அபராஜிதன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content count

    1,608
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

அபராஜிதன் last won the day on October 29 2015

அபராஜிதன் had the most liked content!

Community Reputation

257 ஒளி

About அபராஜிதன்

  • Rank
    Advanced Member

Contact Methods

  • ICQ
    0

Profile Information

  • Gender
    Male

Recent Profile Visitors

8,426 profile views
  1. பாகுபலி- 2 திரையில் மட்டுமே காண வேண்டிய பிரமாண்டம் அதை எல்லாம் ஒன்லைன் பார்ப்பம் என்டு இருந்தீங்க கொம்பியூட்டரேகாறிதுப்பும் உங்களின் பிள்ளைகளிற்காகவது தியேட்டரிற்கு கூட்டிட்டு போங்க விரிந்த கண் மூடாது ரசிப்பார்கள் பொன்னியின் செல்வனை ராஜமௌலியிடம் கொடுத்தால் 5 பாகமாகவே எடுத்து அதகளபடுத்துவார் அனுஷ்காவின் மிடுக்கும் அழகும் குந்தவையை நினைவுபடுத்தியது 😝 தேவசேனாவும் பாகுபலியும் பன்றி வேட்டைக்கு செல்லும் காட்சி அப்படியே வந்தியத்தேவனும் ஆதித்தகரிகாலனும் வேட்டைக்கு சென்ற காட்சியை நினைவுபடுத்தியதுஇ (அந்த வேட்டையில் காட்டுப்பன்றி அவர்கள் இருவரையும் தாக்கும் ஒரு காட்சி வருகிறது அதை ராஜமௌலி எப்படி எடுப்பார் என்று கற்பனை பண்ணி பார்க்கிறன் சந்தேகமே வேண்டாம் பழுவேட்டரையருக்கு நம்ம கட்டப்பா சத்தியராஜ் இருக்கவே இருக்கார் :னு என்ன உடம்பு தான் கொஞ்சம் ஏத்தணும்
  2. எல்லாம் ஆத்துகாரி இந்த பக்கம் வாறதில்லை என்ட துணிவு தான் இல்லையா புத்தா :D
  3. வாழ்த்துகள் அக்கா உங்களிற்கும் மகளிற்கும்
  4. மகனுக்கும் மகளுக்கும் எனது வாழ்த்துகளை தெரிவித்துவிடுங்க... வாழ்ந்து காட்டுதல் தான் மிகச்சிறந்த பழிவாங்கல்...
  5. ஒருவருடைய பெருமைகளையும் சாதனைகளையும் அவர் உயிருடன் இருக்கும் வரை கொண்டாட மாட்டார்கள் தமிழினத்தின் சாபக்கேடுகளில் இதுவும் ஒன்று
  6. உங்களுக்கு வேற ஏதோ பிரச்சினை இட்டிருக்கும் தலைப்பு அதற்கு சாட்சி
  7. ஒருவருடைய பெருமைகளையும் சாதனைகளையும் விதந்துரைக்க அவரின் மரணம் வரை காத்திருக்க வேணுமா #அசோகமித்திரன்

  8. நீங்கள் இட்ட தலைப்பு பிடித்திருக்கிறது 😊😊
  9. வாழ்த்துகள் நெடுக்ஸ்
  10. நேற்று முதல்… நேரிலும், தொலைபேசியிலும், ஈமெயிலிலும், இன்பாக்ஸிலும் 100க்கும் மேற்பட்ட வாசகவாசகிகள் தொடர்பு கொண்டு, எழுத்தாளர் பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர் அவர்கள், ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு உதவும் சிமிர்னா தொண்டு நிறுவனம் வெளியிட உள்ள “மனிதம்” நூலுக்காக பகிர்ந்து கொண்ட, இந்த உன்னத நிகழ்வினை, எளிதில் படிப்பதற்கு வசதியாக தட்டச்சு செய்து வெளியிடச் சொல்லி கோரிக்கைகள் வைத்ததைத் தொடர்ந்து இதோ இங்கே அனைவரின் விருப்பப்படியே பதிவாகிறது : எது மனிதம்? அழுகிற விழிகளைத் துடைக்க விரல்களை நீட்டுவதா? பசிக்கிற குழந்தைக்கு பன் வாங்கித் தருவதா? துக்க வீட்டில் பிணம் தூக்கி பூ வீசுவதா? கோடையில் வாசலில் தண்ணீர் பந்தல் வைப்பதா? கிழவி பாதை கடக்க கரம் பிடித்து போக்குவரத்தை நிறுத்துவதா? நிற்கும் கர்ப்பிணிக்கு எழுந்து பஸ்ஸில் இடம் தருவதா? படிப்பைத் தொடர மாணவனுக்கு ஃபீஸ் கட்டுவதா? செல்போனில் பார்த்ததும் விரைந்து சென்று குருதி அளிப்பதா? வெள்ளத்தில் நீந்திச் சென்று ஆட்டுக்குட்டியை மீட்பதா? விபத்தானவருக்கு ஆம்புலன்ஸ் வரவழைப்பதா? சொந்த விந்தில்தான் வேண்டுமென வாதிடாமல் தத்தெடுப்பதா? ஆறு பேர் உயிர் பிழைக்க உடல் தானம் எழுதி