அபராஜிதன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content count

    1,612
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

அபராஜிதன் last won the day on October 29 2015

அபராஜிதன் had the most liked content!

Community Reputation

261 ஒளி

About அபராஜிதன்

  • Rank
    Advanced Member

Contact Methods

  • ICQ
    0

Profile Information

  • Gender
    Male

Recent Profile Visitors

8,496 profile views
  1. இனிய திருமண நல் வாழ்த்துகள்
  2. இதை எழுதியவர் ஒரு பிரபல கண்டாக்டர் ########## Vision விஷன் மார்கழி மாசத்தின் பனி போர்த்திய மலரைப் போன்றிருந்தாள் மெஹர்… பதினாறு வயதிலும் பால் மணம் மாறாத சிறுமி… “போர்டு தெரியல டாக்டர்” மைனஸ் மூன்றரை போட்டதும், சார்ட்டில் அனைத்து வரிகளையும் கடகடவென்று படித்தாள்… “இவ்வளவு பவர் வரும் வரைக்கும் ஏன் காண்பிக்கவில்லை? எப்படிச் சமாளித்தாய்?” ஒரு அசாதாரண நிசப்தம்… அவளைப் போன்றே மென்மையாயிருந்த அவள் தாயும், மெஹரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்… ஏதோ ஒரு raw nerve ஐத் தொட்டுவிட்டேன் என்பது அனுபவத்தில் புரிந்தது.. உள்ளுணர்வு குறுகுறுக்க, ஆப்டிக் நரம்பை, தீவிரமாகப் பரிசோதனை செய்தேன்… சத்துக் குறைபாடு போல், சிறிது வெளுத்திருந்தது..[pallor].. colour vision normal ஆக இருந்தது. “எப்போதாவது காய்ச்சல் வந்திருக்கா?” “ஆமாம் டாக்டர்…..”.. ஒரு தயக்கமான பதில் “நான் கேட்பது, மூளைக் காய்ச்சல் மாதிரி கடுமையான காய்ச்சல்… அட்மிட் செய்து வைத்தியம் பார்க்குமளவிற்கு….” ஷாக் அடித்த மாதிரி, அந்தத்தாய் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தாள்.. “மெஹர்!.. நீ வெளியே இரும்மா….!” என்று மகளை வெளியே அனுப்பினாள். “டாக்டர்…இதை நான் உங்களிடம் சொல்வதாக இல்லை… ரெக்கார்ட்ஸ் எதுவும் எடுத்து வரவில்லை” “ஆறு வருஷம் முன்னர், திடீரென ஒரு நாள் கடும் காய்ச்சல் ஏற்பட்டு, மெஹருக்கு, ஒரே நாளில், இரண்டு கண்களும் பார்வை தெரியாமல் போய் விட்டது.. வளைகுடா நாடொன்றில் இருக்கிறோம்..” ”admit செய்து scan எடுக்கப்பட்டு, intravenous ஆக மருந்து உடனடியாக செலுத்தப்பட்டதா?” “ஆமாம், சில மணி நேரங்களுக்குள் எல்லாம் செய்தும் பார்வை வரவில்லை. முதல் நாள் துள்ளி விளையாடிக் கொண்டிருந்த என் கண்மணி கையைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்லும் படியாக முழுமையாக பார்வை இழந்து விட்டாள்” அந்த நிமிடங்களை விவரிக்கும் போதே, தாங்க முடியாத வேதனையில் அந்தத் தாயின் குரல் கம்மி, நடுங்கிற்று. “இரண்டு மிகக் கொடுமையான வருடங்கள், டாக்டர்.. வெளிநாட்டிலும், இந்தியாவிலும், நாங்கள் போகாத மருத்துவமனையே கிடையாது.. கேரளாவின் ஆயுர்வேத வைத்தியத்தையும் விடவில்லை…” “ஒரு பலனும் இல்லை..” “”என் குழந்தைக்கு பார்வை வர வாய்ப்பே இல்லை என்று அடித்துச் சொன்னது உங்கள் மருத்துவ உலகம்…..அவள், கண் தெரியாதவள் என்று எழுதிக் கொடுத்த சான்றிதழ் என்னிடம் உள்ளது..கண் பார்வையற்றோருக்கான பள்ளியில் சேர்க்கச் சொன்னார்கள்” “பல சமயங்களில், திடீரென்று பார்வை போன பேரதிர்ச்சியில் இந்தக் குழந்தை உள்ளது, அதன் தாய் நான் என்று உணராமலேயே பலர் பேசினார்கள்…அதனால் தான் உங்களிடம் கூட முதலில்…..” “பரவாயில்லை, எனக்குப் புரிகிறது. சொல்லுங்கள்… பார்வை எப்படி வந்தது?” “ஒன்றுமில்லை டாக்டர்….எல்லா மருத்துவமும் கை விரித்து விட்ட நிலையில், மனமுடைந்து, இறைவனிடம் கையேந்தினோம்… முழு நம்பிக்கையுடன், குடும்பம் முழுவது, இறைவனிடம் தஞ்சம் புகுந்து, “இது நீ கொடுத்த மகள்…. நீயே பார்வை கொடு “ என்று கரைந்து, அழுது தொழுதோம்” “படிப் படியாக பார்வையில் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டு, பள்ளி செல்ல ஆரம்பித்து விட்டாள்” “கண்ணாடிக் குறை பாடு தவிர வேறு ஏதேனும் உள்ளதா டாக்டர்? பழைய ரெக்கார்ட்ஸ் வேண்டுமானால் நாளை எடுத்து வருகிறோம்” “இல்லை ..வேண்டாம் என்றேன்.” மெஹரை உள்ளே அழைத்து, கண்ணாடிச்சீட்டை அவள் கையிலே கொடுத்து, கன்னத்தில் மெல்லத் தட்டினேன். “கண்ணாடி ரெகுலரா போட்டுக்கோ, நல்லாப் படி..” “டாக்டர், மறுபடி ஏதாவது….?” “ஒன்றும் வராதம்மா…….உங்கள் மகளுக்கு கிடைத்திருப்பது, சாதாரணப் பார்வையல்ல, விஷன்…. “vision”….. மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட, பிரபஞ்ச சக்தியால் கொடுக்கப் பட்டது.. அதற்கு முன் நாமெல்லாம் தூசு…” எத்தனை பெரிய வானம் எண்ணிப்பார் உனையும் நீயே.. இத்தரை கொய்யாப் பிஞ்சு… நீயதில் சிற்றெரும்பே….! #######################################################'### நேற்று ஐஸ்லாந்து பகுதி மிருகங்கள் பற்றிய டாக்குமெண்டரியை பார்த்தேன். ஐஸ்லாந்து துருவபகுதியில் இருந்தாலும் அதை சுற்று வெப்பநீரோட்டம் இருப்பதால் அதன் கடல் உறைவதில்லை. நீரோட்டம் காரணமாக ஏராளமான மினரல்கள் அதன் பாறைகளில் அடித்து கொண்டுவரப்படுவதால் அதை உண்ண ஏராளமான அளவில் க்ரில் எனப்படும் மீன்கள் கூடுகின்றன ஏராளம் என்றால் எந்த