Search the Community

Showing results for tags 'சிறுகதை'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • யாழ் இனிது [வருக வருக]
    • யாழ் அரிச்சுவடி
    • யாழ் முரசம்
    • யாழ் உறவோசை
  • செம்பாலை [செய்திக்களம்]
    • ஊர்ப் புதினம்
    • உலக நடப்பு
    • நிகழ்வும் அகழ்வும்
    • செய்தி திரட்டி
  • படுமலைபாலை [தமிழ்க்களம்]
    • துளித் துளியாய்
    • எங்கள் மண்
    • வாழும் புலம்
    • பொங்கு தமிழ்
    • தமிழும் நயமும்
    • உறவாடும் ஊடகம்
    • மாவீரர் நினைவு
  • செவ்வழிப்பாலை [ஆக்கற்களம்]
    • கவிதைப் பூங்காடு
    • கதை கதையாம்
    • வேரும் விழுதும்
    • தென்னங்கீற்று
    • நூற்றோட்டம்
  • அரும்பாலை [இளைப்பாறுங்களம்]
    • வண்ணத் திரை
    • சிரிப்போம் சிறப்போம்
    • விளையாட்டுத் திடல்
    • இனிய பொழுது
  • கோடிப்பாலை [அறிவியற்களம்]
    • கணினி வளாகம்
    • வலையில் உலகம்
    • தொழில் நுட்பம்
    • அறிவுத் தடாகம்
  • விளரிப்பாலை [சிந்தனைக்களம்]
    • அரசியல் அலசல்
    • மெய்யெனப் படுவது
    • சமூகச் சாளரம்
    • பேசாப் பொருள்
  • மேற்செம்பாலை [சிறப்புக்களம்]
    • நாவூற வாயூற
    • நலமோடு நாம் வாழ
    • நிகழ்தல் அறிதல்
    • வாழிய வாழியவே
    • துயர் பகிர்வோம்
    • தேடலும் தெளிவும்
  • யாழ் உறவுகள்
    • யாழ் 19 அகவை - சுய ஆக்கங்கள்
    • யாழ் ஆடுகளம்
    • யாழ் திரைகடலோடி
    • யாழ் தரவிறக்கம்
  • யாழ் களஞ்சியம்
    • புதிய கருத்துக்கள்
    • முன்னைய களம் 1
    • முன்னைய களம் 2
    • பெட்டகம்
  • ஒலிப்பதிவுகள்

Calendars

  • நாட்காட்டி
  • மாவீரர் நினைவு

Blogs

  • மோகன்'s Blog
  • தூயவன்'s Blog
  • Mathan's Blog
  • seelan's Blog
  • கறுப்பி's Blog
  • lucky007's Blog
  • சந்தோஷ் பக்கங்கள்
  • தூயாவின் வலைப்பூ
  • vijivenki's Blog
  • sindi's Blog
  • சந்தியா's Blog
  • இரசிகை-இரசித்தவை
  • arunan reyjivnal's Blog
  • இலக்கியன்`s
  • PSIVARAJAKSM's Blog
  • Tamil Cine's Blog
  • sujani's Blog
  • Iraivan's Blog
  • Thinava's Blog
  • குட்டியின் கோட்டை
  • வல்வை மைந்தன்
  • vishal's Blog
  • kural's Blog
  • KULAKADDAN's Blog
  • குறும்பன் வாழும் குகை
  • Thamilnitha's Blog
  • அடர் அவை :):):)
  • டுபுக்கு's Blog
  • வானவில்'s Blog
  • NASAMAPOVAN's Blog
  • சுட்டியின் பெட்டி இலக்கம் 1
  • vikadakavi's Blog
  • ravinthiran's Blog
  • Tamizhvaanam's Blog
  • hirusy
  • neervai baruki's Blog
  • இனியவள்'s Blog
  • senthu's Blog
  • tamil_gajen's Blog
  • சின்னப்பரின் பக்கம்
  • ADANKA THAMILAN's Blog
  • வல்வை சகாறாவின் இணையப்பெட்டி
  • harikalan's Blog
  • antony's Blog
  • mugiloli's Blog
  • Kavallur Kanmani's Blog
  • jeganco's Blog
  • Waren's Blog
  • "வா" சகி 's Blog
  • nishanthan's Blog
  • semmari's Blog
  • Akkaraayan's Blog
  • தமிழில் ஒரு சமையல் வலைப்பதிவு
  • தீபன்'s Blog
  • தமிழ் இளையோர் அமைப்பு
  • மாயன்'s Blog
  • Thumpalayan's Blog
  • Vani Mohan's Blog
  • mullaiyangan's Blog
  • NAMBY's Blog
  • பரதேசி's Blog
  • thamilkirukkan's Blog
  • Vakthaa.tv
  • colombotamil's Blog
  • மசாலா மசாலா
  • muththuran
  • கிருபா's Blog
  • நந்தவனம்
  • தமிழர் பூங்கா
  • TAMIL NEWS
  • dass
  • puthijavan's Blog
  • AtoZ Blog
  • mullaiiyangan's Blog
  • mullaiman's Blog
  • மல்லிகை வாசம்
  • karu's Blog
  • saromama's Blog
  • tamil92's Blog
  • athirvu
  • melbkamal's Blog
  • nedukkalapoovan's Blog
  • Loshan's Blog
  • ஜீவநதி
  • எல்லாளன்'s Blog
  • kanbro's Blog
  • nillamathy's Blog
  • யாழ்நிலவன்'s Blog
  • Vimalendra's Blog
  • Narathar70's Blog
  • நிரூஜாவின் வலைப்பதிவு
  • cyber's Blog
  • varnesh's Blog
  • yazh's Blog
  • MAHINDA RAJAPAKSA's Blog
  • விசரன்'s Blog
  • tamil paithiyam's Blog
  • TamilForce-1's Blog
  • பருத்தியன்
  • aklmg2008's Blog
  • newmank
  • ilankavi's Blog
  • இனியவன் கனடா's Blog
  • muthamil78
  • ரகசியா சுகி's Blog
  • tamileela tamilan's Blog
  • சுஜி's Blog
  • மசாலா மசாலா
  • Anthony's Blog
  • Gunda's Blog
  • izhaiyon's Blog
  • TamilEelamboy's Blog
  • sathia's Blog
  • லோமன்
  • kobi's Blog
  • kaalaan's Blog
  • sathiri's Blog
  • Voice Blog
  • தமிழ் செய்தி மையம் மும்பை
  • ஜீவா's Blog
  • தீபம்'s Blog
  • Iraivan's Blog
  • பிறேம்'s Blog
  • mullaikathir.blogspot.com
  • ஸ்ரீ பார்சி காங்கிரஸ் = ஸ்ரீ லங்கா = தமிழ் ஜெனோசைட்
  • sam.s' Blog
  • வாழ்ந்தால் உண்மையாய் வாழவேண்டும் இலலையேல் வாழதிருப்பதுமேல்
  • வாழ்ந்தால் உண்மையாய் வாழவேண்டும் இலலையேல் வாழதிருப்பதுமேல்
  • sam.s' Blog
  • தயா's Blog
  • தயா's Blog
  • ஏராழன்'s Blog
  • Small Point's Blog
  • Rudran's Blog
  • ulagathamilargale.blogpsot.com
  • ramathevan's Blog
  • Alternative's Blog
  • Alternative's Blog
  • அ…ஆ…புரிந்துவிட்டது…. கற்றது கைமண் அளவு…
  • ஜீவா's Blog
  • மொழி's Blog
  • cawthaman's Blog
  • ilankavi's Blog
  • ilankavi's Blog
  • கனடா போக்குவரத்து
  • வேலிகள் தொலைத்த ஒரு படலையின் கதை!
  • nirubhaa's Blog
  • nirubhaa's Blog
  • தமிழரசு's Blog
  • akathy's Blog
  • அறிவிலி's Blog
  • மல்லிகை வாசம்'s Blog
  • வல்வை சகாறா's Blog
  • விவசாயி இணையம்
  • அருள் மொழி இசைவழுதி's Blog

Found 83 results

  1. மாங்குடி மைனர் - சிறுகதை சிறுகதை: பாக்கியம் சங்கர், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் `மாங்குடி மைனர் இறந்துவிட்டார்' என்றது பேட்டை வாழ் பெருமக்களுக்கு அத்தனை மகிழ்வானதொரு செய்தியாகத்தான் இருந்தது. முக்கியமாக மைனரின் மூன்று மனைவிகளுக்கும் நெஞ்சம் குளிர்ந்து, முகம் ஒருவிதப் பூரிப்படைந்திருந்தது. தனது எண்பத்திரெண்டு வயதில் இத்தனை ஆன்மாக்களை சந்தோஷமடையச்செய்த மாங்குடி மைனர், பிரம்பு நாற்காலியில் உட்கார்ந்தபடி முறுக்கிய மீசையில் ஜபர்தஸ்தாக காட்சியளித்்தார், அகன்று விரிந்த முகத்தில் பட்டையைப் போட்டு நடுவில் வட்டமாகப் பொட்டு வைத்திருந்தனர். டுப்பு டுப்பு என்று ஒய்யாரமாக வலம் வந்துகொண்டிருந்த மைனரின் புல்லட்டை பேரன்களும் பேத்திகளும் ஏறிக்கொண்டு ஓட்டுவதாகப் பாவனை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். பேட்டையில் பெரிய சாவு என்பதால், எந்த வீட்டிலும் உலை கொதிக்கவில்லை. ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஒருமுறை ஒப்பாரி வைக்க ஒன்பது பேர் கொண்ட குழுவை மைனரின் மனைவிமார்கள் காசு கொடுத்து நியமித்திருந்தார்கள். ஆகவே அழ வேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஏதுமின்றி மூன்று மனைவிமார்களும் ஈ ஓட்டிக்கொண்டு முகத்தைப் பாவமாக வைத்துக் கொண்டார்கள். காலையிலிருந்து காபி மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருப்பதால், ஒப்பாரிப் பெண்களின் சுதி சுத்தப்படவில்லைதான். பக்கத்திலேயே சாவுச்சோறு தயாராகிக்கொண்டிருந்ததால், கொஞ்சம் பலத்தைக் கூட்டிக்கொண்டார்கள். மைனரின் தாவாங்கட்டையோடு சேர்த்து, மண்டையில் கட்டப்பட்டிருந்த முடிச்சு திடீரெனத் தளர்ந்ததில், மைனரின் வாய் தொங்கியபடி நுரைத்துக்கொண்டிருந்தது. வாய்க்குள் ஈ போய்விடக் கூடாதென்பதற்காக விசிறிக்கொண்டிருந்த மனைவிகளில் மூத்தவர், “வாயக் கட்டிப்போட்டிருந்தாலும்… அவுத்துப்போட்டுட்டு ஜொள்ளு உடுறான் பாரு கம்மினாட்டி” என்று முனகியபடியே வாயைச் சேர்த்துக் கட்டினார். மைனரின் இடது பக்கம் நின்றிருந்த மனைவிமார்களிள் கடைசியானவள், “வேட்டிய நல்லா இறுக்கிக் கட்டுக்கா… சண்டாளப்பாவி செத்துட்டான்னு இவனல்லாம் நம்பக் கூடாது” என்று சொல்ல மூவரும் கமுக்கமாகச் சிரித்துக்கொண்டு, மைனரின் வேட்டியை ஒருதடவை பார்த்துக்கொண்டார்கள். அப்போது, தாள வாத்தியங்களோடு மைனரின் குத்துச்சண்டை வாத்தியார் சதுர் சூரிய சார்ப்பட்டா பரம்பரையின் மூத்தவர் கித்தேரிமுத்துவும் சிஷ்யர்களும் ‘குத்துச்சண்டை குலவிளக்கே’ என்கிற வாசகத்தோடு ஒரு பேனரைப் பிடித்துக்கொண்டு, குத்துச்சண்டை க்ளவ்ஸையே மாலையாக எடுத்துக்கொண்டு வந்தார்கள். மைனரின் கால்மாட்டில் பேனரை வைத்துவிட்டு க்ளவ்ஸை மாலையாகப் போட்டார்கள். மைனர் நடுநாயகமாக வீற்றிருக்க, மூன்று மனைவிகளும் அழ முயன்ற முகங்களோடு போஸ்கொடுத்தனர். கித்தேரிமுத்துவின் குத்துச்சண்டை குழுவினர் புகைப்படத்துக்கு நின்றனர். பழக்கதோஷத்தில் ஸ்மைல் ப்ளீஸ் என்றான் புகைப்படக்காரன். எல்லோரும் சிரித்தனர். மைனர் மட்டும் முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். என்னதான் மாங்குடி மைனராக இருந்தாலும், பேட்டையில் மூத்த தலை என்பதால், கல்யாணச் சாவு என்று அறிவித்துவிட்டார்கள். “வாழ்ந்து ரசிச்ச உடம்புடா… குளிரக்குளிர அவனக் கொண்டாடிட்டு எரிக்கணும்டா…” என்று தேசிங்கு சொன்னார். வெற்றிலையை மடித்துப் போட்டுக்கொண்டார். மைனரின் எல்லா வேலைப்பாடுகளுக்கும் ஏவல் புரி பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர். தேசிங்கு சொன்னதைப் பேட்டைப் பெருசுகளும் ஆமோதித்தனர் “சரிய்யா அப்போ நைட்டு கானாக்கு ஜிகான கூப்டுல்லாம்… சீரியல் செட்டுக்கு தாஸாண்ட சொல்லிடலாம்… அப்றம் தார்ப்பாயி போடச் சொல்லிரு…” ஊர் தலைவர் தேசப்பன் அடுக்கிக்கொண்டே போனார். அப்போதுதான் கூட்டத்திலிருந்த ஒருவன் கேட்டான். “அப்போ பேண்டுக்கு கல்யாணிக்கிட்ட சொல்லிடலாம்ல… கல்யாணிக்கா டான்சுன்னா மைனரு தெம்பா இருப்பாப்போல…” என்று இளித்தான். இப்போது, நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த மைனரின் முகம் ஒரு சிறுபுன்னகை பூத்தது. “கல்யாணியவே சொல்லலாண்டா… மைனரோட பொண் டாட்டிங்க மூஞ்சத் தூக்கி வச்சிப்பாளுங்கோ… அதான் யோசிக்கிறேன்…” - தேசப்பன் கொஞ்சம் தயங்கினார். “நீ இன்னா தேசப்பா யோசிச்சிக்கினு இருக்க… கல்யாணி வந்து ஒரு குத்து குத்துனாதான்… மைனரு கட்ட வேகும்ப்பா… சொல்லிவுடு தேசப்பா…” வெற்றிலைக்குதப்பலைத் துப்பிக்கொண்ட தேசிங்கு, “அப்ப சரிய்யா… கல்யாணியாண்ட சொல்லிடலாம்… டேய் அப்படியே இருவது லிட்ரு சாராயம் சொல்லிவுட்ரு…” என்றபோதுதான் மாங்குடி மைனரின் முகம் காதலாகிக் கசிந்து, கல்யாணியின் வருகைக்கெனக் காத்திருந்தது. காசிபுரத்தில் ஒரு துஷ்டி வீட்டில்தான் மாங்குடி மைனர் கல்யாணியை முதன்முதலாகப் பார்த்தார். தன் மூன்று மனைவிமார்களிடமும் இல்லாத ஏதோ ஒன்று… அல்லது தான் பார்த்த பெண்களில் இல்லாத ஒன்றை கல்யாணியிடம் பார்த்தார். தன் ஐம்பதாவது வயதில் இத்தனை மனக்கிலேசத்தை மைனர் அனுபவித்ததில்லை. சுருள்முடியோடும், அகன்று விரிந்த மார்போடும் சார்பட்டா பரம்பரையின் குத்துவீரரான மைனர் ஒரு பனித்துளியைப்போல உருகிக் கொண்டிருந்தார். மைனரின் முகம் போன போக்கைப் புரிந்துகொண்டார் தேசிங்கு. “இன்னா சண்முகவேலு… பேண்டுக்காரி மேல கண்ண வச்சிட்டப்போல… ம்…” என்று கண்ணடித்தார், மாங்குடி மைனரின் பெயரைச் சொல்லி கூப்பிடுவது தேசிங்கு மட்டும்தான். “சாராயத்த ஊத்துடா… வாயி நம நமங்குதுல்ல…” என்றவர், எதிரே உட்கார்ந்து கேனிலிருந்து சாராயத்தை ஊற்றிக்கொண்டிருக்கும் கல்யாணியை அடித்துவிடுவதைப்போல பார்த்தார். கல்யாணியும் இதைக் கவனித்தும் கவனிக்காதவாறு ஒரு கல்ப்பை அடித்துக்கொண்டு, தன் ஆட்காட்டி விரலால் இலை ஊறுகாயைச் சல்லிசாக வழித்து, நாக்கின் நடு மத்தியில் வைத்து ஓர் உறிஞ்சு உறிஞ்சினாள். மைனருக்கு மேனியெல்லாம் சிலிர்த்து இதயம் மேலும் கீழும் அடித்துக்கொண்டது. திருநா ஷெனாயில் ‘ஆடி அடங்கும் வாழ்க்கையடா… ஆறடி நிலமே சொந்தமடா’ வாசித்துக் கொண்டிருந்தான். சட்டியை வார் பிடித்துக்கொண்டிருந்த பெருசு ‘டர்ர்ரம்ப்ம்… டர… டர… டர்ர்ர்ரம்ப்பம்…’ என்று ஒத்திகை பார்த்துக்கொண்டது. பேண்டையும் கொண்டைக்குச்சியால் ‘டம் டும் டம்’ என்று அடித்துச் சரிசெய்து கல்யாணியைப் பாவமாகப் பார்த்தது. பெருசுவின் கண்கள் போதைக்காக ஏங்கியதை கல்யாணி உணர்ந்துகொண்டாள். கேனிலிருந்து சாராயத்தை லோட்டாவில் ஊற்றிக் கொடுத்தாள். ஒரே மடக்கில் கல்ப்பாக ஏற்றிக்கொண்டு முராகோஸை ஜல் ஜல் என டைமிங் போட்டு கண்களை உருட்டிக் காட்டியது. சுதி ஏறிப்போன கல்யாணி எழுந்து நின்று நெட்டி முறித்தாள். சிலை வார்த்த மேனியெனச் செதுக்கியபடியிருந்தாள். புறாவின் கன்னக்கதுப்புகளில் படிந்திருக்கும் சாம்பல் நிறத்தை ஒத்திருந்தது அவள் மேனி. முந்தியை வாரிச்சுருட்டிச் சொருகிக்கொண்டாள். மைனரின் சகலமும் அவளின் முந்தியில் சொருகிக்கொண்டதாக அல்லாடிக் கொண்டிருந்தார். தன் வசத்தில் மைனர் இல்லையென்பதை அத்தனை போதையிலும் தேசிங்கு உணர்ந்து கொண்டார். ஊர்வலம் தொடங்கியது. பேட்டையில் கல்யாணியின் சாவு டான்ஸுக்கு ஈடு கொடுக்கும் பயல்கள் இனிதான் பிறக்க வேண்டும். ஆனாலும், பயல்கள் கல்யாணியோடு குத்துவதைக் கொண்டாடித் தீர்த்துக் கொள்வான்கள். ஊர்வலம் நெடுஞ்சாலைக்கு வந்தது. கல்யாணியின் அரங்கேற்றம் இதிலிருந்துதான் ஆரம்பமாகும். திருநா ஒரு லோட்டாவை லோடு பண்ணிக்கொடுக்க ஏற்றிக் கொண்டாள். “குத்துடா திருநா” கல்யாணி மதர்த்துப்போயிருந்தாள். உடல்தான் போதையில் சற்று தள்ளாடியபடி இருந்தது. அவளின் கண்கள் இந்த வாழ்வின் மீதான தனது நடனத்தை ஆடித்தீர்த்துவிட வேண்டும் என்கிற வேட்கையில் இருந்தது. ‘டர்னாக்… னாக்… னாக்… னாக்… னாக்கு… னாக்கு… டர்னாக்’ சட்டியைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்ட பெருசு அடியை வாசித்தது. திருநா ஷெனாயில் தோதாக இழுத்து இழுத்து தம் கட்டினான். ஊர்வலத்தில் ஆடிக்கொண்டிருந்த பயல்கள் எல்லாம் வழி விட, கல்யாணி களம் இறங்கினாள், ஊர்வலத்தின் நாயகன் என்கிற முறையில் பரமசிவம் முதலியார் பிணத்துக்கு ஒரு சலாம் வைத்தாள். ஒரு மயில்போல பாவம் பிடித்து ஆடத் தொடங்கினாள். அவள் முகம் குறு குறுவென்று மயில் பார்ப்பதைப் போலவே பாவனை கொண்டாள். மைனர் வேட்டியை இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டார். கல்யாணியின் வளைவு நெளிவுகளில் தன்னை சந்தனமாகக் கரைத்துப் பூசிக் கொள்ள வேண்டுமென நினைத்துக்கொண்டார். ஆட்டம் குத்தாக மாறியது. மயிலென பாவம் கொண்டவள் இப்போது புலியெனச் சீற்றம் கொண்டாள். எதிரே ஆடிக்கொண்டிருந்தவன் லுங்கியை வாயில் கடித்துக்கொண்டு குத்தினான். மைனரும் கல்யாணியோடு ஒரு குத்தாவது குத்திவிட வேண்டும் என நேரம் பார்த்து நடந்துகொண்டிருந்தார். கல்யாணி ஒரு மாகாளியெனத் தன்னை வரித்துக்கொண்டாள். மிகுந்த ஆவேசம் கொண்டவளாக ஆடிக்கொண்டிருந்தாள். தன் ஸ்தனங்களை வாத்தியத்துக்கு ஏற்றவாறு இங்கும் அங்கும் குலுக்கிக் குலுக்கி ஆடியது மைனரைப் பித்துப்பிடிக்கவைத்தது. எதிரே குத்தியவனுக்கு தாவு தீர்ந்து ஆட்டத்தின் சுதி குறைந்தது. தனது தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டவனாக கல்யாணிக்கு ஒரு சலாம் வைத்தபடி ஒதுங்கிக்கொண்டான். சரியான சமயம் என்று நினைத்த தேசிங்கு மைனரை ஆட்டக்களத்தில் தள்ளி விட்டார். மைனரும் குத்துகிறேன் பேர்வழியில் ஏதோ ஆட, கல்யாணி மைனரின் தோளில் கை போட்டபடி தன் இடுப்பை மட்டும் தாளத்துக்கு ஏற்றாற்போல வளைத்து நெளித்து ஆடினாள். மைனருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இப்பிறவியின் பெரும்பயனை தான் அடைந்து விட்டதாக உணர்ந்தார். ஷெனாய் வாசித்துக்கொண்டிருந்த திருநா, கல்யாணியை ஆச்சர்யமாக பார்த்தான். யாருடனும் அவள் இப்படி நடந்து அவன் பார்த்ததில்லை. தனது ஆட்டத்தால் எவனையும் சலாம் வைக்க வைத்துவிடும் இவள்… ஒரு நளினத்தோடு ஆடுவதை முதன்முதலாகப் பார்த்தபோது திருநாவுக்கு சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. சோமு செட்டியார் தகன மேடையில் எரிந்துகொண்டிருந்த இரவு. பரமசிவம் கல்லறையின் மேல் ஒரு விரிப்பைப் போட்டு கல்யாணி உட்கார்ந்திருந்தாள். மைனர் அவளின் மடியில் படுத்தபடி நிலவை ரசித்துக்கொண்டிருந்தார். பௌர்ணமியின் முந்தைய நாள் இரவு என்பதால், நிலவு பொன்னிறத்தில் கனிந்து களி கூர்ந்து இருந்தது. ஹரிச்சந்திரன் சமாதியில் திருநாவும் பெருசும் சரக்கடித்துக் கொண்டிருந்தனர். மைனர் மிதமான போதையிலிருந்தார். “நேத்து மார்க்கெட்ல வச்சு… மூணு பேரும் ரவுண்டு கட்டி அந்த மாரி கேள்வி கேட்டாளுங்கலாம்… தேசிங்கு சொன்னான்… உனக்கு வாயி இல்ல… நீ நாலு கேள்வி நறுக்குன்னு கேட்க வேண்டியதுதான…” சொக்கலால் பீடியைப் பற்றவைத்துக்கொண்டு ஓர் இழுப்பு இழுத்துக்கொண்டார். “மைனரே நீ இன்னா ஆளுன்னு எனக்குத் தெரியாது… அவளுகளாண்ட நீங்க கேட்டதுதாண்டி கரெக்ட்டுன்னு சொல்லியிருப்ப… இங்க வந்து கத வுட்றியா… ஆங்…” கல்யாணி இப்படிக் கேட்டதும் மைனர் இருமியே சமாளித்தார். “பதில் சொல்லத் துப்பில்ல… இருமி சமாளிக்கிறான் பாரு…” செல்லமாகத் தொடையைக் கிள்ளி எடுத்தாள். மைனர் வலிப்பதுபோல துள்ளி எழுந்து கல்யாணியின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து அணைத்துக் கொண்டார். “அது என்னமோடி… மூணு பேரும் சக்களத்திங்கதான்… ஆனா பாரு செட் ஆயிட்டாளுங்கோ… இவுளுக்கு ஒண்ணுன்னா… அவ துடிக்கறதும்… அவுளுக்கு ஒண்ணுன்னா இவ துடிக்கறதும்னு ஒண்ணும் மண்ணுமா இருக்காளுங்கோ… உன்னதான் சேத்துக்க மாட்டிங்கறாளுங்கோ… அதான் ஒண்ணும் புரியல…” மைனர் யோசிப்பதைப்போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டார். “புரியாத மாறியே மூஞ்ச வச்சிக்காத… என்னதான் இருந்தாலும் அவளுங்க ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணு… ஒரே வகையறா… நான் அப்டியா… என்ன எப்டி சேப்பாளுங்கோ… மைனரே ஒண்ணு சொல்றேன் நல்லா புரிஞ்சுக்கோ… அவுளுங்களுக்கு நீ வச்சிக்கினு இருக்கறது பிரச்சன இல்ல… என்ன வச்சிக்கினு இருக்கறதுதான் பிரச்சன. அப்புறம் நீதான் என்ன வச்சிக்கினு இருக்கன்னு நெனக்கறாளுங்க... நான்தான் உன்ன வச்சிக்கினு இருக்கறனு போக்ச் சொல்லு… தாலி கட்டிக்கினு எத்தன பேர வேணா வச்சிக்கலாம்… எவனும் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டானுங்கோ… தனியா ஒருத்தி வாழ்ந்துடக் கூடாது… த்தா... தனியா ஒருத்தி கவ்ரதயா வாழவே முடியாதுன்னா… நீங்க இன்னா ஆம்பளைங்கடா… உன் பொண்டாட்டிங்க பச்சையா கேக்கச் சொல்லவே வந்துச்சு… மார்க்கெட்டாண்டயே வச்சு நாலு வாங்கு வாங்கியிருப்பேன்… உன் மூஞ்சிக்காகத்தான் உட்டேன்” மைனரின் முகம் பரவசத்துக்குள்ளாகி கல்யாணியை இறுக்கி முத்தினார். அடுத்த பரவசத்துக்குள் தாவ முயன்றபோது மைனரிடமிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டாள். விழிகளில் ஈரம் படிந்திருந்தது. மைனருக்கு ஏதும் விளங்கவில்லை. இத்தனை வருட பந்தத்தில் கல்யாணி அழுது மைனர் பார்த்ததில்லை. “பேண்டுக்காரனுக்கு பொண்ணா பொறந்தது தப்பாய்யா… அப்பன்தான் எல்லாம்… பேண்டு வாத்தியத்த கேட்டே வளந்தவ… சின்ன வயசிலயே ஷெனாய வாசிக்க ஆரம்பிச்சன்… எங்கப்பனுக்கு ஒரே குஷி… என் வாரிசு பாத்தியாடான்னு பொங்குனான்… வயசாகிப்போயி… அப்பனால வாசிக்க முடில… தாவு தீந்துட்சி… நான் வாசிக்க ஆரம்பிச்சேன்… லுங்கியத் தூக்கிக்கினு என் முன்னாடி வந்து குத்துவானுங்க… அப்பனால அதத் தாங்கிக்க முடியல… என்ன எப்படியாவது ஒருத்தன் கைல புட்சிக் குடுத்துறணும்னு… எவ்ளோ அலைஞ்சான்… சாவுல வாசிக்கற பொண்ணுன்னு எவனும் வர்ல… இதுலயே குட்க்குட்சிச் செத்தும் போயிட்டான்… எப்பயாவது அப்பன் ஞாபகம் வரும்… யாருமே இல்லன்னு தோணும்… அப்பதான் உன்னப் பாத்தேன்… உன் மூஞ்சில எங்கப்பனப் பாத்தன்”. மைனர் ஒரு குழந்தையைப்போல குலுங்கி குலுங்கி அழுதார். ஒரே குத்தில் ஒருவனை நாக்கவுட் செய்துவிடும் மைனர், இந்த மாதிரியான விஷயங்களில் பொசுங்கிவிடுவார். தனக்காக அழுதுகொண்டிருக்கும் ஒரு ஜீவனை அத்தனைக் காதலோடு அணைத்துக்கொண்டாள். இது போதும் என நினைத்துக்கொண்டாள். தன்னைக் காதலோடு அணைத்துக் கொள்ளும் மைனருக்கு தன் ஜென்மத்தைக் கரைத்தால் என்ன என்று தோன்றியது அவளுக்கு. தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டவள் மைனரை மார்போடு இறுக்கிக்கொண்டாள். கல்யாணியின் மார்போடு புதைந்து விசும்பிக் கொண்டிருந்தவரிடம், “யோவ் மைனரு… அழாதய்யா… என்னமோ உன்னாண்ட சொல்லணும்னு தோணுச்சி… வுடு… வுடு…” என்றவள் மைனரின் தலையைக் கோதியபடியே அணைத்திருந்தாள். இப்போது கல்யாணிக்கு மைனர் தேவைப் பட்டார். முந்தியை விலக்கி இன்னமும் தோதாக மைனரின் முகத்தை அழுந்தச் செய்தாள். சமிக்ஞையின் சங்கேதம் புரிந்தவராக மைனர் குழந்தையாகிப்போனார். நடுநிசியில் நிலவு பிரகாசம் கொண்டிருந்தது. தனது நடனத்தைப் போல உக்கிரம்கொண்டவளாக மைனரைக் கீழே சரித்தாள். தகன மேடையில் எரிந்துகொண்டிருந்த கொள்ளி எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டது. தகதகவென ஒளிர்ந்த ஜுவாலையின் தீப்பொறியென வியர்வை தெறித்தது. வசமிழந்த மைனர், கல்யாணியை இறுகப் பற்றிக்கொண்டார். அவள் நெற்றியில் முத்தினார். ஜென்மம் ஈடேறிப்போனதாக இருந்தது கல்யாணிக்கு. எழுந்த கொள்ளி மீண்டும் தணலுக்குள் அடங்கியது. இருவரும் மல்லாந்து படுத்தபடி நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். “கல்லு… எனக்கொரு ஆச… செய்வியா” மைனரின் மார்போடு திரும்பியவள் என்ன என்பதுபோல் பார்த்தாள். “நான் செத்துப்போயிட்டா எனக்கோசரம் அந்த மயில் டான்ஸ் ஆடுவியா… கண்ண உருட்டி உருட்டி என்னமா அழகா இருப்ப தெரியுமா நீ…” மைனரும் கண்ணை உருட்டிக் காண்பித்தார். “யோவ் நல்லாத்தான்யா உருட்ற நீ…” வெட்கத்தில் சிரித்தார் மைனர். “நீ இருக்கும்போதே ஆடுறவ… செத்தா ஆட மாட்டனா… என்ன உன்னாலதான் பாக்க முடியாது…” “நீ ஆடுனா… நான் செத்தாலும் பாப்பன் கல்லு…”. “நீ பாத்தாலும் பாப்பய்யா… நீ இன்னா மாறி ஆளுன்னு எனக்குத் தெரியாது…” என்று கண்ணடித்தாள். அசடு வழிந்து சிரித்த மைனர்தான், தலைக்கட்டோடு வாயில் வெற்றிலை திணிக்கப்பட்டு கல்யாணியின் மயில் நடனத்துக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார். பிரியாணியைப் பதம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் பஷீர். மைனருக்கு முன்னால் தார்ப்பாயை விரித்தார்கள். பந்தலை நட்டு சீரியல் விளக்குகளால் மைனர் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தார். ஜிகான் தலைமையில் கானா குழுவினரும் ஆஜராகி விட்டனர். இந்த இரவு முச்சூடும் தனது பாடல்களால் மைனரைக் குஷிப்படுத்திவிட வேண்டும் என ஜிகான் தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டான். தபேலா அண்ணன் டகாவை ‘பும் பும்’ என்று இழுத்துக்கொண்டார். பேட்டைத் தலைவர் தன் ஜமாக்களோடு மைனரின் லீலைகளைப் பேசியபடி சரக்கை இழுத்துக் கொண்டிருந்தார். தேசப்பன்தான் ஆரம்பித்தார், “இன்னா தேசிங்கு… கல்யாணியக் காணோம்… ஹும்… என்னதான் இருந்தாலும் அவளும் பொம்பளதான… இத்தன வருஷமா அவ முந்தானையவே மோந்துக்கினு இருந்தாரு… போக்ச் சேந்துட்டாரு, ஊரே காறி மூஞ்சாலும்… மைனர அப்பிடித் தாங்கிப் புடிச்சவ… குடுத்து வச்ச மனுசன்தாண்டா மைனரு” மட்டை ஊறுகாயைத் தொட்டுக்கொண்டவர் தேசிங்குவிடம் நீட்டினார். ஒரு லோட்டாவைச் சாத்திவிட்டு ஊறுகாயை நக்கிக்கொண்ட தேசிங்கு, “கல்யாணி தெய்வம்ப்பா… கட்ஸிக் காலத்துல சீக்கு வந்து கெடந்தப்போ, மூணு பொண்டாட்டிகளும் கழுவித்தான் ஊத்துனாளுங்கோ… இவதான் மைனரை ஒரு கொழந்தயாட்டம் பாத்துக்குனா” என்று லோட்டாவை கேன் பையனிடம் நீட்டினார் தேசிங்கு. “ஏழு குறுக்கு நாலு நெடுக்கு நான்கலாக்கில்… வாகனம்… அந்த நான்கலாக்கு வாகனத்துல நீயும் நானும் போகணும்… போயித்தானே ஆகணும்…” ஜிகானின் பாடல் பொண்டு பொடிசிலிருந்து பெருசு வரைக்கும் உற்சாகத்தை வரவழைத்தது. அப்போதுதான் யாவரும் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்த கல்யாணி தனது பேண்ட் வாத்தியங்களோடு வந்திறங்கினாள். மைனரின் மூன்று மனைவிமார்களின் முகங்களும் அந்த இரவிலும் வியர்த்துக் கொட்டியது. கல்யாணி கையில் ஒரு மாலையோடு மைனர் அருகே வந்தாள். பக்கத்தில் திருநாவும் வந்தான். சில்லிட்டிருந்த மைனரின் உடல் ஏதோ முறுக்கேறியதைப்போல முகம் பரவச நிலையில் இருப்பதாகத் தோற்றம் கொண்டது. “எப்டி கல்லு மாதிரி வரா பாரு… கண்ணுல ஒரு கண்ணீரு இருக்கா… ஒரு கம்பல இருக்கா” மூத்த மனைவி முணுமுணுத்தாள். “கட்னவளுக்குத்தான் கட்ட வலிக்கும்… ஒட்னவளுக்கு ஒடம்பா வலிக்கும்… முண்ட” நடு மனைவி கடிந்துகொண்டாள். தேசிங்கு எழுந்து வந்து கல்யாணியோடு சேர்ந்து கொண்டார். கொண்டுவந்த மாலையை மைனருக்குப் போட்டாள். மூன்று மனைவிகளும் எரித்துவிடுவதைப்போலப் பார்த்தார்கள். அந்தப் பார்வையைத் தனக்கு ஆசீர்வாதமாக எடுத்துக் கொண்டாள். ஊரறிய, மைனரின் மனைவிகள் அறிய, அவருக்கு மாலையிடுவதில் பேருவகை கொண்டாள். மைனருக்குப் பிடித்த குதிரைப் படம் போட்ட பிராந்தி புட்டியைக் கீழும் மேலுமாக தட்டி மூடியைத் திறந்தாள். மைனருக்கு படைப்பதைப்போல வைத்துவிட்டு ஒரு துளியைத் தெளித்துவிட்டு ராவாக அடித்தாள். “வெண்ணிலா முற்றத்திலே வேணு கானம்… மேல் மாடி உச்சியிலே அவளும் நானும்” பாடிக்கொண்டிருந்தான் ஜிகான். சட்டியைக் கழுத்தில் மாட்டிக்கொண்டான் அயிலு. ஷெனாயில் ஒற்ற அடியை வாசிக்கத் தொடங்கினான் திருநா. ஜிகான் குழுவினர் புரிந்து கொண்டு அமைதி காத்தார்கள். பேட்டையே சூழ்ந்துகொள்ள, கல்யாணி முந்தியைச் சொருகினாள். மைனருக்கு வணக்கம் வைத்தாள். மயில்போல ஆடத்தொடங்கினாள். வளைவு நெளிவுகளில் கொஞ்சம் வயது தெரிந்தாலும்… மினுக்கு குறையவில்லை. எல்லா சுக துக்கங்களையும் தனது நடனத்தால் சமன் செய்துகொள்கிறாள். ஒற்றஅடி இப்போது குமுக்குக்கு மாறியது. தேசிங்கும் தன்னை மறந்து ஆடினான். தீப்பிழம்பென ஆடிக்கொண்டிருக்கும் நடனத்தின் ஒவ்வோர் அசைவிலும் மைனரின் காதல் ஒளிந்துகொண்டிருந்தது. மைனரின் முகம் கனிந்து களி கூர்ந்து ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. கல்யாணியின் இத்தனை தீவிரமான நடனத்தை பேட்டை முதன்முதலாகப் பார்க்கிறது. உச்சத்தில் நடனத்தை நிறுத்தியவள் மைனர் அருகே சென்று நெற்றியில் முத்தினாள். “என்னை மனுஷியா நடத்துன ஆம்பளைய்யா நீ… போயிட்டு வா…” என்று மைனரிடம் சொல்லிவிட்டு யாரையும் சட்டை செய்யாமல் திரும்ப நடந்தாள். மைனர் ஆசுவாசம் அடைந்தார். தூரத்தில் மைனர் எரிந்துகொண்டிருந்தார், பௌர்ணமியின் முந்தைய நாள் நிலவு அத்தனை ஒளிர்வோடு மின்னிக்கொண்டிருந்தது. பரமசிவம் கல்லறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள் கல்யாணி. மாயரூபமென மைனர் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து மடியில் கிடந்து, சிரித்து பின் மறைந்தார். இனி இந்த வாழ்வில் தான் பேசுவதற்கு மைனர் இல்லை என்று உணர்ந்த தருணம் பெருங்குரலெடுத்து கல்யாணி அழத் தொடங்கினாள். http://www.vikatan.com/
  2. பரமேஸ்வரி அத்தையின் மகள் - சிறுகதை சிறுகதை: சுகா, ஓவியங்கள்: செந்தில் பரமேஸ்வரி அத்தை சரியாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறாள். அசோக் நகரில் உள்ள புகழ்பெற்ற பள்ளியை அடுத்த வலது, பிறகு இடது வளைவில் உள்ள மெடிக்கல் ஸ்டோர், பல் மருத்துவமனையைத் தாண்டி நான்காவது பில்டிங். அத்தை சொன்ன மாதிரியே செங்காமட்டை கலரில் பெயின்ட் அடித்திருந்த அப்பார்ட்மென்ட்டை லட்சுமணனால் எளிதாகக் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. வாசலில், அடையாளத்துக்குச் சொல்லப்பட்டிருந்த மாநகராட்சியின் பச்சை வண்ணக் குப்பைத் தொட்டியும் இருந்தது. ‘`இந்த பில்டிங்தான்'’ என்றபடி ஆட்டோவை நிறுத்தி இறங்கினான். காம்பவுண்டையொட்டி அமைந்திருந்த செக்யூரிட்டி அறையில் உள்ள பதிவேட்டில் கையெழுத்திட வேண்டியிருந்தது. `‘யார் வீட்டுக்கு வந்திருக்கீங்க?'’ `‘C3. வசந்தா பாலசுப்பிரமணியம் வீடு'' என்று பதிலுரைத்தபடி பதிவேட்டில் `உறவினர்' என எழுதிக் கையெழுத்திட்டான். அப்போது அவனை அறியாமல் சிரிப்பு வந்தது. திருநெல்வேலியில் இருக்கும்போது நேதாஜி போஸ் மார்க்கெட்டில் உள்ள நூலகத்துக்குச் சென்று அவனும் வசந்தாவும் பதிவேட்டில் கையெழுத்திடுவதை நினைத்துப் பார்த்தான். கையெழுத்து போடுவதற்காகவே அவனும் வசந்தாவும் நூலகத்துக்குச் செல்வார்கள். ‘லைப்ரரிக்குப் போறோம்’ என்றால், இருவர் வீட்டிலும் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டார்கள். லட்சுமணனைவிட வசந்தா ஆறு வயது பெரியவள். கனகராய முடுக்கு தெருவில் உள்ள ‘எட்டுக்குடி’ வளைவில் எதிரெதிர் வீட்டுக்காரர்கள். ``லட்சுமணன் கைப்பிள்ளையாக இருக்கும்போது அவனை ஒக்கலிலிருந்து இறக்காமல், பாவாடை சட்டை போட்டிருந்த வசந்தாதான் தூக்கிச் சுமந்தாள்'' என்பார்கள். ‘`கைப்பிள்ளன்னாலும் நல்லா தண்டியா இருப்பான். இவளுக்கும் ஏளெட்டு வயசுதாம்ளா இருக்கும். தூக்க முடியாம தூக்கிக்கிட்டுத்தான் ரேஷன் கடைக்கு, கோயிலுக்கு, ஆஸ்பத்திரிக்குன்னு அலைவா பாத்துக்கோ’' என்றும் சொல்வார்கள். லட்சுமணனை அவன் அம்மா குளிப்பாட்டித் துடைத்து முடித்ததும், பவுடர் போட்டுவிடுவது, கண் மை இடுவது, சட்டை போடுவது எல்லாமே வசந்தாதான். லட்சுமணனின் தாய் அருகில் நின்று பார்ப்பதோடு சரி. அருணகிரியில் சினிமா பார்க்கப் போகும் போது லட்சுமணனின் அம்மா கேட்பாள், `‘நான் வேணா வெச்சுக்கிடுதேன்டி. வீட்லேருந்து நீதானே தூக்கிட்டு வாரே... கை வலிக்கும்லா!'’ என்றால், மூச்சு வாங்கியபடி தூக்க முடியாமல் தூக்கிக்கொண்டு வரும் வசந்தா, சம்மதிக்க மாட்டாள். ‘`அதெல்லாம் எனக்கொண்ணும் வலிக்கல. நீ முன்னால போ அத்த'’ என்பாள். லட்சுமணனும் வசந்தாவின் இடுப்பிலிருந்து இறங்குவேனா என்பான். பேச்சு வந்ததும், லட்சுமணன் சொன்ன முதல் மழலை வார்த்தை ‘க்க்கா’. பிறகு `சந்தக்கா'. அதன் பிறகுதான் அம்மா, அப்பா, தாத்தா, ஆச்சி எல்லாம். வசந்தாக்காதான் அவன் வாயில் `சந்தக்கா' என வந்தது. அன்றிலிருந்து வசந்தாவை எட்டுக்குடி வளவு `சந்தக்கா' என்றே கேலியாக அழைத்தது. லட்சுமணனை ‘லெச்சா’ என்று வசந்தாதான் முதலில் அழைத்தவள். அந்தப் பெயர் இன்று வரை நிலைத்துவிட்டது. இப்போது, அவளது அப்பார்ட்மென்ட் வருகைப் பதிவேட்டில்கூட பெயர், முகவரி, வந்த நோக்கம், கைபேசி எண் எல்லாம் எழுதிக் கையெழுத்திடும்போது ‘லெச்சா’ என்றே கையெழுத்திட்டான் லட்சுமணன். முதுகுப்பை ஒன்றும், கைப்பை ஒன்றுமாக லிஃப்ட்டுக்குள் நுழையும்போது வசந்தா தன்னை எப்படி எதிர்கொள்ளப்போகிறாள் என்பதை நினைக்கும்போதே லட்சுமணனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. பரமேஸ்வரி அத்தையிடம் முன்தினம் போனில் பேசும்போது, தான் வசந்தாவின் வீட்டுக்குச் செல்லவிருப்பதைச் சொல்ல வேண்டாம் எனக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். இப்போது செக்யூரிட்டியிடமும், `‘ஐயா... போன் பண்ணி, இன்னார் வர்றாங்கன்னு சொல்லிராதீங்க. பன்னண்டு வருஷம் கழிச்சுப் பார்க்கப்போறேன்'' என்று வேண்டுகோளாகக் கேட்டுக்கொண்டான். ‘`நியாயமா, யார் வர்றாங்கன்னு நாங்க இன்ஃபார்ம் பண்ணணும். நீங்க போங்க தம்பி. உங்களைப் பார்க்கும்போதே நீங்க எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கீங்கன்னு தெரியுது'’ என்றார் செக்யூரிட்டி. அவரை ‘ஐயா’ என லட்சுமணன் அழைத்ததில் அவர் மகிழ்ந்திருந்தார். C3 வாசல் மரக்கதவில், சிறிய பிள்ளையாரைச் செதுக்கி சந்தனமும் குங்குமமும் வைக்கப் பட்டிருந்தன. மரக்கதவுக்கு முன், இரும்பு கிரில் கம்பிக் கதவும் இருந்தது. `இத்தனை பாதுகாப்பு தேவைப்படுகிறதுபோல' என நினைத்துக் கொண்டான் லட்சுமணன். கைப்பையைக் கீழே வைத்துவிட்டு, தேய்ந்துபோயிருந்த அழைப்புமணியை அழுத்திவிட்டுத் தயாராக நின்றான். கதவு திறக்க, சற்றுத் தாமதமானது. லென்ஸ் வழியாக வசந்தா பார்க்கிறாள் என்பதை யூகித்தான் லட்சுமணன். கதவைத் திறந்த வசந்தாவின் முகத்தில் நம்ப முடியாத சிரிப்பும் கோபமும் தெரிந்தன. தலையில் கொஞ்சம் நரையும், உடலில் நிறைய சதையுமாக வேறொரு வசந்தாவாக இருந்தாள். துளிர்த்த கண்ணீருடன் `‘லெச்சா'’ என்று கத்தினாள். ஆனால், குரல் எழவில்லை. அருகில் வந்து அவன் கையைப் பிடித்துக் கிள்ளினாள். கீழே இருந்த கைப்பையை தானே எடுத்தாள். உடைந்த குரலில், `‘உள்ளே வா மூதி'’ என்றபடி கைப்பையுடன் உள்ளே போனாள். பையை வைத்துவிட்டு கதவைச் சாத்திக்கொண்டே லட்சுமணனைத் திரும்பிப் பார்த்து, `‘உக்காரு'’ என்றவள், ஃபேன் ஸ்விட்சைப் போட்டுவிட்டு லட்சுமணனின் அருகில் சோபாவில் உட்கார்ந்தாள். `‘அப்பம்... எங்களையெல்லாம் ஒனக்கு ஞாபகம் இருக்கு... அப்படித்தானல?'’ என்றாள். சிரித்தபடியே அவளைப் பார்த்த லட்சுமணன், `‘ஞாபகம் இருக்கப் போய்த்தானே தேடி வந்திருக்கோம்!’' என்றான். இப்போது எழுந்து அவன் அருகில் வந்தவள், இன்னொரு முறை அவன் தோளில் கிள்ளினாள். `‘யக்கா... யக்கா... வலிக்கி!'’ என்றான் லட்சுமணன். ``நல்லா வலிக்கட்டும். எங்களுக்குல்லாம் எப்படி வலிச்சிருக்கும்? நீ காதலி, கல்யாணம் பண்ணு, கட்டமண்ணாப் போ. யாரு உன் கையப் புடிச்சு இளுத்தா? அதுக்காக ஒண்ணா மண்ணா வளந்த மனுஷாள் எல்லாரையும்லாலே விட்டுட்டு ஒரேயடியா வடக்கே ஓடிட்டே! ஒன்னல்லாம் வாரியலக் கொண்டு அடிக்காண்டாம்?'’ எனப் பேசிக் கொண்டே போனாள் வசந்தா. லட்சுமணனுக்கு ஏனோ சிரிப்புதான் வந்தது. `‘இப்பம் என்னத்துக்குல சிரிக்கே?'’ வசந்தாவுக்குக் கோபம் அதிகரித்தது. `‘இல்லக்கா. நீ இன்னும் நம்மூரு பாஷய மறக்கலியே. அதான் சிரிப்பு வந்தது'’ என்றான் லட்சுமணன். `‘பேச்ச மாத்தாதல படுக்காளி பயலே! ஒரு லெட்டர், ஒரு போன் பண்ணுனியால நீ?’' ‘`அதான் நேர்லயே வந்துட்டெம்லா?’' `‘ஆ. . .மா! நேர்ல வந்து கிளிச்சான்.'' ஒரு லெட்டரோ போனோ பண்ணியிருக்கலாம் தான். லட்சுமணனுக்கு அதற்கெல்லாம் நேரமு மில்லை; சூழலும் சரியில்லை. பயத்தினால்தான் எவருடனும் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ளவில்லை. பெரிய தெருவில் ஞானதுரை சார்வாளிடம் கெமிஸ்ட்ரி டியூஷன் படிக்கப்போன இடத்தில்தான் ஜெயராணி பழக்கமானாள். வசந்தாவுக்குக் கல்யாணம் ஆகி, சென்னைக்குக் கிளம்பிச் சென்ற சில மாதங்களிலேயே லட்சுமணனும் ஜெயராணியும் ஊரைவிட்டு ஓடுவது என்ற முடிவை எடுத்துவிட்டார்கள். படிப்பைக்கூட முடிக்கவில்லை. கையில் இருந்த பணமும், ஜெயராணியிடம் கொஞ்சம் நகைகளும் இருக்கும் வரையில் சமாளிக்க முடிந்தது. பிறகு, பாஷை தெரியாத வடநாட்டில் நாய்ப்பாடு, பேய்ப்பாடு. இப்போதுதான் கொஞ்சம் நிமிர்ந்திருக் கிறார்கள். இப்போது ஊருக்குப் போனாலும் லட்சுமணனை வெட்ட இருவீட்டாரும் தயாராகத்தான் இருக்கிறார்கள். சென்னைக்கு வேலை நிமித்தமாகக் கிளம்பும்போது ஜெயராணிதான் சொன்னாள், ‘`உங்க வசந்தாக்கா மெட்ராஸ்லதானே இருக்காங்க? உங்க அம்மையையோ, எங்க அம்மையை யோதான் பார்க்க முடியாம ஆயிட்டு. அவங்களை யாவது பார்த்துட்டு வாங்க.'’ பரமேஸ்வரி அத்தையின் போன் நம்பரை, சென்ற மாதம்தான் வாரணாசியில் தற்செயலாகப் பார்த்த குற்றால அண்ணனிடம் வாங்கியிருந்தான். அப்போதுகூட குற்றால அண்ணன் எவ்வளவோ கேட்டும் தன்னுடைய கைபேசி எண்ணை லட்சுமணன் கொடுக்கவில்லை. ‘`உன் நம்பரைக் குடுண்ணே. நான் பேசுதேன்.'’ `‘உன் சாமர்த்தியம் எனக்கு வர மாட்டங்கேடே! சரி சரி. நல்லா இருக்கேல்லா? அது போதும்'’ என்றார், தூத்துக்குடிக்காரர்களை பக்திச் சுற்றுலாவுக்கு அழைத்து வந்திருந்த குற்றாலம் அண்ணன். அதென்னவோ பரமேஸ்வரி அத்தையின் போன் நம்பரை மட்டும்தான் வாங்கத் தோன்றியது. தன் பெற்றோர் குறித்த தகவல்களை அவ்வப்போது நதானியேலுக்குப் போன் பண்ணிக் கேட்டுக்கொள்வான். நதானியேலை நம்பலாம். அவன் ஜெயராணிக்கு உறவுக்காரன். அவன் இடத்தில் வேறு யார் இருந்தாலும் லட்சுமணனுக்கு உதவ மாட்டார்கள். ஏனென்றால், லட்சுமணன் ஜெயராணியுடன் இரவோடு இரவாக ஊரைவிட்டு ஓடிய பிறகு, இரண்டு வீட்டார்களும் நதானியேலைத்தான் துவைத்தெடுத்தார்கள். அத்தனை அவமானத் துக்குப் பிறகும், நதானியேல் வாயைத் திறக்கவில்லை. அந்தச் சமயம் உள்ளபடியே அவனுக்கு லட்சுமணன் எங்கு போயிருக்கிறான் எனத் தெரியாது. நாள் சென்ற பிறகு, ஏதோ ஒரு தொலைதூர எண்ணிலிருந்து லட்சுமணன் அழைத்தபோதுகூட நதானியேல் நிதானமாகவே பேசினான். லட்சுமணனுக்குத் தான் கூச்சமாகவும் குற்ற உணர்வாகவும் இருந்தது. இப்போது வசந்தா திட்டித் தீர்க்கும்போதும் அதே குற்ற உணர்வுதான். `எத்தனை ப்ரியம் வைத்திருக்கிற உறவுகளை எல்லாம் உதறிவிட்டு, இவ்வளவு காலம் தனித்திருந்துவிட்டோம்' எனத் தோன்றியது. `‘சரி, அண்ணன் எங்கே?’' என்றான் லட்சுமணன். ``இன்னிக்கு சீக்கிரமே ஆபீஸ் போயாச்சு.'’ ‘`சாப்பிட வருவாங்கள்லா?'’ `‘இல்ல. மதியச்சாப்பாடெல்லாம் கட்டிக் குடுத்துட்டேன். இரி, அவாளுக்கு போன் பண்ணி நீ வந்திருக்கேன்னு சொல்லிருதேன். அப்புறம் ஏன் சொல்லலன்னு சத்தம்போடுவா.'’ எழுந்து அங்கும் இங்குமாக போனைத் தேடினாள் வசந்தா. `‘எளவு போன எங்கெயோ வெச்சுட்டேன்போலுக்கே! எல லெச்சா... கொஞ்சம் என் நம்பருக்கு அடி'’ என்றாள். `‘உன் நம்பர் எனக்கெப்படித் தெரியும்?’' `‘அட்ரஸ் கண்டுப்புடிச்சு வந்தவன், போன் நம்பர் வாங்காமலயா இருந்திருப்ப? அடில..!'’ என்கவும், சிரித்தபடி பாக்கெட்டிலிருந்து போனை எடுத்து வசந்தாவின் எண்ணுக்கு டயல் செய்தான் லட்சுமணன். ‘நிறம் மாறாத பூக்கள்’ படத்தின் ‘இரு பறவைகள் மலை முழுவதும் இங்கே இங்கே பறந்தன...’ பாடலின் தொடக்கக் குரல்கள் இசையுடன் இணைந்து எங்கோ ஒலித்தன. கடைசியில் லட்சுமணனுக்குப் பக்கத்தில்தான் அந்த இசை ஒலித்ததை அறிந்த வசந்தா, அவனைத் தொட்டு எழுப்பி, `‘எந்தி, போன் மேலதான் நீ உக்காந்திருக்கே'’ என்றாள். மறுமுனையில் பாலசுப்பிரமணியம் உற்சாகமாகப் பேசியிருக்க வேண்டும். `‘இந்தா, அண்ணன் உன்கிட்ட பேசணுங்காங்க'’ என, போனை லட்சுமணனிடம் கொடுத்தாள், வசந்தா. `‘வணக்கம்ணே, சும்மா இருக்கீங்களா?'' என்றான் லட்சுமணன். `‘சும்மா இருக்கோமோ, சுமந்துக்கிட்டு இருக்கோமோ... நீரு எங்களையெல்லாம் மறந்துட்டேருல்லாவே! உங்க அக்கா கல்யாணம் ஆன நாள்லேருந்து `எங்க லெச்சா... எங்க லெச்சா'ன்னு ஒரு நாளைக்கு முந்நூறு மட்டம் சொல்லுவா தெரியும்லா! என்னைய விடு, நான் அசல். கூடவே கிடந்த அக்காவை எப்படி மறந்தே?'’ என, லட்சுமணனைப் பேசவே விடவில்லை பாலசுப்பிரமணியம். போனை வாங்கிய வசந்தா, `‘சரிதான். அப்பம் வாங்க'’ என்றவள் போனை வைத்துவிட்டு, `‘உங்க அண்ணன் சாப்பிட வீட்டுக்கு வந்திருதேன் னாங்க'’ என்றாள். `நானும் போகாத கோயில் இல்ல பாத்துக்கோ. அவளும்தான் எத்தனையோ டாக்டர்கிட்ட போயிட்டு வந்துட்டா. உங்க மாமா பேரன் பேத்தியப் பார்க்காமலேயே கருப்பந்துறைக்குக் கிளம்பிட்டாரு. எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு. எங்க அம்மைக்கு நாப்பது நெருங்கும்போதுதான் நான் பொறந்தேன். அதே மாதிரிதான் இவளுக்கும் பேறுகாலம் ஆகும்னு ஏற்கெனவே வன்னிக் கோனேந்தல் ஜோசியர் சொன்னாரு' என, பரமேஸ்வரி அத்தை, வசந்தாவுக்கு இன்னும் குழந்தை இல்லாததை இப்படி போனில் சொல்லியிருந்தாள். தனக்கு ஒன்றுக்கு இரண்டு குழந்தைகள் இருப்பதைச் சொல்லலாமா, வேண்டாமா என மனதுக்குள் குழம்பிக் கொண்டிருந்தான் லட்சுமணன். ஒன்றாக அமர்ந்து மதியச் சாப்பாடு சாப்பிடும்போது பாலசுப்பிரமணியம் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ‘`எங்களுக்குக் கல்யாணம் ஆகிக் கிளம்பும்போது நீ ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல நின்னுக்கிட்டு அழுத அழுகை, இன்னும் என்னால மறக்க முடியலப்பா'’ பாலசுப்பிரமணியம் இப்படிச் சொல்லும்போது லட்சுமணனுக்கு வெட்கமாக இருந்தது. அகமதாபாத்தில் இருக்கும்போது எத்தனையோ முறை அந்தச் சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்த்திருக்கிறான்; தன் மனைவியிடம் சொல்லிச் சிரித்திருக்கிறான். சொல்லப்போனால், வசந்தாவுக்குத் திருமணம் ஆனபோது, அவன் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். வசந்தாவின் கல்யாண வேலைகளில் சந்தோஷமாகச் சிரிப்பும் கேலியுமாகச் சுற்றிக்கொண்டுதான் இருந்தான். ஆனால், நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்ஸில் அவள் கணவனுடன் சென்னைக்குக் கிளம்பும்போது அவனிடமிருந்த உற்சாகம் அனைத்தும் வடிந்துவிட்டன. ரயில் கிளம்பும் நேரம் நெருங்க நெருங்க அடிவயிற்றைப் பிசைந்துகொண்டுவந்தது. சீட் பார்த்து உட்கார வைத்துவிட்டு இறங்கி, ஜன்னலோரம் நிற்கும்போது கலங்க ஆரம்பித்தவன், ரயில் நகரும்போது வாய்விட்டு ‘சந்தக்கா...’ என அழுதான். ரயிலுக்குள் இருந்து வசந்தாவும் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு கதறினாள். அதைத்தான் பாலசுப்பிரமணியம் இப்போது சொல்லிக்காட்டுகிறார். கேட்டுவிடக் கூடாதே என லட்சுமணன் அஞ்சிக்கொண்டிருந்த கேள்வியை, அடுத்துக் கேட்டார் பாலசுப்பிரமணியம். `‘உனக்கும் உன் காதல் மனைவிக்கும் எத்தனை பிள்ளைங்க? அதைச் சொல்லுப்பா'’ என்றார். சோற்றை முழுங்கியபடி, பரிமாறிக் கொண்டிருந்த வசந்தாவைப் பார்த்தான் லட்சுமணன். அவள் தன் கணவன் கேட்ட கேள்வியைக் கவனித்த மாதிரியும் தெரியவில்லை; லட்சுமணனின் முகத்தைப் பார்க்கவுமில்லை. சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த தட்டுகளில் காலியான பதார்த்தங்களை வைப்பதிலேயே மும்முரமாக இருந்தாள். `‘ரெண்டு பிள்ளேண்ணே. மூத்தது பொண்ணு. ரெண்டரை வயசாச்சு. பயலுக்கு இப்பதான் மூணு மாசம் ஆகுது'’ என்றான் லட்சுமணன். `‘சந்தோஷம்பா’' என்று பாலசுப்பிரமணியம் சொன்னபோதும் வசந்தாவிடம் எந்த உணர்வும் இல்லை. `‘பாத்தியா... மோரை வெளியே எடுக்க மறந்துட்டேன்'’ என, எழுந்து ஃபிரிட்ஜை நோக்கி ஓடினாள். பாலசுப்பிரமணியம் அன்று மதியத்துக்குமேல் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டது வசந்தாவுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. மண்டையிடிக் காய்ச்சல் என்றால்கூட மாத்திரையைப் போட்டுக்கொண்டு வேலைக்குப் போகிற ஆள், கொண்டுபோன சாப்பாட்டையும் எடுத்தபடி வீட்டுக்கு வந்து இப்போது லீவும் போட்டதை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை. ``வாராதவன் வந்திருக்கான். அதான் லீவு போட்டேன்'’ என்று அதற்கான காரணம் சொன்னது அவளுக்கு நிறைவாக இருந்தது. ``சாயங்காலம் சினிமாவுக்குப் போயிட்டு, அப்படியே வெளியே சாப்பிடலாம்'’ என்றார் பாலசுப்பிரமணியம். `‘எதுக்கு வெட்டிச் செலவு? வீட்ல என்னமாது பண்ணுதேன்'’ என்று வசந்தா சொன்னதை, அவர் ஏற்கவில்லை. `‘சும்மா கெட. லெச்சாகூட ஜாலியா பேசிக்கிட்டு, அப்படியே போயிட்டு வருவோம்’' என்றார். லட்சுமணனை தன் கணவனும் `லெச்சா' எனச் சொன்னதில், வசந்தாவுக்கு அத்தனை சந்தோஷம். `‘அண்ணே... வீட்ல இருந்து பேசிக்கிட்டிருப்போமே’' என்று லட்சுமணன் சொன்னதையும் அவர் ஏற்கவில்லை. `‘நீயும் அவகூட சேந்துக்கிட்டு சொல்லாதப்பா. அதான் மத்தியான சாப்பாட்டுக்கு வீட்ல இருந்தாச்சுல்லா... அப்புறமென்ன?'’ என்றார். இரண்டு நாள் அலுவலகப் பயிற்சி நடக்கவிருக்கும் கிண்டிப் பகுதியில் தனக்கு அறை ஒதுக்கப் பட்டிருப்பதை லட்சுமணன் சொன்னபோது, `‘அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேணாம். இங்கேயே தங்கு. நாங்க பொறகு எதுக்கு இருக்கோம்?’' என்று திட்டவட்டமாகச் சொல்லிவிட்டார். ‘`ஆ . . .மா! இத்தன வருஷத்துல துரைக்கு ஒரு போன் பண்ணத்தோணல. பாசமில்லாத பய எங்கயும் இருந்துட்டுப்போறான். விடுங்க!’' என்று வேடிக்கையாக வசந்தா சொன்னதற்கு லட்சுமணனிடம் சிரிப்புதான் பதிலாக வந்தது. நெரிசல் நிறைந்த மாலில் உள்ள தியேட்டரில் படம் பார்க்கும்போது பாப்கார்னைக் கொறித்தபடி வசந்தா கேட்டாள்... `‘லெச்சா, நாம கடைசியா என்ன படம் பார்த்தோம்... சொல்லு பாப்போம்!'’ கொஞ்சம்கூட யோசிக்காமல் `` ‘தவமாய் தவமிருந்து’ '' என்றான் லட்சுமணன். ``கல்யாணம் நிச்சயம் ஆயிட்டு, `சினிமாவுக் கெல்லாம் போகக் கூடாது'ன்னு மாமா சத்தம் போட்டா. அத்தைதானே சமாதானம் பண்ணி நம்ம ரெண்டு பேரையும் கூட்டிட்டுப்போனா!'' ‘`படம் பார்த்துட்டு வரும்போது உங்க அத்தையும் நீயும் மூக்கைச் சிந்திக்கிட்டே வந்தேளே... ஞாபகம் இருக்கா?'’ சிரித்தபடி கேட்டாள் வசந்தா. அவள் சினிமா பார்க்கும்போது அழ மாட்டாள். ஆனால், பரமேஸ்வரி அத்தையும் லட்சுமணனும் எல்லா படங்களுக்கும் அழுவார்கள். அதுவும் `தவமாய் தவமிருந்து’ பார்த்து அழுததில் லட்சுமணனுக்குக் காய்ச்சலே வந்துவிட்டது. ராதாகிருஷ்ணன் டாக்டரிடம் வசந்தாதான் கூட்டிக்கொண்டு போனாள். ``ஏட்டி, கல்யாணம் நிச்சயமான பிள்ளை. உன்னை எப்படி வெளியே விட்டாங்க?’' என்று கேட்டபடியே, லட்சுமணனைப் பார்த்து `‘வேட்டிய எறக்குல. பெரிய வஸ்தாது மாதிரி கையல்லா மடக்குதான்’' என்று சொல்லி, ஊசி போட்டார் ராதாகிருஷ்ணன். லட்சுமணன் ஊசி வலியையும் பொறுக்க முடியாமல் கண்ணீர்விட்டான். அதை நினைத்து இருவரும் சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். இதற்குள் இன்னொரு பாப்கார்னும் குளிர்பானங்களும் வாங்கி வந்த பாலசுப்பிரமணியம், ‘`எனக்கும் கொஞ்சம் சொல்லிட்டுச் சிரிச்சீங்கன்னா, நானும் சேர்ந்து சிரிப்பேன்லா’' என்றபடி அருகில் வந்து அமர்ந்தார். லட்சுமணனுக்குப் படத்தில் ஒன்ற முடியவில்லை. `எல்லாம் இருக்கின்றன. சந்தோஷ மாகத்தான் இருக்கிறார்கள். வசந்தாக்காவை நன்றாக வைத்திருக்கிறார். இருந்தாலும்...அவர்கள் பார்க்கும் மருத்துவம் குறித்து ஏதேனும் பேசிப்பார்க்கலாமா? அப்படியே பேசுவதாக இருந்தாலும் யாரிடம் பேசுவது? வசந்தா அக்காவிடமா, அண்ணனிடமா?’ இந்தச் சமயத்தில் சைக்கிள் கடை நம்பி மாமா கேலி பண்ணுனுது நினைவுக்கு வந்தது. ‘ஏ... லெச்சுமணா! அம்மைக்காரியை அத்தைங்கே! அவ மகள அக்காங்கெ! அதெப்படிடே? நாளைக்கு அவளுக்கு கல்யாணம் ஆனா, அவ மாப்பிள்ளைய அத்தான்பியோ?' அதென்னவோ பரமேஸ்வரி அத்தையின் மகள் வசந்தாவை `அக்கா' என்று அழைத்தது மாதிரி, அவளது கணவனை பெண் பார்க்க வரும்போதே லட்சுமணன் ‘அண்ணன்’ என்றுதான் அழைத்தான். அவன் மனதில் அதுதான் பதிந்திருக்கிறது. மறுநாள், அதிகாலையிலேயே லட்சுமணன் கிளம்பவேண்டியிருந்தது. முதல் நாள் இரவே சொல்லிவிட்டான், ‘`நீங்க சாவகாசமா தூங்கி எந்திரிங்க. நான் காலையில கிளம்பிப் போயிருவேன். மீட்டிங்லாம் முடிஞ்சு வர ராத்திரி லேட் ஆயிரும்.'’ ஹாலில் உள்ள சோபாவிலேயே லட்சுமணன் படுத்துத் தூங்கியிருந்தான். கைபேசியில் உள்ள அலாரம் அடிக்கும்போது வசந்தாவோ பாலசுப்பிரமணியமோ எழுந்துவிடக் கூடாதே என்ற பதற்றத்தில், தூக்கக் கலக்கத்துடன் வேக வேகமாக கைபேசியை அணைத்தான். சத்தமில்லாமல் எழுந்து, குளியலறைக்குச் சென்று, பல் தேய்த்து, குளித்து, உடை மாற்றி வெளியே வரும்போது வசந்தா எழுந்திருந்தாள். டைனிங் டேபிளில் ஒரு பெரிய டம்ளரில் காபி இருந்தது. ‘`அதுக்குள்ள எந்திரிச்சுட்டியா? நான்தான் ராத்திரியே சொன்னெம்லா... காபி போற வழியில குடிச்சுக்கிட மாட்டேனா?’' என்றபடி காபி டம்ளரை எடுத்தான். ‘`யப்பா! என்னா கொதிகொதிக்கி!'’ டேபிளில் வைத்துவிட்டு உட்கார்ந்தான். வட்டகையைக் கொண்டுவந்து, டம்ளரில் உள்ள காபியை ஆற்றி, லட்சுமணனின் கையில் கொடுத்தாள் வசந்தா. ஊதிக் குடித்தபடி, ‘`ராத்திரி நான் சாப்பிட்டு வந்திருவேன்க்கா. நீ எதுவும் செய்யாதே’' என்றான். ‘`போகும்போது உன் பையையெல்லாம் எடுத்துக்கிட்டுப் போயிரு. உனக்கு அங்கே ரூம் போட்டிருக்காங்கன்னு சொன்னெல்லா'’ என்றாள் வசந்தா. காபியை முழுங்கியபடி, ‘`ஓகோ! நீங்க சொன்னா அந்தாக்ல நாங்க பொட்டியத் தூக்கிட்டுப் போயிருவோமாக்கும். எங்க அண்ணன் வீடு இது, தெரிஞ்சுக்கோ!'’ என்று லட்சுமணன் சொல்லவும், ‘`உன்னைக் கிளம்பச் சொன்னதே உங்க அண்ணன்தாம்ல, கோட்டிக்காரப்பயலே. அந்த பேதீல போவான் எந்திரிக்கிறதுக்குள்ள கிளம்பு, நல்லாயிருப்ப`’ என, சாத்தியிருந்த தன் கணவனின் படுக்கையறையின் கதவைப் பார்த்தபடி, குரல் தாழ்த்திக் கண் கலங்கியவாறே லட்சுமணனைப் பார்த்து கைகூப்பிச் சொன்னாள் வசந்தா. http://www.vikatan.com/
