அபராஜிதன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content count

    1,632
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

அபராஜிதன் last won the day on October 29 2015

அபராஜிதன் had the most liked content!

Community Reputation

281 ஒளி

About அபராஜிதன்

  • Rank
    Advanced Member

Contact Methods

  • ICQ
    0

Profile Information

  • Gender
    Male

Recent Profile Visitors

10,644 profile views
  1. தமிழ் சினிமாவினால் மட்டும் எங்க கலாச்சாரம் சீரழிகிறதா என்ன? 2_3 மணித்தியாலங்கள் ஓடும் அதும் வருடத்தில் இரண்டு மூன்று தடவை வெளியாகும் (பொங்கல், தீபாவளி) படங்களை மட்டும் பார்த்துதான் எங்க இளைய தலைமுறையினர் சீரழிகின்ற அளவிற்கா எங்கள் வளர்ப்பு முறை இருக்கிறது. அப்படியானால் முதலில் சீர்படுத்த வேண்டியது வேறு ஏதோ இருக்கிறது கஞ்சா கடத்தப்படுகிறது இளைய தலைமுறையினர் சீரழிகின்றனர் அதற்கு கேரளாவிலிருந்து தங்குதடையின்றி கடத்தப்படும் கஞ்சாகடத்தலை முடக்கி பின்னணியில் இருக்கும் அரசியல் வாதியை கைதுசெய்து சட்டத்திற்குமுன் நிறுத்தணும் குழு சண்டை வாள்வெட்டில் ஈடுபடுவோர்க்கு எதிராக கடும் தண்டனை வழங்ககூடியளவுக்கு சட்டம் கொண்டுவரப்படணும்\ மாற்றங்கள் செய்யபடனும் (புலிகள் இருந்தபோது இப்படியானவை எப்படி கட்டுப்படுத்த பட்டண என்று பார்த்தால் தெரிந்துகொள்ளலாம்) கட்டவுட் கலாச்சாரம் இலகுவில் பிரதேசசபை நகர சபையினால் கட்டுபாடுகள் கொண்டு வரமுடியும் கட்டவுட் அளவு மற்றும் வைக்க படும் இடங்கள் தொடர்பில் கடும் கட்டுபாடுகளை விதிக்கமுடியும். பெருந்தெருக்கள் அடங்கிய பகுதிகளில் போக்குவரத்தை தொந்தரவு செய்யும் என கட்டவுட் மற்றும் விளம்பர தட்டிகளிற்கு அனுமதி முற்றாக மறுக்கலாம் நான் கடவுள் தவிர வேறு படங்களில் கஞ்சா அடிச்ச கீரோவை நான் பார்க்கல😁
  2. சீமானுக்கு எதிராக வளர்ந்து விடுவாரோ எனும் அச்சத்தில் நாம் தமிழர் கட்சியினரால் திருமுருகன் காந்திக்கு எதிராகத் ஒரு காணொளி சமூகவலைத்தளங்களில் பரவவிடப்பட்டுள்ளதாக சொன்னார்கள் அதுவாக இருக்க கூடும் நான் பார்க்கவில்லை இன்னும், ஈழத்தமிழராகிய எங்களுக்கு இவர்கள் மூவரும் தேவை.அவர்கள் உள்ளூர் அரசியலில் அடிபடுகிறார்கள் எனில் நாம் யார் மீதும் அவதூறு பரப்பாமல் விலகி இருப்போம் வெவ்வேறு வழிகளில் மூவரும் இதுவரையும் எமக்கு உதவியுள்ளார்கள் எதிர்காலத்திலும் தேவைப்படும்
  3. இசைஞானி