அளவு? உலகில் உள்ள மனிதர்கள் அனைவர் எடைக்கும் சமமான அளவு எடையுள்ள க்ரில்மீன்கள். இத்தனை சத்தான ஊட்டசத்து கிடைக்கையில் அதை உண்ண உயிரினங்கள் வராமலா இருக்கும்? ஐஸ்லாந்து பகுதியில்க் கிடைக்கும் க்ரில்மீன்களை உண்ண பூமத்தியரேகை பகுதியில் இருந்து நீலதிமிங்கிலங்கள் ஐஸ்லாந்துக்கு வருகின்றன. நீலதிமிங்கிலங்கள் உலகின் மிகப்பெரும் உயிரினமாகும். அவை மிக எக்ஸ்ட்ரீம் ஆன வாரியர் டயட்டை கடைபிடிக்கின்றன. க்ரில் மீன்கள் கிடைக்கும் காலத்தில் அவற்றை உண்டு கொழுக்கின்றன. அதன்பின் பூமத்தியரேகை பகுதிக்கு திரும்பி மாதகணக்கில் அடுத்த க்ரில்மீன் சீசன் வரும்வரை முழுபட்டினியாக உள்ளன. நீலதிமிங்கிலங்கள் எடை 200 டன் அதன் நாக்கின் எடை ஒரு யானையின் எடைக்கு சமம் அதன் இதயநாளத்தின் வழியே ஒரு மனிதன் தாராளமாக நீந்தி செல்லும் அளவு இடம் உள்ளது அதன் இதயத்தின் எடை மட்டும் 1000 கிலோ அது பாலூட்டிவகை. அதன் பால் தான் உலகிலேயே அதிக கொழுப்பு நிரம்பிய பாலாகும். அதை மட்டுமே உண்டுவளரும் அதன்குட்டிகள் ஒரு நாளைக்கு 90 கிலோ அளவு எடை அதிகரித்து வளரும். க்ரில் மீன்களை நம்பி வாழும் இன்னொரு உயிரினம் கில்லிமட் பறவை. ஐஸ்லாந்து பகுதியில் வாழும் இப்பறவை நீரில் மூழ்கி தேர்ந்த வேட்டைகாரனை போல மீன்பிடிக்கும். இனப்பெருக்கம் செய்யமட்டுமெ கரைக்கு வரும். ஐஸ்லாந்து பகுதிகளின் மிக உயர்ந்த மலைகளில் முட்டையிட்டு குஞ்சு பொறிக்கும். குஞ்சுகள் முதல்முதலாக மலையுச்சியில் இருந்து தான் பறக்கும் என்பதால் பறக்கதெரியாமல் கீழே விழும் பறவைகள் ஏராளம். அவற்றை உண்ண கீழே தயாராக நார்டிக் நரிகள் காத்திருக்கும். பறந்து கடலை அடைந்தால் மன்னன். பறக்கமுடியாது கிழே விழுந்தால் நரிகளின் டின்னர். ஐஸ்லாந்தில் இருக்கும் இன்னொரு உயிரினம் ஐஸ்லாந்து குதிரை. போர் என வருகையில் எத்தகைய நிலப்பரப்பையும் கடக்கும் ஆற்ரல் உள்ளவை இவை என்பதால் உலகின் மிக சிறப்பான போர்குதிரைகளாக இவை அறியப்படுகின்றன. இவற்றுக்கு இனக்கலப்பு நிகழாமல் தடுக்க ஐஸ்லாந்து அரசு கடுமையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொன்டுள்ளது. ஐஸ்லாந்துக்குள் எந்த குதிரையையும் யாரும் இறக்குமதி செய்யகூடாது. ஐஸ்லாந்து குதிரைகள் வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யபட்டபின் அவை மீன்டும் இங்கே திரும்பிவரகூடாது. இப்போது குதிரைகளில் யாரும் போர் புரிவதில்லை. ஆனால் ஆடுகளை மேய்க்க பல நாடுகளில் மேய்ப்பர்கள் இவற்றை வாங்குகிறார்கள். கடற்கரையோரம் உள்ள பவளப்பாறைகளை அழிவில் இருந்து காக்க ஐஸ்லாந்து அரசு மேற்கொன்டுள்ல நடவடிக்கைகளால் தான் இத்தகைய அரிய சுற்றுசூழல் சங்கிலி அங்கே வலுவாக உள்ளது. நீரோட்டத்தை நம்பி க்ரில் மீன்கள்., க்ரில்மீன்கலை நம்பி கில்லிமட் பறவைகள், நீலதிமிங்கிலங்கள், கில்லிமட் பறவைகளை நம்பி நார்டிக் நரிகள் என சுற்றுசூழல் சங்கிலிபிணைப்புகள் ஒன்றை ஒன்று நம்பியே இயங்குகிறது. நன்றி -நியான்டர் செல்வன் Source -Facebook
  3. வெற்றிச் செல்வியின் "ஆறிப்போன காயங்களின் வலி" புத்தகத்தின் கடைசிப் பக்கத்தை எட்ட இன்னும் நாலு பக்கம் தான் எஞ்சியிருந்தது. அதற்குள் வேலையில் இருந்து திரும்பும் ரயில் தன் தரிபிடத்தை வந்தடையவும் சனக்கூட்டத்தில் இருந்து விலகி அந்த ரயில் நிலையத்தில் நின்று கொண்டு முழுதையும் படித்து முடித்தது மூன்று மணி நேரத்துக்கு முன்புதான். சிட்னியில் மழை கனத்துப் பெய்து கொண்டிருக்கிறது. நேற்றுக் கொளுத்திய உச்சபட்ச வெயிலுக்கு எதிர்மாறாகக் குமுறிக் கொட்டிய அந்த மழைதான் இந்த நூலில் வெற்றிச்செல்வி கொணர்ந்த உணர்வின் வெளிப்பாடோ எனத் தோன்றியது. அந்த மழைக் கதகதப்போடு என் கண்ணீரும் சேர்ந்து கொள்ள இலக்கியா இருக்கும் பிள்ளைப் பராமரிப்பு நிலையம் நோக்கி நடந்தேன். எதிர்ப்படுபவருக்கு நான் அழுது கொண்டே பயணித்ததைக் கண்டுணர நியாயமில்லை. அப்படிப்பட்டாலும் ஏதோ காலநிலை மாறுதலால் சளி பிடித்த முகம் என்று நினைத்திருக்கக் கூடும். இங்கே நான் எழுதிக் கொண்டு வரும் இந்த உணர்வின் பிரதிபலிப்பைக் கொச்சையாகக் கூட பார்க்கலாம். ஆனால் எனது பலமும் பலவீனமும் அதுதான். அதனால் தானோ என்னமோ 2009 ஆம் ஆண்டு இறுதிக்கட்டப் போர் என்று முடிவு கட்டப்பட்ட பின்னர் வெளிவந்த, இறுதிப் போர் அனுபவங்களை நூலுருவாக்கிய படைப்புகளை வாங்கி வைத்திருந்தாலும் அவற்றைப் படிக்கக் கூடிய மன ஓர்மம் என்னுள் ஏற்படுத்தப்படவில்லை. எனது 2009 வரை வானொலியில் பதினொரு ஆண்டுகள் தாயக நடப்புகளோடு இயங்கிய என்னிருப்பை நான் துடைத்து மாற்றிக் கொண்டேன். இறுதிக் கட்டப் போரில் நாட்கணக்காக அவலச் சுமைகளை எடுத்து வந்து கொண்டிருக்கத் துணையாக நின்ற புலிகளின் குரல் தவபாலன் அண்ணையின் தொடர்பும் தொலைய அது முற்றுப்புள்ளியானது. கடந்த மாவீரர் நாளில் வெற்றிச் செல்வியின் "ஆறிப்போன காயங்களின் வலி" புத்தகம் கிடைத்த போது வாசிக்க உந்துதல் ஏற்பட, நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின்னால் தொலைந்து போன தாயக உறவொன்று எனக்கு முன் உட்கார்ந்து தான் புனர்வாழ்வு என்ற பெயரில் தானும் தன்னோடு