வைப்பதா? சாலையில் கிடக்கும் கண்ணாடித் துண்டை அப்புறப்படுத்துவதா? முதியோர் இல்லத்தில் விருந்தளித்து விழா கொண்டாடுவதா? விழாக்களில் தரப்படும் மரக்கன்றை பொறுப்பாக நட்டு நீரூற்றுவதா? திறந்த பைப்புகளை மூடி விரயமாகும் நீரை சேமிப்பதா? பயங்கரவாதத்தில் இறந்த ஜவான்களுக்கு மலர் வளையம் வைப்பதா? சொல்லி, திட்டி நண்பனை மது அரக்கனிடமிருந்து மீட்பதா? கன்னத்தில் கையேந்தி கவலையுடன் மனிதம் பற்றி கவிதை எழுதுவதா? இப்படி அனுபவங்களை புத்தகமாக்கி மனிதம் பரப்புவதா? எது மனிதம்? இவை எல்லாமேதான். குழந்தை பிறந்த அடுத்த விநாடியே அன்னை மார்பில் பால் சுரப்பது போல மனிதனாகப் பிறந்தவனுக்கு இயல்பாக இயற்கையாக துளிர்க்க வேண்டிய மனிதம் என்கிற உன்னத குணத்தை அடிக்கோடிட்டு அடையாளம் காட்ட வேண்டிய துர்பாக்கியமான அவல நிலைக்கு முதலில் கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டுக் கொள்வோம். ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனுக்கு உடலால், பொருளால், பணத்தால், மனதால், அறிவால் உதவும் எல்லா உதவிகளுமே மனிதம் முத்திரை கொண்டவையே என்றாலும்… மன்னிப்பதும்கூட ஒரு மகத்தான மனிதமே என்று நான் கருதுகிறேன். மன்னிப்பதென்றால் எதை, எந்த அளவிற்கு? இவை மன்னிக்கக் கூடிய, மன்னிக்க முடிகிற குற்றங்கள் என்றும், இவை மன்னிக்க முடியாத, மன்னிக்கக் கூடாத குற்றங்கள் என்றும் நாட்டுக்கு நாடு சட்டங்களை வகுத்து வைத்திருக்கின்றன. அதுபோல மனிதனும் மனதில் இப்படி இரண்டு பட்டியல்கள் வைத்திருக்கிறான். சாலையோரம் ஒருவர் சிறுநீர் கழிக்கிறார். இது எச்சரித்து மன்னிக்க வேண்டிய குற்றம். சாலையோரம் ஒருவர் பத்து வயது சிறுமியை (கதறக் கதற) கற்பழிக்கிறார். இது? ரயில் நிலையத்தில் குண்டு வைத்து 500 பேர் இறக்க ஒருவர் காரணமாயிருக்கிறார். இது? இவை சமூகத்தில் நிகழும் குற்றங்கள், தனி மனித வாழ்வில் பார்த்தால்… ஒருவர் பத்தாயிரம் பணத்தைத் திருடுகிறார். இதுகூட எச்சரித்து சிறு தண்டனையுடன் மன்னிக்கலாம். வீட்டின் போலிப் பத்திரம் தயாரித்து வழக்கு போட்டு அவரை வீதியில் நிறுத்துகிறார் ஒருவர். இது? நீங்கள் செய்யாத குற்றத்தை செய்ததாக சாட்சி சொல்லி உங்களை சிறைக்கு அனுப்புகிறார் ஒருவர். இது? கூட்டிக் கழித்தால் துரோகம் மன்னிக்க முடியாத குற்றப்பட்டியலில் இருக்கும். அதிலும்… ஒரு மனிதனால் தாங்க முடியாத, மரணம் வரை ஜீரணிக்க முடியாத துரோகம் எதுவென்று பார்த்தால்… ஒரு கணவன் மனைவிக்கும்,மனைவி கணவனுக்கும் செய்யும் நம்பிக்கை துரோகம் எனலாம். பாலியல் சுதந்திரம் மிக்க அமெரிக்காவில்கூட இந்த நம்பிக்கை துரோகம் சகிக்க முடியாமல் உடனடியாக கோர்ட்டுக்கு சென்று பிரிகிறார்கள். நாட்டின் அதிபருக்கும் இதுதான் கதி. இங்கே இந்த விஷயத்திற்குள் இருக்கும் மனிதத்தை நமது தமிழ்த் திரைப் படங்களில் எப்படிக் காட்டியிருக்கிறார்கள் என்று யோசித்துப் பார்க்கிறேன். திரு. கே. பாக்யராஜ் இயக்கிய மெளன கீதங்கள் படத்தை வெறும் பொழுதுபோக்கு திரைப்படங்களில் ஒன்றாக சேர்க்க முடியாது. அதற்குள் இந்த துரோகம் தொடர்பான உளவியல் கண்ணோட்டம் அழகாக சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும். துரோகம் செய்த கணவனை மன்னிக்கும் மனைவியிடம் தென்படுவது மகத்தான மனிதம். திரு. பாலாஜி சக்திவேல் இயக்கிய காதல் திரைப்படத்தில் ஒரு கணவன் தன் மனைவியின் முன்னாள் காதலனை பைத்திய நிலையில் சந்திக்கிறான். அவனை தன் குழந்தையாக ஏற்பதில் அற்புதமான மனிதம் இருக்கிறது. திரு. பாலுமகேந்திரா இயக்கிய சதி லீலாவதி ஒரு நகைச்சுவை