    இயக்குனர் பாண்டியராஜனின் 'ஆண்பாவம்' படத்திற்கு பின்னணி இசை அமைத்த ராஜா, அதில் திரைக்கதையும், நகைச்சுவை காட்சியும் ராஜாவிற்கு பிடித்துவிடவே அடுத்தது பாவலர் பிரதர்ஸ் தயாரிப்பில் ஒரு படம் பண்ணுவோம் என்று இயக்குனரிடம் சொன்னார். ராஜா சொன்னது போலவே படத்திற்கு 'கற்புகரசன்' என்றும் பெயரிட்டு பூஜையும் போடப்பட்டது. அந்த படத்திற்கு இசையமைக்கப்பட்ட பாடல்களும் சிறப்பாக வந்தது, இடையில் சில காரணங்களால் படம் பாதியிலே நின்றுவிட, ராஜாவின் தயாரிப்பில் பஞ்சு அருணாச்சலம் இயக்கத்தில் வேறு ஒரு படத்திற்கு பாடல்கள் யன்படுத்தப்பட்டது. அந்த படத்தில் இடம்பெற்ற அனைத்தும் அமுதான பாடல்கள் என்றாலும் ஒரு தெய்வீக குரலில் வந்த பாடல் மட்டும் ஆகச்சிறந்த படைப்பாகவே வெளிவந்தது. அப்படி வெளிவந்த பாடல் தான் 'புதுப்பாட்டு' படத்தில் இடம்பெற்ற ராஜாவும், ஆஷாபோஸ்லேவும் பாடிய "எங்க ஊரு காதலப்பத்தி" பாடல்... - வைரஸ் சைமன் (11.07.2017) ராஜா ராஜாதான் ! ஆரம்ப காலத்தில் புல்லாங்குழல் கலைஞர் திரு.சுதாகர் அவர்களை தனது கச்சரிகளுக்கு வாசிக்க செய்தார், அதன் பின்பு தனது படங்களுக்கும் புல்லாங்குழல் கலைஞனராக பயன்படுத்திக்கொண்டார். ராஜா தனது பாடல்களுக்கு அதிகபட்சமாக ஒரே ஒரு புல்லாங்குழல் கலைஞரை மட்டுமே பயன்படுத்துவது வழக்கம், சுதாகர் அவர்களுக்கு புல்லாங்குழலிற்கான இசைக்குறிப்புகளை எழுத கற்றுக்கொடுத்ததும் ராஜாதான். பின்னாளில் சுதாகர் மேற்கொண்டு புல்லாங்குழலில் சிறந்து விளங்க, ஹாளந்தை சேர்ந்த வர்ஜினியா நின்கி என்ற பெண்மணியை தனது வீட்டிலே பயிற்சி அளிக்க சொல்லி ஒரு புல்லாங்குழல் பயிற்சியளிக்க நியமித்தார். நின்கி புல்லாங்குழலில் ஒரு சிறந்த விற்பன்னர். இசைக்குறிப்புகளை பார்த்த மாத்திரத்தில் அடுத்த நொடியே எந்தவித பயிற்சியும் இல்லாமல் வாசிக்கும் வல்லமை கொண்டவர். இப்படி ஒருவரை மட்டுமே பயன்படுத்திய ராஜா பாரதிராஜாவின் படத்திற்கு இசைக்கோர்ப்புகள் ஜெமினி ஸ்டுடியோவில் நடைபெற்றது, அந்த ஒரு பாடலுக்கு இரட்டையகள் புல்லாங்குழல் வாசித்தார்கள் சுதாகர் மற்றும் நின்கி. இன்றளவும் இந்த பாடலுக்கு ஒரு மகத்துவம் உண்டு என்றால் அது மிகையல்ல, அந்த பாடல் தான் 'அலைகள் ஓய்வதில்லை' படத்தில் இடம்பெற்ற "புத்தம் புது காலை". அது மட்டுமல்ல ராஜா அதிகமாக மற்றுமொரு இசைக்கருவியையும் பயன்படுத்தினார், அதன் பெயர் "ரிக்கார்டர்" அதன் வடிவம் புல்லாங்குழல் போன்று தோற்றமளித்தாலும் அதன் இசை அலாதியாகவும் புல்லாங்குழலின் ஓசையிலிருந்து சற்றே வேறுபட்டிருக்கும். அதன் இசையை 'உதிரிப்பூக்கள்" படத்தில் இடம்பெற்ற "அழகிய கண்ணே" என்ற பாடலில் முதலாவது இடையிசையில் இடம்பெற்று தனித்துவத்தை காட்டியிருக்கும். - வைரஸ் சைமன் (07.07.2017)
  4. சம்பந்தர் அரசியல் வாதி தானே தவிர எமக்காக ஆயுதம் தாங்கி போராடிய போராளி இல்லை என்பதை நாம் இலகுவாக மறந்து விடுகிறோம் அரசியலில் நிரந்தர நண்பனும் இல்லை நிரந்தர எதிரியும் இல்லை என்பதை கலைஞர் கருணாநிதிக்கு அடுத்து பக்காவா ஃபாலோ பண்றவர் தலைவருடன் அவரை ஒப்பிடுவதை விட கலைஞருடன் ஒப்பிட்டால் அதிக ஒற்றுமைகளை காணமுடியும் இருவருக்கிடையிலும் தூதரக விருந்தில் சேர்ந்து தண்ணி அடிப்பதை விமர்சிக்கும் நாம் தமது மகளின் 21து பிறந்த நாளுக்கு ஜனாதிபதியை அழைத்த தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினரையோ? மகள்களின் பரத நாட்டிய அரங்கேற்றத்திற்கு ஜனாதிபதி மற்றும் பிரதமரை அழைத்த தமிழ் பெண் துணை அமைச்சரையோ பெரிதாக கண்டு கொள்ளாமல் விடுகிறோம்
  5. இசைஞானி