சேர்ந்திருந்த பெண் போராளிகள் அந்த பம்பைமடு தடுப்பு முகாம் வாழ்வில் எதிர்கொண்ட வாழ்வியல் அனுபவங்களைப் பேசிக் கொண்டிருப்பதாகப்பட்டது. அதனால் தானோ என்னமோ இந்தப் போராளிகளின் சுய வரலாற்றைப் படித்து முடித்த போது உடைந்து போய் விட்டேன். என்னால் இந்தளவுக்குத் தான் இந்த நூல் வாசிப்பின் அனுபவத்தை எழுத்தில் கொடுக்க முடியும். ஆனால் இது கொடுத்த உணர்வு வெளிப்பாட்டுக்கு மொழியில்லை. பதினெட்டு ஆண்டுகள் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பில் இயங்கிய வெற்றிச் செல்வி தனது "ஆறிப்போன காயங்களின் வலி" படைப்பின் வழியாகக் காட்டும் அந்த அவல உலகம் அவரின் சுயவரலாறு மட்டும் சார்ந்ததல்ல அவரோடு அந்த முகாமில் ஒட்டியிருந்த ஆயிரக்கணக்கான சக தோழிகள் பலரின் முகங்களாக இருக்கின்றது. இம்மாதிரியான படைப்பில் அதீத சொற்கட்டுமானமும் வார்த்தைச் செதுக்கலும் புனை கதை அந்தஸ்தை எட்டச் செய்து விடும். ஆனால் வெற்றிச் செல்வி நம்மோடு பேசுமாற்போலத் தான் இந்த அனுபவ எழுத்தைக் கொண்டு வருகிறார். மாதக்கணக்காகப் பம்பைமடு புனர்வாழ்வு முகாமில் அடைபட்டு 06.04.2010 இல் விடுதலையாகி ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் இப்போது அவர் கொண்டு வந்திருக்கும் வரலாற்றுப் பதிவு ஆறாத காயமாகவே இந்த யுகத்தில் இருக்கும். இறுதிக் கட்டப் போரில் பிரித்தெடுக்கப்பட்டுக் கணவன் ஒரு பக்கம், மனைவி ஒரு பக்கமாக வெவ்வேறு புனர்வாழ்வு முகாமில் இருந்தவர்கள், தன் குழந்தையைப் பெற்றோருடன் அனுப்பி விட்டு முள் கம்பி வேலிக்குள் அடைபட்ட தாய், பிறப்பால் சகோதரங்களாக இயக்கத்தில் சேர்ந்து புனர்வாழ்வு முகாமில் இரு துருவங்கள் ஆனவர்கள், இராணுவத் தடுப்பில் மாட்டுப்பட்டுத் தன் குழந்தையைத் தொலைத்து விட்டு தேட வழியில்லாமல் அந்தப் புனர்வாழ்வுச் சிறையில் அழுது தொலைக்கும் அம்மா, கை, கால், கண் போனவர்கள், மன நலம் பிறழ்ந்தவர்கள், அந்த முள்வேலிக் காட்டிலும் தம் சுபாவத்தை மாற்றிக் கொள்ளாது பாடியும், ஆடியும் மகிழ்ந்தும் திரிந்தவர்கள் இவர்கள் எல்லோருமே இந்த வரலாற்றுப் பதிவின் நிஜப் பாத்திரங்களாக வருகிறார்கள். அவர்களைத் தேடித் தேடிப்போய் வெற்றிச்செல்வி எழுத்துகளாகச் சுமக்கிறார். இந்த அனுபவங்களைப் புனர்வாழ்வு முகாமில் இருந்த போது படையினரின் கண்ணில்படாமல் வெவ்வேறு இடங்களுக்குப் பிரதி பண்ணி அனுப்பி வைத்ததும் ஏதாவது ஒரு இடத்திலாவது பத்திரமாக இருக்கும் என்ற அந்த நம்பிக்கையும் தான் இப்போது காலம் கடந்து பொதுவில் பதிவாகியிருக்கிறது. எந்தச் சமூகத்தின் விடுதலைக்காகத் தம்மைத் தியாகம் செய்தார்களோ அவர்கள் நடைப்பிணங்களாக முள்வேலிக்குள் அடைபட்டு நாற்றமடிக்கும் பொதுக் கழிப்பறையில் சிரமப்பரிகாரம் செய்ய முண்டியடித்ததையும், காவலாளிகளின் தூவேசமொழிகளைக் கேட்டுச் சிரித்து விட்டுக் கடந்து போனதையும், கக்கூசுக்குப் போகும் செருப்பைத் தலைமாட்டில் வைத்து உறங்கியதையும், கால், கை வலுவிழந்தவர்கள் கூட்டம் வருமுன் கிணற்றடியில் குளிக்கப் போய் படைப் பெண்ணால் அடி வாங்கிப் போனதையும் அனுபவப்பட்ட வெற்றிச்செல்விக்கு பழகிப் போன, இதுவும் கடந்து போனதாக இருக்கலாம் ஆனால் அந்த அத்தியாயங்களைப் படிக்கும் போது எழுந்த மன அவஸ்தைக்கு மருந்தில்லை. பம்பைமடு முகாவில் தாங்கள் வாழ்ந்து கழித்த இடங்களையெல்லாம் இப்போது சென்று பார்த்துப் படங்களாகக் காட்டியிருக்கிறார். படித்து முடித்து விட்டு மீண்டும் ஒருமுறை பார்த்தேன், அசைபடங்களாகப் பட்டன. ஊடகப் பசியால் புனர்வாழ்வு முகாமில் இருந்த பெண் போராளிகள் குறித்துப் பொதுப்படையாக எழுதப்பட்ட கட்டுரை எப்படி ஊசியாகத் தம்மைத் தைத்தது, நம்முடைய சமூகத்தவரே இட்டுக்கட்டிப் பேசியதைக் கேட்டு புனர்வாழ்வில் இருந்து மீண்டு எப்படி இந்தச் சமூகத்தில் வாழப்போகிறோம் என்று அழுது ஆற்றாமையோடு பேசிய அந்தப் பெண் போராளிகளின் குரலை அந்த முட்கம்பி வேலிகள் சேமித்து வைத்திருக்குமோ? தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் இருந்த கட்டமைக்கப்பட்ட செயற்பாடுகள் இந்தப் புனர்வாழ்வு முகாமிலும் நீட்சி பெற்றிருப்பதை ஆங்கில, சிங்களப் பாடமெடுத்த சக பெண்கள், வாத்திய வாசிப்பும், பாட்டுத் திறனும் கொண்டவர்கள் கலை நிகழ்ச்சிகளாக ஆக்கி மேடையேற்றிக் கொண்டதையும், அயராது மருத்துவப் பணி புரிந்து தக்க நேரத்தில் காத்து நின்ற காவல் தெய்வங்களையும் இந்த அத்தியாயங்களில் எடுத்து வருகிறார். சின்ன மகளுக்கோர் பெரிய வேண்டுகோள் என்று முட்கம்பி வேலிக்கு அப்பால் இருக்கும் தன் மகளுக்கு எழுதித் தானே படித்து ஆற்றுப்படுத்திய குயிலி, தங்களுக்குள் கதை, கவிதைப் புத்தகங்களைப் பரிமாறிப் பின்னர் தம் படைப்புகளையே கையெழுத்துப் பிரதியாக அங்கே உலாவ விட்ட சேதிகளும் வருகின்றன. பார்வையாளர் நேரத்தில் தன் பெற்றோர், உற்றாருடன் பார்வையாலேயே பேசி அழுது விட்டு வந்தவர் எத்தனை பேர், இன்னும் தன் முழுக் குடும்பத்தையும் காவு கொடுத்து விட்டு இன்னும் யாரேனும் நம்மைப் பார்க்க வருவார்களா என்று தேடியலைந்த விழிகள் தான் ஒரு காலத்தில் எங்கட