படம் என்றாலும்… திருமணமான ஒருவனின் ஆசை நாயகியாக வாழ்ந்துவிட்டு தன் தவறை உணர்ந்து தவித்து நிற்கும் தன் முன்னாள் காதலியை மன்னித்து ஏற்கும் மனப்பக்குவத்துடன் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் அந்தக் காதலனிடம் நான் காண்பதும் மனிதமே! இதெல்லாம் திரையில் காட்டப்படும் கற்பனைப் பாத்திரங்கள். இப்போது நான் அடையாளம் காட்ட விரும்புவது ஒரு நிஜமான, மன்னிப்பின் மகத்துவம் உணர்ந்த ஒரு மகத்தான மனிதரை! அவர் என் நெடுநாள் வாசகர். முன்பு நிறைய கடிதங்கள் எழுதுவார். இப்போது நிறைய குறுஞ்செய்திகள் அனுப்புகிறார். அவரின் பெயரை கண்டிப்பாக வெளியிட முடியாது. அவர் எனக்கு பத்து வருடங்கள் முன்பு எழுதிய ஒரு கடிதத்தை என் வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்கவே முடியாது. அவரின் அனுமதியுடன் இங்கே தந்திருக்கிறேன். (அவர் கொச்சையாக வாக்கியப் பிழையுடன் எழுதியிருந்ததை சீராகப் படிக்கும் வசதிக்காக செப்பணிட்டிருக்கிறேன்) என் அபிமானத்துக்குரிய பி.கே.பி. சார்… நீங்க சுகமா இருக்கணும்னு எப்பவும்போல என் பிரார்த்தனை. போன வாரம் குலதெய்வம் கோயிலுக்குப் போனப்போ உங்களுக்கும் சேர்த்து வேண்டிக்கிட்டேன். இத்தோட பிரசாதம் வெச்சிருக்கேன். எனக்கு ரெண்டு குழந்தைங்க. உங்களுக்கே தெரியும். பெரியவன் ஏழாவது படிக்கிறான், பொண்ணு மூணாவது படிக்குது. ரெண்டும் சுமாராதான் படிக்குதுங்க… டியூஷன் வெச்சா நிறைய மார்க் வாங்குவாங்க. எங்க சார்… வாங்கற சம்பளம்தான் இழுத்துக்கோ பறிச்சிக்கோன்னு இருக்குதே, கூட்டிக் கேட்டா வேலையை விட்டு நின்னுக்கோன்னு சொல்றாங்க. அதெல்லாம் விடுங்க சார். ரொம்ப நாளா என் மனசுல அரிச்சிட்டிருக்கிற ஒரு விஷயத்தை இன்னிக்கு மனசு தொறந்து உங்ககிட்ட கொட்டணும்னு தோணுது. படிச்சிட்டு நீங்க என்னைப் பத்தி என்ன நினைச்சிக்கிடாலும் சரி.. இதுவரைக்கும் என் மனசுக்கு மட்டும்தான் இது தெரியும். இப்ப உங்களுக்கு தெரியும். சாமி சத்தியமா நீங்க இதை யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டிங்கன்னு எனக்கு தெரியும். நான் நல்லா இருக்கணும்னு ஆசைப்படறவராச்சே நீங்க… வெக்கத்தை விட்டுச் சொல்றேன். கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி என் மனைவி எனக்கு துரோகம் செஞ்சதை என் கண்ணால பாத்துத் தொலைச்சுட்டேன். அவன் எனக்கு சொந்தக்காரப் பையன்தான். நான் பாத்தது அவங்களுக்குத் தெரியாது. எனக்கு உடம்பெல்லாம் பதறிடுச்சி. சினிமால காட்ற மாதிரி கைல கிடைச்சதை எடுத்து சாத்தணும்னெல்லாம் எனக்கு தோணலை. அமைதியாப் போயி சரக்கடிச்சேன். ஆத்தங்கரை போய் விழுந்துட்டேன். அழுகை அழுகையா வருது. ஆத்திரம் ஆத்திரமா வருது. என்னை நல்லா கவனிச்சிப்பா சார். புள்ளைங்க மேல உசுரு.. குடுக்கற காசுல முகம் சுளிக்காம ஒரு வார்த்தை குத்திக் காட்டாம குடித்தனம் நடத்துவா சார். என் பக்கத்து சொந்தம் வந்தம் அப்படி கவனிப்பா. எனக்கு காச்சல், தலைவலின்னா சாமிக்கிட்ட சண்டை போடுவா. என்னை மரியாதைக் குறைவா பேசிட்டாருன்னு அவங்கப்பாக்கிட ரெண்டு வருஷம் பேசாம இருந்தவ சார். யார்கிட்டயும் கத்திப் பேச மாட்டா. லேசா நான் முகம் மாறுனாலே பொசுக்குன்னு அழுதுடுவா. பூனைக் குட்டிக்கிட்டகூட பிரியமா இருப்பா. அப்படிப்பட்டவ எப்படி எனக்கு இப்படி செஞ்சா? இது எத்தனை நாளா நடக்குது? நான் என்ன குறை வெச்சேன்? இனிமே நான் என்ன செய்யணும்? இதைப் பத்தி கேக்கறதா, கேக்கறதில்லையா? எப்பவும் மாதிரி எப்படி சகஜமா பேசறது? இப்படி கேள்வி மேல கேள்வி என்னை தூங்கவே விடலை. நடு ராத்திரிக்கு