  3. ஆலடி பஸ் - சிறுகதை சிறுகதை: இமையம், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் ``கொஞ்சம் நவுந்து குந்து'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி சொன்னாள். ``ஆளு வருது!'' பிரியங்கா சொன்னாள். ``ஆளு வரப்ப எந்திரிச்சுக்கிறேன். இப்ப நவுந்து குந்து.'' ``கடக்கிப் போயிருக்காங்க. இப்ப வந்துடுவாங்க.'' ``பஸ் ஒங்க ஊட்டுதா?'' ``கவர்மென்ட்டுது.'' ``அப்பறம் என்னா... நவுந்து குந்து.'' ``ஆளு வருதுன்னு ஒனக்கு எத்தன வாட்டி சொல்றது? வேற எடம் பாத்து குந்து.'' ``ஆளு வரப்ப வரட்டும். நீ நவுந்து குந்து. இல்லன்னா வழிய வுடு'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி முறைப்பது மாதிரி சொன்னாள். இரண்டு ஆள்கள் உட்காரக்கூடிய சீட்டில் முதலில் பிரியங்கா உட்கார்ந்திருந்தாள். பக்கத்தில் ஜன்னலையொட்டியிருந்த இடத்தில் ஒரு கைப்பையை வைத்திருந்தாள். வடக்கிருப்புக்காரி ``வழியைவிடு'' என்று கேட்டதும், வழியை விடக் கூடாது என்பது மாதிரி முன் சீட்டில் இருந்த கம்பியை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்துக்கொண்டாள். அவள் கையை எடுத்தால்தான் மற்ற ஆள் உள்ளே போக முடியும். பிரியங்காவின் கையைத் தள்ளிவிட்டு உள்ளே போக முயன்றாள் வடக்கிருப்புக்காரி. குறுக்கே வைத்த கைகளை லேசாகக்கூட பிரியங்கா தளர்த்தவில்லை. பிரியங்காவின் கைகளை விலக்கிப்பார்த்தாள். முடியவில்லை. கோபத்தில் ``என்னா ஊரு போவணும்?'' என்று கேட்டாள் வடக்கிருப்புக்காரி. வேண்டா வெறுப்பாக பிரியங்கா சொன்னாள், ``ஆலடி.'' ``நான் வடக்கிருப்பு போவணும். அம்மாம் தூரம் நின்னுக்கிட்டுப் போவ முடியாது. இந்தக் கூட்டத்துல நீ நாலாவது ஸ்டாப்புத்தான. செத்த நவுந்து குந்தனாத்தான் என்ன?'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி கேட்டாள். ``பஸ்ஸுல வேற எடமே இல்லியா?'' ``இருந்தா நான் எதுக்கு ஒங்கிட்ட வந்து தொங்கிக்கிட்டு நிக்குறன்?'' வடக்கிருப்புக்காரி கோபமாகச் சொன்னதை பிரியங்கா காதில் வாங்கவில்லை. அவளைப் பார்க்க விரும்பாத மாதிரி பஸ்ஸுக்கு வெளியே பார்த்தாள். கைப்பையைக் கொடுத்து, `இடம் பிடித்து வை' எனச் சொல்லிவிட்டுப் போன டீச்சர் வருகிறாளா என்று பார்த்தாள். பஸ் ஏறுவதற்காக இங்கும் அங்குமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த கூட்டமும், பஸ் ஏறுவதற்காகக் காத்திருந்த கூட்டமும்தான் தெரிந்தது. டீச்சர், கண்களில் படவில்லை. ``ஆள் வருதா... ஆள் வருதா?'' என்று வடக்கிருப்புக்காரியோடு இதுவரை எட்டு ஒன்பது பேருக்குமேல் கேட்டுவிட்டார்கள். இன்னும் எவ்வளவு பேர் வந்து கேட்பார்களோ தெரியாது. `சீக்கிரமாக டீச்சர் வந்துவிட்டால் போதும்' என்று பிரியங்கா நினைத்தாள். எப்போதுமே அவளுக்கு எட்டு தேதிகளுக்குப் பிறகுதான் பீரியட் வரும். இந்த மாதம் எட்டு நாள்களுக்கு முன்பே வந்துவிட்டது. காலையிலேயே தெரிந்திருந்தால் வீட்டிலேயே இருந்திருப்பாள். மதியம் 2 மணிக்குதான் விஷயம் தெரிந்தது. உடனே போய் முதலாளியிடம் ``அவசரமாக வீட்டுக்குப் போக வேண்டும்'' என்று சொன்னாள். ``எதுக்கு?'' என்று நூறுமுறைக்குமேல் கேட்டார். ``சும்மாதான் சார்'' என்று சொல்லி மழுப்பினாள். ரொம்பவும் கெஞ்சிய பிறகு, ``6 மணிக்குப் போ'' என்று சொன்னார். தான் வேலை பார்க்கும் ஜெராக்ஸ் கடை முதலாளியின் மீது அவளுக்கு அளவுகடந்த கோபம் உண்டாயிற்று. தினமும் ராத்திரி 9 மணிக்குதான் விடுவான். அவனுடைய குணம் தெரிந்து அதிகமாக லீவ் போட மாட்டாள். முன்கூட்டியே வீட்டுக்குப் போகிறேன் என்றும் சொல்ல மாட்டாள். இன்று பிரச்னை என்பதால்தான் `வீட்டுக்குப் போகிறேன்' என்று கேட்டாள். அதற்கே நான்கு மணி நேரம் கழித்துதான் அனுப்பினார். மற்ற மாதங்களைவிட இந்த மாதம் என்ன காரணத்தினாலோ பீரியட் அதிகமாகவே வெளிப் பட்டது. தலைவலியும் அதிகமாக இருந்தது. `நின்றுகொண்டே இருந்தது காரணமாக இருக்குமோ!' என யோசித்தாள். வடக்கிருப்புக்காரி, கையில் வைத்திருந்த இரண்டு பைகளையும் உள்ளடக்கினாற்போல் பிரியங்காவின் காலையொட்டி வைத்தாள். ஒரு பை சாய்ந்து பிரியங்காவின் காலில் விழுந்தது. வெடுக்கென காலை இழுத்துக்கொண்டு பையை நகர்த்திவிட்டு ``பைய கொண்டாந்து காலு மேலதான் வெப்பியா?'' என்று கேட்டாள். பிறகு, காலை முன்புபோல் வைத்தாள். அப்போது பை மறுபக்கம் சாய்ந்து விழுந்தது. வடக்கிருப்புக்காரிக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. ``எதுக்கு காலால பைய ஒதைக்கிற?'' என்று கேட்டு முறைத்ததோடு, பையை முன்புபோல் நிமிர்த்தி வைத்தாள். அப்போது பின் படிக்கட்டு வழியாக பஸ்ஸுக்குள் ஏறி வந்த ஒரு பெண், `உட்கார இடம் இருக்கிறதா?' என அங்கு இங்கும் பார்த்தாள். வரிசையாகக் கம்பியைப் பிடித்தபடி ஆள்கள் நின்றுகொண்டிருந்தனர். ஒவ்வோர் ஆளாகப் பார்த்த அந்தப் பெண்ணின் கண்களில், பிரியங்கா உட்கார்ந்திருந்த இடத்துக்குப் பக்கத்தில் இடம் இருப்பது தெரிந்தது. பல ஆள்களை நெட்டிக்கொண்டும் இடித்துக்கொண்டும், ``நவுறுங்க... வழிவுடுங்க!'' என்று சொல்லிக்கொண்டும் பலரின் கால்களை மிதித்துக்கொண்டும் படாதபாடுபட்டு வந்து, ``ஆளு வருதா?'' என்று அவசரமாகக் கேட்டாள். `ஆமாம்' என்பது மாதிரி பிரியங்கா தலையை மட்டும் ஆட்டினாளே தவிர, வாயைத் திறந்து பேசவில்லை. அந்தப் பெண்ணைப் பார்க்கவும் இல்லை. ``ஆளு வரமுட்டும் செத்த குந்தட்டா? நிக்க முடியல. ஒரே நெரிசலா இருக்கு. தல கிறுகிறுப்பா இருக்கு'' என்று அந்தப் பெண் சொன்னாள். அவள் சொன்னதற்கும் தனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்பது மாதிரி பிரியங்கா பஸ்ஸுக்கு வெளியே பார்த்தாள். அவளுடைய கண்கள் கைப்பையை வைத்து விட்டுப் போன டீச்சரைத் தேடின. குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஆள்கள் நடந்துகொண்டிருப்பது தெரிந்ததே தவிர, டீச்சர் மட்டும் கண்களில் பட வில்லை. டீச்சர் மீது பிரியங்காவுக்குக் கோபம் வந்தது. `எத்தனை பேருக்குதான் பதில் சொல்லி தொலைப்பது!' என்று எரிச்சலானாள். `நான் இருக்கும் நிலையில் இந்தத் தொந்தரவு வேறா' என்று நினைத்தபோது, அந்தப் பெண் சொன்னாள், ``வயசு வரமுற கெடயாது. என்னா காலமோ இது! கல்யாணமாயிடிச்சா?'' என்று கேட்டாள். ``எதுக்குக் கேக்குகிற?'' ``சும்மாதான்.'' ``அத தெரிஞ்சுக்கிட்டு நீ என்ன செய்யப்போற?'' ``எப்ப கல்யாணச் சோறு போடுவன்னு கேக்கத்தான்.'' அந்தப் பெண் எந்த அர்த்தத்தில் கேட்டாள் என்பது தெரிந்த மாதிரி பிரியங்கா, முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டாள். அப்போது வடக்கிருப்புக்காரி சொன்னாள், ``முகத்த பாத்தாலே தெரியுது. ஊரக்கூட்டித்தான் பாப்பா சோறு போடும்னு. நான் சொல்றது பலிக்குதா இல்லியான்னு பாரு.'' பீரியட் தொல்லை, தலைவலி என நொந்துப் போயிருந்த பிரியங்காவுக்கு, சரியான கோபம் வந்துவிட்டது. ``எனக்குக் கல்யாணம் ஆவாட்டிப் போவுது. நீ ஒண்ணும் எனக்கு மாப்ள தேடி அலய வாணாம்'' என்று கடுமையான குரலில் சொன்னாள். ``நீ எதுக்கு தேங்கா ஒடைக்கிற மாதிரி ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் பேசுற?'' பிரியங்காவையே முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வடக்கிருப்புக்காரிக்கு, ஆத்திரத்தை அடக்க முடியவில்லை. முகத்தைக் கோணிக் காட்டிவிட்டு, ``செத்த முன்னாடி வந்து குந்துனதுக்கே இம்மாம் சிலுப்பு சிலுத்துக்குது. சொந்த பஸ்ஸா இருந்தா இன்னும் எம்மாம் சிலுத்துக்குமோ! அது ஆண்டவனுக்குத்தான் தெரியும்'' என்று சொன்னதுதான். ``என்னா சிலுத்துக்கிறாங்க... வந்ததிலிருந்து நானும் பாத்துக்கிட்டிருக்கன், என்னமோ பெரிய இதுமாதிரி பேசிக்கிட்டிருக்க. நீ முன்னால வந்து சீட்ட புடிச்சிவெச்சிருந்து, நான் பின்னால வந்து கேட்டா வுடுவியா?'' என்று பிரியங்கா கோபமாகக் கேட்டாள். ``வுடுவன்'' என்று இறுமாப்புடன் வடக்கிருப்புக்காரி சொன்னாள். ``ஆளப் பாத்தாலே தெரியுது'' நக்கலாகச் சொன்னாள் பிரியங்கா. ``சீல கட்டியிருக்கும்போதே என்னா தெரியுது ஒனக்கு?'' என்று சீண்டுவது மாதிரி வடக்கிருப்புக்காரி கேட்டாள். ``எது தெரிஞ்சா எனக்கென்ன? செத்த இடிக்காம தள்ளியே நில்லு. ஆம்பள நாயிவோ வந்து வந்து இடிக்கிற மாதிரியே நீயும் மேல மேல இடிச்சுக்கிட்டு நிக்குற!'' என்று சொன்னாள். பிறகு, அலுப்பும் சலிப்புமாக, ``பைய கொடுத்திட்டுப் போன டீச்சரு எங்கதான் போய்த் தொலைஞ்சாங்களோ தெரியலை. நானே பெரிய தலவலியில இருக்கேன். இதுல ஊர் சனியன் கிட்டயெல்லாம் சண்ட வாங்க வேண்டியிருக்கு; பேச்சு கேக்க வேண்டியிருக்கு'' என்று பிரியங்கா சொன்னதுதான், சட்டெனச் சண்டைக்குப் பாய்ந்தாள் வடக்கிருப்புக்காரி. ``வாய அடக்கிப் பேசு. யாரப் பாத்து சனியன்னு சொல்ற?'' ``ஒன்ன எதுக்கு நான் சனியன்னு சொல்லப் போறன்? நான் இருக்கிற நெலம தெரியாமப் பேசிக்கிட்டு'' என்று சொல்லிவிட்டு, சீட்டில் ரத்தக்கசிவு இருக்குமோ என்று கவலைப்பட்டாள். தான் வேலைசெய்யும் ஜெராக்ஸ் கடை முதலாளியின் மீது அவளுக்குக் கோபம் உண்டாயிற்று. சாதாரண நாளாக இருந்தால் கிழவிகள், கைப்பிள்ளைக்காரிகள் பஸ்ஸில் கம்பியைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்தால் தானாகவே எழுந்து `உட்காரு' என்று இடம் தந்துவிடுவாள். இன்று அவ்வாறு செய்ய முடியாது. எழுந்து நிற்கும்போது ஏதாவது ஆகிவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற அச்சத்தில் `எப்போது பஸ்ஸை எடுப்பார்களோ, எப்போது வீடு போய்ச் சேருவோமா! ' என்று கவலையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். ``நீ சொன்ன ஆளு இன்னம் வல்ல. ஆளு வரமுட்டும் அந்த எடத்துல நான் குந்தினா ஒனக்கு என்னா நட்டமாப்போவுதுன்னு மறிச்சுக்கிட்டுக் குந்தியிருக்கிற? நீ செய்யுறதும் பேசுறதும்... என்னாமோ ஆகாயத்திலிருந்து வந்த மாதிரிதான் இருக்குது.'' ``நீ ஆகாயத்திலிருந்து பொறந்து வந்தியா?'' ``இல்லை.'' ``அப்புறமென்ன? சட்டம் பேசாம வாய மூடிக்கிட்டு இரு'' எனத் தனக்கிருந்த சங்கடத்தில் பிரியங்கா சற்று அதிகமாகவே பேசினாள். மற்ற எல்லாரையும்விட அவளுக்குத்தான் சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போக வேண்டும் என்ற அவசரம். ``நீ யாரு என்ன வாய மூடச் சொல்றதுக்கு?'' என்று கேட்ட வடக்கிருப்புக்காரி, அப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்த மாதிரி ``நீ ஆலடிதான? அப்பிடித்தான் இருப்ப. ஊரு மாதிரிதான ஆளும் இருக்கும்'' என்று சொன்னாள். ``ஆலடியப் பத்தி ஒனக்கென்னத் தெரியும்'' என்று பிரியங்கா சொல்ல, பதிலுக்கு வடக்கிருப்புக்காரி ஆலடியைப் பற்றி மட்டம்தட்டி சொல்ல, சண்டை படிப்படியாக வலுக்க ஆரம்பித்தது; வார்த்தைகள் தடிக்க ஆரம்பித்தன. பஸ்ஸுக்குள் இருந்த கூட்டத்தைப் பற்றி இருவருமே கவலைப்பட்டதுபோல் தெரியவில்லை. இவர்களின் சண்டையையும் பார்த்துக்கொண்டு முன் சீட்டில் கறுப்புச் சட்டை போட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த ஆள், ``யாருக்கோ எடம் புடிக்கப்போயி நீங்க எதுக்கு சண்ட புடிச்சுக்கிறிங்க?'' என்று கேட்டான். வெடுக்கென்று பிரியங்கா கேட்டாள், ``நீ எந்த ஊரு நாட்டாம?'' ``சரிதான்'' என்று சொன்ன அந்த ஆள், அடுத்த வார்த்தை பேசவில்லை. அவனுக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த கருத்த திடுமலான ஆள் கோபமாக, ``ஒங்க சண்டய எதுக்கு ஊர் சண்டயா மாத்துறீங்கன்னு கேக்கக் கூடாதா? ஒன் ஊரு அவ்வளவு நல்ல ஊரு, மத்த ஊரு அம்மாம் மோசமா? ஒன் ஊரப் பத்தி எனக்கும் தெரியும். வம்பு சண்டக்கின்னு அலயுற ஊரு. குடிகாரப் பய ஊரு. கைப்புள்ளக்காரங்க எத்தன பேரு நிக்குறாங்க? நீ செத்த நவுந்து குந்துனாத்தான் என்ன? கவர்மென்ட் பஸ்ஸ பட்டா போட்டு வாங்குன மாதிரி பைய வெச்சுக்கிட்டு குந்தியிருக்கிற? எடம் இல்லாம ஆளுங்க நிக்குறது ஒனக்குத் தெரியலியா?'' என்று கேட்டான். கொஞ்சம்கூட யோசிக்காமல் அவன் கேட்ட வேகத்திலேயே பிரியங்கா கேட்டாள் ``நீ எந்த ஊரு பஞ்சாயத்துத் தலைவரு? ஒன்ன யாரு இந்தப் பஞ்சாயத்துக்குக் கூப்புட்டது?'' ``ஒரு நாயத்த சொல்லக் கூடாதா?'' ``ஒனக்கு மட்டும்தான் நாயம் தெரியுமா? நாட்லயே நீதான் பெரிய பஞ்சாயத்தா?'' என்று முகத்திலடிப்பது மாதிரி அந்த ஆளிடம் கேட்டதும், அவன் பிரியங்காவிடம் வாயடிக்க ஆரம்பித்தான். அவனோடு சேர்ந்துகொண்டு வடக்கிருப்புக்காரியும் பேச ஆரம்பித்தாள். பிரியங்கா ஒரு நூல் சளைக்கவில்லை. ஒரே ஆளாக இரண்டு பேரையும் சமாளித்தாள். சத்தம் பெரிதாகக் கேட்கவே முன்னால் இருந்தவர்கள் எல்லாம் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். டிரைவர் சீட்டுக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டு சீட்டு போட்டுக்கொண்டிருந்த கண்டக்டர் மட்டும் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. நிற்க இடம் இல்லாமல் ஆள்கள் நெருக்கிக்கெண்டு நிற்பது, பின்னால் சண்டை நடப்பது, ``எப்ப பஸ்ஸ எடுத்துத் தொலைவானுவளோ. காத்துகூட இல்ல'' என்று திட்டுவதைப் பற்றி அக்கரையில்லாமல் தன்னுடைய வேலையில் கவனமாக இருந்தார். பழக்கதோஷத்தில் அவ்வப்போது, ``உள்ளாரப் போங்க. உள்ளாரப் போங்க'' என்று மட்டும் சொன்னார். ``என்னாத்த உள்ளார போறது? நிக்கவே எடமில்ல. இனிமே போனா ஆளுங்க தலமேலதான் ஏறிப் போவணும்'' என்று சொன்ன ஒரு பெண், ``பாலக்கொல்ல ஒரு டிக்கெட்'' என்று சொல்லி, பணத்தைக் கொடுத்தாள். பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு சீட்டைக் கொடுத்தார் கண்டக்டர். அவனிடம் பாலக்கொல்லைக்காரி கேட்டாள், ``பின்னால ஒரே சண்டயும் சச்சரவுமா இருக்கே. அத ஒரு சத்தம் போட்டு அடக்குனா என்னா?'' ``ஏழு மணி சிங்கிள்னாலே தெனந்தெனம் இதே ராவுடிதான். நீ ஒரு சண்டயத்தான் பாக்குற? நான் ஒரு நாளக்கி நூறு சண்டயப் பாக்குறன். இந்த நேரத்துக்கு இன்னொரு பஸ் வுட்டா நல்லா இருக்கும். எவன் வுடுறான்? இத வுட்டா இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்துக்குப் பஸ்ஸே இல்லை. நவுந்து நில்லும்மா. எத எதயோ கண்டுபுடிக்கிறதுக்கு தெனம்தெனம் ராக்கெட் வுடுறானுவோ. ஒரு டவுன்பஸ்ஸ சேத்து வுட மாட்டங்கிறானுவோ'' என்று சொன்ன கண்டக்டர், இரண்டு மூன்று பேரை இடித்துக் கொண்டு ஓர் அடி தூரம் முன்னால் வந்து, ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று கத்தினார். அப்போது ஒரு பெண் மூன்று பெரிய பெரிய பைகளுடன் இடித்துப்பிடித்து பஸ்ஸில் ஏறுவது தெரிந்ததும், ``இந்த நேரத்துல எதுக்கும்மா இத்தன பையிவுள தூக்கிக்கிட்டு வர? ஆளு நிக்கவே இடமில்லியே!'' என்று அந்தப் பெண்ணிடம் கேட்டார் கண்டக்டர். ``ஆளு ஒரு பஸ்ஸிலயும் பை ஒரு பஸ்ஸிலயுமா வரும்?'' என்று அந்தப் பெண் கேட்டாள். அவள் கேட்டதைக் காதில் வாங்காத மாதிரி, ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று சொன்னார் கண்டக்டர். ``ஆறு மணிக்குமேல பஸ் ஏறினாளே ஒரே சாராய வாடதான்'' என்று முன்பு கண்டக்டரிடம் சட்டம் பேசியவள் சொன்னாள், ``செத்த நவுறுங்க'' என்று சொல்லிவிட்டு முன்னால் போக முயன்றாள். அப்போது அவளுடைய கண்களில் பிரியங்காவுக்குப் பக்கத்தில் இடம் இருப்பது தெரிந்தது. அந்த இடம் தனக்காகத்தான் காத்திருக்கிறது என்பது மாதிரி பத்து இருபது பேரைத் தாண்டிக்கொண்டும், ஏழெட்டு பேரின் கால்களை மிதித்துக்கொண்டும் வந்தாள். சீட்டில் பை இருப்பது தெரிந்ததும் அவளுடைய முகம் மாறியது. வடக்கிருப்புக்காரியை இடித்துக்கொண்டு, ``செத்த நவுந்து குந்து'' என்று பிரியங்காவிடம் சொன்னாள். ``ஆளு வருது'' முகத்தை ஒருவிதமாக வைத்துக்கொண்டு சொன்னாள் பிரியங்கா. ``மூணு பை வெச்சியிருக்கேன். நிக்க முடியல. வேர்வ நாத்தத்துல மயக்கம் வர மாதிரி இருக்கு'' என்று அந்தப் பெண் சொன்னாள். ``இப்பதான் ஒரு சண்டய முடிச்சேன். அதுக் குள்ளார நீ வந்திட்டியா? மேல இடிக்காம நில்லு. ஆளு வருது'' வெடுக்கென்று பிரியங்கா சொன்னாள். அப்போது எதிர் சீட்டில் உட்கார்ந் திருந்த ஆள், ``பஸ்ஸுல சீட்டு புடிச்சதுக்கே இம்மாம் கிராக்கிக் காட்டுது. இன்னம் எம்.எல்.ஏ., எம்.பி., மந்திரி சீட்டப் புடிச்சிருந்தா எம்மாம் காட்டுமோ!'' என்று சொல்லி, அவன் வாயை மூடவில்லை. பிரியங்காவுக்கு எங்கிருந்துதான் அவ்வளவு கோபம் வந்ததோ... ``நீ போயி புடியன் எம்.எல்.ஏ., மந்திரி சீட்ட, நானா வாணாங்கிறேன்'' என்று பிரியங்கா வேகமாகச் சென்னாள். அந்த ஆளுக்கும் கோபம் வந்ததுபோல் தெரிந்தது. ``நானும் வந்ததிலிருந்து பாக்குறன். நீ என்னமோ பெரிய இதுமாதிரி பேசிக்கிட்டிருக்க? கண்டக்டரக் கூப்புட்டு சொன்னாத்தான் நீயெல்லாம் சரிப்படுவ.'' ``நீ கண்டக்டரத்தான் கூப்புடு... கலெக்ட்டரத்தான் கூப்புடு. யார் வந்து என்னா பண்றாங்கன்னு நானும் பாக்குறன்'' என எதிர் சவால்விட்டாள் பிரியங்கா. ``நாளக்கி நீ என் ஊரத் தாண்டித்தான பஸ்ஸுல வரணும். அப்ப வெச்சுக்குறேன் ஒன்ன'' என்று அந்த ஆள் சொன்னான். ``நாயி நக்கிப் போட்ட எல மாதிரி இருக்கு ஒம் மூஞ்சி. நீ என்ன வெச்சுக்கிறியா? எப்ப வரணும், எங்க வரணும்னு சொல்லு. வாரேன். ஒன்னால முடிஞ்சத பாரு'' ஒரு நூல்கூட சளைக்காமல் சவால்விட்டாள். ``ஆளப் பாத்தாலே தெரியுது'' என்று அந்த ஆள் சொன்னதுதான். ``என்னய்யா தெரியுது? ஒழுங்கு மரியாதியா வரணும். இல்லன்னா மானம் மரியாத கெட்டுடும். என்னமோ தெரியுதாம்ல'' என்று கேட்டுக் கத்த ஆரம்பித்ததும் நின்றுகொண்டிருந்த ஒன்றிரண்டு பேர், ``பொம்பளக்கிட்ட எதுக்கு வாயக் கொடுத்த?'' என்று அந்த ஆளை சண்டை போட்டனர். அதன் பிறகுதான், அவனுடைய வாய் ஓய்ந்தது. பிரியங்காவுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. இன்றைக்குப் பார்த்து எல்லாரும் வந்து தன்னிடம் வம்பு வாங்குகிறார்களே என்று. `விஷயத்தை எப்படி வெளியே சொல்வது? உட்கார்ந்திருக்கும் போது இருப்பதைவிட எழுந்து நின்றால் அதிகமாக வெளிப்படலாம். விஷயம் பலருக்கும் தெரிந்துவிட்டால் அசிங்கமாகிவிடுமே' என்று கவலைப் பட்டாள். அதனால் `எது நடந்தாலும் எழுந்திருக்கக் கூடாது. எத்தனை பேர் வந்தாலும் வாயைக் குறைக்கக் கூடாது' என்று முடிவெடுத்து கொண்டாள். `பஸ்ஸைவிட்டு இறங்கும்போதுகூட ஜாக்கிரதையாக இறங்கணும்' என எண்ணியவாறு ஏதேனும் துர்நாற்றமடிக்கிறதா எனப் பார்த்தாள். `சில பெண்களுக்கு பீரியட் வந்தால் லேசாக துர்நாற்றமடிக்கும். அதை வைத்தே பக்கத்தில் இருக்கும் பெண்கள் கண்டுபிடித்து விடுவார்களே' என்று கவலைப்பட்டாள். அப்போது பின் படிக்கட்டு வழியாக ஏறி பஸ்ஸுக்குள் வியர்க்க வியர்க்க சித்தாள் வேலைக்குப் போய்விட்டு வந்த நடுத்தர வயதுள்ள பெண்ணுக்கு என்னவாயிற்றோ ``சனியன்புடிச்ச பஸ்ஸில ஏறினாலே இதே தொல்லை தான். பொட்டச்சிவுளயே பாக்காத மாதிரிதான் ஒவ்வொரு நாயும் இடிக்கும்... ஒராசும்'' என்று சத்தமாகச் சொன்னாள். அவள் சொன்னது எவரின் காதுகளிலும் விழுந்த மாதிரி தெரியவில்லை. அந்த அளவுக்கு பஸ்ஸில் இருந்த ஸ்பீக்கர் செட் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. அப்போது ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று கேட்டுக்கொண்டு வந்த கண்டக்டர் பிரியங்காவிடம் வந்தார். ``ஆலடி'' என்று சொல்லிப் பணத்தைக் கொடுத்தாள். அப்போது படிக்கட்டில் நின்று கொண்டிருந்த ஒரு பையன் ``பஸ்ஸை எப்பத்தான் எடுப்பிங்க? மணி ஆவுறது தெரியலியா?'' என்று கேட்டான். அவனைத் தொடர்ந்து படிக்கட்டில் நின்றுகொண்டிருந்தவர்களும் பஸ்ஸுக்குள் இருந்தவர்களும், ``பஸ்ஸை எப்பத்தான் எடுப்பானுங் களோ!'' என்று முணுமுணுத்தனர். பயணிகள் சத்தம்போட்டதைக் காதில் வாங்காத மாதிரி கண்டக்டர் சொன்னார், ``மேல ஏறி வாங்க.'' ``நாங்க மேல ஏறி வர்றது இருக்கட்டும். பஸ்ஸை எப்ப எடுப்பிங்க?'' என்று ஓர் ஆள் கேட்டான். ``டிரைவர் டீ குடிக்கப் போயிருக்காரு. வந்ததும் எடுப்பார். சட்டம் பேசாம உள்ளார ஏறி வா.'' ``ஒரு வாரமா டீ குடிக்கிறாரா? இந்தச் சனியன்புடிச்ச பஸ்ஸுல வந்தாலே இதே தொல்லைதான். எப்ப எடுப்பானுங்கன்னே தெரியாது'' என்று சொல்லி அந்த ஆள் அலுத்துக்கொண்டான். கண்டக்டர் பதில் சொல்ல வில்லை. ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று கேட்டான். பஸ்ஸை எடுக்கவில்லை என்ற முணுமுணுப்புகள் அவன் காதுகளில் விழுந்த மாதிரியே தெரியவில்லை. பஸ்ஸுக்குள் தள்ளிவிடுதல், நெட்டுதல், இடித்தல், வழியில் இருந்த கைப்பைகள், சிறுசிறு மூட்டைகள் என்று எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் டிக்கெட்டைப் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். அப்போதுதான் பிரியங்காவிடம் பையைக் கொடுத்துவிட்டுப் போன இரண்டு ஆள் தடிமனில் இருந்த டீச்சர் வந்தாள். படிக்கட்டில் மட்டும் ஏழு, எட்டு பேர் நின்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்களை விலக்கிக்கொண்டு ஏறி, வழியில் நின்று கொண்டிருந்தவர்களை இடித்துக்கொண்டு வந்து பிரியங்காவின் பக்கத்தில் உட்காருவதற்குள் டீச்சருக்கு மூச்சு வாங்கிவிட்டது. உட்கார்ந்த வேகத்தில் முகத்தில், கழுத்தில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்தாள். ``கடையில ஒரே கூட்டம். ரவ காபிப் பொடி வாங்குறதுக்குள்ளார உயிர் போயிடிச்சு. செல்லுக்கு ரீசார்ச் பண்ணலாமின்னு போனா அங்க அதுக்குமேல கூட்டம். அரிசிக்கட, மளிகக் கடயிலகூட அம்மாம் கூட்டம் கெடயாது. என்னா ஊரோ, என்னா நாடோ'' என்று தானாகப் பேசிக்கொண்டாள். பிறகு, பிரியங்கா பக்கம் திரும்பி ``பஸ்ஸுல என்னா இன்னிக்கி இம்மாம் கூட்டம்? உள்ளார வரதுக்குள்ளார ஆள சட்டினி ஆக்கிட்டாங்க'' என்று கேட்டாள். ``தெனம் இப்பிடித்தான் இருக்கும். காலயில ஊர்லயிருந்து டவுனுக்கு வரும்போது பஸ் மேலியே அம்பதுக்கு மேல ஆளுங்க குந்தியிருப்பாங்க'' பட்டும்படாமல் சொன்னாள் பிரியங்கா. ``படிக்கட்டுல ஏறி, உள்ளார வரதுக்குள்ளார பட்ட கஷ்டத்த பாத்தா நடந்தே ஊருக்குப் போயிருக்கலாம்.'' ``தெனம் தெனம் டவுன்பஸ்ஸுல வந்தாதான ஒங்களுக்குத் தெரியும். உயிர் போயி... உயிர் வரும். தெனம் பஸ் ஏறி பாருங்க அப்ப தெரியும்'' என்று சொன்னாள். அப்போது டீச்சர் தன்னுடைய போனையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்ததும், ``ஒங்க போனு வெல கொண்டதா?'' என்று கேட்டாள். ``ஆமாம்.'' ``இப்ப வந்தத, செத்த முன்னாடியே வந்திருந்தா என்ன? பெரிய போர்க்களமே நடந்துபோச்சு'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி சொன்னாள். என்ன சொல்கிறாள், எதற்காக தன்னிடம் சொல்கிறாள் என்று புரியாமல் குழம்பிப்போனாள் டீச்சர். ``அவுங்க எப்ப வந்தா ஒனக்கென்ன?'' வடக்கிருப்புக் காரியிடம் பிரியங்கா கேட்டாள் ``ஒரு பொட்டச்சிக்கு இவ்வளவு ராங்கி ரப்பு இருக்கக் கூடாது.'' ``நீ சோறு போட்டு வளத்தியா?'' ``இல்லை''. ``அப்புறமென்ன... வாய மூடிக்கிட்டு வா.'' ``அட சிவனே! எங்க காலத்துல எல்லாம் இப்பிடிப் பேசி கேட்டதில்ல'' என்று சொன்ன வடக்கிருப்புக்காரி, பக்கத்தில் இடித்துக் கொண்டிருந்த ஆளை முறைத்துப் பார்த்தாள். அப்போது பள்ளிக்கூடப் பெண் பிள்ளைகள் ஆறேழு பேர், டியூஷன் முடித்துவிட்டு பஸ்ஸில் ஏறினார்கள். மிக்ஸி ஜாடிக்குள் போட்ட வெங்காயம் மாதிரி அவர்களை அடுத்தடுத்த ஆள்கள் உள்ளே தள்ளிவிட்டார்கள். வடக்கிருப்புக்காரிக்குப் பக்கத்தில் மூன்று பைகளை வைத்துக் கொண்டிருந்த பெண் ``உள்ளார நிக்குறது மூச்ச முட்டுற மாதிரி இருக்கு. வேர்வ நாத்தம் கொடலப் புடுங்குது. கால வெக்கிறதுக்குகூட எடமில்ல. கம்பிய புடிக்கவும் வழியில்ல. பஸ் போவும்போது குலுக்கிற குலுக்குல கொடலே வெளிய வந்துடும்போல. இதுல என்னான்னுதான் ஊருக்குப் போயி சேறுவனோ. டவுனு பஸ்ஸின்னாலே தகரடப்பா பஸ்ஸுதான் வுடுறானுவ'' என்று புலம்ப ஆரம்பித்தாள். மூட்டைப்பூச்சி பதுங்கு வதற்குக்கூட பஸ்ஸில் இடம் இல்லை. அதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாமல் ஒரு பையன் செல்போனில் எதையோ குடைந்துக் கொண்டிருந்தான். ``வேல பாக்குறியாம்மா?'' என்று டீச்சர் கேட்டாள். ``ஜெராக்ஸ் கடையில வேல பாக்குறன்'' என்று சொன்னாள். அடுத்த வார்த்தை டீச்சர் கேட்கவில்லை. ஆனாலும், தானாகவே பிரியங்கா சொன்னாள், ``திடீர்னு பீரியட் ஆகிடிச்சு. விஷயத்தச் சொல்லி மத்தியானமே பெர்மிஷன் கேட்டேன். இப்பதான் அந்த நாயி விட்டான். நடந்து வரும்போது அதிகமாயிடிச்சு. சீட்டுல பட்டுடுமோன்னு கவலையா இருக்கு. அதனாலத்தான் ஒக்காந்த எடத்தவிட்டு எந்திரிக்கல. ஒரே சண்டயா ஆகிடிச்சு. எப்படா வீட்டுக்குப் போய் சேருவோம்னு இருக்கு.'' ``அப்படியா?'' என்று பட்டும்படாமல் டீச்சர் கேட்டாள். அவளுடைய குரலிலும் முகத்திலும் எந்த மாற்றமும் இல்லை. பஸ்ஸின் முன் படிக்கட்டிலும் பின் படிக்கட்டிலும் நின்றுகொண்டிருந்த பத்துக்கும் அதிகமான ஆண்கள், டிரைவர் பஸ்ஸில் ஏறியது தெரிந்ததும், ``ரைட்... ரைட்... போவலாம் ரைட்..!'' என்று கத்தினார்கள். பஸ் புறப்பட்டது. ``இடம் பிடிச்சதுல பிரச்னையா?'' என்று டீச்சர் கேட்டாள். ``ஒரு பிரச்னையுமில்ல. பேசாம வாங்க டீச்சர்'' என்று பிரியங்கா சொன்னாள். ``உண்மையைச் சொல்லும்மா.'' ``வீட்டவிட்டு வெளிய வந்தாலே பிரச்னைதான். அதுலயும் டவுன்பஸ்ஸில ஏறினா பிரச்னை இல்லாம இருக்குமா? அதுவும் பொட்டச்சிக்கு.'' ``எனக்கு சீட்டு புடிச்சதாலதான ஒனக்கு பிரச்னை?'' ``எங்க ஊர்ல வேல பாக்க புதுசா வந்திருக்கிற டீச்சர் நீங்க. ஒங்களுக்கு எடம் புடிக்க மாட்டனா?'' ``சீக்கிரம் வந்திடலாமின்னுதான் போனேன். செல்போன் கடயிலதான் லேட்டாகிடுச்சு.'' ``இதென்ன பிரச்னை... பஸ்ஸுல சீட்டு புடிக்கிற தகராறுல சண்டயாயி போலீஸு, கோர்ட்டுன்னு அலஞ்சவங்கயெல்லாம் எங்க ஊர்ல இருக்காங்க?'' ``நிஜமாவா?'' என்று ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டாள் டீச்சர். ``இந்த பஸ்ஸுல நடக்கிற காதல் கதயெல்லாம் பாத்தா, நீங்க இன்னம் என்னா சொல்வீங்களோ? பள்ளிக்கூடத்துப் புள்ளைங்க நிக்கிற எடத்துல மூணு நாலு பசங்க எப்பிடி நெரிச்சிக்கிட்டு நிக்குறானுவ பாருங்க'' என்று சொன்னாள் பிரியங்கா. ``நீ சொல்றதெல்லாம் புதுசா இருக்கு'' என்று உலகமே தெரியாத அப்பாவி பெண் மாதிரி டீச்சர் சொன்னாள். ``புதுசுமில்ல... பழசுமில்ல. தெனம் நடக்கிற கதயத்தான் சொல்றன்'' என்று சொன்னாள் பிரியங்கா. திடீரென்று நினைவுக்கு வந்த மாதிரி, ``எதுக்கு டீச்சர் இம்மாம் நகய போட்டுக்கிட்டு டவுன்பஸ்ஸுல வர்றீங்க? எவனாவது அடிச்சுக்கிட்டு போயிடப்போறான். இந்தக் காலத்துல வெறும் பொட்டச்சி நின்னாலே சும்மா வுட மாட்டானுவோ'' என்று சொன்னாள். அதைக் கேட்டதும் டீச்சரின் முகம் மாறிவிட்டது. காற்றுக்காக ஜன்னல் பக்கமாக முகத்தைத் திருப்பினாள் டீச்சர். அப்போது தனக்குப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த ஆளிடம், ``ஆளு நிக்குறது தெரியலியா?'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி கேட்டாள். ``செத்த நேரம்தான? பேசாம நின்னுக்கிட்டு வாம்மா. எடமிருந்தா நவுந்து போவ மாட்டாங்களா? ஒம் மேல இடிக்கணும்னு எனக்கென்ன வரமா?'' என்று கேட்டான் அந்த ஆள். பஸ் டவுனைத் தாண்டி கொஞ்ச தூரம்தான் வந்திருக்கும். வடக்கிருப்புக்காரி அநியாயத்துக்கு பிரியங்காவின் மேல் சாய்ந்துக்கொண்டிருந்தாள். அதனால், அவளை அடிக்கடி முறைத்துப் பார்த்தபடி இருந்தாள் பிரியங்கா. அப்போது ஏதோ அழுத்துவது மாதிரி இருக்கவே திரும்பிப் பார்த்தாள். வடக்கிருப்புக்காரியையொட்டிய ஓர் ஆள் அதிக போதையில் நின்றுகொண்டிருப்பது தெரிந்தது. மீண்டும் பிரியங்காவின் தோள்பட்டையில் கை விழுந்தது. விழுந்தது மட்டுமல்ல, லேசாக அழுத்தவும் செய்தது. பிரியங்கா திரும்பிப் பார்த்தாள். சட்டென கை கம்பியைப் பிடித்தது. பிரியங்கா திரும்பியதும், கம்பியைப் பிடித்திருந்த கை மீண்டும் பிரியங்காவின் தோள்பட்டையை அழுத்தியது. பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்தாள். கோபத்தை அடக்கிப் பார்த்தாள். கை வந்து வந்து தோள்பட்டையை அழுத்தியது. பட்டென எழுந்த பிரியங்கா, ``ஒலகத்திலயே நீதான் ஆம்பளயா? நானும் ரொம்ப நேரமா பாத்துக்கிட்டு வரன். கைய கொண்டாந்து எங்க வைக்கிற? பஸ்ஸுல வந்துதான் நீ ஆம்பளங்கிறத காட்டுவியா? ஒன் வீரத்த காட்டுற எடத்தில போய் காட்டு. எங்கிட்ட காட்னா அறுத்துடுவன் அறுத்து'' என்று சொல்லி சத்தம் போட்டாள். ``நான் எங்க வந்து ஒன்ன தொட்டன்?'' என்று அந்த ஆள் கேட்டதும், ``வாய மூடு. கைய வுடுறதுக்கு ஒனக்கு ஒலகத்தில வேற எடமே இல்லியா?'' என்று காட்டுக் கத்தலாகக் கத்தினாள் பிரியங்கா. ``என்னம்மா கத்துற?'' என்று அந்த ஆள் கேட்டதுதான். ``அடிடி அவன. நானும் எம்மாம் நேரந்தான் பொறுத்துப் பொறுத்துப் பாக்குறது?'' என்று வடக்கிருப்புக்காரி சொன்ன மறுநொடியே தன்னுடைய புடைவையில், தான் உட்கார்ந்திருந்த இடத்தில் ரத்தக் கசிவின் ஈரம் இருக்குமோ என்ற கவலையைக்கூட மறந்துவிட்டு அந்த ஆளை ஒரே நெட்டாக நெட்டித் தள்ளினாள் பிரியங்கா. வடக்கிருப்புக்காரியும் ஒரு நெட்டு நெட்டினாள். ``ரெண்டு பேரும் என்னா ஊரு? ஆம்பளயவே நெட்டித் தள்ளுறீங்களா?'' என்று கேட்டு அந்த ஆள் கத்தினான். அவனிடம் பிரியங்காவும் வடக்கிருப்புக்காரியும் ஒரே நேரத்தில் சண்டைக்குப் பாய்ந்தனர். யாருக்கு வாய் அதிகம் எனச் சொல்ல முடியாது. அங்கு நடக்கும் சண்டையைப் பார்க்காமல் போனுக்குப் போட்ட காசு ஏறிவிட்டதா என்று செல்போனை எடுத்துப் பார்த்தாள் டீச்சர். ``டிக்கெட்... டிக்கெட்'' என்று கண்டக்டர் கத்திக்கொண்டிருந்தார். பஸ்ஸில் இருந்த ஸ்பீக்கர் செட், சினிமா பாட்டு ஒன்றில் அலறிக் கொண்டிருந்தது. இருட்டில் பஸ் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ``ஐயோ! என் மணிபர்ஸக் காணுமே'' என்று சொல்லி ஒரு பெண் அழ ஆரம்பித்தாள் அப்போது, ``குறவன்குப்பம் நிறுத்து'' என்று பஸ்ஸுக்குள் ஓர் ஆள் கத்திச் சொன்னான். எந்தச் சத்தத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் கண்டக்டர் ‘`டிக்கெட்... டிக்கெட்...’ என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். http://www.vikatan.com
  4. வால்வாயணம் - சிறுகதை தென்றல் சிவக்குமார் - ஓவியம்: ரமணன் “உங்க அபார்ட்மென்ட்ல சிசிடிவி இல்லையா?” “இருக்குப்பா... அது எதுக்கு இப்ப?” - திகிலுடன் நான். “சிம்பிள்டி... டேப்ஸ் எடுத்துப் பார்த்துட்டு அதை ப்ரூஃபா வெச்சு லோக்கல் போலீஸ், இல்லன்னா மகளிர் காவல் நிலையம், அதுவும் வேணாம்னா ஹ்யூமன் ரைட்ஸ் வரைக்கும்கூட காக்ரோச் பண்ண முடியும்...” ‘அப்ரோச்’ என்று அவள் சொன்னதுதான் குழப்பத்தின் ஏதோ ஒரு சுழற்சியில் எனக்கு ‘காக்ரோச்’ என்று கேட்டது என்பது இந்நேரம் உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். சுதாரிப்பதற்குள், “நம்ம கீதாவோட தம்பி லாயர்தான்... நா வேணா பேசிப் பார்க்கவா...” என்று அடுத்த சுற்றைத் தொடங்கினாள். வேறு வழியே இல்லாமல் “செகண்ட் கால்ல வினோத் வராருப்பா... அப்பறம் பேசறேன்” என்று அப்போதைக்குத் தப்பித்தேன். சுயசிந்தனை, தோழமை, துணை என்ற வரிசைப்படி அடுத்து நிஜமாகவே வினோத்தை அழைத்தேன். வழக்கமான மீட்டிங்குக்காகச் சேலம் சென்றிருந்தார் என்னவர். திவ்யாவாவது மூன்று நிமிடங்கள் முழுக்கதை கேட்டாள். இவர் கதைச் சுருக்கம் ஆரம்பித்த உடனேயே, “மறுபடியுமா..? சரியான லூசு. சரி விடு... அஞ்சு நிமிஷத்து வேலை... ரொம்ப யோசிக்காதே... நியாயங்கறதெல்லாம் நமக்குச் சுலபமானது மட்டும்தான். புரியுதா... வெக்கட்டா... ஹேய் சுமதி இரு இரு... அம்மாட்ட உளறி வெக்காதே...” - அவ்வளவுதான்! மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இருவருமே சரியான தீர்வைத்தான் சொல்கிறார்கள் என்று தோன்றும். பிரச்னை இதுதான். மூன்றாவது முறையாக இன்று எங்கள் வீட்டுக்கு மட்டுமான தண்ணீர் இணைப்பின் வால்வ் மூடப்பட்டிருந்தது. தளத்துக்கு ஆறு என்று 24 வீடுகள் இருக்கும் எங்கள் குடியிருப்பில், யார் இதைச் செய்கிறார் கள் என்பது முதன்முறை புரியவில்லை. அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. அடுத்து வரவிருக்கும் புத்தாண்டையொட்டி நிகழ்ச்சி நிரல் முடிவு செய்வதற்காக, குடியிருப்பின் உறுப்பினர் கூட்டம் கூட்டப்பட்டிருந்தது. “ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைல கூட்டமான கூட்டம். பாவம் நீ சமையலைக் கவனி... நான் போயிட்டு வரேன்” என்றவாறே மாமியார் கிளம்பிப் போனார். வினோத் கடமையாக ஷேவிங் செய்து கொண்டிருந்தார். அடுப்பில் ஏற்றியிருந்த பாலை மறந்து, நான் மும்முரமாகத் துணிகளைத் துவைக்க வாகாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்தேன். லேசாகப் புகையும் வாடை வந்தவுடன் ஓடிப்போய் அடுப்பை நிறுத்திவிட்டு வினோத்தை எட்டிப் பார்த்தேன். கவனிக்கவில்லை என்று தெரிந்தது. மாமியார் வருவதற்குள் தடயத்தை அழிக்கவேண்டி, சிங்க்கில் போட்டுத் தண்ணீரைத் திருப்... ம்ஹூம்... காற்றுதான் வந்தது. வெளியில் வந்தபோது வினோத்தும் கன்னங்களில் க்ரீம் நுரையுடன் வந்தார். டிஸ்னியில் `டோரேமான்' பார்த்துக் கொண்டிருந்த அர்ச்சனாவிடம், “வாட்ச்மேனை மோட்டார் போடச் சொல்லுடா...” என்று கொஞ்சினார். அவள் நிமிர்ந்து அப்பாவைப் பார்த்துவிட்டு சிரிப்புடன் ஓடினாள். “ஓடாதடீ...” என்பதெல்லாம் அவளுக்கு “சீக்கிரம்...” என்றுதான் கேட்குமாக்கும். நிமிடத்தில் திரும்பி வந்தவள், “வாட்ச்மேன் கீழ இல்லப்பா... ஆனா, மோட்டார் ஓடிட்டுத்தான் இருக்கு... ஹரீஷோட தாத்தாகூட செடிக்குத் தண்ணி விடறாரே...” என்றாள். `சைத்தான்' என்றும் சொல்லலாம்... `சமர்த்து' என்றும் சொல்லலாம். அடுத்த கேள்விக்கு ஆப்ஷனே இல்லாமல் தீர்க்கமாகப் பதில் சொல்வாள். துவைத்து மடித்த துண்டை எடுத்து க்ரீமைத் துடைத்து மெத்தை மேல் போட்டுவிட்டு, அழுக்குக் கூடையிலிருந்து டி-ஷர்ட் ஒன்றை மாட்டிக்கொண்டு வினோத் வெளியே போனார். நான் குளியலறை வாளியிலிருந்து கொஞ்சம் தண்ணீர் எடுத்துவந்து பால் பாத்திரத்தில் ஊற்றினேன். ‘சர்’ரென்று குழாயில் தண்ணீர் வரவும் ஒரு கணம் பதறிவிட்டேன். வினோத் கடுகடுவென்று வந்தார். “நம்ம வால்வை மட்டும் யாரோ மூடியிருக்காங்க... ரொம்ப சில்லியா இருக்கும்மா... பத்து நிமிஷம் யோசிச்சா கண்டுபிடிச்சிட மாட்டமா? எவன் வேலைன்னு தெரியலை...” எனக்கும் எரிச்சல் வந்தது. சரி தொலை யட்டும் என்று அவரவர் வேலையில் மூழ்கி விட்டோம். எந்த விஷயமும் முதன்முறை நிகழும் போது அதற்குண்டான முக்கியத்துவம் தரப்படுவதில்லை. அடுத்தடுத்த முறைகளில் தான் மனசு யோசிக்கிறது. புத்தாண்டுக் கொண்டாட்டம் விமரிசையாக நடந்தது. உள்ளூரில் வசிக்கிற வீட்டு ஓனர்களும்கூடக் குடும்பத்தோடு வந்திருந்தனர். இரவு ஒன்பதரை. பாத்ரூமுக்குப் போன வினோத் உர்ரென்று வெளியே வந்தார். நான் அனுசரணையான குரலில் `என்னப்பா?' என்றேன். `தண்ணி வர்லம்மா... புரிஞ்சுதா' என்றார். இதில் புரிய என்ன... `மைகாட்'. எனக்குப் பழக்கமில்லை என்றாலும் பல்லைக் கடித்தேன். எங்கள் வீட்டின் தலைக்கு மேலிருக்கும் வீட்டின் ஓனர் ராமசாமி. இப்போது வீட்டை வாடகைக்கு விட்டுவிட்டு மேடவாக்கத்திலோ, எங்கோ இன்னொரு சொந்த வீட்டில் வசிக்கிறார். எப்போதுமே அவருக்கும், சகல திசைகளில் இருக்கிற வீடுகளுக்கும் ஆகவே ஆகாது. அஃப்கோர்ஸ்... இங்கே எல்லாரோடும் `டூ' விட்டுவிட்டதால்தான் இருநூறு வீடு இருக்கிற பெரிய அபார்ட்மென்ட்டாகப் பார்த்துப் போயிருக்கிறார். ஆறேழு வருஷங்கள் தாங்குமல்லவா எல்லாரையும் பகைத்து முடிக்க! நானும் வினோத்தும் ஒரே நேரத்தில் `ராமசாமி' என்றோம். இங்கிலீஷ் படத்தின் க்ளைமாக்ஸ் சீனில் பேசுவதற்கு நேரமில்லாத நாயகனைப் போல வினோத் வெளியே டார்ச்சோடு கிளம்பிப் போனார். குழாயில் தண்ணீரும் அவரும் ஒரே வேளையில் வந்ததும் ரெண்டாவது ஷோ முடிந்தது. `இவ்ளோ மட்டமாவாடீ இருப்பான் மனுஷன்’ என்றார் வினோத். ‘ஏங்க பன்னண்டு மணிக்கு அந்தாளைப் பத்திப் பேசுறீங்க..?’ என்றதற்கு முறைத்தார் வினோத். “அம்மாவுக்கு எதும் தெரிய வேண்டாம். தெரிஞ்சதுன்னா அடுத்த தடவை அந்தாள் வர்றப்ப சட்டையைப் பிடிச்சு உலுக்கிடுவாங்க... பேசாம இரு...” என்றார். என் மாமியார் காவல் துறையில் வேலைபார்த்தவர். ஆஃபீஸ் வேலைதான் என்றாலும் அத்தனை அஃபீஷியல்களுக்கும் அவரைத் தெரியும். போல்டு டைப். ரிடையரான பிறகும்கூட அவ்வப்போது போகிற வருகிற இடங்களில் காவல் யூனிஃபார்ம்கள் சல்யூட் அடித்து சிநேகம் காட்டும்போது பெருமையாக இருக்கும்.ராமசாமிக்கு இதுவும் தெரியும். இருந்தாலும் பல்லிக்கும் கரப்பானுக்கும் கூடக் கோபம் வரலாம் இல்லையா... அவற்றில் கூட திரிசமன் இருந்தே தீருமல்லவா..? அன்று வெகுநேரம் கழித்தே தூங்கினேன். அடுத்து வந்த இரண்டு மாதங்களில் மூன்று முறை வந்து போனார் ராமசாமி. ஆனால், வால்வுக்குத் தொல்லையில்லை. ‘திருந்தியிருப்பார்’ என்று நாங்களா கவே நினைத்துக் கொண்டோம். யாரிடமும் எதுவும் சொல்லிக் கொள்ளவில்லை. மாமியார் உட்பட யாருக்கும் தெரியாது. அர்ச்சனாவுக்கு மட்டும் ஓரளவுக்குத் தெரியும். இன்று நான் அர்ச்சனாவைப் பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வரும்போது, “இந்தப் பக்கம் வந்தேன்” என்று ‘ரயில்வே’ கண்ணனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார் ராமசாமி. வால்வு மூடப்பட்டிருந்தது. எனக்குத் தலையை வலித்தது. நேரடியாகக் கேட்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. அவரது நமுட்டுச் சிரிப்பு கண்முன் தோன்றி மேலும் வெறுப்பைக் கிளறியது. பெரிதாக யோசிக்க முடியாமல்தான் திவ்யாவையும், பின்னர் வினோத்தையும் அழைத்தேன். எனக்குள் யோசித்தபடியே வண்டியை உசுப்பினேன். அர்ச்சனாவைப் பாட்டு கிளாஸிலிருந்து அழைத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்தபோது, “ஏம்மா... இந்த வால்வை மூடினா, அவங்க வீட்ல தண்ணி நின்னுபோற மாதிரி நம்ம ராஜேஷ் அங்கிள்ட்ட சொல்லி மாத்திட முடியாதா?” என்றாள். உண்மையிலேயே ஒரு நிமிடம் யோசிக்க வைத்த யோசனை அது. இதோ இன்னொரு வாரத்தில் ‘வாடகை வாங்க’ என்று வந்துவிடுவார் ராமசாமி. எக்கேடோ கெட்டு ஒழியட்டும், அமைதியாக இருப்போம் என்று வினோத்தைப் போலவும் இருக்க முடியவில்லை. அடுத்த முறை வால்வில் கை வைத்தால் ராமசாமி தலையில் இங்க் கொட்டுவது முதல், வால்வோடு அவர் கை ஒட்டிக்கொள்வது வரை கையும் களவுமாகப் பிடிபடுமாறு மனசுக்குள் ஏகப்பட்ட திட்டம் தீட்டிப் பத்து நிமிடங்களுக்கொருமுறை பழிவாங்கிக் கொண்டிருந்த அர்ச்சனாவைப் போலவும் இருக்க முடியவில்லை. மிகத் தெளிவாக எங்கள் கண்களில் படும் நாள்களில் மட்டுமே வால்வை அடைத்து, அவர்தான் என்பதைத் தெரியப்படுத்தி இம்சிக்கிறார். குறைந்தபட்சம் நறுக்கென்று நாலு வார்த்தை கூட அவரைக் கேட்க முடியாமல் இருப்பது எனக்கு மெகா எரிச்சலாகிக் கொண்டிருந்தது. ஒருவழியாக ராமசாமி வந்த ஒரு நாளில், ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன். எனக்கு என் ஆரோக்கியம், அதிலும் மன ஆரோக்கியம் மிக முக்கியம். அர்ச்சனாவை அழைத்துக் கொண்டு, பக்கத்து மளிகைக் கடைக்குப் போய்வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு இறங்கினேன். “என்னம்மா பண்ணப் போறோம்?” “ஷ்... சொல்றேன் வா...” நேரே வண்டியை எடுக்கப் போவது போலவே போய் எங்கள் வால்வை நானே அடைத்துவிட்டேன். குழப்பத்துடன் பார்த்தாள் அர்ச்சனா. “எப்படியும் நாமதான் திரும்பவும் திறக்கப் போறோம்... அதுக்கு எதுக்கு அந்தாளு வந்து அடைக்கற வரைக்கும் காத்திருக்கணும்?” என்றேன். ஏதோ புரிந்தது போல தலையசைத்தாள். ஒரு நிமிடமாவது அவர் குழம்புவார் என்ற திருப்தி எனக்கு. சாமான்களோடு கடையிலிருந்து திரும்பி வருகையில் தெருமுனையில் எதிர்ப்பட்டது ராமசாமியின் கார். வண்டியை பார்க் செய்தபோது வால்வ் திறந்திருப்பது தெரிந்தது. “ஹா ஹா ஹா... மத்த வால்வெல்லாம் எப்டி இருக்குன்னு வெரிஃபை கூடப் பண்ணல போலிருக்கும்மா” என்றாள் என் ராட்சசி! http://www.vikatan.com/
  5. கண்ணாடிப் பந்து - சிறுகதை நர்சிம் - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் “லைஃப்... நம்ம எல்லோருக்கும் மூணு பந்துகளைத் தந்திருக்கு. அதுல ரெண்டு... ரப்பர் பந்துகள். ஒண்ணு... கண்ணாடிப் பந்து. You know what all?” நான் உற்சாகமாகவும் கம்பீரமாகவும் மாதாந்தர பிராஞ்ச் மீட்டிங் நடத்தும் போதெல்லாம், பணியாளர்கள் ரொம்ப ஆர்வமாகப் பங்குபெறுவார்கள் அல்லது பங்குபெறச் செய்துவிடுவேன். நான் புத்தகங்களில் படித்த, அவதானித்த, என் பாஸிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட... என எல்லாவற்றையும் கலந்துகட்டி அவர்களுக்குச் சொல்லி, மோட்டிவேட் செய்வதில் கைதேர்ந்தவன் எனும் பெயர் பெற்றிருந்தேன். `அந்த மூன்று பந்துகள் என்னென்ன?’ என்பதுபோல் புருவம் உயர்த்தினேன்... எனக்கு எ திரே அமர்ந்து என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரம்யாவிடம். அதாவது, ரம்யா கிறிஸ்டோஃபர். நிறுவனங்களின் தலைமையகங்கள் மும்பை அல்லது டெல்லியில் இருப்பதால், வேலைக்குச் சேர்ந்த மாத்திரத்தில் இ-மெயில் ஐடி-யை உருவாக்கும்பொருட்டு, சர்நேம் என்னும் சாதிப் பெயரைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்வார்கள். அவர்கள் பருப்பு தமிழகத்தில் வேகாததன் விளைவு, அப்பா பெயரை இ-மெயிலில் பெயருக்குப் பின்னால் ஏற்றிவிடுகிறார்கள். ரம்யாவைப் பார்த்து நான் கேட்கிறேன் என்பதை உணர, அவளுக்குச் சில நொடிகள் ஆகின. எங்கோ கற்பனையில் இருந்தவள் சுதாரித்து, ``எக்ஸ்கியூஸ்மி பாஸ்’’ என்றாள். கேள்வியை அவளிடம் மீண்டும் கேட்டுவிட்டு, ``Hope you are here?” என்றதும், அவள் பதற்றமடைந்து என்னையே பார்க்க, நான் எனக்கு வலது பக்கமாக அமர்ந்திருந்த குணாவிடம் கேட்டேன். அவன் சட்டென என் கண்களுக்குத் தப்பி, குனிந்துகொண்டான். இது ஒருவிதமான உத்தி. கூட்டத்தின் கவனம் நம்மை நோக்கியே இருக்கச் செய்ய வேண்டும் என்றே கேள்விகளைக் கேட்டு, மற்றவர்களையும் நம் பக்கம் திருப்பிவிடுதல். “கண்ணாடிப் பந்துங்கிறது நம் வீடு, காதலி, மனைவி, குழந்தை மற்றும் பெற்றோர். மற்ற ரெண்டு ரப்பர் பந்துகள்... முறையே வேலை மற்றும் நண்பர்கள்.” ஆமோதிப்பதுபோல் நிமிர்ந்தார்கள். ``நியாயப்படி இந்த மூணு பந்துகளையும் நாம எப்படிக் கையாளணும் தெரியுமா? வலது கையில் கண்ணாடிப் பந்தைக் கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கணும்; இடது கையில் ஒரு ரப்பர் பந்து. இன்னொரு ரப்பர் பந்தை இந்த இரண்டுக்கும் மேல் வயிற்றுக்கு முன்பாக வைத்து பேலன்ஸ் செய்யத்தானே வேண்டும்? அதாவது `ஃ’ போல.’’ `ஆம்’ எனத் தலையாட்டினார்கள். “ஆனா, நாம என்ன செய்றோம்? ரெண்டு ரப்பர் பந்துகளையும் கையில இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, கண்ணாடிப் பந்தை மேல வெச்சு பேலன்ஸ் பண்றோம். ரப்பர் பந்து கீழே விழுந்தா மேல வந்துரும். கொஞ்சம் லேட்டாக்கூட வரும். ஆனா, உடையாது. வேலை போனா, வேற வேலை கிடைக்கும். பந்து மேல வரும். ஃப்ரெண்ட்ஸ் போனாலும் திரும்ப வருவாங்க.வராட்டாலும் ஓகே-தான். பந்து உடையப்போறது இல்லை. ஆனா, இந்த ரெண்டு ரப்பர் பந்துகளையும் காலையிலிருந்து ராத்திரி வரைக்கும் இறுகப் பிடிச்சுக்கிட்டே இருக்குறோம்.உடையக்கூடிய கண்ணாடிப் பந்தை அப்படியே விட்டுர்றோம். உயிரையே குடுக்கிற லவ்வர் கால் பண்ணா, கட் பண்ணிடுறோம்; வீட்டுலேர்ந்து போன் வந்தா சைலன்ட் பண்ணிடுறோம்; இல்லைன்னா, `வேலையில் பிஸி’ன்னு கத்துறோம். am I right?” யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால், எல்லோருடைய கண்களும் ஆமோதித்தன. இனி வீட்டுக்கு முக்கியத்துவம் தர வேண்டும் என்பதுபோல் நிமிர்ந்து, தனக்குத்தானே தலையாட்டினான் பாபு. “அதுக்காக, பாதி மீட்டிங்லேருந்து எழுந்து அம்மாவைப் பார்க்கணும்னு கிளம்புறதாய்யா பாபு” என நான் சொன்னதும் சிரிப்பலை. அதன் பிறகு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கம்பெனியின் இந்த வருடத் தேவை, அதை எப்படித் திட்டமிட்டுச் செய்து முடிக்க வேண்டும் என நான் சொல்லச் சொல்ல, ஜாக்கிசான் படம் முடிந்து தியேட்டரைவிட்டு வெளியேறும்போது சைக்கிள் ஸ்டாண்டில் சாகசம் செய்யும் விடலைகள்போல், உற்சாகமும் நம்பிக்கையுமாக வெளியேறினார்கள். ``வாட் ரம்யா... மீட்டிங் போரடிச்சுதா? You were in some other world” - ஆவி பறக்கும் காபியைக் கோப்பையில் நிறைத்துக்கொண்டே நான் கேட்க, `அய்யோ... இப்படி மாட்டிக் கொண்டோமே!’ என்பதுபோல் முகத்தை வைத்துச் சிரித்துக்கொண்டே, “பாஸ்... ஐ வாஸ் ஜஸ்ட் லுக்கிங் அட் யூ” என்றாள். சகலமும் எனக்குப் புரிந்தாலும், புரியாததுபோல் கேட்டேன். “அப்போ ஏன் பதில் சொல்லாம முழிச்ச?” ``அதான் சொன்னேனே... `உங்களையே பார்த்துட்டிருந்தேன்’னு, என்ன ஒரு ஸ்டைலிஷ் ஸ்பீச்!” “இதுக்கு நான் சிரிச்சா... `லைட்டா ஏத்திவிட்ட உடனே வழியுறான்ப்பா'னு ஃப்ரெண்ட்ஸ்கிட்ட சொல்லுவ. பதில் சொல்லலைன்னா, திமிர் பிடிச்சவன்னு நினைப்ப. பெட்டர், காபி குடிக்கிற மாதிரி பிஸி ஆகிடுறேன்.” நான் இப்படிச் சொல்லிச் சிரித்துவிட்டு, அங்கிருந்து நகர்வதை ரசித்துப் பார்க்கிறாள் என்பதைப் புரிந்துகொண்டதால், சற்று மிதந்து நகர்ந்தேன். ரம்யா கிறிஸ்டோஃபர், எங்கள் அலுவலகத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்து மூன்று நான்கு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. நேரடியாக ரிப்போர்ட் செய்யும் வேலை எனக்கு என்பதால், அதிகம் உரையாடும் வாய்ப்பு எங்களுக்கு. கறுப்புகளில் பல விதங்கள். எனினும், அனைத்துக் கறுப்புமே வசீகர வகை என்பது என் எண்ணம். ரம்யா மிடுக்கான கறுப்பு. அவள் நிறத்துக்கு ஏற்ற உடை தேர்வு, அவளை இன்னும் மிடுக்காகக் காட்டும். வேறு டிபார்ட்மென்ட் ஆள்கள்கூட ஏதேனும் சாக்கைவைத்து, அவள் இருக்கும் இடத்துக்கு அருகில் சுற்றிக்கொண்டிருப்பார்கள். பந்து கதைபோல், முதல் மாத மீட்டிங்கில் நான் சொன்ன குரங்கு கதையில் இம்ப்ரெஸ் ஆகி என்னிடம், “செம பாஸ்!” என்றாள். ``உங்கள் டிரெஸ்ஸிங் சென்ஸ் பிடித்திருக்கிறது’’ என சென்ற மாதம் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் கோடிட்டாள். எனக்குத் திருமணம் ஆகவில்லை என்பதை, ஒரு துப்பறியும் நிபுணிபோல பலதரப்பட்ட கிளைக் கேள்விகளை அலுவலக மக்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டிருக்கிறாள். சில கேள்விகளை நேரடியாகக் கேட்காமல் இருப்பதில் இருக்கும் லயிப்பு அற்புதமானது. ஏன், எனக்கே கிறிஸ்டோஃபர் யார் என்பதை அறிந்துகொள்ள ஆர்வம் ஏற்பட்டு, நேர்முகத்தேர்வுக்கு அவள் வந்தபோது கொடுத்த பயோடேட்டாவைத் தேடி எடுத்து, அப்பா பெயர் கிறிஸ்டோஃபர் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டதும் அப்படியான லயிப்பு வகையே. ``ரம்யா, நாளைக்கு EOD-க்குள்ள லாஸ்ட் இயர் நம்பர்ஸ் எல்லாமே எனக்கு வேணும். ஐ ஹேவ் டு பிரசன்ட் இட்.” நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே சிரித்தாள். “என்னாச்சு?” “நீங்க நேற்று ஹெட் ஆபீஸ் கால் பேசிட்டிருக்கும்போதே நோட் பண்ணேன். நேற்றே ரெடி பண்ணிட்டேன். இப்போ மெயில் பண்றேன் பாஸ்.” என்னிடமிருந்து பாராட்டு வரும் என நினைத்தாள். “அப்போ... நான் பேசுறதை ஒட்டுக்கேட்கிறே! பேட்... வெரிபேட்” என, சற்று சீரியஸாக இருப்பதுபோல் நடித்தேன். அவ்வளவுதான் ரம்யா கண்களில் ஈரம் படர்ந்துவிட்டது. அவளால் அந்தச் சூழலைக் கையாளத் தெரியவில்லை. கலகலவென நான் சிரித்து, “ஜஸ்ட் கிட்டிங்” என்றதும்தான் அவள் முகத்தில் நிம்மதி. ஆனாலும், தலையை இட வலமாக ஆட்டிவிட்டு அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள். மொபைல், ஆபீஸ் மெயில், போன் ரிஸீவர் என, கைகள் அனிச்சைச் செயல்களில் இருந்தாலும், மனம் அவள் கண் கலங்கிய படிமத்திலிருந்து வெளியே வரவில்லை. கேபினிலிருந்து மெள்ள வெளியேறி, அவள் இடத்துக்குச் சென்று பைக்குள் கையைவிட்டு ஸ்டைலாக அவள் பின்னால் நின்றுகொண்டேன். என் பக்கம் திரும்பாமலேயே, “ஃபைவ் மினிட்ஸ்ல மெயில் வில் பி செண்ட் பாஸ்” என்றாள். எனக்கு மிகப்பெரிய இடியாப்பச் சிக்கல் மனநிலை. கலாய்ப்பதாக நினைத்து ஓவர்டோஸ் ஆகிவிட்டது. அதற்காக ரொம்பவும் இறங்கிப்போக, ஏதோ ஒன்று தடுத்தது. ஈகோ எல்லாம் இல்லை. ஆனால், ஏதோ ஒன்று. ஒருவேளை, அதுதான் ஈகோவோ? “தட்ஸ் ஓகே. ஆமா... ஜாயின் பண்ணி இவ்ளோ நாளாச்சு. ஜாயினிங் ட்ரீட் எல்லாம் இல்லையா?” அவளுக்குப் புரிந்தது நான் இறங்கிப்போகிறேன் என்று. திரும்பி, நிமிர்ந்தாள். “பொதுவா, புதுசா வர்றவங்களைத்தானே வெல்கம் பண்ணுவாங்க... அதானே கார்ப்பரேட் கல்ச்சர்?” அவள் குரலில் எப்போதும் இருக்கும் உற்சாகம் இல்லை. `ச்சே பாவம், நோகடித்துவிட்டேன்’ எனத் தோன்றியது. எத்தனை ஆயிரம் மனிதர்களை நம் கண்கள் கடக்கின்றன. எவ்வளவு நிகழ்வுகளை மனம் கடக்கிறது. ஆனால், வெகுசில மனிதர்களின் சித்திரத்தைத் தன்னுள் பிடித்து வைத்துக்கொள்கின்றன கண்கள். வெகுசில நிகழ்வுகளை மட்டும் மனம் சட்டெனக் கடந்துவிடுவதில்லை. தரதரவென இழுத்துக் கொண்டுபோய் நிறுத்துகிறது. அப்படி என் மனம் இழுத்த இழுப்புக்குத்தான் போய் ரம்யாவின் முன்னால், இல்லை... இல்லை பின்னால் இப்படி நின்றுகொண்டிருக்கிறேன். இவளை சகஜமாக்க வேண்டும் என்பதே இந்த நொடியில் என் மனதின் தலையாய கடமை. “ஓ யெஸ்... சொல்லு, என்ன ட்ரீட் வேணும்? யூ நேம் இட்... யூ ஹேவ் இட்.” அவளின் வழக்கமான உற்சாகச் சிரிப்பைப் பூத்தாள். ``ஷப்ப்பா... நார்மலாவே இப்படித்தான் பேசுவீங்களா? ஆனா, உங்க வேர்டிங்ஸை எல்லாம் வீட்டுக்குப் போனதுக்கு அப்புறம் ஒரு தடவ சொல்லிப்பார்த்துக்கத் தோணும். யூ நேம் இட்... யூ ஹேவ் இட். சூப்பர்ல!” இவளிடம் இதுதான் சிக்கல். பட்டென முகத்துக்கு நேரே பாராட்டிவிடுவாள். சர்வ நிச்சயமாக அது முகஸ்துதி அல்ல. இன்னும் எத்தனை வாட்ஸ்அப், ஃபேஸ்புக் யுகங்கள் கடந்தாலும், பெண்ணின் மனம் இதை நினைத்துதான் பேசுகிறது என்பதையெல்லாம் அறிந்துகொள்ளும் அல்லது புரிந்துகொள்ளும் ஆப், கேட்ஜெட்ஸால்கூட கண்டுபிடிக்கவே முடியாத ஒன்றுதான். அவள் அருகே குழப்பமாக நின்றிருந்தேன். நம்மை மேலே இருந்து யாரோ ஒருவர் உற்று நோக்குகிறார் என்பதை உணரச் செய்துகொண்டே இருக்கும் வல்லமை வாழ்க்கைக்கு இருக்கிறது. இல்லையெனில், இதோ, இத்தனை வருடங்கள் இல்லாமல் இன்று காலையில் மனிதவளத் துறையிலிருந்து இந்தியா முழுக்க ஒரு மெயிலைத் தட்டிவிட்டிருக்கிறார்கள். அலுவலகத்தில் செய்யக்கூடியவை... கூடாதவை என. அவற்றில் முக்கிய அம்சங்களாக, பெண்களிடம் நடந்துகொள்வது குறித்தே சுற்றிச் சுற்றி நான்கு ஐந்து பாயின்ட்கள். ஏதேனும் ஒரு வார்த்தை கூட குறையப் பேசி, அது பிரச்னையானால் எதிர்கொள்வதில் சிக்கலாகிவிடும். நம் அலுவலக ஆண்களின் கலாசாரம் என்னவெனில், எல்லோருமே எந்தப் பெண்ணுடனாவது லன்ச்சுக்குப் போக, வெளியே போகத் துடிதுடிப்பார்கள். ஆனால், எவரேனும் அப்படி ஜோடியாகப் போய்விட்டால் அந்தக் கணமே ஸ்ரீராமச்சந்திரமூர்த்தியாக மாறி, `வாட் த ஹெல் இஸ் ஹேப்பனிங்யா?’ எனக் கிசுகிசுப்பாகக் கித்தாப்பாக ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். இரண்டு நாள்களுக்கு முன்பு, நான் மிகத் தாமதமாக அலுவலகம் வர நேர்ந்தது. அந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில் இரண்டு முறை அழைத்து, ஏதோ உப்புப்பெறாத சந்தேகங்கள் கேட்டாள் ரம்யா. மூன்றாவது முறை “வருவீங்களா?” என்றாள். ``வர மாட்டேன்’’ என நான் சொல்லிக்கொண்டே அவளைக் கடப்பதைப் பார்த்து, பொய்க்கோபமும் சிரிப்புமாக போனை வைத்தாள். “என்னாச்சு... மிஸ்பண்ணியா என்னை?” அவள் திக்குமுக்காடியதை உள்ளூர ரசித்துக்கொண்டும், `எடு செருப்ப!’ எனச் சொல்லிவிடுவாளோ என்ற பயத்தோடும் கடந்துவிட்டாலும், அதன் பிறகு, வேண்டுமென்றே சில அஃபிஷியல் கேள்விகளைக் கேட்டு, என் முந்தைய கேள்வியை சகஜமாக எடுத்துக் கொண்டாள் என்பதை ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டதும்தான் ஆசுவாசமாக இருந்தது. நான் யோசித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, என் கண் முன்னால் வேண்டுமென்றே என் பெயரை உச்சரித்து, மடலை அனுப்பும் கட்டளையை முடித்தாள். ``இளஞ்செழியன்... மெயில் சென்ட்.’’ “கிரேட்... உனக்கு இதுக்கே ட்ரீட் கொடுக்கணும். சொல்லு... எங்கே போகலாம்?” நான் தீவிரமாக இருக்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொண்டவளாக மெலிதாகச் சிரித்து, “சம் அதர் டே” என்றாள். அவள் சொன்ன அந்த சம் அதர் நன்னாள் அந்த வார இறுதியிலேயே வந்தது. பெசன்ட் நகர்... கண்கள் முழுக்கக் கடல் தெரியும்வண்ணம் இருந்தது அந்த காபி ஷாப். கடல், யானை இரண்டின் முன்பும் எவ்வளவு நேரம் நிற்கச் சொன்னாலும் நின்றுவிடலாம். அப்படி அமர்ந்துதான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கடலின் நடுவிலிருந்து எழுந்து வருவதைப்போல கதவைத் திறந்துகொண்டு வந்தாள் ரம்யா. “ஸாரி பாஸ்... செம டிராஃபிக்.” “அப்சலூட்லி நோ இஷ்யூஸ். நீ இன்னும் கொஞ்சம் லேட்டாக்கூட வந்திருக்கலாம். கடல்தான் இருக்கே பார்க்கிறதுக்கு.” “அப்ப நான் வேணா போகட்டா?” - பொய்யாகச் சிணுங்கி, மிக அழகாகத் தெரிந்தாள். கைகளைத் தேய்த்துக்கொண்டு, “கேப்பச்சீனோவா?” எனத் தோள் குலுக்கினாள். “சோறு கிடைச்சா திங்கலாம். இங்கே என்னடான்னா, விதவிதமா வெளங்காம வெச்சிருக்கான்” என்ற என் கொச்சை வார்த்தை களைச் சிரித்துக்கொண்டே ஆமோதித்தவளிடம் கேட்டேன், “அதென்ன ரம்யா கிறிஸ்டோஃபர்? இருபத்தைந்து வருஷங்களுக்கு முன்னாடியே உங்க அம்மா புரட்சியா?” “ஆமாம். யூ நோ... எங்க அம்மாவும் அப்பாவும் செம ஜோடி. அப்பா கையிலதான் டிவி ரிமோட் இருக்கும். ஆனா, அம்மா சொல்ற சேனலை மாத்திட்டே இருப்பார். அதே மாதிரி அவருக்குப் பிடிச்ச பாட்டோ படமோ வந்தா என்ன கத்துக் கத்துவாங்க தெரியுமா அம்மா... `அப்பாவைக் கூப்பிடுடி’ன்னு” “லவ் மேரேஜ்தான் ஒரே சொல்யூஷன்ல... சாதி, மதம் எல்லாம் கடக்கணும்னா.” “நோ வே. நெவர் நெவர் பாஸ். அதோட இன்னொரு பக்கம் ரொம்பக் கொடுமையானது. என்னைக்காவது மத்தியான நேரத்துல வீட்டுக்குப் போனா, அம்மாவோட அழுத மூஞ்சியைப் பார்க்க முடியும். ஏதோ ஒரு மிஸ்ஸிங், ஒரு ஃபீல் இருக்கும்போல. உங்களுக்குப் புரியுற மாதிரி சொன்னேனான்னு தெரியலை.” “ `புரிஞ்சதா?’னு கேட்கிற இடத்துல `புரியுற மாதிரி சொன்னேனா?’