சனத்தின் விடிவுக்காகப் போராடியவர்கள். உறங்காத உண்மைகளின் வெளிப்பாடாய் இருக்கும் இந்தப் படைப்பு ஆங்கிலத்திலும் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுப் பரவலாக எடுத்துச் செல்லப்பட வேண்டியது. "ஆறிப்போன காயங்களின் வலி" இராணுவ விசாரணையில் இருந்து ஆரம்பித்து விடுதலை அறிவிப்புக் கிட்டும் வரை அந்தப் பெண்களின் உள்மனப் போராட்டங்களை வலி மிகுந்த எழுத்தாக்கித் தருகிறது. வலைப்பதிவு வாசகனாக முகம் தெரியாது இருந்த சகோதரன் மிகுதன் மாவீரனாகி போது தான் அவன் முகத்தைக் கண்டேன். http://www.madathuvaasal.com/2008/11/blog-post.html ஆறிப்போன காயங்களின் வலி நூலின் வழியாக அந்தச் சகோதரிகளின் முகங்கள் தெரிகின்றன. "வெளியே எப்படி வாழப் போகிறேனோ நான் அறியேன் என் அடுத்த பிரவேசம் எப்படியிருக்கப் போகிறதோ அறியேன். என்றாலும் என் சுமைகளைச் சுமந்து செல்ல இன்னொருவர் வருத்தப்படுகின்ற வாழ்க்கை நான் வாழப் போவதில்லை" என்று நீளும் வெற்றிச்செல்வியின் முடிவுரையில் தான் இருக்கிறது தம் வாழ்விலும் சாவிலும் தேச நலனே பெரிது என்று இயங்கிய உன்னதங்களின் இருப்பு. http://www.madathuvasal.com
  4. *****************மானசீகன்**************** நான் முதன்முதலாக சர்ச்சுக்குப் போனது ஒரு காதல் விவகாரமாகத்தான்.என்னுடைய நண்பன் மணிகண்டன் ஒரு கிறிஸ்டியன் பெண்ணைக் காதலித்தான். அவள் பெயர் கேத்தரின். பேரழகி, தேவதை என்பதெல்லாம் அவளைப் பொறுத்தவரை குறைப்பிரசவ வார்த்தைகள். அவள் முகபாவனைகளும், உடலசைவும், உடைகளின் சரசரப்பும் யாரும் அறியாத ஒரு மலரின் வாசனையை இந்த மண்ணில் பரப்பிக் கொண்டிருந்தன.. எல்லாவற்றையும் விட அவள் அழகாகப் பாடுவாள். மைக் முன்பாக அவளைப் பார்க்கையில் , ஒரு நீர்வீழ்ச்சி காலத்தின் கட்டளையால் உறைந்து நிற்பதைப் போலிருக்கும். பெரும்பாலும் எஸ். ஜானகியின் பாடல்கள்.அவள் குரலில் எப்போதும் ஒரு மென்சோகம் இழையோடும். எதிர்பாராத தருணங்களில் அதுவே ஒரு சிறுத்தையாக உருமாறி நம்மைத் தாக்க வரும். அவள் பாடலைக் கேட்க நேர்கிற எவருக்கும் கண்களைத் துடைத்துக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. படு கெத்தாக இளையராஜாவையே கிண்டலடிக்கும் மிலிட்டரி ரிடர்ன் நவநீதன் அண்ணன் கூட ஒரு தடவை கண்கலங்கி விட்டு 'தாயோழி மக, இவளக் கொல்லனும்டா'என்றார்.குளம் முழுவதும் சலனங்களைப் பரப்பி விட்டு அமைதியாக அமிழும் கருங்கல்லைப் போல் அவள் எந்த முகபாவமும் காட்டாமல் அத்தனை கண்ணீரையும் கடந்து போவாள். மணிகண்டனுக்கு அப்பா இல்லை. அம்மாதான் எல்லாம் .அவன் வீட்டுக்கு நாங்கள் சென்ற போதெல்லாம் ஊட்டி விடப்படுகின்ற வாயுடனோ, மடியில் கிடந்து கதை பேசும் கோலத்துடனோதான் எங்களை வரவேற்றிருக்கிறான். அவனுக்கு நன்றாக சமைக்க வரும். ஒரு நாள் கோழிக்குழம்பு சமைத்து எடுத்து வந்திருந்தான். அந்த வாசத்தில் வர்கீஸ் வாத்தியாரே உள்ளே வந்து விட்டார். சற்றுக் கூச்சத்தோடு டிபன் பாக்ஸ் மூடியில் வாங்கிச் சாப்பிட்டு விட்டு 'கொள்ளாம்டே! எனக்க பொண்ணு மக்க கிடையாது பாத்துக்கோ. இல்லன்னா உன்ன வீட்டோட மருமனாக்கிடுவேன், கேட்டியா 'எச்சில் கையோடு அவன் தலை தடவிச் சென்றார். அவனுக்கு சமையல் தெரியாமல் இருந்திருந்தால்தான் அது ஆச்சர்யம்.நாங்கள் Nss கேம்ப் போயிருந்த போது அவன் போர்வைக்குப் பதிலாக ஒரு சேலையைக் கொண்டு வந்திருந்தான். அம்மா சேலயாம். ரவுன்டஸ் வந்த பால்சாமி வாத்தியார் 'பால்குடி மறந்துட்டியா? இல்லையாடா? 'என்று சொல்ல ஒரே சிரிப்பு. அவர் நகர்ந்தவுடன் மாரிச்சாமி அவன் காதில் போய் கிசுகிசுத்தான். 'மாப்ள, இந்தாளு ஒரு காமக்கொடூரன்.நீ சேலைய போட்டு படுத்திருக்க, எதுக்கும் சூதானமா இரு '.அந்த இரவில் பால்சாமி சார் தொந்தரவு செய்தாரோ இல்லையோ, அவனை அம்மாவின் நினைவுகள் தொந்தரவு செய்திருக்க வேண்டும். இடையில் எனக்கு விழிப்பு வந்து பார்த்த போது அவன் ஒரு போட்டாவை கையில் வைத்தபடி அமர்ந்திருந்தான். மணிகண்டனுக்குள் காதல் உருவான நிமிடத்தில், நான் பக்கத்தில்தான் இருந்தேன். நியாயமாகப் பார்த்தால் அது காதல் மலர்வதற்கு எவ்வித சாத்தியங்களுமற்ற ஓர் தருணம். ஒரு வாரத்திற்கு முன்புதான் மணிகண்டனின் அம்மா செத்துப் போயிருந்தார். சாதாரண தெருச்சண்டை கொஞ்சம் நீண்ட போது, யாரோ ஒருத்தி அவன் சித்தப்பாவோடு இணைத்துப் பேசியிருக்கிறாள்.அந்த வார்த்தை காதில் விழுந்த அடுத்த நிமிடம் வாயைப் பொத்தி அழுதபடி உள்ளே ஓடியிருக்கிறார். கதவை உடைத்து எல்லோரும் உள்ளே போன போது நாக்கு வெளியே தள்ளியபடி வேறு யாரோவாகி தொங்கிக் கொண்டிருந்தாராம்.எல்லோரும் மணிகண்டனை பார்த்துக் கொண்டும், கட்டிக் கொண்டும் சற்று மிகையாகவே அழுதார்கள். அவன் மீண்டும், மீண்டும் ஒரே வார்த்தையை மந்திரம் போல் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். 'சொல்லாம போயிட்டியே சுமிம்மா 'என்பதை மட்டுமே அவன் சுடுகாட்டை விட்டு வந்த பிறகும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். ஊரே அவனுக்காக பரிதாபப்பட்டு விட்டு நல்லபடியாய் சாப்பிட்டுத் தூங்கியது ஒரு வாரம் கழித்து வந்த போது,காலம் ஒரு மிஷினாக உருமாறி சாறெடுத்துத் துப்பிய சக்கை போல இருந்தான் .