    ‘பாண்டியன்’ படத்துக்கான பாடல் இசைப் பணியில் இருந்த இளையராஜா அவர்களைப் பார்க்கச் சென்றேன். ஸ்டுடியோவில் எப்போதும் ரொம்ப கவனமாக பாடல் உருவாக்கும் பணியில் இருப்பவர், என்னிடம் ஒரு பாடலின் டியூனை வாசித்துக் காட்டினார். ‘‘ரொம்ப அருமையா இருக்கு ராஜா. பாடல் எழுதி ரெக்கார்டிங் போயிடலாமே’’ என்று சொன்னேன். அப்போது இளையராஜா அவர்கள், ‘‘இந்தப் பாடலை நான் அமைக்கவில்லை. என்னோட மகன் கார்த்திக் ராஜா உருவாக்கினான்’’ன்னு சொன்னார். எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. இளையராஜாவின் இசை தரத்துக்கு இணையாக அவரது மகன் கார்த்திக் ராஜா இப்படி ஒரு பாடலை உருவாக்கியிருக்கிறாரே என்று மேலும் சந்தோஷப்பட்டேன். இந்தப் பாடலை ரெக்கார்டிங் செய்து முடித்ததும் பத்திரிகையாளர்கள் சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்து, கார்த்திக் ராஜாவை திரையுலகத்துக்கு அறிமுகப்படுத்தினோம். ராஜாவுக்கு ரொம்பவும் சந்தோஷம். அப்படி உருவான அந்தப் பாட்டுத்தான், ‘பாண்டியனின் ராஜ்ஜியத்தில் உய்யலாலா…’ என்ற பாடல். ‘பாண்டியன்’ பாடல்களைப் போல படத்துக்குப் பின்னணி இசையும் மிக முக்கிய பங்களிப்பாக தேவைப்பட்டது. என்ன தேவை என்ற விஷயத்தை ராஜாவிடம் சொல்லிவிட்டால் போதும், கேட்டதைவிட 200 மடங்கு அதிக மாகவே கொடுத்துவிடுவார். ‘பாண்டியன்’ படத்தோட வெற்றிக்கு இளையராஜாவின் இசை பெரிய பலம். ராஜா மட்டுமின்றி அவர் மகன் கார்த்திக் ராஜாவும் துணை இருந்தார் என்பதை பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். இயக்குனர் எஸ்.பி.முத்துராமன் நன்றி : நவீனன் - வைரஸ் சைமன் (14.10.2017) "ஸ்டைலா கெத்தா சொல்வேன், நான் இளையராஜா ரசிகன்னு!" சில மாதங்களுக்கு முன்பு இசைஞானி எஸ்.பி.பி அவர்களின் மேல் காப்புரிமை வழக்கு தொடுத்தார், அப்போது எங்கே பார்த்தாலும் இளையராஜா பணத்தாசை பிடித்தவர், கர்வம் பிடித்தவர் என்று எத்தனையோ பேர் ஏளனம் செய்தார்கள் ஏராளம்... அப்போது ராஜாவின் மேல் எந்த தவறும் இல்லை என்று பதிவும் செய்தேன்... இப்போது இந்த விஷயத்தை சொல்வதற்கு ஒரு காரணம் உண்டு... இயக்குனர் திரு.மிஷ்கின் அவர்கள் தான் தயாரித்து இயக்கிய 'ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்' படம் வசூல் ரீதியாக வெற்றியடையவில்லை என்றாலும் என் மனதிற்கு மிகவும் பிடித்த படம், காரணம் இசைஞானியின் அசாத்தியமான பின்னணி இசை. இந்த படத்திற்கு இசையமைக்க ராஜாவிடம் சென்ற மிஷ்கினிடம் என்னால் இசையமைக்க முடியாது என்று மறுத்துவிட்டார், அதன் பின் சமரசம் ஏற்பட்டு இசையமைக்க ஒப்புக்கொண்டு இசையும் அமைத்துக்கொடுத்தார் ராஜா. படம் வசூல் ரீதியாக வெற்றியடையாததால் மிஷ்கின் அவர்களே கூட சுவரொட்டி ஒட்டினார் என்பதும் நாம் அறிந்த வருத்தமளித்த செய்தியே... இந்த செய்தி ராஜாவின் காதிற்கு போக, மிஷ்கினை அழைத்த ராஜா, இந்த படத்திற்கு எனக்கு சம்பளம் எதுவும் தேவையில்லை, இசைகலைஞர்களுக்கு மட்டும் சம்பளம் கொடுங்கள் என்று கூறிவிட்டார். ராஜாவிடம் சற்றும் எதிர்பாராத மிஷ்கின், ராஜாவிற்கு நன்றி கடனாக பின்னணி இசையை ஒரு குறுந்தகடில் பதிவு செய்து இலவசமாகவே ரசிகளுக்கு வழங்கினார், அதுமட்டுமல்ல தலைப்பில் இளையராஜா என்று போட்டுவிட்டு அதன் கீழே மிஷ்கின் என்று போட்டார். அதுமட்டுமல்ல இது போன்ற பல படத்திற்கு சம்பளம் வாங்காமலே இசையமைத்து கொடுத்திருக்கிறார் ராஜா. இந்த படத்திற்கு மட்டுமல்ல 80 களில் இளையராஜா என்ற ஒரு பெயர் இருந்தால் வசூல் ஈட்டிவிடலாம் என்று எண்ணி உயர்ந்த தயாரிப்பாளர்கள் ஏராளம், அந்த சமயத்தில் தனது இசைக்கு இவ்வளவு தான் வேண்டும் என்று ராஜா கேட்டதில்லை, இப்போது சொல்லுங்கள் அன்று ராஜாவை ராஜா பணத்தாசை பிடித்தவர் என்று பழித்த முகங்களே உங்கள் முகத்தை எங்கே வைத்துக்கொள்வீர்கள்... மீண்டும் ஒரு முறை தலைப்பை படியுங்கள் ஏன் அப்படி தலைப்பை போட்டேன் என்று புரியும்... - வைரஸ் சைமன் ( 15.07.2017 )
  6. இந்த திரி தலைவரின் குணச்சிறப்பை பற்றி கதைக்கவா? சம்பந்தரை மட்டம் தட்டவா?தலைவர் இடத்தில் சம்பந்தரை வைத்து பார்ப்பது உங்களின் பிழையே தவிர சம்பந்தரின் பிழை இல்லை ஒரு தூதரகத்தின் அழைப்பை ஏற்று போனால் அங்கு எப்படி நடக்கணுமோ அப்பிடி தான் அவர் நடந்து கொண்டிருக்கிறார் சம்பந்தரை விமர்சிக்க ஆயிரம் காரணங்கள் இருக்கு அவற்றை விமர்சிக்கலாம் பியர் குடிப்பதும் உடை உடுத்துவதும் தான் உண்மையில் உங்கள் கண்களை உறுத்துகிறதா?
  7. இசைஞானி