மேல என்னைத் தேடிக்கிட்டு ஆத்தங்கரைக்கே வந்துட்டா அவ. போதை தெளிஞ்சி வரலாம்னு உக்காந்திருந்தேன்னு பொய் சொன்னேன். வயிறு சரியில்லைன்னு சாப்புடாம படுத்துட்டேன். ஒண்ணும் பேசலை. மறுநாள் அந்தப் பயலை சந்தையிலே பார்த்தேன். அருவா எடுத்து ஒரு சீவு சீவலாமான்னு கோபம் வந்துச்சி. அடக்கிக்கிட்டேன். நானாப் போயி பேசி வம்பிழுத்தேன். அவன் கோபத்தைத் தூண்டி விட்டு கையை ஓங்க வெச்சி அப்பறம் வெச்சேன் நாலு முதுகுல. கட்டிப் பொரண்டோம். என் சட்டை கிழிஞ்சிடுச்சி. அவனுக்கு உதடு கிழிஞ்சிடுச்சு. எங்களை விலக்கி விடதுக்குள்ள புரட்டி எடுத்துட்டேன். வீட்டு வந்து சந்தையில நடந்ததை சொன்னேன். என் காயத்துக்கு மருந்து போட்டா. மறுநாளே அவன் வேற பொழைப்பைப் பாக்கறதுக்காக வெளியூருக்குப் போயிட்டான். நான் அடிச்சதுக்கான உண்மையான காரணம் அவன் மனசுக்கு தெரிஞ்சிருக்கணும். அன்னிக்கு கோயிலுக்குப் போயிருந்தோம். திடீர்னு பொங்கி பொங்கி அழுதா. அங்க இருந்த விளக்குல கையைக் காட்டி பொசுக்கிக்கிட்டா. இழுத்து வெச்சி ஏன் இப்படி பண்றேன்னேன். குழந்தைகளை அடிச்சிட்டேன், அதுக்குதான்னு சொன்னா. ஆனா அவ உள்ளுக்குள்ள உணர்ந்துட்டான்னு எனக்கு புரிஞ்சது. அந்த நிமிஷமே அவ மேல மனசுக்குள்ள இருந்த கசப்பு காணாமப் போயிருச்சி. பழையபடிக்கு பாசமா பேச ஆரம்பிச்சேன். அதான் தப்பை உணர்ந்துட்டாளே… அப்பறம் என்ன வேணும்? அதுக்கப்பறம் அப்படி ஒண்ணை நான் பாக்கவே இல்லை, அதெல்லாம் பிரமை, இல்லைன்னா கனவுன்னு நினைக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன். எனக்குப் பிடிச்சவ சார்… அவளை நான் மன்னிக்கலைன்னா யாரு மன்னிப்பாங்க? நல்ல வேளை… நான் பாட்டுக்கு ஆத்திரப்பட்டு அவளை வெட்டிருந்தா? இல்ல ஆத்திரமா கேள்வி கேட்டு… விஷயம் தெரிஞ்சி போச்சேன்னு அவ அவமானம் தாங்காம சேலையில தூக்கு மாட்டிக்கிட்டு தொங்கியிருந்தா? என் குடும்பமே சிதறியிருக்குமுல்ல? என் ரெண்டு குழந்தைங்களும் தாயில்லாம தவிச்சிருக்குமே. என்ன சார்… என்னைப் பாத்தா கேலியா இருக்கா? பொண்டாட்டியை கண்டிக்க வக்கில்லாதவன்னு தோணுதா? யார்கிட்ட சொன்னாலும் அப்படித்தான் தோணும். பரவால்ல. என் மனசுல ஒரு நிம்மதி இருக்கு. எப்பவாச்சும் நினைச்சா கொஞ்சம் வலிக்கும். டிவி பாத்து, பாட்டு கீட்டு கேட்டா கொஞ்ச நேரத்துல சரியாப் போயிடும். இப்படிக்கு.. உங்கள் அன்பு வாசகன்.. ………….. உங்களை கேலியாக நினைக்கவில்லை என்றும், அவரின் மனிதத்தை நான் மதிக்கிறேன் என்றும் மூன்று பக்கங்களுக்கு பதில் எழுதினேன். எனவேதான் சொல்கிறேன்.. உதவுவது மட்டும் மனிதமல்ல, மன்னிக்க முடியாததையும் மன்னிப்பதும் மகத்தான மனிதமே! பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர்
  11. அவராக தான் இருக்குமென்று நினைத்தேன்
  12. வாழ்த்துகள்
  13. 6.12.16. ஜெயலலிதா அம்மையார்.. இறுதி ஊர்வலத்தைப் பார்க்கும்போது தானாகக் கண்ணீர் கசிகிறது. இவ்வளவுதானா வாழ்க்கை ????. எத்தனையோ விமர்சனங்கள் அவர் மீது இருந்த போதிலும் இறுதிக் கட்டத்தில் அவற்றையெல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டு, அவர் பிரிவின் மீதான துன்பம் பீறிடுகிறது. தனியொரு பெண்ணாக, தனக்கெனக் குடும்பமற்றவராக அவர் வாழ்ந்தார் என்னும் உண்மை ஒவ்வொருவர் உள்ளத்திலும் ஆறாத் தணலாகப் போய் அமர்ந்திருக்கிறது. அதுவே தமிழகத்தின் சாதாரண மக்களிடையே அசைக்க முடியாத அன்பை அவர்மீது ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. திரைப்படத் துறையிலும் அரசியலிலும் அவர் உண்மையான தாரகையேதான் ! தங்கத் தாரகை !. கால்வைத்த துறை எதுவாக இருந்தாலும், அதில் விருப்பமே இல்லாவிட்டாலும் கூட, அதில் துருவ விண்மீனாய் மின்னினார் என்றால் மிகையில்லை. முதல் கட்டம், இரண்டாம் கட்டம் தாண்டி மூன்றாம் கட்ட அரசியலில் அவரிடம் பெரும் மாற்றம் நிகழ்ந்திருந்தது. தனி ஈழத் தீர்மானம் உட்பட, கொள்கைகளில் 'யூ' திருப்பம் எடுத்தார். உடை, தோற்றம் உட்பட அனைத்திலும் ஆடம்பரங்களை அறவே களைந்தார். இனி தனக்கென வாழ எதுவுமில்லை, தனக்கு வாழக்கிடைத்த ஆண்டுகளெல்லாம் ஊக்க ஆயுளே என்று உணர்ந்து, மக்களுக்கான வாழ்க்கையில் கவனம் செலுத்தினார். தமிழகத்தின் அரசியல் உரிமைகள் பறிபோகாமல் ஓரளவு அரணாக நின்றவர் !. இவரைப் போன்று இனியொரு பெண் ஆளுமை தமிழகத்தில் காணக் கிடைக்காது. என்ன, அவர் அடைந்த உச்சக்கட்ட வாழ்நிலைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியோடு, உடல் நலத்தோடு, அவர் விரும்பியவை கிடைக்கப் பெற்றவையோடு இருந்திருக்கலாம். அந்த ஆதங்கம் நாம் பேச்சுப் பரிமாறிக் கொள்ளும் அனைவரிடமும் பொங்குகிறது. இத்தனை ஊசி,மருந்து, வலி, வேதனைகளோடுப் போராடித்தான் முடிவை அடைந்திருக்க வேண்டுமா ?. அப்படித்தான் விதிக்கப் பட்டிருந்ததா அவரது சிம்ம ராசிக்கு ?. அதிமுக அனுதாபியாகவோ, ஜெயலலிதாவின் ரசிகையாகவோ இல்லாத என் தாயார் நேற்றிலிருந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார். எனக்கும் கூட அதே உணர்வுதான். அவர் பிரிவு எனக்கு இவ்வளவு துன்பம் தருவதாக இருக்கும் என்று எண்ணியதேயில்லை. இன்னும் சில காலம் இருந்திருக்கலாம் என்கிற ஆதங்கமே ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. அவர் இல்லாத தமிழகம் வெறுமையாக இருப்பது போல் தோன்றுவது ஏன் ?. கூடுதலாக, அவரை நேசித்த பல்லாயிரக் கணக்கான தமிழ் மக்களுக்குக் கடைசியாக எதுவும் சொல்லாமல் போய் விட்டாரே !. எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைத்திருந்த வார்த்தைகள் தொண்டைக்குழி தாண்டுமுன் காலன் குறுக்கே வந்து விட்டானோ.... இறுதி நிமிடத்தில் என்ன நினைத்தீர்கள் அம்மையீர் ?.... #போய்வாருங்கள்அம்மையீர் !... தமிழகத்தின் வரலாற்றில் தங்கத் தாரகையாக என்றென்றும் வீற்றிருப்பீர் ! பிகு : இறுதி அஞ்சலி செலுத்தச் சென்று கூட்டத்தில் சிக்கி உடல்நலக் குறைவு ஏற்பட்டுத் திரும்பி விட்டேன்... ஒருவேளை உங்களை அந்த சாய்ந்த நிலையில் காண விரும்பவில்லை என்ற உள்மனதின் குரல் வெளியே கேட்டிருக்குமோ !!!!... தாமரை 6.12.16. ஜெயலலிதா அம்மையார்.. இறுதி ஊர்வலத்தைப் பார்க்கும்போது தானாகக் கண்ணீர் கசிகிறது. இவ்வளவுதானா வாழ்க்கை ????. எத்தனையோ விமர்சனங்கள் அவர் மீது இருந்த போதிலும் இறுதிக் கட்டத்தில் அவற்றையெல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டு, அவர் பிரிவின் மீதான துன்பம் பீறிடுகிறது. தனியொரு பெண்ணாக, தனக்கெனக் குடும்பமற்றவராக அவர் வாழ்ந்தார் என்னும் உண்மை ஒவ்வொருவர் உள்ளத்திலும் ஆறாத் தணலாகப் போய் அமர்ந்திருக்கிறது. அதுவே தமிழகத்தின் சாதாரண மக்களிடையே அசைக்க முடியாத அன்பை அவர்மீது ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. திரைப்படத் துறையிலும் அரசியலிலும் அவர் உண்மையான தாரகையேதான் ! தங்கத் தாரகை !. கால்வைத்த துறை எதுவாக இருந்தாலும், அதில் விருப்பமே இல்லாவிட்டாலும் கூட, அதில் துருவ விண்மீனாய் மின்னினார் என்றால் மிகையில்லை. முதல் கட்டம், இரண்டாம் கட்டம் தாண்டி மூன்றாம் கட்ட அரசியலில் அவரிடம் பெரும் மாற்றம் நிகழ்ந்திருந்தது. தனி ஈழத் தீர்மானம் உட்பட, கொள்கைகளில் 