பெரும்பாலும் வெறித்த பார்வை, சில தலையாட்டல்கள். அவ்வளவுதான். அவன் மீண்டு வந்த மறுநாள் கல்லூரியில் inter college meet. பேச்சுப் போட்டியில் எனக்கு முதல் பரிசு. பாட்டுப் போட்டியில் கேத்தரின் கடைசியாகத்தான் பாடினாள். 'உன்னை நானறிவேன், என்னையன்றி யாரறிவார் 'என்ற பல்லவிக்கு முன்னால் அவள் இழுத்த ஹம்மிங்கிலேயே ஒட்டு மொத்தக் கூட்டமும் ஒரு நாய்க்குட்டியாகச் சுருண்டு அவள் காலடியில் படுத்து விட்டது. 'தேவனென்றால் தேவனல்ல தரை மேல் உந்தன் ஜனனம் ' என்ற வரியில் அவள் பிரபஞ்சத்தையே தன் குரலில் வைத்துத் தூறிக் கொண்டிருந்தாள். அப்போதுதான் மணிகண்டனைப் பார்த்தேன். அடக்க முடியாமல் அவன் குமுறிக் கொண்டிருந்தான்.கேத்தரினை ,அவள் பாடலை அவன் இதுவரை பெரிதாகக் கண்டு கொண்டதில்லை.சில்லறைகளை மீதம் வைக்காமல் உதிர்க்கும் உண்டியலென அவன் முதுகு குலுங்கிக் கொண்டிருந்தது. பாடல் முடிந்ததும் உறைந்து கிடந்த சபை நடுவே ஒரு பித்தனைப் போல் 'சுமிம்மா சுமிம்மா 'என்று புலம்பியபடி அவளை நோக்கி முன்னேறிக் கொண்டிருந்தான். ஆசிரியர்கள் சிலரும் அவனை கவனிக்க ஆரம்பித்தனர். விபரீதத்தை உணர்ந்து மேடை வரை சென்று விட்ட வனை கிட்டதட்ட இழுத்து வந்தோம். மறுநாளே கேத்தரின் என்னைத் தேடி வந்தாள். எந்தத் தனித்திறனும் இல்லாமல் தன் அம்மாவின் மரணம் வழியாக மணிகண்டன் பிரபலமடைந்திருந்தான். நேற்றைய சம்பவத்தை யாரோ அவள் காதில் ஓதியிருக்க வேண்டும். மணியை விட அவன் அம்மா குறித்தே அதிகம் விசாரித்தாள். 'நாளைக்குச் சாயங்காலம் அவனை ஒங்க வீட்டு மொட்டை மாடிக்கு கூட்டிட்டு வந்துரு, எனக்கு. அவன்ட்ட பேசனும் 'என்றாள். கேத்தரின் எனக்குப் பக்கத்து வீடு.இரண்டு வீட்டு மொட்டை மாடிகளும் நட்பு நாடுகளின் நேசத்தோடு கட்டப்பட்டிருந்தன. அந்தச் சுவரைத் தாண்டுவதென்பது எந்த சாகசப் பட்டியலிலும் இடம் பிடிக்க முடியாத சிறு செயல் அவ்வளவே. இருந்தும், கேத்தரினை நான் மாடியில் பார்த்ததில்லை. எப்போதாவது போட்டிகளில் பார்த்தால் சிரிப்பாள். பக்கத்து வீட்டிலேயே ஒரு தேவதை இருந்தும் என் நாட்கள் கருப்பு, வெள்ளையாக நகர்ந்தது கண்டிப்பாக முன்ஜென்மப் பாவமாகவே இருக்கக் கூடும். அன்று மாலை வெள்ளை கவுனில் துடைத்து விட்ட நிலா போல் மேலேறி வந்தாள். மணிகண்டனை மன்றாடி அழைத்து வந்திருந்தேன். அவளைப் பார்த்த உடனே 'ஸாரி, தெரியாம ...'தலை குனிந்து கொண்டான். அதற்குப் பிறகு அவள் மட்டும்தான் பேசினாள். பேசிக் கொண்டேயிருந்தாள்.ஒரு நீண்ட சாரலின் சாட்சியாக நாங்கள் இருவரும் எஞ்சியிருந்தோம். 'ஆமா, எதுக்கு சுமிம்மா சுமிம்மான்னு பினாத்திக்கிட்டு என்கிட்ட வந்த? சாருக்கு கிஸ் மூடோ? 'பளீரெனக் கேட்டாள். மணிகண்டன் வெட்கத்தைக் கையில் பிடித்தபடி ஓடி விட்டான். இப்படித்தான் அவர்களிருவரும் 'ஐ லவ் யூ 'சொல்லிக் கொள்ளாமலே காதலர்களானார்கள். எப்போது சந்தித்தாலும் அவள்தான் பேசுவாள். அவர்கள் எதிர்காலம் பற்றி, அதிகாலை வந்த கனவு, நேற்று விழுந்த பல்லி, பாத்ரூம் குழாய் உடைந்தது, பத்து வருஷத்துக்கு முன்னால் தலையில் அடிபட்டது, மூன்று வயசில் போட்ட கவுன் ,அந்த மூன்று நாட்கள், முதலிரவு பிளான் இப்படி சகலமும். நான் என் காதுகளை அங்கே விட்டு விட்டு தள்ளி நின்றிருப்பேன். காதல் பெருக்கெடுத்து விட்டால் பாட ஆரம்பித்து விடுவாள். டூயட் என்றால் நானும் சேர்ந்து பாடுவேன். மணிக்குப் பாட வராது.அவன் மனதிலிருப்பதை நாங்களிருவரும் எழுத்துக் கூட்டிப் படிப்பதான தொனியில் பரபிரம்மம் போல் எங்களையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். அவள் ,கொஞ்சலில், முத்தத்தில் என்று எதிலுமே குறை வைக்க மாட்டாள். நம்மாள் எப்போதாவது 'சுமிம்மா 'என்று நெகிழ்வதோடு சரி.தனியாக இருக்கும் போது' சுமிம்மா =கேத்தரின் 'என்று ஸ்ரீராம ஜெயம் போல் தீவிரமாக எழுதிக் கொண்டிருப்பான். ஆனால், அதைக்கூட அவளிடம் காட்ட மாட்டான். ஒரே ஒருதடவை கோழிக்குழம்பு சமைத்து எடுத்து வந்தான். அவள் சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரை ஒரு புகைப்படக்காரனைப் போல் விதவிதமான கோணங்களில் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். விதி அவன் வாழ்க்கையில் இரண்டாவது தடவையாகவும் மூர்க்கமாக விளையாடியது. ஒரு நாள் ரமேஷ் அவனிடம் விளையாட்டாக ' ஒங்க மேட்டர் தெரிஞ்சு கேத்ரினுக்கு மாப்ளை பாத்துட்டாங்க, அடுத்த வாரம் கல்யாணம் 'என்று திரி கொளுத்திப் போட்டிருக்கிறான்.அப்படியே நேராய் சர்ச்சுக்குள் போனவன் மெழுகுவர்த்திகளோடு தானும் ஒன்றாய் மாறி கரைந்திருக்கிறான். யாரோ உள்ளுக்குள் வந்தவுடன் அவசரமாய் வெளியேறியவன் 'சுமிம்மா கேத்தரினும் போயிட்டா 'என்று புலம்பியபடி ரோட்டில் ஓடியிருக்கிறான். அவனை அடித்துப் போட்ட பேருந்திலும் உள்ளே மேரி மாதா படம் இருந்திருக்கிறது. நாங்கள் போன போது எல்லாம் முடிந்திருந்தது. அவன் உதடுகள் அசைவது போலவும், 'சுமிம்மா 'என்று சொல்வது போலவும் எனக்குள் ஒரு பிரமை ஓடியது. மணிகண்டன் என்பவன் வெறும் சாம்பல்தானா? என்பதை நம்ப முடியாமல் சுருளியிலிருந்து திரும்பி வந்தேன். வாசலில் கேத்தரின், அதற்குப் பிறகு இன்றுதான் பார்க்கிறேன். முகம் அதிகாலை வானம் போல் சலனமில்லாமல் இருந்தது. அழுததற்கான எந்தத் தடயங்களும் அதில் இல்லை. எனக்குள் கோபமோ, அல்லது வேறு ஒன்றோ எட்டிப் பார்த்தது. 