    இதுதான் ராஜா ராஜாவாகவே இருப்பதன் காரணம் ! பெரிய டைரக்டர் - சின்ன டைரக்டர்... பிரமாண்டம் - லோ பட்ஜெட் என்றெல்லாம் இசையின் தரத்தை மாற்றிக்கொள்ளாதவன். மகா கலைஞன். என்னுடைய ‘அகல்விளக்கு’ படத்தில் அவன் இசையமைத்த பாடலை யாரும் மறந்திருக்க மாட்டார்கள். ‘ஏதோ நினைவுகள் கனவுகள் மனதிலே மலருதே... காவேரி ஊற்றாகவே... காற்றோடு காற்றாகவே...’ இந்தப் பாட்டை உச்சரிக்காத ராஜாவின் ரசிகர்கள் இருப்பார்களா? சமீபத்தில் ஒரு நாள் காலை... ராஜாவுக்கு போன் போட்டு, நான் இப்போது இயக்கியிருக்கும் ‘பச்சைக்குடை’ படத்துக்காக ரீரெக்கார்டிங் செய்து தருமாறு கேட்டேன். ஸ்டூடியோவுக்கு வரச் சொன்னான். ‘‘படத்தை எடுத்து முடித்து விட்டேன்’’ என்று சொல்லி, ‘பச்சைக்குடை’யின் டி.வி.டி-யைக் கொடுத்தேன். சிரித்துக்கொண்டே வாங்கிக்கொண்டான். என்னதான் உயிர் நண்பனாக இருந்தாலும் உள்ளுக்குள் பயம். பெரிய பில் போட்டுவிட்டால் என்ன செய்வது? ‘‘படத்தின் மொத்த பட்ஜெட்டே 16 லட்ச ரூபாய்தான்’’ என்றேன். ‘‘சரி... சரி... பாத்துக்கலாம்’’ என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டான். பல கோடி ரூபாய் பட்ஜெட்டில் ரீரெக்கார்டிங் செய்யும் இந்தக் காலத்தில், வெறும் 16 லட்ச ரூபாய் பட்ஜெட்டில் நான் எடுத்த படத்துக்கு அவன் பின்னணி இசைத்தான். படத்தின் டி.வி.டி-யைக் கொடுத்துவிட்டு வந்த சில நாட்களில் ராஜாவின் உதவியாளர் சுப்பையா அழைத்தார். ‘‘பின்னணி இசை ரெடி... வந்து வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்’’ என்றார். ராஜா இருந்த பிஸியில் ஒரே நாளில் எப்படி சாத்தியம்? போனேன். ‘‘ராஜா சார் அந்தப் படத்தை இரண்டு முறை பார்த்துவிட்டார்’’ என்றார் சுப்பையா. ராஜா வந்தான். ‘‘ரெக்கார்டிங் ஸ்டூடியோ எல்லாம் வேண்டாம். எடிட்டிங்லயே போஸ்ட் பண்ணிடு. பணம் மிச்சமாகும்’’ என்றான். ஒரு பைசாகூட வாங்கிக் கொள்ளவில்லை. அவனுக்காகப் பணத்தை வைத்துக்கொண்டு ஒரு பெருங்கூட்டம் காத்திருக்கும்போது, என்னிடம் ஒரு பைசாவும் வாங்கிக்கொள்ளாமல் ஓர் இசை ராஜாங்கமே நடத்திவிட்டான். ‘வனங்களை, மரங்களைக் காக்க வேண்டும்’ என்பதுதான் படத்தின் தீம். அதை முழுமையாக உணர்ந்து இசையமைத்துக்கொடுத்தான். நைஜீரியாவில் ஒரு பழங்கதை உண்டு. அந்த மக்கள் அவர்களின் குலதெய்வத்துக்கு ஒரு கோயில் கட்ட நினைக்கிறார்கள். கடவுள் ஒரு கேள்வி கேட்கிறார்: ‘‘எனக்குக் கோயில் கட்ட நினைக்கிறீர்களே... உங்களுக்கெல்லாம் வீடு இருக்கிறதா?’’ ‘‘இல்லை’’ என்கிறார்கள். ‘‘உங்கள் எல்லோருக்கும் வீடு கிடைக்கும்வரை நான் இந்த மரத்திலேயே தங்கிக்கொள்கிறேன்’’ என்கிறது தெய்வம். நைஜீரிய மக்கள் அனைவருக்கும் வீடு கிடைக்கவில்லை. அதனால், அவர்களின் தெய்வம் இன்னமும் மரங்களில்தான் வசிப்பதாக அந்த மக்கள் நம்புகிறார்கள். மரத்தை அழிப்பதை தெய்வ குற்றமாக நினைக்கிறார்கள். ‘பச்சைக்குடை’ கதையின் அடிநாதம் அதுதான். பழங்குடி மக்கள் தெய்வமாய்ப் போற்றி வணங்கும் காடுகளையும் மரங்களையும், நகரத்து மனிதர்கள் தங்கள் சுய தேவைக்காக அழிக்கப் பார்ப்பதும், அதை ஒரு பழங்குடிப் பெண்ணும் அவர் சகோதரரும் தடுத்துக் காப்பதும்தான் கதை. ராஜாவின் இசையைக் கேட்டால் அந்தத் தொல்குடியின் பாரம்பர்யத்தை உணர முடியும். கதாசிரியர், இயக்குனர் திரு.