னு கேட்கிற, அப்படின்னா நீ ஃபேஸ்புக்ல யாரோ இலக்கியவாதியை ஃபாலோ பண்ற, `விழுமியம்’கிற வார்த்தை எல்லாம் தெரிஞ்சிருக்குமே?” சூழல் மறந்து சிரிக்கத் தொடங்கினாள். “ஆமாம் பாஸ். அப்பப்ப இது மாதிரி எதையாவது படிக்கிறது உண்டு.” “அப்புறம் உங்க அம்மாவோட ஏதோ இழப்பு ஃபீல், அதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லை. ஒரு பெரிய மாற்றம், நெக்ஸ்ட் ஸ்டெப்னு போகும்போது சின்ன இழப்பு, ஃபீல் எல்லாம் தப்பே இல்லை. அதுக்கு மேனேஜ்மென்ட்ல `கொலாட்ரல் டேமேஜ்'னு பேரு. அக்செப்ட் பண்ணிக்கலாம். தப்பே இல்லை.” இரண்டு காபி கோப்பைகளை டீப்பாய்க்கும் கோப்பைக்கும் பங்கம் வந்துவிடாதவாறு பதவிசாக வைத்துவிட்டுப் போனாள் கருஞ்சீருடை காபி டே பெண். காபியின் மேலாக க்ரீமில் ஹார்ட்டின்போல் டிசைன் செய்திருந்தார்கள். அதை உடைக்காமல் எப்படிப் பருகுவது என்ற நொடி நேரச் சிந்தனையை உதறி உதட்டில் பொருத்திக்கொண்டு, புருவம் உயர்த்தினேன். அவள், “எனக்கு உங்களைவிட உங்க குரல் ரொம்பப் பிடிக்கும். ஐ மீன்... நீங்க பேசுற விதம், வேர்டிங்ஸ்...” என்னால் இப்போது இவளிடம் `ஐ லவ் யூ’ எனச் சொல்லிவிட முடியும். சொல்வதற்கான முஸ்தீபுகளோடுதான் வந்திருக்கிறேன்.எங்கள் அலுவலகத்தில் நிறைய பெண்கள். எல்லோரிடமும் ஏதேனும் ஓர் அம்சம் கவரும். ஆனால், இவளிடம் எல்லாமும் மொத்தமாகக் குவிந்துகிடக்கின்றன. நான் சற்று நெருங்கிப் பேசினாலும் அதைவைத்து, அலுவலக வேலைகளில் அட்வான்டேஜ் எடுத்ததில்லை. எதையும் தாமதித்ததில்லை. வேலைநிமித்தமாக ஏற்படும் கோபங்களையும் டென்ஷன்களையும் அதன் இயல்பிலேயே எதிர்கொண்டுபதில் அளிப்பவள். எல்லாவற்றையும்விடவும் இவளிடம் காணப்படும் ஹ்யூமர்சென்ஸ், பெண்களிடம் அரிதாகத் தென்படும் விஷயங்களில் ஒன்று. கெக்கேபிக்கே என எதற்கெடுத்தாலும் சிரிப்பார்கள் அல்லது நகைச்சுவை என்பதே புரியாமல் விழிப்பார்கள். ஆனால், இவள் சட்டயர்களை அதற்கான மரியாதையோடு உள்வாங்கிச் சிரிப்பவள். மேல் இருந்து நம் வாழ்வை யாரோ உற்றுநோக்குகிறார்கள் என்றேனே, அது இப்போதும் நிகழ்கிறது. நான் காதலைச் சொல்ல யத்தனித்தபோது ஆரம்பித்தாள். “ப்ச்... ஆனா ஒண்ணு பாஸ். இதுக்கு முன்னாடி இருந்த கம்பெனிகள்ல உங்களை மாதிரி யாருமே இல்லை அல்லது என் கண்கள்ல படலை. ஒருத்தன் இருந்தான்... கொஞ்சம் ஓகேயா. பேசினதுமே பட்டுன்னு `லவ் பண்றேன்’னு சொல்லிட்டான். இடியட்.” நான் அனிச்சையாக மேலே பார்த்தேன். உற்றுநோக்கும் அந்தக் கடவுள் தென்படுகிறாரா? “ஏன்ப்பா... நீ செம பெர்சனாலிட்டியா இருக்க. செமயா டிரெஸ் பண்ற. லவ் பண்ணாம என்ன பண்ணுவான் என் கட்சிக்காரன்?” என்றதும், காபி மூக்கில் ஏறிவிடுமோ என அஞ்சும் அளவுக்குச் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். பின்னர் அமைதியாக, “அப்படி இல்லை பாஸ். அதெல்லாம் தானா நடக்கணும். இட்ஸ் லைக் ரெய்னிங். நல்லா பேசிட்டா லவ் வந்துரும்னு சொன்னா, நம்ம ஊர்ல யார்தான் பேசல சொல்லுங்க?” என்ன பதில் சொல்வது என்பதை யோசிப்பதைவிடவும், அப்படியே விட்டுவிடுவதே உத்தமமாகப்பட்டது. பணிப்பெண்ணைப் பார்த்து காற்றில் கையெழுத்திடுவதுபோல் கோடு கிழித்தேன். பில்லை எடுத்து வந்து பதவிசாக நீட்டினாள். நல்லவேளையாக மார்ச் மாதம் வந்தது. ஆடிட்டிங், இயர் எண்டிங் என அலுவலகம் பற்றி எரியத் தொடங்கியது. உண்மையிலேயே வேலைப்பளுவில் மூழ்கிவிட்டால், அது மற்ற பெரிய வலிகள், காதல், பிரச்னை எல்லாவற்றையும் மறக்கடித்து, நம்மை வேறு ஓர் உலகத்துக்குத் தூக்கிச் சென்றுவிடும். அப்படித்தான் ஆகிப்போனேன். சில நேரங்களில் நான் கத்தியதைப் பார்த்து, என்னை மனிதக்குரங்கு என்றுகூட ரம்யா நினைத்திருக்கக்கூடும். பேசுவதும் அரிதாகி இருந்தது. எதைத் தொட்டாலும் கேள்விகள். ``ஆடிட்டர்கள் பிறக்கும்போதே நர்ஸிடம், `என்ன ஊசி போடப்பட்டது?', `எத்தனை எம்.எல்.?' எனக் கேட்கும் குழந்தைகளாகப் பிறந்திருப்பார்களோ?’’ என ஆடிட்டரிடமே கேட்டேன்.’’ சிரித்து, தன் முத்தை எதுவும் உதிர்க்கவில்லை அவர். ஒருவழியாக எல்லாமும் முடிந்து, நான் அனுப்பவேண்டிய வருட ஆய்வறிக்கையைத் தயார்செய்து கையெழுத்திட்டு அனுப்பச் சொல்லிக் கொடுத்ததும்தான் நிம்மதி. மார்ச் முடிந்த களைப்பும் சரியாகத் திட்டமிட்டு டார்கெட் முடித்துவிட்ட உற்சாகமும் கலந்து, விற்பனை மற்றும் அக்கவுன்ட்ஸ் மக்களோடு ஜலக்கிரீடைக்குக் கிளம்பிவிட்டேன். பாபுவை வாகாக எனக்கு வலதுபக்கம் உட்காரவைத்துக்கொண்டேன். இடதுபக்கம் ஊறுகாய் இருந்தது. மொபைலை ஸ்விச் ஆஃப் செய்ததால் கிடைத்த தரமான நேரமும் மகிழ்ச்சியும் அந்த இரவை நுரைத்து நிறைத்தது. மறுநாள் சீக்கிரம் வந்து என் கேபினில் அமர்ந்திருந்தேன். ஏனெனில், என் உள்ளுணர்வு ஏதோ ஒன்றை நோக்கி உந்தியிருந்தது. நான் நினைத்ததுபோலவே மிகப்பெரிய தவறு ஒன்றைச் செய்திருந்தேன். என்னிடமிருக்கும் பழக்கம், யாருக்கேனும் முக்கிய மெயில் அனுப்பினால் மறுநாள் சென்ட் மெயிலில் போய் ஒருமுறை படித்துப் பார்ப்பது. ஆய்வறிக்கையை கூரியர் செய்யச் சொன்னதால், டெஸ்க்டாப்பில் இருந்த டாக்குமென்ட்டை மேய்ந்துகொண்டிருந்தேன். பிளண்டர் மிஸ்டேக் என்பார்களே, அதைச் செய்திருந்தேன். `கோடிகள்' என மேலே குறிப்பில் இருந்தவற்றை எல்லாம் லகரங்களில் மாற்றிக் குழப்பியிருந்தேன். என்னிடமிருந்து இப்படி ஒரு தவற்றை, நானே செய்தேன் என்று ஒப்புக் கொண்டாலும்கூட மேலிடம் ஒப்புக்கொள்ளாது. அப்படி ஒரு நம்பிக்கை என் மேல். அதைத் தகர்ப்பது என்பது தற்கொலைக்குச் சமம். இருப்புக்கொள்ளவில்லை. எப்போதும் 9.30-க்கு வந்துவிடும் ரம்யா, இன்று 9.35 ஆகியும் வரவில்லை. என் அத்தனை ஆற்றாமையும் அவள் மீது கோபமாகக் குவியத் தொடங்கியது. தலையில் கைவைத்து அமர்ந்துவிட்டேன். எப்படியும்12 மணிக்குள் கூரியர் போய்விடும். மணி 10. ரம்யா வந்து உற்சாகமாக, ``குட் மா...’' என்று ஆரம்பித்தவள், என் கோலம்கண்டு “ஹோப் யூ ஆர் ஓகே பாஸ்?” என்றாள். என் அதீத தன்னம்பிக்கையின் காரணமாக, நான் செய்த தவற்றை இவளிடம் ஒப்புக் கொள்ளவும் மனம் வரவில்லை. உணர்வுகளை வெளிக்காட்டாமல் அவளை ஏறிட்டேன். “நேத்து உங்க மொபைல் ஸ்விச் ஆஃப். சரி, பார்ட்டி மூட்ல இருக்கீங்கன்னு டிஸ்டர்ப் பண்ணலை” - சொல்லிக்கொண்டே கூரியரில் அனுப்பியிருக்கவேண்டிய கவரை, தன் டிராவிலிருந்து எடுத்துவந்தாள். ஒரு நொடி நான் பூர்ணம் விஸ்வநாதன் போல் `அம்மா பரதேவத...' என மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டே அவளைப் பார்த்தேன் சற்று மிடுக்காக. “சம்திங் ராங் பாஸ் இதுல... நம்பர்ஸ் எல்லாம் சில இடத்துல லாக்ஸ், சில இடத்துல...” எனச் சொல்லத் தொடங்கியவளை மறித்து, “ரம்யா, ஒண்ணு பண்ணு. ஜஸ்ட் கெட்அவுட் ஆஃப் ஆபீஸ் ரைட் நவ். கார்னர் காபி டேல வெயிட் பண்ணு. ஒரு இம்பார்ட்டன்ட் விஷயம் பேசணும்.” அவள் குழப்பமாக என்னைப் பார்த்து கவரைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றாள். நான் அந்த கவரை யாரும் பார்க்காதவண்ணம் தொட்டுக் கும்பிட்டுவிட்டுக் குப்பையில் கிழித்தெறிந்தேன். காரை எடுத்துக்கொண்டு அவள் முன் நின்று உள்ளே ஏறச் சொன்னதும், அதே குழப்பத்தோடு ஏறினாள். “என்னாச்சு, எனி இஷ்யூ? உங்க முகமே சரியில்லையே!” நான் எதுவும் பேசாமல் காரைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தேன். ஊர் எல்லையைத் தாண்டி, ஈ.சி.ஆர் பக்கம் பறந்தது தகரக் குதிரை. “ரம்யா, எப்படி தேங்க்ஸ் சொல்றதுன்னே தெரியலை. நீ மட்டும் பார்க்காம, மத்தவங்க மாதிரி, கூரியர் குடுக்கச் சொன்னார், கவர்ல போட்டுக் குடுத்துருவோம்னு அனுப்பியிருந்தா, என் மானம் போயிருக்கும்.” “பாஸ், சில்லி மேட்டர். நீங்க எவ்ளோ க்ளியரா வொர்க் பண்ணுவீங்கனு எல்லாருக்கும் தெரியும். இட்ஸ் ஜஸ்ட் என் எரர்.” ``அதான்... எப்பவும் தப்பு பண்றவன் தப்பு பண்ணா, குழாயில இன்னிக்கும் தண்ணி வரலைங்கிற மாதிரி க்ராஸ் பண்ணிருவாங்க. நம்பிக்கையை உடைக்கிற மாதிரி திடீர்னு தப்பு பண்ணும்போதுதான், பண்றவங்களுக்கும் சரி, ரிஸீவ் பண்றவங்களுக்கும் சரி, ஈஸியா எடுத்துக்க முடியாமல்போயிடும். ரொம்பப் பெருசா தெரியும். இப்படிப் பண்ணிட்டோமேனு நாமளும், இவனை நம்பிக் கொடுத்தோமேனு அவங்களும் யோசிக்கிற புள்ளி இருக்கே... அது கொஞ்சம் கொஞ்சமா பெருசா உருமாறிடும்.” நான் பேசப் பேச அவள் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். “அப்போ வெறும் தேங்ஸ் எல்லாம் பத்தாது. செம டிரைவ் கூட்டிப்போங்க. லாங்ங்ங்ங்ங்கா...” - அவள் அழுத்திய `ங்ங்ங்’கள் குறைந்தபட்சம் 40 கிலோமீட்டர் என்ற அர்த்தம் கொடுத்தது. இந்த முறை மேலே இருந்து உற்றுநோக்கும் ஆள் எனக்குச் சாதகமான ஒன்றைச் செய்தார். எஃப்.எம்-மில், `கண்மணி நீ வரக் காத்திருந்தேன்...’ பாடல். அந்தப் பாடல் வரும் வரையில் இருந்த மனநிலை, முற்றாக மாறிவிட்டதுபோல் ரம்யா, “அய்யோ... எங்க அப்பா இந்தப் பாட்டுன்னா உயிரையே விடுவாரு” என்றாள். ஆம்... நம்மை மறந்து உயிரையே தரும் பாடல்தான். `ஆசை தீர பேச வேண்டும் வரவா... வரவா?’ என்ற இடத்தில் `வரவா?’வில் குழையும் யேசுதாஸ் கொடுத்த தைரியத்தில், ரம்யாவின் கையைப் பற்றி விடுவித்தேன். “தன்னம்பிக்கை புக்ஸ் படிக்கிறவங்களே இப்படித்தான் பாஸ். கைகொடுக்கும்போதே இம்ப்ரெஸ் பண்ணுறேன்னு போட்டு அழுத்தி ச்சே!” எனத் தன் கையை உதறிச் சிரித்தாள். மென்மையாகவும் பற்றத் தெரியும் என்பதுபோல் பற்றினேன். பாபு என்னை போனில் அழைத்து, “ரம்யா லீவு சொன்னாங்களா சார்?” என்றான். “சொல்லிட்டுத்தான் இருக்காங்க” என நான் சொன்னது, பாபுவுக்குப் புரியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். அந்த டிரைவ் கொடுத்த உற்சாகத்தில், அன்று மாலை மிகச்சரியான அறிக்கையை அனுப்பிவிட்டு, ``கிளம்புறேன் பாஸ்’’ என்றவளிடம் “தேங்க்ஸ்” என்றேன். நான் எப்போதும் திமிராகவும் சம்பிரதாயத்துக்கும்தான் நன்றி சொல்வேன். ஆனால், ரம்யாவிடம் இப்போது சொன்ன `தேங்க்ஸ்’ என் அடிமனதிலிருந்து எழுந்தது. சென்னை அப்படி ஒரு மழையைப் பார்த்ததில்லை என்பதுபோல் ஒரு மழை நாள்.காலை 10 மணிக்கு வெளியே கும்மிருட்டு. இப்படியான நாளிலும் நாக்கை லேசாகத் துருத்திக்கொண்டு கடமையாக வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த பாபுவின் தோளில் தொட்டு, “செம க்ளைமேட்ல?” என்றேன். அவன் “ஆமா சார்” எனச் சொல்லிக்கொண்டே கால்குலேட்டரை எடுத்து எதையோ செய்துகொண்டிருந்தான். நான் ரம்யாவைத் தேடினேன். ஜன்னல் பக்கமாக நின்று மழையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அலுவலகத்தில் பாதிப் பேர் வெளியே நிற்பதும், உள்ளேயே அரை வட்டமாக நின்று பேசுவதும் என, மழை நாளுக்கான மரியாதையைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். “ஒரு டிரைவ் போனா சூப்பரா இருக்கும்ல? ப்ச்! ஆனா, வேலையிருக்கு” என்று சொல்லிக்கொண்டே ரம்யாவின் பக்கவாட்டில் நின்று, `குனிந்து' வானம் பார்த்தேன். என் கையில் ஆவி பறக்கும் தேநீர். அதிலிருந்து எழும் இஞ்சியின் வாசம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. “உங்க கார் சாவியைக் குடுங்க... நாங்க வேணா போறோம்” என்றாள் மாலினியைச் சேர்த்துக்கொண்டு. சில கேள்விகள், பதில்களை எதிர்பார்த்துக் கேட்கப்படுவதில்லை. போலவே, சில பதில்கள் கேள்விகளுக்கானதும் இல்லை. சிரித்துக்கொண்டே என் இடம்நோக்கி நடந்தேன். வாட்ஸ்அப் செய்தி ஒளிர்ந்தது. இதுவரை ரம்யா எனக்கு வாட்ஸ்அப்பில் அனுப்பிய அனைத்துமே அலுவல் தொடர்பான செய்திகள்தான். ஆனால், இந்த முறை நோட்டிஃபிகேஷன் வரும்போதே உள்ளுணர்வு ஓர் உணர்வுக்குத் தயார்படுத்தியது. “I kept one small box on your left.” நான் உடனே இடது பக்கம் பார்க்கவில்லை. மாறாக, ரம்யாவைப் பார்த்தேன். எனக்கு முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு ஜன்னலில் மழைவானம் பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தாள். இடதுபக்கம் இருந்த சிறிய அட்டைப் பெட்டியைப் பிரித்தேன். மீண்டும் வாட்ஸ்அப். “ரப்பர் பந்தான நான், இனி...” எனப் புள்ளிகள் வைத்திருந்தாள். பெட்டியினுள் பார்த்தேன். அழகான கண்ணாடிப் பந்து. வலது கையில் பிடித்துக் கொண்டு, இடது கைக் கட்டைவிரலை உயர்த்திக் காட்டினேன். அரை நொடி கன்னம் சுருக்கிச் சிரித்தவள், மீண்டும் திரும்பி மழை பொழியும் வானம் பார்க்கத் தொடங்கினாள்! http://www.vikatan.com
  6. மஞ்சள் குருவி! - சிறுகதை சிறுகதை - அனுராதா ஆனந்த் - ஓவியம்: ராஜேந்திரன் அந்தக் குறுகிய தார் சாலையில் நடக்கும்போது ஒரு விடுபடலை உணர முடிந்தது அவளால். ஒவ்வோர் அடியிலும் மேலே அப்பியிருந்த ஏதோ ஒன்று நெகிழ்ந்து விழுவது போல லேசாக உணர்ந்தாள். இரு பக்கமும் ஆசீர்வாதமாக ஆரஞ்சு வண்ண இலைகளைச் சொரிந்த மரங்கள், மாலை என்றாலும் கோடையின் உக்கிரத்துடன் அடிக்கும் வெயில், பாட்டொன்றை மெல்லியதான தன் அடிக்குரலில் பாடிக்கொண்டும், இடையிடையே நிறுத்தி பறவைகளின் கூப்பிடு ஓசையை அவளுக்கே உரிய பிரத்யேக நெற்றிச்சுருக்கலுடன் கேட்டுக்கொண்டும் உடன் நடந்து வரும் நிவேதா... இவையெல்லாம் சேர்ந்து அந்தப் பள்ளியின் உள் உள்ள இச்சாலைக்கு ஒரு சிறப்புத் தொனியை ஏற்றின. எப்படியாவது நிவேதாவுக்கு இந்தப் பள்ளியில் இடம் கிடைக்க வேண்டும் என்கிற தவிப்பும் கவலையும் அவளுக்கு இருக்கத்தான் செய்தது. கூடவே பயமும். நிவேதாவைப்போல தன்னால் இயல்பாக இத்தருணத்தை ரசிக்க முடியவில்லையே என்று ஏங்கினாள். ரசிக்கத்தக்க தருணங்கள் வெகு அரிதாகவும் பெரும் இடைவெளிகளுடனும் வரும்போது, கிட்டியவற்றைப் பெரிதென்றோ, சிறிதென்றோ பாகுபாடற்றுப் பேராசையுடன் கெட்டியாகப் பிடித்து வைத்துக்கொள்ள நினைப்பது இயல்புதானே? எதையும் முழுதாகச் செய்யவிடாத இந்தப் பயம், அது எப்போதும் அவள் கூடவே ஒரு விசுவாசமிக்க காதலனைப்போல பயணிக்கிறது, மூச்சு முட்ட அவளை ஆலிங்கனித்தபடி. கணவன் இறந்தபோதும் பயம்தான் முதலில் தோன்றியது. பின்னரே அழுகை வந்தது. அதுவும் கழிவிரக்கத்தினால்தான் என்பதை அவள் அறியாமலில்லை. `நிவேதாவுக்கு அப்பா இல்லாமல் போனதே’ என்பதுவும் ஒரு காரணமாக இருக்கக்கூடும். இருபது வருட மணவாழ்க்கை முடிந்து கசப்பே எஞ்சியிருந்தது. தனிமையும், எதிலும் ஒட்டாத்தன்மையும் வாழ்வின் போக்காகவே பழகிவிட்டிருந்தது. எந்தவித பகிர்தலோ, புரிதலோ, ஒட்டுதலோ இல்லாத உறவை என்ன பெயர் சொல்லி அழைப்பது? அப்பா என்கிற நினைப்பே இல்லாமல், அதற்குரிய கடமைகள் எதிலும் பங்கேற்காமல் விட்டேத்தியாக இருந்தவனிடம் முதலில் பேசி, பின் விவாதித்து, கடைசியில் சண்டையும் இட்டு தோற்றுப்போயிருந்தாள். பேச்சே அற்ற நிலை பழகி வெகு காலமாகியிருந்தது.அவனில்லாத வெறுமையைக்கூட பழக்கப்பட்ட ஒன்றாகவே உணர்ந்தாள். மாரடைப்பால் மரணித்த இளம் கணவனை நினைத்து கண்ணீர் சிந்தக்கூடத் தோன்றவில்லையே என்ற குற்ற உணர்ச்சி அவ்வப்போது தலைக்காட்டும். அதன்பின் ஒரு மாதத்துக்குக் குறையாமல் துக்கம் விசாரிக்க வந்த மனிதர்களை கண்டு வியப்பாகத்தான் இருந்தது. துஷ்டி கேட்பதை ஒரு கலையாகவே பயின்றிருக்கிறார்கள். இருப்பதிலேயே பழையதொரு வண்ணமில்லா உடை உடுக்க வேண்டும் என்பது முதல் விதி. பளிச்சென்ற முகத்துடன் யாராவது துஷ்டி கேட்பார்களா என்ன? எண்ணெய் வடியும் முகம்தான் சாலச்சிறந்தது. சற்றும் பழக்கமே இல்லாவிடினும் அவள் கைகளைப் பற்றிக்கொள்வார்கள் பெண்கள். வராத அழுகையை வரவழைத்துக்கொண்டு, ‘போற வயசா இது’ என்றுதான் பேச்சைத் தொடங்க வேண்டும். எல்லா விவரங்களும் மிகத்தெளிவாக தெரிந்தும் ‘என்ன ஆச்சு? நல்லாதானே இருந்தார்’ என உச்சுக்கொட்ட வேண்டும். நல்லாயிருக்கிற மூக்கை உறிஞ்சி, வடியாத கண்ணீரைத் துடைத்து, காப்பியோ வேறேதுவோ நேரத்துக்்குத்தக்க கொடுக்கப்பட்டவற்றை, முதலில் சம்பிரதாயமாக மறுத்து, பிறகு பருகி, ‘பிள்ளைக்காகவாவது நீ(ங்கள்) தைரியமாக இருக்க வேண்டும்’ என்று முடித்துக் கிளம்ப வேண்டும். நிறைய வினாக்கள் எழும் அவளுக்குள்... இந்தத் தைரியம் எத்தகையது, அது எங்கு கிடைக்கும், அது ஏன் பிள்ளைக்கு மட்டும் தேவை, தனக்குத் தேவையில்லையா? இப்படியெல்லாம். ஒரு டார்க் காமெடி போல நகரும் இந்நாடகத்தை அதன்போக்கில் போகவிட்டு, இறுக்கமான முகமூடி அணிந்து சரியான இடத்தில் மிகச்சரியான வசனம் பேசி கடக்கப் பழகிவிட்டிருந்தாள். இந்தக் கூத்துகள் எல்லாம் முடிந்து ஒரு நன்னாளில் அவள் பிறந்து, வளர்ந்து, படித்து நண்பர்களுடன் சுற்றித்திரிந்த இப்பெருநகருக்கு குடிபெயர்ந்தாள். மாநகரும் அவளை இருகரம் கொண்டு அணைத்து மடியில் தஞ்சமளித்துக்கொண்டது. வாடகைக்கு வீடெடுத்து, கேஸ் கனெக்‌ஷன் மாற்றி, ரேஷன் கார்டு மாற்றி, வங்கிக்கணக்கு தொடங்கி, பள்ளிக்கூடம் தேர்ந்தெடுத்து, அப்ளிகேஷன் ஃபார்ம் கொடுத்து, இதோ இப்போது நேர்காணலுக்கு வந்தது வரை எல்லாமுமே ஒரு துரித கதியில் நடந்துள்ளன. திரைப்படங்களில் பிறந்த குழந்தையாக உள்ள ஹீரோ ஒரே பாட்டில் மனம் கவர் ரவுடியாக வளர்ந்து நிற்பாரே அது போல. நிவேதா பதினைந்து வயதுக்கே உரிய துணிச்சலுடனும் சுறுசுறுப்புடன் கவலையற்றுக் காணப்பட்டாள். பள்ளிக்கூடங்களை `பார்ட் டைம் சிறைச்சாலைகள்' என்று விளையாட்டாகச் சொல்வாள். அதனால்தானோ என்னவோ, சீருடைகளற்ற இப்பள்ளியில் சேர ஆர்வமாக இருந்தாள். தப்புகள் செய்து, அதைத் தானே உணர்ந்து திருத்திக்கொள்ள அனுமதியும், போதுமான நேரமும் இங்கு கிடைக்குமென்று நம்பினாள். இது இல்லையேல், தான் ஸ்கூலுக்கே போவதாக இல்லை என்று தீர்மானமாகச்் சொன்னாள். ‘இத்தன கண்டிஷன்ஸ் போட்டா ஒருவேலைக்கும் ஆகாது’ - அம்மாவான அவளது குரல் ஓங்கி ஒலிக்கும்போதெல்லாம், ‘அம்மா இதே சண்டைய எத்தன தடவ போடுவது, வேற ஏதாவது புதுசா சண்டை போடலாம்’ என்று பேச்சை முடித்து விடுவாள் நிவேதா. மரத்தில் ஒரு மஞ்சள் குருவி தரும் குரலுக்கு எதிர்க்குரல் கொடுக்க முயன்று தோற்றுக்கொண்டிருந்தவளிடம் ‘இன்டர்வியூவிலாவது சீரியஸா பேசுவியா?’ என்றதற்கு `கண்டிப்பாக’ என்று அந்தக் குருவியின் குரலிலேயே சொல்லிச் சிரித்தாள் விழுதுகள் தொங்கும் ஆலமரத்தின் அருகில் உள்ள சிறுகுளத்தில் கைகளை நனைத்துக் குதூகலிக்கும் அவளிடம் எப்படிக் கடிந்துகொள்வது? பதினொன்றாம் வகுப்புக்்கான நேர்காணல் நடக்கும் இடத்தை அடைந்தார்கள். சிறு காத்திருப்புக்குப்பின் உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். சம்பிரதாயமான சில கேள்விகளுக்குப்பின் இவள் பயத்துடன் எதிர்பார்த்திருந்த அந்தக் கேள்வி கேட்கப்பட்டது. கடந்த பள்ளியாண்டின் பாதியிலிருந்து ஏன் பள்ளி செல்லவில்லை? ஏன் டிஸ்கன்டினியூ செய்தாள்? பல முறை நிவேதாவிடம் படித்து படித்துச் சொல்லியிருந்தாள்... `அப்பா இறந்ததால் பள்ளி செல்லும் மனநிலையில் இல்லை’ என்று சொல்லச்சொல்லி. நிவேதாவோ, `ஸ்கூல் என்பது தனக்கு ஒரு பார்ட் டைம் சிறை...’ என்று விளக்கத் தொடங்கினாள். கோபமும் சலிப்பும் அவளது மனதுள் தலைதூக்கியது. கூடவே, `என்றைக்கு இவள் என் பேச்சைக் கேட்டிருக்கிறாள்’ என்கிற எரிச்சலும். ஆசிரியர் நால்வரும் வெகு கவனமாக நிவேதா சொல்வதைக்கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். முந்தைய பள்ளியையோ, ஆசிரியர்களையோ குறை கூறாமல், `சிஸ்டம்’ என்று அதன் தலையில் பழியைப்போடாமல், தான் ஒரு மிஸ்ஃபிட் என மேதாவி போல பேசாமல், தன் மனநிலைக்கு இயைந்து வரவில்லை என்பதை மட்டும் மிக நிதானமாக, தெளிவாக, ஒரு சிறு சுய நையாண்டியும் சேர்த்து மிக உண்மையாக விளக்கிக்கொண்டிருந்தாள் நிவேதா. பட்டென்று மனதில் ஏதோ விடுபட்டது போல இருந்தது அவளுக்கு. உண்மைதான் எவ்வளவு அழகானது. பல கட்டுகளிலிருந்து நம்மை விடுவிக்கும் திறம் படைத்தது. இயல்பானது. சட்டென்று அடியாழத்தை எட்டக் கூடியது. ‘அம்மாவோட ஃபிரண்டுங்கிற ஒரே காரணத்துக்காகத்தான் அந்த கரஸ்பாண்டென்ட் என்னை வெளிய அனுப்பல’ என்று தனக்கே உரிய நையாண்டியுடன் அனைவரையும் சிரிக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தாள் நிவேதா. இவள் கண்களில் நீர் தளும்புகிறது. கோபம் நீங்கிப் பெருமிதம் நிறைகிறது. இப்பள்ளியில் இடம் கிடைக்காவிட்டாலும் ஒன்றும் குடிமூழ்கிவிடப் போவதில்லை என்கிற உண்மை புலப்படுகிறது. பிறகு நடந்த உரையாடல்கள் எதுவும் இவளுக்கு கேட்கவேயில்லை. கடைசியாக ஓர் ஆசிரியை இவள் கைகளைப்பற்றி, ‘மகளை அழகாக வளர்த்திருக்கிறீர்கள். ரிசல்ட் ஒரு வாரத்தில் தெரியும்’ என்று விடை கொடுத்தார். மனதில் பலப்பல எண்ணங்கள் ஒரே நேரத்தில் முட்டி மோதி மேலுக்கு வர எத்தனித்தன. கடந்த பதினைந்து வருடங்களாக விருப்பப்பட்டு, எந்தவித அங்கீகாரமும் எதிர்பாராமல், ஓய்வின்றி, பிறர் பங்களிப்பின்றி, தான் பார்த்த இந்த வேலைக்குத் தகுந்த சன்மானமும், உன்னதமான பாராட்டும் கிட்டியதாக உணர்ந்தாள். மீதமுள்ள வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள, அசிங்கங்களைப் பொறுத்துக்கொள்ள, வாழ்க்கையின் துன்பங்களுக்கு எதிராகச் சண்டையிட, வாழ்க்கையை வெற்றிகொள்ள போதுமான தைரியத்தை அந்த ஒரு வரி அவளுக்கு அளித்தது. வீடு திரும்பும்போது மரங்கள் அதே ஆரஞ்சு இலைகளால் இவர்களை ஆசீர்வதித்தன. அதே மஞ்சள் குருவி மீண்டும் கூவிக்கொண்டிருந்தது. நிவேதாவும் சற்றும் சளைக்காமல் அதற்குப் பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தாள். வெயிலின் உக்கிரம் மட்டும் வெகுவாகக் குறைந்திருந்தது. http://www.vikatan.com
  7. நன்மாறன்கோட்டை கதை சிறுகதை: இமையம், ஓவியங்கள்: செந்தில் ``நல்ல ஊரு சார். இங்க வேலை செய்றவங்க எல்லாருமே நல்ல மாதிரியான ஆளுங்கதான். நல்லா கோஆபரேட் பண்ணுவாங்க. கட்சிக்காரங்க, அரசியல்வாதி, உள்ளூர்க்காரங்கனு யாரும் ஸ்கூலுக்குள்ள வர மாட்டாங்க. நான் இந்த ஸ்கூலுக்கு வந்து பத்து வருஷமாச்சு. எந்தத் தொந்தரவும் இல்லை. ரிட்டையர்ஆகிறவரைக்கும் நீங்களும் இந்த ஊர்லயே ஓட்டலாம் சார். நன்மாறன்கோட்டைங்கிற பேருக்கு ஏத்த மாதிரி ஊரு ஆளுங்களும் இருப்பாங்க’’ என உடற்கல்வி ஆசிரியர் தனவேல் சொன்னார். ``அப்படியா?’’ என்று ராமன் கேட்டதோடு சரி. மேல்நிலைப் பள்ளி தலைமை ஆசிரியராகப் பதவி உயர்வு பெற்று, இன்று காலையில்தான் கடலூர் மாவட்டத்திலிருந்து வந்து புதிய பள்ளியில் ராமன் சேர்ந்திருக்கிறார். முதல் நாளே அதிகம் பேச வேண்டாம், கேள்விகள் கேட்க வேண்டாம், ஆசிரியர்கள் எப்படியோ ஊர் எப்படியோ என்ற யோசனையில் அதிகமாகப் பேசாமல் இருந்தார். காலையில் வந்ததிலிருந்து ராமனுக்கு அதிகமான வேலைகள் இருந்தன. வரிசையாக வந்து ஆசிரியர்கள் வேறு வாழ்த்து சொன்னார்கள். தான் பணியேற்ற விவரத்தை, உரிய அலுவலர் களுக்குத் தெரிவிப்பதற்கான கடிதங்களைத் தயார்செய்தார். மதியம் சாப்பிட்டார். உட்கார்ந்தே இருந்ததால் தூக்கம் வருவதுபோல இருந்தது. முதல் நாளே தூங்கினால் அசிங்கம் என நினைத்தார். கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். இரண்டே கால். ``ஒவ்வொரு க்ளாஸா பார்த்துட்டு வரலாமா சார்?’’ எனக் கேட்டார். எதிரே நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்த தனவேல் மறுப்பு எதுவும் சொல்லாமல் ``போகலாம் சார்...’’ எனச் சொல்லிவிட்டு, போவதற்குத் தயாரான மாதிரி எழுந்து நின்றார். ராமனும் எழுந்து அறையைவிட்டு வெளியே வந்தார். அவருக்குப் பின்னாலேயே தனவேலுவும் வந்தார். ``முதல்ல ஆறாம் வகுப்பைப் பார்த்துடலாம். எங்கே இருக்கு?’’ ``வாங்க சார்’’ எனச் சொன்ன தனவேல், வராந்தாவில் ராமனுக்கு முன்னால் நடக்க ஆரம்பித்தார். ஆறாம் வகுப்புக்குள் தனவேல் நுழைந்தார். பின்னால் நுழைந்த ராமனைக் கண்டதும் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்த ஆசிரியை, ``வாங்க சார்’’ எனச் சொன்னார். மாணவர்களையும் பிளாக்போர்டையும் ராமன் பார்த்தார். பிறகு, ``நீங்க நடத்துங்க’’ எனச் சொல்லிவிட்டு வகுப்பறையைவிட்டு வெளியே வந்தார். அடுத்தது ஏழாம் வகுப்புக்குள் போனார். அடுத்தடுத்து என பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை ஒவ்வொரு வகுப்புக்குள்ளும் நுழைந்து பார்த்துவிட்டு, ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் மட்டும் பேசிவிட்டு வெளியே வந்தார். எல்லா வகுப்புகளிலுமே ஆசிரியர்கள் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். தனியார் பள்ளியின் அமைதியைவிட கூடுதல் அமைதியாக இருந்தது. புதிய தலைமை ஆசிரியரின் குணம் எப்படியோ, முதல் நாளே அவரிடம் கெட்டபெயர் வாங்க வேண்டாம் என எல்லா ஆசிரியர்களும் நினைத்திருக்கலாம் என எண்ணிய ராமன், பள்ளிக் கட்டடத்தைவிட்டு வெளியே வந்தார். மைதானத்தை ஒரு பார்வை பார்த்தார். என்ன தோன்றியதோ, மைதானத்தைச் சுற்றிப்பார்க்க ஆரம்பித்தார். அவருக்கு இணையாக தனவேல் நடந்துகொண்டிருந்தார். பள்ளிக் கட்டடத்துக்குச் சற்றுத் தள்ளி நேர்தெற்கே இருந்த கழிவறைக்கு வந்தார். உள்ளே நுழைந்து பார்த்தார். அது பயன்படுத்த முடியாத நிலையில் இருந்தது. மூக்கை மூடிக்கொண்டு வெளியே வந்து, ``இவ்வளவு மோசமா இருக்கே. புள்ளைங்க எங்கே போகும்?’’ எனக் கேட்டார். ``சுவர் மறைவுலேயே போயிடும்ங்க சார்.’’ ``டீச்சர்ஸுக்கு இருக்கா?’’ ``ஹெச்.எம் ரூமுக்குப் பக்கத்திலேயே இருக்கு சார்.’’ ``லேடி டீச்சர்ஸுக்குத் தனியா இருக்கா?’’ ``இல்லை சார்.’’ ``பின்ன அவங்க எங்கே போவாங்க?’’ ``அந்த ஒரு ரூம்லதான் போகணும். யார் போனாலும் ரெண்டு ரெண்டு பேரா போவாங்க. ஒருத்தங்க உள்ளார இருந்தா, ஒருத்தங்க வெளியே காவலுக்கு நிப்பாங்க’’ எனச் சொன்ன தனவேல், லேசாகச் சிரித்தார். ``நான் முன்னால வேலைபார்த்த ஸ்கூல்ல கழிவறை தனித்தனியா இருக்கும்... பெரிய ஸ்கூல்’’ என ராமன் சொன்னதற்கு, தனவேல் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை. ராமன் பள்ளிக் கட்டடத்தையும் மைதானத்தையும் பார்த்தார். ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக, விஸ்தாரமான இடத்தில்தான் பள்ளி இருந்தது. மதில் சுவர் இருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும் என்ற எண்ணம் உண்டாயிற்று. மைதானம் முழுவதும் வெயில் படர்ந்திருந்தது, வெக்கையாக இருந்தது; வியர்த்தது. `ஜனவரி மாசத்துலேயே நல்ல வெயிலா இருக்கு’ எனச் சொல்ல நினைத்தார். ஆனால், சொல்லவில்லை. தனவேல் எப்படிப்பட்ட ஆளோ? முதல் நாளே அதிகமாகப் பேசி வம்பில் மாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம் என்ற தயக்கம் ராமனுக்கு இருந்தது. அதுபோலவே தனவேலுக்கும் இருந்தது. பக்கத்திலிருந்த வேப்ப மரத்தைப் பார்த்ததும் ``வாங்க நிழலுக்குப் போவோம்’’ என ராமன் சொன்னார். இருவரும் நடந்து வேப்ப மர நிழலுக்கு வந்தனர். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார் ராமன். சாலையில் இருந்து பள்ளிக்கு வரும் வழியைப் பார்த்தார். பூண்டு செடிகள் மண்டிக் கிடந்தன. அவற்றைப் பிடுங்கச் சொல்ல வேண்டும் என நினைத்தார். அதே மாதிரி மைதானம் முழுவதும் ஆங்காங்கே நின்றுகொண்டிருந்த பூண்டு செடிகளையும் பிடுங்கச் சொல்ல வேண்டும் என நினைத்தார். இன்னிக்கே சொன்னால் அதிகாரம் செய்வதாக ஆகிவிடும் என்ற பயத்தில், நாளைக்குப் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தார். அப்போதுதான் மனதில் தோன்றிய மாதிரி ``ஏ.ஹெச்.எம் எப்படி?’’ என்று கேட்டார். ``நல்ல மாதிரியான ஆளு சார். அவரால எந்தத் தொந்தரவும் வராது.’’ ``அப்படியா?’’ எனக் கேட்டதோடு சரி. அடுத்த கேள்வியை ராமன் கேட்கவில்லை. தனவேலுவும் தானாக எதுவும் சொல்லவில்லை. இருவரும் சிறிது நேரம் பேசாமல், மைதானத்தைப் பார்த்தவாறு நின்றுகொண்டிருந்தனர். ``நீங்க ட்ரெஷரிக்குப் போய் உங்க புரொமோஷன் ஆர்டர் காப்பியைக் கொடுக்கணும்; மாதிரிக் கையெழுத்தும் போடணும் சார்.’’ ``இன்னைக்கு முடியாது. நாளைக்குக் காலையில போகலாம்னு இருக்கேன். இங்கே ட்ரெஷரி எங்கே இருக்கு?’’ ``ஒரத்தநாடு சார்.’’ ``வாங்க... போய் ட்ரெஷரிக்கான தபாலை ரெடி பண்ணலாம்’’ எனச் சொல்லிவிட்டு ராமன் நடக்க ஆரம்பித்தார். அவருடன் தனவேலுவும் நடந்தார். தனது அறைக்கு வந்து நாற்காலியில் உட்கார்ந்தார். ``கிளார்க்கைக் கொஞ்சம் கூப்பிடுங்க சார்’’ என ராமன் சொன்னார். எழுந்து சென்ற தனவேல், பக்கத்து அறையில் இருந்து கிளார்க்கை அழைத்துக்கொண்டு வந்தார். ``நான் நாளைக்கு ட்ரெஷரிக்குப் போகலாம்னு இருக்கேன். அதுக்கான தபால்களை ரெடி பண்ண முடியுமா சார்?’’ என ராமன் கேட்டார். ``ரெடி பண்ணிக் கொண்டுவர்றேன் சார்’’ எனச் சொன்ன வேகத்திலேயே கிளார்க் தனது அறைக்குச் சென்றுவிட்டார். தனவேல் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவரிடம் ராமன் எதுவும் பேசாததால், ``நீங்க கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுங்க. அப்புறமா வர்றேன் சார்’’ எனச் சொல்லிவிட்டு வெளியே போனார். வெளியேபோன சிறிது நேரத்திலேயே உள்ளே வந்து, ``உங்களை ஒரு அம்மா பார்க்கணும்னு வந்திருக்காங்க சார்’’ எனச் சொன்னார். ``என்னையவா?’’ எனச் சந்தேகப்பட்டது மாதிரி ராமன் கேட்டார். ``ஆமாம் சார்.’’ ``பசங்க பிரச்னையா இருந்தா நீங்களே என்னா, ஏதுன்னு விசாரிச்சு அனுப்பிடுங்க. இந்த ஸ்கூலைப் பத்தி எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதே’’ எனச் சொன்னார் ராமன். ``பார்க்கிறேன் சார்’’ எனச் சொல்லிவிட்டு தனவேல் வெளியே சென்றார். தனவேலிடம் பள்ளி நடைமுறைகள் பற்றி, ஆசிரியர்கள் பற்றிக் கேட்கலாமா என்று ராமன் யோசித்தார். முதல் நாளே எல்லா விஷயங்களைப் பற்றியும் கேட்டால் சரியாக இருக்குமா, ஒரு வாரம் கழித்து விசாரித்துக்கொள்ளலாமா, வந்த நாளிலேயே மற்றவர்களைப் பற்றி விசாரித்தால் தவறாக நினைக்கலாம். முதலில் தனவேல் எப்படிப்பட்ட ஆள் என்று தெரிந்துகொள்வோம் என்று நினைத்தார். இன்றிரவு பள்ளியிலேயே தங்கிவிட்டு, நாளை காலையிலே ட்ரெஷரிக்குச் சென்று பதவி உயர்வு ஆணையை, மாதிரிக் கையொப்பம் போட்ட கடிதத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, மதியமே ஊருக்குப் போய்விடலாம். சனி, ஞாயிறு கழிந்து, திங்கள்கிழமை வந்து எங்கு தங்குவது என்பதை முடிவுசெய்யலாம் என நினைத்துக்கொண்டார். சுவரில் மாட்டியிருந்த காந்தி, அம்பேத்கர், பெரியார், நேதாஜி படங்களைப் பார்த்தார். பிறகு, முக்கியமான காரியத்தைச் செய்வதுபோல கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். நேரத்தைத் தெரிந்துகொண்டதும் அவருடைய முகம் மாறியது. பாட்டிலை எடுத்துக் கொஞ்சம்போல தண்ணீர் குடித்தார். பிறகு ஆசிரியர் வருகைப் பதிவேட்டை எடுத்து, ஒவ்வோர் ஆசிரியர் பெயராகப் படிக்க ஆரம்பித்தார். அப்போது அறைக்குள் வந்த தனவேல், ``ஒரு அம்மா வந்து டி.சி கேட்குது. இப்ப தர முடியாதுன்னு சொன்னா கேட்க மாட்டேங்குது சார்’’ எனச் சொன்னார். ``வரச் சொல்லுங்க.’’ வெளியே சென்ற தனவேல் ஒரு பெண்ணையும் மூன்று பிள்ளைகளையும் அழைத்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தார். அந்தப் பெண்ணையும், அந்தப் பிள்ளைகளையும் சரியாகக்கூடப் பார்க்காமல் எடுத்த எடுப்பில், ``சொல்லுங்கம்மா’’ என்றார் ராமன். ``இவன் பேரு தினேஷ்குமாரு, ஏழாவது படிக்கிறான். இவன் பேரு சந்தோஷ்குமாரு, ஆறாவது படிக்கிறான் சார்.’’ ``எங்கே?’’ ``இந்தப் பள்ளிக்கூடத்துலதான் சார்.’’ ``எதுவும் பிரச்னையா, வாத்தியாருங்க யாராச்சும் அடிச்சுட்டாங்களா?’’ ``இல்லை சார்.’’ ``பின்ன எதுக்கு டி.சி கேட்டீங்களாம்?’’ ``நாளைக்கு நாங்க ஊருக்குப் போறோம் சார்.’’ ``போயிட்டு வாங்க. அதுக்கு எதுக்கு டி.சி.?’’ ``திரும்பி வர மாட்டோம் சார்.’’ மாமியார், மருமகள் சண்டை நடந்திருக்கும். புருஷன் அடித்திருப்பான். அதற்காகக் கோபித்துக்கொண்டு பிள்ளைகளை அழைத்துக்கொண்டு பிறந்த வீட்டுக்குப் போகிற பெண்ணாக இருக்க வேண்டும். புருஷன்மீது இருக்கும் கோபத்தில் வந்து டி.சி கேட்கிறாளே. என்ன பெண்ணாக இருப்பாள்? `புருஷன் பெண்டாட்டிச் சண்டையில் பிள்ளைகளை எதற்காகச் சிரமப்படுத்துகிறாய்?’ எனக் கேட்க நினைத்தார். ஆனால், கேட்கவில்லை. ஊர்ப் பிரச்னை நமக்கு எதற்கு என இருந்துவிட்டார். ``ஜூன் மாசத்துல வாங்க. வாங்கிக்கலாம்.’’ ``எங்க அம்மா ஊருக்குப் போறோம் சார். இனிமே இந்த ஊருக்குத் திரும்பி வர மாட்டோம்.’’ ``நான் சொல்றதைப் புரிஞ்சுக்கம்மா. ஜனவரி மாசத்துல டி.சி கொடுக்கக் கூடாது. மீறிக் கொடுத்தா டி.இ.ஓ., சி.இ.ஓ-னு எல்லாரும் ஆயிரத்தெட்டுக் கேள்விகள் கேட்பாங்க. பதில் சொல்லி மாளாது. நீங்க போயிட்டு அப்புறமா வாங்க’’ - ராமன் நிதானமாகச் சொன்னார். அவர் சொன்னதை அந்தப் பெண் காதில் வாங்காத மாதிரி நின்றதுநின்றபடியே இருந்தாள். அவளுடைய பிள்ளைகளும் கைகளைக் கட்டியபடி அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தனர். ஆடாமல் அசையாமல், மல்லுக்கட்ட வந்ததுபோல் அவர்கள் நின்று கொண்டிருந்த விதம் ராமனுக்கு லேசாக எரிச்சலை உண்டாக்கியது. `தலைமை ஆசிரியராகப் பதவி உயர்வு பெற்று வந்த முதல் நாளே பிரச்னையா?’ என யோசித்தார். ராமனுக்காக வக்காலத்து வாங்குவது மாதிரி ``ஐயா சொல்றது புரியலையா? ஜூன் மாசம் வாங்க. வந்த உடனே வாங்கிட்டுப் போயிடலாம். இப்ப கிளம்புங்க’’ என தனவேல், அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்துச் சொன்னார். அவர் சொன்னதை அந்தப் பெண் கேட்வில்லை; அவர் பக்கம் திரும்பியும் பார்க்கவில்லை. அதனால் தனவேலுவுக்குக் கோபம் உண்டாயிற்று. ``நாங்க சொல்றது புரியுதா... இல்லையா? இப்ப டி.சி தர முடியாது. கிளம்புங்க’’ என முன்பைவிடச் சத்தமாக தனவேலு சொன்னார். அப்போதும் அந்தப் பெண் அவர் சொன்னதைக் கேட்கவில்லை; அவர் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. தனவேலையும் அந்தப் பெண்ணையும் மாறிமாறிப் பார்த்த ராமன், ``நீங்க உட்காருங்க சார்’’ எனச் சொன்னார். தனவேல் ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்துகொண்டு அந்தப் பெண்ணை முறைத்துப் பார்த்தார். அவளுடைய பார்வை கடைசி வரை அவர் பக்கம் திரும்பவே இல்லை. ``போயிட்டு ஜூன் மாசம் வாங்கம்மா’’ என ராமன் சொன்னார். ராமனுடைய குரலிலிருந்த அலுப்பையும் சலிப்பையும் பார்க்காமல் அந்தப் பெண் உறுதியான குரலில், ``எனக்கும் என் புள்ளைங்களுக்கும் இனி இந்த ஊரே வேண்டாம்னு போறோம் சார்’’ எனச் சொன்னாள். ``நீ சொன்னதையே சொல்லிக் கிட்டிருக்க? நான் சொல்றதைப் புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்கிற. இந்தச் சமயத்தில நான் டி.சி கொடுக்கக் கூடாது. மீறிக் கொடுத்தாலும் அதை எடுத்துக்கிட்டுப் போய் எந்தப் பள்ளிக்கூடத்துலேயும் சேரவும் முடியாது. ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ்., நீதிபதியோட புள்ளைங்களை மட்டும்தான் சேர்ப்பாங்க... புரியுதாம்மா?’’ என ராமன் சொன்ன சமாதானத்தை, அந்தப் பெண் ஏற்றுக்கொண்ட மாதிரி தெரிய வில்லை. அதனால் `திமிர் பிடித்த பெண்ணாக இருப்பாளோ' என நினைத்தார். அப்போது டைப் செய்திருந்த இரண்டு காகிதங்களைக் கொண்டுவந்த கிளார்க் ராமன் முன்பாக வைத்தார். அந்த இரண்டு காகிதங்களையும் எடுத்து அவர் கவனமாகப் படித்தார். பிறகு, கையெழுத்துப் போட்டுக் காகிதங்களை எடுத்து கிளார்க்கிடம் கொடுத்து ``கவர் போட்டுடுங்க’’ எனச் சொன்னார். காகிதங்களை எடுத்துக்கொண்டு கிளார்க் வெளியே போனார். எதிரில் நின்றுகொண்டிருந்த பெண்ணையும் மூன்று பிள்ளைகளையும் ராமன் எரிச்சலுடன் பார்த்தார். `முதல் நாளிலேயே என்ன சனியனா இருக்கே’ என நினைத்தார். அவர்கள்மீது கோபம் உண்டாயிற்று. கோபத்தை வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல், ``நின்னுக்கிட்டே இருந்து என்னைச் சங்கடப்படுத்தாதீங்க. போயிட்டு ஜூன் மாசம் வாங்கம்மா’’ எனச் சொன்னார். முன்னர் இருந்ததைவிட இப்போது அவருக்குப் பொறுமை குறைந்துவிட்டது என்பதை அவருடைய குரலே காட்டிக்கொடுத்தது. ராமன் சொன்னதற்குச் சம்பந்தம் இல்லாமல் அந்தப் பெண் சொன்னாள்... ``இந்த ஊர்ல இருக்க பயமா இருக்கு சார். அதனாலதான் கேட்கிறேன்.’’ ``சொந்த ஊர்ல இருக்கிறதுக்கு என்னம்மா பயம்?’’ - நல்ல நகைச்சுவையைச் சொல்லிவிட்டது போல் ராமன் சிரித்தார். ``இந்த ஊர்ல இருந்தா எங்களைக் கொன்னுடுவாங்க சார்.’’ ``என்னம்மா சொல்ற?’’ எனக் கேட்ட ராமன் குழப்பத்துடன் தனவேலைப் பார்த்தார். அவர் தனக்கும் இதற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்பதுபோல் உட்கார்ந்திருந்தார். ``புருஷன் பொண்டாட்டி சண்டையா?’’ என்று ராமன் கேட்ட கேள்விக்கு, அந்தப் பெண் பதில் சொல்லவில்லை. அவளுக்கு வலது பக்கமாகக் கைகளைக் கட்டி நின்றுகொண்டிருந்த சந்தோஷ் குமார்தான் பதில் சொன்னான்... ``எங்க அப்பாவைச் சுளுக்கியால குத்திக் கொன்னுட்டாங்க சார்.’’ ``என்னப்பா சொல்ற?’’ என ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டார். அவருடைய முகமும் குரலும் மாறிவிட்டன. பையன் சொல்வது உண்மையா எனக் கேட்பது மாதிரி அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தார். அவளுடைய முகத்திலிருந்து எதையும் அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அதிலிருந்த இறுக்கத்தை, களைப்பை அப்போதுதான் பார்த்தார். கழுத்தில் தாலி இல்லை. சாதாரண மணிகூட இல்லை. கைகளில் ரப்பர் வளையல்கூட இல்லை. பெரிய சுமையைத் தூக்கிக் கொண்டிருப்பதுபோல நின்றுகொண்டிருந்தாள். மறுநொடியே பையனைப் பார்த்தார். பையனுக்கு மொட்டை அடிக்கப்பட்டு பத்து, இருபது நாள்கள்தான் ஆகியிருக்க வேண்டும். புதிதாக முளைத்த முடி முள்முள்ளாக நின்றுகொண்டிருந்தது. பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த தினேஷ்குமாரின் தலையும் அப்படித்தான் இருந்தது. ஏழு, எட்டு வயது மதிக்கத்தக்கப் பெண் பிள்ளையைப் பார்த்தார். அந்தப் பிள்ளை தன்னையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை, அப்போதுதான் பார்த்தார். அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் மட்டும் அல்ல, அவளின் பிள்ளைகளுடைய முகங்களிலும் உயிர்ப்பு இல்லை. மீண்டும் ஒவ்வொரு முகமாகப் பார்த்தார். நெடுநெடுவென உயரமாக இருந்த அந்தப் பெண், நல்ல கறுப்பாக இருந்தாள். கிளிப்பச்சை நிறத்தில் சேலை கட்டியிருந்தாள். முப்பத்தைந்து வயது தாண்டி இருக்காது. ஆனால், அறுபது வயது கிழவியின் முகம்போல இருந்தது. அவளின் உடலில் சதை என எங்கேயும் இல்லை. வந்ததில் இருந்து நட்டுவைத்த இரும்புக்கம்பி மாதிரி எப்படி ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கிறாள்? அவள் மட்டும் அல்ல, மூன்று பிள்ளைகளுமே கை, கால்களை அசைக்காமல், இந்தப் பக்கம் அந்தப் பக்கம் எனப் பார்க்காமல், கால்மாற்றிக்கூட நிற்காமல், கட்டிய கைகளைக்கூடப் பிரிக்காமல், ஆடாமல் அசையாமல், கழுத்தைக்கூடத் திருப்பாமல் எப்படி ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கின்றன? அவர்களுடைய முகத்தில் குழந்தைகளுக்கான அடையாளம் என எதுவுமே இல்லை. மீண்டும் அந்தப் பெண்ணையும் பிள்ளைகளையும் பார்த்தார். ``எதுவா இருந்தாலும் இப்ப டி.சி தர முடியாது. போயிட்டு வாங்க. ஐயாவைத் தொந்தரவு பண்ணாம கிளம்புங்க. உங்க குடும்பக் கதை பள்ளிக்கு அவசியம் இல்லாதது’’ என தனவேல் கறாராகச் சொன்னார். அவர் சொன்னதைப் பொருட்படுத்தாத மாதிரி, ராமனைப் பார்த்துத் தீர்மானமான குரலில் அந்தப் பெண் சொன்னாள்... ``நாங்க உசுரோட இருக்கணும்னா டி.சி-யைத் தாங்க சார்.’’ அந்தப் பெண்ணின் பேச்சில் திமிர்த்தனம் கலந்தது மாதிரி இருந்தது. ஆனால், அவளின் தோற்றமும் நின்றுகொண்டிருந்த விதமும் வேறாக இருந்தன. அவளை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது என்று ராமன் குழம்பினார். ``ஆகஸ்ட் மாசம் வரவேண்டிய புரொமோஷன், கோர்ட் வழக்குனு போய் ஆர்டர் வாங்கிட்டு வந்து, இன்னிக்குத்தான் ஜாயின் பண்ணியிருக்கேன். இந்த ஸ்கூலோட நிலைமை எனக்குத் தெரியாது. நான் விசாரிச்சுட்டுச் சொல்றேன். நீங்க போயிட்டு வாங்கம்மா. புள்ளைங் களை அழைச்சுட்டு எதுக்கு வந்தீங்க?’’ என்று ராமன் கேட்டார். அந்தப் பெண் சீக்கிரம் வெளியே போனால் போதும் என்று நினைத்தார். ஆனால், அந்தப் பெண்ணும் பிள்ளைகளும் வெளியே போகிற மாதிரி தெரியவில்லை. அதனால் ராமன் கேட்டார்... ``எப்படி ஆச்சு?’’ ``வருசாவருஷம் நடக்கிற மாதிரிதான் இந்த வருஷமும் மாட்டுப் பொங்கல் அன்னிக்கு மாட்டுக்கு ஓட்டப்பந்தயம் வெச்சாங்க. பந்தயத்துல எங்க மாடு ஜெயிச்சுடுச்சு. அதனால மாட்டையும், எம் புருஷனையும் சுளுக்கியால குத்திக் கொன்னுட்டாங்க.’’ ராமன் எதுவும் பேசவில்லை. பேச வேண்டும் என்றும் தோன்றவில்லை. அந்தப் பெண்ணையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ``நேத்துதான் கருமகாரியம் முடிஞ்சது. இன்னைக்கு சாயங்காலம் எங்க அம்மா ஊருக்குப் போறோம்.’’ ராமனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. அந்தப் பெண் சொல்வது உண்மையா எனக் கேட்பதுபோல தனவேலைப் பார்த்தார். ராமன் எதற்காகத் தன்னைப் பார்க்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டது மாதிரி, ``வருசாவருஷம் நடக்கிறது தான் சார்’’ எனச் சொன்னார். முன்பைவிட இப்போதுதான் ராமனுக்குக் கூடுதல் அதிர்ச்சியும் திகிலும் ஏற்பட்டன. பிறருக்குக் கேட்டுவிடப்போகிறது என்ற பயத்தில் கேட்பதுபோல, ``ஓட்டப் பந்தயத்துல மாடு ஜெயிக்கிறதுக்கும் மனுஷனை வெட்டுறதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?’’ எனக் கேட்டார். அதற்கு தனவேல் பதில் சொல்லவில்லை. அந்தப் பெண்தான் சொன்னாள். ``மாட்ட வளர்த்தது அவுருதானே, மாடு அவரோடதுதானே?’’ ``ஊரே கூடித்தானே பந்தயம் வெச்சிருப்பாங்க?’’ ``எங்க மாடு ஜெயிக்கும்னு யாரும் எதிர்பார்க்கலை. அதான் பிரச்னையே.’’ ``பந்தயத்தில யாரு மாடு ஜெயிச்சா என்ன...அதுக்குத்தானே போட்டி நடத்தியிருப்பாங்க?’’ ``நாங்க காலனிக்காரங்க. எங்க மாடு காலனி மாடு.’’ ராமனுக்கு விஷயம் புரிந்த மாதிரி இருந்தது. ஆனாலும், குழப்பமாக இருந்தது. ``பந்தயம் எங்கே நடந்தது?’’ ``மேலாயியம்மன் கோயில் முன்னால.’’ ``அது எங்கே இருக்கு?’’ ``அவங்க தெருவுல.’’ ``நீங்க அந்தத் தெருவுல இல்லையா?’’ ``நாங்க காலனித் தெரு.’’ ``இத்தனை வருஷமா யாரோட மாடு ஜெயிச்சது?’’ ``அவங்க மாடு.’’ ``இத்தனை வருஷமா உங்க மாடு போட்டியில கலந்துக்கலையா?’’ ``இதான் முதல் வருஷம். அவங்கதான் கூப்பிட்டாங்க. ஜெயிக்கணும்னு போகலை. வெடிபோட்டதுல கிராச்சிக்கிட்டு ஓடிப்போய் கோட்டைத் தாண்டிப்புடுச்சு.’’ ``மாட்டுக்கு ஜெயிக்கணும்னு தெரியுமா?’’ என்று யாரிடம் என்று இல்லாமல் பொதுவாகக் கேட்டார் ராமன். அதற்கு தனவேலும் பதில் சொல்லவில்லை; அந்தப் பெண்ணும் பதில் சொல்லவில்லை. இருவருமே பதில் சொல்லாததால் ராமன், ``எதுக்கு வெடி போடுறாங்க?’’ என்று கேட்டார். ``போடுவாங்க சார். போட்டியில கலந்துக் கிறவங்க எல்லாம் மாடுகளை ஓட்டியாந்து கோயிலுக்கு முன்னால நிறுத்திடுவாங்க. ரெண்டு பர்லாங் தூரத்துக்கு அடப்பு மாதிரி ரெண்டு பக்கமும் படலைக் கட்டிடுவாங்க. ஒரு இடத்தில கோட்டைக் கிழிச்சிடுவாங்க. மாடுங்க கூட்டமா நிற்கிற இடத்தில பெரிய பெரிய வெடியா வெச்சு வெடிக்கவிடுவாங்க. சத்தத்தில மிரண்டு மாடுங்க ஓடும். ஓடுற மாட்டுல எது முதல்ல கோட்டைத் தாண்டுதோ, அதுக்குப் பரிசு கொடுப்பாங்க. இதுக்காகவே மாட்டைப் பழக்குறவங்களும் இருக்காங்க.’’ ``மாடு... பயத்திலதானே ஓடுது?” ராமன் கேட்ட கேள்விக்குத் தனவேல் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை. அப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்த மாதிரி அந்தப் பெண்ணிடம் ராமன் கேட்டார்... ``போலீஸ் கேஸ் எதுவும் ஆகலையாம்மா?’’ `` `மாடு முட்டி செத்துட்டான்’னு எழுதிட்டாங்க.” ``நீங்க ஒண்ணும் செய்யலையா?” ``ஊரே கூடி எழுதிக்கொடுத்தாங்க. நானும் கையெழுத்துப் போட்டுட்டேன் சார்.’’ அப்போது அந்தப் பெண் அழுவாள் என்று ராமன் எதிர்பார்த்தார். ஆனால், அழவில்லை. சிறு விசும்பல், தேம்பல் இல்லை. நெற்றியைச் சுருக்கவில்லை; முகத்தைச் சுளிக்கவில்லை; அசைந்து நிற்கவில்லை; அதிர்ந்து பேசவில்லை. ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் எவ்வளவு நிதானமாகப் பேச முடியுமோ அவ்வளவு நிதானமாகப் பேசினாள். மனம் உடைந்த மாதிரியோ, இரக்கத்தைக் கோரும் விதமாகவோ பேசவில்லை. அறைக்குள் நுழையும்போது அவளுடைய முகம் எப்படி இறுகிப்போயிருந்ததோ அந்த இறுக்கம் துளிகூட மாறாமல் இருந்தது. திடீரென நினைவுக்கு வந்த மாதிரி தனவேலிடம், ``உங்க ஊர் எங்கே இருக்கு?’’ என ராமன் கேட்டார். ``பக்கத்துலதான். பத்து கிலோமீட்டர் தூரம் வரும் சார்.’’ ``அங்கேயும் மாட்டுக்கு ஓட்டப்பந்தயம் நடக்குமா?’’ ``நடக்கும் சார்’’ என தனவேல் சொன்னதும், அடுத்து எதுவும் கேட்க வேண்டாம் என்று முடிவு எடுத்ததுபோல் பேசாமல் இருந்தார். ரொம்பக் களைப்படைந்த மாதிரி தண்ணீர் குடித்தார். அந்தப் பெண்ணிடமும் தனவேலிடமும் நிறையக் கேள்விகள் கேட்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டாயிற்று. மறுநொடியே கேட்கக் கூடாது, தவறாகிவிடும் என வாயை மூடிக்கொண்டார். அந்தப் பெண்ணை வெளியே அனுப்புவதற்கான வழிகளைப் பற்றி யோசித்தார். முன்பு சொன்னதுபோல ஒரே வார்த்தையில், ‘முடியாது போ’ எனச் சொல்ல, இப்போது அவருக்கு மனம் வரவில்லை. என்ன சொல்லி அனுப்பலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஓர் ஆசிரியை உள்ளே வந்தார். ``சொல்லுங்க டீச்சர்’’ என ராமன் கேட்டார். ``நாளைக்கு நான் சி.எல் சார்’’ எனச் சொன்னதோடு விடுமுறைக்கான விண்ணப்பத்தையும் கொடுத்தாள். விண்ணப்பத்தை வாங்கிக்கொண்டு, ``அவசர வேலையாம்மா?’’ எனக் கேட்டார். ``நாளைக்கு என் பொண்ணுக்கு பர்த் டே சார்.’’ ``ஓ... அப்படியா? என்னோட வாழ்த்துகளைச் சொல்லுங்க.’’ ``தேங்க்ஸ். வர்றேன் சார்.’’ ``வாங்கம்மா.’’ அந்த ஆசிரியை வெளியே போகும்போதுதான் பார்த்தார். நல்ல குள்ளமாக, குண்டாக, நல்ல நிறமாக இருந்ததை. கழுத்தில் ஒரு கைப்பிடிச் சங்கிலி கிடந்ததையும் பார்த்தார். அந்த ஆசிரியையின் பெயர் என்ன என்று விடுமுறை விண்ணப்பத்தில் பார்த்தார். பரிமளம். கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். மணி நான்கு. நேரத்தைப் பார்த்ததும் அவசரப்பட்ட மாதிரி எதிரில் நின்றுகொண்டிருந்த பெண்ணிடம், ``சரி... போயிட்டு வாங்கம்மா’’ எனச் சொன்னார். ``என்னால இந்த ஊர்ல இருக்க முடியலை சார்.’’ ``நான் ஒரு தப்பும் பண்ணலைம்மா’’ எனச் சொல்லிவிட்டு லேசாகச் சிரிக்க முயன்றார் ராமன். `எப்படியாவது அந்தப் பெண்ணை வெளியே அனுப்பிவிட்டால் போதும்' என நினைத்தார். ஊர்ப் பிரச்னை நமக்கு எதற்கு என நினைத்தார். மே மாதம்வரை ஓட்டிவிட்டு சொந்த மாவட்டத்துக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் வாங்கிக்கொண்டு போய்விட வேண்டும். எத்தனை லட்ச ரூபாய் செலவானாலும் பரவாயில்லை. ஊர் ரொம்ப மோசம்போல் இருக்கிறது என நினைத்தார். அப்போது அந்தப் பெண் அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொன்னாள். ``எனக்கும் என் புள்ளைங்களுக்கும் இந்த ஊர் வேணாம் சார்.’’ ``ஊரை விட்டுப்போயிட்டா சொத்துப்பத்து எல்லாம் என்னாகிறது?’’ ``அப்படி ஒண்ணும் இல்லை சார். மாமனா, மாமியா செத்துட்டாங்க. மூணு நாத்தனாரும் கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டுப் போயிட்டாங்க. வீடு ஒண்ணுதான். அதுவும் கூரை.’’ அந்தப் பெண்ணுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என ராமனுக்குப் புரியவில்லை. சொன்னதையே சொல்கிறாள். தான் விரும்பியதையே சொல்கிறாள். அடுத்தவர்கள் சொல்வதைக் காதுகொடுத்துக் கேட்காத பெண்ணாக இருக்கிறாளே என்று நினைத்தாலும், அவளுடைய நிலையை நினைத்ததும் அவருக்கு வருத்தமாகத்தான் இருந்தது. ஆறுதலாக இரண்டு வார்த்தைகள் சொல்லலாமா என்று யோசித்தார். அந்தப் பெண்ணின் முகத்தைக் கவனமாகப் பார்த்தார். பல நாள்களாகத் தூங்காத மாதிரி இருந்தது. தொடர்ந்து அந்த முகத்தை அவரால் பார்க்க முடியவில்லை. அந்தப் பெண்ணிடம் ஏதாவது பேசி அனுப்ப வேண்டும் என்று நினைத்தார். என்ன பேசுவது என்பதுதான் புரியவில்லை. அதனால், ``பேர் என்ன?” என்று கேட்டார். ``செல்வமணி.” ``உங்க வீட்டுக்காரர் பேரா?” ``அவர் பேரு முத்து.’’ ``சரிம்மா... போயிட்டு வாங்க.’’ ``என் புருஷனைச் சுளுக்கியால குத்திக் கொன்னவங்களை தினம்தினம் பார்த்துக்கிட்டு இந்த ஊர்ல என்னாலயும் எம் புள்ளைங்களாலயும் இருக்க முடியாது சார். இந்த மண்ணே வேணாம்னுதான் போறேன்.’’ ``உங்க விருப்பப்படி செய்யுங்க. முழு ஆண்டு பரீட்சைகூட எழுத வேணாம். ஆறாவது ஏழாவதுதானே? நானே பாஸ் போட்டு எழுதிவெச்சிருக்கேன். ஜூன் மாசம் வந்து வாங்கிட்டுப் போங்க. அதான் என்னால செய்ய முடியும்.’’ அந்தப் பெண் ஐந்நூறு ரூபாய் நோட்டு ஒன்றை ராமனின் மேஜைமீது வைத்தாள். அதைப் பார்த்ததும் அவருக்குக் கண்மண் தெரியாத அளவுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. ``என்னம்மா செய்ற? பணத்துக்காகத்தான் உன்னை அலைய விடுறேன்னு நினைச்சாயா? சட்டத்தில இடம் இருந்தா ஒரு நிமிஷத்தில கொடுத்திருப்பேன். முதல்ல பணத்தை எடு. என்னோட முப்பது வருஷ சர்வீஸ்ல பசங்ககிட்டே இருந்து ஒத்த பைசா வாங்கினவன் இல்லை, தெரியுமா? நாலு வார்த்தை கூடுதலா பேசினது தப்பாபோயிடுச்சு’’ எனச் சொல்லி ராமன் கத்தியதும், அந்தப் பெண் பணத்தை எடுத்துக்கொண்டாள். முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டே, ``போயிட்டு வாங்க’’ என்று சொன்னார். அந்தப் பெண் வெளியே போகவில்லை. பிள்ளைகளும் அசையவில்லை. எவ்வளவு சொல்லியும் அசைய மறுக்கிறார்களே என ஆச்சர்யப்பட்டு அந்தப் பெண்ணையும், அந்தப் பிள்ளைகளையும் பார்த்தார். நான்கு பேரின் தலைகளிலும் எண்ணெய் தடவாததால், அது அவர்களுடைய தோற்றத்தை மேலும் விகாரமாக்கியது. அதனால் மனம்மாறிய ராமன், ``நானும் மனுஷன்தான். செய்ய முடிஞ்சா செய்ய மாட்டேனா?” எனத் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வது மாதிரி சொன்னார். ``மாட்டைச் சாவடிச்சதோட விட்டிருக்கலாம். ‘உன் மாடு எப்படி ஜெயிக்கலாம்?’னு கேட்டுக் கேட்டு, ஊரே கூடி, சுளுக்கியால குத்தினதை என் ரெண்டு கண்ணாலயும் நான் பார்த்தேன் சார். என் மூணு புள்ளைங்களும் பார்த்துச்சு.’’ ``அந்தப் பேச்சை விடும்மா. அதுக்கும் பள்ளிக்கூடத்துக்கும் சம்பந்தம் இல்லை.’’ ``பிணத்தை ஒரு நாள் வீட்டுல போட்டு எடுக்கக்கூட விடலை. ஆசை தீர பிணத்தைக் கட்டிப்புடிச்சு அழுதிருப்பேன்னு நினைக்கிறீங்க? உடனே பிணத்தை எடுத்துக் கொளுத்தச் சொல்லிட்டாங்க.’’ ``கேட்கிறதுக்குக் கஷ்டமா இருக்கு. 2013-லையும் தமிழ்நாட்டுல இப்படி நடக்குதுன்னு சொன்னா, உலகத்துல யாருமே நம்ப மாட்டாங்க’’ என்று ரொம்பக் களைப்படைந்த மாதிரி ராமன் சொன்னார். பிறகு, ரொம்பவும் உடைந்துபோன குரலில் கேட்டார்... ``வயசு என்னா இருக்கும்?’’ ``முப்பத்தெட்டு. கறி எடுக்கிற அன்னிக்கி, மீன் எடுக்கிற அன்னிக்கி அவர்தான் குழம்பு வைப்பார். `கறி தின்னா, மீனு தின்னா கண்ணுல தண்ணி வரணும்’னு சொல்வார். அப்படித்தான் சாப்பிடுவார். புள்ளைங்களுக்கும் அப்படித்தான் தருவார்.’’ ``நீ பிறந்த ஊர்லேயும் மாட்டு ஓட்டப்பந்தயம் நடக்குமா?” ``நடக்கும்.” ``சரிம்மா... நான் யோசிச்சுச் சொல்றேன். போயிட்டு வாங்க. பசங்க வேற நிற்கிறாங்க.’’ ``கல்யாணமாகி வந்த பதினைஞ்சு வருஷத்துல அவர் இல்லாம நான் அந்த வீட்டுல ஒரு நாள்கூட படுத்திருந்ததில்லை சார்’’ என அந்தப் பெண் சொன்னாள். இப்போதாவது அந்தப் பெண் அழுகிறாளா என்று ராமன் பார்த்தார். அவள் அழவில்லை. ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர்கூட இல்லை. தாயின் இரண்டு கால்களுக்கிடையே கைகளைக் கட்டியவாறு இந்தப் பக்கம் அந்தப் பக்கம் என்று தலையைக்கூட அசைக்காமல் நின்றது நின்றபடி நின்றுகொண்டிருந்த அந்தப் பெண்பிள்ளையைப் பார்த்தார். அந்தப் பிள்ளை, முகத்தில் வழிந்த வியர்வையைக்கூடத் துடைக்காமல் நின்றுகொண்டிருந்தது. மனதில் என்ன தோன்றியதோ, ``இங்கே வா” என்று கூப்பிட்டார். அந்தப் பிள்ளை ராமனுக்கு அருகில் வந்து நின்றது. ``பேரு என்ன?” ``மேலாயியம்மா.” ``எந்தச் சாமி கோயிலுக்கு முன்னால மாட்டுக்கான ஓட்டப்பந்தயம் நடந்தது?” ``மேலாயியம்மன்.” ``உங்க அப்பாவ எந்தக் கோயிலுக்கு முன்னால வெட்டுனாங்க?” ``மேலாயியம்மன் கோயிலுக்கு முன்னால சார்.’’ ``ஒண்ணும் சொல்றதுக்கு இல்லை. போயிட்டு வாங்க” எனச் சொன்ன ராமன், சட்டென எழுந்து வெளியே போனார். ராமன் வெளியே போனது செல்வமணிக்கு எரிச்சலை உண்டாக்கியது. தான் வந்த காரியம் நடக்குமோ நடக்காதோ என்ற கவலை உண்டாயிற்று. என்ன சொன்னாலும் புரிந்துகொள்ள மறுக்கிறாரே என்ற வருத்தம் ஏற்பட்டது. என்ன சொன்னால் டி.சி-யைத் தருவார் என்று யோசித்தாள். எதைச் சொல்வது? பொங்கல் அன்று பதினோரு மணிக்கு, கழுவுவதற்காக மாடுகளை ஆற்றங்கரைக்கு ஓட்டிக் கொண்டுபோகும்போது வழியில் முத்துவைப் பார்த்த ஊராட்சி மன்றத் தலைவரின் தம்பி அன்பரசன், ``பந்தயம் நடக்கப்போகுது. உன் மாட்டையும் ஓட்டிக்கிட்டுப் போய் விடு” எனச் சொன்னார். ``ஊர் வம்பாகிடும்... வேண்டாங்க.” ``உன் மாடு ஜெயிக்கப்போகுதா? பார்க்கிறதுக்கே எலும்பும் தோலுமா அறுப்புக்கு விடுற மாடு மாதிரிதான் இருக்கு. அறுப்புக்கே எவனும் வாங்க மாட்டான்’’ எனச் சொல்லி அன்பரசன் சிரித்தார். அதற்கு முத்து எதுவும் சொல்லாமல் மாடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு நடக்க முயன்றான். ``கூட்டத்தோட கூட்டமாக நிற்கட்டும்... விடுடா’’ என்று சொல்லிக் கட்டாயப்படுத்தி முத்துவின் கையில் இருந்த மாட்டின் கயிறுகளைப் பிடுங்கி, பக்கத்திலிருந்த ஆளிடம் கொடுத்து ``ஓட்டிக்கிட்டு போ” எனச் சொன்னார். பக்கத்தில்தான் மாடுகளுக்கு நடக்கவிருந்த ஓட்டப்பந்தயத்துக்கான ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. ``வேண்டாங்க... வேண்டாங்க...’’ எனக் கெஞ்சிய முத்துவின் குரல் அன்பரசனின் காதில் விழுந்த மாதிரி தெரியவில்லை. சிரித்துக்கொண்டே பந்தயம் நடக்கவிருந்த இடத்துக்குப் போனார். வேறு வழியின்றி முத்து அவருக்குப் பின்னால் போனான். உள்ளூர் ஆள்களும் சரி, வெளியூர் ஆள்களும் சரி, முத்து வந்ததற்காகவும், அவனுடைய மாடுகள் வந்ததற்காகவும் எவரும் ஒரு கேள்விகூடக் கேட்கவில்லை; விரட்டி அடிக்கவில்லை. அவனையும் அவனுடைய மாடுகளையும் ஒரு பொருட்டாகவே கருதவில்லை. அவரவர் அவரவருடைய மாடுகளைத் தயார்செய்வதிலும், எப்படி ஜெயிக்கவைக்க வேண்டும் என்பதிலுமே கவனமாக இருந்தனர். மேலாயியம்மன் கோயிலிலிருந்து ஒரு பர்லாங் தூரம் வரை, இருபது அடி தூரம் இடைவெளி விட்டு இரண்டு பக்கமும் கழிகளால் தடுப்பு வேலி கட்டியிருந்தார்கள். தடுப்பு வேலியை ஒட்டி, ஆண்களும் பெண்களும் நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். பல ஊர்க் கூட்டம். இருநூறு மாடுகளுக்கு மேல் இருக்கும். மேலாயியம்மன் கோயில் வாசலுக்கு முன் தடுப்புவேலிக்குள் ஓடும்விதமாக மாடுகளை நிறுத்திவைத்திருந்தார்கள். வெளியூர்களில் இருந்து பந்தயத்துக்கு மாடுகளை ஓட்டிவந்தவர்களும், பல ஊர் முக்கியஸ்தர்களும் எப்போது வெடிவைத்து மாடுகளை விரட்டலாம் என ஒன்றுகூடி முடிவெடுத்ததும், ஒரு கூட்டத்தினர் ஓடிப்போய் மாடுகள் நின்றுகொண்டிருந்த இடத்தில் பெரியபெரிய வெடிகளாகவும் சரம்சரமாகவும் வைத்து, வெடிக்கச் செய்ததுமே மிரண்டுபோன மாடுகள் ஓட ஆரம்பித்தன. காலில் ஏற்பட்ட வெடிக்காயத்துடன் ஓடிப்போய் முத்துவின் மாடு எல்லைக்கோட்டைத் தாண்டி ஓடிவிட்டது. ``யாரோட மாடு, யாரோட மாடு?” எனக் கேட்டு மொத்தக் கூட்டமும் கத்தியது. எந்த ஊர் மாடு? முத்துவுக்குத் தனது மாடு ஜெயித்துவிட்டது என்பதுகூடத் தெரியாமல், அதைத் தேடி அலைந்துகொண்டிருந்தான். மாடுகளைக் கண்டுபிடித்து, கயிறுகளைக் கையில் பிடித்து இழுத்தபோதுதான் ஏழு எட்டு பேர் ஓடிவந்து ``இது உன்னோட மாடா?” எனக் கேட்டனர். ``ஆமாங்க.” ``இது எப்படிடா ஜெயிச்சது?’’ எனக் கேட்டபோதுதான் தனது மாடு ஜெயித்திருக்கிறது என்ற விஷயமே முத்துவுக்குத் தெரிந்தது. விஷயம் தெரிந்ததும் அவனுக்குக் கடுமையான கோபம் உண்டாயிற்று. ``எந்த மாடுங்க?’’ எனக் கேட்டான். ``இந்த மாடுதான்” எனக் காலில் காயம்பட்டிருந்த மாட்டை ஒரு பையன் அடையாளம் காட்டினான். உடனே அந்த மாட்டை முத்து சாட்டையால் சக்கையாக அடிக்க ஆரம்பித்தான். தன் சினம் தீரும் மட்டும் எட்டி எட்டி உதைத்தான். கெட்டக்கெட்ட வார்த்தைகளைச் சொல்லித் திட்டினான். ``வா... உன்னை அப்புறம் வெச்சுக்கிறேன்’’ என மாடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தான். அவனைத் தொடர்ந்து ஏழு எட்டுப் பேர் பின்னால் வந்தனர். கோயில் பக்கம் இருந்து இன்னொரு கூட்டம் அவனை நோக்கி வந்து மறித்துக்கொண்டது. கூட்டத்தில் இருந்த பஞ்சாயத்துத் தலைவர் கேட்டார்... ``பரிசு, பணம் வாங்காம ஏன் கிளம்பிட்டே?’’ ``அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேணாங்க.’’ ``நீ எப்படி இங்க வந்த, உன் மாடு எப்படி வந்துச்சு?’’ - தலைகால் புரியாத கோபத்தில் கேட்டார். ``நான் ஆத்துக்குத்தான் போனேன். உங்க தம்பிதான் மாட்டை விடுடானு இழுத்துக்கிட்டுப் போனார். நான் முடியாதுனுதாங்க சொன்னேன்.’’ ``அவனுங்க `சாவுடா’னு சொல்வானுங்க. நீ சாவுவியா?” எனக் கேட்டபோது ஆத்திரத்தில் அவருக்கு உடல் நடுங்கியது. ``தப்பு நடந்துபோச்சுங்க” எனச் சொன்னான் முத்து. பிறகு, சாட்டையால் மாட்டை அடித்தான். அடியைத் தாங்க முடியாமல் ஓட முயன்றது மாடு. அதை ஓட்டிக்கொண்டு நடக்க முயன்றான். நடக்கவிடாமல் அவனையும் மாடுகளையும் மறித்துக்கொண்டு நின்றது கூட்டம். ``பத்து ஊர் மாடு ஓடுற பந்தயத்துல உன்னோட மாடு ஜெயிச்சதுன்னு சொல்ல முடியுமா? நீ ஜெயிக்கவா பந்தயம் நடத்தினோம்?’’ - ஆத்திரத்தில் கத்தினார் தலைவர். ``தப்பு நடந்துபோச்சுங்க. வேணும்னு செய்யலை. ஊர் நடைமுறை எனக்குத் தெரியாதுங்களா? இப்பவே நேரா ஓட்டிக்கிட்டுப் போய் அறுப்புகாரன்கிட்ட தள்ளிவிட்டுட்டு வந்துடுறேன்” - பணிவுடன் சொன்னான் முத்து. அவனின் பேச்சைக் கேட்கும் நிலையில், அந்த இடத்தில் யாரும் இல்லை. ``நீ மாட்டை வித்துட்டாப்புல இன்னிக்கி பத்து ஊர்க்காரன் முன்னால பட்ட அசிங்கம் போயிடுமா?” - கோபமாகக் கேட்டார் தலைவர். நேரமாக நேரமாக அவரின் குரலிலும் முகத்திலும் வேகம் கூடிக்கொண்டிருந்தது. சுற்றியிருந்த வர்களும் கோபமாகக் கத்திக்கொண்டிருந்தனர். அதில் ஓர் ஆள், ``நாம எல்லாம் என்ன மாடுங்கடா வளர்த்தோம்? அதை எல்லாம் அறுத்துப்போட்டா என்ன?” எனக் கேட்டான். ஓட்டப்பந்தயத்தில் ஜெயிக்காத தங்களுடைய மாடுகளைக் கெட்டவார்த்தைகள் சொல்லிப் பச்சைப் பச்சையாகத் திட்ட ஆரம்பித்தனர். வேகம் வந்த மாதிரி கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு ஆள் சாட்டைக்குச்சியுடன் தனது மாட்டை அடித்து நொறுக்குவதற்காக ஓடினான். ``உங்க தெருவுலதான் யாருகிட்டேயும் மாடு இல்லையே. உனக்கு மட்டும் எப்படி வந்துச்சு?” - ஆத்திரத்தோடு தலைவர் கேட்டார். ``மணல் லோடு அடிக்கலாம்னு போன வாரம்தாங்க வாங்கியாந்தேன்.” ``சரிதான்... அதனாலதான் மாட்டைப் பந்தயத்துக்கு ஓட்டியாரச் சொல்லியிருப்பான்.” ``தப்பு நடந்துபோச்சுங்க.’’ செல்வமணியும் அவளுடைய பிள்ளைகளும் ஓடிவந்தனர். பெரியகூட்டத்துக்கு நடுவில் முத்துவும் மாடுகளும் நின்றுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்துப் பதறினர். பதற்றத்தில் செல்வமணி அழ ஆரம்பித்தாள். கூட்டத்தில், என்ன நடக்கிறது எனத் தெரியவில்லை. என்ன செய்வது எனத் தெரியவில்லை. செல்வமணியால் அழ மட்டுமே முடிந்தது. அவளைப் பார்த்து அவளுடைய பிள்ளைகளும் அழ ஆரம்பித்தனர். அப்போது பேன்ட்டும் டீ சர்ட்டும் போட்டிருந்த பையன் ஒருவன், ``இந்த மாட்டாலதானே அசிங்கமாகிடுச்சு?” எனச் சொல்லி முத்துவின் மாட்டை எட்டி உதைத்தான். அவனுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த பையனுக்கு என்ன தோன்றியதோ, ``கண்ணு இருந்ததாலதானே வழியைப் பார்த்து ஓடின, இனிமே உனக்குக் கண்ணு வேண்டியது இல்லை” எனச் சொன்ன வேகத்திலேயே கையில் வைத்திருந்த தார்க்குச்சியால் மாட்டின் இரண்டு கண்களிலும் மாறிமாறிக் குத்தினான். கண்கள் இரண்டும் வெளியே வந்துவிட்டன. வலியைத் தாங்க முடியாமல் மிரண்டு ஓட முயன்ற மாட்டின் மூக்கணாங்கயிற்றை, மூன்று நான்கு பையன்கள் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டனர். வலியில் மாடு இப்படியும் அப்படியுமாக உடம்பை அசைத்தபோது ஓர் ஆளின் காலை மிதித்துவிட்டது. வலியில் அந்த ஆள் ``வெட்டுங்கடா” எனக் கத்தியதுதான், ஏற்கெனவே தயாராக இருந்ததுபோல், ஓர் ஆள் மாட்டின் வயிற்றில் சுளுக்கியால் வெறிகொண்டது போல் குத்தினான். இரண்டாவது குத்திலேயே மாட்டின் குடல் கீழே சரிந்துவிட்டது. ``பிஞ்ச செருப்பு எல்லாம் எங்களை ஜெயிக்கிறதா?” ``இல்லை சாமி... இல்லை சாமி...’’ ``புறம்போக்கு இடத்தில இருக்கிறவன் எல்லாம் எங்களை ஜெயிக்கிறதா?” ``இல்லை சாமி... இல்லை சாமி.’’ ``பன்னிக் கறி, மாட்டுக் கறி திங்கிறவன் எல்லாம் எங்களை ஜெயிக்கிறதா?” ``இல்லை சாமி... இல்லை சாமி...” தலைவர் ஆக்ரோஷத்தோடு கேட்கக் கேட்க, அழுதபடியும் கும்பிட்டபடியும் முத்துவும் செல்வமணியும் பதில் சொன்னார்கள். ``இதோடு என்னை விட்டுடுங்க” எனச் சொல்லி முத்துவும் செல்வமணியும் கூட்டத்தில் இருந்த ஒவ்வொருவர் காலிலும் விழுந்து விழுந்து கும்பிட்டுக் கெஞ்சினர்; அழுதனர். தலைவரின் காலில் விழுந்து கும்பிடும்போது முத்துவின் முதுகில் சுளுக்கியால் யாரோ குத்தினார்கள். அடுத்த குத்து வயிற்றில் இறங்கியது. மாடும் முத்துவும் பிணமானது தெரிந்ததும்தான் கூட்டம் அமைதியாகி, கோபம் தணிந்த மாதிரி இருந்தது. முத்துவையும் மாட்டையும் சுளுக்கியால் குத்திய மூன்று பையன்களிடமும் தலைவர் ஏதோ சொன்னார். அடுத்த நொடியே அந்தப் பையன்கள் கூட்டத்தில் இருந்து விலகி, வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தனர். முத்து செத்துவிட்டான் என்ற செய்தியைக் கேள்விப்பட்டு அவனுடைய தெருவில் இருந்தவர்கள் ஓடிவந்து கத்தி அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்தனர். தலைவரும் ஊர்க்காரர்களும் சேர்ந்துகொண்டு மாடு முட்டிச் செத்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். மாடு முட்டி முத்து செத்ததால்தான், ஆத்திரத்தில் மாட்டைக் கொன்றதாகச் சொன்னார். ``பொய்” எனச் சொல்லிக் கத்திய செல்வமணியின் வாயில் அன்பரசன் ஓங்கி அடித்து, ``உசுரு வேணுமா... வேணாமா?’’ எனக் கேட்டார். மொத்த ஊரும் அதே கேள்வியைத்தான் அவளிடம் கேட்டது. ``மாடு முட்டித்தான் செத்தான். பிணத்தை எடுத்துட்டுப் போங்க’’ எனத் தலைவர் சொன்னார். ``முடியாது’’ என முத்துவின் தெருக்காரர்கள் சொன்னதும், தலைவருக்கும் ஊர்க்காரர்களுக்கும் கோபம் வந்துவிட்டது. ``எப்பவும்போல ஊர் நல்லபடியா இருக்கணும்னா பிணத்தை எடுத்துட்டுப்போங்க. முடியாதுன்னா விவகாரம் பெருசாகிடும். உங்க நல்லதுக்குத்தான் சொல்றேன். நாங்க வேணும், ஊரு வேணும்னா நாங்க சொல்றதைச் செய்ங்க’’ எனத் தலைவர் சொன்னார். ஊரும் அதையே சொன்னது. செல்வமணியும் அவளுடைய தெருக்காரர்களும், ``முடியாதுங்க” எனச் சொன்னபோது சட்டென, ``உங்க தெரு இருக்கணுமா... வேணாமா?’’ என ஒரே வார்த்தையாகத் தலைவர் கேட்டார். அதையே அந்த இடத்தில் இருந்த கூட்டமும் கேட்டது. ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட தலைக்கட்டுக்காரர்கள் சொல்கிறார்கள், என்ன செய்வது என்று முத்துவின் தெருக்காரர்கள் யோசித்தார்கள். முத்துவுக்கு அண்ணன், தம்பி, மாமன், மச்சான், அப்பா, அம்மா என யாரும் இல்லாததால், அந்த இடத்தில் பெரிய அளவில் தகராறு செய்ய செல்வமணியால் முடியவில்லை. ``போலீஸு, கீலீஸுன்னு போகக் கூடாது. மாடு முட்டி செத்த கேஸ். நிற்காது. மாடு முட்டி பல ஊர்ல ஆளுங்க சாகிறது தெரிஞ்ச விஷயம்தான். மீறிப்போய் போலீஸை ஊருக்குள்ளார கொண்டாந்தா என்ன நடக்கும்னு உங்களுக்கே தெரியும்” எனத் தலைவர் மிரட்டியதும், முத்துவின் தெருக்காரர்கள் ராத்திரியில் வீட்டைக் கொளுத்திவிடுவார்களோ எனப் பயந்தனர். இரண்டாயிரம், மூவாயிரம் பேர் கூடி நிற்கிற இடத்தில், நூறு பேர் என்ன செய்ய முடியும்? சிலர், ``இவன் எதுக்கு மாட்டை ஓட்டப்பந்தயத்துக்கு ஓட்டிட்டுப்போனான்?” என செல்வமணியிடம் கேட்டனர். ஊர் வம்பைக் கொண்டுவந்துவிட்டானே என்று முத்துவைத் திட்டினார்கள். அவன் பொதுவாக அடாவடியான ஆள் இல்லை. ஊர் வம்புக்கு, சண்டைக்குப் போகாத ஆள். தான் உண்டு, தன் வேலை உண்டு என இருக்கிற ஆள். பந்தயத்துக்குத் தானாக மாடுகளை ஓட்டிக் கொண்டுபோயிருக்க மாட்டான் என எல்லாருக்கும் தெரியும். ஆனாலும், பந்தயத்துக்குப் போனது தவறு எனச் சொன்னார்கள். கூச்சலாக இருந்தது. ஆளாளுக்குப் பேசினார்கள்; கத்தினார்கள்; திட்டினார்கள். பதைபதைப்பில் யாருடைய பேச்சைக் கேட்பது, என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் செல்வமணி குழம்பிப்போனாள். ``பிணத்தை எடுக்கிற செலவை நாங்க பார்த்துக்கிறோம். போலீஸுக்கான செலவையும் பார்த்துக்கிறோம். பிணத்தை உடனே எடுக்கணும்; புதைக்கக் கூடாது... எரிக்கணும்’’ எனத் தலைவர் சொன்னார். செல்வமணிக்கும் அவளுக்கு ஆதரவாகப் பேசியவர்களுக்கும் என்ன செய்வது எனத் தெரியவில்லை. ஓர் ஆளுக்காக ஊரை எதிர்க்கவும் பகைக்கவும் முடியுமா? `` `ஓட்டப்பந்தயத்துல சிராச்சுக்கிட்டு ஓடும்போது மாடு முட்டிச் செத்துட்டான்’னு எழுதிக் கையெழுத்துப் போடுங்க’’ எனத் தலைவர் கேட்டார்; ஊரும் கேட்டது. ``சுளுக்கியால குத்துனதை என் ரெண்டு கண்ணாலையும் பார்த்தேன்’’ எனச் சொன்ன செல்வமணியின் கதறல் யாருடைய காதிலும் விழவில்லை. தலைவரும் ஊராரும், ``மாடு முட்டித்தான் முத்து செத்தான்’’ எனச் சொன்ன பேச்சுத்தான் எடுபட்டது. ஊர் கூடிவிட்டால், கூட்டம் கூடிவிட்டால் அதுதான் சட்டம். யாருக்கும் தெரியாமல் போலீஸுக்குப் போகலாமா என்ற எண்ணம் செல்வமணிக்கு உண்டானது. போலீஸுக்குப் போகலாம்; கேஸ் கொடுக்கலாம். சாட்சி சொல்ல யார் வருவார்கள் என்ற கேள்வி எழுந்தது. சாமி ஊர்வலத்தின்போது கும்பிட்டதற்காக நான்கு வருஷங்களுக்கு முன்பு ஜெயலட்சுமியின் கண்களைப் பிடுங்கிய ஊர். தேர் வடத்தைத் தொட்டுவிட்டாள் என ஒன்பது வயதுப்பிள்ளை என்றுகூடப் பார்க்காமல், இரண்டு வருஷங்களுக்கு முன்பு ரோஸியின் கையில் தீயைவைத்துக் கொளுத்திய ஊர். அப்படிப்பட்ட ஊரை எதிர்த்துக்கொண்டு போலீஸுக்குப் போக முடியுமா, போனாலும் ஜெயிக்க முடியுமா? ஊரைப் பகைத்துக்கொண்டு போலீஸுக்குப் போனதற்காக இரவில் வீட்டைக் கொளுத்தலாம்; தனியாக மாட்டிக்கொண்டால் மானபங்கம் செய்யலாம். வீட்டைக் கொளுத்தினால் நான்கு உயிர் போகும். மானபங்கம் நடக்கும். எல்லாவற்றையும் தாங்கிக்கொண்டு போலீஸுக்குப் போகலாம் என்றால் தனக்கென்று யார் இருக்கிறார்கள்? தனக்கும் அண்ணன், தம்பிகள் இல்லை. முத்துவுக்கும் அண்ணன், தம்பிகள் என்று யாரும் இல்லை. முத்துவுக்காக யார் சண்டை போடுவார்கள்? சண்டை போட்டாலும் எத்தனை நாள் போடுவார்கள்? இரவும் பகலும் பிணத்துடன் தான் ஒருத்தி மட்டும்தானே இருக்க வேண்டும் என்று யோசித்த செல்வமணி, ``மாட்டுக்காக நடத்தப்பட்ட ஓட்டப்பந்தயத்தில் மாடு முட்டி முத்து இறந்துவிட்டான்’’ என எழுதிய பேப்பரில் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுத்தாள். கையெழுத்துப் போடும்போது அவள் அழவில்லை. அவளுடைய கைகள் நடுங்கவில்லை. நடந்த முழுக் கதையையும் சொன்னாலாவது டி.சி தருவாரா என்று யோசித்தாள் செல்வமணி. டி.சி-யை வாங்காமல் இந்த இடத்தைவிட்டுப் போகக் கூடாது என்பது மாதிரி செல்வமணியும் அவளுடைய பிள்ளைகளும் நின்ற இடத்திலேயே நின்றுகொண்டிருந்தனர். ராமன் உள்ளே வந்த வேகத்திலேயே ``கிளம்புங்கம்மா... மணி ஆகிடுச்சு’’ எனக் கடுப்பாகச் சொன்னார். ``ஒரு உசுரு போயிடுச்சு. இந்த மூணு புள்ளைங்களோட உசுராவது எனக்கு வேணும். அதுக்காகவாவது டி.சி-யைத் தாங்க சார்’’ எனச் சொல்லிவிட்டுக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டாள். அப்போதுதான் அவளுடைய கண்களில் இருந்து சரம்சரமாகக் கண்ணீர் வழிந்தது! http://www.vikatan.com
  8. ய்ய்யீஈஈஈ! - சிறுகதை ரேவதி முகில் - ஓவியம்: பிரேம் டாவின்ஸி சிரித்துக்கொண்டிருந்த பாண்டியின் கன்னத்தில் அழுத்தி முத்தமிட்ட அம்மா, கையிலிருந்த கடிதத்தை மீண்டும் வாசித்தாள். வத்தலக்குண்டில் புதிதாகத் தொடங்கியிருந்த ஜவுளிக்கடையிலிருந்து வந்திருந்த கடிதம் அது. பாண்டிக்குப் பொங்கலுக்கு டவுசர் சட்டை வாங்கிய போது ஒரு பரிசு கூப்பன் கொடுத்தார் கள். குலுக்கலில் தங்களது கூப்பனுக்கு கலர் டி.வி பரிசு விழுந்திருப்பதாகவும், வருகிற சனிக்கிழமை மாலை வந்து பரிசைப் பெற்றுக்கொள்ளுமாறும் அதில் எழுதியிருந்தது. அதற்குள் தெருவில் சேதி பரவியிருந்ததால், வந்து விசாரித்துப் போனார்கள். பரிசு விழுந்த கதையை வாய் ஓயாமல் எல்லோருக்கும் சொல்லிக் கொண் டிருந்தாள் மயிலத்தை. பாண்டி பிறந்தபோதும் இப்படித்தான் சிரிப்பும் சந்தோஷமுமாக இருந்தோம். தூரத்து தோட்டத்தில் அய்யாவுக்கு வேலை. “ய்யே… மயிலேய்!” - அய்யா வீட்டில் யாரை அழைக்க வேண்டுமென்றாலும் மயிலத்தையின் பெயரைச் சொல்லித்தான் அழைப்பார். எட்டாப்புக்கு மேல் படிப்பு வரவில்லை என்று குடும்ப ஒத்தாசைக்கு ராட்டைக்குப் போகிறவள் மீது அய்யாவுக்கு அம்புட்டுப் பாசம். அத்தையை அழைத்தாலும், நாங்கள்தான் ஓடிப்போய் சுமைகளை வாங்குவோம். அம்மா பெரியகுளம் டவுனில் வளர்ந்தவள். பத்தாம் வகுப்பு முடித்த கையோடு அய்யாவுக்கு வாக்கப்பட்டு, இப்படியாப்பட்ட பட்டிக்காட்டுக்கு வாழவந்துவிட்ட விசனத்தை வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தாள். `மொதலாளி மொதலாளி’ என்று தோட்டங்காடுகளிலும் முதலாளி வீட்டிலும் கிடையாகக் கிடக்கிற அய்யாவின் வேலை அவளுக்குச் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. கல்யாணம் முடிந்த கையோடு ஆசீர்வாதம் வாங்க முதலாளி வீட்டுக்கு அய்யாவோடு போனதோடு சரி. அதற்குப் பிறகு அம்மா, முதலாளி வீட்டுப்பக்கம் போனதுமில்லை... அங்கிருந்து வரும் எந்தப் பொருளையும் தொட்டுப் பார்த்ததுமில்லை. டவுசர் சட்டை வாங்கிவந்த அன்றே அம்மா வைத்திருந்த கூப்பனை வெடுக்கென்று பிடுங்கி வைத்துக்கொண்டாள் மயிலத்தை. அம்மாவின் முறைப்பைச் சட்டை செய்கிற ஆளில்லை அவள். அய்யாவின் உள்ளங்கை அளவிலிருந்த அந்தக் கூப்பனின் பின்புறம் டம்ளர், குடம், அண்டா, வடைச்சட்டி, ரேடியோ, டி.வி, வாட்சுகளோடு இன்னதென்று அறிந்துகொள்ள இயலாத சில சாதனங்களின் படங்களும் நீல நிறத்தில் அச்சடிக்கப்பட்டிருந்தன. ``இது பிரிஜ்ஜு! இது மிக்குஸி! இது கிரேண்டரு! இது வாசிங் மிசினு!” - எல்லாம் வாய்க்கு வராத பெயர்கள். மயிலத்தைக்கு அத்தனையும் தெரிந்திருந்தது. முதலாளி வீட்டுக்குப் போகும்போதெல்லாம் ஜெயாக்காவுக்கு ஒத்தாசை செய்கிற சாக்கில் எல்லாச் சாதனங்களையும் இயக்குவதற்குக் கற்றுவைத்திருப்பதைப் ராட்டைக்கு வரும் பெண்களிடத்தில் சொல்லி பெருமைப்பட்டுக்கொள்வாள். மயிலத்தைக்கு ஒரு கனவிருந்தது. ராட்டைக்கு மாதமொருமுறை வந்து போகும் மதுரைக்கார இன்ஜினீயரைப்போல பேன்ட் சட்டை போடுகிற, மோட்டார் வண்டியில் ஆபீஸ் வேலைக்குப் போகிற டவுன்கார மாப்பிள்ளை யைக் கட்டிக்கொண்ட ஜெயாக்காவைப்போல கலர் கலராக ஜார்ஜெட் சேலை உடுத்தி, கல் நகை போட்டு வசதியாக வாழ வேண்டுமென்கிற கனவு. அதை அப்பாயியிடம் அவ்வப்போது வெளிப்படுத்தியும் வந்தாள். இந்த கூப்பன், அந்தக் கனவுக்கு நீரூற்றியது. அன்று முதலாளி வீட்டிலிருந்து வந்ததுமே ``கரண்டு இல்லாத வீட்டுக்கு டிவிப்பொட்டி என்னத்துக்கு?” என்று அய்யா கேட்ட முதல் கேள்வியிலேயே காச்சக்கஞ்சி குடித்தாற்போல சப்பென்றாகிப் போனது. அம்மா முகம் சிறுத்துப் போனாள். அப்பாயிக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. மயிலத்தை, அய்யாவை முறைத்தாள். `கரன்ட் இருந்தால்தான் டிவி ஓடும்' என்பதை தலைகொள்ளாத சந்தோஷக் கிறுக்கில் எல்லோருமே மறந்துபோயிருந்தோம். கையிலிருந்த சீனிச்சேவை யாரோ வெடுக்கென்று பிடுங்கிக்கொண்டுபோனது போலாகிவிட்டது எனக்கு. ``இப்பதைக்கி வீட்டுக்குக் கரன்ட் இழுக்கவும் முடியாது. டி.வியை வீட்டுல சும்மா வெச்சிருக்கவும் முடியாது. அத வித்தமுன்னா கொறஞ்சது நாலாயிரம் வரைக்கும் கெடைக்குமாம். முதலாளி சொன்னாரு. பேசாம வித்துப்புட்டு மயிலுக்கு ஒரு அட்டியல் வாங்கிப்போட்றலாம்னு இருக்கேன்...” அம்மாவைப் பார்த்தேன். காதுகளில் நெளிந்துகிடந்த ஈயத் தோடு மஞ்சள் மங்கிப் போயிருந்தது. தாலிச்சரடு இன்ன நிறமென்று தெரியாதபடி கறுத்திருந்தது. மூக்கில் மட்டும் எண்ணெய் இறங்கிய கல்மூக்குத்தி. மடியில் பாண்டியைக் கிடத்தி தட்டிக்கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். யாரும் பேசவில்லை. மயிலத்தை விசனமும் ஆவலாதியும் கூடிய நிலையில் மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்க அழத் தயாராகியிருந்தாள். எனக்கும் அழுகை அழுகையாக வந்தது. ``யண்ணே.. யண்ணேண்ணே… பேசாம இந்த டி.விய அப்புடியே எனக்குக் குடுத்துருண்ணே. நான் பத்திரமா வெச்சிருந்து சீருகொண்டு போயிக்கிறேன்” - மயிலத்தை மயங்கி மயங்கிப் பேச அய்யாவுக்குக் கோபத்தில் முகம் சுருங்கியது. “இருக்குற நெலம புரியாம ஒம்பாட்டுக்கு கோட்டித்தனமாப் பேசாத மயிலு. டி.வியெல்லாம் சீரு குடுக்குற நெலமையிலயா நான் கெடக்குறேன். ஒங்கல்யாணத்துக்குத் தக்கிமுக்கி மூணு பவென் சேத்துட்டேன். இன்னும் ஒரு ரெண்டு பவென் சேந்துருச்சுன்னா தெகிரியமா சம்பந்தம் பேசலாம். உள்ளூருக்குள்ளயே நல்ல சம்பந்தமாத் தெகஞ்சு வருது. நம்ம ஆட்டுக்கார பரமேன் மகனுக்குக் கேட்டுருக்காக. நல்ல எடம். வரும்போதே முடுச்சுறணும்...” - அத்தையின் கனவை அறிந்திருந்தாலும் அறியாதவர்போலவே அய்யா பேசினார். மயிலத்தைக்கு இப்போது டி.வி விசனம் போயி உள்ளூர் மாப்பிள்ளை விசனம் தொற்றிக்கொண்டது. ஆட்டுக்கார பரமன் தாத்தாவின் மகன் நாகராசு மாமா உள்ளூர்க் காளவாசலில் கல்லறுப்பவர். மயிலத்தையைப் பார்க்கப் பாவமாக இருந்தது. “நாகராசுக்கா…? யம்மா... அண்ணேண்ட்டச் சொல்லும்மா…” - கோணிக்கொண்ட உதடுகளுடன் கேவ ஆரம்பித்தாள் அவள். அப்பாயி அடுப்பில் கனன்றுகொண்டிருந்த கங்குகளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டவள், “கண்டதும் கடியதும் சீரா ஏத்திவுடுறதுக்கு இங்க என்ன காய்ச்சாத் தொங்குது? அவென் ஒத்தாளு. காட்டுமேட்டுல நாயா அலஞ்சு வெயில்ல சுக்காக் காஞ்சு பாடுபடுறியான். ஒளுங்கா உள்ளத வாங்கிக்கிட்டு உள்ளூர்லயே வாக்கப்பட்டுக்க. அப்பத்தேன் நல்லது பொல்லதுக்கு லவக்குண்டு வந்து பாத்துக்குற முடியும். அதவிட்டுப்புட்டு டவுனு மாப்புள்ள… வண்டி நிறையச் சீருன்னு இல்லாத ஆசயெல்லாம் வளத்துக்குறாத...” அப்பாயி படபடவென்று பேசப்பேச அத்தை விசும்ப ஆரம்பித்தாள். அம்மா நிமிரவேயில்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமை சாயங்காலம் அய்யா ஒரு பழைய மஞ்சள் பையோடு வீட்டுக்கு வந்தார். உள்ளே முதலாளி மகள் உஷாவின் பழைய கவுன்கள் இருந்தன. டவுசர் பாக்கெட்டும் காலியாக இருந்தது. யாரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. வழக்கம்போல அய்யா குளித்து முடித்ததும் எல்லோரும் வாசலில் அமர்ந்து சாப்பிட்டோம். சாப்பிட்டு முடித்து கூட்டிப் பெருக்கி பாயை உதறி விரித்து எல்லோரும் வாசலிலேயே படுத்துக்கொண்டோம். அருகில் சென்று படுத்தவுடன் தலையைத் தடவிக்கொடுக்க ஆரம்பிக்கும் அய்யா, அன்று ஏனோ மல்லாக்கப் படுத்து வலது கை முட்டியை மடக்கி கண்களை மூடிக்கொண்டு அசையாமல் கிடந்தார். செத்தவடஞ்செண்டு அப்பாயிதான் வாய் திறந்தாள். “நக என்ன வெலப்பா?” “……” “தூங்கிட்டியா சாமீ? “ம்ம்?” ``நக என்ன வெல?” “வாங்கலம்மா.” “ஏஞ்சாமி?” “தோட்டவீட்டுல டி.வி இல்லைண்டு மொதலாளி சொன்னாரு... ஜெயாக்காவும் ஆசையாக் கேட்டுச்சு!” அப்பாயி மேற்கொண்டு எதுவும் கேட்கவில்லை. அப்பாவும் பேசவில்லை. நான் அம்மாவைப் பார்த்தேன். எனக்கு முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு ஒருக்களித்திருந்தாள். தூங்கிவிட்டாளா என்று தெரியவில்லை. வீட்டுக்குள் மயிலத்தை என்ன செய்கிறாள் என்று தெரியவில்லை. கண்ணைமூடிக்கொண்டேன். தோட்டவீட்டில் முதலாளி மகள் உஷா டி.வி பெட்டியின் கதவைத் திறந்து மூடி விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள். “ய்ய்யீஈஈஈஈ…” - திடீரென்று பாண்டி சிரித்தான். ``போடா இளிச்சாப்பயலே!'' அப்பாயின் குரலில் கோபம். மூடியிருந்த கண்களை இன்னும் இறுக்கி மூடிக்கொண்டேன். பாண்டி மீண்டும் சிரித்தான். http://www.vikatan.com/
  9. வாழ்வெனும் பெருங்கனவு! - சிறுகதை லைலா எக்ஸ், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் 1 அந்த அமைதியான மாலைப் பொழுதில் கழிவறைக்குள் தென்னை விளக்குமாற்றால் சரசரவெனக் கூட்டிக் கழுவும் சத்தம், பள்ளியின் வராந்தா முழுவதும் ஒலித்தது. அரை மணி நேரத்துக்கும் மேலாகக் கேட்ட சத்தம், முழுவதுமாக நின்றுபோன சற்றுநேரத்தில் வெறும் பக்கெட்டை ஒரு கையிலும், பொருள்கள் நிறைந்திருந்த பக்கெட்டை மற்றொரு கையிலும் எடுத்துக்கொண்டு, பள்ளியின் கழிவறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள் வித்யா. அந்த பக்கெட்களிலிருந்து ஒரு சொட்டு நீர்கூட, அவள் நடந்துவந்த வராந்தாவில் சிந்தவில்லை. இத்தனைக்கும் அவள் கைகளிலிருந்த அழுத்தமான பிளாஸ்ட்டிக் பக்கெட்டின் விளிம்பு பிளந்துகொண்டிருந்தது. அதில் சிறிய விரிசல் ஒன்றும் இருந்தது. அதன் வெளிப்புறமாகப் பெரிய அளவில் மங்க் ஒன்று தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்த மங்கில் பிளீச்சிங் பவுடரும் பினாயிலும் இருந்தன. பக்கெட்டின் உள்ளே, கருநீல வண்ணத்தில் டாய்லெட் கழுவும் இரண்டு பிரஷ்கள் இருந்தன. அது, அரசுப் பள்ளியைவிட சற்றே அதிகமான வசதிகள்கொண்ட அரசு உதவிபெறும் தனியார் பள்ளி. `கவர்மென்ட் ஆயா’ வேலைக்காகச் செய்யவேண்டியவர்களுக்கு வேண்டியதைச் செய்துவிட்டு, போஸ்ட்டிங்குக்குக் காத்திருந்தாள் வித்யா. தன் புடைவையில் மெலிதான மக்கிய துர்நாற்றம் சுற்றிக்கொண்டிருப்பதை, வேலையிலிருந்து விடுபட்ட பிறகுதான், அவள் கவனித்திருக்க வேண்டும். அப்போது கொஞ்சமாக முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டாள். வேலைக்குச் சேர்ந்த ஆரம்ப நாள்களில் குடலைப் பற்றியிழுக்கக் குமட்டிக்கொண்டு வாந்தி எடுத்தவள், போகப்போக அனைத்து துர்நாற்றங்களுக்குள்ளும் புழங்கியிருந்தாள். இருந்தாலும், பல வருடங்கள் சென்றும் சகிப்புத்தன்மை முழுவதுமாகக் கூடிவராததைப் பற்றிய விசனம் அவளுக்கு இருக்கவே செய்தது. ``எவ்ளோதான் ஏற்றி, வாரி, சுருட்டிட்டு வேலை பாத்தாலும், இந்த வாடை எப்படியோ புடவையில பத்திக்கிது” என்று யாரிடமோ கூறுவதைப்போல் தனக்குள் முனகிக்கொண்டாள். பினாயில், நீர், சிறுநீர் எல்லாம் கலந்து ஒற்றைத் துர்நாற்றமாகிவிட்டதிலிருந்து, அவளால் ஒவ்வொன்றையும் பிரித்து உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது. வித்யா, பள்ளிக் கட்டடத்திலிருந்து வெளியேறி, வந்தபிறகும்கூட துர்நாற்றங்கள் மாறி மாறித் தொடர்ந்து வருவதாக அவள் உணரவும், பள்ளியின் பின்புறம் நோக்கி விரைந்தாள். ``சனியன்பிடிச்சவனுங்க, எப்படித்தான் குடிக்கிறானுங்களோ. இன்னமும் தோதுபடலை”-புடைவையை வரிந்துகட்டிக்கொண்டு, குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்து, இடுப்பில் செருகியிருந்த சாராயப் பாட்டிலைத் திறந்து, வாயில் கவிழ்த்துவிட்டுச் சொன்னாள் வித்யா. சூரியன், பள்ளிக்குப் பின்புறமாகக் கீழே மெள்ள இறங்கிக்கொண்டிருந்தது. தூரத்தில் பறவைகள் கூடடையும் சத்தங்கள் கேட்டன. பத்தடி தூரத்தில் ஓடிய சாக்கடையில் பன்றிக்குட்டிகள் வசவசவெனத் தாய்ப் பன்றியைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து, சகிக்க முடியாத சத்தத்தை எழுப்பின. சனிக்கிழமை என்பதால் பள்ளி மைதானத்தில் அந்த நேரத்திலும், `கடைசி செட்’ குழந்தைகள் கத்தியபடி விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். ஒருமுறை குழந்தைகளைத் திரும்பிப் பார்த்தவள், பாசஞ்சர் ரயில் ஒன்று மெதுவாகக் கடந்துசெல்வதைப் பார்த்தபடி உட்கார்ந்தி ருந்தாள். உள்ளே சென்ற சாராயத்தால், மெதுவாக போதை ஏறத் தொடங்கவும் சற்றுத் தெம்பாக உணர்ந்தாள். வேலையை முடித்துவிட்டுப் பள்ளியின் பின்பக்கம் வித்யா போவதைக் கவனித்த மணி, அவளை நோக்கி விரைந்தாள். சாராயத்தை வாயில் கொட்டிக்கொண்டு, பாட்டிலைத் தூர எறியவும், மணி அவளிடம் வந்துசேரவும் சரியாக இருந்தது. யாரோ வந்து நிற்பதை உணர்ந்து திரும்பியவள், அங்கே மணி நின்று கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தும், கொஞ்சமும் அலட்டிக்கொள்ளாமல் வசதியாக அசைந்து உட்கார்ந்துகொண்டாள். ``என்ன வித்யாக்கா, வேலையெல்லாம் முடிச்சுட்டியா?” ``ஏன்டியம்மா... முடியலைன்னா முடிச்சுத் தரப்போறீயா? பெரிய இவ மாதிரி கேள்வி கேட்டுக்கிட்டு வந்துட்டா. போவாளா வேலையைப் பார்த்துட்டு...” ``திங்கள்கிழமை மகளிர் மன்றம் மீட்டிங். கரெக்டான நேரத்துக்கு வந்துடு. அதைச் சொல்ல விசாரிச்சா, ரொம்பத்தான் அலட்டிக்கிற.” ``எதைச் சொல்லவந்தியோ அதை மட்டும் சொல்லு. போ... போ...” ``ம்க்கும்... போன தடவையே சண்டை வரப்பார்த்துச்சு. நீ வந்துடு ஆமா சொல்லிட்டேன். இல்லைன்னா, `நீதானே அவளைச் சேர்த்து விட்ட’னு என்னையத்தான் புடிச்சுப்பாளுங்க.” கோபமற்ற, அதேசமயம் திடமான குரலில் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்த மணியையே பார்த்துக்கொண்டு யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்தவள், பிறகு தடுமாறி எழுந்து, நின்று நிதானமாகி பள்ளி மெயின் கேட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள். வித்யா, கடக்கும் வரை வழியில் விளையாடிய குழந்தைகள் பயத்துடன் விளையாட்டை நிறுத்திவிட்டு அவளையே கவனித்தனர். இரண்டொரு குழந்தைகள் கண்களால் சைகைகள் காட்டிக் கமுக்கமாகச் சிரித்தனர். வித்யாவின் தலை மறைந்ததும் `ஓஓஓஓ...’ என்று கூச்சலிட்டுக்கொண்டே மீண்டும் விளையாட்டைத் தொடர்ந்தனர். வித்யா மெயின் கேட்டைத் தாண்டி, சாலையைக் கவனித்துக் கடந்து, பழம் விற்கும் கிழவியின் அருகில் நின்றாள். கிழவி, தன்னைக் கவனித்தும் கவனிக்காமல் வியாபாரம் பார்ப்பதைச் சட்டைசெய்யாமல், அழுத்தமாக நின்றாள். கிழவி, வியாபாரத்தைத் தொடர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள். சற்று நேரம் சென்று வித்யா நகர யத்தனிக்கவும், “இந்தா நில்லு... இதைக் கொண்டுபோய் லெட்சுமிகிட்ட கொடு” என்று தமிழ்ச் செய்தித்தாளில் பச்சை நூலில் சுற்றப்பட்டிருந்த பொட்டலங்கள் இருந்த, பாலித்தீன் பையை அவள் கையில் திணித்தாள். சிறிய அளவில் இன்ப உணர்ச்சியைக் கண்களில் காட்டிவிட்டு, மீண்டும் கடுகடுவென முகத்தை வைத்துக்கொண்டு வித்யா வேகமாக வீட்டுக்கு நடந்தாள். ரயில் தண்டவாளத்துக்கு அருகில் கும்பல் கும்பலாகப் பெரும்பாலும் தெருவிலும், துணி மாற்ற மட்டும் வீட்டை உபயோகித்து வாழ்பவர்களில், வித்யாவின் வீடு மிகவும் ஏழ்மையுடன் காணப்பட்டது. வித்யாவை வீட்டு வாசலில் பார்த்தவுடனே லெட்சுமி அவளிடம் ஓடிவந்தாள். ``ஏய் முண்டம்... படிச்சுட்டுத்தானே இருந்த. என்னவோ என்னை ஒரு மாமாங்கம் கழிச்சுப் பார்க்கிற மாதிரி எதுக்குடி இப்படி ஓடிவர்ற?’’ - அம்மா பேசுவதைப் பற்றி அலட்டிக்கொள்ளாமல் அவளை ஒட்டிக்கொண்டு நின்றாள் லெட்சுமி. அவளைக் கைகளால் தள்ளியபடி, “வந்து ஏன் இப்படி மேல விழற... தள்ளிப்போ அந்தாண்ட” என்று கத்திய வித்யாவின் முகத்தை, லெட்சுமி குறும்புடன் பார்த்தாள். முகத்தில் சட்டென அன்பான, கேலியான புன்னகையைத் தவழவிட்ட லெட்சுமி, “நீங்க குடிச்சிருக்கீங்கதானே?” என்று கேட்டவள், பவ்யமாக நகர்ந்துகொள்வதாகப் பின்னால் ஓர் அடி நகர்ந்து பரிகாசம் செய்தாள். ``ஆமாண்டி... பெருசா கண்டுகிட்டா. போ... போய் ஒழுங்கா உட்கார்ந்து படிச்சுட்டு இதைச் சாப்பிடு. இதோ... இங்கேதான் போறேன். செத்த நேரத்துல வந்துடுவேன்” என்று சொல்லிவிட்டு, பொட்டலங்கள் உள்ள கவரை அவள் கைகளில் திணித்தாள். ``நீங்க சாப்பிட்டீங்களா... உங்களுக்கு?” என்று லெட்சுமி கத்துவதைக்கூடக் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல் வேகமாக வெளியேறினாள். கவர்மென்ட் ஆயா வேலை வாங்கித்தருவதாகச் சொன்ன முருகேசனின் கையில், அப்படி இப்படி என்று அடித்துப் பிடித்துச் சேர்த்த லட்சம் ரூபாய் பணத்தை முழுவதுமாகக் கொடுத்துவைத்திருந்தாள் வித்யா. முருகேசன், ஏமாற்றும் ஆளில்லை என்பதை அவள் தீர்மானமாக நம்பினாள். அந்தத் தொகைக்காக நான்கைந்து மகளிர் மன்றங்களில் வாங்கியிருந்த பணத்துக்கு, ஒரு நாளைக்குப் பதினாறு மணி நேரம் உழைத்து, `லோன்’ கட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவ்வப்போது முன்னிரவில் தனியார் ஆஸ்பத்திரியில் கூட்டிக் கழுவும் வேலைக்கும் போய்க்கொண்டிருந்தாள். வித்யா, வேலையை முடித்துக்கொண்டு மீண்டும் தெருவை அடைந்த பின்னிரவு நேரத்தில் எல்லோரும் தூங்கியிருந்தனர். வித்யா சோர்வாக வீட்டின் முன்னால் நின்று, மடியைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். ஐந்தாயிரம் ரூபாய் கிடைத்திருந்தது. வீட்டுக்கு வெளியே நின்று உள்ளே திரண்டிருந்த இருளை சற்று நேரம் கவனித்துப் பார்த்தவள், இடுப்பில் செருகியிருந்த பாட்டிலைத் திறந்து வாயில் கவிழ்த்துவிட்டு மெதுவாக உள்ளே சென்றாள். லெட்சுமி, கிழவியோடு ஒட்டிக்கொண்டு படுத்திருந்தாள். அவளின் தூக்கத்தைக் கெடுத்துவிடாமல் மெள்ளமாக நகர்ந்தவள், சாய்த்து வைத்திருந்த பாயை ஓரமாக உதறிப்போட்டு சுருண்டு படுத்துக்கொண்டாள். 2 தூக்கம்போன மறுநொடியே அது திங்கள்கிழமை என்பதுடன், அன்று மகளிர் மன்றக் கூட்டம் என்பதைப் பற்றிய பதற்றத்தில் விழித்துக்கொண்ட வித்யா, எழுந்து நேராகக் குளிக்கப் போய்விடலாமா என யோசித்தாள். சாராயம் குடித்த மறுநாள்களில் குளித்துவிட வேண்டும் என்ற முடிவை விட்டுவிடலாமா என்றும், ஒருபக்கம் யோசித்தபடி வெளியே வந்தவளுக்கு, பொழுது விடிந்து அதிக நேரம் ஆகியிருந்தது உரைத்தது. அப்போது பாத்திரம் கழுவும் சத்தம் கேட்கவும், வெளியே லெட்சுமிதான் பாத்திரம் துலக்கிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதை யூகித்த வித்யாவுக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. விரைவாகப் புடைவையை அள்ளி, வாரிச் சுருட்டிக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, பாத்திரம் விளக்கும் லெட்சுமியிடம் விரைந்தாள். லெட்சுமியின் முன்னால் சென்று சண்டை கட்டுவதைப் போல் நின்றுகொண்டு சேலையை இருக்கமாகப் பிடித்தபடி, ``எழுந்துக்கக் குட்டி” என்றாள். அவளைப் புன்னகையுடன் பார்த்த லெட்சுமி, “ம்மா... இன்னும் கொஞ்சம்தான் இருக்கு. நானே விலக்கிடுறேன் விடுங்க” என்றாள். கடுப்பான வித்யா, முடியை அவிழ்த்துவிட்டு இருக்கிக் கட்டியபடி, ``நீ முதல்ல எந்திரி... சொல்லிட்டேன் ஆமாம். காலங்கார்த்தால என் வாயைப் புடுங்காத” என்றாள். அவளின் பிடிவாதத்தை அறிந்த லெட்சுமி எழுந்து கொண்டாள். “சரி நான் போய் வேற வேலை பார்க்கிறேன்” என்று நகர்ந்தவளை நோக்கி, ``ஏய் இங்க பாரு... `நீ எனக்கு ஏதாவது செய்யணும்னு நினைச்சா ஒழுங்கா படி’னு ஆயிரம் தடவை சொல்லிட்டேன். நாலு எழுத்து படிச்சவங்களே சொல்ற பேச்சை கேட்க மாட்டாங்கங்கிறது சரியாத்தான் இருக்கு” என்று கத்தினாள். ``சரி சரி... கத்தாதீங்க” என்ற லெட்சுமி, மேலும் நகராமல் அங்கேயே நின்றாள். ``நீ நல்லா படிக்கணும்டி. உன்னைப் பள்ளிக்கூடத்துல சேர்த்தப்ப எவ்ளோ கேவலமா பார்த்தாங்கன்னு எனக்குத்தானே தெரியும்” - இப்படி அம்மா ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்றே காத்துக்கொண்டிருந்த லெட்சுமி, “அய்யோ ஆரம்பிச்சுட்டீங்களா? இதோட ஆயிரம் தடவை சொல்லிட்டீங்க. கேட்டுக் கேட்டு எனக்கும் அலுத்துப்போச்சு’’ என்றபடி துள்ளிக் குதித்துக்கொண்டு வீட்டின் உள்ளே போனாள். லெட்சுமி குழந்தைபோல அப்படிச் சிணுங்கியதை ரசித்துச் சிரித்த வித்யா, அந்த நிகழ்வை மறுபடி ஒருமுறை வாய்விட்டுப் புலம்பியவாறே பாத்திரங்களைத் துலக்கத் தொடங்கினாள். ``லெட்சிமினு பேர் வெச்சிருக்கியா? பரவாயில்லையே...” பள்ளிக்கு விண்ணப்பித்தபோது எள்ளலாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, கேலியாகக் கேட்ட அந்த டீச்சரை ஓங்கி அறையலாம்போல வித்யாவுக்கு ஆத்திரம் வந்தது. அவளைக் கேட்காமலேயே சாதியை டீச்சரே நிரப்பிவிட்டு கண்ணாடி வழியாக `சரிதானே' என்பதுபோல் அலட்சியமாகப் பார்த்தபோது வித்யாவுக்கு ஆத்திரம் அதிகமானது. சென்செக்ஸ் எடுக்கவந்துபோது அவளது வீட்டில் ஆள் இல்லாததால் தோராயமாகத் தகவல்களை வாங்கிக்கொண்டு, “அந்த முக்கு கடையில பழங்கள் விற்குமே அந்தப் பொம்பளைதானே! அதோட முகரையைப் பார்த்தாலே தெரியுமே என்ன சாதின்னு. அதைக் கேட்டு வேற தெரிஞ்சுக்கணுமாக்கும்” என்று சொல்லியபடி அகங்காரமாகச் சிரித்த டீச்சர் இவளாகத்தான் இருக்கும் என்று வித்யா எண்ணினாள். ``இதுங்களெல்லாம் புள்ளைங்களுக்கு என்னத்தைச் சொல்லிக்கொடுத்துக் கிழிக்கப் போதுங்களோ...” என முனகியபடி கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு பவ்யமான தோரணையில் டீச்சர் முன்பு நின்றிருந்தாள். அட்மிஷன் போட்டு முடித்தவுடன் முப்பத்திரண்டு பற்களும் தெரியுமாறு சிரித்துக்கொண்டு அந்த வராந்தாவில் நடந்தது இப்போதுதான் நிகழ்ந்ததைப்போலிருந்தது வித்யாவுக்கு. லெட்சுமியும் அம்மா மேல் உயிரையே வைத்திருந்தாள். பள்ளியிலேயே பலரும் பொறாமைப்படும் அளவுக்கு நன்றாகப் படித்து நல்ல மதிப்பெண் எடுத்து வந்ததுடன், பத்தாவதில் பள்ளியிலேயே இரண்டாம் இடம் எடுத்திருந்தாள். பார்வைக்குக் கருமையாக இருந்தாலும், கோயில் சிலையைப்போல் மிகவும் லட்சணமாகவும் இருந்தாள். ``ஏ புள்ள... இந்த மக்குன வாடை வர்ற சேலையையே மோப்பம் பிடிச்சிட்டுப் பக்கத்துல வந்து படுத்திருக்கியே... வாந்தி வரலை?” பதில் சொல்லாமல் லெட்சுமி சிரிக்கும் சிரிப்புக்காகவே வித்யா கேட்டுக்கொண்டிருப்பாள். பத்தாம் வகுப்பு முடித்துவிட்ட இப்போதும்கூட தன்னையே வளையவரும் லெட்சுமியிடம் எரிந்து விழுவாள் வித்யா. ``உங்களுக்கு என்னதாம்மா பிரச்னை?’’ என லெட்சுமி கேட்டால், “ஆமா.... பிரச்னை, வந்துட்டா கேள்விகேட்டுட்டு. போடி... போய்ப் படிக்கிற வேலையப் பாரு. ஏன் இப்படி என்னையே சுத்திச்சுத்தி வர்ற?” - விதவிதமாக எரிந்துவிழும் அம்மாவைச் சுற்ற வேண்டும் என்றே வளையவருவாள் லெட்சுமி. வித்யா பாத்திரத்தைக் கழுவிக் கவிழ்த்துவிட்டு, பக்கத்துக் கடையில், இட்லி வாங்கிவந்து லெட்சுமியின் கைகளில் திணித்தாள். “அடுப்பு பத்தவைக்காம இருக்கக் கூடாதுடி” என்று சொல்லிவிட்டு டீ போட அடுப்பின் முன்னாள் குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்து கொண்டாள். அப்போது லெட்சுமியின் அப்பா நல்ல போதையில் படியேறவும், சாப்பிட்டுவிட்டுப் புத்தகங்களை அடுக்கிக்கொண்டிருந்த லெட்சுமி வாரிச்சுருட்டி எழுந்து, பின்கட்டுக்குச் சென்று அம்மாவிடம் பதுங்கிக்கொண்டாள். “ஏடி குடிகாரச் சனியனே... காலையிலயே எங்கேடி போய்த் தொலஞ்ச, இருக்கியா?” என்ற கணவனின் கேள்விக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லாமல், வித்யா ஊதாங்குழலால் புகை முட்டும் அடுப்பில் ஊதிக்கொண்டிருந்தாள். சுவரில் சாய்ந்து கால்களைப் பரப்பியபடி உட்கார்ந்த லெட்சுயின் அப்பா, பீடியை எடுத்துப் பற்றவைத்துக் குச்சியை ஊதி அணைத்துச் சுண்டிவிட்டு, ஆழமாகப் புகையை இழுத்துவிட்டு மீண்டும் கத்தினான்... “எங்கேடீ போய்த் தொலஞ்ச? பாப்பா... பாப்பா...” எனக் கத்திவிட்டு மீண்டும் புகையை இழுத்துவிட்டான். திறுதிறுவென விழித்தபடி எழப்போன லெட்சுமியைப் பார்வையாலே தடுத்து, அவள் கையில் டீயைத் திணித்தாள் வித்யா. ``கிரகம்... வந்துட்டான் காலங்காத்தால குடிச்சுட்டு. அவன் அப்படித்தான் கத்திட்டுக் கிடப்பான். கண்டுக்காம விடு. சாப்பிட்டல? டீயைக் குடிச்சுட்டு இப்படியே ஸ்கூலுக்குக் கிளம்பு. நான் அந்தாளைக் கவனிச்சுட்டு, அப்படியே போய் ஸ்கூல்ல வேலைகளை முடிச்சுட்டு, பட்டுனு திரும்பவந்து சமைச்சுடுறேன். மதியானத்துக்கு வந்து சாப்பிடு, என்ன?” என்று சொல்லிவிட்டுப் பதிலுக்குக் காத்திராமல் நகர்ந்தாள். தன்னைக் கவனிக்காமல் கடந்துசெல்ல முயலும் வித்யாவைப் பார்த்தவன் பட்டென எழுந்து, ``கத்திட்டுக் கிடக்கிறேன்ல காது கேட்கலை?” என்று கத்தியபடி அவளை மறித்தான் லெட்சுமியின் அப்பா. “எல்லாம் நல்லாவே கேக்குது. நீயெல்லாம் ஒரு ஆளுன்னு உனக்கு மதிச்சு வேற பதில் சொல்லணுமாக்கும்” என்ற வித்யா, நின்றாள். “நல்லா சுளையா பணம் வெச்சிருக்கபோல. குடுடி எனக்கு” என்றவன், அவளின் இடுப்பைத் தொட வந்தான். அவனைத் தடுத்துத் தள்ளிவிட்டாள் வித்யா. நிலைதடுமாறியவனுக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. ஒற்றை நாடி உடம்போடு சோர்வாக இருந்த வித்யாவை, இழுத்துப்போட்டு கோபம் தீர கண்-மண் தெரியாமல் அடித்து, காரித் துப்பிவிட்டுக் கத்தியபடியே வெளியேறினான். ``ஓடுகாலி... எவன்கூட ஓடிப்போறதுக்குத் திட்டம்போட்டிருக்காளோ. அந்த புரோக்கர் பய வேற வீடு வரைக்கும் வர்றான்” என்று அக்கம்பக்கத்து வீட்டில் எல்லோருடைய காதுகளிலும் விழ வேண்டும் என்றே கத்திக்கொண்டு வெளியேறினான். சற்றுநேரம் அவன் அடித்துப்போட்ட இடத்திலேயே அசைவற்றுக் கிடந்தாள் வித்யா. சட்டென எதையோ உணர்ந்தவளாக எழுந்துகொள்ள முயன்றாள். அப்போது நடக்க முடியும் என்று அவளுக்குத் தோன்றவில்லை. மெதுவாக உட்கார்ந்தபடியே நகர்ந்து வீட்டு வாசலில் அமர்ந்து, `யாராவது வருகிறார்களா?’ எனப் பார்த்தாள். லெட்சுமியின் சிநேகிதி அவளைத் தேடிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தாள். “ `அம்மா வர்றதுக்குச் செத்த லேட் ஆகும்னு ஹெட்மிஸ்கிட்ட சொல்லச் சொன்னேன்’னு லெட்சுமிட்ட சொல்லிடு கண்ணு, என்னைத் தேடிட்டிருப்பாங்க. செத்த வெரசா போய்ச் சொல்லிடு கண்ணு” என்றாள் வித்யா. பதிலாக அவள் பெரிதாகத் தலையாட்டி “சரிங்க அத்தை” என்றாள். வித்யா வாசற்படியில் உட்கார்ந்துகொண்டு பேச முடியாமல் பேசுவதைக் கவனித்த பூங்கொடி அருகில் வந்து பார்த்தாள். வித்யாவின் வலது காதும் உதடுகளும் கிழிந்து, ரத்தம் கசிந்துகொண்டிருந்தது. கைகளை முறுக்கி அடித்ததில் அங்கே சதை பிடித்திருந்தது. அவள் கைகளை உதறிக் கொண்டிருந்தாள். முடிக் கற்றைகளும் சேலையும் கலைந்திருக்க காலால் மிதிப்பட்டதில் வித்யாவால் எழ முடியவில்லை. ஆனாலும், கைகளை ஊன்றி எழ முயற்சிசெய்தாள். வித்யாவால் சேலையைச் சரிசெய்யக்கூட முடியாமல் இருப்பதைப் பார்த்து “என்னக்கா நீ, இந்த நிலையில எப்படிப் பள்ளிக்கூடம் போவ? வர மாட்டேன்னு சொல்லியிருக்க வேண்டியதுதானே?” என்றவளுக்குப் பதிலாக, வித்யா சிரித்த சிரிப்பின் அர்த்தம் பிடிபடவில்லை. ஆனாலும், வித்யாவை மெதுவாகத் தூக்கி உட்காரவைத்தாள். ``செத்த பிடி, நான் கொஞ்சம் நடந்துபார்க்கிறேன். ஸ்கூலுக்குப் போய்தான் ஆகணும்” என்றபடி நடக்க முயன்றவளால் ஓர் அடிகூட எடுத்துவைக்க முடியவில்லை. ``பாடையில போறவன், என் புழைப்புல மண்ணைப் போடப் பார்க்கிறானே. நான் என்ன பண்ணுவேன்?” என்றவள் முட்டி மடங்கி கைகளை ஊன்றிக்கொண்டு கீழே விழுந்தாள். நகர்ந்து அப்படியே சுவரில் சாய்ந்து ஆசுவாசப் படுத்திக்கொண்டாள். ``கொஞ்சம் தண்ணி கொடுடி...” என்று கேட்டவள், கண்களை மூடி, தண்ணீரை வாயிலிருந்து ஒழுகவிட்டபடியே குடித்தவள், முந்தானையால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டாள். அதில் பினாயில் வாடை வீசியது. குமட்டல் வரக் கூடாதே என நினைத்தவள், மீண்டும் சுவரில் சாய்ந்துகொண்டாள். 3 ஒரே மணி நேரத்தில் கால் கைகளைச் சரிசெய்துகொண்டு, நீலப் புடைவை ஒன்றை எடுத்து மெதுவாகச் சுற்றிக்கொண்டு தொத்தித் தொத்தி பள்ளி நோக்கி நடந்தாள் வித்யா. அவசர அவசரமாகக் கழிவறையை நோக்கிச் சென்றவளை நிறுத்திய உதவித் தலைமையாசிரியை, ``ஏன் இவ்வளவு அவசரமா போற, போய் டீ வாங்கிட்டு வந்து கொடுத்துட்டுப் போ” என்றாள். “இல்ல டீச்சர், குழந்தைங்க லாம் ஒண்ணுக்கு ஆயி போகுணுமில்ல. நான் துடைச்சு வாரினாத்தானே… இல்லைன்னா நாறிப்போய் குழந்தைங்க எப்படிப் போகுங்க?” என்றாள் புலம்பும் தோரணையில். “அதெல்லாம் கழுவி, சுத்தப்படுத்தியாச்சு. நீ போய் டீ வாங்கிட்டு வா... ஓடு” என்று கையில் பணத்தையும் ஃபிளாஸ்கையும் திணித்த டீச்சரை மீற முடியாமல், `யார் கழுவி யிருப்பார்கள்?’ என்று யோசித்துக் கொண்டே டீ வாங்கிவந்து அங்கிருந்த மூன்று டீச்சர்களுக்கும் கொடுத்துவிட்டு அவசரமாகக் கழிவறையை நோக்கி ஓடினாள். சுத்தமான வேலை, துளியும் அழுக்கு இல்லாமல் கழுவப் பட்டிருந்தது. அவள் ஆச்சர்யத் துடன் மைதானத்திலிருந்த மற்ற வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினாள். மதிய உணவுக்கு லெட்சுமி சத்துணவு வரிசையில் நின்று வாங்கிய உணவு நிரம்பிய தட்டைப் பிடுங்கிக்கொண்டு, ``வீட்டுல சாப்பாடு இருக்கு. ஓடிப்போய் சாப்பிட்டுட்டு சீக்கிரமா வா கண்ணு’’ எனத் துரத்தினாள். என்றைக்கும் இல்லாமல் இன்றைக்குத் தன்னை நெருங்காமலேயே தூரத்திலேயே நின்று தட்டைக் கொடுத்துவிட்டு லெட்சுமி ஓடவும், “என்னவோ அவசரம்போல” என அருகில் இருந்த மணியிடம் சொல்லிவிட்டுச் சாப்பிடத் தொடங்கினாள் வித்யா. லெட்சுமி அப்படி வீட்டுக்கு ஓடுவது, மணிக்கு ஒருபக்கம் பக்கென்று இருந்தது. அதை வித்யாவிடம் சொல்லவும் முடியாமல் தவித்தாள். “இந்த ஹெச்.எம்-முக்கு எம்மேல காண்டு பாத்துக்க மணி. `உன் மகளைப் படிக்கவெச்சு என்ன பண்ணப்போற? டெல்லிக்குப் போய் என் பொண்ணு வீட்டுல அஞ்சு வருஷம் வேலை பார்க்கச் சொல்லு. நானே நல்லபடியா நகநட்டு போட்டுக் கல்யாணம் பண்ணிவைக்கிறேன்’னு சொன்னுச்சு. நான் ஒரேடியா `முடியாது’ன்னு சொல்லிட்டேன். பத்தாவது பரீட்சையில் லெட்சுமி நல்ல மார்க் எடுத்ததுல அதுக்கு அவ்வளவு காண்டு” என்று சொல்லிவிட்டு, இரண்டு உருண்டைகளை அடுத்தடுத்து வாயில் போட்டுக்கொண்டாள். ``ஆமாக்கா... அதுக்குக் காண்டுதான்” என்ற மணி, மேலும் ஏதோ சொல்ல வாயைத் திறந்தவள், வித்யா கவனிக்கும் முன்பே மூடிக்கொண்டாள். “`கணக்கு குரூப்புல போடுறா பாரு... பார்த்துக்க இதை. எவனையாவது இழுத்துட்டு ஓடப்போகுது. அதுக்கு இத்தனை பண்றா’னு இன்னொரு டீச்சர்கிட்ட அந்த ஹெச்.எம் சொன்னுச்சு மணி. உடம்பெல்லாம் வினை புடிச்சது” என்று திட்டிவிட்டு வாயைத் துடைத்துக்கொண்டு எழுந்தாள். “ஏதோ கவர்மென்ட் வேலை வாங்கணுமேன்னு இதுங்களையெல்லாம் அனுசரிச்சுப் போக வேண்டியதா இருக்கு. எல்லாம் என் பொண்ணுக்காகத்தான்...” என மூக்கை உறிந்துகொண்டாள் வித்யா. “அந்த புரோக்கர் பய என்னதான்க்கா சொல்றான்?” என்றவளை ஒருமாதிரியாகப் பார்த்த வித்யா, ``இன்னிக்குச் சாயந்திரம் வேலையை முடிச்சுவெச்சுட்டுத்தான் போகணும்டி’’ என்று சொல்லியபடி நடந்தாள். அரசமரத்தடியில் உட்கார்ந்து, டீ குடித்துக் கொண்டிருந்த முருகேசன், வித்யாவைப் பார்த்தவுடன் `ஈ...’ என இளித்தபடி அவளுக்கும் ஒரு டீ சொன்னான். வித்யாவும் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தபடி டீயைக் குடித்துக்கொண்டே மெதுவாக வேலையைப் பற்றி விசாரித்தாள். ``உங்க காஸ்ட்டுக்குத்தான்க்கா அடுத்த ரவுண்டு போடணும். சொல்லியாச்சு. உன்னைத் தவிர, வேற யாரு இருக்கா பெர்மனென்ட் பண்ண? கொஞ்சமும் கவலைப்படாம போ. இன்னும் ஒரு மாசத்துல ஆர்டர் கைக்கு வந்துடும். நம்மளையும் கொஞ்சம் கவனிச்சிக்கோ” என்று நம்பிக்கையோடு சொன்னவன், ``லெட்சுமி நல்லா படிக்கிறாள்ல?” என்று கேட்டதைக் கண்டுகொள்ளாமல் நடந்தாள். ஏகப்பட்ட சந்தோஷத்தோடு வீட்டுக்கு வந்தவள், கொடியில் கசக்கிக் காயப்போட்டிருந்த லெட்சுமியின் பாவாடை தாவணியை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்துக்கொண்டு அருகில் சென்றவளுக்கு, பாவாடையிலிருந்து இதுவரையிலும் இல்லாமல், தான் பழகியிருந்த ஏதோ ஒரு வாடை வந்தது. லெட்சுமிக்குப் பழக்கம் இல்லாததால் சரிவரத் துவைக்கத் தெரியவில்லை என்று நினைத்துக்கொண்டாள். ஆனால், ஏதோ ஒன்று மண்டைக்குள் குடைய, ஆத்திரமும் அழுகையுமாக வந்தது. தொங்கப்போட்டிருந்த பாவாடையில் கை வைத்துக்கொண்டு வெறித்துப் பார்த்தாள். அவளை யாரோ ஆழமாகக் கேவலப் படுத்தியதுபோலிருந்தது. எதுவுமே செய்துவிட முடியாத குற்றவுணர்வு மனதை அழுத்தியது. விறுவிறுவென வேகமாக அடியெடுத்து வைத்து அரசமரத்தடியை அடைந்தவளுக்கு, அங்கே முருகேசனைப் பார்க்கவும் சமாதானமாக இருந்தது. அவனிடம் விளக்கிச் சொல்லி காலில் விழப்போவதைப்போல் சைகை காட்டி, பணத்தைத் திரும்பத் தரச்சொல்லி வேண்டிக் கொண்டாள். முருகேசனுக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. வித்யாவின் தீர்மானமான முடிவின் தாக்கத்தால் ஒப்புக்கொண்டான். பள்ளிக்குச் சென்று கூட்டி வாரிக் கழுவிவிட்டுக் காத்திருந்தவளிடம் பணத்தைத் திணித்த முருகேசன், “நல்ல சான்ஸை மிஸ் பண்ணிட்டியே வித்யா. உனக்குப் பைத்தியம்தான் போ” என்றான். எதற்கும் யாரையும் நன்றியோடு பார்க்காத வித்யா, அவனை நன்றியுடன் பார்த்துவிட்டு நேராகக் கிழவியிடம் சென்று நின்றாள். கிழவி அவளைப் பார்த்தவுடனேயே பொட்டலத்தை அமைதியாகக் கொடுத்துவிட்டு வேலையைத் தொடர்ந்தாள். வாசலில் வித்யாவைப் பார்த்த லெட்சுமி ஓடிவந்து கட்டிக்கொண்டாள். என்றும் இல்லாமல் வித்யாவுக்கு அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. அதை விழுங்கி அடக்கிவிட்டு, தொண்டை வலிக்க, “லூஸு... தள்ளிப்போ அந்தாண்ட. இப்படி ஒட்டிக்கிட்டு நிக்காம ஒழுங்கா படிக்கிற வழியைப் பாரு” என்றபடி லெட்சுமியின் பாவாடையை எடுத்துப்போட்டு கெரசின் ஊற்றிக் கொளுத்தினாள். அதன் வெம்மையான வெளிச்சத்தில் லெட்சுமி மிகவும் லட்சணமாகத் தோன்ற, வித்யா கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டாள். லெட்சுமிக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. அவளை அப்படியே விட்டுவிட்டு ரயில்வே லைனில் ஏறி நடக்க ஆரம்பித்தாள் லெட்சுமி. வித்யாவை ரயிலடியில் பார்த்த மணி, ``அக்கா... முருகேசன் என்கிட்ட கவர்மென்ட் ஆயா வேலைக்குக் காசுக்கு வந்து நிக்கிறான். நீ பணத்தைத் திரும்ப வாங்கிட்டியாமா... உண்மையாக்கா?” என்று கேட்டவளுக்கு மூச்சிரைத்தது. பாசஞ்சர் ரயில் கடக்கும் வரை அமைதியாக நின்றிருந்த வித்யா, “ஆமாம் மணி. பெர்மனென்ட் வேலை மேலிருந்த ஆசையை என் புள்ளைக்காக விட்டுட்டேன் பாத்துக்கோ. பாழாய்ப்போன ஹெச்.எம் இப்படிக் கருவெச்சு என் புள்ளையைக் கக்கூஸ் கழுவவிட்டுட்டாளே. புள்ளை எப்படி இருப்பாளோ, என்ன சொல்வாளோ, எப்படி எடுத்துப்பாளோன்னு பதறிக்கிட்டு வீட்டுக்குப் போனா, லெட்சுமி அப்படியே கொஞ்சமும் முகம் மாறாம துள்ளிக்கிட்டு சந்தோஷமா என்கிட்ட ஓடி வருதுடி. அதுக்கு என்ன தெரியும் சொல்லு? எனக்குத்தானே எல்லாம் தெரியும். அதான் காசு கொடுத்துப் படிக்கிற பள்ளிக்கூடத்துல படிக்கவைக்க பணத்தைத் திரும்ப வாங்கிட்டேன்” என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாக நடந்தாள்! http://www.vikatan.com