'சாயங்காலம் மொட்டை மாடிக்கு வந்துடு '-உள்ளே போய் விட்டாள். அதே வெள்ளை கவுன். நான் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தேன். என்னைக் கையமர்த்தி விட்டுப் பாட ஆரம்பித்து விட்டாள். 'மாதா உன் கோவிலில் மணி தீபம் ஏற்றினேன் '.சத்தியமாகச் சொல்கிறேன். உலகம் தோன்றிய அல்லது அழியப் போகிற நிமிடம் இப்படித்தான் இருக்கும். அந்த நிமிடத்தில் நான் அழுதேன் என்று கூடச் சொல்ல முடியாது. முலை மறுக்கப்பட்ட சிசுவைப் போல் கேவினேன். அவள் பாட பாடத்தான் எனக்குப் புரிந்தது. இது என் கையில் திணிக்கப்பட்ட பொறுப்பு என்று. உன்னளவுக்கு பாட முடியாத நான் எப்படி இதை மணியிடம் சேர்ப்பேன்?.அநாதை சிசுவொன்றைக் கண்டெடுத்த பதட்டத்தோடு கண்ணீர் வழிந்தது. இரண்டாவது சரணத்தின் இறுதியில் அவள் குரல் உடைந்து அழத் தொடங்கினாள். ஆம், முதன்முறையாக பாடும் போது அவள் அழுகிறாள். எல்லோரையும் இளக வைத்த ராகம் முதன்முறையாக மனம் கசிந்து நிர்வாணமாக நிற்கிறது. கிரீச்செனறு அணில் கத்துவது போல் கதற ஆரம்பித்தாள். நான் பல்லவியைப் பாட ஆரம்பித்தேன். யாரோ முட்டுக் கொடுத்த சக்கரம் போல் என் குரல் நகரத் தொடங்கியது. இதுவரை நானே கேட்காத என் குரல். இளையராஜாவை அந்த மொட்டை மாடிக்கு தரதரவென்று இழுத்து வந்து நாங்கள் ரெண்டு பேருமாய் மாறி மாறி அறைய வேண்டுமென்று தோன்றியது. முகத்தை துடைத்து விட்டு எழுந்து 'தேங்க்ஸ் 'என்றாள். மீண்டும் அந்த நிச்சலனமான முகம். அதுதான் நான் அவளிடமிருந்து கடைசியாகக் கேட்ட வார்த்தை. இரவே காலி செய்து போய் விட்டதாக மறுநாள் வீட்டில் பேசிக்கொண்டார்கள். அதற்குப் பிறகு அந்தப் பாடலை ஆயிரம் தடவையாவது கேட்டிருப்பேன் ஒவ்வொரு தடவையும் கடும் பிரயத்தனத்தோடு பாடிப் பார்க்கிறேன். அந்தக் குரலும், குழைவும் அதற்குப் பிறகு கை கூடவே இல்லை. வேறு எதற்காக இல்லாவிட்டாலும், இந்தப் பாடலுக்காக கேட்கிறேன். எங்கே இருக்கிறாய் கேத்தரின்? (மீள் பதிவு) source -Facebook
  5. பாகுபலி- 2 திரையில் மட்டுமே காண வேண்டிய பிரமாண்டம் அதை எல்லாம் ஒன்லைன் பார்ப்பம் என்டு இருந்தீங்க கொம்பியூட்டரேகாறிதுப்பும் உங்களின் பிள்ளைகளிற்காகவது தியேட்டரிற்கு கூட்டிட்டு போங்க விரிந்த கண் மூடாது ரசிப்பார்கள் பொன்னியின் செல்வனை ராஜமௌலியிடம் கொடுத்தால் 5 பாகமாகவே எடுத்து அதகளபடுத்துவார் அனுஷ்காவின் மிடுக்கும் அழகும் குந்தவையை நினைவுபடுத்தியது 😝 தேவசேனாவும் பாகுபலியும் பன்றி வேட்டைக்கு செல்லும் காட்சி அப்படியே வந்தியத்தேவனும் ஆதித்தகரிகாலனும் வேட்டைக்கு சென்ற காட்சியை நினைவுபடுத்தியதுஇ (அந்த வேட்டையில் காட்டுப்பன்றி அவர்கள் இருவரையும் தாக்கும் ஒரு காட்சி வருகிறது அதை ராஜமௌலி எப்படி எடுப்பார் என்று கற்பனை பண்ணி பார்க்கிறன் சந்தேகமே வேண்டாம் பழுவேட்டரையருக்கு நம்ம கட்டப்பா சத்தியராஜ் இருக்கவே இருக்கார் :னு என்ன உடம்பு தான் கொஞ்சம் ஏத்தணும்
  6. எல்லாம் ஆத்துகாரி இந்த பக்கம் வாறதில்லை என்ட துணிவு தான் இல்லையா புத்தா :D
  7. வாழ்த்துகள் அக்கா உங்களிற்கும் மகளிற்கும்
  8. மகனுக்கும் மகளுக்கும் எனது வாழ்த்துகளை தெரிவித்துவிடுங்க... வாழ்ந்து காட்டுதல் தான் மிகச்சிறந்த பழிவாங்கல்...
  9. ஒருவருடைய பெருமைகளையும் சாதனைகளையும் அவர் உயிருடன் இருக்கும் வரை கொண்டாட மாட்டார்கள் தமிழினத்தின் சாபக்கேடுகளில் இதுவும் ஒன்று
  10. உங்களுக்கு வேற ஏதோ பிரச்சினை இட்டிருக்கும் தலைப்பு அதற்கு சாட்சி
  11. ஒருவருடைய பெருமைகளையும் சாதனைகளையும் விதந்துரைக்க அவரின் மரணம் வரை காத்திருக்க வேணுமா #அசோகமித்திரன்

  12. நீங்கள் இட்ட தலைப்பு பிடித்திருக்கிறது 😊😊
  13. வாழ்த்துகள் நெடுக்ஸ்
  14. நேற்று முதல்… நேரிலும், தொலைபேசியிலும், ஈமெயிலிலும், இன்பாக்ஸிலும் 100க்கும் மேற்பட்ட வாசகவாசகிகள் தொடர்பு கொண்டு, எழுத்தாளர் பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர் அவர்கள், ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு உதவும் சிமிர்னா தொண்டு நிறுவனம் வெளியிட உள்ள “மனிதம்” நூலுக்காக பகிர்ந்து கொண்ட, இந்த உன்னத நிகழ்வினை, எளிதில் படிப்பதற்கு வசதியாக தட்டச்சு செய்து வெளியிடச் சொல்லி கோரிக்கைகள் வைத்ததைத் தொடர்ந்து இதோ இங்கே அனைவரின் விருப்பப்படியே பதிவாகிறது : எது மனிதம்? அழுகிற விழிகளைத் துடைக்க விரல்களை நீட்டுவதா? பசிக்கிற குழந்தைக்கு பன் வாங்கித் தருவதா? துக்க வீட்டில் பிணம் தூக்கி பூ வீசுவதா? கோடையில் வாசலில் தண்ணீர் பந்தல் வைப்பதா? கிழவி பாதை கடக்க கரம் பிடித்து போக்குவரத்தை நிறுத்துவதா? நிற்கும் கர்ப்பிணிக்கு எழுந்து பஸ்ஸில் இடம் தருவதா? படிப்பைத் தொடர மாணவனுக்கு ஃபீஸ் கட்டுவதா? செல்போனில் பார்த்ததும் விரைந்து சென்று