'யூ' திருப்பம் எடுத்தார். உடை, தோற்றம் உட்பட அனைத்திலும் ஆடம்பரங்களை அறவே களைந்தார். இனி தனக்கென வாழ எதுவுமில்லை, தனக்கு வாழக்கிடைத்த ஆண்டுகளெல்லாம் ஊக்க ஆயுளே என்று உணர்ந்து, மக்களுக்கான வாழ்க்கையில் கவனம் செலுத்தினார். தமிழகத்தின் அரசியல் உரிமைகள் பறிபோகாமல் ஓரளவு அரணாக நின்றவர் !. இவரைப் போன்று இனியொரு பெண் ஆளுமை தமிழகத்தில் காணக் கிடைக்காது. என்ன, அவர் அடைந்த உச்சக்கட்ட வாழ்நிலைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியோடு, உடல் நலத்தோடு, அவர் விரும்பியவை கிடைக்கப் பெற்றவையோடு இருந்திருக்கலாம். அந்த ஆதங்கம் நாம் பேச்சுப் பரிமாறிக் கொள்ளும் அனைவரிடமும் பொங்குகிறது. இத்தனை ஊசி,மருந்து, வலி, வேதனைகளோடுப் போராடித்தான் முடிவை அடைந்திருக்க வேண்டுமா ?. அப்படித்தான் விதிக்கப் பட்டிருந்ததா அவரது சிம்ம ராசிக்கு ?. அதிமுக அனுதாபியாகவோ, ஜெயலலிதாவின் ரசிகையாகவோ இல்லாத என் தாயார் நேற்றிலிருந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார். எனக்கும் கூட அதே உணர்வுதான். அவர் பிரிவு எனக்கு இவ்வளவு துன்பம் தருவதாக இருக்கும் என்று எண்ணியதேயில்லை. இன்னும் சில காலம் இருந்திருக்கலாம் என்கிற ஆதங்கமே ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. அவர் இல்லாத தமிழகம் வெறுமையாக இருப்பது போல் தோன்றுவது ஏன் ?. கூடுதலாக, அவரை நேசித்த பல்லாயிரக் கணக்கான தமிழ் மக்களுக்குக் கடைசியாக எதுவும் சொல்லாமல் போய் விட்டாரே !. எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைத்திருந்த வார்த்தைகள் தொண்டைக்குழி தாண்டுமுன் காலன் குறுக்கே வந்து விட்டானோ.... இறுதி நிமிடத்தில் என்ன நினைத்தீர்கள் அம்மையீர் ?.... #போய்வாருங்கள்அம்மையீர் !... தமிழகத்தின் வரலாற்றில் தங்கத் தாரகையாக என்றென்றும் வீற்றிருப்பீர் ! பிகு : இறுதி அஞ்சலி செலுத்தச் சென்று கூட்டத்தில் சிக்கி உடல்நலக் குறைவு ஏற்பட்டுத் திரும்பி விட்டேன்... ஒருவேளை உங்களை அந்த சாய்ந்த நிலையில் காண விரும்பவில்லை என்ற உள்மனதின் குரல் வெளியே கேட்டிருக்குமோ !!!!... தாமரை ஒரு சீன பழமொழி ஒன்று உண்டு - " ஒரு ராஜா வின் நாய் இறந்ததற்கு , அவரின் மந்திரிகள் கதறி கதறி அழுதனராம் ...ஆனால் அந்த ராஜா இறந்த போது ஒரு மந்திரி கூட ஒருதுளி கண்ணீர் சிந்தவில்லையாம்" இறுதி ஊர்வலத்தையும் இறுதி மரியாதையையும் பார்த்தபோது எனக்கு இது தான் தோண்றியது ! இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் கைதாகி அவர் சிறை சென்ற போது , பார்த்த அந்த கதறல் குமுறல் , இன்று அவரின் இறுதி ஊர்வலத்திலோ குழிக்குள் இறங்கும் போதோ எங்கும் தென்படவில்லை ... பூத உடல் கடைசியாக தென்படும் போது , சுற்றி ஒரு நாலு பேர்கூட கண்ணீர் விட்டு கதறவில்லை என்று நினைக்கும் போது சற்றே மனது வலிக்கிறது .... "இப்பவாது யாராவது அழுவுங்க டா ...இந்தம்மா இதுக்காகவாது ஒரு குடும்பம் புள்ள குட்டி னு வாழ்ந்திருக்கணும்" என்று என் தாய் டிவியை பார்த்தபடி சொன்னபோது, அவரின் நா தழுதழுத்திருந்தது ... உலகமே வியக்கும் படி வாழ்ந்த அந்த இரும்பு தலைவிக்கும் சொல்லப்படாத வலிகளும் ஏராளம் இருந்திருக்கும் !! சுற்றியிருப்பவர்களை விட தூரத்தில் அழும் மூதாட்டிகளில் ஒரே ஒருவரை அந்த கடைசி நொடிகளிலாவது அழைத்து வந்து அருகே விட்டிருந்தால் , அந்த இரும்பு மனிதியின் பூத உடல் இன்னும் நன்றாக உறங்க சென்றிருக்கும் !! போய் வாருங்கள் அம்மா ... இந்த மூதாட்டி போல் எத்தனை எத்தனையோ பேரின் உண்மையான அஞ்சலி உங்களை வந்து சேரும் !! One Final Salute To One Incredible Lady !! -ரா.ராஜகோபாலன்