  10. கொஞ்சம் அதிகம் இனிப்பு சிறுகதை :எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு... அருள்செல்வத்தின் போன் நம்பரை ஸ்டீபன் அனுப்பியிருந்தான். கன்னையா அதைத் தனது செல்போனில் பதிவுபண்ணி வைத்துக்கொண்டான். காலையில் மீன் மார்க்கெட் அருகில் ஸ்டீபனைப் பார்த்தபோது, அருள்செல்வத்தைப் பற்றி அவன்தான் சொன்னான். பூந்தண்டலத்தில் மூன்றரை வருடங்களாக விற்க முடியாமல் கிடந்த நிலம். எப்படியாவது ஒரு பார்ட்டியைப் பிடித்து விற்றுக்கொடுத்தால், கமிஷன் மட்டும் இரண்டரை லட்சம் தருவதாக ஷெட்டி சொல்லியிருக்கிறான். அருள்செல்வத்தை எப்படியாவது பேசி மடக்கிவிட வேண்டும். இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் எத்தனையோ நபர்களை அழைத்துக்கொண்டு போய் இடத்தைக் காட்டிவிட்டான் கன்னையா. கோர்ட் கேஸ் காரணமாக வில்லங்கம் இருக்கிறது என யாருமே வாங்க முன்வரவில்லை; கேஸும் முடிந்தபாடு இல்லை. ஆனால் ஷெட்டியோ, அந்த இடத்தை விற்றாக வேண்டும் என விடாப்பிடியாக நச்சரித்தான். கன்னையாவைப் போல நான்கைந்து புரோக்கர்கள் அதை விற்க முயன்று தோற்றுவிட்டனர். இடையில் செங்கல்பட்டு பார்ட்டிக்கு முடித்துவிடுவதுபோல இருந்தது. ஆனால் கடைசி நிமிடத்தில் உண்மை அறிந்து, கொடுத்த அட்வான்ஸ் பணத்தோடு பின்வாங்கிவிட்டனர். இத்தனைக்கும் ரெக்கார்டுகளை மாற்றி, டாக்குமென்ட்ஸ் பக்காவாகத் தயார்செய்து கொண்டுபோயிருந்தான். ஆனாலும் திட்டம் பலிக்கவில்லை. ரியல் எஸ்டேட் தொழிலில், கன்னையாவுக்கு ஏழு வருட அனுபவம். இப்படியான சில பிளாட்டுகள் வகையாக மாட்டிக்கொள்வதும் உண்டு. விற்கவும் முடியாது; கைமாற்றிவிடவும் முடியாது. ஷெட்டி மரக்காணத்தை ஒட்டி பெரிய அளவில் நிலத்தை வாங்கிப் போட்டுவிட்டார். ஆகவே, அவரது கவனம் முழுவதும் அதை விற்பதிலேயே இருந்தது. இந்த ஒரு கிரவுண்டு இடத்தை விற்று முடித்துவிட்டால் அப்புறம் பூந்தண்டலம் பக்கம் போகவேண்டிய அவசியம் இல்லை. கன்னையாவைத் தூண்டிக்கொண்டே இருந்தான். வாடகைக்கு வீடு பிடித்துக்கொடுக்கும் ஸ்டீபன், இப்படி சில பார்ட்டிகளை அனுப்பி வைப்பான். அப்படித்தான் இன்று காலை, அருள்செல்வத்தைப் பற்றி சொன்னான். ''நல்ல பார்ட்டி ஒண்ணு இருக்குண்ணே. இருபது லட்சத்துக்குள்ளே ஒரு கிரவுண்டு இடம் வேணும்னு கேக்கிறாங்க.'' ''லோன் பார்ட்டியா... கேஷா?'' எனக் கேட்டான் கன்னையா. ''கையில ரொக்கமா வெச்சிருக்காங்க... பேசினா மடங்கிரும். அந்தப் பூந்தண்டலம் இடத்தை முடிச்சிரலாமா?'' ''பார்ட்டி என்ன வேலை பார்க்குது?'' ''காலேஜ்ல வாத்தியார். அந்த அம்மாவும் வேலை பாக்கிறாங்க. டபுள் சம்பளம்.'' ''நம்பர் குடு... பேசிப் பார்க்கிறேன்.'' ''முடிச்சிவுட்டா எனக்கு பத்து ரூவாயாவது குடுக்கணும்ணே.'' ''அதெல்லாம் செஞ்சிரலாம். நீ நம்பரைக் குடு'' என்றான் கன்னையா. அப்படித்தான் அருள்செல்வத்தின் போன் நம்பரை ஸ்டீபன் அனுப்பியிருந்தான். கன்னையா போன் செய்தபோது, 'இந்த எண் தற்போது உபயோகத்தில் இல்லை’ என்றது மறுமுனை. 'இந்த ஸ்டீபன் எப்பவுமே இப்படித்தான், ஏதாவது தப்பான நம்பரைக் குடுத்துடுவான்’ என எரிச்சலாக வந்தது. ஸ்டீபனுக்கு போன் செய்தால் மணியடித்துக் கொண்டே இருந்தது. இரண்டு போன் வைத்திருப்பவன் என்பதால், வேறு போனில் பேசிக்கொண்டிருக்கக்கூடும். கன்னையாவும் மூன்று செல்போன்கள் வைத்திருப்பவன்தான். ரியல் எஸ்டேட் பிசினஸ் செய்கிறவர்களுக்குச் செல்போன்தானே முதலீடு. கன்னையா ஒரு நாளைக்கு எப்படியும் 200 பேரிடமாவது பேசிவிடுவான். சில நாட்கள் உறக்கத்தில்கூட போன் அடிப்பதுபோல அவனுக்குச் சத்தம் கேட்கும். ஸ்டீபன் தானே திரும்ப அழைத்து, இன்னொரு போன் நம்பரைக் கொடுத்தான். இந்த முறை போன் ரிங் போனது. மறுமுனையில் ''யார் வேணும்?'' - மிருதுவான குரல் கேட்டது. தனது குரலையும் மிருதுவாக்கிக்கொண்டு, ''அருள்செல்வம் சார் இருக்காங்களா?'' எனக் கேட்டான் கன்னையா. ''நான்தான் அருள்செல்வம்... நீங்க யாரு?'' ''நான் ரியல் எஸ்டேட் புரோக்கர் சார். 'லேண்டு வாங்கணும்’னு சொன்னீங்களாமே... ஸ்டீபன் சொன்னார்.'' ''உங்க பேரைத் தெரிஞ்சுக்கலாமா?'' ''கன்னையா.'' ''நாங்க நிறைய இடங்கள் பார்த்துட்டோம், எங்களுக்கு எதுவுமே பிடிக்கலை. நீங்க சொல்ற இடம் எங்க இருக்கு?'' ''தாம்பரம்கிட்ட சார்.'' ''அதான் எங்க?'' ''வெஸ்ட் தாம்பரம்.'' ''அந்தப் பக்கம் எனக்கு அதிகப் பழக்கம் இல்லை. நாங்க இருக்கிறது சாலிகிராமம்.'' ''பக்கா லேண்டு சார். ஒரு கிரவுண்டு இருக்கு. எந்த வில்லங்கமும் கிடையாது. கிளீன் பேப்பர்ஸ் இருக்கு. நம்பி வாங்கலாம்.'' ''ஓனர் எங்க இருக்காங்க?'' ''மரக்காணத்துல... அவசரத்துக்காக இடத்தை விக்கிறாங்க. இந்த சான்ஸ் விட்டா, அப்புறம் கிடைக்காது சார். ஸ்டீபன் சொன்னானேனு தான் முதல்ல உங்களுக்கு போன் போட்டேன்.'' ''ரொம்ப தேங்ஸ். நாங்க எப்போ இடத்தைப் பார்க்கலாம்?'' ''நாளைக்கே பார்த்துடலாம் சார். நானே கார் ஏற்பாடு பண்றேன்.'' ''நாளைக்கு என் வொய்ஃப்புக்கு ஆபீஸ், சனிக்கிழமை உங்களுக்கு ஓ.கே-யா? அதுக்கு முன்னாடி இடத்தோட டாக்குமென்ட்ஸைப் பார்க்கலாமா?'' ''நாளைக்கு ஸ்டீபன்கிட்ட குடுத்துவுடுறேன் சார். சனிக்கிழமை காலையில 8 மணிக்கு உங்க வீட்டு வாசல்ல காரோட வந்து நிக்கிறேன். ஓ.கே-யா?'' ''ரொம்ப தேங்ஸ் கன்னையா.'' ''இதுக்கு எதுக்கு சார் தேங்ஸ்? உங்க வீட்டு அட்ரஸ் சொல்லுங்க. எழுதிக்கிறேன்.'' அருள்செல்வம் ஒரு குழந்தைக்குச் சொல்வதுபோல நிதானமாகத் தனது முகவரியை சொன்னார். எழுதிக்கொண்டதை திரும்பச் சொல்லவைத்து சரிபார்த்துக்கொண்டார். 'இப்படி ஓர் ஏமாளி நம்மிடம் வந்து சிக்கினானே’ என நினைத்துக்கொண்டான் கன்னையா. தான் தயாரித்த டூப்ளிகேட் டாக்குமென்ட்களை மறுநாள் ஸ்டீபனிடம் கொடுத்து அனுப்பினான். இதை யார் சரிபார்த்தாலும் கோர்ட்டில் கேஸ் உள்ள விஷயம் தெரியாது எனத் தைரியமாக இருந்தான். சனிக்கிழமை காலையில், அருள்செல்வம் சொன்ன லட்சுமி அப்பார்ட்மென்ட் வாசலில் காரோடு போய் நின்றான். சுமார் 20 வருடங்களுக்கு முன்பு கட்டிய பழைய காலக் கட்டடம்.12 வீடுகள் இருந்தன. வீட்டை ஒட்டிய குப்பைத்தொட்டி அருகே காரை நிறுத்திவிட்டு, அருள்செல்வத்துக்குப் போன் செய்தான் கன்னையா. ''அஞ்சு நிமிஷத்துல கீழே வந்துருவோம். நீங்க எங்க நிக்கிறீங்க?'' எனக் கேட்டார் அருள்செல்வம். ''வாசல்லயேதான்'' என்றான் கன்னையா. ஊதா நிற சட்டையும் வெள்ளை பேன்ட்டும் அணிந்த ஒருவர், கண்களில் கறுப்புக் கண்ணாடி அணிந்தபடி வாசலை நோக்கி படிகளில் இறங்கி வந்தார். அவர் பின்னால் ரோஸ் கலர் காட்டன் சேலை கட்டிய ஒரு பெண். 'இவர்தானோ?’ என்ற யோசனையோடு கன்னையா அவரைப் பார்த்தான். படியைவிட்டு இறங்கியதும், மடக்கிவைத்திருந்த ஊன்றுகோலை விரித்துத் தரையில் தட்டியபடியே நடந்து வரத் தொடங்கினார். 'அட, இவரு கண்ணு தெரியாத ஆளா... இவரோடவா நான் போன்ல பேசினேன்?’ எனத் திகைப்போடு கன்னையா அவரைப் பார்த்தான். வாசலை நோக்கி நடந்துவந்த அருள்செல்வம் மெல்லிய குரலில், ''கன்னையா... நீங்க எங்க நிக்கிறீங்க?'' எனக் கேட்டார். அவரது கைகள் காற்றில் தேடின. வாசல் கேட்டைப் பிடித்தபடி நின்றிருந்த கன்னையா சுதாரித்துக்கொண்டு, ''கிட்டத்தான் சார் நிக்கிறேன். ஆமா, உங்களுக்குக் கண்ணு தெரியாதா?'' எனக் கேட்டான். ''பிறவியிலே பார்வை போயிருச்சுப்பா. இவங்க என் வொய்ஃப், பேர் சியாமளா. அவங்களும் என்னைப்போலத்தான். நாங்க லவ் மேரேஜ் பண்ணிக்கிட்டோம். இன்ஸ்ஷூரன்ஸ் கம்பெனியில வேலை பாக்கிறாங்க'' என்று மனைவியை அறிமுகம் செய்துவைத்தார். சியாமளாவுக்கு 35 வயது இருக்கும். புடைவையை நேர்த்தியாகக் கட்டியிருந்தார். இடது கையில் ஒற்றைத் தங்க வளையல். கண் தெரியாதவர் எனச் சொன்னால் மட்டுமே தெரியும்படியான திருத்தமான முகம். மெல்லிய புன்னகையோடு, ''நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?'' என அவள் கன்னையாவைப் பார்த்துக் கேட்டார். ''சாப்பிட்டாச்சும்மா, டாக்குமென்ட்ஸ் எல்லாம் பார்த்துட்டீங்களா, திருப்தியா... நாம போலாமா?'' என்றான் கன்னையா. அருள்செல்வமும் சியாமளாவும் பின் ஸீட்டில் ஏறிக்கொண்டனர்; கன்னையா முன் ஸீட்டில் ஏறிக்கொண்டான். அசோக் பில்லரை தாண்டிய பின்பு, அருள்செல்வம்தான் பேச்சைத் தொடங்கினார். ''நான் ஆர்பனேஜ்ல வளர்ந்தவன். இவளும் அப்படித்தான். காலேஜ் படிக்கிறப்ப ஹாஸ்டல்ல இருந்தேன். எங்க ரெண்டு பேருக்குமே வீடுனு ஒண்ணு கிடைக்கவே இல்லை. அதனாலயே சொந்தமா ஒரு வீடு கட்டணும்கிறது, எங்களுக்கு ரொம்ப வருஷக் கனவு. நிறைய இடங்கள் பார்த்துட்டோம். ஒண்ணும் சரியா அமையலை. பிடிச்ச இடமா இருந்தா, விலை ரொம்ப ஜாஸ்தியா இருக்கு. எங்களால இருபது லட்சத்துக்கு மேல தர முடியாது. வீடு கட்ட லோன் போடலாம்னு நினைச்சிருக்கோம். இந்த லேண்டு என்ன விலை சொல்றாங்க?'' ''இருபத்தைந்து லட்சம். உங்களுக்குப் பிடிச்சிருந்தா, குறைச்சுப் பேசி முடிச்சிரலாம்'' என்றான் கன்னையா. ''பிரச்னையான இடம் இல்லையே?'' எனக் கேட்டார் சியாமளா. ''ஒரு பிரச்னையும் இல்லம்மா. லேண்ட் ஓனரோட வொய்ஃப்பை ஹாஸ்பிட்டல்ல சேத்திருக்காங்க. கிட்னி ஆபரேஷன் பண்ண, உடனே பணம் தேவைப்படுது. அதான் இடத்தை விக்கிறதுக்கு அவசரப்படுறாங்க'' என ஒரு பொய்யை அள்ளிவிட்டான் கன்னையா. ''எங்க கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் ஆறு வீடு மாறிட்டோம். வாடகைக்குக்கூட எங்களுக்கு நல்ல வீடு கிடைக்கலை. பேருக்குத்தான் நான் காலேஜ் வாத்தியார். ஆனா, எங்க காலேஜ் பிரைவேட். சம்பளம், பதினெட்டு ஆயிரம்தான். இவ என்னைவிட நாலாயிரம் கூட சம்பாதிக்கிறா. ஒன்பது வருஷமா ரெண்டு பேரும் வேலை பார்த்து, சிறுகச்சிறுகச் சேர்த்து பேங்க்ல போட்டுவெச்சிருக்கோம். இவ அண்ணன் கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்றேன்னு சொல்லியிருக்கார். நல்ல இடமா அமையணும்... அதான் கவலையா இருக்கு'' என்றார் அருள்செல்வம். ''இது சூப்பர் இடம் சார்... உங்களுக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். இந்த இடத்துல நீங்க நிச்சயம் வீடு கட்டுறீங்க'' என்றான் கன்னையா. ''உங்ககூடப் பேசும்போது ரொம்ப நாள் பழகின ஃப்ரெண்டுகூடப் பேசுற மாதிரி இருக்கு'' என்றார் அருள்செல்வம். கன்னையா சிரித்துக்கொண்டே, ''மனசு சுத்தமா இருக்கு சார். அதான் நான் பேசுறது உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்கு'' என்றான். கார் வாகன நெருக்கடிகளுக்குள் மெதுவாகப் போய்க்கொண்டே இருந்தது. சியாமளா ஏதோ யோசனையோடு வந்தார். என்ன யோசிக்கிறார் எனப் புரியாத கன்னையா, அவர் கவனத்தைத் திருப்புவதற்காகவே பேச்சுக் கொடுத்தான். ''நல்ல தண்ணி, ஜிலுஜிலுனு காத்து. என்கிட்ட பணம் இருந்தா, நானே இந்த இடத்தை வாங்கி வீடு கட்டிக்கிட்டு வந்துருவேன்மா.'' சியாமளா சிரித்தபடியே, ''உங்களுக்கு எத்தனை குழந்தைங்க... வொய்ஃப் என்ன செய்றாங்க?'' எனக் கேட்டார். ''வொய்ஃப் மீன் விக்கிறா. ரெண்டு பொட்டைப் புள்ள, ஒரு பையன். வீடு ராமாவரம். வாடகை வூட்லதான்மா இருக்கேன்'' என்றான் கன்னையா. ''இத்தனை பேருக்கு இடம் முடிச்சுவிடுறீங்க, உங்களுக்கு ஒரு இடம் கிடைக்கலையா?'' எனக் கேட்டார். ''நானும் ட்ரை பண்ணிக்கிட்டேதான்மா இருக்கேன். அதுக்கெல்லாம் நேரம், காலம் அமையணும்ல'' எனச் சலித்துக்கொண்டான் கன்னையா. அவன் நான்கு வீடுகளை வாடகைக்கு விட்டிருப்பதும், சோளிங்கரில் இரண்டு கிரவுண்டில் இடம் வைத்திருப்பதும் அவர்களுக்குத் தெரியுமா என்ன! பூந்தண்டலம் போய் கார் நின்றபோது, அவர்கள் களைத்துப்போன முகத்துடன் 'இன்னைக்கு வெயில் ரொம்ப ஜாஸ்தி’ என அலுத்துக்கொண்டனர். ''அடைமழையில ரோடு கொஞ்சம் டேமேஜ் ஆகியிருக்கு. என்கூட வாங்க சார்'' என அருள்செல்வத்தின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு இடத்தைப் பார்வையிட அழைத்துப்போனான் கன்னையா. சியாமளா, அருள்செல்வத்தின் மறு கையைப் பிடித்தபடியே, உடன் நடந்து வந்தார். நிலம் இருந்த இடத்துக்கு அவர்களை அழைத்துவந்து நின்றான் கன்னையா. இருவரும் தனித்தனியாக அந்த இடத்தினுள் நடந்தனர். குனிந்து மண்ணை எடுத்து முகர்ந்து பார்த்தாள் சியாமளா. பிறகு ''பக்கத்துல ஏதாவது ஃபேக்டரி இருக்கா?'' எனக் கேட்டார். ''ஆமாம்மா, சேமியா கம்பெனி ஒண்ணு இருக்கு'' என்றான் கன்னையா. ''அதான் மெஷின் ஓடுற சத்தம் கேட்குது'' என்றபடியே, அந்த நிலத்தில் அங்கும் இங்கும் நடந்தபடியே இருந்தார் சியாமளா. அருள்செல்வம் குனிந்து தரையில் எதையோ தேடி எடுத்தவரைப்போல கேட்டார், ''இந்த இடம் குப்பைமேடா இருந்துச்சா?'' ''ஆமா சார்... பக்கத்துல ஒரு ஹாஸ்பிட்டல் இருக்கு. அந்தக் குப்பைங்களை இங்கேதான் கொட்டிவெச்சிருந்தாங்க. நாங்க சண்டைபோட்டு கிளீன் பண்ண வெச்சிட்டோம்.'' ''அதான் உடைஞ்ச கண்ணாடி கிடக்குது'' என ஒரு கண்ணாடிச் சில்லைக் காட்டினார் அருள்செல்வம். சியாமளா தனது கைகளை அகல விரித்தபடியே நின்றிருந்தார். காற்று, அவர் தலையைக் கோதியபடியே இருந்தது. ஊன்றுகோலை ஊன்றியபடி அருள்செல்வம் அவர் அருகில் சென்று மென்குரலில் சொன்னார், ''நல்லா காத்து வருது. பக்கத்துல வீடு எதுவும் இல்லைபோல.'' ''நாம வீடு கட்டினா, இந்தப் பக்கம் நாலு வாழை மரம் வைக்கணும்; காம்பவுண்டு சுவர் எல்லாம் வைக்கக் கூடாது, மூங்கில் வெச்சு தடுப்பு அமைச்சிரலாம்'' என்றார் சியாமளா. ''மண்ணைத் தொட்டுப் பார்த்தியா? எவ்வளவு நைஸா இருக்கு. அடியில பாறை இருந்தா மண் இவ்வளவு சாஃப்ட்டா இருக்காது'' என்றார் அருள்செல்வம். ''மெயின் ரோட்ல இருந்து கொஞ்சம் தூரம். ஆனா, கிழக்கு பார்த்த பிளாட். நல்ல வெளிச்சம் வரும்'' என்றாள் சியாமளா. ''எனக்கு இடம் பிடிச்சிருக்கு. விலைதான் படியணும்'' என்றார் அருள்செல்வம். ''எப்படியாவது கன்னையாகிட்ட பேசுங்க. இதுதான் நம்ம வீடுனு மனசு சொல்லுது'' என்றார் சியாமளா. கன்னையா எதுவும் அறியாதவன்போல ஓரமாக நின்றிருந்தான். அருள்செல்வம் கைகளால் காற்றில் தடவியபடியே, ''இடம் எங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்கு கன்னையா'' என்றார் '' 'இது உங்களுக்கு’னு எழுதியிருக்கு சார். இல்லைனா நான் ஏன் உங்களைத் தேடி வரணும்... ஏன் நாலு பார்ட்டிங்க வெயிட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாலும் உங்களுக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருக்கணும்'' என்றான் கன்னையா. ''விலைதான் எங்க பட்ஜெட்ல இல்லை. கொஞ்சம் பேசிப் பாருங்களேன்.'' ''சார்... உங்களுக்குக் கண் இல்லை; அம்மாவுக்கும் இல்லை. என்னாலே முடிஞ்ச உபகாரமா இதைச் செய்றதா நினைச்சுக்கிட்டு பேசிப் பார்க்கிறேன்'' எனத் தனியே கொஞ்ச தூரம் தள்ளி நடந்துபோய், ஷெட்டிக்கு போன் செய்து பேசினான். ''எப்படியாவது இடத்தை முடிச்சிவுடு'' எனக் கெஞ்சினான் ஷெட்டி. ''கமிஷன் மூணு லட்சம்னா முடிச்சிவுடுறேன் ஷெட்டி...'' என இழுத்தான் கன்னையா. ''இருபத்திரண்டுனு முடி. உனக்கு மூணு லட்சம் கமிஷன் தர்றேன்'' என்றான் ஷெட்டி. கன்னையா சந்தோஷமான குரலில் சொன்னான், ''அருள்செல்வம் சார், உங்க அதிர்ஷ்டம்... விலை படிஞ்சிருச்சு. 'இருபத்தி மூணுக்கு முடிச்சிரலாம்’னு பார்ட்டி சொல்லிட்டாங்க.'' ''அய்யோ அந்த மூணு லட்சத்துக்கு நாங்க எங்கே போறது?'' என்றார் அருள்செல்வம். ''இப்படிச் சொன்னா எப்படி சார்? இடத்தோட ரேட் உங்களுக்குத் தெரியாததா? அவசரத்துக்கு விக்கிறதாலே பேரம் பேச முடியுது. நீங்களே ஒரு வார்த்தை ஓனர்கிட்ட பேசுங்க'' எனச் சொல்லிவிட்டு ஷெட்டிக்கு போன் போட்டுக் கொடுத்தான் கன்னையா. ஷெட்டி ''இருபத்திரண்டுக்கு முடிச்சுடலாம்'' என உறுதியாகச் சொன்னான். வேறு வழி இல்லாமல், அருள்செல்வம் அதற்குச் சம்மதம் சொல்லிவிட்டார். சியாமளாவுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். கன்னையாவிடம் ''ரொம்பத் தேங்ஸ்'' என்றார். அவர்கள் காரில் திரும்பி வரும்போது கட்டப்போகும் வீட்டைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டு வந்தார்கள். கன்னையாவும் நிறைய யோசனைகள் சொன்னான். தென்னைமரங்களும், மகிழமரமும் கொண்ட அழகிய வீடு சியாமளாவின் கற்பனையில் வளர்ந்துகொண்டே இருந்தது. காசி தியேட்டர் அருகில் வந்தபோது கன்னையா சொன்னான், ''ஒரிஜினல் டாக்குமென்ட்ஸ் பார்க்கணும்னா, ரெண்டு லட்சம் ரூபாய் அட்வான்ஸ் கேட்பாங்க.'' ''டாக்குமென்ட் செக் பண்ணிட்டேன். ஒண்ணும் பிரச்னை இல்லை'' என்றார் அருள்செல்வம். ''சார்... நீங்க வேணும்னா எதுக்கும் வில்லங்கம் போட்டுப் பார்த்துக்கிடலாம். சிங்கிள் ஓனர்'' என்றான் கன்னையா. ''இடத்தையே நாலு நாள்ல முடிச்சிரலாம். நான் பேங்க்ல இருந்து பணத்தை எடுத்து, ரெடி பண்ணிடுறேன்.'' ''புதன்கிழமை ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் வெச்சுக்கிடலாமா?'' எனக் கேட்டான் கன்னையா. ''எனக்கு ஓ.கே நீங்க நாளைக்கு வீட்டுக்கு வந்தா அட்வான்ஸ் தந்துடுறேன். மூணு நாள்ல மிச்சப் பணத்தையும் ரெடி பண்ணிடுவேன்'' என்றார் அருள்செல்வம். ''சந்தோஷம் சார். நீங்க ஆசைப்பட்டது போலவே இடம் அமைஞ்சிருச்சு. மேடம் முகம் இப்போதான் பிரகாசமா இருக்கு. பொம்பளைங்களுக்கு வீடுதானே சார் எல்லாம்.'' ''இந்த இடத்தைக் காட்டினதுக்காக உங்களுக்கு நான் எவ்வளவு கமிஷன் குடுக்கணும்'' எனக் கேட்டார் அருள்செல்வம். ''உங்ககிட்ட எப்படி சார் வாங்குறது..? சும்மா ஆயிரம் ரூபாய் மட்டும் குடுங்க. அது போதும்.'' ''நிஜமாவா?'' எனக் கேட்டார் சியாமளா. ''ஆமா சிஸ்டர்... என்னதான் தொழில் பண்ணினாலும் எனக்கும் மனசு இருக்கு. ஏதோ என்னால் ஆன உதவி'' என்றான் கன்னையா. தனது சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்து ஆயிரம் ரூபாயை எடுத்து நீட்டினார் அருள்செல்வம். அதை வாங்கிக்கொண்டான் கன்னையா. அதன் பிறகு அவர்கள் வீடு வந்து சேரும் வரை பேசிக்கொள்ளவே இல்லை. அன்றிரவு ஸ்டீபனைச் சந்தித்தபோது கன்னையா கேலியாகச் சொன்னான். ''சரியான அப்பாவிங்க. ரெண்டுக்கும் கண்ணு அவுட். கண்ணு இருக்கிறவனே இந்தக் காலத்துல இடம் வாங்க முடியாது. இவங்க எம்மாத்திரம். இருபது லட்சமும் கோ...விந்தா. நமக்கு என்ன, ஷெட்டி மூணு லட்சம் கமிஷன் குடுக்கிறேன்னு சொல்லிட்டான். நம்ம தொழில்ல யாரா இருந்தாலும் பாவம் பார்க்கக் கூடாது. ஆடு தானா வந்து தலையைக் கொடுத்தா, வெட்டிட்டுப் போய்க்கிட்டே இருக்கணும்.'' ஸ்டீபன் சிரித்தபடியே ''என் கமிஷன் வந்துரும்ல?'' எனக் கேட்டான். அருள்செல்வம் கொடுத்த ஆயிரம் ரூபாயில் இருவரும் ஒன்றாகக் குடிக்கப்போனார்கள். பியர் பாட்டிலைத் திறந்துவைத்தபடி 'ரொம்பத் தேங்க்ஸ்’ எனச் சியாமளா சொன்னதைச் சொல்லிச் சொல்லிச் சிரித்தான் கன்னையா. ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் கன்னையாவுக்கு போன் வந்தது. அருள்செல்வம் தான் பணத்தைத் தயார்செய்து வைத்திருப்பதாகவும், காலை எட்டு மணிக்கு வந்து பெற்றுக்கொள்ளும்படியும் சொன்னார். 'பார்ட்டின்னா இப்படி இருக்கணும். முழுசா நம்பி ஏமாறாங்க பார்’ என நினைத்தபடியே ''வந்துடுறேன் சார்'' என்றான் கன்னையா. சொன்னதுபோல லட்சுமி அப்பார்ட்மென்ட் வாசலில் போய் நின்று, போன் பேசியபோது மாடியில் உள்ள 'சி2’ வீட்டுக்கு வரச் சொன்னார் அருள்செல்வம். கன்னையா படியேறிப் போனபோது வாசலில் நின்றபடியே வரவேற்றார். சிறிய டபுள் பெட்ரூம் வீடு. உள்ளே பிரம்பு நாற்காலி போட்டிருந்தார்கள். கன்னையா உட்கார்ந்தபடியே வீட்டை கண்களால் துழாவினான். குழந்தைகள் இல்லாத வீடு, சுவரில் ஒரேயொரு காலண்டர் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. பழைய காலத்து கலர் டி.வி. சியாமளா சமையல் அறையில் எதையோ செய்துகொண்டிருந்தார். அருள்செல்வம் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தபடியே கேட்டார், ''நாம சாப்பிடலாமா?'' ''இல்லை சார்... நான் இன்னும் குளிக்கக்கூட இல்லை'' என்றான் கன்னையா. ''அதெல்லாம் இல்லை, எங்களுக்காக இவ்வளவு உதவி செஞ்சிருக்கீங்க. எங்க வீட்ல கட்டாயம் சாப்பிடணும்'' என அவனை வற்புறுத்தி உட்காரவைத்தார். டைனிங் டேபிளில் நறுக்கிய வாழை இலையைப் போட்டு, அதில் உளுந்த வடைகளைக் கொண்டுவந்து வைத்தார் சியாமளா. பிறகு சூடான கேசரியை ஒரு கிண்ணத்தில் கொண்டுவந்து, இலையில் பரிமாறினார். ''சூடா கேசரி சாப்பிட்டா ருசியா இருக்கும். சாப்பிடுங்க...'' அவன் கேசரியைக் கிள்ளி வாயில் வைத்தான். ஒரே தித்திப்பாக இருந்தது. நாக்கு இனித்தது. சியாமளா சிரித்தபடியே கேட்டார்... ''இனிப்பு ஜாஸ்தியா இருக்கா?'' ''ஆமா'' என்றான் கன்னையா. ''நான்தான் வேணும்னே நாலு கரண்டி சர்க்கரையை கூடப் போட்டேன். அப்போதான் நீங்க எங்களை மறக்க மாட்டீங்க.'' சட்டென சாப்பிட எடுத்த கேசரியை கையில் வைத்தபடியே அவரைப் பார்த்தான் கன்னையா. இதே வாசகத்தைத்தான் கன்னையாவின் அம்மாவும் சொல்வாள்... 'நமக்கு யாராவது பிடிச்சவங்களா இருந்தா சர்க்கரையை கூடப் போட்டுக் கொடுக்கணும். அப்போதான் நம்மளை ஞாபகம் வெச்சுக்கிட்டே இருப்பாங்க.’ அம்மா சொன்ன அதே சொற்கள். இறந்துபோன அம்மாவின் ஞாபகம் வந்தவுடன் கன்னையாவுக்கு கேசரியைச் சாப்பிடுவது கஷ்டமாக இருந்தது. 'ச்சே... இவங்களைப் போய் நாம ஏமாத்த நினைச்சோமே!’ என நினைத்தபடியே அவன் இலையை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ''எங்களுக்குக் கண்ணு தெரியாது... ஈஸியா ஏமாத்திடலாம்னு நினைக்கிறாங்க. கண்ணுதான் தெரியாது; மனசுக்குத் தெரியும்தானே. உங்களை நாங்க முழுசா நம்புறோம். நீங்க ரொம்ப நல்லவர். இல்லேன்னா என்னை 'சிஸ்டர்’னு சொல்வீங்களா?'' எனக் கேட்டார் சியாமளா. ''ஆமா கன்னையா... ஏன்னு தெரியலை, உங்க மேல நம்பிக்கை வந்துருச்சு. யார்கிட்டயும் ஒரு வார்த்தை கேட்கலை. இடத்தைப் பார்த்துட்டு வந்தவுடனே மதியமே பேங்க்ல போய்ப் பணத்தை எடுத்துட்டு வந்துட்டேன். சியாமளாதான் உங்களை வீட்டுக்குக் கூப்பிட்டு சாப்பாடு போட்டு பணம் குடுக்கலாம்னு சொன்னா'' என்றார் அருள்செல்வம். குற்றவுணர்வோடு தலை தாழ்த்தியபடியே அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான் கன்னையா. சியாமளா ஆர்வமாகக் கேட்டார். ''கேசரி எப்படி இருந்துச்சு... பிடிச்சிருக்காண்ணே?'' அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது எனத் தெரியவில்லை. அப்போது ஷெட்டியிடம் இருந்து போன் வந்தது. அவன் சாப்பாட்டை அப்படியே வைத்துவிட்டு வெளியே எழுந்துபோய் மறைவாக நின்று சொன்னான்... ''ஷெட்டி... பார்ட்டி 'இடம் வேணாம்’னு சொல்லிட்டாங்க.'' ''என்னய்யா சொல்ற... இன்னைக்கு அட்வான்ஸ் தர்றேன்னு சொன்னாங்களே.'' ''கேஸ் இருக்குனு எவனோ போட்டுக் குடுத்துட்டான். வேற பார்ட்டி பிடிச்சுக்கலாம் விடு.'' ஷெட்டி கன்னையாவைக் கெட்ட கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டினான். உள்ளே வந்த கன்னையா தணிவான குரலில் சொன்னான், ''அருள்செல்வம் சார் என்னை மன்னிக்கணும்.'' ''ஏன்... என்ன ஆச்சு?'' ''உங்களுக்குப் பேசிவெச்ச இடத்தை ஓனர், முப்பது லட்சம்னு இன்னொரு பார்ட்டிக்குப் பேசி முடிச்சிட்டாராம். உங்களுக்கு வேற நல்ல இடம் நான் பார்த்துத் தர்றேன் சார். என்னை மன்னிச்சுருங்க.'' ''என்ன இப்படிச் சொல்றீங்க'' எனச் சியாமளா ஆதங்கப்பட்டார். ''நான் தப்பு பண்ணலே சிஸ்டர்'' என்றான் கன்னையா. அவர்கள் இருவரும் சமையல் அறைக்குள் போய் ரகசியமான குரலில் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பிறகு, வெளியே வந்த அருள்செல்வம் ஆதங்கமான குரலில் சொன்னார். ''ரொம்ப தேங்க்ஸ் கன்னையா. வேற இடம் ஏதாவது இருந்தா நிச்சயம் சொல்லுங்க.'' கன்னையா கிளம்பும்போது ஏதோ நினைவுக்கு வந்தவன்போல திரும்பி நின்று சொன்னான், ''இனிமே எங்க கேசரி சாப்பிட்டாலும் சிஸ்டரைத்தான் நினைச்சிக்குவேன்!'' http://www.vikatan.com
  11. அண்டைக்கும் வழக்கம் போல குளிர் தான்! போதாக்குறைக்குக் காத்தும் கொஞ்சம் வேகமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது! விடிய எழும்பும் போதே இண்டைக்குக் கட்டாயம் தடிமன் வரப்போகுது என்று தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான் சந்திரன்! அல்பேர்டன் சந்திக்கு ஓருக்காப் போனால்….ஒரு ஓமப் பக்கற்றும்...கொஞ்சம் ‘பேயாவ' சோடாவும் வாங்கிக் கொண்டு வரலாம் தான்! ஆனால், இந்தக் கண்டறியாத குளிரை நினைக்கத் தான் அவனுக்குத் தயக்கமாக இருந்தது! இரண்டு.. பிஞ்சு மிளகாய் போட்டால், திரளி மீன் சொதி நல்லா இருக்குமெண்டு அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தாலும்/ இந்தக் குளிருக்குப் பயந்து...பிஞ்சு மிளகாய் இல்லாமலேயே அவன்பல நாட்கள் சொதி வைத்ததிருக்கிறான்!ஆனால் இண்டைக்குக் கட்டாயம் போகத் தான் வேண்டுமென நினைத்தபடி, லெதர் ஜக்கெட்டை அணிந்து கொண்டு வீட்டுக்கு வெளியே வந்தவன், மூக்கிலிருந்து வெளியே சிந்தத் தயாராகவிருந்த நீர்த்திவலைகள் மூக்கின் நுனியிலேயே உறைந்து போவதை உணர்ந்தான் ! ஒருவாறு கடைக்குள் நுழைந்தவனின் காதில்...ஒரு தமிழ் அக்கா,,அங்கே வேலை செய்யும் புதிதாக வந்த தமிழ் இளைஞர்களை, அதிகாரத் தொனியில் அதட்டிக் கொண்டிருந்தது கேட்டது! அந்த இளைஞர்கள், மருத்துவ...பொறியியல்...மற்றும் கணனியியல் மாணவர்களாகவோ மட்டுமன்றிப் பட்டதாரிகளாகக் கூட இருக்கக் கூடும்! ஏதோ சில காரணங்களுக்காக...அக்காவிடம் பேச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்க்க…சந்தர்ப்பங்கள் சரியாக அமைந்தால்….ஒரு தமிழன் இன்னொரு தமிழனை மிதிப்பதில்..ஒரு தனி மகிழ்ச்சி அடைவான் என்பது எவ்வளவு உண்மை என நினைத்துக்கொண்டே ஓமப் பக்கைற்றைத் தேடிக் கொண்டிருந்தவனை, பின்னாலிருந்து 'தம்பி என்னைத் தெரியுதோ' என்ற குரல் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது! அந்தக் குரலுக்குரியவரை உடனடியாக நினைவுக்குக் கொண்டு வர முடியவில்லை எனினும் நீங்கள்..என்று அவன் இழுக்கவும்.. தம்பி.. என்ன ‘கறையான் பிட்டியையும்' மறந்து போட்டியோ எண்டதும்,,,,சோமண்ணையா நீங்கள்,,என்று கேட்டான்! என்ன மாதிரி,,,இங்க... என்று கேட்க...தம்பி..அதைப்பற்றி ஒரு மகாபாரதமே எழுதலாம் என்று கூறியவர்..தம்பி..அந்தத் தங்கச்சி எங்கட பக்கமே பார்த்துக் கொண்டிருக்குது போல கிடக்குது! பெரிய வில்லங்கமாய்ப் போயிரும்! உன்ர போன் நம்பரைத் தந்திட்டுப் போ...நான் வேலை முடிய உனக்கு அடிக்கிறன் என்று சொல்லியபடியே..அவனது போன் நம்பரை வாங்கி வைத்துக் கொண்டார்! குடிநீரைக் குடிச்சுப் போட்டு..நல்ல நித்திரையொண்டு அடிக்கவேணும் என்று நினைத்திருந்தவன் கனவெல்லாம்...கண் முன்னே தவிடு பொடியாவதை உணர்ந்தான்! இந்த ‘அடி' என்ற வார்த்தை எப்படியெல்லாம் வளைந்து கொடுக்கிறது,,என்று நினைத்த படி...இண்டைக்கு சோமண்ணை வந்த பிறகு...ஒரு முறையான அடி..அடிக்கத் தடிமன் இருந்த இடம் தெரியாமல் போயிரும் என்று தனக்குத் தானே, சமாதானமும் செய்து கொண்டான்! இரவு எட்டு மணி போல...வீட்டுக்கதவு தட்டப்படவே...யாரென்று கேட்காமலேயே சந்திரன் கதவைத் திறக்கவும்...பேபரில் சுத்திய நெப்போலியன் போத்திலுடன்...சோமண்ணை நின்றிருந்தார்! தம்பி...வர வர உலகம் சின்னதாகிக் கொண்டே வருகின்றது என்று கூறியவர், நீ வந்து கனகாலமெல்லே ...வலு பெரிய வீட்டில இருப்பாய் எண்டு நினைச்சுக்கொண்டிருந்தன்..என்று சொல்லி இழுத்தார்! தமிழனுக்கே எனச் சில தனிக்குணங்கள் உண்டு என்பதும்...அதை இலகுவில் மாற்றமுடியாது என்பது அவனுக்கு நன்றாகத் தெரிந்ததால்...அதை விடுங்கண்ண,, உங்கட கதையைச சொல்லுங்கோ..என்று அவரிடம் சொன்னான்! தம்பி அதையேன் கேக்கிறாய்….நான் உலகத்திலை கேள்விப்படாத தேசங்களுக்கிள்ளாலை எல்லாம் பூந்து விளையாடியிருக்கிறேன்! சின்ன வயதிலை ஒரு சாத்திரி என்ர சாதகத்தைப் பாத்துப்போட்டு...தம்பி உனக்குப் பிற தேசம் போற பலனிருக்கெண்டு சொல்ல...அவருக்குப் பிடரியில ஒரு தட்டுத் தட்டிப் போட்டு...இனிமேல் ஒருத்தருக்கும் சாத்திரம் சொல்லக்கூடாது என்றும் சொல்லிப் போட்டு வந்தனான்! இப்ப பார்...பிரான்சுக்கில்லாள பூந்து லண்டனுக்கிள்ளை நிக்கிறன்! அண்ணை...உங்கட பக்கம் அவ்வளவு பிரச்சனை இருக்கேல்லைத்தானே என்று கேட்கவும்...இஞ்ச பார்...நான் சொல்லுறதைக் கவனமாய்க் கேள்! கம்பசுக்கு முன்னால ஒரு பஸ்ஸில வந்த நம்ம பெடியனை..பஸ்ஸை விட்டு இறக்கி ஆமிக்காரன் சுட்டவனெல்லே! நீயும் அப்ப அங்க தானே இருந்தனி? அந்த நேரம் நானும்...யோகர் கடைக்கு முன்னால நிண்டு சிகரட் பத்திக்கொண்டு நிண்டனான்! வெடிச்சத்தம் கேட்டவுடனேயே..யோகற்றை பின்வளவுகுள்ள ஒளிச்சுப்போட்டன்! கொஞ்ச நேரத்தால வெளியால வரவும் ஆமிக்காரர் பஸ்ஸுக்குள்ள இருந்ததைக் கவனிக்காமல் வெளியால வந்திட்டன்! அப்ப ஒருத்தர் என்னைப்பிடிச்சு..என்ன நடந்தது எண்டு விவரமாய் விசாரிக்க...நானும் மளமளவெண்டு...நான் கண்டதைச் சொல்ல வெளிக்கிட...இதைக்கண்ட ஒரு ஆமிக்காரன் துவக்கிக் கொண்டு வந்து என்ற நெஞ்சில வைச்சிட்டான்! என்னையறியாமலே கையைத் தூக்கிட்டன்! எனக்குத் தெரிஞ்ச சிங்களத்தில ஏதொ சொல்ல..அவனும் ...யன்ன..யன்ன..எண்டு என்னைக் கலைச்சு விட்டிட்டான்! அண்டைக்குத் தான் முருகனில எனக்கு முதன் முதலா நம்பிக்கை வந்திட்டுது! அடுத்த நாள்,வழக்கம் போல யோகர் கடைக்கு வந்தால்...எல்லாரும் என்னைப் பார்த்த படி..! நானும் பின்னால திரும்பிப் பாத்தன்...ஒருத்தரையும் காணேல்ல! சரி...இண்டைக்கு என்ன இழவோ தெரியாது எண்டு நினைத்தபடியே..ஒரு சிகரட்டைப் பத்த வைச்ச படி நடந்தன்! கடைக்குப் போனால்...அங்க வீரகேசரிப் பேப்பர்ல..என்ரபடம்..ஆமிக்காரன் எனக்கு முன்னால் துவக்கைத் தூக்கிப் பிடிச்சபடி …..! அப்பிடியே பேப்பரை வாங்கிக் கொண்டு வீட்டை வந்து...மனுசியிட்டைக் காட்டினால்...மனுசி சன்னதமாடத் தொடங்கீட்டுது! ஐயா பெரிய படிப்புப் படிச்சுப் பட்டம் வாங்கிக்கொண்டு வந்திட்டார்! அது தான் பேப்பரில படம் வந்திருக்குது! வழக்கமாய்..அவள் பேசுற போது...வலக்காதால வாங்கி இடக்காதால விட்டிருவன்! நான் கணக்கிலேயே எடுக்கிறதே இல்லை! ஆனால் அண்டைக்குப் பேசின பேச்சு...என்ர வேட்டியைக் கழட்டித் தலையில கட்டின மாதிரி இருந்திச்சுது! அது சன்னதமாடினால்...சன்னதம் முடியிற நேரம் வரைக்கும் நானே வாயே திறக்கிறது கிடையாது! சன்னதம் முடிஞ்சுது எண்டதை அறிவிக்கக் கடைசியாய் ஒரு வசனம் வரும்! 'அது தான் நான் உன்னைக் கட்டி என்னத்தைக் கண்டன்?' அண்டையான் பேச்சு...என்னை நல்லாச் சுட்டுப்போட்டுது! (இன்னும் கொஞ்சமிருக்கு! )
  12. யானை வீட்டுக்காரி - சிறுகதை எஸ்.செந்தில்குமார் - ஓவியங்கள்: செந்தில் சாவித்திரி, அலுவலகத்தில் இருந்து வெளியேறி மெயின்ரோட்டுக்கு வந்தபோது இருட்டிவிட்டது. அவளது அலுவலகத்தில் இருந்து பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு அரைமணி நேரம் நடந்து, இரண்டு பெரிய சந்துகளைக் கடந்து கடைவீதிக்கு வர வேண்டும். நடைபாதை ஓரத்தில் விற்கும் காய்கறிகளையும் துணிகளையும் வேடிக்கை பார்த்தபடி வேலை முடிந்துவரும் ஜனங்களுடன் ஜனங்களாக வரிசையாக நடந்து, சந்நதித் தெருவுக்குள் நுழைய வேண்டும். இரவில் சந்நதித் தெரு நெரிசலாக இருக்கும். இரவு ஏழு மணிக்குப் பிறகு அவளது வீட்டுக்குப் போக பேருந்து வசதி குறைவு. இரண்டு ஷேர்ஆட்டோக்கள் மாறிப்போக வேண்டும். ஷேர்ஆட்டோவில் போவதற்குப் பதிலாக நடந்தே வீட்டுக்குச் சென்றுவிடலாம் என அவளுக்குத் தோன்றும். அதிலும் தீட்டாகயிருக்கும் சமயத்தில் ஷேர்ஆட்டோவில் ஏறினால், வயிற்றில் இருக்கிற ரத்தம் முழுக்கக் கொட்டிவிடுகிற மாதிரி உலுக்கியெடுத்துவிடுவான் ஆட்டோக்காரன். சாவித்திரி அதற்குப் பயந்து ஆட்டோவில் ஏறுவதில்லை. அலுவலகம் முடிந்ததும், பாலாஜி அவனது ஹோண்டாவில் அழைத்துவந்து இறக்கிவிடுவதாகச் சொல்வான். அவனுடன் ஒரேஒரு முறைதான் வண்டியில் பேருந்து நிறுத்தம் வரை சென்றிருக்கிறாள். அவன் பேருந்து நிலையத்துக்கு அழைத்துச்செல்லாமல் பேக்கரி கடைக்கு அழைத்துச்சென்று அவளிடம், “ஏன் இன்னமும் கல்யாணம் செய்யாமே இருக்கீங்க. நாற்பது வயசாச்சு உங்களுக்கு. எப்படிக் கவலையில்லாம இருக்கீங்க, வேற யாரையாவது காதலிக்கிறீங்களா? சொல்லுங்க நான் ஹெல்ப் செய்றேன்” என்று அவன் பேசியது சாவித்திரிக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் ஆண்கள் யாராவது, “மேடம் வாங்க உங்களை ஸ்டாப் வரைக்கும் வந்து விடுறேன்” என்று சொன்னால் அவளுக்குக் கோபம் வந்துவிடும். அலுவலகம் முடிந்ததும் யாருடனும் பேசாமல் நடந்துவிடுவாள். சாவித்திரி மெயின்ரோட்டுக்கு வந்தபோது அவளுடன் பேருந்தில் வரும் இரண்டு கல்லூரிப் பெண்கள் நின்றிருந்ததைப் பார்த்தாள். அவர்கள் சாவித்திரியைப் பார்த்ததும் சிரித்தார்கள். அவள் அவர்களின் அருகே சென்றாள். “கரெக்ட் டயத்துக்கு வந்துருவீங்க. ஏன் இன்னைக்கு லேட்?” என்று அவர்களில் சிவப்பு நிற சுடிதார் அணிந்திருந்த பெண் கேட்டாள். மற்றொருத்தி சேலை உடுத்தியிருந்தாள். என்ன பதில் சொல்வது என சாவித்திரி யோசித்தாள். அவளுக்குப் பொய் பேசுவதற்கு உடனே வார்த்தைகள் கிடைக்காது. மேற்கொண்டு அவளுக்குத் தெரிந்த ஒரே ஒரு பொய், `பாத்ரூமுக்குப் போக வேண்டும்’ என்று சொல்வதுதான். சிவப்பு சுடிதார் அணிந்திருந்தவளிடமும் அதையே சொன்னாள். அப்போது அவளின் கால்களுக்கு நடுக்கம் எடுத்தது. சாவித்திரிக்கு அடிக்கடி கால்கள் நடுக்கம் எடுப்பது பயமாக இருந்தது. அவளது தெருவில் இருக்கும் கவிதா நாராயணசாமி டாக்டரிடம் கேட்டபோது, `நாற்பது வயதைக் கடந்துவிட்டால் சர்க்கரை, ரத்த அழுத்தம், உப்பு, கொழுப்பு போன்றவற்றைப் பரிசோதிக்க வேண்டும். மேற்கொண்டு உன் அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் சர்க்கரை இருப்பதால் உனக்கும் சர்க்கரை இருக்க வாய்ப்பு உள்ளது’ என்று சொன்னார். சாவித்திரி `தற்சமயம் வலிநிவாரணி மாத்திரை மட்டும் கொடுங்கள் போதும்’ என்று வாங்கிக்கொண்டாள். ஒரு வாரத்துக்கு மாத்திரைகளைச் சாப்பிட்டு வயிற்றைப் புண்ணாக்கிக்கொண்டாள். திரும்பவும் வலி வரும்போது அந்த மாத்திரையை வாங்க வேண்டும் என, டாக்டர் எழுதிக்கொடுத்த சீட்டைப் பத்திரமாக வைத்திருந்தாள். மருந்து சீட்டில் சாவித்திரி என்ற பெயருக்குப் பதிலாக ‘யானை வீட்டுக்காரி’ என்று டாக்டர் ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்தது அவளுக்குக் கோபத்தை வரவழைத்தது. எனினும், அமைதியாக க்ளினிக்கைவிட்டு வெளியே வந்துவிட்டாள். தனக்கு கால்கள் நடுக்கம் எடுப்பது எப்போதிருந்து என்பது சாவித்திரிக்கு ஞாபகத்தில் இல்லை. ஆனால், எப்போதிருந்து தன்னை ‘யானை வீட்டுக்காரி’ என அழைக்கிறார்கள் என்பது ஞாபகத்தில் உள்ளது. அன்றைய நாள் தன் நினைவுச்சரட்டிலிருந்து அறுத்துவிட முடியாதது என்பது அவளுக்குத் தெரியும். யானைக் கொட்டத்தில் தூக்கு மாட்டி இறந்துபோன அவளின் தாத்தாவையும் அவளின் அம்மாவையும், ஊரைவிட்டு ஓடிப்போன அவளின் அண்ணனையும், தினமும் குடித்துவிட்டு தெருவில் சண்டை போடும் அப்பாவையும் யானை வீட்டுக்காரர் என்று யாரும் இதுவரை அழைத்ததில்லை. பெயர்களைச் சொல்லித்தான் அழைத்திருக்கிறார்கள். ஏன் தன்னை மட்டும் யானை வீட்டுக்காரி என்று அழைக்கிறார்கள் என்று அவளுக்குக் குழப்பமாகவும் அதேசமயம் கோபமாகவும் இருந்தது. ஏழெட்டு வருஷங்களாக `யானை வீட்டுக்காரி... யானை வீட்டுக்காரி...’ எனக் கேட்டுப் பழகிய அவளே சிலசமயங்களில், சாவித்திரி என்பதற்குப் பதிலாக யானை வீட்டுக்காரி என்று கையெழுத்துப் போடும் அளவுக்கு மாறியிருந்தாள். தன்னை ஜனங்கள் அவர்களது பெயருக்கு மாற்றிவிட்டார்களே என்ற கவலை அவளுக்கு இருந்தது. மூன்று நாள்கள் தொடர்ந்து மழை பெய்த சமயம். அலுவலகம் முடிந்து ஒவ்வொரு நாளும் வீட்டுக்கு தாமதமாக வருவாள். குடையும் டிபன் பாக்ஸும் லெண்டிங் லைப்ரரி புத்தகங்களுமாக அவள் பஸ்ஸைப் பிடித்து வருவதற்குள், இரவு எட்டுமணி ஆகிவிட்டது. இதோடு மழையும் சேர்ந்துகொண்டது. அவளது வீட்டின் முன்பாகக் குடித்துவிட்டு மயங்கிக்கிடந்த கூத்தலிங்கத்தைச் சுற்றி, ஆள்கள் குடையைப் பிடித்து நின்றிருந்தனர். அவரது வேட்டி அவிழ்ந்துகிடந்தது. சட்டையில் முதல் இரண்டு பித்தான்கள் இல்லாததால் நெஞ்சு தெரிந்தது. உடம்பு முழுக்க மண் ஒட்டியிருந்தது. பாக்கெட் கிழிந்திருந்தது. உடம்பும் உடையும் மழையில் நனைந்துவிட்டன. அவளது அம்மாவும் தாத்தாவும் யானைக் கொட்டத்தில் தூக்குப் போட்டு இறந்ததிலிருந்து கூத்தலிங்கத்துக்குக் குடியைத் தவிர வேறு எதுவும் துணையாக இல்லை. அவருடன் விணையாக பக்கிரிசாமியும் சேர்ந்து கொண்டு சிறிது நாள்கள் குடித்துக்கொண்டிருந்தான். பக்கிரிசாமி ஏலமலைக்குச் சென்றதும் வீட்டில் வைத்து அவராகக் குடிக்கிறார் கூத்தலிங்கம். சாவித்திரி, தன் வீட்டின் முன்பாக ஆள்கள் கூடியிருந்ததைப் பார்த்ததும் வேகமாக நடந்து வந்தாள். அங்கிருந்தவர்களை விலக்கிவிட்டு தெருவில் கிடந்த அப்பாவின் முகத்தைப் பார்த்தாள். உதட்டில் அடி விழுந்து ரத்தம் உறைந்திருப்பது தெரிந்தது. தனது அப்பா குடித்துவிட்டு சண்டைபோடுவார் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ரோட்டில் கிடப்பார் என்று நினைக்கவில்லை. கூட்டத்தை விலக்கிவிட்டு கூத்தலிங்கத்தைத் தூக்கினாள். இரு கரங்களில் அப்பாவை ஏந்திக்கொண்டு வீட்டுக்குள் சென்ற காட்சியைக் கண்ட வயதானவர், “யானை தும்பிக்கையிலே தூக்கிட்டுப் போறதுகணக்கா கூத்தலிங்கத்தை அச்சுக்குண்டா தூக்கிட்டுப் போறா. அவங்க தாத்தா மாதிரியே வாட்டம்சாட்டமா வந்துட்டா யானை வீட்டுக்காரி” என்று சொல்லியதை, அவள் வீட்டுக்குள் செல்லும்போது கேட்டாள். கூத்தலிங்கத்தைச் குளிக்கச்செய்து வேறு உடை மாற்றிவிட்டு நாற்காலியில் உட்காரவைக்கும் வரை, அவள் காதுகளுக்குள் `யானை வீட்டுக்காரி... யானை வீட்டுக்காரி...’ என்று யார் யாரோ பேசுவதைக் கேட்க முடிந்தது. மழை நின்ற மறுதினம் ரோட்டில் விளையாடிய சிறுவர்கள் `யானை வீட்டுக்காரி’ எனக் கத்தினார்கள். சாவித்திரியை யானை வீட்டுக்காரி என்று அவளுக்கு முன்பாகவும் அவளுக்குத் தெரிந்தும் தெரியாமலுமாக அழைத்தார்கள். பேருந்து வருகிறதா என்று பார்க்கிறதுபோல தன் உடலைப் பார்த்தாள் சாவித்திரி. தலைகுனிந்து செருப்பையும் தரையையும் பார்த்துக்கொள்வதுபோல கால்களையும் தொடைகளையும் பார்த்தாள். அவளுக்கு `நாம் எவ்வளவு உயரமாக இருக்கிறோம்’ என்று தோன்றியது. தனது தாத்தாவின் உயரமும் உடம்பும் இருப்பதாக பிறர் சொல்வது உண்மைதான் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. வீட்டில் வேறு யாருக்கும் தாத்தாவைப் போலில்லை. தாத்தா நடந்துவருவதைப் பார்க்கும்போதும் நின்றிருப்பதைப் பார்க்கும்போதும் அவளுக்கு யானையின் தோற்றம் ஞாபகத்துக்கு வரும். ஆனால், தாத்தாவின் குணம் வேறு; யானையின் குணம் வேறு. அவள் ஏழாவது வகுப்பு படித்த போதிலிருந்து மருது தாத்தாவை அவளுக்குப் பிடிக்காது. சாவித்திரியின் அண்ணன் முத்துச்சாமி அவனது அம்மாவைப்போல நோஞ்சானாக இருந்தான். அவன் பாரிஜாதத்தைக் காதலித்து ஊரைவிட்டு ஓடிப்போனதை பாரிஜாதத்தின் தந்தை வந்து சொன்னார். கூத்தலிங்கத்தால் நம்பமுடியவில்லை. “மணிப்பிள்ளை... நீங்க என்னையைக் கேலி செய்றதுக்கு ஓர் அளவு வேணும்” என்று சிறிது கோபமாகப் பேசினார். ஆனால், மணிப்பிள்ளை அழுததையும் அவருக்குப் பின்னால் வந்து நின்ற அவர் மனைவியின் கூப்பாட்டையும் பார்த்த கூத்தலிங்கம், ``என் மகனா... என் மகனா..?’’ என்று திரும்பத் திரும்பக் கேட்டார். சந்தனத்தை நெற்றியிலும் முழங்கையிலும் மார்பிலுமாகத் தடவி கோயிலிலிருந்து வந்த மருது தாத்தா, அவர்களைச் சமாதானப்படுத்தி உள் வீட்டு அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அறைக்குள் அவர்கள் என்ன பேசினார்கள் என்று சாவித்திரி கேட்பதற்கு முயற்சிசெய்தாள். அவளால் கேட்க முடியவில்லை. ஆனால், மருது தாத்தா ரூபாய் நோட்டுகளை எண்ணி மஞ்சள் பைக்குள் வைப்பதை மட்டும் அவளால் பார்க்க முடிந்தது. மணிப்பிள்ளையும் அவரது மனைவியும் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, அவர்களது முகம் தெளிச்சியாக இருந்தது. மணிப்பிள்ளையின் கக்கத்தில் மஞ்சள் துணிப்பை இருந்ததை சாவித்திரி பார்த்தாள். இரண்டு யானைகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக பேருந்து நிறுத்தத்தைக் கடந்து சென்றதை அவளும் கல்லூரிப் பெண்களும் வேடிக்கைப் பார்த்தார்கள். சிவப்பு சுடிதார் அணிந்த பெண் தனக்கு அருகில் சேலையுடுத்தி நின்றிருந்தவளிடம் ``நீ யானை மேலே ஏறியிருக்கியா?” என்று கேட்டாள். அவள் ``இல்லை’’ என்று சொன்னவள், ``சின்னப் பிள்ளைகளைத்தான் யானை மேலே ஏத்திவிடுறாங்க. நம்மளை மாதிரி இருக்கிறவங்களை ஏன் ஏத்திவிட மாட்டேங்கிறாங்கன்னு தெரியலை” என்று அவளிடம் வருத்தமாகச் சொன்னாள். அவளும் ``ஆமாம் அதானே’’ என்று பதில் பேசினாள். சாவித்திரிக்கு அவர்கள் பேசுவது உண்மை என்று தோன்றியது. யானை ரோட்டைக் கடந்து சென்றதும் பஸ் வந்து நின்றது. அவர்கள் பஸ்ஸில் ஏறிக்கொண்டார்கள். சாவித்திரி கூட்டத்தில் நின்றுகொண்டாள். டிபன்பாக்ஸ் மட்டும்தான் தோள்பையில் இருந்ததால், ஸீட்டில் உட்கார்ந்திருப்பவர்களிடம் தரவில்லை. கம்பியில் சாய்ந்து நின்றாள். நடுமுதுகை கம்பியின் மேல் சாய்த்து நின்றது நிம்மதியாகவும் சுகமாகவுமிருந்தது. தன் கூந்தலைச் சரிசெய்துகொள்வதுபோல இடுப்பை நீவிவிட்டாள். சந்தோஷமான நேரத்தில் சாவித்திரி இப்படிச் செய்வது வழக்கம். யானை ஒருமுறை தனது வாலை ஆட்டிவிட்டு நிறுத்திக்கொள்வதுபோல, அவள் தனது கையால் இடுப்பை நீவிவிட்டுக்கொள்வாள். டிக்கெட் வாங்கியதும் ஜன்னல் வழியாக எட்டிப்பார்த்தாள். இரண்டு யானைகள் இப்போது ரோட்டைக் கடந்து சென்றிருந்தன. முதலில் சென்ற யானையின் மேல் குழந்தையை ஏற்றி அமர வைத்திருந்தனர். குழந்தை பயத்தில் வீல் வீலென அலறியதைப் பார்க்க முடிந்தது. சாவித்திரி, ஏழாவது படிக்கும்போது அழகு யானையின் மேலேறி சந்நதித் தெருவில் சென்றதை நினைத்துக்கொண்டாள். தனக்கு பின்பு மருது தாத்தா அமர்ந்து கோல்பிடித்து வந்தார். அப்போது அவள் மருது தாத்தா மேல் உயிராக இருப்பாள். வரிசையாக ரோட்டோரங்களில் விற்ற வெள்ளரிப்பிஞ்சுகளையும் கொய்யாப்பழங்களையும் அழகுக்குக் கொடுத்துவந்தார்கள். ``யானைக்குப் போய் யாராவது அழகுன்னு பேரு வைப்பாங்களா? அழகுன்னா பொம்பளை பேரு” என்று சாவித்திரி தாத்தாவிடம் சொன்னாள். மருது சிரித்துக்கொண்டார். ``பேர்ல என்னா இருக்கு? ஆம்பளை பேருன்னு பொம்பளை பேருன்னு. அதுவும் யானைக்கு” என்று மீசையைத் திருகியபடி சிரித்தார். தாத்தாவும் அவளும் யானை சவாரியாக சந்நதித் தெருவிலிருந்து கல்பாலத்துக்கு வந்துவிட் டார்கள். அதற்கு அருகில் பாண்டி கடையில் சுக்காவும் இட்டிலியும் வாங்கினார் மருது. ``யானை கறியெல்லாம் தின்னுமா தாத்தா” என்றதும், தாத்தா அவளது முதுகில் தட்டிவிட்டு “பேசாமே வா” என்றார். மருதுவுக்கு ராத்திரியில் விரகனூரிலிருந்து இரண்டு பாட்டில்களில் சாராயம் வந்தது. கட்டிலில் உட்கார்ந்து கொண்டு சாராயம் குடித்தார். இரண்டு மட்டைகள் உசிலம்பட்டி கண் மார்க் எலுமிச்சை ஊறுகாயும் கல்பாலம் பாண்டியின் சுக்காவும் இட்டிலியும் தீர்ந்ததும், மருது கட்டிலில் விழுந்து உறங்கினார். சாவித்திரியின் அம்மா அதிகாலையில் எழுந்து மருது தாத்தா சாப்பிட்ட இடத்தைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். சிகரெட்டையும் வாழை இலையையும் அள்ளி, பெருக்கிக் கூட்ட வேண்டும். தினமும் அதிகாலை எழுந்ததும் அம்மா கூட்டித் துப்புரவு செய்கிற வேலையை வாசலில் நின்று வேடிக்கை பார்க்க வருவாள் சாவித்திரி. அம்மா அவளை வீட்டுக்குள் அனுப்பி வாசற்கதவை அடைத்து விடுவாள். அரைப்பரீட்சை விடுமுறை நாளில் ஒருநாள் அதிகாலை இருட்டில் தூக்கச்சடவுடன் எழுந்து வேடிக்கை பார்க்க வாசலில் நின்றாள். வாசல் பெருக்கும் சத்தம் கேட்கவில்லை. மருது தாத்தா படுத்திருந்த கட்டிலைப் பார்த்தாள். தாத்தா இல்லை. சிகரெட்டும் வாழை இலையும் தரையில் கிடந்தன. கொட்டத்துக்குப் போகிற பாதையில் நடந்தாள். கரும்புத் தோகையும் கம்பம்புல்லும் தரையில் கிடந்ததில், நடக்க நடக்க அவளுக்கு மெத்தைமேல் நடப்பதுபோல் இருந்தது. இருட்டில் எந்த இடத்தில் மிதிக்கிறோம். எந்த இடத்துக்குப் போகிறோம் என அவளுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், அவளுக்குப் பழக்கப்பட்ட இடம். யானையை நோக்கி நகர்ந்தன அவளின் பாதங்கள். யானை கட்டிப்போட்டிருக்கும் கொட்டகையின் கூரையில் விடிவிள்ளி ஒன்று மினுங்கித் தெரிந்தது. அதைப் பார்த்தபடி அவள் நடந்தவள் தரையில் படுத்துக்கிடந்தவர்களின் மேல் தடுமாறி கீழே பொத்தென விழுந்தாள். இருட்டில் யார் என அவளால் பார்க்க முடியவில்லை. ஒருவரா... இருவரா என்ற சந்தேகம் இருந்தது. காய்ந்த வைக்கோல்படப்பு தரையில் கிடந்ததால் அவளுக்கு அடியில்லை. ஆனால், அம்மா என்று வாய்விட்டுச் சத்தமிட்டாள். யானை திரும்பிப்பார்க்கும் சத்தம் அதன் சங்கின் சலசலப்பில் கேட்டது. சாவித்திரியின் அம்மா, விடியற்காலையின் வெளிச்சம் கொட்டகைக்கு முன்பாகப் பரவியபோது சிவப்பு அரிசி அவலையும் வெல்லத்தையும் ஆட்டுரலில் அரைத்துக் கொண்டிருந்தாள். பொரிகடலையையும் கடலைமாவையும் குருனையாக இடித்துவைத்து, தேங்காயை அரைத்தும் அரைக்காமலுமாக இடித்து மருது தாத்தாவிடம் தந்தாள். மருது சற்றுமுன்பாக குளித்துவிட்டு நெற்றி நிறைய விபூதி அடித்து கண்கள் சிவக்க மேல்துண்டு காற்றில் ஆட அங்கு நின்றிருந்தார். சாவித்திரியின் அம்மா கொட்டத்தைக்கூட்டி லத்தியை அள்ளிப்போட்டாள். வைக்கப்புல்லை தரையில் பரப்பிவிட்டாள். கூத்தலிங்கம் வீட்டுக்குப் பின்பாக இருக்கும் வாழைமரத்திலிருந்து பெரிய இலையை அறுத்துவந்து யானையின் முன்பாக விரித்துவைத்தார். வீட்டுக்கு வந்த மாப்பிள்ளைக்கு மாமனார் உபசரிப்பதுபோல அவர் கைக்கட்டி, துண்டை இடுப்பில் இறுக்கி, யானையின் முன்பாக நின்றிருந்தார். சாவித்திரியின் அம்மா முகமும் தாத்தாவின் முகமும் கூடவே யானையின் முகமும் மாறியிருந்தன. வழக்கமான வேலையைத்தான் அவரவர்கள் செய்துமுடித்திருந்தனர். இருந்தபோதிலும் ஏனோ அவர்களுக்குள் பதற்றம் தெரிந்தது. மருது பெரிய அண்டாவில் தீவணங்களைப் போட்டு அளவாக தண்ணீர்விட்டு உருண்டையாக்கினார். ஒன்றுடன் ஒன்று ஒட்டிக்கொள்வதற்கு மட்டும்தான் எண்ணெய்ப் பசைபோல தண்ணீர். தண்ணீர் கூடுதலாகவோ, குறைவாகவோ இருந்தால் அழகு முகத்தை திருப்பிக் கொள்ளும். யானையின் முன்பாக நிற்கும்போது குளித்து விபூதி பட்டை அடித்து புது உடுப்பு உடுத்திச்செல்வார் மருது. அழகுவும் தலையை ஆட்டி தென்னந்தோகையை அசைபோடும். மருது தனது கையால் பொரிவிளங்கா உருண்டையை உருட்டித் தர வேண்டும். மருதுவைத் தவிர ,வேறு யாரும் உருண்டை பிடித்து அழகுக்குத் தருவதில்லை. கூத்தலிங்கம் முயற்சித்ததுகூட இல்லை. சாவித்திரி ஒருதடவை யானையின் மேலேறி குழந்தைக்கு ஊட்டிவிடுவது போல் முயன்றிருக்கிறாள். முடியவில்லை. அன்று மருது தாத்தா தந்த உருண்டையை அழகு வாங்கிக்கொள்ள வில்லை. தலையை ஆட்டி ஆட்டி, பின்னங்கால் எடுத்துவைத்து, கொட்டத்துக்குள் அலைந்தது. கரும்பை ஒடித்துத் தரையில் போட்டது. தோகையை நாள் முழுக்க விசிறியடித்தது. மறுநாளும் அதற்கு மறுநாளும் யானை பொரிவிளங்கா உருண்டையை வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. மருது தாத்தா அதன் பிறகு, உருண்டையை உருட்டவில்லை. சாவித்திரியின் அம்மாவை அழைத்து, ``பங்கஜம்... இனிமேற்பட்டு நீ அரிசியை ஆட்டாதே. யானைக்குத் தண்ணிவைக்காதே. யானை நிற்கிற கொட்டத்துக்கு முன்னாடி நிக்காதே” என்று கோபத்துடன் சொல்லியதோடு அவரும் அப்படியாகச் செய்தார். சாவித்திரி தீவணங்களை அரைத்து அவளுக்குத் தெரிந்த அளவில் உருண்டையாக்கி வாளியில் வைத்து யானையின் முன்பாக நின்றபோது, அழகு அதற்காகத்தான் காத்திருந்ததுபோல மண்டியிட்டு, கால்கள் மடக்கி, அவள் முன்பாக நின்றது. தன் முகத்தை ஏந்தி அந்தச் சிறுமியின் கரத்தால், தனது தீவணத்தை வாங்கி விழுங்கியது. அவளை அணைத்து தன் முகத்தின் அருகே நிறுத்திக்கொண்டது. கருணைபெருகும் தாய்மையை சாவித்திரி அதன் கண்களில் உணர்ந்தாள். அன்றிலிருந்து சாவித்திரி யானையைவிட்டுப் பிரியவில்லை. தீவணம் தருவதிலும் குளிக்கச் செய்வதிலும் அவள் தீவிரமாக அதனுடன் இருந்தாள். சாவித்திரி சிறுவயதிலிருந்து யானை மேலேறி பழகியதால் குமரியானதும், அவளாக முழங்காலிட்டுப் படுத்திருக்கும் அழகுவின் காலை மிதித்து காதைப் பிடித்து முதுகின் மேலேறி அமர்ந்துகொள்வது எளிதான காரியமாக இருந்தது. பாவாடையை சுருட்டி, கால் கொலுசை ஆட்டி ஆட்டி, அழகை எழுந்து நிற்கச் செய்வாள். யானை மெதுவாக எழுந்து அவளது உடலோடு தனது உடலையும் அசைத்து அசைத்து, தோட்டத்தைவிட்டு வெளியேறும். வேலி அடைப்பைத் தாண்டி வேப்பமரத்தின் நிழலுக்குச் சென்று நிற்கும். அதற்கு மேல் அழகு நகராது. அதற்குள் சாவித்திரி தனது கால்களை பரத்தி அழகின் பொடனியில் தன் முகம்வைத்து நெஞ்சை அழுந்தவிட்டுப் படுத்துவிடுவாள். அழகின் கணத்த உடம்பு தனது கால்களுக்கு ஊடே அசைந்து அசைந்து உடம்பை ரணமாக்கி அறுத்துவிடுவதுபோலிருக்கும். யானையின் மேல் சுகமாகப் படுத்துக்கிடந்தவள், வேப்பமரத்தின் அடியில் நின்றதும் மயக்கத்திலிருந்து முழித்துக்கொள்வாள். யானை மேலேறி நடந்து செல்லும்போது தன்னை மறந்து மயங்கி எழுவாள். சாவித்திரி அடுத்த நிறுத்தத்தில் இறங்கினாள். சிறிது தூரம் நடந்தால், அவளது வீட்டுக்குச் சென்றுவிடலாம். நிறுத்தத்திலிருந்து பார்த்தால் தெரியும் வேப்பமரமும், அதற்கு சில அடி தூரத்திலிருக்கும் தன் வீட்டுத்தோட்டத்து வேலிக்கதவும் அவளின் கண்களுக்குத் தெரிந்தன. தனக்கு நாற்பது வயது. கண் பார்வை மங்கவில்லை என்பதை மரத்தையும் வேலிக்கதவையும் தன்னால் பார்க்கமுடிகிறது என்று நிம்மதியடைந்துகொள்வாள். தினமும் அவளுக்கு அப்படிப் பார்ப்பது பயிற்சியாக இருந்தது. சாவித்திரி ரோட்டில் மெதுவாக நடந்தாள். ரோட்டின் இருபுறமும் இருந்த வீட்டின் வெளிவிளக்குகள் எரிந்தன. காம்பவுன்ட் வீட்டின் வாசலில் நின்றிருந்த பெண் ஒருத்தி குழந்தையை இடுப்பில்வைத்து ஊட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கடந்துசென்றதும், “இந்தா பாரு... யானை வீட்டு அக்கா போறாங்க. நீ சாப்பி டலைன்னா அவங்ககிட்டே கொடுத்துடுவேன்” என்று குழந்தையைப் பயமுறுத்தினாள். இரண்டு, மூன்று வீடுகள் தள்ளி நடந்துகொண்டிருந்த சாவித்திரிக்கு, அவள் பேசியது காதில் கேட்டது. இரண்டு மின்கம்பங்களைக் தாண்டிச் சென்றதும் சைக்கிளில் வந்துகொண்டிருந்த இரண்டு பள்ளி மாணவிகள் அவளைக் கடந்தார்கள். “யானை வீட்டக்கா ஆபீஸ் விட்டு வர்ற நேரமாச்சு. டியூசன் ஸார் திட்டப்போறார் இன்னைக்கு” என்று ஒரு மாணவி பேசியபடி சைக்கிளை ஓட்டிச் சென்றாள். சாவித்திரிக்கு இவை எல்லாம் பழக்கமானதுதான். வீட்டின் வாசற்படியை ரோட்டிலிருந்து அவளால் பார்க்க முடிந்தது. நல்லவேளை கூட்டம் இல்லை. அப்பா குடித்துவிட்டுத் தடுமாறி விழுந்திருக்கவில்லை. அன்று விழுந்ததோடு சரி. எத்தனை முறை காலில் விழுந்து எழுவது? அவருக்கும் குனியும்போது இடுப்பும் முதுகும் வலிக்கத்தான் செய்யும். அவரே காலில் விழுந்ததுபோதும் என்று சொல்லிவிட்டதோடு வீட்டில் வைத்துக் குடித்துக்கொள் வதற்குச் சம்மதிவிட்டார். வீடு இப்போது அவருக்குக் கோயில் இல்லை. மாதத்தில் ஒருநாள் எம்.ஜி.