குருதி அளிப்பதா? வெள்ளத்தில் நீந்திச் சென்று ஆட்டுக்குட்டியை மீட்பதா? விபத்தானவருக்கு ஆம்புலன்ஸ் வரவழைப்பதா? சொந்த விந்தில்தான் வேண்டுமென வாதிடாமல் தத்தெடுப்பதா? ஆறு பேர் உயிர் பிழைக்க உடல் தானம் எழுதி வைப்பதா? சாலையில் கிடக்கும் கண்ணாடித் துண்டை அப்புறப்படுத்துவதா? முதியோர் இல்லத்தில் விருந்தளித்து விழா கொண்டாடுவதா? விழாக்களில் தரப்படும் மரக்கன்றை பொறுப்பாக நட்டு நீரூற்றுவதா? திறந்த பைப்புகளை மூடி விரயமாகும் நீரை சேமிப்பதா? பயங்கரவாதத்தில் இறந்த ஜவான்களுக்கு மலர் வளையம் வைப்பதா? சொல்லி, திட்டி நண்பனை மது அரக்கனிடமிருந்து மீட்பதா? கன்னத்தில் கையேந்தி கவலையுடன் மனிதம் பற்றி கவிதை எழுதுவதா? இப்படி அனுபவங்களை புத்தகமாக்கி மனிதம் பரப்புவதா? எது மனிதம்? இவை எல்லாமேதான். குழந்தை பிறந்த அடுத்த விநாடியே அன்னை மார்பில் பால் சுரப்பது போல மனிதனாகப் பிறந்தவனுக்கு இயல்பாக இயற்கையாக துளிர்க்க வேண்டிய மனிதம் என்கிற உன்னத குணத்தை அடிக்கோடிட்டு அடையாளம் காட்ட வேண்டிய துர்பாக்கியமான அவல நிலைக்கு முதலில் கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டுக் கொள்வோம். ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனுக்கு உடலால், பொருளால், பணத்தால், மனதால், அறிவால் உதவும் எல்லா உதவிகளுமே மனிதம் முத்திரை கொண்டவையே என்றாலும்… மன்னிப்பதும்கூட ஒரு மகத்தான மனிதமே என்று நான் கருதுகிறேன். மன்னிப்பதென்றால் எதை, எந்த அளவிற்கு? இவை மன்னிக்கக் கூடிய, மன்னிக்க முடிகிற குற்றங்கள் என்றும், இவை மன்னிக்க முடியாத, மன்னிக்கக் கூடாத குற்றங்கள் என்றும் நாட்டுக்கு நாடு சட்டங்களை வகுத்து வைத்திருக்கின்றன. அதுபோல மனிதனும் மனதில் இப்படி இரண்டு பட்டியல்கள் வைத்திருக்கிறான். சாலையோரம் ஒருவர் சிறுநீர் கழிக்கிறார். இது எச்சரித்து மன்னிக்க வேண்டிய குற்றம். சாலையோரம் ஒருவர் பத்து வயது சிறுமியை (கதறக் கதற) கற்பழிக்கிறார். இது? ரயில் நிலையத்தில் குண்டு வைத்து 500 பேர் இறக்க ஒருவர் காரணமாயிருக்கிறார். இது? இவை சமூகத்தில் நிகழும் குற்றங்கள், தனி மனித வாழ்வில் பார்த்தால்… ஒருவர் பத்தாயிரம் பணத்தைத் திருடுகிறார். இதுகூட எச்சரித்து சிறு தண்டனையுடன் மன்னிக்கலாம். வீட்டின் போலிப் பத்திரம் தயாரித்து வழக்கு போட்டு அவரை வீதியில் நிறுத்துகிறார் ஒருவர். இது? நீங்கள் செய்யாத குற்றத்தை செய்ததாக சாட்சி சொல்லி உங்களை சிறைக்கு அனுப்புகிறார் ஒருவர். இது? கூட்டிக் கழித்தால் துரோகம் மன்னிக்க முடியாத குற்றப்பட்டியலில் இருக்கும். அதிலும்… ஒரு மனிதனால் தாங்க முடியாத, மரணம் வரை ஜீரணிக்க முடியாத துரோகம் எதுவென்று பார்த்தால்… ஒரு கணவன் மனைவிக்கும்,மனைவி கணவனுக்கும் செய்யும் நம்பிக்கை துரோகம் எனலாம். பாலியல் சுதந்திரம் மிக்க அமெரிக்காவில்கூட இந்த நம்பிக்கை துரோகம் சகிக்க முடியாமல் உடனடியாக கோர்ட்டுக்கு சென்று பிரிகிறார்கள். நாட்டின் அதிபருக்கும் இதுதான் கதி. இங்கே இந்த விஷயத்திற்குள் இருக்கும் மனிதத்தை நமது தமிழ்த் திரைப் படங்களில் எப்படிக் காட்டியிருக்கிறார்கள் என்று யோசித்துப் பார்க்கிறேன். திரு. கே. பாக்யராஜ் இயக்கிய மெளன கீதங்கள் படத்தை வெறும் பொழுதுபோக்கு திரைப்படங்களில் ஒன்றாக சேர்க்க முடியாது. அதற்குள் இந்த துரோகம் தொடர்பான உளவியல் கண்ணோட்டம் அழகாக சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும். துரோகம் செய்த கணவனை மன்னிக்கும் மனைவியிடம் தென்படுவது மகத்தான மனிதம். திரு. பாலாஜி சக்திவேல் இயக்கிய காதல் திரைப்படத்தில் ஒரு கணவன் தன் மனைவியின் முன்னாள் காதலனை பைத்திய நிலையில் சந்திக்கிறான். அவனை தன் குழந்தையாக ஏற்பதில் அற்புதமான மனிதம் இருக்கிறது. திரு. பாலுமகேந்திரா இயக்கிய சதி லீலாவதி ஒரு நகைச்சுவை படம் என்றாலும்… திருமணமான ஒருவனின் ஆசை நாயகியாக வாழ்ந்துவிட்டு தன் தவறை உணர்ந்து தவித்து நிற்கும் தன் முன்னாள் காதலியை மன்னித்து ஏற்கும் மனப்பக்குவத்துடன் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் அந்தக் காதலனிடம் நான் காண்பதும் மனிதமே! இதெல்லாம் திரையில் காட்டப்படும் கற்பனைப் பாத்திரங்கள். இப்போது நான் அடையாளம் காட்ட விரும்புவது ஒரு நிஜமான, மன்னிப்பின் மகத்துவம் உணர்ந்த ஒரு மகத்தான மனிதரை! அவர் என் நெடுநாள் வாசகர். முன்பு நிறைய கடிதங்கள் எழுதுவார். இப்போது நிறைய குறுஞ்செய்திகள் அனுப்புகிறார். அவரின் பெயரை கண்டிப்பாக வெளியிட முடியாது. அவர் எனக்கு பத்து வருடங்கள் முன்பு எழுதிய ஒரு கடிதத்தை என் வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்கவே முடியாது. அவரின் அனுமதியுடன் இங்கே தந்திருக்கிறேன். (அவர் கொச்சையாக வாக்கியப் பிழையுடன் எழுதியிருந்ததை சீராகப் படிக்கும் வசதிக்காக செப்பணிட்டிருக்கிறேன்) என் அபிமானத்துக்குரிய பி.கே.