  14. கதை கூறும் படமொன்று """""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" முப்பத்தைந்து வருடங்கள் V C member ஆக இருந்தவராம், நாற்பது வருடங்கள் பாமங்கை கண்டத்துக்கு வட்ட விதானையாக இருந்தவராம் . அப்போதெல்லாம் குழந்தை வண்ணக்கர், குழந்தை வட்டானை என்று என் தந்தையை தெரியாதவர்களே இல்லை. விடிந்தால் யாராவது ஓரிரு முஸ்லீம் அன்பர்கள் அப்பாவை சந்திக்க வந்து வாசலில் நின்றதை கண்டிருக்கின்றேன். வெள்ளாமைக்காரராக நின்ற அவர் தன் போடியாரோடு எங்கள் வீட்டுக்கு வந்த என் சிறு பராயத்தில்தான் நான் அவரை அறிந்திருந்தேன் . அப்போது நான் சிறு பையன் . நான் வளர வளர என்னைக்காணும் போதுகளில் வட்டானர மகன் என்ற கணிப்பில் என்னை காணும் போதுகளில் ஒரு சிரிப்போடும் , தலையசைப்போடும் நகர்வார். போடியாரோடு என்ன பிரச்சினையோ தெரியாது அவர் கன காலம் வெள்ளாமைக்காரனாக நீடிக்கவில்லை. ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: ::::: தகவல் :::: தம்பி " சிறாஜ் " 12_11_2016 இல் இந்த படத்துடன் ஒரு பதிவிட்டிருந்ததற்கு பலரும் ஆச்சர்ய பின்னூட்டம் இட்டிருந்தார்கள். நானும் " இன்னுமா " என்ற ஒற்றை சொல்லொன்றையே பின்னூட்டியிருந்தேன் . அதற்கு " சிறாஜ் " ஆயிரம் அர்த்தங்கள் கொண்ட கேள்வியிது என்று பதிலிட்டிருந்தார். அது எனக்கும் அவருக்குமே மட்டும் புரிந்த நயன மொழியாகக் கூட இருந்திருக்கலாம். அந்த படத்தை பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டவர்களுக்கு அதற்கு பின்னால் உள்ள வாழ்வு தெரியுமா என்பது தெரியாது. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே காட்டுக்குள் போகவேண்டும் . இரு பக்கமும் சம அளவில் அடுக்கிய விறகுச்சுமையுடன் நாம் பார்த்த அந்த படத்தில் உள்ளது போல் அவர்கள் தொடர்ச்சியாக ஓடி வருவதில்லை என்பதும் , சம தரை பாதையில் மட்டும்தான் அப்படி வரமுடியும் என்பதையும் கண் கூடாக கண்டிருக்கின்றேன் நான். மேட்டுப் பாதையில் ஓட்ட முடியாது. இறக்கத்திலும் ஓட்ட முடியாது . பலன்ஸ் தவறி கவுண்டு விடுவார்கள். மணல் பொதிந்த பாதையில், சேற்று நில தெருவில் , தண்ணீர் நிறைந்த குண்டுகுழி ரோடில், ஒற்றையடி பாதை வழி உயர்ந்த கட்டுகளில் ( இதை வண்டு என்று சொல்வது எத்தனை பேர்களுக்கு நினைவிருக்கோ தெரியாது ) வரப்புகளில் , வேகத்தடை பாதைகளில் ,என்று பல சந்தர்ப்பங்களில் அவர்கள் விறகுச் சுமை கொண்ட சைக்கிளை தள்ளி உறுட்டிக்கொண்டுதான் வருவார்கள் என்பதை பனங்காட்டு பால்ததில் நின்ற நேரங்களில் பார்த்திருக்கின்றேன். அந்த நேரங்களில் காணும் அவர் அதே தலையசைத்த சிரிப்புடன் போவதையும் கண்டிருக்கின்றேன் ............................................................ ::::::: சம்பவம் ::::::: அரச ஊதியத்தை பெற்றுக் கொண்டே அதிகாரிகளும், காவல் துறையினரும் கடமை செய்யத்தேவை இல்லையெண்டிருந்த காலம்து. காடு, காணி, வயல் வரப்பு , நீர் நிலம் வந்து சேர்ந் ராஜகுமாரர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்த எனது இருபத்தி இரண்டு வயதுக்காலமது. எங்கள் ஊரையும் ஒரு ராஜகுமாரன் தன்கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்தான் . என்னோடு தின்று உறங்கி நெருங்கிப்பழகியவன். ஒரு நாள் காலை நேரப்பொழுதில்தான் இவர் என்னை தேடி வந்தார். அப்பா இறந்த பிற்பாடு எவரும் வரவதில்லை என்றானதான காலத்தில் இவர் ஏன் வந்திருக்கின்றார் என்றுதான் யோசிக்க