செல்வராஜ் நன்றி : நவீனன் வைரஸ் சைமன் (13.10.2017) ராஜாவின் மறுபக்கம் ! நான் இளையராஜாவின் மீது இப்படி வெறி கொண்டு இருப்பதற்கு பின் வரும் சம்பமும் ஒரு காரணம்... கவிஞர் பிறைசூடன் பாடல் எழுத முதலில் அவரது நண்பர் இயக்குனர் ஆர்.சி.சக்தி அவர்களின் மூலமாக அமரர் திரு.எம்.எஸ்.வி அவர்களை சந்தித்தார், அப்போது 'சிறை' என்ற திரைப்படத்திற்கு இசையமைத்துக் கொண்டிருந்த எம்.எஸ்.வி அவர்கள் அந்த படத்திற்கு ஒரு பாடலை எழுதி தர பிறைசூடனிடம் சொல்ல "ராசாத்தி ரோசாப்பூவே என்ற பாடலை எழுதி கொடுத்தார் கவிஞர். இரண்டு மாதங்களுக்கு பின்பு பிறைசூடன் ஒரு உணவு விடுதியில் உணவு உட்கொண்டிருந்தபோது வானொலியில் இவர் எழுதி பாடல் ஒலிப்பரப்பட்டது. அந்த பாடலை கேட்ட மகிழ்ச்சியில் தானும் பிரபலமான கவிஞராகலாம் என்று எண்ணிக்கொண்டார். ஆனால் அவர் நினைத்தது பொய்த்துபோனது, அந்த பாடலை எழுதிய பின்பு 2 வருடங்களாக அவருக்கு எந்த வாய்ப்பும் யாரும் தரவில்லை. இதை அறிந்த இளையராஜா தன்னுடைய 'கண்ணுக்கொரு வண்ணக்கிளி' என்ற படத்திற்கு பாடல் எழுதும் வாய்ப்பை கொடுத்தார். முதல் பாடலை எழுதிய பிறைசூடனின் வரிகள் ராஜாவிற்கு பிடித்து விடவே, மற்றுமொரு பாடலையும் எழுதிக்கொடுக்க சொன்னார். துரதிஷ்டவசமாக படம் தொல்வி அடைந்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக ராஜா 'என் பொம்மக்குட்டி அம்மாவுக்கு' என்ற திரைப்படத்திற்கு ஒரு மெட்டமைத்து அதை கேசட்டில் பதிவேற்றம் செய்து அந்த மெட்டிற்கு பாடலை எழுதிகொடுக்கசொன்னார். கவிஞரிடமோ டேப்ரெக்கார்டர் இல்லை, இதனால் அவர் வீட்டின் அருகே உள்ளவர்களிடம் கேட்க ஒருவரும் டேப்ரெக்கார்டர் தரவில்லை, ஆனாலும் கவிஞரின் மனைவி ஒருவரிடம் கேட்க, ஒரு முறை தான் கேட்கவேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன் அவரது வீட்டிற்கு அழைத்து அந்த ஒலினாடாவை ஒலிபரப்பு செய்தார், அப்படி ஒரு முறை அந்த மெட்டை கேட்டு எழுதிய பாடல் தான் இது "உயிரே உயிரின் ஒலியே". அதன் பின்பு தொடர்ச்சியாக 'கேப்டன் பிரபாகரன்' படத்தில் இடம்பெற்ற "ஆட்டமா தேரோட்டமா", இதயம் படத்தில் இடம்பெற்ற "இதயமே இதயமே" போன்ற எண்ணற்ற பாடலை கொடுத்து உயர்த்தினார் என்பது மிகையில்லை... கூடுதல் தகவலாக... பிறைசூடன் உயிரே உயிரின் பாடலை எழுதியபின்பு டேப்ரெக்கார்டர் இருந்தால் தான் பாடல் எழுத முடியும் என்று எண்ணி சிறுகசிறுக சேர்த்து வைத்த பணத்தில் ஒரு டேப்ரெக்கார்டரையும் வாங்கினார். இந்த பாடலை எழுதியதற்கு சம்பளம் வாங்க இயக்குனர் திரு.பாசிலிடம் சென்ற கவிஞருக்கு ஒரு டேப்ரெக்கார்டரை வாங்கி கொடுத்து சம்பளத்தையும் கொடுத்து அனுப்பினார் இயக்குனர்... ராஜாவின் இசையில் மட்டுமல்ல, இதுபோன்ற உதவிகளும் ராஜாவை ஒரு படி மேல் வைத்திருக்கிறது என் இதயம்.... - வைரஸ் சைமன் (13.08.2017) Source_ Facebook
  8. நன்றி சுவி அண்ணா:D
  9. இசைஞானி