பி. சார்… நீங்க சுகமா இருக்கணும்னு எப்பவும்போல என் பிரார்த்தனை. போன வாரம் குலதெய்வம் கோயிலுக்குப் போனப்போ உங்களுக்கும் சேர்த்து வேண்டிக்கிட்டேன். இத்தோட பிரசாதம் வெச்சிருக்கேன். எனக்கு ரெண்டு குழந்தைங்க. உங்களுக்கே தெரியும். பெரியவன் ஏழாவது படிக்கிறான், பொண்ணு மூணாவது படிக்குது. ரெண்டும் சுமாராதான் படிக்குதுங்க… டியூஷன் வெச்சா நிறைய மார்க் வாங்குவாங்க. எங்க சார்… வாங்கற சம்பளம்தான் இழுத்துக்கோ பறிச்சிக்கோன்னு இருக்குதே, கூட்டிக் கேட்டா வேலையை விட்டு நின்னுக்கோன்னு சொல்றாங்க. அதெல்லாம் விடுங்க சார். ரொம்ப நாளா என் மனசுல அரிச்சிட்டிருக்கிற ஒரு விஷயத்தை இன்னிக்கு மனசு தொறந்து உங்ககிட்ட கொட்டணும்னு தோணுது. படிச்சிட்டு நீங்க என்னைப் பத்தி என்ன நினைச்சிக்கிடாலும் சரி.. இதுவரைக்கும் என் மனசுக்கு மட்டும்தான் இது தெரியும். இப்ப உங்களுக்கு தெரியும். சாமி சத்தியமா நீங்க இதை யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டிங்கன்னு எனக்கு தெரியும். நான் நல்லா இருக்கணும்னு ஆசைப்படறவராச்சே நீங்க… வெக்கத்தை விட்டுச் சொல்றேன். கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி என் மனைவி எனக்கு துரோகம் செஞ்சதை என் கண்ணால பாத்துத் தொலைச்சுட்டேன். அவன் எனக்கு சொந்தக்காரப் பையன்தான். நான் பாத்தது அவங்களுக்குத் தெரியாது. எனக்கு உடம்பெல்லாம் பதறிடுச்சி. சினிமால காட்ற மாதிரி கைல கிடைச்சதை எடுத்து சாத்தணும்னெல்லாம் எனக்கு தோணலை. அமைதியாப் போயி சரக்கடிச்சேன். ஆத்தங்கரை போய் விழுந்துட்டேன். அழுகை அழுகையா வருது. ஆத்திரம் ஆத்திரமா வருது. என்னை நல்லா கவனிச்சிப்பா சார். புள்ளைங்க மேல உசுரு.. குடுக்கற காசுல முகம் சுளிக்காம ஒரு வார்த்தை குத்திக் காட்டாம குடித்தனம் நடத்துவா சார். என் பக்கத்து சொந்தம் வந்தம் அப்படி கவனிப்பா. எனக்கு காச்சல், தலைவலின்னா சாமிக்கிட்ட சண்டை போடுவா. என்னை மரியாதைக் குறைவா பேசிட்டாருன்னு அவங்கப்பாக்கிட ரெண்டு வருஷம் பேசாம இருந்தவ சார். யார்கிட்டயும் கத்திப் பேச மாட்டா. லேசா நான் முகம் மாறுனாலே பொசுக்குன்னு அழுதுடுவா. பூனைக் குட்டிக்கிட்டகூட பிரியமா இருப்பா. அப்படிப்பட்டவ எப்படி எனக்கு இப்படி செஞ்சா? இது எத்தனை நாளா நடக்குது? நான் என்ன குறை வெச்சேன்? இனிமே நான் என்ன செய்யணும்? இதைப் பத்தி கேக்கறதா, கேக்கறதில்லையா? எப்பவும் மாதிரி எப்படி சகஜமா பேசறது? இப்படி கேள்வி மேல கேள்வி என்னை தூங்கவே விடலை. நடு ராத்திரிக்கு மேல என்னைத் தேடிக்கிட்டு ஆத்தங்கரைக்கே வந்துட்டா அவ. போதை தெளிஞ்சி வரலாம்னு உக்காந்திருந்தேன்னு பொய் சொன்னேன். வயிறு சரியில்லைன்னு சாப்புடாம படுத்துட்டேன். ஒண்ணும் பேசலை. மறுநாள் அந்தப் பயலை சந்தையிலே பார்த்தேன். அருவா எடுத்து ஒரு சீவு சீவலாமான்னு கோபம் வந்துச்சி. அடக்கிக்கிட்டேன். நானாப் போயி பேசி வம்பிழுத்தேன். அவன் கோபத்தைத் தூண்டி விட்டு கையை ஓங்க வெச்சி அப்பறம் வெச்சேன் நாலு முதுகுல. கட்டிப் பொரண்டோம். என் சட்டை கிழிஞ்சிடுச்சி. அவனுக்கு உதடு கிழிஞ்சிடுச்சு. எங்களை விலக்கி விடதுக்குள்ள புரட்டி எடுத்துட்டேன். வீட்டு வந்து சந்தையில நடந்ததை சொன்னேன். என் காயத்துக்கு மருந்து போட்டா. மறுநாளே அவன் வேற பொழைப்பைப் பாக்கறதுக்காக வெளியூருக்குப் போயிட்டான். நான் அடிச்சதுக்கான உண்மையான காரணம் அவன் மனசுக்கு தெரிஞ்சிருக்கணும். அன்னிக்கு கோயிலுக்குப் போயிருந்தோம். திடீர்னு பொங்கி பொங்கி அழுதா. அங்க இருந்த விளக்குல கையைக் காட்டி பொசுக்கிக்கிட்டா. இழுத்து வெச்சி ஏன் இப்படி பண்றேன்னேன். குழந்தைகளை அடிச்சிட்டேன், அதுக்குதான்னு சொன்னா. ஆனா அவ உள்ளுக்குள்ள உணர்ந்துட்டான்னு எனக்கு புரிஞ்சது. அந்த நிமிஷமே அவ மேல மனசுக்குள்ள இருந்த கசப்பு காணாமப் போயிருச்சி. பழையபடிக்கு பாசமா பேச ஆரம்பிச்சேன். அதான் தப்பை உணர்ந்துட்டாளே… அப்பறம் என்ன வேணும்? அதுக்கப்பறம் அப்படி ஒண்ணை நான் பாக்கவே இல்லை, அதெல்லாம் பிரமை, இல்லைன்னா கனவுன்னு நினைக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன். எனக்குப் பிடிச்சவ சார்… அவளை நான் மன்னிக்கலைன்னா யாரு மன்னிப்பாங்க? நல்ல வேளை… நான் பாட்டுக்கு ஆத்திரப்பட்டு அவளை வெட்டிருந்தா? இல்ல ஆத்திரமா கேள்வி கேட்டு… விஷயம் தெரிஞ்சி போச்சேன்னு அவ அவமானம் தாங்காம சேலையில தூக்கு மாட்டிக்கிட்டு தொங்கியிருந்தா? என் குடும்பமே சிதறியிருக்குமுல்ல? என் ரெண்டு குழந்தைங்களும் தாயில்லாம தவிச்சிருக்குமே. என்ன சார்… என்னைப் பாத்தா கேலியா இருக்கா? பொண்டாட்டியை கண்டிக்க வக்கில்லாதவன்னு தோணுதா? யார்கிட்ட சொன்னாலும் அப்படித்தான் தோணும். பரவால்ல. என் மனசுல ஒரு நிம்மதி இருக்கு. எப்பவாச்சும் நினைச்சா கொஞ்சம் வலிக்கும். டிவி பாத்து, பாட்டு கீட்டு கேட்டா கொஞ்ச நேரத்துல சரியாப் போயிடும். இப்படிக்கு.. உங்கள் அன்பு வாசகன்.. ………….. உங்களை கேலியாக நினைக்கவில்லை என்றும், அவரின் மனிதத்தை நான் மதிக்கிறேன் என்றும் மூன்று பக்கங்களுக்கு பதில் எழுதினேன். எனவேதான் சொல்கிறேன்.. உதவுவது மட்டும் மனிதமல்ல, மன்னிக்க முடியாததையும் மன்னிப்பதும் மகத்தான மனிதமே! பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர்
  15. அவராக தான் இருக்குமென்று நினைத்தேன்