வேண்டியிருந்தது. " என்ன காக்கா" வியத்தை வினாவினேன் . " வாப்பா . . எண்ட சைக்கிள கொள்ளியோட ராவு புடிச்சி வைச்சிற்றாங்க வாப்பா . ஒங்களுக்கு தெரிஞ்சாக்களென்டா ஒள்ளம் செல்லி வாங்கி தாறயளாம்பி " ? எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரிந்திருக்கவில்லை. நாட்டு நடப்பின் பயனாக நான் இது வரைக்கும் எந்த அனுகூலத்தையோ, யாரிடமும் எந்த உதவியையுமோ எதிர் பாராதவன் . இருந்தாலும் என்னையும் நம்பி கூட ஒருவர் வந்திருக்கின்றாரே, அதுவும் இது வரையில் எதுவும் கேளாதவர் கேட்கின்றாரே என்ற நினைப்பில்தான் அவரை கூட்டி சென்றேன். வளவு முளுவதிலும் அவரின் சைக்கிள்கள் போல விறகு சுமந்த சைக்கிளகள் தென்னைகளிலும் , சுவரிலும் சாய்த்து கிடக்கின்றது . பலபேர் சோக முகத்துடன் வாசலிலில் காத்து நிற்கின்றனர். தங்கள் பாதுகாப்புக்கான காட்டை இந்த சைக்கிள் விறகு வியாபாரிகள் அழிக்கின்றார்களாம். தஙகளால் தடை செய்யப்பட்ட காரயத்தை இவர்கள் செய்ததற்காக சைக்கிளும் விறகுகளும் பறிமுதல் செய்யப் பட்டிருக்கிறதாம். தாங்கள் விதித்த அபராதத் தொகையை செலுத்தினால் மட்டுமே சைக்கிளையும் விறகையும் மீட்டுக்கொள்ளலாமாம் . பொஞ்சாதி புள்ளத்தாய்ச்சி இண்டைக்கு நாளைக்கெண்டு புள்ளை புறக்க இரிக்கு வாப்பா என்று இவர் அன்று கெஞ்சியது எனக்கு இப்போதும் நினைவிருக்கு. உள்ளே இருக்கும் அந்த தேசத்தை மீட்க வந்தவர்களிடம் இவருக்காக தயவு காட்டச்சொல்லி கேட்கின்றேன். எங்கள் சட்டம் எல்லோருக்கும் பொதுவானதுதான் உனக்காக மட்டும் தயவு காட்ட முடியாது. சொல்லி விட்டார்கள். வெளியில் வந்து அவரின் முகத்தை பார்க்கிறேன் , அவர் சிறிது நேரம் நின்று விட்டு என்ன யோசித்தாரோ தெரியவில்லை போய்விட்டார். அதன் பின்பாய் என்ன ஆனார் என்று கூட நான் அறிந்திருக்க வில்லை . என்னை, எனது கையறு நிலை நினைத்து நானே அவமானப்பட்டேன் அன்று. இதுதான் எனக்கான பெறுமதியா ? இவ்வளவு தானா நான்? வெறுத்துப் போனேன். நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு சந்தைக்கு போயிருந்த நாளொன்றில் அவராகத்தான் வந்து பேசினார் . முதலில் என்னால் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியாமலிருந்தது அவரை. பின்புதான் அந்த சைக்கிளுக்கும் ,விறகுக்குமுடையவரென்று நினைவில் வந்தார். எனது ஞாபகம் அதுவாகவே இருக்க அதையெல்லாம் நினைவில் கொள்ளாதவர் போல . " என்ன வாப்பா என்னய மதிக்கலயா ? நீங்க குழந்தை வட்டானர மகன் தானே "? நான் மீண்டும் ஒரு முறை கூனிக் குறுகி நின்றேன். " எங்க வாப்பா வெளி நாடா? எந்த நாடு " ? "லண்டன்" "ஆ . . . லண்டனா . . . நம்முட மகனொண்டும் அங்கானே இரிக்கான் கடசிப்புள்ள " நான் அவரிடம் சொல்ல நினைத்தேன் , உங்களுக்கு அன்று இரங்க மறுத்த அந்த ராஜகுமாரனும் லண்டனில்தான் இருக்குறானென்று. சிறிது நேர உரையாடலுக்குப் பின் விடை பெறும் போதுதான் கேட்டேன் " காக்கா உங்களுக்கு என்னில குறை கோவமேதுமில்லையோ "? மீண்டும் ஒரு முறை பனித்தது என் கண்கள் அவர் பதிலில் " என்ன கத வாப்பா இது சீ . . அப்பிடியெல்லாம் இல்ல வாப்பா நீ எங்குட புள்ளையெல்லுவா " """"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" இந்த படத்துக்கும் , இதை எழுத பண்ணியதற்கும் நன்றி #சிறாஜ்# """""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" #மனவடைசல்# ।।।।।।।।।।।।।।।।।।।। விமல் குழந்தை வேல் - முகநூல் வழி
  15. ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள் சோழியன் அண்ணாவின் ஆத்மா சாந்தியடைய பிரார்த்திக்கிறேன்