    இசைஞானி இளைய ராஜா பற்றிய இணையங்களில் சிதறி கிடக்கும் கட்டுரை மற்றும் தகவல்களின் தொகுப்பு 1) 1992 ஆம் ஆண்டு "சின்ன சின்ன ஆசை சிறகடிக்க ஆசை" பாடல் பாடாத இடம் எங்கும் இல்லை, அந்த பாடலை கேட்கும் போது ஒரு புதுவிதமான இசையொலி, இதற்கு முன் கேட்காத ஆகச்சிறந்த ஒலிக்கலவை ரோஜாவில் பயன்படுத்தப்பட்டது, அதன் பிறகு கண்ணாலனே, மலர்களே, வராக நதிக்கரையோரம், முஸ்தபா, என்னவிலை அழகே போன்ற பாடல்கள் செவிக்கு ஒரு புதுவிதமான உணர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது, ராஜாவின் பாடல்களை விட இதுபோன்ற பாடல்கள் ஒரு மாயை ஏற்படுத்தியது, அப்போது என்னுள் தோன்றியது அந்தந்த காலக்கட்டத்தில் வந்த ரஹ்மான் பாடல்கள் நிஜமாகவே ஒரு புயலை கிளப்பியது, தேவா, எஸ்.ஏ.ராஜ்குமார், சிற்பி போன்ற இசையமைப்பாளர்களின் பாடல்கள் வரத்துவங்கியது, ராஜாவின் 'பூமணி' என்ற படத்தில் "எம்பாட்டு எம்பாட்டு" என்ற பாடல் ராஜாவின் குரலில் ஒலிக்க துவங்கியது அதனை தொடர்ந்து 'ராமன் அப்துல்லா', 'காதல் ரோஜாவே' போன்ற பாடல்கள் மீண்டும் ராஜா ராஜா தான் என்று உணர்த்தியது. அதன்பிறகு 'காதலுக்கு மரியாதை' படப்பாடல்கள் வெளிவந்து ராஜாவை தனது சிம்மாசனத்தில் அமர வைத்தது. அப்போதை காலக்கட்டத்தில் தொலைக்காட்சியில் அலைவரிசைகளில் படத்தின் முன்னோட்டத்தை பார்க்கும்போது ஒரு விதமான இசை காட்சிகளின் பின்னணி இசைவரும், அப்போதே என் உள் உணர்வு சொல்லும் இதற்கு ராஜா தான் இசை என்று, சொல்லி வைத்தார்போல் இசை இளையராஜா என்று வரும். சரி இந்த பின்னணி இசையில் வரும் இசைக்கருவி என்ன என்று தேடிப்பார்த்தால், செல்லோவுக்கு மிகப்பெரிய பங்களிப்பை கொடுத்திருப்பார். சரி இந்த இசைக்கருவி பின்னணிக்கு மட்டும் தான் ராஜா பயன்படுத்தி இருக்கிறாரா என்று தேடல் துவங்கியது, ராஜா பாடல்களுக்கும் ;கொடியிலே மல்லிகைப்பூ' போன்ற என்னற்ற பாடல்களில் பயன்படுத்தி இருக்கிறார், அதன் தொடர்ச்சியாக ஒரு பாடலில் எந்தந்த இசைக்கருவி உபயோகப்படுத்தபட்டது என்று ஆராய்கையில் முன்னிசையில் வயலின், கித்தார், புல்லாங்குழல் போன்ற பயன்படுத்தி இருக்கிறார், அதேபோல இடையிசையிலும் பயன்படுத்தி இருக்கிறார். பொதுவாகவே ராஜாவின் பாடல்களில் வயலினையும் கித்தாரையும் அந்த பாடலின் பயணத்திற்காக பயன்படுத்தி இருப்பார் அதுபோலவே இந்த இரண்டு இசைக்கருவிகளின் இணைப்பை புல்லாங்குழல், வீணை போன்ற இசைக்கருவிகள் இசைக்க துவங்கும். ஆனால் எத்தனை விதமான இசைக்கருவிகள் இடம்பெற்றாலும் அந்த இசைக்கருவிகளுக்கெல்லாம் பேஸ் கிட்டார் நிச்சயம் இடம்பெறும், ராஜாவின் பாடல்களில் இந்த கருவி மறைமுகமாகவே இசைத்தாலும் இந்த கருவி தான் ஒட்டுமொத்த பாடலையும் வழி நடத்தும். சரி எந்தவிதமான சூழலிற்கு இந்த இசைக்கருவிகளை தேர்வு செய்கிறார் என்று பார்க்கையில், உண்மையாகவே ராஜா என்னை ஆட்கொண்டது இந்த இடத்தில் தான் இன்று வரை எனக்கு பிரமிப்பாகவே இருப்பது, ஒரு