித்யா, ``இன்னிக்குச் சாயந்திரம் வேலையை முடிச்சுவெச்சுட்டுத்தான் போகணும்டி’’ என்று சொல்லியபடி நடந்தாள். அரசமரத்தடியில் உட்கார்ந்து, டீ குடித்துக் கொண்டிருந்த முருகேசன், வித்யாவைப் பார்த்தவுடன் `ஈ...’ என இளித்தபடி அவளுக்கும் ஒரு டீ சொன்னான். வித்யாவும் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தபடி டீயைக் குடித்துக்கொண்டே மெதுவாக வேலையைப் பற்றி விசாரித்தாள். ``உங்க காஸ்ட்டுக்குத்தான்க்கா அடுத்த ரவுண்டு போடணும். சொல்லியாச்சு. உன்னைத் தவிர, வேற யாரு இருக்கா பெர்மனென்ட் பண்ண? கொஞ்சமும் கவலைப்படாம போ. இன்னும் ஒரு மாசத்துல ஆர்டர் கைக்கு வந்துடும். நம்மளையும் கொஞ்சம் கவனிச்சிக்கோ” என்று நம்பிக்கையோடு சொன்னவன், ``லெட்சுமி நல்லா படிக்கிறாள்ல?” என்று கேட்டதைக் கண்டுகொள்ளாமல் நடந்தாள். ஏகப்பட்ட சந்தோஷத்தோடு வீட்டுக்கு வந்தவள், கொடியில் கசக்கிக் காயப்போட்டிருந்த லெட்சுமியின் பாவாடை தாவணியை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்துக்கொண்டு அருகில் சென்றவளுக்கு, பாவாடையிலிருந்து இதுவரையிலும் இல்லாமல், தான் பழகியிருந்த ஏதோ ஒரு வாடை வந்தது. லெட்சுமிக்குப் பழக்கம் இல்லாததால் சரிவரத் துவைக்கத் தெரியவில்லை என்று நினைத்துக்கொண்டாள். ஆனால், ஏதோ ஒன்று மண்டைக்குள் குடைய, ஆத்திரமும் அழுகையுமாக வந்தது. தொங்கப்போட்டிருந்த பாவாடையில் கை வைத்துக்கொண்டு வெறித்துப் பார்த்தாள். அவளை யாரோ ஆழமாகக் கேவலப் படுத்தியதுபோலிருந்தது. எதுவுமே செய்துவிட முடியாத குற்றவுணர்வு மனதை அழுத்தியது. விறுவிறுவென வேகமாக அடியெடுத்து வைத்து அரசமரத்தடியை அடைந்தவளுக்கு, அங்கே முருகேசனைப் பார்க்கவும் சமாதானமாக இருந்தது. அவனிடம் விளக்கிச் சொல்லி காலில் விழப்போவதைப்போல் சைகை காட்டி, பணத்தைத் திரும்பத் தரச்சொல்லி வேண்டிக் கொண்டாள். முருகேசனுக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. வித்யாவின் தீர்மானமான முடிவின் தாக்கத்தால் ஒப்புக்கொண்டான். பள்ளிக்குச் சென்று கூட்டி வ