எம் கோல்டு பாட்டில்களை எல்லாம் சாக்குமூட்டையில் கட்டி பழைய சாமான்கள் வாங்குபவனிடம் விலைக்குப் போட்டுவிட்டு, கூட்டி, அலசிவிட்டு பத்தி, சூடம், கம்யூட்டர் சாம்பிராணி... போன்ற சகல பக்தி மணங்களை ஏற்றி கோயிலாக்குவார். ஒரே ஒருநாள் மட்டும் கோயில் நடை திறந்திருக்கும். மறுநாள் நடையைச் சாத்திவிடுவார். பாட்டில் வந்து மேஜையின் மேல் நிற்கும். சாவித்திரிக்குப் பாட்டிலின் வண்ணம் பளீச்சென்று இருக்கிறதைப் பார்த்து அலுப்புத் தட்டிவிட்டது. வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், முன்னால் நாற்காலியில் பக்கிரிசாமி அமர்ந்திருப்பது தெரிந்தது. பக்கிரிசாமியும் அவளும் பேசிக்கொள்வதில்லை. அவன் கன்னத்தில் ஓங்கி அடித்துவிட்டாள் சாவித்திரி. அதன்பிறகு அவன் உடுப்பாஞ்சோலை ஏலத்தோட்டத்து வேலைக்குப் போய்விட்டான். ஊரை விட்டுச் சென்று ஏழெட்டு வருஷங்கள் ஆகியிருக்கும். இரண்டொரு முறை மலையிலிருந்து வந்து பெண் கேட்டுவிட்டுப் போனான். அவள் முடியவே முடியாது என பிடிவாதமாக மறுத்துவிட்டாள். `பக்கிரிசாமியுடன் பேசலாமா... வேண்டாமா... என்ற யோசனையோடு பானையில் இருந்து தண்ணீரை மோந்து குடித்தாள். அவள் குடித்த தண்ணீர் அவளது நெஞ்சை வகிடெடுத்ததுபோல நனைத்து, தொப்புள் அருகே படர்ந்ததை அவளால் உணர முடிந்தது. பக்கிரிசாமியும் நனைந்த ஈரத் தடத்தைப் பார்த்தான். அவளுக்குத் தெரியும்... பக்கிரியின் பார்வை எப்போதும் இப்படிதான். `பார்த்தால் பார்த்துவிட்டுப் போகட்டும்’ என்று விட்டுவிட்டாள். `எத்தனை வருஷமானாலும் பக்கிரியின் குணம் அப்படியேதான் இருக்கும்’ என்று சாவித்திரி நினைத்தாள். தனது அறைக்குள் சென்று கதவை உள்தாழ்ப்பாள் போட்டாள். உடை மாற்றினாள். கதவைத் திறக்கவில்லை. கட்டிலின் மேல் விழுந்தாள். மின்விசிறியை வேகமாகச் சுழலவிட்டாள். காதுக்குள் தனது ஹியர்போனை வைத்து, தனக்குப் பிடித்தமான பாடல்களைக் கேட்க ஆரம்பித்தாள். ஆனால், மனம் முழுக்க பக்கிரியைச் சுற்றித்தான் ஓடியது. அவனுடன் பேசியிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் அவளுக்கு வந்தது. அதேநேரம் இன்னமும் அவளுக்கு வலி மனதுக்குள் இருந்தது. மருதுவும் பங்கஜமும் யானைக்கொட்டத்துக்கு முன்பாக இருக்கும் வேப்பமரத்தில் தூக்குப் போட்டு இறந்துபோனார்கள். அம்மா இறந்த அன்று சாவித்திரி கண்ணீர் விடவில்லை. பதிலாக பொரிவிளங்கா உருண்டை உருட்டி யானைக்கு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். யானையும் வாலை ஆட்டிக்கொண்டு சிரித்த முகத்துடன் உருண்டைகளை வாங்கியது. பத்து நாள்கள் துக்கத்துக்குப் பிறகு யானையைப் பார்த்துக் கொள்ள பக்கிரியை அவளது அப்பா வரவழைத்தார். சாவித்திரி படித்து ஏதாவது வேலைக்குப் போக வேண்டும் என அவர் தினமும் குடித்து விட்டுப் புலம்புவதால் அவள் சம்மதித்திருந்தாள். பக்கிரிசாமி அவருக்குத் தூரத்து உறவுக்காரன். அவனுக்கும் சாவித்திரிக்கும் ஒரே வயது. பெருமாள்கோயில் நாமத்தை யானையின் முகத்தில் அச்சடித்துவிட்டதுபோல வரைவதில் கெட்டிக்காரன் என்று சாவித்திரியிடம் அவர் அப்பா சொன்னார். கோயில் யானைகளுக்குப் பட்டம்போடுவது, முகப்பு தீட்டுவது எனக் கோயில்கோயிலாகச் சுற்றி, பகலில் கோயில் திண்ணையில் சீட்டு ஆட்டமும், ராத்திரியில் பிச்சைக்காரர்களுடன் கஞ்சாவுமாக வாழ்ந்துவிட்டான் என்ற கவலை அவருக்கு. நல்லவனாக இருந்தால் தனது மகளைத் திருமணம் செய்துமுடிக்கலாம் என்ற எண்ணம் அவருக்கு இருந்தது. ஆனால், பக்கிரிசாமியின் எண்ணம் வேறாக இருந்தது. சாவித்திரி குளிப்பதை இரண்டொரு தடவை மறைந்திருந்து பார்த்தவன், அவளைக் கேலிசெய்தான். அழகு பக்கத்தில் நின்று தென்னந்தோகையைக் கிழித்துப்போட்டபோது, “என்னைக் கல்யாணம் செஞ்சுக்கிறயா?” என்று சாவித்திரியிடம் கேட்டான். அவள் பதில் எதுவும் பேசாமல், யானையின் தும்பிக்கையைத் தடவியபடி முகத்தைத் திரும்பிக்கொண்டாள். பக்கிரிசாமிக்குக் கோபம் வந்து, வேகமாக அவளின் பின்புறம் சென்று அணைத்துக் கொண்டான். கூடவே, அவளின் மார்பை அழுத்தினான். வலியில் கத்தியவள் நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு அப்படியே அழகுவின் காலடியில் அமர்ந்தாள். ஆனால், மறுநொடியில் எழுந்து அவனின் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தாள். தரையில் கிடந்த கரும்புத்தட்டையை எடுத்து விளாசினாள். அந்த நாள் முழுக்க நெஞ்சில் வலி இருந்தது. தொட்டுக் குளிக்க முடியவில்லை. ஜாக்கெட் கொக்கிகளை இழுத்து மாட்டுவதற்குள் உயிர் போனது. அடிவாங்கிக்கொண்டு சென்ற பக்கிரிசாமி, இரண்டு தினங்களுக்குப் பிறகு, அவளது அறையின் கதவைத் திறந்து வந்தான். அவள் உறக்கத்தில் இருந்தாள். தன் அடிவயிற்றின் மேல் பெரும் சுமை விழுந்து அழுத்துவதுபோல் உணர்ந்தவள் அலறி எழ முயன்றாள். தன் பலத்தை கையில் திரட்டி பக்கிரியின் இடுப்பைப் பிடித்துத் தள்ளினாள். பக்கிரிசாமி கட்டிலிலிருந்து கீழே விழுந்தான். சாவித்திரி அறையின் விளக்கைப் போட்டதும், பக்கிரிசாமி அவசரமாகத் தரையில் கிடந்த துணிகளை அள்ளி உடுத்திக்கொண்டு வெளியேறினான். விடிந்ததும் அவனது நிர்வாண உடம்பின் மேல் ஒட்டியிருந்த தனது பாவாடைத் துணியை அவள் கொளுத்திவிட்டாள். ஆனால், மனதிலிருந்த சம்பவத்தைக் கருக்க முடியவில்லை. சாவித்திரி காதில் மாட்டியிருந்த ஹியர்போனைக் கழற்றி வைத்துவிட்டுக் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தாள். முன்னறையில் கல்தூணுக்குப் பக்கத்தில் கூத்தலிங்கமும் பக்கிரிசாமியும் அமர்ந்து குடித்துக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து நின்றாள். சமையலறைக்குப் போய் தோசை சுட்டுச் சாப்பிட்டாள். அவளுடன் இருவரும் பேசவில்லை. ஆனால், அவர்கள் இருவரும் ஏதோ பேசுவதைக் கேட்கமுடிந்தது. “இனிமேற்பட்டு நான் தனியா இருக்க முடியாது மாமா” என்று பக்கிரிசாமி கோபமாகப் பேசினான். “சரி... அதுக்காக இப்படியா நடுராத்திரியில வந்து நிப்பே. திடுதிப்புன்னு கல்யாணம்னா நான் என்ன செய்வேன்” என்று கூத்தலிங்கம் கவலையோடு பேசுவதை அவள் சமையலறைக்குள் இருந்து கேட்டாள். சாவித்திரி தனது அறைக்குள் சென்று கதவைத் தாழ்ப்பாள் போட்டுக்கொண்டாள். கதவை உடைத்து பக்கிரிசாமி அறைக்குள் வந்தாலும் வந்துவிடுவான் என்ற பயம் அவளுக்கு இருந்தது. அந்தப் பயத்தால் திரும்பவும் நெஞ்சில் வலியெடுப்பதுபோலிருந்தது. கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டாள். உறக்கம் வரவில்லை. தன்னைக் கல்யாணம் செய்துகொள் என்று சொன்னால் தான் சம்மதிக்கக் கூடாது என்று முடிவாக இருந்தாள். எழுந்து பீரோவை நகர்த்தி கதவுக்கு முன்பாக வைத்தாள். கட்டிலில் படுக்காமல் கட்டிலுக்குக் கீழே பாய் விரித்து படுத்தாள். அப்போதும் அவளுக்கு உறக்கம் வரவில்லை. தனது நெஞ்சிலும் வயிற்றிலும் தொடைகளிலும் தலையனையை வைத்து பாவாடை நாடாவில் இறுக்கமாகக் கட்டினாள். அன்றிரவு முழுக்க அவள் விழித்தபடி படுத்துக்கிடந்தாள். அவளுக்கு பயத்தில் கால்கள் நடுக்கம் எடுத்தன. காலையில் பீரோவை நகர்த்திவைத்துவிட்டு கதவைத் திறந்து வந்தபோது வீட்டில் பக்கிரிசாமி இல்லை; கூத்தலிங்கமும் இல்லை. வீடு திறந்திருந்தது. அவர்களது செருப்பு வாசலில் இல்லை. ஈரத்துண்டு கொடியில் காய்ந்தது. வீட்டில் யாருமில்லை. அவள் நிம்மதியாகக் குளிக்கலாம் என நினைத்தாள். குளித்துவிட்டு வந்து உப்புமா கிளறி சாப்பிட்டாள். அலுவலகத்தில் இருந்து ஒரு மணிநேரத்துக்கு முன்பாகவே வந்து தூக்க மாத்திரை போட்டுக் கொண்டாவது உறங்கவேண்டும் என நினைத்தாள். அலுவலகத்துக்குச் செல்வதற்கு பேருந்து நிறுத்தத்தில் காத்திருந்தபோது கல்லூரிப் பெண்கள் வந்து நின்றனர். அவர்களைப் பார்த்து சாவித்திரி சிரித்தாள். அவர்களும் சிரித்துக்கொண்டு, சாவித்திரி உடுத்தியிருந்த புடவையைப் பற்றி அவர்களாக ஏதோ பேசிக்கொண்டார்கள். இலந்தைப்பழ நிறப் புடவையை அன்று அவள் உடுத்தியிருந்தாள். பெரிய பெரிய மஞ்சள் பூக்கள் அந்தப் புடவையின் மேல் படர்ந்திருந்ததுதான் அவர்களுக்கு ஆச்சர்யத்தைத் தந்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் பேருந்தில் ஏறிக்கொண்டனர். பேருந்தில் வழக்கத்தைவிட கூட்டமாக இருந்தது. தவறுதலாக வேறு பேருந்தில் ஏறிவிட்டோமா என்ற சந்தேகம் அவளுக்கு வந்தது. அதேநேரத்தில் தன்னுடன் வரும் கல்லூரிப் பெண்களைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவர்களும் இதே பேருந்தில்தான் வருகிறார்கள். வழக்கமான பேருந்தில்தான் செல்கிறோம் என்று தைரியமாக இருந்தாள். சாவித்திரி தனது நிறுத்தத்தில் இறங்கிக்கொண்டாள். கல்லூரிப்பெண்கள் இருவரும் தாங்கள் பேருந்து நிலையத்துக்குச் சென்று, பஸ் பாஸ் எடுக்க வேண்டுமென்று அவளிடம் சொன்னார்கள். சாவித்திரி மெயின்ரோட்டைக் கடப்பதற்காக நின்றிருந்தாள். அவளைப்போல மெயின் ரோட்டைக் கடந்து வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களும் ஆண்களுமாகப் பலரும் சிக்னலுக்காகக் காத்திருந்தனர். அரைமணி நேரம் நடக்க வேண்டும் என்பதை நினைத்தபோது அவளுக்குச் சோம்பலாக இருந்தது. உப்புமாவும் பொங்கலும் சாப்பிட்ட தினத்தில் அவளுக்கு உறக்கமாக இருக்கும். மெதுவாக நடந்தாள். கடைவீதியிலிருந்து சந்நதித் தெருவுக்கு நுழைந்தபோது ஈரமான காற்று முகத்தில் அடித்தது. கோபுரத்திலிருந்து புறாக்கள் பறப்பதும் மரங்களிலிருந்து பறந்துவந்து கோபுரத்தின் மேல் அமர்வதுமாக இருந்தது. ஹோட்டல் வாசலில் ஜனங்கள் கூட்டமாக நின்றிருந்ததை அவள் பார்த்தாள். கல்யாணக் கூட்டம். பெண்ணும் மாப்பிள்ளையும் மேற்குப் பக்கமாகத் திரும்பி நின்றிருந்ததால் அவளால் அவர்களது முகத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை. மாலையையும் கழுத்தையும் மட்டும்தான் பார்க்க முடிந்தது. அவர்களைச் சுற்றி ஆள்கள் நின்றிருந்தனர். சாவித்திரி அவர்களை நெருங்க நெருங்க ஹோட்டல் வாசல் முன்பு மேலும் இரண்டு மூன்று கல்யாண கோஷ்டியினர் கூடிவிட்டனர். நின்றிருந்தவர்கள் ஹோட்டலுக்குள் புகுந்து சாப்பிட்டு விட வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் இருந்தனர். இரண்டு, மூன்று திருமண வீட்டுக் காரர்கள் ஒன்றாக ஹோட்டல் வாசலில் நின்றிருந்தனர். குழப்பமும் கூச்சலுமாக நின்றிருந்த இடத்தில் மாப்பிள்ளையும் பெண்ணும் ஜோடிஜோடியாக நின்றிருந்தனர். சற்றுத்தொலைவில் பக்கிரிசாமி மாலையோடு நடந்துவருவதை அவள் பார்த்தாள். அவனுக்குப் பின்பாக கல்யாணப்பெண்ணும் உறவினர்களும் வரிசையாக நடந்துவந்தனர். கூத்தலிங்கம் பிளாஸ்டிக் கவரில் சுற்றிய பெட்ஷீட்டையும் தலையணையையும் தலையில்வைத்து நடந்துவந்தார். சாவித்திரிக்கு அலுவலகத்துக்கு தாமதமாகியது. அவள் பிளாட்பாரத்தைவிட்டு இறங்கி இன்னும் வேகமாக நடந்தாள்! http://www.vikatan.com/anandavikatan
  13. அம்மா….இண்டைக்கு வசதிக்கட்டணம் கட்டட்டாம் ! மூன்று வருஷமாய்ப் பணம் கட்டப்படவில்லையாம் !இல்லாவிட்டால், வாற கிழமை சோதினை எழுத விட மாட்டினமாம்! பரீட்சையுடன் சம்பந்தப்பட்டிருத படியால்...அடுத்த சம்பளம் வரட்டும் என்ற வழமையான பதிலை...அம்மாவால் சொல்ல முடியவில்லை! சரியப்பு...அப்பாவிட்டைச் சொல்லுறன்! ஏன் தான் வசதிக்கட்டனம் எண்டு பேர் வைச்சிருக்கினமோ தெரியாது! வச்தியில்லாததுகளிட்டையும் பலவந்தமாய்ப் பறிக்கினம்...என்று தனது ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தினாள் அம்மா! அன்று காலை அப்பா கொஞ்சம் வழமைக்கு மாறாகக் கடு கடுப்பாகவே இருந்தார்! அவர் ஒரு ஆசிரியர்! அம்மாவும் ஒரு ஆசிரியை! அவர்களது சம்பளத்தில் தான் ஐந்து பேரைக்கொண்ட குடும்பம் நடத்தப்பட வேண்டும்! தனது விரலுக்கு மேலால கொஞ்சம் வீங்கித் தான் தனது இரண்டு பையன்களையும், தனது ஒரே மகளையும்..யாழ்ப்பாணத்தின் பிரபல கல்லூரிகளில்,,,விடுதிகளின் வைத்துப் படிப்பித்து வருகிறார்! காலையில் பள்ளிக்கூடம் போபவர்...மாலையில் நாலு மணிக்குச் சைக்கிளில் ஏறித் தனது மிளகாய்த் தோட்டத்துக்குப் போய் விடுவார்! பிறகு வீட்டுக்கு வர...பின்னேரம் ஏழு மணியாகும்! இரண்டு பிள்ளைகள் ஒரே இடத்தில் படிப்பதால்….எவருடைய வசதிக் கட்டணத்தை எப்போது கட்டியது என்பது அவருக்கு நினைவில் இல்லை! இருந்தாலும் அதே கல்லூரியில் படிப்பிக்கும்...தன்னுடன் ஆசிரிய கலாசாலையில் ஒன்றாகப் படித்த பொன்னம்பலம் மாஸ்ரரிடம் பணத்தைக் கொடுத்ததாக அவருக்கு நினைவுண்டு! அதனால் தான் அவருக்கு அந்த எரிச்சல் வந்திருக்க வேண்டும்! அப்பா..அம்மாவுடன்...அளவளாவுவது...அவனுக்குக் கேட்டது! பின்னர் அம்மா...அப்பாவுக்குத் தெரியாமல் இரகசியமாக வைத்திருந்த தனது சேமிப்பிலிருந்து ….நூறு ரூபாவை எடுத்து என்னிடம் தந்து...தம்பி..ஒருத்தரிட்டையும் குடுக்காமல்...நீயே நேர போய்க் கவுண்டரில கட்டிப்போட்டு, றிசீட்டை வாங்க்கி கொண்டு வரவேணும் எண்டு கடுமையான கட்டளையும் போட்டு விட்டுச் சென்று விட்டார்! கொடுத்த காசைப் பொன்னம்பலம் கட்டாமல் விட்டது ..அப்பாவுக்குப் பெரிய கவலையாகப் போய் விட்டது! வாத்திச் சீவியம் என்றால் இப்படித் தானே! அவனுக்கும் என்ன பிரச்சனையோ என்று நினைத்தவாறே….தம்பி 'துலாவைக் கொஞ்சம் எட்டி மிதி அப்பு 'என்று துலா மிதிக்கும் மூத்த மகனுக்கு உத்தரவிட்டுக் கொண்டிருந்தார்! அம்மாவும் அப்பாவைப் போலத் தான்! வளவுக்குள் இருபது தென்னை மரங்களும், சில பனை மரங்களும் உண்டு! பள்ளிக்கூடத்தால் வந்த பிறகு...அம்மா...என்றுமே பகல் நித்திரை கொண்டதை ...அவன் கண்டதில்லை! அப்பா முதல் நாள்...நனைத்துப் பிழந்து போட்ட தென்னோலைகளைப் பின்னுவதும், பனையோலைகளின் நாரிலிருந்து வெங்காயக் கூடை, மற்றும் பனையோலையில் இருந்து பாய் போன்றவை பின்னுவதும் அம்மாவின் பின்னேர வேலைகளாக இருந்தது! சனி ஞாயிறுகளில் பிள்ளைகளும் இந்த வேலைகளைப் பகிர்ந்து கொள்வதுமுண்டு! இப்படியான வேலைகளிலிருந்து அம்மாவுக்கு வரும் பணத்தை ...அப்பா கண்டு கொள்வதில்லை! அதற்காக அம்மாவும் தேவையில்லாமல் செலவழிப்பதுமில்லை! இந்தப் பணத்தை வைத்து...அம்மா பல வேளைகளில்...எங்கள் எல்லோரையும் ஆச்சரியப் படுத்தியிருக்கிறாள்! எங்களிடம் ஒரு பழைய ரேடியோ ஒன்று இருந்தது! அதன் பின் பக்கத்தில் பெரிய..பெரிய பல்புகள் மாதிரி வால்வுகள் இருக்கும்! ஒரு இரவில்..அந்த றேடியோவின் பின பக்கத்தைத் திறந்து விட்டால்...அந்த வால்வுகளின் வெளிச்சத்தில்..ஒரு புத்தகம் கூட வாசிக்கலாம்! இவை அதிகம்...பற்றரிகளை உபயோகிப்பதால் நீண்ட நேரம் வானொலி கேட்க முடியாது! காலைச் செய்திகளும்..மாலைச் செய்திகளும் தான் கேட்பதுண்டு! ஐக்கிய தேசியக் கட்சி...அல்லது சுதந்திரக் கட்சி என்று எந்தக் கட்சி ஆட்சியிலிருக்கின்றதோ அதற்கேற்ப யானை வரும் போது ஒலிக்கும் மணிச்சத்தமோ அல்லது..யானை கலைக்கும் போது பறை தட்டும் சத்தமோ மாறி ...மாறி வரும்! ஒரு நாள்.. எல்லாரும் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது...அடுத்த அறையிலிருந்து சல்லல்லாஹு சலையும் அவர்கள் ஒரு நாள் வீதியில் நடந்து கொண்டிருந்த போது ...வீதியில் ஒரு கல் கிடந்தது! அவர் அதனை ஒரு பக்கம் தூக்கிப் போட்டு விட்டுத் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருந்தார் என்று நபிகளின் போதனை போய்க் கொண்டிருந்தது! ஆனால் எமது ஆஸ்தான ரேடியோ ..தன்ர பாட்டில் 'சிவனே' என்று பேசாமல் குந்திக்கொண்டிருந்தது! அது கடைசியாக வாய் திறந்து கதைத்து.. ஆறுமாதங்கள் முடிந்திருந்தது! அப் போது தான் எல்லோருக்கும் தெரிந்தது...அம்மா..எங்களுக்குத் தெரியாமல் ஒரு ற்றானசிஸ்ரர் ரேடியோ வாங்கியிருக்கிறாள் எண்டு! அதன் பெயர் 'எலையிற்' என்று இப்போதும் நினைவில் உள்ளது! சரி...கதையை விட்டுக் கன தூரம் போய் விட்டோம் போல உள்ளது! மூத்தவனும், அக்காவும் ஒரு மாதிரி அரசாங்க வேலையில் சேர்ந்து..அப்பாவுக்கும், அம்மாவுக்கும் கை கொடுக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள்! ஆனால் அப்பாவும்..இதுவரை தோட்டம் செய்வதை விடவுமில்லை…! அம்மாவும் கிடுகு பின்னுவதை நிறுத்தவுமில்லை! அவை இரண்டும் ..அவர்கள் பணத் தேவைக்காகவன்றி..ஒரு ஆத்ம திருப்திக்காகச் செய்வது போலத் தோன்றியது! கடைசி மகனால் தான் ....அப்பாவுக்கும், அம்மாவுக்கும் கொஞ்சம் பிரச்சனை தோன்றியது! அவனுக்கும் படித்து வேலை செய்யும் நாட்டம் இருக்கவில்லை! அவனது நண்பர்கள் பலர் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று அங்கிருந்து பணம் அனுப்பத் துவங்கியிருந்தனர்! அவனுக்கும் அந்த ஆசை பிடித்து விட்டது! அப்பாவும் ...தனது மிளகாய்த் தோட்டத்தைக்..குத்தைகைக்கு விட்டு..அந்த பணத்தை வைத்து அவனை ஒரு ஏஜன்சி மூலம் இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பி வைத்தார்! தம்பி...எனக்குக் கலியாண வயசில ஒரு பொம்பிளைப் பிள்ளையிருந்தும்...நான் உன்னைச் செலவழிச்சு அனுப்பிறன்! போற இடத்தில ..ஏதாவது செய்து வாழ்க்கையில முன்னேறப் பார் அப்பு! வேற எதுவும் எங்களுக்கு நீ செய்யவேண்டாம்! அவனுக்கும்...வெளி நாடு போன பின்னர் தான்..அந்த வாழ்வின் உண்மையான உருவம் தெரிந்தது! தனது நண்பர்கள் அனுப்பிய படங்களையும், அவர்கள் அனுப்பிய ‘பிறை' நையிலோன் சேட்டுக்களையும், வைத்து அவன் எடுத்த முடிவு எவ்வளவு தவறானது என்றும் அவனுக்குப் புரிந்தது! மூன்றே வருடங்களில் அவன் திருப்பி அனுப்பப் பட்டிருந்தான்! அவன் திரும்பி வந்து...இரண்டு மாதங்க கழித்து..! "அம்மா...கொழும்பில ஒரு கொம்பியுட்டர் கோர்ஸ் ஒண்டு செய்தால்...நான் இதுவரை படிச்ச படிப்புக்கு ஒரு நல்ல வேலை எடுக்கலாமாம்! ஆனால் கொஞ்சம் ...காசு தேவைப்படும்!" அம்மாவிடம் இருந்து அமைதியாகப் பதில் வந்தது! அடுத்த பென்ஷன் வரட்டும்! ( யாவும் கற்பனை)
  14. ஆசை முகம் - சிறுகதை தமிழ்மகன் - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் ரஞ்சிதா எந்த நம்பிக்கையில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் எனத் தெரியவில்லை. அவளைத் தோளில் தாங்கியிருந்த ராஜனுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. காருக்குள் ஜன்னல் காற்று ஆவேசத்தோடு வீசியது. அவள் தலைமுடி அலைந்து, ராஜனின் முகத்தில் சிறு கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியவண்ணம் இருந்தது. காரின் கண்ணாடியைப் பாதி மூடி, காற்றைக் கட்டுப்படுத்தினான் ராஜன். அவனுடைய அசைவு அவளுடைய உறக்கத்தைக் கலைத்துவிடக் கூடாது என்ற யத்தனிப்பையும் மீறி, அவள் தன் கண்களை லேசாகத் திறந்து, அவனோடு மேலும் நெருங்கி அமர்ந்து புன்னகைத்தாள். துப்பட்டாவைப் போர்த்திக்கொள்ளும் சாக்கில் தோளில் மெள்ளக் கடித்தாள். காலையிலேயே கிளம்பியது, வழியில் சாப்பிட்ட வெண்பொங்கல் எல்லாம் சேர்ந்து ஏற்படுத்திய மயக்கநிலை. சமீபகாலங்களில் பசுமைத் தாகம் ஏற்பட்டு, இப்படி ஒரு பயணத்தை முடிவுசெய்தாள். சுயமாக முடிவெடுக்கக்கூடிய, அழகியல் சிந்தனைகொண்ட, நாகரிகமான... எனப் பல முன்னொட்டுகள் போட்டு ‘மணமகள் தேவை’ என விளம்பரம் கொடுத்து, தேடிப்பிடித்ததுபோல ராஜனுக்குக் கிடைத்தவள். சென்னையில் உள்ள வெளிநாட்டு கார் நிறுவனம் ஒன்றில் புரொடக்‌ஷன் மேனேஜர். அவளுக்கு அம்மா மட்டும்தான்; அதுவும் சேலத்தில். ராஜனுக்கு அம்மாவும் இல்லை. சொந்தக்காலில் சௌகர்யமாக நிற்கும் சாஃப்ட்வேர் வேலை. திகட்டத் திகட்டக் காதலித்து முடித்து, சமீபத்தில் காதலுக்கான இலக்கணங்களையும் மீறத் தொடங்கியிருந்தனர். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை உறவுகள் இல்லை. எனினும், எல்லோருக்கும்போல அவனுக்கும் சொந்த ஊர் ஒன்று இருந்தது. சொந்தமாக ஓர் உறவும் இல்லாத, சொந்தமாக ஒரு வீடும் இல்லாத ஒரு சொந்த ஊரை, சொந்தம் கொண்டாடுவதில் உருவான கூச்சத்தில் குவிந்துகிடந்தது மனம். யாரைப் பார்க்கப் போகிறோம், அவருக்கு நம்மை நினைவிருக்குமா, அவர் இப்போது இருக்கிறாரா, அவர் நமக்கு என்ன உறவு... போன்ற கேள்விகள், புறப்பட்டு வந்த பாதி வழியில் கொக்கிகளாகக் கீறிக்கொண்டிருந்தன. இத்தனையும் மீறி அந்த ஊரை நோக்கிப் பயணிப்பதற்கு, அவனுக்குச் சொந்தமாக ஒரு முகம் இருந்தது. அவனுடைய நினைவு சரியாக இருந்தால், அந்த முகத்துக்கு உரியவரின் பெயர் ராஜாமணி. நினைவு என்னவோ அந்தப் பெண்மணியின் விஷயத்தில் சரியாகத்தான் இருந்தது. ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போதே அறுந்துவிட்ட சங்கிலியை இணைக்கும் ஒரு சந்தர்ப்பமாகவும் ராஜன் அதை நினைத்தான். அவன் அந்த ஊரில் அன்பு பாராட்டும் என இன்னமும் எதிர்பார்த்தது அந்த முகத்தைத்தான். ராஜாமணியோடு சேர்ந்தே நினைவுக்கு வந்தது, ஓம் சக்தி டென்ட்கொட்டாய். அது இப்போது என்னவாக மாறியிருக்கிறதோ. அங்குதான் முதன்முதலாக அந்த முகம் அறிமுகம். சினிமா கொட்டகையில் படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, இருட்டில் துழாவித் துழாவித் தேடிவந்து கண்டுபிடித்து, இரண்டு கஜுராவை இரண்டு கைகளிலும் திணித்துவிட்டுப் போனபோது, அந்தப் பெண்மணியின் முகம் ஏறத்தாழ இருட்டுபோலத்தான் இருந்தது. அம்மாவின் மடியில்தான் ராஜன் அமர்ந்திருந்தான். அம்மா, ‘‘வாங்கிக்கடா...’’ என்றார், அந்தப் பெண்மணியைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடி. அந்த டென்ட்கொட்டாய், இப்போது ஓர் அடையாளமாக இருக்க முடியாது. டென்ட்கொட்டாய்களுக்கான அனுமதி இப்போது எங்கும் இல்லை. அந்தப் பெண்மணியை இரண்டாவது முறை பார்த்தது நன்றாக நினைவிருந்தது. டென்ட்கொட்டாயில் பார்த்த அடுத்த நாள் அது. இருட்டில் பார்த்ததால் அல்லது அந்த முகத்தை நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்ற யத்தனிப்பு இல்லாததால், அதைவிட கஜுரா முக்கியமாக இருந்ததால், அந்த முகத்துக்குச் சொந்தமானவர் ஒரு பெண் என்பதைக்கூட, அவன் மறந்திருந்த அந்த இரண்டாவது நாளில் அவளைப் பார்த்தான். ஊர் மக்களுக்குத் தடுப்பூசி போடவந்த நர்ஸ் அக்காவுக்குத் துணையாக, அவனை ஊரில் எல்லோருடைய வீடுகளையும் காட்டச் சொல்லியிருந்தார்கள். வீடுகளைக் காட்டினான். அந்த நர்ஸ் அக்காவுக்குத் துணையாக இருந்தான் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. சாண் பிள்ளை ஆண்பிள்ளைகணக்கில் அந்த அக்காவின் முன்னால் அவன் ஓடிக்கொண்டி ருந்தான். ‘ஆட்டுக்குட்டி முட்டை இட்டு, கோழிக் குட்டி வந்ததுன்னு யானைக் குஞ்சு சொல்லக் கேட்டு பூனைக்குஞ்சு சொன்னதுண்டு...’ - பாடலைப் பாடியபடி துள்ளல் ஓட்டம். அந்தக் குடிசை, டென்ட்கொட்டாயை ஒட்டி இருந்தது. ‘‘எனக்கு எதுக்கும்மா தடுப்பூசி?’’ என்றவர், ‘‘இது யார் வூட்டுப் புள்ள?’’ என்றார். அவன் அப்போதும் அந்தப் பாட்டைப் பாடிக்கொண்டிருந்தான், இடையில் நிறுத்த மனம் இல்லாமல். அறிமுகம் செய்வதற்குள் அந்தச் சரணத்தைப் பாடி முடித்துவிட வேண்டும் என்பது மட்டும்தான் அவனுக்கு முக்கியமாக இருந்தது. ‘‘கூத்துக்கட்டுவாரே தில்லை அண்ணன்... அவரோட பையன்’’ - நர்ஸ் அக்கா சொன்னார். ‘‘அப்படியா... நேத்து டென்ட்கொட்டாய்ல பார்த்தனே. இங்கே வா ராசா...’’ என்றபடி வாரி அணைத்துக்கொண்டார். வேகவைத்திருந்த வள்ளிக்கிழங்கை சூடு ஆற ஊதி ஊதி ஊட்டினார். ராஜன் அழைத்து வந்த நர்ஸ் என்பதற்காகவே கண்களை இறுக மூடி, ஊசி போட்டுக்கொள்ளவும் சம்மதித்தார். அடுத்த சந்திப்பிலும் அந்த முகத்தோடு சேர்ந்து, சில தின்பண்டங்கள்தான் நினைவுக்கு வந்தன. வெற்றிலைக் காவி ஏறிய உதடு. முப்பதின் ஏற்ற இறக்கத்தில் வயது. ஆனால், தின்பண்டங்களை வழங்குவதன் பின்னணியில் இருந்தது அவருடைய எளிய அன்பின் தாய்மை. அம்மாவும் அதைத்தான் சொன்னாள், ‘‘அவங்களும் உனக்கு அம்மா மாதிரிதான்.’’ தில்லைராஜன், ராஜபார்ட் நடிகர். ‘ராஜகுரு’, ‘பவளக்கொடி’ இரண்டும் அவருக்குத் தண்ணிப்பட்ட பாடு. சரக்குப் போட்டுவிட்டால் இரவு முழுவதும் அவருடைய வசனப் பாராயணங்களை மனப்பாடமாகச் சொல்வார். இத்தனைக்கும் எழுதப் படிக்கத் தெரியாது. டேப்ரிக்கார்டர் மாதிரிதான். என்ன சொன்னார்களோ அதை அப்படியே சொல்வார். ஒருமுறை ஊர்த் திருவிழாவுக்கு அடவுகட்டி ஆடியவர், பின்னர் அக்கம்பக்கத்தில் கூத்து போட்டால் போய் வரத் தொடங்கினார். ராஜா வேடம் கட்டிவிட்டால், அதைக் கலைத்த பிறகும் ஒரு சிற்றரசன் மிடுக்கு ஒட்டியிருக்கும். ‘`அதாகப்பட்டது... காட்டு ஜந்துகள் ஊரை நாசம் செய்வதை அறிந்து, பொதுஜனங்களுக்கான சிரமங்களை நீக்குவதற்கு அரசனானவர் முடிவெடுத்துக் காட்டுக்குப் புறப்பட்டார். புலியும் கரடியும் சிங்கமும் யானையும் சிறுத்தையும் நரியும் பெருகியிருந்த காரணத்தாலே... அதாகப்பட்டது அவற்றின் அட்டகாசம் அதிகரித்ததாலே, அரசனானவர் அந்த முடிவை எடுத்தார். அந்த நேரத்திலே... பட்டத்துராணியானவள் எதிரே தலைப்படவே, `ராணி... நான் இப்போதே காட்டுக்குப் புறப்படுகிறேன். காட்டு விலங்குகள் நாட்டு மக்களை இம்சித்துவருவதை நீயும் கேள்விப்பட்டிருப்பாய். அவற்றைத் துவம்சம் செய்துவிட்டு விரைவாகத் திரும்பி வருகிறேன். நீ அதுவரை அந்தப்புரத்திலே அமைதியாக ஓய்வு எடு. நான் திரும்பி வந்ததும் இல்லறத்திலே ஈடுபட்டு, நம் வம்சம் தழைத்திட ஓர் ஆண்மகனை ஈன்றெடுப்போம்' என்றபடி புறப்பட்டார்.’’ அரசனே கதையையும் சொல்லி, அவருடைய வசனத்தையும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். அதைக் கேட்க ஒரு கூட்டம் எப்போதும் ஆர்வமாக இருக்கும். பெண் வேஷம் போடும் அருணாசல ஆசாரியும் அதே ஊரில்தான் இருந்தார். இன்னும் பல வேஷக்காரர்கள் அக்கம்பக்கத்து ஊர்களில் இருந்து வருவார்கள். திருவிழாக் காலங்களில் அவர்களைக் கையில் பிடிக்க முடியாது. தில்லையிடம் ராஜாமணி சொக்கிப்போனதும் அந்தக் காலகட்டத்தில்தான். அடுத்த சில நாட்களில் வீடியோ பிரபலமாகிவிட, புதுப்புது சினிமா டேப்களை வாடகைக்கு எடுத்துவந்து, திருவிழாவைச் சிக்கனமாக முடித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தனர். வீடியோக்களில் ரஜினியும் கமலும் ஸ்ரீதேவியும் ஸ்ரீப்ரியாவும் கூத்துக்கட்டுகிறவர்களைவிட அதிகமாகவே ஜொலித்தார்கள். தில்லையின் நடிப்பாசை, டென்ட்கொட்டாய் வாசலில் தன் கம்பி மீசையைத் தடவிக்கொண்டு நிற்பதில் வந்து நின்றது. அங்கே அவருக்கு என்ன வேலை என்பதை, கோடு கிழித்தாற்போல் சொல்ல முடியாது. கவுன்ட்டர், டிக்கெட் கிழிக்கும் இடம், மசால்வடை விற்கும் இடம், புரொஜெக்டர் இருக்கும் இடம் என எல்லா இடங்களிலும் சுழல்வார். எடுபிடியா, மேனேஜரா என உறுதிபடச் சொல்ல முடியாது. பெரிய வருமானம் இல்லை. அரை ஏக்கர் நிலம் அவர் பெயரில் இருந்தது. ஈடாகக் கடனும் இருந்ததால், நல்ல முகூர்த்தத்தில் அதை பைசல் செய்துவிட்டார். டென்ட்கொட்டாயில் மட்டும் அவருக்கு ஒரு ‘பவர்’ இருந்தது எனச் சொல்லலாம். ராஜாமணி அங்குதான் பலகாரக் கடையில் வேலை பார்த்தார். இடைவேளைத் தருணங்களில் டீ, வடை, பிஸ்கட்கள் விற்கும் சின்னக் கூரை ஒன்று டென்ட்கொட்டாய்க்குள் இருக்கும். ஒண்ணுக்குப் போன கையோடு ஆளுக்கு ஒரு மசால்வடையைச் சுவைத்துவிட்டு பீடியோ, சிகரெட்டோ பிடிப்பார்கள். விருத்தாசலம் மார்க்கெட்டில் அம்மாவும் அப்பாவும் லாரியில் அடிபட்டு இறந்தபோது, ராஜனுக்கு ஒரே துணை அவனுடைய படிப்பு மட்டும்தான். வீட்டுமனை, நஷ்டஈடு என கையில் ஒவ்வொன்றாக வந்தபோது, அவை அவனுக்கு அத்தனை பயனுள்ளவையாக இல்லை. அதற்குள் அவன் ஹெச்.சி.எல் சாஃப்ட்வேரில் டீம் ஹெட்டாகி இருந்தான். ரஞ்சிதாவுக்கு ஜன்னல் வெயில் சற்றே அதிகப்படியாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். துப்பட்டாவால் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள். இமை திறவாமல், ‘`இன்னும் எவ்ளோ தூரம்?’’ எனக் கேட்டபோது, ராஜனும் ஏதாவது கிலோமீட்டர் பலகை கண்ணில் படுகிறதா எனத் தேடினான். ‘`வந்துடுச்சு.’’ ‘கர்ணாவூர்' என்ற பலகை, கண்ணில்பட்டது. ராஜன், `இதுவா கர்ணாவூர்?' என, காரின் எல்லா ஜன்னல்கள் வழியாகவும் ஒருமுறை சொந்த ஊரைத் தேடினான். காரை ஓரங்கட்டி நிறுத்திவிட்டு, மாபெரும் குழப்பத்தோடு அந்தக் கூட்டுரோட்டில் இருந்து, தன் ஊருக்குத் திரும்பும் பாதையைத் தேடினான். ‘`கர்ணாவூர்னுதான் போட்டிருக்கே?’’ `அப்புறம் ஏன் முழிக்கிறே?' என்பதைத்தான் ரஞ்சிதா அப்படிக் கேட்டாள். புழுதியைப் பறக்கவிட்டுக் கிளம்பிப் போனது பேருந்து ஒன்று. நிறுத்தத்தில் நின்றிருந்த யாரோ ஒருவரும் அந்தப் பேருந்தில் ஏறிப் போய்விட்டார். சாலை மிகவும் அகலப்படுத்தப்பட்டு, ஊரின் அடையாள மரங்கள் நீக்கப்பட்டிருந்தன. பேருந்து நிறுத்தத்திலேயே பூவரசம் மரம் ஒன்று இருக்கும். சாலையின் இரண்டு பக்கங்களிலும் ஆலமரம், அரசமரம், புளியமரம் என வரிசைகட்டி நிற்கும். அங்கிருந்து சென்னைக்கு பஸ் ஏறிய காட்சி நினைவுக்கு வந்தது. கூட்டுரோட்டில் டென்ட்கொட்டாய். அதை ஒட்டி ஒரு பஞ்சர் கடை. அடையாளத்துக்கு, ஒரு டயரை மரத்தில் கட்டித் தொங்கவிட்டிருப்பார்கள். ஓர் அடையாளமும் இல்லை. ஜார் ஆட்சி முடிந்து, கம்யூனிஸ ஆட்சி வந்ததுபோல் வேரடி மண்ணோடு புரட்டிப்போட்டிருந்தார்கள். ‘`டிரெஸ்ஸர் ஐலண்ட்’’ என்றாள் ரஞ்சிதா. பள்ளிப் பழக்கம். ஒன் பாத்ரூம் போக அப்படித்தான் சங்கேத பாஷை வைத்திருந்தார்களாம். ‘`யாரும் இல்லை. அந்த மரத்துக்குப் பின்னாடி போயிட்டு வா’’ - அவன் காட்டிய மரத்துக்கு ஒரு வயசுகூட இருக்காது. ‘`அது ஒரு மரமா?’’ ‘`கண்டுக்காதம்மா... நான்தான் நிக்கிறேன்ல!’’ அவள் தன் கடமையை முடிக்க, அரண்போல சாலையில் காரை நிறுத்தி நின்றான். டென்ட்கொட்டாய், அதை ஒட்டிய சின்னச் சந்தில் ராஜாமணி வீடு என்றுதான் நினைவுக்குறிப்பில் இருந்தது. அந்த அடையாளங்களைக் கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை. ‘இங்கேதான் பக்கத்துல எங்க சொந்த ஊர். 150 கிலோமீட்டர்கூட இல்லை’ எனச் சொல்லியிருந்தான். ரஞ்சிதா, ``போய்ப் பார்த்துவிட்டு வரலாம்'' என்றாள். அவளுக்குப் பண்ணைவீடு அமைக்கும் கனவு இருந்தது. `விவசாயத்தில் ஜெயிப்பது அவ்வளவு சாதாரணம் அல்ல. அது கிரிக்கெட்டில் ஜெயிப்பது மாதிரி இல்லை. பல ஏக்கர் நிலம் வைத்திருப்பவர்களே விற்றுவிட்டு நகரத்துப் பக்கம் நடையைக் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவளுடைய பண்ணைவீட்டுக் கனவு... அழகான தோட்டம், காய்கறி, பூக்கள், பம்ப் செட், சுற்றி மரங்கள், நடுவே வீடு என இருந்தது. இவ்வளவையும் உருவாக்கவே பல ஆண்டுகளும் லட்சங்களும் ஆகும். கூலி ஆள் கிடைப்பது, கரன்ட் கிடைப்பது, இன்டர்நெட் இல்லாமல் தவிப்பது, தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறை எல்லாவற்றுடனும் இயற்கை அழகை ரசித்துக்கொண்டு வாழ்வது சிரமம்' என்பன எல்லாம் அவளை அச்சுறுத்தவில்லை. எனினும், புதிதாக ஒரு விவசாயி உருவாவது மிகவும் காஸ்ட்லியான சமாசாரமாகிவிட்டது என்பதையும் அவளுக்குப் புரியவைக்க முடியவில்லை. பசுமை விகடனுக்கு ஆண்டு சந்தா செலுத்திவிட்டதாலேயே, அவள் தன்னை ஒரு விவசாயியாக நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டாள். இதோ, இடம் தேடி வந்தாகிவிட்டது. யாரும் இல்லாத குறுக்குச்சாலையில் சைக்கிளில் பெல் அடித்தபடி வந்துகொண்டிருந்த சிறுவனை அணுகி, ‘`இங்கே ராஜாமணின்னு ஒரு அம்மா...’’ என்றான். அவனும், ‘`ராஜாமணின்னு ஒரு அம்மா...’’ என யோசித்தான். ‘`இங்கே ஒரு டென்ட்கொட்டாய் இருந்துச்சே, அதுல வேலைபார்த்தாங்க.’’ ‘`டென்ட்கொட்டாயா..?’’ இன்னொருவர் பைக்கில் வந்தார். முகவரி விசாரிப்பது அறிந்து நிறுத்தினார். அவருக்கு டென்ட்கொட்டாய் தெரிந்திருந்தது. ஆனால், ராஜாமணியைத் தெரியவில்லை. ‘`இந்தப் பக்கம் குடியிருந்தவர்கள் எல்லாரும் காட்டில் குடிசை போட்டுக் குடி இருக்காங்க’’ என்றார். ராஜாமணி அம்மா இப்போது போட்டிருந்த குடிசை, முன்னர் பார்த்ததைவிட நன்றாக இருப்பதாக ராஜன் நினைத்தான். மறுபடியும் மடியில் உட்காரவைத்து, கைமுறுக்கு ஏதாவது தின்னக் கொடுப்பாரோ என்றபடிதான் இருந்தது, அவள் காட்டிய பரவசம். 23 வருடங்கள் கழித்துப் பார்த்தபோதும் அவரை அடையாளம் காண முடிந்தது. அறுபதை நெருங்கியிருப்பார் எனக் கணக்குப்போட்டான். ‘`இது நான் கட்டிக்கப்போற பொண்ணு’’ என அவர்களுக்கான மொழியில் சொல்லிவிட்டு, ரஞ்சிதாவும் அதைப் புரிந்துகொண்டாளா என்பதாகப் பார்த்தான். ராஜாமணி நெருங்கி வந்து பார்த்து, ‘`பவளக்கொடியில் பார்த்த ராஜா ராணி கணக்கா இருக்கீங்க. எத்தினி வருஷம் ஆச்சு! இங்கே ஒருத்தி இருக்கானு தேடி வந்தியே அது போதும். ராஜபார்ட் பெத்த புள்ளையாச்சே. ராஜா மாதிரிதான் இருக்கும்’’ - அழுகையும் ஆச்சர்யமும் விசாரிப்புமாகப் பேசிக்கொண்டே இருந்தார் ராஜாமணி. `‘குழந்தைக்குட்டி எல்லாம் இல்லை. தனிக்கட்டை'’ - பேச்சின் நடுவே ரஞ்சிதாவுக்குச் சொன்னார். ``எங்க அப்பன் ஒரு குடிகாரன். என்னையும் என் அம்மாவையும் அறுவடைக்கு ஆள் வேணும்னு இந்த ஊருக்குக் கூட்டியாந்தாங்க. இங்கேயே தங்கிட்டோம்'’ என்ற தகவல் ராஜனுக்கே புதிதுதான். ரஞ்சிதாவின் விவசாய ஆசையைச் சொல்லி, ‘`இங்கே ஏதாவது இடம் வாங்க முடியுமா?'’ என விசாரித்தான். ‘`மகேஷை வரச் சொல்றேன். கார்லயே வந்து போற மாதிரி ரோட்டு மேலேயே நல்ல இடமா காட்டுவான்.’’ ரஞ்சிதா, ராஜனும் ராஜாமணியும் பேசுவதை செல்போனில் படம் எடுத்து இருவருக்கும் காட்டினாள். ராஜாமணிக்கு, ஆச்சர்யம் தாளவில்லை. ‘`போட்டா நல்லா இருக்கும்மா. எனக்கு ஒரு போட்டா போட்டுத் தர்றியா?’’ என்றார். அப்படியே, செல்போனில் இருக்கும் வேறு சில போட்டோக்களையும் ரஞ்சிதா காட்டினாள். ‘‘நீங்க ரெண்டு பேர் இருக்கிறமாரி ஒரு போட்டோவும் குடும்மா. அதுக்கு என்னா செலவோ அதைக் குடுத்துடுறேன். அப்பல்லாம் போட்டோ ஏது?’’ ‘‘அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லம்மா. அடுத்த முறை வரும்போது கொண்டுவர்றேன்.’’ ராஜாமணியுடன் செல்ஃபி எடுத்தபோது, புகையிலை மணத்தது. மகேஷ், பம்புசெட்டோடு நான்கு ஏக்கர் நிலம் இருப்பதாகச் சொல்லி அழைத்துச் சென்று காட்டினான். கொஞ்சம் உள்ளே இருந்தது. மெயின் ரோட்டில் இருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் செம்மண் சாலை. ‘25 ரூபாய்’ சொல்வதாகச் சொன்னான். ‘`ரெண்டோ மூணோ குறைக்கலாம்.'’ ரஞ்சிதாவுக்கு இடம் பிடித்திருந்தது. பம்புசெட் அருகே நாவல் மரங்கள் இரண்டும் தென்னை மரங்கள் நான்கும் ஒரு மாமரமும் இருந்தன. மாமரத்தின் அருகே ஒதுங்கி வந்து, ``இந்த அம்மா உங்களுக்கு என்ன வேணும்?'' என்று ராஜனிடம் ரகசியமாக விசாரித்தாள் ரஞ்சிதா. ஒத்தையடிப்பாதையில் கிடந்த முள்ளை எடுத்து ஓரமாகப் போட்டு, அப்போதே அந்த இடத்தைப் பராமரிக்க ஆரம்பித்திருந்த ராஜாமணியைப் பார்த்தான். ``அம்மா... அம்மா போல!'' என்றான். கிளம்பும்போது, சொல்லச் சொல்லக் கேட்காமல் ஒரு கைப்பையில் முந்திரிப்பருப்பைப் போட்டுக் கொடுத்தார். ‘‘நல்ல இடம்மா... வாங்கிப் போடு. நான் இருந்து பார்த்துக்கிறேன். போட்டா மறந்துடாதே.’’ ராஜன், ‘`செலவுக்கு வெச்சுக்கங்க’' என ஐந்நூறு ரூபாயைக் கொடுத்தபோது, அது பத்து ரூபாயா, நூறு ரூபாயா என்றுகூடப் பார்க்காமல் கையில் சுருக்கி அவன் பாக்கெட்டிலேயே செருகினார். காரில் ஏற இருந்த நேரத்தில் ராஜனின் கன்னத்தை வருடி, ‘‘அப்பாகூட ஒரு போட்டா எடுத்துக்காமப் போயிட்டேன். ராஜா வேஷம் கட்டினா, அப்பிடி இருப்பாரு. முகமே மறந்துபோச்சு’’ என்றாள். கலங்கிய கண்களில் இருந்து நீர் கன்னத்தில் இறங்காமல் மினுமினுத்தது. ஆசையாகப் பார்த்து மகிழ்ந்த முகத்தை நினைவுகளால் கோக்க முடியாத துயரம் அதில் பிரகாசித்தது! http://www.vikatan.com
  15. அந்தரச் செடி - சிறுகதை விஷால் ராஜா - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் அலுவலகம் முடிந்து பைக்கில் வீடு திரும்பியபோது, எதிர்வீட்டு வாசலில் சிலர் கூட்டமாக நின்றிருப்பதைக் கவனித்தேன். அந்த இடத்தில் இரைச்சலோடுகூடிய பதற்றமான அசைவுகள் தெரிந்தன. எனக்கு முதலில் அக்கறைகாட்டத் தோன்றவில்லை. கூட்டத்தை விலக்கிச் சென்ற ஒருவர், கடப்பாரையால் கதவை உடைத்துத் திறக்க முயல்வதைக் கண்டதும்தான் எனக்கும் தீவிரம் உறைத்தது. பைக்கை நிறுத்திவிட்டு அங்கே சென்றேன். வாசல் தூணையொட்டி பிரமைதட்ட நின்றிருந்தார் வீட்டுக்காரர். குழப்பத்திலும் பயத்திலும் எதையோ பற்றிக்கொள்ளத் தேடுவதுபோல் அவர் கண்கள் அகல விரிந்திருந்தன. அத்தனை பெரிய ஆகிருதி கையறுநிலையில் நிற்பதைப் பார்க்கவே கூசியது. நிர்க்கதி மிகுந்து பரிதாபமாகக் காட்சியளித்தார். அவர் எனக்கு அறிமுகமான நாள், அனிச்சையாக மனதில் தோன்றி விலகியது. முரட்டுத் தோரணம்கொண்டிருந்த அன்றைய மனிதர், இவரோடு எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத அந்நியர் என நினைத்துக்கொண்டேன். அன்றைக்கு முன்னிரவு, வாசற்கதவு மூர்க்கத்தோடு ஓங்கித் தட்டப்படும் சத்தம் கேட்கையில், நான் சமையற்கட்டில் நின்று தண்ணீர் அருந்திக்கொண்டிருந்தேன். கூடத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த தொலைக்காட்சி ஒலிகளை மீறி அந்தச் சத்தம் பயமுறுத்தியது. நான் தயக்கத்தோடு நடந்து கூடத்துக்கு வந்தேன். கதவுக்கு மறுபுறம் மிரட்டிக்கொண்டிருந்த குரல், எனக்கு அறிமுகமானதாக இல்லை. “யாருடா அது... யாருடா?” கதவை, ஆத்திரத்துடன் அறைந்துகொண்டே இருந்தது. ஏதோ கலவரச் சூழல்போல. “யாரு அது... வெளியே வாங்கடா!” கதவுக்கு அருகில் நின்றிருந்தபோதும் தாழ்ப்பாளைத் திறக்க எனக்குத் தைரியம் இல்லை. மனதில், யோசனையைத் திரட்ட முடியாத நடுக்கம். யார் என்றோ, என்ன எதிர்பார்ப்பது என்றோ புரியவில்லை. மூட்டமான கற்பனைகள், கலக்கத்தை ஏற்படுத்தின. சட்டென வெளியே சத்தம் அடங்கி அமைதி உருவாக, நான் அச்சத்தினூடே நிதானமடைய முயன்றேன். சிறிய இடைவெளியை அடுத்து, நினைத்திராத ஒரு தருணத்தில் மறுபடியும் வலுவோடு கதவு தட்டப்பட, பயத்தின் கூர்மையில் என் உடல் விறைத்துக்கொண்டது. அதிர்ந்து நின்றிருந்தேன். உடனே வாசலுக்கு வெளியே கால்கள் விலகி நடக்கும் ஓசை கேட்டது. கைப்பிடியை விடாமல் கதவை ஓரத்தில் மட்டும் திறந்து வெளியே பார்த்தேன். என் வீட்டையொட்டி அடுத்த பாகத்தில் இருந்த முத்து அண்ணன் வீட்டின் கதவைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தார். “யாருடா அது... கேக்குறேன்ல வெளியே வாங்கடா!” அவருடைய சட்டை, மூடுதுணிபோல் தொளதொளத்தது. லுங்கி கட்டியிருந்தார். வெளிச்சம் அடங்கி இருள் சூழ்ந்திருந்த நேரம் அது. தாழ்வாரத்து விளக்கின் மஞ்சள் ஒளியில் அவரது நிழல் பூதாகாரமாகத் தெரிந்தது. `அலைபேசியில் கூப்பிடலாம்!' என நான் எண்ணிக்கொண்டிருக்கும்போதே, முத்து அண்ணன் வீடு திறக்கப்பட்டது. காய்கறி வெட்டும் கத்தியைக் கையில் பிடித்தவாறு கதவைத் திறந்து பாய்ந்தார் முத்து அண்ணன். கதவை ஓங்கித் தட்டப்பட்ட சத்தத்தையும் மிரட்டிய குரலையும் கேட்டு, அவரும் குழம்பியிருக்க வேண்டும். அவர் முகம் தென்படவும் எனக்கும் தைரியம் வந்துவிட்டது. கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தேன். கத்தியைப் பார்த்ததும், பின்வாங்கியவரின் தொனியில் சிறு மாற்றம் உருவானது. ஆனால், சடுதியில் குரலில் கோபத்தை மீட்டு, “என்ன... என்ன... கத்திய நீட்டுற? இதுக்கெல்லாம் நான் பயப்பட மாட்டேன். சொல்லுங்க, யாரு ஸ்நாப் எடுத்தது? குடும்பம் நடக்கிற இடத்துல என்ன நினைச்சுட்டிருக்கீங்க, யாரு ஸ்நாப் எடுத்தது?” என்று கத்தினார். முத்து அண்ணனுக்கு அவரை ஏற்கெனவே தெரியும்போல. கத்தியை இறக்கிவிட்டு எரிச்சலோடு, “ரௌடி மாதிரி கதவை உடைச்சா, கத்தியோடுதான் வருவாங்க” என்றார். ``முதல்ல உங்களுக்கு என்ன வேணும், என்ன பிரச்னை, யாரைத் தேடுறீங்க?” நான் மெதுவாக முன்னேறி, முத்து அண்ணன் பக்கம் துணைக்கு நின்றுகொண்டேன். அதற்குள் சத்தம் கேட்டு மாடியிலிருந்து வீட்டு உரிமையாளரும் கீழே இறங்கிவந்துவிட்டார். “யாரு ஸ்நாப் எடுத்தது? டீசன்சி இல்லாம பொறுக்கித்தனம் பண்ணிட்டி ருக்கீங்க. நான் போலீஸுக்குப் போகப்போறேன்.” அவர் பேச்சில் எழும்பிய சாராய நெடி, என் மூக்கில் தொற்றியது. அதற்கு மேல் என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை. “என்னங்க ஸ்நாப்? நீங்க பாட்டுக்கு வந்து கதவைத் தட்டி, உடைச்சுட்டு என்னென்னவோ பேசுறீங்க.” எங்கள் வீட்டு உரிமையாளரும் சமாதானத்துக்கு வந்தார். “சார், முதல்ல என்ன பிரச்னைன்னு சொல்லுங்க. அதை விட்டுட்டு நீங்க பாட்டுக்குக் கத்திட்டிருக்காதீங்க.” “என் பொண்ணு வாசல்ல நின்னுட்டிருக்கிறப்ப, இங்கேயிருந்து போட்டோ எடுத்திருக்காங்க சார். குடும்பம் இருக்கிற இடத்துல என்ன இது அசிங்கம்? பேச்சுலர் பசங்கன்னா, இப்படித்தான் பொறுக்கித் தனம் பண்ணுவாங்களா? நான் போலீஸ்கிட்ட போறேன். மரியாதையா ஸ்நாப்பைக் காமிச்சு டெலிட் பண்ணுங்க.” வீட்டு உரிமையாளர், என்னையும் முத்து அண்ணனையும் மாறி மாறிப் பார்த்தார். முத்து அண்ணன் “இங்கே இருந்தா?” என்று சந்தேகமாகக் கேட்க, எனக்கு சட்டென ஞாபகம் வந்தது. எதிர்வீட்டை ஒரு தரம் திரும்பிப் பார்த்தேன். தனித்திருக்கும் செடிபோல் ஓர் இளம் பெண்ணின் நிழல் உருவம் தெரிந்தது. “நான்தான் போட்டோ எடுத்தேன். ஆனா, எந்தப் பொண்ணையும் எடுக்கலை.” பயப்படாமல் வலுவோடு பேச வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால், உள்ளே தயக்கம் பற்றிக்கொண்டது. எல்லோரும் என்னைக் குற்றவாளிபோல் பார்ப்பதாகச் சிந்தனை ஓட, அவசர அவசரமாகப் பதிலை ஒப்பிப்பது போல், “நான் என்னைத்தாங்க போட்டோ எடுத்தேன்... செல்ஃபி” எனக் கூறி கால்சட்டைப் பையிலிருந்து அலைபேசியை எடுத்து நீட்டினேன். சிறிது நேரத்துக்கு முன்பு வெளிவாசலில் நின்று நான் எடுத்துக்கொண்ட செல்ஃபியை செல்பேசியில் காண்பிக்கவும் முத்து அண்ணன், “இதைப் பிடி” என்று கத்தியை என்னிடம் கொடுத்துவிட்டு செல்பேசியை அவர் வாங்கிக்கொண்டார். மாலை வானத்தில் சூரியன் மறைந்து, நெருப்பு வரிகள்போல் வெளிச்சத்தின் கடைசிக் கீறல்கள் மட்டும் எஞ்சியிருக்க, அதன் அழகில் லயித்து அதையே பின்னணியாகக்கொண்டு என்னைப் படம் எடுத்திருந்தேன். முத்து அண்ணன் அந்தப் படத்தை எதிர்வீட்டுக்காரரின் முகத்துக்குப் பக்கத்தில் கொண்டுபோய், “இதுபோய் ஒரு விஷயம்னு இப்படி ஊரைக் கூட்டிட்டீங்களே. இங்கே பாருங்க அவன் அவனைத்தான் போட்டோ எடுத்திருக்கான். செல்ஃபி” என்று சொல்லி, ஏளனமாக உதட்டைச் சுளித்தார். உண்மை தெரிந்தும் எதிர்த்த வீட்டுக்காரரால் சொடுக்கில் கோபத்தைக் கைவிட முடியவில்லை. திணறினார். செல்பேசியைத் தன் கையில் வாங்கிப் பார்த்தார். “தம்பி நல்ல பையன். இப்பதான் புதுசா இந்த ஊருக்கு வந்திருக்கான். அப்படியெல்லாம் போட்டோ எடுத்திருக்க மாட்டான். உள்ளே அவன் பெர்சனல் போட்டோஸ்தான் இருக்கும்” என முத்து அண்ணன் எனக்காகப் பரிந்து பேசினார். நான் அவரை மறித்து, “அவருக்கு நம்பிக்கை இல்லைன்னா எல்லா போட்டோக்களையும் பார்க்கட்டும்” என்று கூறி, அவருக்கு அருகில் சென்று தொடுதிரையில் கை வைத்து, ஒன்றிரண்டு புகைப்படங்களைத் தள்ளிக் காண்பித்தேன். சாராய வாடை, அவஸ்தையாக இருந்தது. அதை முகத்தில் வெளிக்காட்டாமல் இருக்க மிகவும் சிரமப்பட்டேன். `பரவாயில்லை... பரவாயில்லை' என, அவர் உடல்மொழி வேறுபட்ட தன்மைக்கு வந்து “ஸாரி” என்று அலைபேசியை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்தார். போதையின் கடுத்த நெடியோடு வார்த்தைகள் வெளிப்பட்டன. “அது வந்து... நம்ம பொண்ணு ரொம்ப நல்ல டைப். மத்தவங்க மாதிரி இல்லை. அதான் பட்டுனு பயந்து நம்மகிட்ட சொல்லிட்டா. பொம்பளப்புள்ள, நாமளும் கவனமாப் பார்த்துக்கணும்ல. நீங்க தப்பா எடுத்துக்காதீங்க.ஸாரி” - தன் கனத்த கைகளால் என் வலது மணிக்கட்டை அழுத்திவிட்டுத் திரும்பினார். முத்து அண்ணனிடமும் எங்கள் வீட்டு உரிமையாளரிடமும் கையைத் தூக்கிக் காண்பித்து, “ஸாரி சார்... ஸாரி” என்றவாறு லுங்கியை இறக்கி விட்டு வெளியேறினார். மன்னிப்புக் கேட்கும் போதுகூட அவரிடம் அலட்டல் குறையவில்லை. குறுகலான சாலையைக் கடந்து அவர் எதிர்புறம் சென்றதும் நான், “என்னங்க... அவர் இப்படிப் பண்ணிட்டார்? நான் ரொம்பப் பயந்துட்டேன்” என்றேன். முத்து அண்ணன் கத்தியை என் வசமிருந்து வாங்கிச் சுழற்றியபடி, “சரியான கிறுக்கனா இருப்பான்போல” என்றார். “ஆமாங்க... நீங்க ஒண்ணும் தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. அவன் குடும்பமே அப்படித்தான். பொண்டாட்டி, அவனை விட்டுட்டுப் போயிட்டா. என்னவோ பொண்ணு ரொம்ப ஒழுக்கம் மாதிரி நம்மகிட்டயே கதை விடுறான். ஸ்கூல்தான் படிக்கிறா. அதுக்குள்ளயே அவ கதையைப் பார்த்து ஊரே சிரிக்குது” - வீட்டு உரிமையாளர் அசட்டையாகச் சொல்லி, விளக்கைச் சுற்றி வட்ட மிட்ட சிறுபூச்சிகளைக் காற்றில் விரட்டியபடியே படியேறி மாடிக்குச் சென்றார். கடப்பாரை மோதி கதவின் மேல்புற மரத்தோல், அடிப்பட்ட முனையில் விரிசலுற்று நாராகப் பிய்ந்து வந்துகொண்டிருந்தது. கடப்பாரையால் கதவை இடித்துக் கொண்டிருந்தவர், பக்கத்து மனையில் கட்டட வேலைசெய்யும் மேஸ்திரி. அவரது கருத்த உடலில் ஆங்காங்கே சிமென்ட் ஒட்டி வெள்ளை பூத்திருந்தது. ஆக்ரோஷத்தோடு அவர் கதவை உடைக்க, வீட்டுக்காரர் அர்த்தம் கூடாமல் கதவையே வெறித்துக்கொண்டிருந்தார். பிறகு திடீரென துணுக்குற்று, கதவை நோக்கி நடந்தார். “சார், மேல பட்டுறப்போகுது. தள்ளிவாங்க” என்று குழுமி இருந்தவர்களில் இருவர், அவரைப் பிடித்து இழுத்தனர். அவர் திமிறியபடி கடப்பாரையை வாங்கப் போனார். “இருங்க சார், ஒண்ணும் ஆகாது.” அவரைக் கையோடு பின்னால் தள்ளி எனக்குப் பக்கத்தில் நிறுத்தினார்கள். பரிவாக ஏதாவது அவரிடம் சொல்ல வேண்டும்போல் இருந்தது. அன்று என் வீட்டு வாசலில் வந்து கலாட்டா செய்து, பின் சமாதானமான பிறகு, சாலையில், கடைகளில் என எங்கு பார்த்தாலும் தவறாமல் அவர் எனக்கு வணக்கம் வைப்பார். எப்போதாவது சிரித்தபடி, `நல்லா இருக்கீங்களா?’ என்றும் கேட்பது உண்டு. என் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் கேட்டவாக்கிலேயே தன் வேலைக்கும் திரும்பி விடுவார். என்னால் அப்போதைய சூழலை யூகிக்க முடியவில்லை. பலவீனமாக அவரிடம் “ஒண்ணும் தப்பா நடக்காது” என்றேன். ஆனால், மீட்டுத் திருத்த முடியாதபடி, `என்னவோ தவறாக நடந்திருக்கிறது' என மனதில் பட்டது. தாழ் தெறித்துக் கதவு பிளந்தபோது அந்தரத்தில் அசைவற்று நிலைத்துவிட்ட செடிகள்போல் நடுக்கூடத்தில் இரண்டு கால்கள் தரைக்கு மேல் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. நாங்கள் ஒருவரையொருவர் பார்வையில் எதிர்கொண்டது தற்செயலாகவே நடந்தது. அவள் வாசலில் நின்று யாருடனோ செல்பேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். உணவகத்தில் காலை உணவு சாப்பிட்டுவிட்டு வீட்டுக்கு வந்திருந்த நான் வெளிக்கதவைச் சாத்தும்போது யதேச்சையாக அவளைப் பார்த்தேன். சில நாள்களுக்கு முன்பு புகைப்படத்தால் நிகழ்ந்த குழப்பம் மனதில் எழ, `சிநேகமாகப் புன்னகைத்து விலகலாம்' எனத் தோன்றியது. ஆனால், அவளது கண்களோ என்னை அழுத்தமாக ஊடுருவித் துளைக்க முயன்றன. எனக்கு அது தொடக்கத்தில் வித்தியாசமாக இருந்தது. அருகில் வேறு யாரேனும் இருக்கிறார்களா என மெள்ள நோட்டமிட்டேன். வெயில் தன் உஷ்ணக்கரங்களால் ஒவ்வொன்றையும் தொட்டு எரித்துக் கொண்டிருந்த முன்மதிய வேளை - இடைப்பட்டுக் கிடந்த குறுகல் சாலை ஆள் நடமாட்டமற்று சலனமே இல்லாமல் இருந்தது. சுற்றிலும் மனிதர்கள் அல்ல. அவள் என்னைத்தான் சீண்டும்விதமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். நான் அவளுடைய பார்வைக்கு எந்த அர்த்தமும் கொடுக்காமல் இருக்க முயன்றேன். எனினும், மனம் அந்தப் பார்வையைப் புரிந்துகொண்டது. என்னால் அதற்குப் பதில் சொல்லாமல் இருக்க இயலவில்லை. நானும் அதேபோல் அவளை நோக்கினேன். மெல்லிய உதட்டு முனை அசைவுகளால் அவள் தன் செல்பேசியில் ரகசியங்களாக உரையாடிக் கொண்டிருந்தாள். அதே நேரம் என் மீதிருந்தும் அவள் கண்களை விலக்கவில்லை. அது அழைப்பு என்றே மனம் சொல்லியது. குறுகுறுப்பு மேலிட, நான் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். கனவில் உச்சம்கொள்வது மாதிரி நிர்தாட்சண்யத்திலும் அழகு உச்சம்கொள்கிறது போலும். எதன் மீதும் மதிப்பு இல்லாததால் உண்டான கர்வம் அவளில் ஈர்ப்பாகத் திரண்டிருந்தது. ஒரு கையால் அவள் காதோரத்து முடியை நீவியபடி இருந்தாள். உறுத்தாத வெள்ளை நிறம். எனக்கு சட்டென உள்ளுக்குள் அச்சம் சுரக்கத் தொடங்கியது. தூண்டிலிட்டு இரையை முழுங்கக் கவ்வும் அந்தப் பார்வையைத் தாண்டி, அந்த முகத்தில் இன்னமும் முதிராத சிறுமியின் சாயல் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. “அப்புறம் என்ன... போன் பேசி முடிச்சதும் அவ கிளம்பி உள்ளே போயிட்டா” என நான் முத்து அண்ணனிடம் நிகழ்ந்ததைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். “ம்... என்ஜாய்!” அவர் கிண்டல் செய்கிற மாதிரி சிரிக்க, நான் “ஏங்க... சின்னப் பொண்ணுங்க அது” என்று நெளிந்தேன். அவளை அப்படிப் பார்த்ததே எனக்குள் அவமான உணர்வாக இருந்தது. மறுதினம் முத்து அண்ணன் பரபரப்போடு வந்து, என்னை அரசுப் பள்ளி மைதானத்துக்கு தன் பைக்கில் கூட்டிச் சென்றார். “அவளைத்தானே சின்னப் பொண்ணுனு சொன்னே. என்கூட டக்குனு வா.” ஆற்று மணல் கொட்டி, சமீபத்தில்தான் மைதானத்தைச் சமன்செய்திருந்தார்கள். இருளின் அடர்த்திக் கூடிக்கொண்டேயிருக்க, தெருவிளக்கின் வெளிச்சம் படர்ந்து மணல் பரப்பு மினுங்கிக் கொண்டிருந்தது. மைதானத்தில் சிறுவர்கள் கராத்தே பயிற்சி செய்துகொண்டிருந்தார்கள். முத்து அண்ணன் விரல் நீட்டிய மறுமுனையில் கைவிடப்பட்ட பழைய பள்ளிக் கட்டடம் துண்டாகத் தனித்துக்கிடந்தது. ஓட்டுக் கூரையின் மரச் சட்டங்கள் இற்று உடைந்து, செங்கற்கள் பெயர்ந்து விழுந்த சிதைவின் ஊடே காய்ந்த செடிகள் புதராக மண்டியிருப்பதை, அந்த வழியே செல்லும்போது அடிக்கடி பார்த்திருக்கிறேன். “அங்கே என்னங்க?” என்று முத்து அண்ணனைக் கேட்டேன். “பார்த்துட்டே இரு” என, அருகில் இருந்த மளிகைக் கடைக்கு சிகரெட் வாங்கச் சென்றார் முத்து அண்ணன். அவர் திரும்பி வந்தபோது பள்ளிக் கட்டடத்தின் முன்னால் மனித நிழல்கள் சரிந்து நீள்வதைக் கண்டேன். “அவதான்... அவதான்...” திரைப்படத்தில் முக்கியக் காட்சியை விவரிப்பதுபோல் சிகரெட் புகையை ஊதியவாறு முத்து அண்ணன் ஆர்வத்துடன் கூறினார். அங்கு அவளும் இன்னொரு பையனும் இடிபாடுகளிலிருந்து வெளியேறி வந்தார்கள். தொலைவில் அடையாளம் தெரியவில்லை. பின்னர் நிழல்களாக அசைந்து வெளிச்சத்துக்கு வந்தபோதுதான் முகங்கள் தெரிந்தன. “என்னங்க இது?” என்றேன் நான் அதிர்ச்சியோடு. “ஷாக்கைக் குறை. அதான் அன்னிக்கே ஹவுஸ் ஓனர் சொன்னார்ல...” “ஏங்க, சின்னப் பொண்ணுங்க அது. ப்ளஸ் ஒன் இல்லை ப்ளஸ் டூதான் படிக்கும்.” “நீ என்ன சும்மா சின்னப் பொண்ணு... ஸ்கூல் பொண்ணுனு சொல்லிட்டிருக்க. இன்டர்நெட்லாம் பார்க்கிறியா இல்லையா?” நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவள் எங்களைக் கடந்து சென்றாள். அவளது கண்களில் பட்டுவிடக் கூடாது என நான் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டேன். அவளும் எங்களைக் கவனிக்கவில்லை. அவளோடு கூடவே சிறிது தூரம் நடந்து சென்ற அந்தப் பையன், அவள் தெருமுக்கில் அகன்று மறைந்ததும் அதே வழியில் திரும்பி வந்தான். “இரு. இவனை ஏதாவது பண்ணுவோம்”. சிகரெட்டைக் கீழே போட்டு மிதித்து அணைத்துவிட்டு முத்து அண்ணன், “ஏ தம்பி... இங்கே வா” என்று அவனை அழைத்தார். அவன் அசிரத்தையாகப் பக்கத்தில் வந்தான். அவனிடம் தயக்கமோ, பயமோ இல்லாதது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. “என்னையா கூப்பிட்டீங்க?” “உன்னைத்தான்டா. என்ன அந்தப் பொண்ணு பின்னாடியே போற... யார் நீ?” முத்து அண்ணன் அதட்டியபோதும் அவன் அசரவில்லை. “கூடப் படிக்கிற பொண்ணுண்ணா... சும்மா பேசிட்டுப் போனோம்.” “என்னடா, கூடப் படிக்கிற பொண்ணு? உன் வீடு எங்கே இருக்கு? வீட்டுல வந்து சொல்லவா?” முத்து அண்ணன் மேற்கொண்டு கேள்விகளாகக் கேட்க, அவன் திமிராகவே நின்றுகொண்டிருந்தான். பதில் பேசவில்லை. இறுக்கமான அவனது மௌனம் தெனாவெட்டாக இருந்தது. “பதில் சொல்றா...” என முத்து அண்ணன் மீண்டும் வினவ, அவன் உதட்டுக்குள் என்னவோ முனகினான். எனக்கு அவன் மீது வெறுப்பு வந்தது. இருட்டுக்குள் அந்தப் பெண் ஒளிந்திருந்து என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதுபோல் எழுந்த இன்னொரு நினைப்பிலும் நான் தவித்துக்கொண்டிருந்தேன். அவமானத்தில் உடல் கூசியது. `இன்டர்நெட்லாம் பார்க்கிறியா இல்லையா' என்று முத்து அண்ணன் கேட்டது கவனத்தில் வந்தது. இணையக்காட்சிகள் வெட்டி வெட்டி மாறும்போதே ஞாபகத்தில் வெவ்வேறு பள்ளிச் சீருடைகளும் தோன்றி நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. எதிரே அந்தப் பையனும் பள்ளிச் சீருடை அணிந்திருப்பதைப் பார்க்கவும் எனக்குக் கட்டுப்பாட்டை மீறி ஆத்திரம் உருவாகிவிட்டது. கோபத்துடன், “கேக்கிறாங்கள்ல... பதில் சொல்லாம நக்கலா நின்னிட்டிருக்கே” என்று அவனைக் கன்னத்தில் அறைந்தேன். வேறு யாரோ ஒருவரின் செய்கைபோல் அதை என்னாலேயே விலகி நின்றும் பார்க்க முடிந்தது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. யாரும் அதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை நான் உள்பட. பைக்கில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த முத்து அண்ணன் உடனே எழுந்து நேராக நின்று, என்னைப் பிடித்து பின்னால் இழுத்தார். “நீ போடா” என்று அவர் அவனிடம் சொல்ல, அவன் கன்னத்தில் கை வைத்தபடி என்னை முறைத்துக்கொண்டே நடந்தான். “யோவ் என்னய்யா நீ? நான் ஏதோ சும்மா விளையாட்டுக்குக் கூப்பிட்டு மிரட்டினா. டக்குனு அடிச்சுட்ட. சாதுவான ஆள் நீ, உனக்கு ஏன் இப்படி ஒரு கோவம்?” “தெரியலை.” எனக்கு வேறு என்ன விளக்கம் சொல்வது எனப் புரியவில்லை. அவளை மின்விசிறியில் இருந்து இறக்கித் தரையில் கிடத்தியபோது, பெரும் காற்றில் வீசி எறியப்பட்ட செடி எனத் துவண்டிருந்தாள். தொட்டியில் இருந்து வெளியே விழுந்த தங்கமீன்போல் அவள் கண்கள் வெறுமையில் குத்திட்டிருந்தன. அவளைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கழுத்தைச் சுற்றியிருந்த துப்பட்டாவைக் கழற்றிய மேஸ்திரியே, அவளது கண்ணிமைகளையும் தாழ்த்தி மூடினார். சுடிதாரையும் சரிசெய்தார். எல்லோருக்கும் தெரிந்த, ஆனால், யாரும் சொல்ல விரும்பாத ஓர் உண்மை அங்கே வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. யாரோ ஒருவரின் குரல், “வண்டியை எடுங்க, ஹாஸ்பிட்டலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போலாம்.” அவசரத்துக்கு எந்த வண்டியும் கிடைக்காமல்போக, நான் வேகமாகப் போய் என் பைக்கைக் கொண்டுவந்தேன். சிந்திக்கக் கூட அவகாசம் இல்லை. பைக்கில் பெட்ரோல் டேங்கையொட்டி முன்னால் நான் அமர்ந்து கொள்ள, அவளை என் முதுகின் மேல் சாய்த்து வைத்தார்கள். “வேகமா, நம்ம 24 மணி நேர ஆஸ்பத்திரிக்குப் போயிடுங்க.” அவளுக்கு அடுத்து அவளது அப்பா பைக்கில் ஏறிக்கொண்டார். அவர் என்ன நிலையில் இருந்தார் என்பதையே கணிக்க முடியவில்லை. “நீங்க கூட போங்க” என்று மேஸ்திரி அழுத்திச் சொல்லும் வரை, அவர் வண்டியில்கூட ஏறாமல் சும்மாவே நின்றிருந்தார். ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. கிக்கரை உதைத்து வண்டியை ஓட்டத் தொடங்கினேன். ஒவ்வொரு கணமும் என்னில் நடுக்கம் கூடிக்கொண்டேயிருந்தது. அவள் உடல் மேலே படப்பட, காது மடல்களில் வெப்பம் ஏறி வியர்வை சுட்டது. வேகமாகவும் போக முடியவில்லை. எங்கேயாவது மோதி விபத்து ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற கலக்கம். மருத்துவமனையை அடையத் தாமதமாகி, அவளைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போய்விட்டால் என்ன ஆகும் என்ற பயம் மனதை அரித்தது. அந்தக் குற்றவுணர்ச்சியைக் கற்பனை செய்யக்கூட துணிவு வரவில்லை. நொடியில் அந்த எண்ணமே பொருளற்றதாகத் திரிந்தது. நான் யோசனைகளின் கறுப்புச் சுழலில் சிக்கித் துடித்துக்கொண்டிருந்தபோது, “தம்பி...” என்று அவளது அப்பாவின் கை பின்னாலிருந்து என் தோளைத் தொட்டது. எதிர்பாராத அந்தத் தொடுகையின் அதிர்ச்சியில் நான் தடுமாறி, பின் சுதாரித்தேன். அவர் மீண்டும் “தம்பி...” என்று சொல்ல, நான் “சொல்லுங்க” என்றேன். “எழவெடுத்தவ... இவபாட்டுக்கு நாண்டுக்கிட்டுச் செத்துப்போயிட்டா. போலீஸ் வந்து கேஸானா... என்னை அரெஸ்ட் பண்ணிடுவாங்களாப்பா?” அந்தக் கேள்வியின் குரூரம், அடிவயிற்றைச் சுருக்கி நெஞ்சில் கரித்தது. ஒரு கணம் அவளது கண்கள் திறந்து மூட, தாட்சண்யமற்ற அந்தப் பார்வையைப் பனிக்கத்தி என முதுகில் உணர்ந்து உதறலோடு பைக்கை நிறுத்தினேன்! http://www.vikatan.com