சோகமான பாடலில் பயன்படுத்தப்படும் ஷெனாய் போன்ற இசைக்கருவிகள், காதல் பாடல்களுக்கும் பயன்படுத்தி இருக்கிறார், உதாரணமாக 'காக்கிசட்டை' படத்தில் "கண்மணியே பேசு" என்ற பாடலின் முன்னிசையாகவே வரும். அப்போது தான் முடிவு செய்தேன் ராஜாவின் இசையை எதைக்கொண்டும் தீர்மானித்துவிட முடியாது என்று, உண்மையாகவே ஒன்றை சார்ந்த அலசலில் அதை ஆராய்ந்து அதில் வெற்றிபெற்றிவிடுவோம், ஆனால் நான் தோற்றுப்போனேன் என்பது தான் நிதர்சனம், அப்படி பாடலில் துவங்கி ராஜாவின் பின்னணியை தொடர்ந்தால் இப்படி ஒரு மனித உயிரால் சாத்தியமா ? என்று எனக்குள் ஒரு கேள்வி. ராஜாவின் இசை இல்லாத இடைப்பெற்ற காலத்தில் மேலே சொன்ன இசையமைப்பாளர்களின் பாடல்கள் என்னை ரசிக்க வைத்ததே தவிர, அந்த இசையின் மன்னிக்க, அந்த ஒலியின் நுட்பத்தை ஆராய எனக்கு வாய்ப்புகள் ராஜாவின் இசைபோல் கொடுக்கவில்லை. அதுமட்டுமல்ல ராஜாவின் இசையைத் தாண்டி ஒரு பாடலில் இடம்பெறும் பாடகர்களின் குரலும் ஒரு வியப்பாகவே இருக்கிறது, அதற்கு காரணம் திரையில் பாடும் கதாப்பாத்திரங்களின் வாயசைவுக்கு பின்னணி பாடகர்களின் குரல் அச்சுபிசராமல் அந்த குரலாகவே நம்மை நினைக்க வைப்பது, அதிலும் காதல் பாடல்களில் ஜானகி அம்மாவின் குரலில் ஒலிக்கும் கொஞ்சல் ஒருவித உணர்வை கொடுக்கிறதே இது எப்படி சாத்தியம் ?. இப்படி எல்லாம் ஒரு ஆகச்சிறந்த படைப்பை ராஜா கொடுத்துவிட்ட பின்பும் எனக்கு இசை என்றால் தெரியாது என்றும், எனது எல்லாப் பாடல்களிலும் ஒரு சின்ன சின்ன பிழை இருக்கிறது என்றும் எவனால் சொல்ல முடியும்?. ராஜாவின் இசையை தவிர எப்படி என்னை மற்ற இசையமைப்பாளர்களின் இசை ஆட்கொள்ளும் என்று நினைக்கையில் பூஜியத்திலே நிற்கிறது மனது. ராஜாவுடன் எவரையும் ஒப்பீடு என்று என்று என்னால் கற்பனைகளில் கூட எண்ண முடியாது. இந்த இசையை தவிர்த்து எப்படி வாழ்வது?. இந்த ராஜாவின் சாதனைகளை இனி வரும் எவரால் செய்ய முடியும் ?. ராஜா ஒரு மெட்டமைத்து, அதற்கான இசைக்குறிப்புகளை வெறும் அரைமணி நேரத்திலே எழுதி, அந்த பாடலுக்கு ஒத்திகை செய்யும்போது 50 வயலின் இசைக்கருவிகளை வாசிக்கும் இசைக்கலைஞர்கள் இசைக்கும் போது, அதில் ஒருவர் தவறு செய்தாலும் அதனை ஒரு 20 அடி தூரத்தில் இருந்து கண்டுபிடித்து திருத்துவது மனித வரலாற்றில் சாத்தியமா ? தேடல் தொடரும்.... - வைரஸ் சைமன் (10.10.2017) 2) ஆரம்பகாலங்களில் என் நண்பன் எஸ்.பி.பாலசுப்பிரமணியம் பாட வந்தால், மைக் முன்னால் ரிகர்சலின் போது ஒரு காரியம் செய்வான். அன்று அவன் பாட வேண்டிய பாட்டு எந்த ஸ்ருதியில் என்ன ராகத்தில் இருக்கிறதோ, அதே ராகத்தில் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் அண்ணன் கம்போஸ் செய்த பாடலை பாடிக்காட்டுவான். எனக்கோ, இதை நான் எம்.எஸ்.வி.