  16. முறிவு - சிறுகதை எம்.கோபாலகிருஷ்ணன் - ஓவியங்கள்: கோ.ராமமூர்த்தி “நான்தான் ஆஸ்பத்திரியில இருக்கும் போதே சொன்னேன்ல... `வீட்டுக்கு அழைச்சுட்டு வர்றதுக்கு முன்னாடியே பார்த்துக்க ஆள் ஏற்பாடு பண்ணிடலாம்’னு. இப்ப வந்து என்ன பண்றதுன்னு என்கிட்ட கேட்டா நான் என்ன சொல்றது? அதான் தங்கச்சிமார்க மூணுபேர் இருக்காங்கல. ஆள் மாத்தி ஆள் வந்து அவங்களே பார்த்துக்கட்டும். என்கிட்ட வந்து எதையும் கேக்காதீங்க. வேளாவேளைக்கு ஆக்கிவெக்கிறேன். வேற என்ன வேணாலும் சொல்லுங்க. செய்றேன். இதுமட்டும் என்கிட்ட கேக்காதீங்க. அவ்ளோதான்” - விஜயாவின் குரல் தணிவாக ஒலித்தது. உண்ணம்மாள் தலையைத் திருப்பி ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். இளங்கோ அடங்கிய குரலில் பேசுவதும், விஜயா பதில் சொல்வதுமாக அடுத்த அறையில் இருந்து கொஞ்ச நேரமாகச் சத்தம் கேட்கிறது. கூடத்துக்கும் அந்த அறைக்கும் நடுவில் ஒற்றைக்கல் சுவர். எத்தனை மெதுவாகப் பேசினாலும் கேட்கத்தான் செய்யும். காதில் விழ வேண்டும் என்றே விஜயா சத்தமாகப் பேசுவாள். கயிற்றுக்கட்டிலைப் போட்டு வாசலில் கிடந்தவரைக்கும் காதில் எதுவும் விழாது. இப்போது எல்லாவற்றையும் கேட்டுத் தொலைக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. எலும்பு ஒடிந்து கம்பிவைத்துக் கட்டிய இடது காலை வெறித்துப் பார்த்தாள். வீக்கம் தணியாததுபோலவே தெரிகிறது. அசைக்க முயலும்போது கனக்கிறது. இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இப்படி அடுத்தவர் தயவில் படுத்துக்கிடக்க வேண்டும்? நான்கு பேரைக் காவு வாங்கிய பாழாய்ப்போன அந்த விபத்து என்னையும் கொண்டுபோயிருக்கக் கூடாதா? ஆஸ்பத்திரியில் கிடந்த வரைக்கும் சுற்றிலும் ஆள் கூட்டம். `எலெக்‌ஷன்ல நின்னா ஆத்தா எம்.எல்.ஏ ஆகிடலாம் போங்க’ என்று நர்ஸம்மா சொன்னபோது பெருமையாகத்தான் இருந்தது. அறுவைசிகிச்சை முடிந்து நான்காம் நாளில் வீட்டுக்குப் போகலாம் என்றார்கள். `உடற்பயிற்சி செய்தால் போதும். இங்கே இருக்கத் தேவையில்லை’ என்று சொன்னபோது பிடிவாதமாக மறுத்தாள். “வயசு எம்பது ஆச்சு. இத்தன நாளும் ஓடியாடி எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டேன். ஒருநாளும் எதுக்கும் யார் கையையும் எதிர்பாத்து நிக்கலை. இனியும் நிக்கமாட்டேன். என்னை வீட்டுக்கு அனுப்புறதுன்னா சீக்கிரமா நல்லா நடக்கவைங்க. இந்த பெட்டோட அப்பிடியே தூக்கிட்டுப்போய் கெடையில போடறதுன்னா நான் வர மாட்டேன்.” மேலும் இரண்டு நாட்கள்தான் வைத்திருந் தார்கள். கட்டாயமாக வீட்டுக்கு அனுப்ப ஏற்பாடு செய்தபோது, அவளால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. ஆம்புலன்ஸில் இருந்து இறக்கி, இந்தக் கட்டிலில் கொண்டுவந்து படுக்கவைத்த நொடி முதலாகவே தளர்ந்துபோனாள். கட்டிலுக்கு அருகில் ஒதுங்கிநிற்கும் வாக்கரைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் எரிச்சல் வந்தது. அதைப் பிடித்துக்கொண்டு நடக்கப் பழகியாயிற்று என்றாலும், சுத்தமாக அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. காலம் முடிந்துபோய் கட்டையில் போகிற சமயத்தில், இப்படி கால் ஒடிந்துகிடக்க வேண்டுமா? பூண்டியில் இருந்து காலையிலேயே வந்துவிடுகிறேன் என்று சொன்ன இரண்டாவது மகள் சாந்தாவை இன்னும் காணவில்லை. நேற்று முழுக்க இருந்துவிட்டு காலையில்தான் புறப்பட்டுப் போயிருக்கிறாள் மூத்தவள் சுலோச்சனா. இவள் வந்த பிறகுதான் கக்கூஸுக்குப் போக வேண்டும். இளங்கோ துணைக்கு வருகிறேன் என்றுதான் சொன்னான். உண்ணம்மாள் கோபத்துடன் அவனைத் திட்டி விரட்டினாள். அதுதான் இப்போது அறைக்குள் பஞ்சாயத்து நடக்கிறது. கதவைத் திறந்துகொண்டு இளங்கோ வெளியே வந்தபோது உண்ணம்மாள் அதட்டினாள். “அவகிட்ட எதுக்குடா போய் கெஞ்சிட்டு நிக்கிற? என் கெட்ட நேரம் அவ கையில சோறு வாங்கித் திங்கிற மாதிரி ஆகிடுச்சு. இவளுக மூணு பேர்ல ஒருத்தியாச்சும் பக்கத்துல இருந்தா, இப்படிக் கிடந்து சாக வேண்டாம் நான்.” இளங்கோ லுங்கியை மடித்து இடுப்பில் இறுக்கியபடி அருகில் உட்கார்ந்தான். “அவ போக்குத்தான் உனக்குத் தெரியுமே. விடும்மா. தங்கச்சிக இங்க வந்து உக்காந்திருந்தா அவங்க பொழப்பைப் பார்க்க வேண்டாமா?” இளங்கோவைப் பார்க்க பாவமாகத்தான் இருந்தது. அவன்தான் என்ன செய்ய முடியும்? இருபது நாட்களாக வேலைக்குப் போகாமல் சரியான அலைச்சல். ஆனாலும், விஜயா சொல்வதைத்தானே இவன் கேட்கிறான். “எல்லாரும் அவங்க அவங்க பொழப்பைப் பாருங்கப்பா. நான்தான் உங்க எல்லாத்துக்கும் இப்ப இடைஞ்சலா கிடக்கிறேன்.” உண்ணம்மாளுக்கு முதுகு வலித்தது. சற்றே நிமிர்ந்தாற்போல் இருந்தால் பரவாயில்லை. “இந்தத் தலவாணிய கொஞ்சம் சேர்த்துப் போடுறா.” இளங்கோ இன்னொரு தலகாணியை முதுகை அணைத்தாற்போல வைத்தான். “சின்னவளை எங்கடா காணோம். ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்துட்டுப் போனவ. அதுக்கு அப்புறம் எட்டியே பார்க்கலை. என்னன்னு கேட்டியேடா?” - மல்லிகாவைத்தான் கேட்கிறாள். பல்லடத்தை அடுத்து பெத்தாம்பாளையத்தில் இருக்கிறாள். ஒரு நாள் அவள் வரவில்லை என்றாலும் உண்ணம்மாளுக்கு விசனம். “சொல்லிட்டுத்தான போனாம்மா. அவங்க கொழுந்தனார் சம்சாரத்துக்குச் சோறாக்கிப் போடுறாங்க. ரெண்டு நாளைக்கு வர முடியாது.” “ஆமாம் சாமி... அவியஅவியளுக்கு சோலி இல்லாதியாப் போகுது. என்னைமாதிரி இப்படிக் கெடையிலையா கிடக்கிறாங்க.” உண்ணம்மாள் சேலைத் தலைப்பை உதறி முகத்தைத் துடைத்தாள். இளங்கோ தலையைக் குனிந்தபடி மெதுவாகச் சொன்னான்... “அதுக்குத்தாம்மா சொல்றேன். செலவாகுதேன்னு யோசிக்காதே. இதுக்குன்னு ஆள் இருக்காங்க. இங்கேயே பக்கத்துல இருந்து பார்த்துக்குவாங்க…” அவன் சொல்லி முடிப்பதற்கு முன்பே உண்ணம்மாள் ஆவேசத்துடன் கத்தினாள். “நீ ஒரு மயித்தையும் சொல்ல வேண்டாம் எந்திரிச்சுப் போடா. இதைத்தான் உன் பொண்டாட்டி ரூமுக்குள்ள ஓதிவுட்டாளா?” பதில் பேச முடியாது தலையைக் குனிந்தபடியே கண்ணாடியைக் கழற்றினான் இளங்கோ. உண்ணம்மாளை இனி சமாதானப்படுத்த முடியாது. கத்தித் தீர்க்கட்டும் என்று அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். “எல்லாத்துக்கும் ஆள் இருந்தா அவியளுக்கு நான் எல்லாத்தையும் காட்டிட்டுப் படுத்திருக் கணுமாடா? கருமம் புடிச்சவனே. ஏன்டா உன் புத்தி இப்படி நாசமாப்போகுது. அத்தனை காசு கிடக்குதா உன்கிட்ட. அப்படின்னா எதையாச்சும் வாங்கிட்டு வந்து ஊத்துடா. அக்கடான்னு போய்ச் சேர்ந்துடுறேன். பேசறாம்பாரு பேச்சு. ஆள்வெச்சுக் கழுவுறானாம். இதுக்குத்தான் நாலு புள்ளைகளைப் பெத்துப்போட்டனாடா நானு?” கைகளை இறுகக் கட்டியபடியே அவள் முகத்தைப் பார்த்திருந்த இளங்கோ எழுந்தான். “சரிம்மா... நான் ஒண்ணும் சொல்லலை. நீ சத்தம்போடாத.” உண்ணம்மாள் ஓய மாட்டாள் என்று அவனுக்குத் தெரியும். கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வந்தான். செல்போனைக் காதில் ஒட்டியபடி திண்ணையில் சாய்ந்திருந்த மேகலா அவசரமாக எழுந்து நின்றாள். அவளைக் கண்டுகொள்ளாமல் கடந்து தெருவில் நின்றான். கனரக வாகனங்கள் செல்ல முடியாத குறுகிய வீதி. சின்னத்தம்பி கடை எதிரில் குட்டியானை நின்றது. எண்ணெய் டின்களை இறக்கிக் கொண்டி ருந்தார்கள். காமாட்சியம்மன் கோயிலிலிருந்து பாட்டுச் சத்தம் கேட்டது. பெட்டிக்கடை வாசலிலிருந்து கருப்பக்கா எட்டிப் பார்த்தாள். “என்ன இளங்கோ. ஆத்தா ரொம்பத்தான் சத்தம் போடுது. என்ன பண்டலாங்கிறா?” இளங்கோ எதுவும் சொல்லாது கையை விரித்தான். “அவ பாட்டுக்கு வேஸ்ட் துணியைப் பிரிச்சிட்டு சிவனேன்னு கிடந்தா. பார்த்தா எம்பது வயசுக்காரியாட்டமா இருக்கா. யாராச்சும் கிட்டத்துல போக முடியுமா. இந்த வயசுலையும் நடுங்காத, கொள்ளாத நடந்துட்டிருந்தாளே. அந்தக் கோயில் விசேஷத்தைப் பேசின நாள்லேர்ந்தே ஏதாச்சும் நடந்துட்டேதான் இருந்தது. என்னத்தைச் சொல்றது போ. கடைசிக் காலத்துல இப்படி காலை உடைச்சுட்டு கெடையில கிடக் கோணுமின்னு அவ தலையில எழுதியிருக்கு.” வெற்றிலைக் கட்டின் மேல் விரித்திருந்த வெள்ளைத் துணியின் மீது தண்ணீரைத் தெளித்தாள். தட்டுக்கூடை முழுக்க வெற்றிலை அடுக்குகள். இளங்கோ கசப்புடன் சிரித்தான். “இத்தனை வருஷமா பங்காளிகலாம் சேர்ந்து கோயிலுக்குப் போகவே இல்லைன்னுதான் ஏற்பாடு பண்ணிச்சு. இப்பிடி எல்லா குடும்பத்துக்குமே துக்கம் வந்துசேரும்னு யார் கண்டா பெரியாத்தா. அப்புறம் என்ன கோயில், என்ன சாமி, ஒண்ணுமே புரியலை.” சங்கரம்பாளையம் அப்படி ஒன்றும் தொலைவில் இல்லை. இதோ இங்கிருக்கும் விஜயமங்கலத்தில் இருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் வடக்கில்தான். அங்கிருக்கும் அங்காளம்மன் கோயிலில் பல தலைமுறைக்கு முன்பாக, பங்காளிகள் வகையில் ஒவ்வொரு மாதமும் அமாவாசையும் பூசை இருந்துள்ளது. எப்போது தடைப்பட்டதோ தெரியவில்லை. வழிபாடு விட்டுப்போனது. இப்போது அந்த ஊரிலும் உறவுகள் யாருமில்லை. அதனால் போவதற்கான சந்தர்ப்பமும் அமையவில்லை. ஆனாலும், உண்ணம்மாள் அவ்வப்போது புலம்பிக்கொண்டே கிடப்பாள். “நேத்தெல்லாம் கண்ணையே மூட முடியல பார்த்துக்கோ. அத்துவானக் காட்டுல அவ அழுதுட்டே நிக்கிறா. பசிக்குதுன்னு அழுதாளா யாரும் வந்து பார்க்கலைன்னு அழுதாளா ஒண்ணும் தெரியலை எனக்கு. வவுறெல்லாம் ஒருமாதிரி பண்டுச்சு. இந்த மாசமாச்சும் கோயிலுக்குப் போய் பொங்கலைப் போட்டாத்தான் சரியாகும்.” பங்காளிகளின் குடும்பங்களில் அக்கியானமாக அடுத்தடுத்து சம்பவங்கள் சிறிதும் பெரிதுமாக நடக்க, ஐப்பசி மாதத்தில் பொங்கல் போடுவதெனத் தீர்மானித்தார் பெரியாயி பாளையம் சண்முகம். பங்காளிகளில் வயதில் மூத்தவர் அவர்தான். உண்ணம்மாளுக்குச் சந்தோஷம் தாங்கவில்லை. வீட்டுக்கு வெள்ளையடிப்பதும், பரணில் கிடக்கும் பொங்கல் பானையை இறக்கி, புளிபோட்டு விளக்கிவைப்பதுமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். உள்ளூர் காமாட்சியம்மன் பொங்கலுக்குக்கூட அவள் இத்தனை பரபரத்ததில்லை. விஜயாவுக்கு எரிச்சல். “இத்தனை வருஷம் அந்தக் கோயில் எந்தத் திசையில இருக்குதுன்னே கண்டுக்காத கிழவி, இப்ப எதுக்கு இத்தனை ஆட்டம் போடுறா?” குடும்ப சகிதமாக ஈரோடு பஸ்ஸில் ஏறி விஜயமங்கலத்துக்கு டிக்கெட் வாங்கிய பின்னும் உண்ணம்மாள் புலம்பினாள். “எத்தனையோ வருஷத்துக்கு அப்புறமா கோயிலுக்குப் போறோம். ஒரு வேன் வெச்சு எல்லாரையும் கூட்டிட்டுப் போகக் கூடாதா? நமக்கு எழுதிருக்கிறது அவ்ளோதான்.” சின்னத்தம்பி குடும்பம் காரில் வருகிறது. காலனியில் இருந்து ஒத்தைத்தறிக்காரரின் சொந்தங்களும் வேன் வைத்துக்கொண்டு வருகிறார்கள். அவினாசி சித்தப்பா வகையறாவிலும் வேனில்தான் வருகிறார்கள். இளங்கோ கண்ணாடியைக் கழற்றித் துடைத்தபடி ஆற்றாமையுடன் வெளியே பார்த்தான். விஜயா ஓரக்கண்ணால் அவனை முறைப்பதை உணர்ந்தான். விஜயமங்கலத்தில் இருந்து சங்கராம் பாளையத்துக்கு மினி பஸ். கோயில் விசேஷம் என்பதால், அதிலும் ஆள் நிற்க முடியாத அளவுக்குக் கூட்டம். வியர்க்க விறுவிறுக்க வெள்ளைப் புடவையின் முந்தானையால் விசிறியபடியே கோயில் வாசலில் இறங்கிய பின்புதான் உண்ணம்மாளுக்கு முகத்தில் சிரிப்பு. சொந்தங்களைக் கண்டதும் சிரமங்களை மறந்துவிட்டு ஓடினாள். பெரிய ஆலமரத்துக்குக் கீழே சிமென்ட் பூச்சு உதிர்ந்துபோன பழந்திண்ணை. பொங்கலுக்கு அடுப்புக் கூட்டிய கற்கள் ஆங்காங்கே சிதறிக்கிடந்தன. வேனில் இருந்து சாமான்களை இறக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். வேம்பும் வில்வமுமாக நிழலிட்டிருக்க சின்னஞ்சிறியதாக அங்காளம்மன் கோயில். கோபுரப் பொம்மைகள் வண்ணம் இழந்து நின்றன. திட்டிவாசல்போல சின்னஞ்சிறிய நுழைவாயில். நெருஞ்சியும் தொட்டாற்சிணுங்கியுமாக அடர்ந்த மதிலோரத்தில் ஆடுகள் மேய்ந்திருந்தன. கல்பாவிய பாதையின் இருபுறங்களிலும் பூக்கள் செறிந்த ஆவாரம்புதர்கள். முகம் கழுவிய ஈரத்துடன் கோயிலுக்குள் கால்வைத்ததும் உண்ணம்மாளுக்கு தலை சுற்றியது. சுவரைப் பிடித்தபடியே தரையில் அமர்ந்து உள்ளே பார்த்தாள். பூசைக்கான ஏற்பாடுகள் தொடங்கியிருந்தன. மெல்லிய சிவப்புத் திரைக்குப் பின்னால் மங்கலாக அம்பாளின் உருவம். கண்ணீர் பெருக அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தாள் உண்ணம்மாள். தன்னை மறந்து அவள் உதடுகள் வேண்டுதல்களைப் பிதற்றின. பூசை முடிந்து நெற்றி நிறைய விபூதியைப் பூசியவள், நெடுஞ்சாண்கிடையாக மண்ணில் விழுந்து வணங்கினாள். கண்ணீர் வழிய நின்றாள். “இருக்கிற வரைக்கும் உடம்புக்கு ஒண்ணும் வராம ஒருத்தருக்கும் உபத்திரவம் தராதபடி நீதாம்மா பார்த்துக்கணும்.” கையேந்தி வேண்டிய பின் எதுவும் பேசாது வெளியே வந்தாள். பசிக்கவில்லை. மனம் குளிர்ந்திருந்தது. திண்ணையில் புடவையை விரித்துப் படுத்துவிட்டாள். குழந்தைகளின் உற்சாகக் கூச்சலும் பந்திப் பரிமாறும் சத்தங்களையும் கேட்டபடி கண்மூடிக் கிடந்தாள். இளங்கோ அருகில் வந்து தொட்டு எழுப்பியபோதுதான் தூங்கிப்போனதை உணர்ந்து கண்விழித்தாள். “எல்லாரும் கிளம்பியாச்சும்மா... சாப்பிடாமயே தூங்கிட்டே. ஒருவாய் சாப்பிடுறியா?” கையசைத்து `வேண்டாம்’ என்றவள் திண்ணையில் அமர்ந்தபடி நோட்டமிட்டாள். அவிநாசிக்காரர்கள் புறப்பட்டுவிட்டார்கள். சின்னதம்பியின் வேனில் பாத்திரங்களை ஏற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். “மினி பஸ் இப்ப வந்துரும். கிளம்பலாம். அதை விட்டா அப்புறமா ரெண்டு மணி நேரமாகிடுமாம். அதுலயே போயிட்டா தேவலை.” வெற்றிலையைக் கிள்ளி வாயில் அதக்கியபடியே அருகில் வந்தாள் கருப்பக்கா. கோயில் வாசல் அருகில் நின்று கும்பிடு போட்டாள். “ஒவ்வொரு மாசமும் வந்துட்டுப்போற யோகத்தைக் குடு ஆத்தா.” ஆலமரத்துக்கு அருகில் கூடியிருந்தவர்களை நோக்கி நடந்தாள். சின்னதம்பியின் குரல் அவளை நிறுத்தியது. “பெரீம்மா... ரெண்டு பேருக்கும் வேன்ல இடம் கிடக்குது. ஏறிக்கங்க.” இளங்கோ மடித்துக்கட்டிய வேட்டியுடன் வேனுக்கு அருகில் வந்தான். “சாமானமெல்லாம் கிடக்குது. உனக்கு இடஞ்சலா இருக்கப்போகுது தம்பி.” உண்ணம்மாவின் வாய் சும்மா இருக்காது. ஊர்ப் போய்ச் சேர்வதற்குள் எதையாவது சொல்லிவைத்துவிடுவாள். பிறகு பொல்லாப்புதான். “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல இளங்கோ. காத்தால வந்தவிங்க நாலுபேர் இப்படியே சோமனூருக்குப் போயிட்டாங்கல. அதான் இடம் கிடக்குது. வெயில்ல எதுக்கு அலையோணும். நான் கூட்டியாறேன். நீங்க பஸ்ல வாங்க.” கருப்பக்கா உள்ளே போனதும் சின்னதம்பி கைத்தாங்கலாக உண்ணம்மாவை ஏற்றி உட்காரவைத்துக் கதவை அடைத்தான். வேன் புறப்பட்டுப்போனதும் விஜயா பெரூமூச்சுடன் அவன் காதில் சொன்னாள்... “நல்லவேளையா மனசு வந்து போயிருக்குது. இல்லைன்னா நம்மகூட வந்து உசுரை வாங்கியிருக்கும்.” மினி பஸ்ஸைப் பிடித்து விஜயமங்கலம் போய், அங்கிருந்து திருப்பூருக்கு பஸ் பிடித்து வீடுபோய்ச் சேர்ந்த பின்னும் வேன் வந்து சேர்ந்திருக்கவில்லை. இளங்கோ சின்னதம்பியை செல்போனில் அழைத்தபோது, விபத்து நடந்து கொஞ்ச நேரம் ஆகியிருந்தது. பொடாரம்பாளையத்துக்கு அருகில் வரும்போது, அசுரவேகத்தில் எதிரில் வந்த மணல் லாரியில் மோதாமல் இருப்பதற்காக வேனைத் திருப்ப, புளியமரத்தில் மோதிக் கவிழ்ந்துவிட்டது. சின்னதம்பிக்கு தலையில் அடி. கொஞ்ச நேரம் மயங்கிக் கிடந்திருக்கிறான். பக்கத்து மில்லில் இருந்து ஆட்கள் வந்து ஒவ்வொருவராக வெளியே எடுத்திருக்கிறார்கள். உண்ணம்மாளுக்கு நினைவில்லை. வலது காலில் ரத்தக் காயம். 108 சைரனுடன் வந்தபோதுதான் சின்னதம்பி விழித்திருக்கிறான். தலையில் அடிபட்டுக் கிடந்த சிவன்மலை மாமாவைத்தான் முதலில் அனுப்பியிருக்கிறான். அடுத்துவந்த இன்னொரு ஆம்புலன்ஸில் உண்ணம்மாவை ஏற்றிய சமயத்தில்தான் இளங்கோவின் அழைப்பு. சுருக்கமாகச் சொன்னான். “எல்லாரையும் குமரன் ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பிடுறேன். அங்க வந்துருண்ணா.” நான்கு ஆம்புலன்ஸுகளும் அடுத்தடுத்து வந்து ரத்தக் காயங்களுடன் ஆட்களை இறக்கின. உறவுகள் மொத்தமும் மருத்துவமனை வளாகத்துக்குள் புலம்பி அழுதபடி நின்றன. உண்ணம்மாவுக்கு எலும்பு முறிவு. மறுபடியும் அதே ஆம்புலன்ஸில் கோயமுத்தூர் கங்கா மருத்துவமனை. வெகுநேரம் கழித்து கண்விழித்தவள் வலியுடன் அனத்தினாள். “என்னவோ தப்பாகிடுச்சுடா இளங்கோ. தெய்வக்குத்தம். எல்லாரையும் இப்படி அமுக்கிடுச்சுப் பார்த்தியா. கால் வலி உசுரு போவுதுடா. என்னவாச்சும் பண்ணுடா.” “அதான் டாக்டர் வந்து பாத்துட்டார்ல. காலையிலே ஆபரேஷன். வலி தெரியாம இருக்கிறதுக்கு ஊசி போடுவாங்க. சித்த பொறுத்துக்க.” நீர்கோத்த கண்களுடன் இளங்கோவை உற்றுப் பார்த்தவள் கேட்டாள்... “எதுக்குடா அந்த வண்டியில போய் நான் ஏறுனேன்?” அறுவைசிகிச்சை முடிந்து கண்விழித்தவள் வெகுநேரம் பேசவே இல்லை. எதையோ கேட்க நினைத்துத் தயங்கினாள். அடிக்கடி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். கண்ணீர் வழிந்து தலையணையை நனைத்தது. “என்னத்த நினைச்சு இப்படி வெசனப்படுறே? கெட்ட நேரம் காலோட போச்சேன்னு நினைச்சுக்கோ” - சுலோச்சனா சொன்னபோது மூச்சை உறிஞ்சியபடி முதுகைத் திருப்பினாள். “அவியல்லாம் எப்படி இருக்காங்க?” - பயமும் தயக்கமுமாக இளங்கோவின் முகம் பார்த்தாள். இந்தக் கேள்வியை எதிர் பார்த்திருந்த இளங்கோ, அவசரமாகச் சொன்னான், “யாருக்கும் பெருசா ஒண்ணுமில்ல. எல்லாரும் நல்லாருக்காங்க.” உண்ணம்மாள் கேள்வியுடன் முறு வலித் தாள். இளங்கோ அவள் பார்வையைத் தவிர்ப்பதை உணர்ந்தவளாகக் கைவிரித்து, மேலே உயர்த்தியவள் மீண்டும் கண்களை மூடிக்கொண்டாள். வாசல் திண்ணையின் வலது மூலையிலிருந்து தாவிக் குதித்தது வெள்ளாடு. மூங்கிலில் கட்டியிருந்த மசால் தளையை எட்டிப் பிடித்தது. தலையைச் சற்றே உயர்த்தி வாய்க்குள் அதக்கியபடி தாவி ஓடியது. செருப்புகளை ஒதுக்கி ஓரமாகப் போட்டுவிட்டு இளங்கோ உட்கார்ந்ததும் மல்லிகா மெள்ளக் கேட்டாள், “ஆள் போட்டாச்சாண்ணா.” டெட்டால் வாசனையுடன் வெள்ளைச் சேலையைக் கொடியில் உதறிப்போட்ட சுலோச்சனா திரும்பிப் பார்த்தாள். இளங்கோ ஜன்னல் வழியாக உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான். உண்ணம்மாள் கண் மூடிக் கிடந்தாள். “நாளைக்குத்தான ஒண்ணாம் தேதி. வந்துருவாங்க” - தணிந்த குரலில் சொன்னான். “அவிங்களும் நர்ஸ்தானே?” - புடவைத் தலைப்பில் ஈரக் கைகளைத் துடைத்தபடி அருகில் உட்கார்ந்தாள் சுலோச்சனா. முதல் பஸ்ஸைப் பிடித்து வந்திருந்தாள். அழுக்குக் கூடைக்குள் சுருட்டிக்கிடந்த உண்ணமாவின் புடவைகளையும் போர்வையையும் ஊறவைத்து அலசிப் போட்டுவிட்டாள். இரண்டு நாட்களாக மல்லிகா உடனிருந்து பார்த்துக்கொண்டதில், உண்ணம்மாளின் ஆங்காரம் சற்றே தணிந்திருந்தது. “நர்ஸ் இல்லை. ஆனா அதுமாதிரிதான். இப்படி கெடையில விழுந்துட்டவங்களை வீட்டுல இருந்தே பார்க்கிறதுக்குன்னு இருக்காங்க. கூடவே இருப்பாங்க. நடக்கவெப்பாங்க. மருந்து குடுப்பாங்க. பாத்ரூம் போவெச்சு உடம்பு துடைச்சு, துணி மாத்திவிடுவாங்க. ஆஸ்பத்திரியில இருந்தா அங்க எப்படிப் பண்ணுவாங்களோ அதுமாரி எல்லாமே.” மல்லிகா வளையலைப் புறங்கையில் ஏற்றியபடியே கேட்டாள்... “நம்ம வீட்டுலயேதான் இருப்பாங்களா?” “ஆமாம் புள்ளே. இங்கதான் சாப்பாடு, படுக்கை எல்லாம். அம்மாகூடவேதான் இருப்பாங்க.” “வர்றவங்க வயசானவிங்களா... வயசுப் புள்ளையா, எப்படிப் பொறுப்பா இருப்பாங்களா, யார் எவர்னு தெரியாம வீட்டுக்குள்ள எப்படி வெச்சுக்கிறது?” இளங்கோ பெருமூச்சுவிட்டபடி நிமிர்ந்தான். கைகளை உயர்த்தி சடவு முறித்தான். ஆயிரம் முறை யோசித்துக் களைத்த விஷயங்கள். வெங்காயச் சருகுகள் நிறைந்த முறத்தை ஏந்திவந்து, ரோஜாத் தொட்டியில் கொட்டிய விஜயா ஒரு கணம் நின்றாள். திண்ணையில் இருந்த மூவரையும் சிரித்தபடியே பார்த்தாள். “மருதாணியும் கொய்யாப்பழமும் பறிச்சு வெச்சிருக்கேன். மறக்காம எடுத்துட்டுப் போங்க.” “அதான் அப்பவே சொல்லிட்டல. எல்லாம் எடுத்துக்குவாங்க” - சலிப்புடன் சொன்னான் இளங்கோ. “அண்ணன்கிட்ட உக்காந்தா உங்களுக்கு பொழுதுபோறதே தெரியாதே. லெமன் ஜுஸ் போட்டு எடுத்தாரேன் இருங்க.” சிரித்தபடியே உள்ளே சென்றவளைப் பார்த்தபடியே கேட்டாள் மல்லிகா... “எல்லா வேலையையும் இழுத்துப்போட்டுட்டுச் செய்றாங்க அண்ணி. ஆனா, அம்மா சமாசாரத்துல மட்டும் ஒத்துவர மாட்டேங்கிறாங்க. இதுல மட்டும் அவங்களுக்கு என்ன சங்கடம்னே தெரியல. நீ பேசிப் பார்த்தியாண்ணா?” இருவரையும் பார்த்துப் புன்னகைத்தான் இளங்கோ. “அதெல்லாம் பேசியாச்சு. சரிவராது. அவ போக்குலதான் இருப்பா. விடுங்க” என்றவன் தொடர்ந்தான், ``மாசத்துக்குப் பத்தாயிரம் ரூபாய் சம்பளம்னு கேட்டாங்க. நான்தான் ஒம்பதாயிரம் ரூவாய்க்குப் பேசியிருக்கேன். மூணுவேளை சாப்பாடு போடணும். இதுபோக ஏற்பாடு பண்றவங்களுக்கு ஒம்பதாயிரம் தரணும்.” “வீண் செலவுதாண்ணா. என்னதான் பணம் குடுத்தாலும் நம்ம அம்மாவை நாம பார்த்துக்கிற மாதிரி இருக்குமா? நாங்கதான் மூணுபேரு இருக்கோம். ஒருத்தர் மாத்தி ஒருத்தர் வந்து பார்த்துக்க மாட்டமா?” - மல்லிகா கண்களைத் துடைத்தபடியே கேட்டாள். “அதான்புள்ளே நானும் சொல்றேன். அண்ணன்தான் கேக்க மாட்டேங்கிறாங்க” - சாணளவு தலைமுடியைச் சுருட்டி முடிச்சிட்டாள் சுலோச்சனா. இளங்கோ எழுந்து கைகளை உதறினான். எதிர்வீட்டு வாசலில் சைக்கிள்காரன் இளநீர் வெட்டிக்கொண்டிருந்தான். வெயில் பட்டு ஒளிர்ந்தன இளம்பச்சைக் காய்கள். கூரிய அரிவாள் ஒவ்வொரு வீச்சுக்கும் மின்னி அசைந்தது. “அதெல்லாம் சரியா வராது புள்ளைங்களா. ஒரு நாள் மாதிரி இருக்காது. ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஏதாச்சும் வேலை வந்து நிக்கும். வர முடியாத சூழ்நிலை அமையும். அவளும் அவசர ஆத்தரத்துக்குக்கூட கிட்ட வர மாட்டா. எல்லாம் ஒண்ணா சேர்ந்து ஆத்தா விசனப்படுவா. சத்தம் போடுவா. எதுக்கு வீணா பிரச்னை? கடனோட கடனா இதையும் பார்த்துக்கலாம்.” செருப்பைப் போட்டபடி பந்தலுக்கு வெளியே வந்தான். பந்தற்காலில் படர்ந்திருந்த மயில்மாணிக்கத்தின் சிவந்த பூக்களைச் சுண்டினான். “நாள் கிழமைன்னு வந்தா முடிஞ்சதைச் செய்யுங்க. அது போதும். அவ மனசு மாறி எதுனாச்சும் செஞ்சா பார்த்துக்கலாம்.” ஆனால், விஜயா செய்வாள் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கு இருக்கவில்லை. காம்புகள் ஒடிந்து கோக்கமுடியாத மொக்குகளை ஓரமாகக் குவித்தாள் விஜயா. மொக்குகளை நெருக்கிக் கோத்திருந்த மல்லிகைச் சரம் அவள் மடியில் கிடந்தது. கைகளில் ஏந்தி அழகு பார்த்தவள் நிறைவுடன் எழுந்தாள். முகம் துடைத்தபடி உள்ளே வந்த மேகலாவிடம் உற்சாகத்துடன் சொன்னாள்... “தல சீவிட்டல. இந்தா பூ வெச்சுக்க. ஊர்லேருந்து ஆயா கொண்டு வந்தது. நம்ம வீட்டுக் கொடியில பூத்தது.” கட்டிலில் சாய்ந்திருந்த உண்ணம்மாள் தாளித்த பொரிகளுக்கிடையில் எண்ணெய் மினுக்கத்துடன் கிடந்த பூண்டை எடுத்து வாயில் போட்டாள். கட்டிலுக்கு அடுத்து நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த விஜயாவின் அப்பா மெதுவாகச் சொன்னார், “கெட்ட நேரத்துலேயும் நல்லநேரம் தான். கூட வந்த நாலு பேருக்கு ஆயுசு அவ்ளோதான். என்ன பண்றது? நீங்க அதையவே நெனச்சு விசனப்படாம தெகிரியமா இருந்தா போதும்.” கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்த விஜயாவின் அம்மா அவர் சொல்வதற்கெல்லாம் தலையாட்டினாள். உண்ணம்மாள் தம்ளரை சேலைத் தலைப்பால் பற்றியபடி காபி தண்ணியை உறிஞ்சினாள். நாக்கைச் சுட்டிருக்க வேண்டும். உதடுகளைக் குவித்து ஊதிக்கொண்டாள். “அங்கலாப்புல சொல்றோம். `இப்படிக் கெடையில கிடக்கிறதுக்குப் பதிலா ஒரேயடியா போயிடுறது நல்லது’ன்னு. ஆனா, அவ்ளோ சீக்கிரமா போறதுக்கு யாருக்குத்தான் மனசு வருது?” டம்ளர்களைச் சேர்த்தெடுத்து சமையலறைக்குள் வந்த விஜயாவின் அம்மா குழாய் தண்ணீரைத் திருப்பினாள். தண்ணீர் சீறிக் கொட்டும் சத்தத்துக்கு நடுவே விஜயாவிடம் கிசுகிசுத்தாள்... “என்ன புள்ளே நீ. ஆள்வெச்சுத்தான் பார்த்துக் கணும்னு இப்படி அளும்புபண்றே? எனக்கு இப்படி ஆகிருந்தா நீ பார்க்க மாட்டியா?” அரைபட்டிருந்த மாவை அள்ளி போசியில் போட்டவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். முழங்கை வரைக்கும் அரிசிமாவு சாந்துபோல வழிந்தது. “யார்னாலும் பார்ப்பேன். எல்லாத்தையும் செய்வேன். ஆனா அவங்களுக்கு என்னால செய்ய முடியாது.” திடமாக ஒலித்த அவளது குரலைக் கேட்டுப் பதறினாள் விஜயாவின் அம்மா. “சரி... சத்தம்போடாதடீ. செய்யாட்டியும் பரவாயில்லை. அவங்க காதுபட இப்படிப் பேசாத. பாவம் செத்துப் பிழைச்சுருக்காங்க.” மாவின் அளவு குறைந்ததும், குழவி சுற்றும் ஓசை கடகடத்தது. எவர்சில்வர் பாத்திரத்தின் விளிம்பில் விரலைவைத்து மாவை ஒன்றுசேர்த்து அள்ளி போசியில் வழித்தாள். “இல்லைன்னு சொன்னேனா? என்னால செய்ய முடியாதுன்னுதான் சொல்றேன்.” ஆட்டாங்கல்லை நிறுத்தியதும் ஓசை நின்றது. “நீ என்னவோ கடுசா சொல்ற. எல்லாரும் என்னையத்தான் திட்டுவாங்க... `பொண்ணை எப்பிடி வளர்த்துருக்கா பார்’னு?” - குரலைத் தணித்து அங்கலாய்ப்புடன் சொன்னாள். விஜயா சன்னமாகச் சிரித்தாள். “உன்னைய ஒருத்தரும் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டாங்கம்மா. அப்படிச் சொன்னா நான் பதில் சொல்லிக்குவேன்.” “எதை மனசுல வெச்சுட்டு நீ இப்படிப் பண்றேன்னு புரியுது புள்ளே.” விஜயா பதில் சொல்லவில்லை. குழவியை வெளியில் எடுத்துவைத்துக் கழுவினாள். “மேகலா பிறக்கிறதுக்கு முன்னாடி என்னவோ வாய்க்குவந்தபடி பேசுனாங்கதான். கல்யாணமாகி நாலஞ்சு வருஷமா குழந்தை பிறக்கலைங்கிற விசனத்துல திட்டினாங்கதான். அதையெல்லாம் இன்னுமா மனசுல வெச்சுக்கிறது? பெரியவங்க தானே...” - ஆற்றாமையுடன் அருகில் நின்று கேட்டபோது, நிமிர்ந்து கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்துவிட்டு நகர்ந்தாள் விஜயா. இதற்கு மேல் அவளிடம் பேச முடியாது என்று எண்ணியவளாக விஜயாவின் அம்மா வெளியே வந்தாள். உண்ணம்மாள் அவள் முகத்தையே கூர்ந்துபார்த்தாள். தொலைக்காட்சி சத்தத்தில் உள்ளே பேசியது கேட்டிருக்காது என்று நினைத்தவளாகக் கைகளைத் துடைத்தபடியே மறுபடியும் கட்டிலில் உட்கார்ந்தாள். உண்ணம் மாளின் பார்வை இப்போதும் அவளிடமே நிலைத்திருந்தது. எங்கேயாவது நட்சத்திரம் தென்படுகிறதா என்று அண்ணாந்து பார்த்திருந்த இளங்கோ கண்ணாடியைக் கழற்றினான். தண்ணீர் சொம்புடன் திண்ணைக்கு வந்த விஜயா நைட்டி அணிந்திருந்தாள். இளங்கோவின் யோசனை கூடிய முகத்தைக் கூர்ந்து பார்த்தவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்... “நாளைக்கு வந்துருவாங்களா?” இளங்கோ பதில் சொல்லவில்லை. தென்னை யோலைகள் அசையாதிருந்தன. கருப்பக்கா வீட்டுக்குள் தொலைக்காட்சியின் சலனங்கள் தென்பட்டன. இந்தப் புழுக்கத்தில் உண்ணம்மாவால் தூங்கியிருக்க முடியாது என்று எண்ணியவன், அருகில் உட்கார்ந்த விஜயாவை நிமிர்ந்து பார்த்தான். “என்ன பதிலே வரலை?” “எல்லாரும் உன்னையைத்தான் தப்பா பேசறாங்க புள்ளே.” “அப்படியா?” “கேட்கிறதுக்கு சங்கடமா இருக்கு. எல்லாத்தையும் இழுத்துப் போட்டுட்டுச் செய்யறவ இதுல மட்டும் ஏன் இவ்ளோ பிடிவாதமா இருக்கேன்னு திட்டுறாங்க.” “ம்... திட்டுறாங்கதான். தெரியும்.” “எனக்குப் புரியது. ஆனா, மத்தவியளுக்குத் தெரியாதுல.” “மத்தவியளுக்கு எதுக்குத் தெரியணும்?” காடாவிளக்குடன் பழவண்டி தெருமுனையில் திரும்பியது. வண்டி முழுக்கப் பழச் சீப்புகள். இத்தனை பழத்தை வைத்துக்கொண்டு இவன் என்ன செய்வான் என்று நினைத்தவனின் தோளைத் தட்டினாள் விஜயா. “நாளைக்கு அவங்க யாராச்சும் வந்தா திருப்பி அனுப்பிருங்க. நானே பார்த்துக்கிறேன்.” இளங்கோ பதில் சொல்லாது தலை குனிந்தான். முகத்தைத் துடைத்துவிட்டுக் கண்ணாடியை அணிந்தவன் ஜன்னல் வழியாக உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான். உண்ணம்மாள் தூங்கிவிட்டாளா? கோலப்பொடியுடன் விஜயா கதவைத் திறந்தபோது விடிந்திருந்தது. காக்கைகள் தொடர்ந்து கரையும் ஓசை. சின்னதம்பி கடை வாசலில் பால் வண்டி நின்றது. நீலப்பெட்டிகளை அடுக்கும் சத்தம் கேட்கிறது. அறைக்கதவைத் திறந்துகொண்டு கையில் செல்போனுடன் வெளியே வந்தான் இளங்கோ. “இந்நேரத்துல யாருக்குடா போன் போடுற?” உண்ணம்மாள் தலையை உயர்த்திக் கேட்டாள். திண்ணைப் பேச்சு இவள் காதில் விழுந்திருக்குமோ? ஒரு கணம் தயங்கினான். “ `நர்ஸம்மாவை அனுப்புறேன்’னு சொன்னாங்க. அங்கதான் பேசலாம்னு…” உண்ணம்மாள் முதுகை நிமிர்த்தினாள். “சித்த நிமித்தி உக்கார வைடா.” தலையணைகளைச் சரித்து உட்கார வைத்ததும் புடவைத் தலைப்பை விசிறிப்போட்டாள். ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தபடியே உரக்கச் சொன்னாள். “யார்னாலும் சீக்கிரமா புறப்பட்டு வரச் சொல்லு. ஒருத்தர் தயவும் எனக்குத் தேவையில்லை. அப்படி ஒண்ணும் நான் ரோஷம் கெட்டுப் போகலை.” வாசற்கோலம் கச்சிதமாக விழுந்த திருப்தியுடன் தலைநிமிர்த்தினாள் விஜயா! http://www.vikatan.com
  17. அம்மா - சிறுகதை வழக்கறிஞர் சுமதி, ஓவியங்கள்: ம.செ., எனக்குக் கல்யாணம். மாப்பிள்ளை பிடித்திருக்கிறது. அப்பா எனக்காக ரொம்பப் பிரயத்தனப்பட்டு இந்த மாப்பிள்ளையைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தார். நல்ல படிப்பு - பெரிய வேலை, பெரிய படிப்பு - நல்ல வேலை என்ற வழக்கமான தேடல் தளங்களுக்குப் போகாமல், நான், என் ரசனை, என் எதிர்பார்ப்பு; அதுபோலவே மாப்பிள்ளை, அவர் ஆசைகள், கற்பனைகள் எல்லாவற்றையும் அலசித் தேடிப்பார்த்து எங்கள் இருவரையும் அறிமுகப்படுத்தினார். நாங்கள் தீவிரமாக நம்பும் விஷயங்கள், எந்தக் காரணத்தைக்கொண்டும் விட்டுக்கொடுக்க முடியாத எங்கள் விருப்பங்கள் மற்றும் எங்கள் லட்சியங்களை ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் பேசச் சொன்னார். நாங்கள் இருவரும் தேவைகளுக்கும் சந்தர்ப்பங்களுக்கும் ஏற்ப, வளைந்துகொடுக்கும் ஒரே அலைவரிசையில் இருந்தோம் என்பதை உணர்ந்து, அப்பாவிடம் சொன்னபோது கல்யாணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்தார். அப்பா, எதைச் செய்தாலும் திருத்தமாக இருக்கும். அவரை நினைக்கும்போது எனக்கு அவர் செய்த ஒவ்வொரு விஷயமும் ஞாபகம் வரும். எனக்கு ஐந்து அல்லது ஆறு வயது இருக்கும், தினமும் என்னை அவர் பக்கத்தில் ஒரு குட்டி நாற்காலியில் அமரவைத்து நியூஸ் பேப்பரைப் படித்துவிட்டு, அதை எனக்குக் கதை மாதிரி சொல்லிச் சொல்லிப் புரியவைப்பார். கடினமான தமிழ் - ஆங்கில வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தம் சொல்லிக்கொடுத்து அதை ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தில் எழுதவைப்பார். எம்.பி.ஏ., படித்துவிட்டு பெரிய நிறுவனம் ஒன்றில் பொது மேலாளராக அவர் இருந்ததால், மிக நாகரிகமாக உடை அணிவார். தலை வாரிக்கொள்வதில் இருந்து, ஷூ போடுவது வரை ரசனை, ரசனை. எல்லாமே அப்பாவுக்கு ரசித்துச் செய்ய வேண்டும். எப்போது ஹோட்டலுக்குப் போனாலும் நாகரிகம் மாறாது. அப்பா நடப்பது, உணவு ஆர்டர் கொடுப்பது, அதைச் சாப்பிடும்போது ஃபோர்க், கத்தி, ஸ்பூன் என்று அவர் லாகவமாக அதைப் பயன்படுத்துவது எல்லாமே கவிதையாக இருக்கும். எனக்கு அப்பா மேல் அப்படி ஒரு பிரமிப்பு. அவரால் மேல்நாட்டு சங்கீதத்தையும் பேச முடியும்; கர்னாடக சங்கீதத்தையும் ரசிக்க முடியும். இந்துஸ்தானிக் கலைஞர்களைப் பற்றியும் துல்லியமாகத் தெரிந்துவைத்திருந்தார். கதைகள் என்று வந்துவிட்டால் லா.ச.ரா., ஜெயகாந்தன், கல்கி, தி.ஜானகிராமன் என்று நிறுத்திக்கொள்ளாமல், சமகால எழுத்தாளர்களையும் வாசிப்பார். அதே மாதிரி ஆங்கிலத்தில் சகலரையும் வாசிப்பார். அப்பா... தமிழ், ஆங்கிலம், இந்தி, சம்ஸ்கிருதம், மலையாளம், கன்னடம் என்று எல்லா மொழிகளிலும் எழுத, படிக்க, பேசக் கற்றுவைத்திருந்தார். இப்படிப்பட்ட அப்பாவைப் பார்த்தால் எப்படி பிரமிப்பு இல்லாமல் இருக்கும்? அந்தப் பிரமிப்பினால்தான் நான் எப்போதும் அப்பா பின்னாடியே சுற்றி அலைந்தேன். அப்பாவின் கம்பீரமே தனி. அம்மா ஒரு கேரக்டர். உழைப்பாளி. எல்லா வேலைகளையும் இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டு செய்வாள். ஆனால், அவளுக்கும் அப்பாவுக்கும் கொஞ்சம்கூட பொருந்தாது. அம்மா, நன்றாகச் சமைப்பாள். ஆனால், அப்பாவுக்குப் பிடித்தாற்போல் அதை அழகுபட எடுத்துவைத்துப் பரிமாறவெல்லாம் அவளுக்குத் தெரியாது. வாரத்துக்கு ஒருமுறை மார்க்கெட்டுக்குப் போய், இரண்டு பெரிய பை நிறையக் காய்கறிகளை வாங்கிக்கொண்டு மூச்சிரைக்கத் தூக்கியபடி வீட்டுக்குள் நுழைவாள். நடுக்கூடத்தில் அந்த மூட்டையைக் கொட்டி காய்கறிகளைப் பிரிப்பாள். அப்போது அவள் கண்களில் அப்படி ஒரு சந்தோஷம் மின்னும். என்னைப் பார்த்து, ''குடிக்கத் தண்ணீர் கொடேன்...'' என்று குழந்தை மாதிரி கட்டை விரலை உயர்த்திக் கேட்பாள். தண்ணீரைச் சொம்பு நிறைய எடுத்து அதை மடக் மடக்கென்று குடித்துவிட்டு, நடுக்கூடத்தில் ஃபேனை போட்டுக்கொண்டு அசதியில் படுப்பாள். பாதித் தண்ணீர், புடவை மேல் கொட்டியிருக்கும். அப்பாவுக்கு, அம்மாவின் இதுமாதிரியான நடவடிக்கைகள் சுத்தமாகப் பிடிக்காது. ''ஏன் இந்தத் தண்ணீரை நாசூக்காகக் குடிக்கத் தெரியவில்லை. காபி குடித்தாலும் இப்படித்தான். புத்தகம் - சொல்லவே வேண்டாம். சுத்தமாகப் படிப்பது கிடையாது. கோணல்மாணலாக நியூஸ் பேப்பரைப் பிரித்துப் படிப்பதோடு சரி. பாட்டுக்கும் அவளுக்கும் தொடர்பே இல்லை. ஐயோ! சினிமா பாட்டைக்கூட ரசிக்காத என்ன பிறவியோ?'' என்று அப்பா சலித்துக்கொள்வார். அம்மா, என்னிடம் ஆசையாகத்தான் இருப்பாள். ஆனால், சாப்பிடச் சொல்லிக் கட்டாயப்படுத்துவாள். பள்ளி நாட்களில் தலையில் பேன் விழுந்துவிட்டால், தலை வலிக்க வாருவாள். நான் முரண்டுபிடிப்பேன். எனக்கும் அவளுக்கும் சண்டை வந்துவிடும். நான் அழுதுகொண்டே அப்பாவிடம் போவேன். ''இல்ல... நிறைய பேன் இருக்கு - அதான்'' என்று அம்மா பயந்தபடியே சொல்வாள். அப்பா, அவளை முறைத்துவிட்டு எனக்கு ஏதோ சமாதானம் சொல்வார். 'அப்பாவுக்குத்தான் என் மேல் எத்தனை ஆசை’ என்று நான் நினைத்துக்கொள்வேன். நான், நான்காவது படிக்கும் வரை இதுபோல் நிறைய சம்பவங்கள். எல்லாவற்றிலும் அம்மாவும் அப்பாவும் தனித்தனித் தீவுகளாகவே இருந்தார்கள். ஆனால், அம்மா அப்பாவிடம் அளவுக்கு அதிகமான பயம்கொண்டிருந்தாள். அப்பா, அம்மாவை அடியோடு வெறுத்தார். அவர்களுக்குள் என்ன பிரச்னை என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. திடீரென்று, என்னுடைய நான்காம் கிளாஸ் லீவில் அப்பா என்னை அழைத்துக்கொண்டு தனியாக ஒரு வீட்டுக்கு வந்துவிட்டார். இதற்கு எல்லாம் என்ன காரணம் என்று எனக்குப் புரியவே இல்லை. அப்பாவிடம் கேட்க வேண்டும் என்ற துணிவு எனக்கு இப்போது வரை வந்ததே இல்லை. அப்பாவிடம் அதைப் பற்றி கேட்டால்கூட அப்பா வருத்தப்படுவாரோ என்று எனக்குள் ஓர் அச்சம் இருந்தது. என்னைப் பொறுத்தவரை அப்பா சொக்கத்தங்கம். எல்லாம் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்தார். படிப்பு, சாப்பாடு, பொழுதுபோக்கு எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டார். ஆனால், அம்மாவைப் பிரிந்து வந்தவுடன் எனக்குக் கடுமையான காய்ச்சல் ஏற்பட்டது. அப்போது அவர் அலுவலகத்துக்குப் போகாமல் என்கூடவே ஒரு வாரம் இருந்து பார்த்துக்கொண்டார். அப்பாவின் அன்பில் நான் கரைந்து போனேன். அம்மாவை நினைத்து ஏங்குவதும் எப்படியோ என்னிடம் மறைந்துபோனது. கல்யாணம் முடிவாகி பத்திரிகை அச்சடிக்கும் சூழல் வந்தபோதுதான் நான் அம்மாவை நினைத்தேன். அப்படி நினைத்த நொடி, எனக்கே என் மேல் ஒரு வெறுப்பு வந்தது. 'ச்சே... இப்போதும் என்னை முன்னிறுத்தித்தானே அம்மாவை நினைக்கிறேன். நான் ஏன் இப்படி இருக்கிறேன்? உள்ளூரில் இருந்துகொண்டு நான் ஏன் அம்மாவைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கவே இல்லை? அம்மாவுக்கு அழகியல் உணர்ச்சியும் ரசனையும் இல்லாமல்போனது அவ்வளவு பெரிய குற்றமா?’ பள்ளிக்கூடத்துக்குப் புறப்படும்போது அம்மா எனக்கு முத்தம் கொடுப்பாள். அப்பா அதைப் பார்த்துக் கோபப்படுவார். ''குளிச்சியா? எதுக்கு அழுக்கா ஒரு முத்தம்? போற நேரத்துக்கு'' என்று அம்மாவை அழுத்தமாக, சன்னமான குரலில் கேட்பார். அம்மாவின் கண்கள் கலங்கிவிடும். ''எல்லாத்துக்கும் ஓர் அழுகை... ச்சே!'' என்று சொல்லிக்கொண்டே, தன் பேன்ட் பாக்கெட்டில் வைத்திருக்கும் கர்ச்சீப்பால் அம்மாவின் முத்தத்தைத் துடைப்பார். பிறகு, என்னை அழைத்துக்கொண்டு பள்ளிக்கூட வாசலில் விட்டுவிட்டு ஒரு முத்தத்தை தன் கைகளில் வைத்து என்னைப் பார்த்து அதை ஊதுவார். அவர் அப்படி ஸ்டைலாக ஊத, நான் காற்றில் மிதக்கும் அந்த முத்தத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு என் யூனிஃபார்ம் ஜோபிக்குள் போட்டுக்கொள்வேன். அந்தச் சம்பவம் ஏனோ இப்போது நினைவுக்கு வந்தது. அம்மாவை இத்தனை நேரம் ஏன் நினைத்துக்கொண்டேன் என்று தெரியவில்லை. அன்று மாலை அப்பா கல்யாணப் பத்திரிகையைக் கொண்டுவந்தபோது எனக்கு மனசெல்லாம் கனத்துவிட்டது. அம்மா, அந்தப் பத்திரிகையில் இல்லை. நானும் அம்மாவும் பிரிந்து எத்தனையோ வருடங்கள் ஆகிவிட்டாலும், அம்மாவை இந்த நேரத்தில் மறக்கமுடியாமல் வலித்தது. அப்பாவிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று வாயெடுத்தும் துணிவு இல்லாமல் ஓரிருமுறை துடித்துப்போனேன். அன்று இரவு அப்பா தூங்கப்போன பின், என் சிறு வயதுப் புகைப்படங்களை எடுத்துவைத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அம்மா, ஒரு போட்டோவில்கூட இல்லை. பழைய நினைவுகள் என்னை என்னமோ செய்தன. அப்பா, உள்ளூரில் இருந்தால் நான் அவரோடுதான் தூங்குவேன். அவர் வேலை நிமித்தமாக வெளியூர் போனால், அம்மாவோடுதான் படுக்கை. அம்மா தூங்கும்«பாது கதை சொல்வாள். கட்டையாக இருக்கும் அவள் குரலில் கிசுகிசுப்பாக 'சித்திரக்குள்ளன்’ என்ற ஒருவனை சிருஷ்டித்து, பலப்பல கதைகள் சொல்வாள். அவன் வரும்போது எல்லாம் ஒரு பின்னணி இசை கொடுப்பாள். அவள் கதைகள் சொல்லித் தூங்கும்போது, சுகமாக இருக்கும். அப்பா, திரும்பி வந்தவுடன் சித்திரக்குள்ளன் கதை நின்றுவிடும். அம்மாவோடு தூங்க வேண்டும் என்று ஆசை இருந்தாலும், சொல்லமுடியாமல் இருந்துவிடுவேன். அப்பா வந்துவிட்டால், அம்மாவும் இறுகிப்போய் விடுவாள். பயம்... பயம்! அப்படி ஒரு பயம் அப்பாவிடத்தில். அம்மாவை அன்று இரவு முழுக்க நினைத்து அழுதேன். காலையில் என் முகத்தைப் பார்த்த அப்பா, ''ஏம்மா... உடம்பு சரியில்லையோ?'' என்றார். அவரிடம் தப்பித்துக்கொள்ள ''ஆமாம்பா. ரொம்ப வாந்தி எடுத்திட்டேன்'' என்றேன். அப்பா பதறிப்போய் 'ஃபுட் பாய்சன் ஆகியிருக்கும்; ஆனா, வேண்டாதது வெளிய வந்ததே நல்லது. வா... ஒரு நடை டாக்டரிடம் போகலாம்'' என்றார். ''இல்லப்பா, இப்ப உள்ள ஒண்ணும் இல்லை. எனக்கு வேண்டியது மட்டும்தான் இருக்கு'' என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிட்டேன். அப்பா, எல்லோருக்கும் பத்திரிகை கொடுக்கத் தொடங்கினார். ஒரு வாரம் ஆகியிருக்கும். அன்று மதியம், வீட்டுக்கு ஒரு கூரியர் தபால் என் பெயருக்கு வந்தது. பெரிய பார்சல். விலாசம் கோணல்மாணலான எழுத்தில் தமிழில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்த பார்சலைப் பிரித்தபோது ஒரு கவர் அதே எழுத்தில் அதற்குள் இருந்தது. உள்ளே சின்னச் சின்னதாகப் பல கலர் பேப்பர்களில் சுற்றியிருந்த பெட்டிகள் இருந்தன. கவரைப் பிரித்து உள்ளே இருந்த கடிதத்தைப் படிக்கத் தொடங்கினேன். 'அன்புள்ள சும்மி குட்டிக்கு, அம்மா ஆசீர்வாதத்துடன் எழுதுவது. உனக்குக் கல்யாணம் என்று கேள்விப்பட்டேன். பக்கத்து வீட்டு புஷ்பாதான் சொன்னாள். பத்திரிகையையும் காட்டினாள். 'மாமி உங்க பொண்ணு சுமித்ராவுக்குக் கல்யாணம் போலயிருக்கு. பத்திரிகை வந்திருக்கு. என்ன அநியாயம் பாருங்க; உங்க பேரே இல்லாம அந்த மனுஷன் இப்படி ஒரு பத்திரிகையைப் போட்டுருக்கார்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே வந்து பத்திரிகையைக் காட்டினாள். அவ சொன்னத விடு. பத்திரிகை ரொம்ப அழகா இருக்கு. பையனும் நல்லா இருப்பான்னு நினைக்கிறேன். உனக்குப் புடிச்ச மாதிரியே பையனுக்கும் உன்னைப் புடிச்சிருக்கானு தெரிஞ்சுக்கோடா கண்ணு. உன் கல்யாணத்தைப் பார்க்கணும்னு ஆசை. நான் அங்கே வந்தா, உங்கப்பாவுக்கு ரொம்ப அவமானமாப்போயிரும். உனக்கும் சங்கடம். நான் வர மாட்டேன். என்னமோ உங்கிட்ட ஒரு வார்த்தை பேசணும், உனக்கு ஏதாவது குடுக்கணும்னு தோணித்து... அதான். அப்பா, என்னைப் பொண்ணு பார்க்க வந்தபோது நானும் ரொம்பக் குஷியாயிட்டேன். உங்க அப்பா மாதிரி படிச்ச, பதிவிசா இருக்கிறவரை எந்தப் பொண்ணுக்குத்தான் பிடிக்காது. உங்கப்பா, அவர் அம்மா சொல்லை மீறாதவர். அவர் அம்மா என்கிட்ட, 'அது தெரியுமா... இது தெரியுமா’னு எதுவுமே கேட்கலை. அவளுக்கு என்னவோ என்னை ரொம்பப் பிடிச்சுப்போச்சு. கல்யாணம் பண்ணப் பிறகுதான், அப்பா, அவர் அம்மா சொல்லை மீற முடியாம என்னைக் கல்யாணம் பண்ணியிருக்கார்னு புரிஞ்சது. ஆனா, நான் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே யோசிச்சிருக்கணும். என்னை மாதிரி பார்க்க ரொம்ப சுமாரா இருக்கிற ஒரு பொண்ணு, பெரிய வெளியுலக அறிவெல்லாம் இல்லாதவளை எப்படி உங்கப்பாவுக்குப் பிடிக்கும்னு. பொண்ணு பார்த்தபோது நான் சந்தோஷப்பட்ட மாதிரியே உங்க அப்பாவும் சந்தோஷப்பட என்கிட்ட ஒரு விஷயமும் இல்லைனு நான் யோசிக்கலையோ? அதனாலதான் எல்லாம் தப்பாயிடுச்சு. அப்பாவுக்கு என்னோட இருக்கிறது ஓர் ஆயுள் தண்டனை மாதிரி ஆகிடுச்சு. அவர் அம்மா இருந்த வரைக்கும் என்னைப் பொறுத்துப் போனார். அப்போ உனக்கு இரண்டு வயசுகூட இருக்காது. பாட்டி செத்துப்போனாங்க. அதற்குப் பிறகு எனக்கும் அப்பாவுக்கும் நடுவுல பெரிய பள்ளம். நான் சாதாரணப் பொண்ணு. வேலை பண்ணுவேன். சத்தியமா இருப்பேன். மத்தபடி நீக்குப்போக்கெல்லாம் தெரியாது. ஆனால், அப்பாவுக்கு என்கூட இருக்கிறது நரகமா இருந்ததுபோல. அவருக்கு இருந்த ரசனை, ஞானம், அழகியல் உணர்ச்சி எல்லாம் எனக்கு இல்லையேனு உடைஞ்சுபோயிட்டார். உன்னை எடுத்துக் கட்டிண்டு ஆசைல காட்டுத்தனமா நான் கொஞ்சினாக்கூட, அவருக்குக் கோபம் வரும். உனக்கு நான் முத்தா குடுத்தாக்கூட, அவருக்குப் பிடிக்காது. ஏதோ இன்ஃபெக்ஷன் ஜெர்ம்ஸ்னு கத்துவார். கடைசியா ஒருநாள் உன்னைக் கூட்டிண்டு போயே போயிட்டார். இதோ இப்ப வரைக்கும் மாசாமாசம் என் சாப்பாட்டுக்குப் பணம் அனுப்புறார். எனக்கும் வேற கதி இல்லே. வக்கத்துப்போய் நானும் வாங்கிக்கிறேன். ஏனோ அதை நினைச்சா, துக்கமா இருக்கு. உங்கப்பா வேற ஒரு கல்யாணம் பண்ணியிருந்தாக்கூட எனக்கு சமாதானம் ஆகியிருக்கும். இப்படி இருந்ததுதான் எனக்குப் பெரிய தண்டனை. இதோ இப்பவரைக்கும் அவருக்குப் பிடிச்ச மாதிரி வாழறேனானு தெரியாது. இப்ப கொஞ்சம் புஸ்தகம் படிக்கிறேன்; பாட்டுக் கேட்கிறேன். அவர் நினைக்கிறது எனக்கு வரலை. ஆனால், எந்தவிதத்திலும் நான் அவர் வழிக்குப் போகாம ஒதுங்கியிருக்கேன். மனசுல இருந்ததை உன்கிட்ட சொல்லத் தோணித்து. இந்தப் பார்சலை உனக்கு அனுப்பணும்னு தோணித்து. நான் சொல்ற மாதிரி ஒண்ணொண்ணாப் பிரியேன் - மொதல்ல அந்த நீலக் கலர் பேப்பர் சுத்தின டப்பாவைப் பத்திரமாப் பிரி. அதுக்குள்ளே இருக்கிறது என்ன தெரியுமா? உன் குட்டிக் குட்டிப் பல்லு. உன்னைப் பார்க்கணும்னு தோணும்போதெல்லாம் இந்தப் பல்லைத்தான் பார்த்துப்பேன். உன் நடுப்பல்லு விழுந்தவுடனே நீ ரொம்ப அழுத. நான் உன்னை அடிக்கடி 'ப்ரிட்ஜ் ப்ரிட்ஜ்’னு உன் ஓட்டைப்பல்லைப் பார்த்துக் கேலி பண்ணா, கோவிச்சுண்டு ரூம் ஓரத்துல போய் மொறைச்சுண்டு மூலையில நிந்துப்பே. உன் ரெட்டைப் பின்னலும், ஃப்ரில் வெச்ச சொக்காவும், ரிப்பனும் இப்பவும் அப்படியே மனசுல இருக்கு. ரொம்ப நேரம் நின்னுட்டு அப்படியே உட்கார்ந்து தலையச் சாய்ச்சுத் தூங்கிடுவ. உன்னைத் தூக்கிண்டு போய்ப் படுக்கவெச்சா, எழுந்ததும் 'ஏன் தூங்கவெச்சே?’னு கேட்டு மறுபடியும் அழுவ. அப்பா வருவதற்குள் உன்னைச் சமாதானம் செய்யப் போதும் போதும்னு ஆயிரும். அப்படியே அந்த ரோஸ் கலர் டப்பாவைப் பிரிச்சுப் பாரு. அதுதான் இப்ப நான் சொன்ன விஷயம் நடந்தபோது நீ போட்டிருந்த ஃப்ரில் வெச்ச சட்டை, ரிப்பன் எல்லாம். அப்புறம், அந்த மஞ்சள் கலர் பாக்கெட் ஒண்ணும் இருக்கும் பார்... அது தொடும்போதே மெத்துன்னு இருக்குல்ல; உள்ள பாரேன். நீ மொதமொதல்ல ஒரு பக்கமாத் திரும்பிப் படுத்தபோது உனக்கு வெச்ச குட்டித் தலைகாணி அது. உனக்கு அப்போ சுருட்டைச் சுருட்டையாத் தலைமுடி இருக்கும். கன்னமெல்லாம் உப்பி அந்தக் கூளித் தலைமுடியோட பக்கவாட்டுல திரும்பி கையை வாய்ல போட்டு சொத்து சொத்துன்னு சத்தம் போட்டுண்டுருப்பே. அழகா இருப்பே. சில சமயம் ஆசை தாங்காம உன் கன்னத்தைக் கொஞ்சமாக் கடிச்சிடுவேன். காட்டுக் கொஞ்சல்தான். ஆசை தாங்காமத்தான். லேசாத்தான் கடிப்பேன். ஆனா, நீ ஓன்னு அழுதுடுவே. அப்பா முறைப்பார். திட்டு விழும். அப்புறம் இரண்டு நாளுக்கு உன்கிட்ட வரவே விட மாட்டார். காவல்காரன் மாதிரி சுத்திச் சுத்தி வருவார். சரி, அதுல ஒரு பச்சைக் கவர் இருக்கே... அது ரொம்ப விசேஷம். அதைப் பிரியேன். அதுக்குள்ள ஒரு வெள்ளை வேட்டி இருக்கா. உம்! அது வேட்டி இல்லை. அப்பாவோட அங்கவஸ்திரம். அதுலதான் உனக்குக் குட்டிக் கிருஷ்ணர் வேஷம் போட்டு வேட்டி கட்டிவிட்டேன். அந்த வேட்டியில் உன் வாசனை, அப்பா வாசனை ரெண்டும் இப்பவும் இருக்கும். அதுகூட ஒரு முத்துமாலையும் ஒரு பவழ மாலையும் இருக்கா. அதுதான்டா எங்கிட்ட இருந்த ரெண்டே விலையுள்ள பொருள்கள். உனக்கு அழகா சிவப்பு, வெள்ளைனு மாறி மாறிப் புருவத்துல பொட்டுவெச்சு, நாமம் போட்டு அதுக்கு ஏத்தமாதிரி இந்த ரெண்டு மாலையும் போட்டுவிடுவேன். ஒரு குட்டிக் கொண்டையும் மயில் தோகையும் இருக்கா? அதுகூட நான் உனக்கு அப்ப வெச்சுவிட்டதுதான். அதுல இருக்க சின்னப் பவுடர் டப்பாவும் பஃப்பும் நீ பொறந்த உடனே வாங்கினது. அதுல உனக்குப் போட்டு மிச்சம் உள்ள பவுடர் கொஞ்சம் சேத்துவெச்சிருந்தேன். அதுல பவுடர் வாசனையோட உன் வாசனைதான்டா அதிகமா இருக்கும். குட்டிக் கண்ணு... வெள்ளைக் கலர் கவர் ஒண்ணு இருக்கா? அதுக்குள்ள ஒரு போட்டோ இருக்கும் பார்’. ஆர்வமாக எடுத்தேன். 'நீயும் நானும் இருக்கும் ஒரே போட்டோ இதுதான். இத உனக்கு அனுப்பலாமா... நானே வெச்சிக்கலாமானு ரொம்ப யோசிச்சேன். ஏன்னா, இதைத் தவிர வேறே எதுவுமே உன் உருவம்னு எங்கிட்ட இல்லை. அப்புறம் இதை உன்கிட்டேயே குடுத்துடணும்னு தோணித்து. என் போட்டோவே உன்கிட்ட கிடையாதுல்ல? அதான் உன்னை நினைச்சிண்டாலே, எனக்குப் போதும்; போதும். இந்தப் போட்டோவைக்கூட அப்பாகிட்ட ரொம்ப கெஞ்சிக் கேட்டு எடுத்துண்டேன். உன் அழகான முகத்துக்குப் பக்கத்துல என்னைச் சேத்து வெச்சுப் பார்க்கவே அப்பாவுக்குப் பொறுக்கலே. எனக்கு அதைப் புரிஞ்சிக்க முடியுது. ஆனா, அன்னிக்கு யார்கிட்டயும் காட்ட மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணி அடம்புடிச்சு நான் எடுத்துண்ட போட்டோதான் அது. இதுவரைக்கும் யாருக்கும் காட்டினது இல்ல. நீதான் ஃபர்ஸ்ட். யார்கிட்டயும் காட்டிடாதே. ப்ளீஸ். என்கிட்ட இருந்த எல்லாத்தையும் கொடுத்திட்டேன். ஆனா, என்னைக் கொடுத்து உங்க அப்பாவைக் கஷ்டப்படுத் திட்டேன். அதை நினைச்சாத்தான் மனசுக்குப் பாரமா இருக்கு. அதற்குப் பலனை இப்பவே அனுபவிச்சிட்டேன்னு நெனைக்கும்போது, நிம்மதியாகவும் இருக்கு. சரி, இதெல்லாம் இப்போ எதுக்கு? பத்திரமா இரு. சந்தோஷமா இரு. சௌக்கியமா இருடா சும்மி குட்டி.’ அன்புடன் அம்மா அந்தப் பார்சலை நான் இறுக்கிக்கொண்டேன். சுயநலம் இல்லாத மனதைவிட எது பெரிய அழகியல், ரசனை, நாகரிகம் என்று உடைந்துபோய் அம்மாவின் அந்தப் படத்தின் மீது விழுந்து அழுது அரற்றினேன் - ''அம்மா அம்மா காட்டுத்தனமாக் கட்டிக்கோமா - காட்டுத்தனமா என் கன்னத்தைக் கடிம்மா'' என்று கெஞ்சினேன். அம்மா என்றோ கொடுத்த முத்தம் கன்னத்தில்... ஈரமாக! ******** http://www.vikatan.com
  18. குமர்ப்பிள்ளை - சிறுகதை அ.முத்துலிங்கம் - ஓவியங்கள்: கார்த்திகேயன் மேடி கீழ்க்காணும் சம்பவத்தைப் படித்தவுடன் நீங்கள் நம்பினால் அது கற்பனை; நம்பாவிட்டால் அது உண்மை. நீங்கள்தான் முடிவுசெய்ய வேண்டும். வெளிநாட்டில் என் தொழிலை வளர்த்து, நான் நிறைய சம்பாதித்தேன். மனைவி போன பிறகு நான்கு பிள்ளைகளும் நான்கு நாடுகளில் தங்கிவிட்டார்கள். குளிர் கூடக்கூட பகல் குறையும் நாடு அது. என் பிறந்த ஊரில் மீதி வாழ்நாளைக் கழிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் எனக்கு. போர் முடிந்ததும் யாழ்ப்பாணத்துக்குப் போய், நான் பிறந்து வளர்ந்த வீட்டைத் திருத்தி எடுத்துத் தங்கினேன். இருபது வருடங்களுக்குப் பிறகு என் சொந்த ஊரைப் பார்க்கிறேன். உடையாத ஒரு வீட்டைக்கூடக் காண முடியவில்லை. கோயில்களின் நிலைதான் மோசம். பார்த்துப் பார்த்து, தேர்வுசெய்து குண்டு போட்டது போலிருந்தது. எல்லாமே தரைமட்டமாகிவிட்டன. என் அப்பா விட்டுப்போன சில காணிகளும் வீடுகளும் இருந்தன. ஒரு காணியை விற்று, அந்தக் காசில் எங்கள் ஊர் கோயிலைத் திருத்தி கும்பாபிஷேகம் செய்வித்தேன். ஊர் சனங்களுக்கு ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியைச் சொல்ல முடியாது. அடுத்த ஊரில் இருந்தும் ஆட்கள் வந்து என்னைப் பார்த்தார்கள். அவர்களுடைய கோயிலும் இடிந்துவிட்டது. ஒரு வீட்டை விற்று அந்தக் கோயிலுக்கும் கும்பாபிஷேகம் செய்வித்தேன். இப்படித் தொடர்ந்து என் காணிகளையும் வீடுகளையும் விற்று, நான்கு கும்பாபிஷேகங்கள் நடத்தினேன். எனக்கு ஓர் உதவியாளர் இருந்தார். நாள் முழுக்க ஒரே வேலையை அலுப்பில்லாமல் செய்யக்கூடியவர். சண்முகம் என்று பெயர். அவர்தான் காரியதரிசி; அவர்தான் டிரைவர். ஒரு மனுஷி, தினமும் வந்து சமைத்துவிட்டுப் போவார். என் வாழ்வில் முன் ஒருபோதும் அனுபவித்திராத ஒருவித அமைதி நிலவியது. அப்படி நினைத்தேன். அடுத்த நாளே எல்லாம் மாறின. வாசல் கேட்டில் ஒருவர் வந்து நின்று, ``ஐயா...’’ என்று அழைத்தார். சண்முகம் போய் ஏதோ பேசி, அவரை அனுப்பிவிட்டு வந்தார். அடுத்த நாளும் அதே நேரம் வந்தார். சண்முகம் அவரை உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை. மூன்றாவது நாள் கேட்டிலே நின்று, `‘ஐயா... என்னிடம் ஒரு குமர் இருக்கிறது’’ என்று கத்தினார். நான் கையைக் காட்ட சண்முகம் அவரை உள்ளே அழைத்து வந்தார். அவரின் மகளுடைய கல்யாணத்துக்குப் பண உதவி கேட்டு வந்திருக்கிறார் என நினைத்தேன். அவருக்கு வயது அறுபது இருக்கும். வேட்டி உடுத்தி மேல் சட்டை அணியாமல், துவைத்துத் துவைத்துப் பழுப்பேறிய ஒரு சால்வையை காந்திபோல போத்தியிருந்தார். அவர் கழுத்திலே பதக்கம்போல ஒரு திறப்பு தொங்கியது. நெற்றி நிறைய விபூதி. இன்றைக்கோ, நாளைக்கோ, முந்தாநாளோ செத்துப்போகத் திட்டமிட்டதுபோல எலும்பு தள்ளி மெலிந்துபோயிருந்தார். ஆனால், அவர் முகத்தில் ஜொலித்த சாந்தமும் அமைதியும் புன்னகையும் அபூர்வமாக இருந்தன. கைகூப்பி, ``நமசிவாயம்’’ என்றார். நானும் சொன்னேன். ``அமருங்கள்.’’ நெஞ்சை வலது கையால் தொட்டு, ‘`நெஞ்சம் உமக்கே இடமாக வைத்தேன்’’ என்று சொல்லியவாறு உட்கார்ந்தார். மறுபடியும், ‘`என்னிடம் ஒரு குமர் இருக்கிறது’’ என்றார். ‘`மகளுக்கு மணம் பேசுகிறீர்களா?’’ என்றேன். `‘ஓ... அப்படி ஒன்றுமில்லை. கும்பாபிஷேகம் செய்வதற்குப் பழைய கோயில் ஒன்று உண்டு. மிகவும் விசேடமானது. ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சண்பகப்பெருமாள் என்கிற மன்னன் கட்டியது. போர்த்துக்கேயர் படையெடுப்பில் கோயிலை மறைத்து மூடிவிட்டார்கள். இந்தச் சரித்திரம், சிங்கள ராணுவம் உள்பட ஒருவருக்கும் தெரியாது. அதனால்தான் அவர்கள் குண்டுபோட்டு அழிக்கவில்லை. தானாகவே சிதிலமடைந்துகிடக்கிறது. நீங்கள் மனம்வைத்தால் கோயிலைப் புனருத்தாரணம் செய்யலாம். உங்களை நம்பி வந்திருக்கிறேன்’’ என்றார். `‘இதோ பாருங்கள்... சொத்து எல்லாவற்றையும் விற்று, நான்கு கும்பாபிஷேகங்கள் செய்து முடித்துவிட்டேன். இனிமேல் விற்பதற்கு ஒன்றுமே இல்லை. மன்னித்துவிடுங்கள்’’ என்றேன். ``மன்னிப்பா... நீங்கள் எனக்கு நன்றி அல்லவா சொல்ல வேண்டும்’’ என்றார். பின்னர் சட்டென எழுந்து போய்விட்டார். அவருடன் என் நிம்மதியும் போனது. அன்று இரவு எனக்குத் தூக்கம் இல்லை. எப்படியும் அவருடைய கோரிக்கையை நிறைவேற்றிவிட வேண்டும் எனத் தோன்றியது. ஒரு குமரைக் கரைசேர்க்கப் பாடுபடுவதுபோல, இவர் இதே சிந்தனையாக அலைந்தார் என்பது தெரிந்தது. நான் மறுப்பு தெரிவித்தபோதும் அவர் புன்னகை மாறவில்லை. `நீங்கள் எனக்கு நன்றி அல்லவா சொல்ல வேண்டும்’ என்றார். அவரை மறுபடியும் தொடர்புகொள்ள வேண்டும் என நினைத்தபடியே அன்றைய இரவைக் கழித்தேன். அடுத்த நாள் காலை சண்முகம் ஓடிவந்து, கதவுக் குமிழைப் பிடித்துக்கொண்டு மூச்சுவாங்க நின்றார். ``என்ன?’’ `‘நேற்று வந்தவர் மறுபடியும் வந்திருக்கிறார்.’’ எனக்கு மகிழ்ச்சி. நான் அவரைத் தேடிப் போகத் தேவையில்லை. ``ஐயா... ஒரு வேண்டுகோள். நீங்கள் ஒருமுறை வந்து கோயிலைப் பாருங்கள். அதற்குப் பிறகு நீங்கள் என்ன முடிவெடுத்தாலும் எனக்கு சரி’’ என்றார். நான் உடனே புறப்பட்டேன். சண்முகம் காரை வெளியே எடுத்தபோது, ‘`மன்னிக்க வேண்டும் ஐயா. நான் காரிலே பயணிப்ப தில்லை. நடந்து வருகிறேன். நீங்கள் கோயிலுக்குப் போங்கள்’’ என்றார். நான் முதலில் அங்கே போய் என்ன செய்வது? நானும் அவருடன் நடப்பது என முடிவுசெய்தேன். போகும்போது உரையாடி அவருடைய சரித்திரத்தையாவது தெரிந்துகொள்ளலாம். நடக்கத் தொடங்கிய பிறகுதான் தெரிந்தது, கோயிலின் தூரம் ஆறு மைல் என்று. `நாவுக்கரசன்’ என்பது அவராகவே வைத்துக்கொண்ட பெயர். அவருடைய இயற்பெயர் தட்சிணாமூர்த்தி. திருநாவுக்கரசர் மேல் அவருக்கிருந்த பக்தியால் அப்படிப் பெயர் சூட்டிக்கொண்டாராம். நாவுக்கரசர் என்றால் அவர் ஒருவர்தான். அதனால், தன் பெயரை `நாவுக்கரசன்' எனச் சற்று மாற்றிவைத்தார். அப்பருடைய தேவாரங்கள் 3,000 அவருக்குப் பாடம். பதிகங்களைத் தினமும் தான் பாடுவதாகச் சொல்லி, `சலம்பூவொடு தூபம் மறந்தறியேன் தமிழோடிசைப் பாடல் மறந்தறியேன்’ என்ற தேவாரத்தை, நடந்துகொண்டே இனிய குரலில் பாடினார். ஒரு மைல் தூரம் நடந்திருப்போம். எனக்கு இளைத்தது. ``கழுத்திலே என்ன திறப்பு?’’ என்று கேட்டேன். ``அதுவா... மடத்தின் திறப்பு’’ என்றார். ``மடத்திலே நிறைய பொருள்கள் இருக்குமா?’’ ``வேறொன்றுமில்லை. மாடுகள் உள்ளே புகுந்து படுத்துவிடும்’’ என்றார். மிகப்பெரிய வாழைத்தோட்டத்துக்கு ஒருகாலத்தில் சொந்தக்காரராக இருந்தார். மனைவியும் வசதியான இடத்திலிருந்து அவருக்கு வாய்த்திருந்தார். வாழைத்தோட்ட லாபத்தில் இரண்டு லாரிகள் வாங்கினார். அவையும் லாபம் கொடுக்க, மேலும் மேலும் வாங்கி செல்வத்தைப் பெருக்கினார். ஒரு மகனும் பிறந்தான். பணம் சேரச் சேர மனைவி பித்துப்பிடித்தவள்போல ஆனாள். பணவெறியில் ஆடினாள். மகனும் வளர்ந்து அவனையும் பேராசை உலுக்கியது. அவர் வாழ்க்கையில் பெரும் விரிசல் விழ ஆரம்பித்தது. எத்தனை செல்வம் இருந்தால் என்ன, நிம்மதி இல்லாவிட்டால் வாழ்க்கை ஏது? அவர்களுடைய பிரிவுக்கான முதல் காரணம் அவர் மனைவியின் முகத்தில் வாய் இருந்ததுதான்; இரண்டாவது காரணம், இந்தக் கோயில். இது பரம்பரையாக மனைவியின் குடும்பத்துக்குச் சொந்தமானது. கோயிலை நிர்மாணிக்க அவர் முடிவெடுத்தபோது, அவள் மறுத்து பத்ரகாளியாக மாறினாள். அவருடைய சொத்துகள் முழுவதையும் அவளுக்கும் மகனுக்கும் கொடுத்தார். கோயிலை தன் பெயருக்கு ஒரு கடுதாசியில் எழுதி வாங்கிக்கொண்டார். இப்போது கோயில் இருக்கிறது. அதைப் புனரமைக்கப் பொருள் இல்லை. அன்றிலிருந்து அவர் சபதம் எடுத்தார். காசை, கையால் தொடுவதில்லை. காரில் பயணம் செய்வதில்லை. கோயில் மடத்திலே தங்கியிருக்கிறார். காலையில் ஒரு தேநீர், இரவு கோயில் பிரசாதம் என்று கடவுள் தொண்டில் கழிக்கிறார். ``ஐயா... கோயில் கும்பாபிஷேகத்தை மட்டும் நடத்திவிட்டால், நான் பிறந்ததற்கான பயன் கிட்டியதாக நினைப்பேன்’’ என்றார். மிகப் பழைமையான கோயில்தான். நாவுக்கரசன் சொன்ன சரித்திரத்தை நான் எங்கேயும் படித்ததில்லை. ஆனால், வில்லும் அம்பும் ஆயுதங்களாக வைத்திருந்த யாரோ ஓர் அரசன் ஒருகாலத்தில் தன் பெயர் நிலைத்துநிற்க வேண்டும் எனக் கோயிலைக் கட்டி எழுப்பியிருக்கிறான். வயதான பெரிய மாமரம் ஒன்று வாசலிலே பிஞ்சுகளுடன் நின்றது. தலவிருட்சமாக இருக்கலாம். நூறு, இருநூறு, ஐந்நூறு வருடங்களுக்கு முன் எப்படிக் காய்த்ததோ, அப்படியே இன்றும் காய்த்தது. கோயில் தனக்கு மேலே தானே விழுந்து இடிந்துகொண்டிருந்தது. என் கையைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு நாவுக்கரசன் அவசரமாக உள்ளே நுழைந்தார். கருவூலத்தைப் பார்வையிட்ட நான் திடுக்கிட்டுத் துள்ளி ஓர் அடி பின்நகர்ந்தேன். மீண்டும் கூர்ந்து பார்த்தேன். படங்களாகப் பார்த்திருக்கிறேன். முதன்முதல் நேரில் பார்க்கிறேன். ஸ்ரீசக்கரம்.அதுவும் மூன்று பரிணாமங்களில். எனக்குத் தெரிந்து ஸ்ரீசக்கரம் அமைந்த கோயில் நூறு மைல் சுற்றுவட்டாரத்தில் எங்கும் கிடையாது. மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது எனச் சொல்வார்கள். யந்திரங்களின் ராஜா என்றும் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். யந்திரத்தின் ஒவ்வொரு கோணத்திலும் தேவதைகள் வீற்றிருக்க, நடுவில் அம்பிகை எழுந்தருளியிருப்பதுதான் ஸ்ரீசக்கரத்தின் சிறப்பு என்பது நான் கேள்விப்பட்டது. தொண்ணூறுகளில் அமெரிக்காவின் ஒரிகன் மாநிலத்தில் பதின்மூன்று மைல் நீளம், பதின்மூன்று மைல் அகலமான ஸ்ரீசக்கரத்தை வற்றிப்போன குளத்தின் கெட்டியான நிலத்தில் கண்டுபிடித்ததாக, செய்தித்தாள்களில் படித்தது நினைவுக்கு வந்தது. 9,000 அடி உயரத்தில் விமானம் பறந்தபோது, விமானி ஒருவர் தற்செயலாகக் கண்டாராம். என் கண்களை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. உடல் நடுக்கம் குறையும் வரைக்கும் கொஞ்சம் அமைதியாகக் காத்திருந்தேன். திரும்பி நாவுக்கரசனைப் பார்த்தேன். அவருக்கு யந்திரம் பற்றிய முழுப் பெருமையும் தெரியாது. என் மனதில் அந்தக் கணம் தீர்மானித்துவிட்டேன். எப்படியும் கோயில் கட்டுமானப் பணியைத் தொடங்கிவிடுவது என்று. அந்த நாளும் கணமும் இன்றும் மனதில் நிற்கின்றன. சித்திரை மாதம், சுவாதி நட்சத்திரம். அற்புதங்கள் நடக்கத் தொடங்கிய தருணம். வீட்டுக்கு வந்தேன். என் மனம் அலைபோல எழுந்து எழுந்து விழுந்தது. உடம்பில் இரண்டு மடங்கு பலம் கூடியது. மனம் பளிங்குபோல துலக்கமாயிருந்தது. ஒரு பெரிய ஓட்டப்பந்தயத்தில் பங்குபெறத் தயாராவதுபோல உடல் முறுக்கேறிப் பரபரத்தது. ஒரு மின்னஞ்சல் வந்து அங்கே எனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தது. அதை வாசித்தபோது மின்னலடித்ததுபோல ஒரு நிமிடம் பேச்சு வரவில்லை. முன்னர், கோயில் கும்பாபிஷேகம் செய்தபோது ஒரு நண்பருக்கு உதவி கேட்டு எழுதியிருந்தேன். அவர் பதில் எழுதவே இல்லை. இப்போது பத்து லட்சம் ரூபாய் அனுப்பியிருந்தார், பயன்படுத்தச் சொல்லி. அது ஆரம்பம்தான். அடுத்த நாள் காலை ஒருவரை சண்முகம் அழைத்துவந்திருந்தார். கும்பாபிஷேகம் செய்தி ஏற்கெனவே பரவிவிட்டது. நான்காவது கோயில் திருப்பணியைச் செய்த இன்ஜினீயர். கடுமையான நோயினால் தாக்கப்பட்டு மருத்துவமனையில் நீண்டநாள் இருந்து பிழைத்தவர். ``நான் கோயில் நிர்மாணத்தை இலவசமாக முடித்துத் தருவேன்’’ என்றார். எதிர்பாராத இடங்களில் இருந்தெல்லாம் உதவிகள் கிடைத்தன. என்னுடன் படித்த கட்டடக் கலைஞர் இலவசமாகத் திட்டம் வகுத்துத் தந்ததுடன் மேற்பார்வைசெய்யவும் சம்மதித்தார். ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் ஆறு மைல் தூரம் நடந்து, நாவுக்கரசன் என் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவார். தினம் அவரைப் பற்றிய ஒரு புது விஷயம் தெரியவந்து என்னை ஆச்சர்யப்படுத்தும். `சமையல்காரர்' எனச் சொல்ல மாட்டார்... `அடிசில்காரர்’ என்பார். `ஈசானிய மூலை, கன்னி மூலை' என்பார். எனக்கு ஒன்றுமே புரியாது. மக்கள் அவரிடம் நிறைய மரியாதை வைத்திருந்தனர். அவர் தேவாரம் இசைப்பதைக் கேட்க, ஒரு கும்பல் தினமும் வந்தது. `தலையே நீ வணங்காய்...’ எனத் தொடங்கும் பதிகத்தை மூச்சுவிடாமல் பாடுவார். ``ஏன் அப்படிச் செய்கிறீர்கள்?’’ என்று கேட்டபோது, ``அதுவும் ஒரு மூச்சுப்பயிற்சிதான். ஆண்டவன் தந்த மூச்சை அவனுக்கே அர்ப்பணிக்கிறேன்’’ என்றார். `நெஞ்சம் உனக்கே இடமாக வைத்தேன்’ என்று நெஞ்சைத் தொட்டுக்கொண்டு அமர்வார். அவர் கண்களைப் பார்ப்பேன். உள்ளுக்கு ஏதோ எரிவதுபோல அவை சுடர்விடும். அன்றைய திட்டங்களைச் சொல்வார். கணக்குவழக்குகளைப் பார்ப்போம். தொற்றுவியாதிக் காரனைத் தொட்டாலும் தொடுவார்; காசைத் தொட மாட்டார். காரிலும் போக மாட்டார். நடந்தே செல்வார். சண்முகம், காரில் பணத்தைக் கொண்டுபோய் கொடுக்க வேண்டியவர்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டுத் திரும்புவார். நீண்ட மூங்கில் கம்புகளில் சாரம் கட்டி, ஆட்கள் பரபரவென வேலை செய்தனர். கோயில் திருப்பணியில் முழுக் கிராமமும் ஈடுபட்டு, ஒரு திருவிழாபோலவே எல்லாம் நடந்தன. தொண்டர்கள் திரண்டு வந்தனர். பக்கத்து ஊர்களில் செய்தி பரவி, கேட்கும் முன்னரே உதவிகள் கிடைத்தன. இரண்டு ஸ்தபதிகள் இந்தியாவில் இருந்து வரவழைக்கப்பட்டனர். ஒரு செல்வந்தர், அவர்களின் முழுச் செலவுகளையும் ஏற்றுக்கொண்டார். ஒருநாள் செய்தி வந்தது... `நாவுக்கரசன் உடல் நலமில்லாமல் மடத்தில் படுத்துக்கிடக்கிறார்’ என்று. உடனே மடத்துக்குச் சென்று பார்த்தேன். சுருண்டுபோய்க்கிடந்தார். கழுத்தில் திறப்பு தொங்கியது. எலும்பும் தோலும் போர்வையில் சுற்றிக் காணப்பட்டது. அதே ஒருநேரச் சாப்பாடுதான். ``இது என்ன பிடிவாதம்; அம்பாளுக்காக உழைக்கிறீர். உண்பதனால் என்ன அபசாரம்?’’ என்றேன். வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு ‘ஆற்றேன், அடியேன்’ என உருண்டார். மருந்து எடுக்க மறுத்துவிட்டார். ``24 மணி நேரத்தில் இப்படி வயதாகிவிட்டீரே?’’ ‘`என் வாழ்நாளில் நான் இளமையாக இருக்கும் கணம் இதுதான். நாளை எனக்கு வயது ஒருநாள் மூப்பாகிவிடும்.’’ தன் இளமையை நிரூபிப்பதுபோல படுக்கையில் கிடந்தவர், சட்டென எழுந்து உட்கார்ந்து கணீரெனக் குரல் எடுத்துப் பாடினார். `நம் கடம்பனைப் பெற்றவள் பங்கினன் தென் கடம்பைத் திருக்கரக் கோயிலான் தன் கடன் அடியேனையும் தாங்குதல் என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே.’ இரண்டு நாள்கள் கழித்து நாவுக்கரசன் மறுபடியும் பணிசெய்ய வந்துவிட்டார். கும்பாபிஷேகம் தேதி குறிக்கப்பட்டுவிட்டது. சுபவேளை காலை 6:50 – 7:25 எனப் பத்திரிகைகள் எழுதின. ரேடியோக்கள் தொண்டர்களைப் பேட்டி கண்டு ஒலிபரப்பியது. முப்பதாயிரம் பேர் வரை வருவார்கள் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அத்தனை பேருக்கும் அன்னதானம் செய்ய வேண்டும் எனத் தீர்மானித்து, அதற்கான ஏற்பாடுகளை நாவுக்கரசன் பார்த்தார். ஒருநாள் அவசரமாக ஓடிவந்தார். ``ஐயா... கணக்கீடுகள் பிழைத்துவிட்டன. நாற்பதாயிரம் அடியார்கள் வரக்கூடும். இருப்பில் இருக்கும் அரிசி போதாது’’ என்றார். கடைசி நேரம் என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் திகைத்துப்போய், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தவாறு நின்றோம். அப்போது இன்னோர் அதிசயம் நிகழ்ந்தது. இப்போது நினைத்தாலும் எனக்கு மயிர்கூச்செறிகிறது. ஒரு லாரி நிறைய அரிசி மூட்டைகள் வந்து இறங்கின. பேப்பரில் செய்தியைப் பார்த்துவிட்டு யாரோ அன்பர் கொழும்பிலிருந்து அனுப்பியிருந்தார். அவர் யார் என்பது ஒருவருக்கும் தெரியாது. இவை எல்லாம் எப்படி நடந்தன என்று, இப்போது நினைக்கும்போது என்னாலேயே நம்ப முடியாமல் இருக்கிறது. கும்பாபிஷேகத்தை ஆகமவிதிகளின் பிரகாரம் நடத்த சாஸ்திர விற்பன்னர்களை அழைத்திருந்தோம். மேற்குப் பார்த்து அமைத்த யாகசாலைகளில் பூஜைகள் நடைபெற்றன. புனர்நிர்மாணம் தொடங்கும் முன்னரே மூலவிக்கிரகத்தில் உள்ள சக்தியைக் கும்பத்துக்கு மாற்றும் பூஜை நடைபெற்றிருந்தது. ``திருப்பணி முடிந்த பிறகு சக்தி மூலவிக்கிரகத்துக்குச் சென்றுவிடும். அதற்கான பூஜைகள் விரைவில் ஆரம்பமாகிவிடும்'' என்றார்கள். முழுக் கிராமமும் ஒளி விளக்கில் ஜொலித்தது. எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் திருவிழாக் கோலம். அன்று நடுச்சாமம் வாசல் கேட்டில் நின்று யாரோ அலறும் சத்தம் கேட்டது. விளக்கைப் போட்டு நாவுக்கரசனை உள்ளே அழைத்து வந்தார் சண்முகம். அவர் முகம் இருண்டுபோய்க்கிடந்தது. ஏதோ பேசினார். ஆனால், அவர் எண்ணுவது வார்த்தைகளாக மாறவில்லை. வழக்கத்தில், ``ஐயா... ஐயா...’' என்று என்னை மரியாதையாக அழைப்பார். அன்று ஏதோ அந்நிய ஆளைப் பார்ப்பதுபோல கண்களை உருட்டி விழித்தார். சண்முகம் மூலையில் நடுங்கிக்கொண்டு நின்றார். ‘`கும்பாபிஷேகத்தை நிறுத்து.’’ இத்தனை நாளும் நான் பார்த்துப் பழகிய நாவுக்கரசன் அல்ல; இது வேறு ஆள். ஆறு வயதுச் சிறுமியிடம் சொல்வதுபோல குரலை மாற்றி, `‘அமருங்கள்... பேசலாம்’’ என்றேன். `‘நாமார்க்கும் குடியல்லோம். நமனை அஞ்சோம்...’’ என்று இறுமாப்புடன் கூறியவாறே அமர்ந்தார். கையிலே வைத்திருந்த ஒரு மஞ்சள் நோட்டீஸை நீட்டினார். மங்கலான எழுத்துகள். எக்ஸ்ரேயைப் பார்ப்பதுபோல மேலே பிடித்து விளக்கு வெளிச்சத்தில் படித்தேன். தலைப்பு: `கும்பாபிஷேகம் விஞ்ஞாபனம்’ என இருந்தது. எந்தத் தேதி, எங்கே, என்ன நடக்கும் என்ற விவரங்களுடன் புதுப்பிக்கப்பட்ட கோயிலின் படம் மேலே அச்சடிக்கப்பட்டிருந்தது. கீழே இப்படி ஒரு வரி காணப்பட்டது. `பக்தர்கள் அனைவரும் திரண்டு வந்து அம்பாளின் அனுக்கிரகம் பெற்று ஏகுமாறு அன்புடன் அழைக்கப்படுகின்றனர். இங்ஙனம் பார்வதியம்மாள் திருநீலகண்டன்.' ``யார் பார்வதியம்மாள்?’’ என்று மெதுவாகக் கேட்டேன். ``பார்வதியம்மாள் இல்லை. பாதகத்தியம்மாள். என் மனைவி. அது என் மகன்.’’ நான் திகைத்துப்போய் ஒரு நிமிடம் பேச முடியாமல் நின்றேன். ``அவளுக்கும் என் மகனுக்கும் இதில் சம்பந்தமே கிடையாது. அவள் எனக்கு எழுதித் தந்த கோயில் இது. அவர்கள் வரக் கூடாது. உடனே கும்பாபிஷேகத்தை நிறுத்து’’ என்றார். `‘கோயில் கும்பாபிஷேகம் ஊருக்குப் பொதுவானது. யாரும் வரலாம்; போகலாம். இது கடவுளின் இடம். அதைத் தடுக்க யாருக்கும் உரிமையில்லை.’’ `‘உரிமையில்லையா? அவள் எனக்கு எழுதித் தந்த கோயில். நான் எத்தனை பாடுபட்டேன். புகழ் எல்லாம் அவளுக்கா?’’ ‘`புகழ் ஆருக்குப் போனால் என்ன... பலன் உங்களுக்குதானே?’’ அமர்ந்திருந்தவர் பட்டென எழுந்தார். தூணைப் பிளந்து நரசிம்ம அவதாரம் புறப்பட்டதுபோல இருந்தது. ``இத்தனை நாள்கள் கழித்தும் அவள் வன்மம் தீரவில்லை. என் நிம்மதியைக் கெடுக்க வந்துவிட்டாள். செட்டை முளைத்த புழு மறுபடியும் ஊராது.’’ ``நீங்கள் அடிக்கடி சொல்வீர்களே அப்பர் தேவாரம், ‘நெஞ்சம் உமக்கே இடமாக வைத்தேன்’. அதன் அடுத்த அடியை நினையுங்கள். `வஞ்சம் இது ஒப்பது கண்டறியேன்.’ ஆண்டவன் சந்நிதியில் வஞ்சம் வேண்டாம். இத்தனை பாடுபட்டு இறுதிநிலைக்கு வந்துவிட்ட கும்பாபிஷேகத்தை வெற்றிகரமாகச் செய்து முடிப்போம்’’ என்றேன். வெளியே வரத் துடிக்கும் இதயத்தை அதட்டுவதுபோல தன் நெஞ்சிலே கையினால் ஓங்கிக் குத்தினார். ‘`உடனே நிறுத்துவேன். நான் கோர்ட்டுக்குப் போவேன்.’’ இப்படிச் சொல்லியபடி அவசரமாக எழுந்து கேட்டை நோக்கி ஓடினார். சண்முகம் அவர் பின்னாலே ஓடி, கேட்டை மூடிவிட்டு வந்தார். அடுத்த நாள் அதிகாலை சண்முகம் செய்தியுடன் வந்தார். நாவுக்கரசன் கோர்ட்டுக்குப் போய் விட்டார். ``எப்படிப் போனார்?’’ என்று கேட்டேன். ``நடந்துதான்.’’ கும்பாபிஷேகம் கிரியைகள் தொடங்குவதற்கு ஒரு நாள்தான் இருந்தது. கோயில் அவர் பெயரில் இருந்தபடியால் `தடை உத்தரவு பெறுவதில் ஒன்றும் சிரமம் இருக்காது' என்றே தோன்றியது. விழாவுக்கு விசேட ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன. அடியார்கள், பக்தர்கள், நன்கொடையாளர்கள் எனக் கூட்டம் வரத் தொடங்கிவிட்டது. நீதியரசர் வருவதான செய்தி, கடைசி நேரத்தில் வந்தது. அவர் என்னுடைய தனிப்பட்ட அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு வருகிறார். நூற்றுக்கணக்கான தொண்டர்கள் இரவு பகலாக உழைத்தனர். ஒலிபெருக்கிகள், பக்திப் பாடல்களை முழங்கின. பல ஊர்களில் இருந்து சனங்கள் வண்டி பிடித்து வந்து குழுமியிருந்தனர். விடிந்தால் கும்பாபிஷேகம். கடைசி நேரத்தில் தடை உத்தரவு வந்தால், அதை எப்படி எதிர்கொள்வது? ஒன்றுமே புரியாமல் நான் திணறினேன். அன்று இரவு நான் கோயிலுக்குள் புகுந்தேன். இரவு போனது இதுதான் முதல் தடவை. எனக்குப் பிரார்த்தனை எப்படிச் செய்வது எனத் தெரியாது. நாவுக்கரசன்போல தேவாரப் பாடல்கள் மூவாயிரத்தையும் மனனம் செய்ததில்லை. உள்பிராகாரத்தில் அசையாமல் உட்கார்ந்திருந்தேன். ``அன்னையே... நான் இங்கு வந்த முதல் நாள் நீ செய்த அற்புதத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டேன். தொடர்ந்து பல அற்புதங்கள் நிகழ்த்தினாய். இவை எல்லாம் செய்தது கோயிலை மறுபடியும் இழுத்து மூடவா? `பன்னிரண்டு வருடங்களுக்கு ஒருமுறை கும்பாபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்’ என சாஸ்திரம் சொல்கிறது. நீ ஐந்நூறு வருட காலம் இருட்டிலே கிடந்தாய். மீண்டும் இருட்டில் மூழ்குவதுதான் உன் நோக்கமா? பணத்தைத் தொடுவதில்லை. காரில் பயணம் செய்வதில்லை. நாள் முழுக்க விரதம். மூச்சுவிடாமல் தேவாரம் பாடுவது. இதுதான் பக்தியா? ஆணவத்தை அடக்க முடியவில்லையே. சிறியன சிந்தியாதான் என்று அல்லவா அவரை நினைத்திருந்தேன். இத்தனை அற்புதங்கள் நிகழ்த்தினாய். இன்னும் ஒன்று செய். இந்தக் கும்பாபிஷேகம் நடக்க வேண்டும்.’’ அன்று இரவு முழுவதும் நான் தூங்கவில்லை. காலையில் என்ன செய்தி வரும்? இடைக்காலத் தடை உத்தரவு கிடைத்தால் எப்படி எதிர்கொள்வது? ஒவ்வொரு நிமிடமும் நரகமாக இருந்ததால், எல்லா நேரமும் ஒன்றுபோலவேபட்டது. பொழுது விடிந்ததும் சண்முகம் ஓடிவந்தார். பாதி தூரம் வந்ததும் நின்றார். மீதியைக் கடக்க என் உத்தரவு தேவைப்பட்டதுபோல என் முகத்தைப் பார்த்தார். ``என்ன?’' என்றேன். உற்று நோக்கியபோது, அவர் முகத்தில் காணப்பட்ட உணர்ச்சி சோகமா மகிழ்ச்சியா என்பது தெரியவில்லை. மேலும் ஓர் அடி முன்னே வைத்தார். ``கோர்ட்டுக்குப் போகும் வழியில் நாவுக்கரசன் நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றார். அப்படியே பின்பக்கமாக விழுந்தார். உடனேயே உயிர் பிரிந்துவிட்டது.’’ இதுவா அற்புதம், இதையா நான் யாசித்தேன்? `எனக்கு ஒரு குமர் இருக்கிறது’ என்று தினமும் அலைந்த உன் பக்தனைக் கொன்றுவிட்டாயே! ``ஐயோ... நான் கொலைகாரன்’’ என்று சொல்லித் தலையில் அடித்துக்கொண்டேன். சண்முகம், ``ஆகும் நாளின்றி எதுவும் ஆகாது. காலம் வந்தது. அவர் போய்விட்டார். அவர் சாவுக்கும் உங்களுக்கும் சம்பந்தமே கிடையாது’’ என்றார். நாவுக்கரசன் இறந்தது சண்முகத்துக்கும் எனக்கும் மட்டுமே தெரியும். பார்வதியம்மாள் பத்து அங்குலம் சரிகை வைத்த மாதுளம்பழ கலர் பட்டுப்புடவை அணிந்திருந்தார். நான்கு வடம் சங்கிலி, வைர அட்டிகை, காசுமாலை, தங்க வளையல், முத்தாலான தோடு எனச் சகல அலங்காரங்களுக்கும் குறைவில்லை. பக்கத்திலே உட்கார்ந்திருந்த அவர் மகன் தர்ப்பை அணிந்து, தலைப்பாகை தரித்து, கையிலே கும்பத்தைப் பெற்றுக்கொண்டான். நானும் சண்முகமும் தூரத்தில் நின்று பார்த்தோம். கும்பாபிஷேகம் ஆரம்பித்துவிட்டது! http://www.vikatan.com/anandavikatan
  19. குருபீடம் - சிறுகதை ஜா.தீபா - ஓவியங்கள்: ரமணன் பேருந்து கிளம்பிவிட்டது. சென்னை எல்லையைத் தாண்டியதும் நடத்துநர் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியின் முன்பாக வந்து நின்றார். பேருந்தின் உட்புறம் அமைதியானது. சிவகாமியின் இருக்கை, தொலைக்காட்சிப் பெட்டிக்குக் கீழே முதல் வரிசையில் அமைந்திருந்தது. பெண்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட இருக்கை அது. திரையில் நீலம், பச்சை என வண்ணங்கள் மாறி மாறித் தெரியத் தொடங்கின. பிறகு, தெளிவான சித்திரங்களோடு திரைப்படம் ஆரம்பமானது. அது திரையரங்கில் அப்போது ஓடிக்கொண்டிருந்த பரபரப்பான ஒரு திரைப்படம். சிவகாமிக்கு நீளமான கொட்டாவி வந்தது. தலைக்கு மேல் அலறப்போகும் வசனங்களை மீறித் தூங்குவதற்கு, அவசியம் பயிற்சி இருக்க வேண்டும். அது சிவகாமிக்குக் கொஞ்சமும் வசப்பட்டிருக்கவில்லை. காற்று இன்னும் கொஞ்சம் உள்ளே வரவேண்டி ஜன்னலை முழுதாகத் திறந்துவைத்தாள் சிவகாமி. `ஆயிரம்தான் இருந்தாலும் நான் ஆம்பள. போலீஸாவே இருந்தாலும் நீங்க பொம்பள. முதல்ல பொம்பளயா நடந்துக்கங்க...’ என்று கதாநாயகன், நாயகி முன்பாகக் கையை வீசி வீராவேசமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது பக்கத்து ஸீட்டில் அமர்ந்திருந்த பெண் சிவகாமி மீது சரிந்தாள். அவளுக்கு நாற்பது வயது இருக்கும். இந்த அலறலிலும் அவளால் தூங்க முடிவது சிவகாமிக்கு ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்தியது. `ஆழத் தூங்குவது, நடுக்கடலின் அடிமட்டத்தில் கிடப்பதுபோன்றதான நிலை’ என்று ஏதோ ஒரு புத்தகத்தில் சிவகாமி படித்திருந்தாள். அது அநேகமாக ஒரு மனோவியல் புத்தகமாக இருக்கக்கூடும் என்றே, அவளால் தீர்மானத்துக்கு வர முடிந்தது. சமீபகாலமாக மனோவியல் சார்ந்த புத்தகங்களே அவளை வசீகரிக்கின்றன. `ஒரு மனம், ஆயிரம் புத்தகங்களுக்குச் சமானம். ஒரு புத்தகம் எப்படி ஆயிரம் பேர் மனங்கள் பற்றி ஆராய முடியும்?’ என சிவகாமி நினைத்துப்பார்த்திருக்கிறாள். ஆனாலும், அந்தப் புத்தகங்கள் அவளுக்குப் போதை அளித்தன. தூக்கம் அறவே வராத இரவுகளில் அவற்றைப் படிக்கிறபோது, அவள் தன்னுடைய மனதோடு மட்டுமே உரையாடினாள் எனச் சொல்லிவிட முடியாது. அவை பல மனங்களைத் தன்னோடு சேர்த்துக்கொண்ட இரவுகளாக அமைந்திருந்தன. இப்போது, இந்தப் பேருந்தில் எத்தனை பேர் கடலுக்கு அடியில் கிடக்கிறார்கள் என எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும் என்று சிவகாமிக்குத் தோன்றியது பக்கத்து இருக்கைப் பெண்ணின் கைப்பையில் இருந்த அலைபேசி ஒலித்தது. சிவகாமி சன்னல் பக்கமாகத் திரும்பிக்கொண்டாள். நிலா கூடவே ஓடி வந்துகொண்டிருந்தது. தலைக்கு மேலே ஆர்ப்பாட்டமான வசனக் கூச்சல்கள், அதற்கும் மேலே அமைதியான நிலா என சிவகாமிக்குத் தோன்றியது. இதுபோன்று தொடர்பில்லாத எண்ண ஓட்டம் அமைவதுதான், பயணத்தின் தனித்துவம் என நினைத்துக்கொண்டாள். பக்கத்தில் உள்ள பெண்ணின் அலைபேசி மறுபடியும் அழைத்தது. அகாலவேளையில் ஒருவர் மீண்டும் மீண்டும் அழைப்பதற்கு ஏதேனும் முக்கியக் காரணம் இருக்க வேண்டும் என்ற புத்தியின் அறிவுறுத்தலால், சிவகாமி அந்தப் பெண்ணைத் தொட்டு எழுப்பினாள். தூக்கத்திலிருந்து முயற்சித்து பிறகு சட்டென அவளின் கண்கள் விழித்துக்கொண்டன. பதற்றத்துடன் சிவகாமியைப் பார்த்தாள். “போன் அடிக்குதுங்க.” “என்னது?” என்றபடி வாயின் ஒருபக்க ஓரத்தைத் தன்னிச்சையாகப் புறங்கை விரல்களால் துடைத்துக்கொண்டாள். “உங்க போன்தான். ரொம்ப நேரமா அடிச்சிட்டேயிருக்கு.” “ஓ... தேங்க்ஸ்” என்றாள் அவள். தூக்கம் முற்றிலுமாகக் கலைந்துபோயிருந்தது. அலைபேசியை எடுக்க பைக்குள் துழாவினாள். அதற்குள் அது திரும்பவும் அழைப்புப் பாடலைப் பாடத் தொடங்கியிருந்தது. அலைபேசியின் திரையைப் பார்த்துவிட்டு, “என் வீட்டுக்காரர்” என்று சிவகாமியிடம் சொல்லிவிட்டு வாயை அலைபேசியோடு அணைத்து, மறு கையினால் காதைப் பொத்திக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினாள். இதற்குள் படத்தில் கதாநாயகிக்குக் காதல் வந்திருந்தது. அவள் ஆடிப் பாட ஆரம்பித்திருந்தாள். எப்படியாவது தூக்கத்தை வரவழைத்தாக வேண்டிய முயற்சியை சிவகாமி தொடங்கியிருந்தாள். கால்களை இருக்கைக்கு மேலாக மடித்துவைத்து, இருக்கையோடு சாய்ந்துகொண்டாள்; சரிந்துபார்த்தாள். “சரி... சரி...” என்பதை மட்டும் திரும்பத் திரும்ப அந்தப் பெண் அலைபேசியில் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பது கேட்டது. அவள் பேசி முடித்துவிட்டு இவள் பக்கம் திரும்பினாள். “என் வீட்டுக்காரர். ரொம்ப நேரமா கூப்பிட்டிருக்கார். நான் போன் எடுக்கலைன்னதும் பயந்துட்டார். நல்லவேளை நீங்க எழுப்பினீங்க.” “எப்படி இந்தச் சத்தத்துல தூங்குறீங்க?’’ என்று வார்த்தையாகவும், மீதியைச் சைகையாலும் கேட்டாள். “பழகிருச்சுங்க. என் வீட்டுக்காரர் நடுராத்திரி வரைக்கும் டிவி பார்ப்பார். `சத்தமா வெச்சுக் கேட்டாத்தான் கேட்ட மாதிரி இருக்கும்’பார். நாங்களும் சத்தத்துக்குத் தூங்கப் பழகிட்டோம்” என்று சிரித்தாள். சிவகாமியும் சிரித்தாள். “கல்யாணமாகிடுச்சா?” என்று சிவகாமியிடம் கேட்டாள். “அடுத்த மாசம் கல்யாணம். பத்திரிகை குடுக்கிறதுக்குத்தான் ஊருக்குப் போயிட்டிருக்கேன்.” “இப்பல்லாம் யாரும் நேர்ல போய் பத்திரிகை குடுக்கிறதில்லையே. வாட்ஸ்அப்ல அனுப்பிடுறாங்க. நீங்க நேர்ல போறீங்களே!” “என்னோட ஸ்கூல் வாத்தியார் ஒருத்தருக்குப் பத்திரிகை குடுக்கிறதுக்காகப் போறேன்.” அவள் வியந்துபோவாள் என்பதை சிவகாமி யூகித்திருந்தாள். அதைப் பொய்யாக்காத அந்தப் பெண், தன்னுடைய அடுத்த கேள்விக்குள் வரும் முன்பு மீண்டும் அவளுடைய அலைபேசி அழைத்தது. “திரும்பவும் அவர்தான். பேசிட்டு வர்றேன்” என்றாள். ஐந்தாம் வகுப்பு எடுத்த ஆசிரியருக்குத் திருமணப் பத்திரிகை கொடுக்க இவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்யப்போகிறேன் என்று சொன்னபோது, எல்லோருமே விசித்திரமாகத்தான் சிவகாமியைப் பார்த்தார்கள். வேலைபார்க்கும் நிறுவனத்திலும் விடுப்பு அனுமதி கேட்கும்போது, இந்தக் காரணத்தைத்தான் எழுதியிருந்தாள். வேறு ஏதாவது காரணம் சொல்லி விடுப்பு கேட்டிருக்கலாம்தான். ஆனால், எதற்காக மறைக்க வேண்டும்? திருமணத்துக்கு ஆசிரியரை அழைப்பது என்பது ஒன்றும் அசாதாரண செயலில்லையே! ‘அதுக்காக, கல்யாணத்தை வெச்சுட்டு இவ்வளவு தூரம் பயணம் போகணுமா?’ என மாப்பிள்ளை வீட்டில் அழுத்தம்கொடுத்தே கேட்டார்கள். சிவகாமி வீட்டிலும் எதிர்ப்பு கிளம்பியது. ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு விதமான சமாதானங்களைச் சொல்லிவிட்டே கிளம்பியிருந்தாள். சிவகாமி ஐந்தாம் வகுப்பு படித்தபோது, அவளுடைய அப்பாவுக்கு சென்னைக்குப் பணிமாறுதல் வந்தது. அந்த ஆண்டோடு ஊரைவிட்டு வந்ததுதான். மீண்டும் இருபது வருடங்கள் கழித்து, இப்போதுதான் சிவகாமி அங்கு போகிறாள். இடங்கள் மாறிப்போயிருக்கும். ஒருவேளை மாறன் வாத்தியார்கூட மாற்றலாகி வேறு ஊருக்குப் போயிருக்கலாம்; விசாரிக்கலாம் என்றால், அந்த ஊரில் யாருடைய தொடர்பும் கிடைக்கவில்லை. இப்போதும் மாறன் வாத்தியாரின் முகம் நன்றாக நினைவிருக்கிறது. ஐந்து அடிதான் இருந்திருப்பார் என யூகிக்க முடிகிறது. யாரையும் சீக்கிரத்தில் கோபித்துக்கொள்ள மாட்டார். அப்படியே கோபம் வந்தால்கூட காது நுனியில் ஒரு கிள்ளு கிள்ளுவார். மாணவிகள் என்றால், மண்டையில் வலிக்காமல் ஒரு குட்டு. அவரிடம் அடிவாங்கியிருக்கிறோமா என்று சிவகாமி பலமுறை நினைத்துப்பார்த்தாள். இல்லை என்றுதான் உறுதியானது. மாறன் வாத்தியார் ஆங்கில வகுப்பு எடுப்பது மிக அருமையாக இருக்கும். தினமும் ஒரு வார்த்தையைக் கரும்பலையில் எழுதி, அதை எந்தவிதத்தில் பேச்சில் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதைப் புரியும்படி சொல்லிக்கொடுப்பார். கூண்டில் அடைபட்ட பறவைகள் பேசிக்கொள்வதுபோல, அன்றைய தினம் வகுப்பு முழுவதும் அந்த வார்த்தையைத்தான் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும். பிரிந்தே கிடப்பது கிராமத்துப் பள்ளியும் ஆங்கிலமும் என்பது தெளிவான ஒரு கல்வெட்டாகப் பதிந்திருந்த காலம் அது. இதை மாற்றவே அவர் முயற்சி எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். ஆங்கிலப் பாடப்புத்தகத்தை ஒவ்வொருவராக எழுந்து சத்தமாக வாசிக்க வேண்டும். வாசிப்பது தவறாக இருந்தால் பொறுமையாகத் திருத்துவார். எல்லோருக்குள்ளும் அப்போது இதுவே தன்னம்பிக்கையாக வளர்ந்திருந்ததை, சிவகாமி பின்னாட்களில் பலமுறை நினைத்துப் பார்த்திருக்கிறாள். நகரத்தில் ஒரு பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பு ஆங்கிலவழிக் கல்வியில் சேர்ந்தபோது, ஆங்கிலத்தைக் கண்டு மிரளாமல் இருந்ததற்கு மாறன் வாத்தியாரின் ஆங்கிலப் பயிற்சியும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கிறது. இன்று வேலைபார்க்கும் பன்னாட்டு நிறுவனத்தில், சிவகாமி முங்குநீச்சல் போட்டு எழுந்துவர இந்த ஆங்கிலம்தான் உதவுகிறது. மாறன் வாத்தியாருக்கு எப்படியும் அறுபது வயது கடந்திருக்கும். ஓய்வுபெற்றிருப்பார். மகன் அல்லது மகள்களோடு வெளிநாடு எங்கேயாவது சென்றிருந்தால், ஒருவேளை இறந்தேபோயிருந்தால்? அவரைப் பார்ப்பதற்கான கடைசிக்கட்ட முயற்சி எடுத்தோம் என்ற எண்ணமே போதுமானதாக இருக்குமா என சிவகாமி நினைத்துக்கொண்டாள். கீறல் வலிபோல கண்களில் வழிந்த நீர், காற்றின் வேகம் பட்டுத் தெறித்தது. பக்கத்து ஸீட் பெண்மணி சிவகாமியிடம் ‘குட்நைட்’ சொல்லிவிட்டுத் தூங்கத் தொடங்கினாள். சிவகாமி மீண்டும் நிலாவைப் பின்தொடர்ந்தாள். அதிகாலை நகரத்துக்குள் நுழைந்தது பேருந்து. சிவகாமி, ஏற்கெனவே ஆன்லைன் மூலம் அங்குள்ள ஒரு விடுதியில் அறையைப் பதிவுசெய்திருந்தாள். விடுதியில், அந்தக் காலையிலேயே சாம்பிராணி வாசனை வந்தது. விடுதி மேலாளர், சபரிமலைக்கு மாலை போட்டிருந்தார். அடையாள அட்டையைக் கேட்டார். ``இது பாதுகாப்பான விடுதி. எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் தங்கலாம்'’ என்று, எந்தக் கேள்வியும் கேட்காமலேயே சிவகாமியிடம் கூறினார். சிவகாமி, தான் போகவேண்டிய கிராமத்தின் பெயரைச் சொல்லி, அங்கு போக கார் ஏற்பாடு செய்துதரும்படி கேட்டாள். “தனியாத்தான் போறீங்களா?” என்றார் மேலாளர். சிவகாமி `ஆமாம்’ எனத் தலையசைத்தாள். “கவலைப்படாதீங்க. டீசன்ட்டான டிரைவரை அனுப்புறேன். ஒரு பிரச்னையும் இருக்காது” என்றார். சிவகாமி சிரிக்க நினைத்துத் தவிர்த்துவிட்டாள். “எட்டு மணிக்கு டிபன் சாப்பிட்டுரலாம். எட்டரைக்கு வண்டி சொல்லிடுறேன். அது வேணுமா, இது வேணுமான்னு கேட்டு யாரும் உங்க ரூம் பக்கம் வர மாட்டாங்க. எதுவும் வேணும்னா இந்த நம்பருக்கு போன் செஞ்சா போதும். கவலைப்படாம ரெஸ்ட் எடுங்க” என்றார். லிஃப்ட்டில் நுழையும் முன்பு, `லிஃப்ட் நல்லா வேலைசெய்யும் கவலைப்படாதீங்க’ என்று சொல்லிவிடுவாரோ என நினைத்து, அவர் பக்கம் சிவகாமி திரும்பிப் பார்த்தாள். அவர் குனிந்து ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தார். தன் முகம் அந்த அளவுக்குக் கவலைக்கிடமாக இருக்கிறதா என்று, லிஃப்ட்டில் இருந்த கண்ணாடியில் சிவகாமி ஒருமுறை நன்றாகப் பார்த்தாள். இல்லை என்று நினைக்க இயலவில்லை. சொன்னபடி எட்டரை மணிக்கு கார் வந்துவிட்டது. ஏறி உட்கார்ந்ததும் ஓட்டுநர் பாடலை ஓடவிட்டார். ஓட்டுநருக்கு நாற்பது வயது இருக்கும். எண்பதுகளில் வந்த காதல் பாடல்களின் தொகுப்பாக இருந்தது அவரது பாடல் ரசனை. முதல் பாடலே சிவகாமி மிகவும் விரும்பும் ஒரு பாட்டு. தன்னையும் அறியாமல் சிவகாமி மெள்ள முணுமுணுக்கத் தொடங்கி நிறுத்திக்கொண்டாள். சட்டென, “பாட்டெல்லாம் வேண்டாங்க” என்றாள். “வேறதானும் புதுப் பாட்டு போடட்டுமா?” “வேண்டாம்” என்றாள் உறுதியாக. ஓட்டுநர் முன்பக்கக் கண்ணாடி வழியே சிவகாமியின் முகத்தைப் படிக்க முயன்றார். சிவகாமி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். ஊர் வந்துவிட்டது. சென்னையின் புறநகர்ப் பகுதி ஒன்றினுள் நுழைந்ததுபோல இருந்தது. சிவகாமி, தான் படித்த பள்ளியின் பெயரைச் சொல்லி விசாரிக்குமாறு ஓட்டுநரிடம் சொன்னாள். அவர் இறங்கிப்போய் விசாரித்துவிட்டு வந்தார். கார் செல்லும்போதே ஒவ்வோர் இடமாக சிவகாமிக்கு நினைவு வந்தது. இதற்குப் பிறகு வலதுபக்கம் திரும்ப வேண்டும் என நினைத்தாள். காரும் அதேபோல் திரும்பியது. பள்ளிக்கூட வாசல் வந்தது. வண்ணங்களை இழந்து நின்றது இன்னும் பழசாய்ப்போன அவளின் பள்ளிக்கூடம். சிவகாமி படிக்கும்போதே தலைமை ஆசியருக்கு எனத் தனி அறை கிடையாது. கால மாற்றத்தால் இப்போது ஓர் ஓலைக்குடிசையின் வாசலில் `தலைமை ஆசிரியர்’ என்று ஒரு கரும்பலகையில் எழுதிவைத்திருந்தார்கள். இப்போது அந்தப் பள்ளிக்குப் பெண் ஒருவர், தலைமை ஆசிரியையாக இருந்தார். தான் அந்தப் பள்ளியின் பழைய மாணவி என்று சிவகாமி சொல்ல, அவர் மகிழ்ந்து பேசினார். அவள் படித்த வகுப்பறைகளைக் காட்டுவதற்காக தலைமை ஆசிரியை எழுந்தார். `வேண்டாம்' என அவசரமாக மறுத்துவிட்டு, மாறன் வாத்தியார் பற்றி விசாரித்தாள் சிவகாமி. தலைமை ஆசிரியை சொன்ன தகவல்கள் சிவகாமிக்குத் திருப்தியாக இருந்தன. மாறன் வாத்தியாரின் வீட்டைக் காண்பிக்கச் சொல்லி, ஒரு மாணவனை சிவகாமியுடன் அனுப்பினார். அந்த மாணவன் காரில் ஏறும் முன் மற்ற மாணவர்கள் தான் செல்வதைக் கவனிக்கிறார்களா என்பதைப் பார்த்துவிட்டே ஏறினான். இரண்டு தெரு தள்ளி கிழக்குத் தெருவில் மாறன் வாத்தியார் வீடு இருந்தது. உடன் வந்த மாணவன் இறங்கி வீட்டைக் காட்டிவிட்டு, “தேங்க்ஸ்க்கா” என்றான். “நான்தான்டா உனக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லணும்” என்றாள் சிவகாமி. பையன் வெட்கப்பட்டுச் சிரித்தபடி பள்ளியை நோக்கி ஓடினான். வாத்தியாரின் வீட்டு வாசலில், அவர் பெயரையும் செய்த தொழிலையும் சொல்லும் பலகை ஒன்று காணப்பட்டது. முகப்புக் கூரையில் ‘அன்னை பவனம் 1980’ எனக் கிளிப்பச்சை நிறத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. செருப்பை எங்கே கழற்றுவது என சிவகாமி யோசிக்கும் நேரத்துக்குள்ளாகவே ஒரு பெண்மணி உள்ளே இருந்து எட்டிப்பார்த்தாள். அவரின் மனைவியாக இருக்கும். “மாறன் சார்..?” “இருக்காங்க. உள்ள வாங்க. நீங்க யாருன்னு பிடிபடலையே?” என்று கேட்கும்போதே சிவகாமியை எடை போட்டாள். சிவகாமி உள்நுழையும்போதே சொன்னாள், “நான் சார்கிட்ட படிச்சேன்.” “ஓ! அப்படிச் சொல்லு. இங்கே இரு” என்று தங்க நிறத்தில் பூப்போட்ட சிவப்பு நிற குஷன் நாற்காலி ஒன்றைத் தன் பக்கமாக இழுத்துப் போட்டாள். மற்றொரு பிளாஸ்டிக் நாற்காலி ஒன்றை சிவகாமியின் பக்கம் தள்ளிவைத்தாள். உள்ளே இருந்து மாறன் வாத்தியார் வந்தார். நினைத்தது சரிதான் ஐந்து அடிதான் இருந்தார். தோளில் குற்றாலத்துண்டு தொங்கியது. அதை எடுத்துச் சிவப்பு நிற குஷன் நாற்காலியின் முதுகில் போட்டார். உட்கார்ந்ததும் சிவகாமியை அவர் பார்த்த பார்வையில் யோசனையும் கூர்மையும் தெரிந்தன. “வணக்கம் சார். நான் உங்கக்கிட்ட படிச்சேன். என் பேர் சிவகாமி.” வாத்தியார் சிவகாமியின் தேர்ந்த தோற்றத்தை அளந்தபடி இருந்தார். கத்தரிக்கப்பட்டு தோளில் தொங்கிய முடி, திருத்தப்பட்ட புருவம், மெல்லிய ஒப்பனை, சென்ட் வாசம், வெள்ளை நிறச் சுடிதார் உடையில் நகரச் சாயலோடு இருந்தாள் சிவகாமி. நடுநடுவே கொஞ்சம் பெருமையோடு தன் மனைவியையும் பார்த்துக்கொண்டார். “நீங்களும் உட்காருங்களேன்” என்றாள் சிவகாமி, வாத்தியாரின் மனைவியைப் பார்த்து. “இருக்கட்டும்” - இழுத்தபடி அவள் தயக்கமாக அவரைப் பார்த்தாள். “எனக்கு அடுத்த மாசம் கல்யாணம். பத்திரிகை கொடுக்கணும்” என்றதும் வாத்தியாரும் அவரது மனைவியும் ஆச்சர்யப்பட்டனர். “சந்தோஷம்... சந்தோஷம். என்னம்மா இதுக்கு இவ்வளவு தூரம் வரணுமா?” என்றார் பத்திரிகையைப் பிரித்து படித்தபடி. அவர் முகத்தில் அளவில்லா பெருமை பரந்து விரிந்தது. “உங்களுக்குக் கொடுத்தே ஆகவேண்டிய கடமை இருக்கு சார்” என்றாள் அவள். உள்ளே இருந்து ‘ஆச்சி’ என்று குரல் கேட்டது. “இங்கே வாம்மா” என்று அங்கு பார்த்துக் குரல்கொடுத்துவிட்டு, “என் பேத்தி... மூணு வயசாகுது. பக்கத்துத் தெருவுலதான் என் மகன் வீடு. ஆனா, இங்கேதான் எப்பவும் இருப்பா” என்றார் வாத்தியாரின் மனைவி. சொல்லும்போது அவரின் முகத்தில் அப்படி ஓர் ஆனந்தப் பெருமை. சிவகாமி அப்பாவின் பெயர், வீடு இருந்த இடம், படித்த வருடம் எல்லாவற்றையும் வாத்தியார் விசாரித்தார். சிவகாமி நிதானமாக இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொன்னாள். அவர் யோசனையோடு தரையையே கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் பார்த்த இடத்தில் சங்கு ஒன்று பதிக்கப்பட்டிருந்தது கீறலாகத் தெரிந்தது. “உனக்கு, இருபத்தஞ்சு வயசு இருக்குமா?” என்று கேட்டாள் வாத்தியாரின் மனைவி. `‘முப்பது.’’ “இவ்வளவு நாள் கல்யாணம் பண்ணிக்காம இருந்திருக்கியே? பார்க்க லட்சணமா இருக்க. எங்க மகளுக்கு இருபது வயசுலேயே கல்யாணத்தை முடிச்சுட்டோம்” என்றாள். “கல்யாணம்னாலே பயமா இருந்தது அதான்.” என்றாள் சிவகாமி. “அது என்ன அப்படி?’’ “நீ போய், குடிக்க கலர் எடுத்துட்டு வா” என்றார் வாத்தியார் வேகமாக. சுவாரஸ்யப் பேச்சை அறுபடவிட மனமில்லாமல், உள்ளே போகாமலும் நிற்க முடியாமலும் சில நொடிகள் தவித்துப்போனாள் அவரின் மனைவி. “எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். நீங்க இங்கேயே இருங்க” என்றாள் சிவகாமி. ‘அதான் சரி’ என்பதுபோல் நின்றுவிட்டாள் வாத்தியாரின் மனைவி. “என்னத்துக்குக் கல்யாணம் மேல பயம்?” என்று தொடர்ந்தாள் “பயம்னு சொல்ல முடியாது. வெறுப்பு.” “இப்ப சரியாகிருச்சா?” என்றாள் குசும்பான சிரிப்போடு. “சரியாகிடும்னு நினைக்கிறேன். டாக்டரும் அப்படித்தான் சொன்னாங்க. அவர்கள் புரியாமல் பார்க்க, “கல்யாணத்துல ஈடுபாடே இல்லாம இருக்கிறேன்னு எங்க வீட்டுல உள்ளவங்க மனநல டாக்டர் ஒருத்தரைப் பார்க்கக் கூட்டிட்டுப் போனாங்க. அவர்தான் சாரை நேர்ல போய்ப் பார்க்கக் சொன்னார்.” வாத்தியாரின் மனைவி புருவம் உயர்த்தினாள். “சார், நல்லா இங்கிலீஷ் எடுப்பார். அதை நான் மறக்கவே இல்லை. அதோடு வேற ஒரு விஷயமும் செய்துட்டார். அதையும் மறக்க முடியலை” - சிவகாமிக்குக் குரல் அடைத்தது. தரையில் நீட்டியிருந்த தன் காலை இழுத்துக்கொண்டார் வாத்தியார். முதுகு முன் வளைந்தது. லேசாக வாயைத் திறந்தே வைத்திருந்தார் மூச்சுக்காகவேண்டி. “உங்களுக்கு மறந்திருக்காது. மறந்திருச்சுன்னும் சொல்லிராதீங்க சார். ஒருநாள் சாயங்காலம் எல்லா பிள்ளைங்களும் போன பின்னாடி என்னை மட்டும் இருக்கச் சொன்னீங்க. அன்னிக்கு நீங்க எங்கிட்ட நடந்துக்கிட்டது தப்புன்னு அப்பவே தெரியும். ஆனா, `யார்கிட்டயும் சொல்லக்கூடாது'ன்னு சொன்னீங்க. இதுவரைக்கும் நான் யார்கிட்டயும் சொல்லலை. டாக்டர் கிட்டதான் முதல்ல சொன்னேன். அவர்தான் உங்களைப் பார்த்துட்டு வரச் சொன்னார்.” அவள் வந்தபோது இருந்ததுபோல் இல்லை. இப்போது வேறு மாதிரி தெரிந்தாள். `‘சார், அன்னிக்கு என்ன நடக்கப்போகுதுன்னு எனக்குத் தெரியாது. ஆனா, ஏற்கெனவே திட்டமிட்டிருந்த உங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும். இல்லையா? ...இப்ப உங்களுக்கு என் முகம் நினைவுக்கு வருதா சார்? நல்லா படிச்சிருக்கேன். நல்ல வேலையில இருக்கேன். ஆனாலும் அழிக்க முடியாத காயமா அது பதிஞ்சுபோச்சு. கல்யாணப் பேச்சு வந்தாலே, பயம், வெறுப்பு, எரிச்சல்னு அது அலைக்கழிச்சது எனக்குத்தான் தெரியும். கல்யாணம் செஞ்சுக்கச் சொல்லி எங்க வீட்டுல எல்லாரும் சொல்லிட்டே இருந்தாங்க. `முடியாது’ன்னு எவ்வளவோ சொல்லிப்பார்த்தேன். அவங்க கேட்கவே இல்லை. ஒருநாள் எனக்கும் எங்க அப்பாவுக்கும் பெரிய சண்டையே வந்தது. சாதாரணச் சண்டை இல்லை. ஆம்பளைங்கிறதால அவரை அடிக்கவே போயிட்டேன். அன்னிக்கு பஸ்ல போகும்போது திரும்பத் திரும்ப உங்க முகம் கண் முன்னாடி வந்துட்டே இருந்தது. சட்டுன்னு பஸ்ஸிலிருந்து குதிச்சுட்டேன். நல்ல அடி. நான் யாருன்னு கண்டுபிடிச்சு எங்க வீட்டுக்குத் தகவல் தெரியவரும் போது ரெண்டு நாள் போயிருந்தது. அந்த ரெண்டு நாளும் சுயநினைவே இல்லாம யாரோட துணையும் இல்லாம ஆஸ்பத்திரியில் இருந்திருக்கேன். அதுக்கு அப்புறமும் ஒரு மாசம் ஆஸ்பத்திரியிலதான் இருந்தேன். இதோ இப்ப வரைக்கும் என்னால வேகமா நடக்க முடியாது. தூக்கமே வராம கஷ்டப்பட்டு உடம்பு உருக்குலைஞ்சுப்போய், அதுக்கு நீங்க மருந்து மாத்திரை எடுத்த அனுபவம் இருக்கா சார்? இருட்டைப் பார்த்தாலே பயம் வந்து, அப்புறம் வெளிச்சம் இருந்தாத்தான் சுவாசிக்கவே முடியும்கிற நிலைமை வந்தா, மருந்து கொடுத்து சரிபண்ணுவாங்க. ஆனா, அந்த மருந்தைச் சாப்பிட்டா உடம்புக்குள்ள என்ன நடக்கும்னு உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா? உங்களைப் பற்றி எப்ப நினைச்சாலும் தானாவே கண்ணீர் வரும். அதை அடக்க முடியாம போற அவமானம் எப்படிப்பட்டது தெரியுமா? தப்பே செய்யாத நான் இப்ப வரைக்கும் தொடர்ந்து தண்டனையில் இருக்கேனே சார். நீங்க நல்லாயிருக்கீங்களா?” என்று கேட்டுவிட்டு சிவகாமி, வாத்தியாரையே பார்த்தாள். அவர் நாற்காலியின் ஒரு மூலைக்குள் பொதிந்துபோனதுபோல இருந்தார். வீட்டின் உள்ளே இருந்து கொலுசுச்சத்தம் மெலிதாகக் கேட்டது. வாத்தியாரின் மனைவி எப்போது தரையில் உட்கார்ந்தாள் என்பதை சிவகாமி யோசித்துப்பார்த்தாள். உள்ளே இருந்து குழந்தை கையில் சிறிய தட்டுடன் வந்து பாட்டியின் மடியில் உட்கார்ந்தது. சிவகாமியையே பார்த்தது. ஒரு கையால் கண்களை மூடிக்கொண்டு விரல்களின் இடைவெளி வழியே சிவகாமியைப் பார்த்து வெட்கத்தோடு புன்னகைத்தது. “இவங்கதான் உங்க பேத்தியா? பள்ளிக்கூடத்துல சேர்த்தாச்சா?” என்று கேட்டாள் சிவகாமி. இருவருமே பதில் சொல்லவில்லை! http://www.vikatan.com
  20. யாக்கை சிறுகதை: பாஸ்கர் சக்தி ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் குமார் ரொம்ப உற்சாகமான ஆள். எப்போதும் எதற்காவது சிரித்துக்கொண்டே இருக்கிறவன். அவன் சிரிக்க வேண்டுமெனில், பெரிய நகைச்சுவைகள் தேவை இல்லை. 'ஆபீஸ் வாசல்ல பாத்தியா குமார்... ஒருத்தன் ரௌடி மாதிரி நிக்கிறான். முதுகுல ஏதோ பொருளைச் சொருகிவெச்சிருக்கான்’ என்றால்கூட சிரித்தபடியே, 'ஆமாமா... நானும் பாத்தேன். யாரைப் போட வந்திருக்கான்னு தெரியலியே’ என்பான். அந்த அளவுக்கு கேனத்தனமான ஹ்யூமர்சென்ஸ். அன்றும் உற்சாகமாகத்தான் இருந்தான். ஒரு வாரப் பத்திரிகையில் உதவி ஆசிரியர். சக உதவி ஆசிரியர்களில் பலருக்கு இருக்கும் டென்ஷனை, இவன் முகத்தில் பார்க்கவே முடியாது. அன்று இன்னும் ரொம்ப உற்சாகமாக இருந்தான். காரணம், காலையில் ஆபீஸுக்கு பைக்கில் வரும்போது, எதிர்ப்புறம் பைக்கில் ஒருவனின் முதுகில் கை வைத்தபடி சென்ற ஒரு தேவதை, இவனைப் பார்த்து தெள்ளத் தெளிவாகச் சிரித்தாள். ஒரு விநாடி இவன் பைக்கின் பேலன்ஸைத் தவறவிட்டு, அடுத்து வந்த யு டர்னில் வெகுவேகமாகத் திரும்பி, அந்தப் பெண்ணை சுமந்து செல்லும் பைக்கைத் தொடர்ந்தான். சென்னையின் சபிக்கத்தக்க டிராஃபிக் அவன் பொறுமையைச் சோதிக்க, பல கார்களையும் பஸ்களையும் கடந்து அவளை நெருங்கிச் செல்லும்போது, அவள் மறுபடியும் இவனைப் பார்த்து ஒரு புன்னகையைச் சிந்த, இவன் நாடி நரம்புகள் தடதடத்தன. விடாமல் தொடர்ந்தான். வள்ளுவர் கோட்டம் அருகே வந்த குப்பை லாரியின் சதியால் அவள் சென்ற பைக்கைத் தவறவிட்டு, ஆபீஸுக்குத் தாமதமாக வந்து ஸீட்டில் உட்கார்ந்தான். ஒருமணி நேரம் தாமதம். எனவே அரை நாள் லீவாகக் கணக்கிடப்படும். ஆனால், அதற்காகச் சிரிக்காமல் இருக்க முடியுமா? அந்தப் பெண்தான் தன்னைப் பார்த்து எவ்வளவு அழகாகச் சிரித்தாள்! நேருக்குநேர் கண்கள் பார்த்து ஓர் ஓவியப் புன்னகை! எத்தனை மாதச் சம்பளமும் அதற்கு ஈடாகாதே? இந்த மாதிரியான அங்கீகாரத்துக்குத்தானே ஆணாகப் பிறந்த பாவிகள் எல்லாரும் அல்லாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். காலையில் தன்னைப் பார்த்து புன்னகைத்த அந்தப் பெண்ணை மறுபடியும் பார்க்க நேர்ந்தால், காதலைச் சொல்லிவிட வேண்டும். வாய்ப்பு இல்லையென்றால், அவள் கைகளைப் பற்றி நன்றியாவது சொல்ல வேண்டும். இப்படி ஒரு சிரிப்பைச் சிரித்து 30 ஆண்டு கால வாழ்க்கையை அர்த்தப்படுத்தியதற்காக! குமார், இப்படி வெட்டியாக யோசித்து நினைவுச் சுகத்தில் திளைத்துக்கொண்டிருந்தபோது, போன் அடித்தது. எடுத்தான். ''அலைகடல் பத்திரிகை ஆபீஸுங்களா?'' ''ஆமா, உங்களுக்கு யாரு வேணும்?' ''சப் எடிட்டர் குமார்?'' ''நாந்தான்... சொல்லுங்க!'' ''அய்யா, என் பேர் தங்கராஜ். நான் உங்களுக்கு ஒரு பேட்டி குடுக்கணும். எம் போட்டோ உங்க புஸ்தகத்துல வரணும். உங்க நம்பரை சோமு குடுத்தாப்ல...'' ''எந்த சோமு?' ''விநாயகா ஃபைனான்ஸ் சோமு...'' குமாருக்கு சோமு யாரெனச் சுத்தமாகத் தெரியவில்லை. செய்தி சேகரிக்கச் செல்லும்போது, யார் கேட்டாலும் மொபைல் நம்பரைக் கொடுத்துவிடுவது குமாரின் வியாதி. அதனால் விளைகிற சங்கடம் இது. ''சரி... நம்பர் யார் வேணா குடுத்திருக்கட்டும். உங்க பேட்டி பத்திரிகையில வரணும்னா, நீங்க ஏதாவது பண்ணி இருக்கணுமே... எந்த பேசிஸ்ல உங்களை நான் பேட்டி எடுக்கறது?' ''நான் சிலை எல்லாம் செய்வேன் சார்!'' ''சிற்பிங்களா... ஸ்தபதியா?'' ''இல்லைங்க... ஸ்தபதி எல்லாம் பெரிய வார்த்தை. என்னை நான் அப்படிச் சொல்லிக்க மாட்டேன். ஆனா, எல்லா சிலைகளையும் சரியான அங்கலட்சணங்களோடு செய்வேன். நல்லா படம் வரைவேன். எல்லாமே சுயமா கத்துக்கிட்டேன். என் பேட்டியை நீங்க போட்டிங்கன்னா, என்னைப் பத்தி யாருக்காவது தெரியும். ஏதாச்சும் சான்ஸ் கிடைக்கும். ரொம்பக் கஷ்டத்தில இருக்கேன்.'' இதுவரை சிரித்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்த குமாரின் முகம் மாறியது. ''சார்... நீங்க உங்களை விளம்பரப்படுத்திக் கிறதுக்கு எல்லாம் நாங்க பத்திரிகை நடத்தலை... புரியுதா? அதுமாதிரி பண்ண முடியாது. போனை வைங்க.'' ''ஏன் சார்? இந்த வாரம் விதவிதமா பூட்டை உடைக்கிற ஒரு திருடன்கிட்ட பேட்டி எடுத்திருக்கீங்க. அவன் எப்படி எல்லாம் திறமையா பூட்டை உடைப்பேன்னு உங்ககிட்ட பெருமையா சொல்லி இருக்கான். போட்டோவோட அதைப் போட்டிருக்கீங்க. நான் ஒரு கலைஞன். என்கிட்ட பேட்டி எடுக்க முடியாதா?'' - அந்த நபர் குரலில் ஓர் ஆற்றாமை தெரிந்தது. ஆனாலும், குமாருக்கு கடுப்பாகிவிட்டது. ''ஏங்க... அந்தத் திருடன் போலீஸ் குவார்ட்டர்ஸுக்குள்ள வீடு வீடா உடைச்சுத் திருடியிருக்கான். அது சென்சேஷன். அதனால அவன் பேட்டியைப் போட்டோம். புரியுதுங்களா?'' ''அப்ப என் பேட்டி வரணும்னா, நானும் திருடணுமா?'' என்றதும் குமார் பொறுமை இழந்தான். ''சார்... உங்களுக்குச் சொல்லிப் புரியவைக்க முடியாது. போனை வைங்க. எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு.'' ''திருடனைப் பேட்டி எடுக்கிற... கலைஞனை இன்சல்ட் பண்ற. என்னா ஜர்னலிஸ்ட் நீ? இந்த நாடு வ