யிடம் இருந்து காப்பியடித்து விட்டேன் என்று சொல்வது போல குத்தும். இப்படி நான் நினைக்க காரணமிருக்கிறது. சிறு வயதில் பாவலர் அண்ணன் கச்சேரிகளில் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் இசை அமைத்த பாடலை வாசிக்க, ஜனங்கள் கை தட்டினால், இந்த கைதட்டல்கள், பாராட்டுகள் எல்லாம் இதை இசை அமைத்தவர்களுக்குத்தான் போய்ச் சேரவேண்டும், ஜனங்கள் எனக்காக கைதட்டவில்லை என்பதில் தெளிவாக இருந்தவன் நான். இன்னொருவரின் டிïனை நான் காப்பியடித்தால் அதனால் எனக்கு எப்படி பெயர் வரும்? கம்போஸ் பண்ணியவருக்கல்லவா அது போய்ச்சேரும். அந்த ஸ்ருதியில் இருக்கும் பாடல் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக, அதன் காப்பி என்று எஸ்.பி.பி. சொல்கிறானோ என்று மனம் துக்கப்படும். பாடல் வெளிவந்து ஜனங்கள் பாராட்டியவுடன் அவனே வந்து, "டேய்! அந்தப் பாடல் ரொம்பப் பிரமாதம், அதைப் பாடும்போது இப்படி வரும் என்று தெரியாது'' என்று நல்லபடியாகப் பேசிவிடுவான். இசையில் புதுப்புது முயற்சிகளுக்கு நான் தயாராக இருந்ததால், நாளடைவில் எஸ்.பி.பி.யும், எஸ்.ஜானகியும் கூட, `ராஜா! உங்க ரெக்கார்டிங்கிற்கு வருவதாக இருந்தால் பரீட்சைக்கு போகும் மாணவன் மாதிரி பயந்து கொண்டே வரவேண்டியிருக்கிறது' என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். எல்லாம் ஜாலியாகத்தான். புதுமை முயற்சிகளில் வெற்றி கிடைக்கும்போது அவர்களுக்கும்தானே பெயர்! -இளையராஜா நன்றி : மாலைமலர் - வைரஸ் சைமன்
  10. நேரம் கிடைக்கும் போது படியுங்கள். தீபாவளி சிறப்புச் சிறுகதைதான். ராணியில் வந்தது. (பெண் குழந்தைகள் தினத்திற்கும் பொருத்தமாக இருக்கக் கூடும்) வந்தாள் மகாலக்ஷ்மி “மகாலஷ்மி இல்லாமல் தீபாவளியா? கூடவே கூடாது” அம்மா திட்டவட்டமாகச் சொல்லி விட்டாள். மகாலஷ்மி என்று அம்மா குறிப்பிட்டது பத்மா அண்ணியை. பெரிய அண்ணன் ஹரியின் மனைவி. அம்மா அப்படிச் சொன்னதும் அண்ணாவின் முகத்தில் ஏமாற்றம். தன் நான்கு வயது பெண் குழந்தைக்கு ஆசை ஆசையாய் புது கவுனும், விளையாட்டு பொருட்களும், வாண வேடிக்கைகளும் வாங்கி வந்திருந்தான். எல்லோரும் சேர்ந்து கொண்டாடினால்தான் அது பண்டிகை. குழந்தைக்கும் முழு சந்தோஷமும் கிடைக்கும். அனால் அம்மா சொன்னால் சொன்னதுதான். அவள் பேச்சை மீறி யாரும் பண்டிகை கொண்டாட மாட்டார்கள். பத்மா இல்லாத நிலையில் மூன்று தீபாவளிகள் கொண்டாட்டமின்றிதான் கடந்து சென்றது. எனக்கு அண்ணாவைப் பார்க்க பாவமாக இருந்தாலும், அவன் மீது கோபம் மாறவில்லை. ஹரி அண்ணாவுக்கு கல்யாணமாகும் போது எனக்கு பன்னிரண்டு வயது. அடுத்த அண்ணன் பத்ரி பிறந்த எட்டாண்டுகள் கழித்து நான் பிறந்தேன். அடுத்தது பெண்தான் பிறக்கும் என்று ஏதோ ஜோசியன் சொன்னானாம். பெண் வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு மீண்டும் ஒரு பையனாக நான் பிறந்ததும், சிறிது ஏமாற்றமிருந்தாலும் என்னை அன்பைக் கொட்டித்தான் வளர்த்தார்கள். நான் அம்மாவின் இடுப்பில் இருந்ததை விட ஹரி அண்ணாவின் தோளில்தான் அதிகம் இருந்தேன் எனலாம். ஹரி அண்ணாவின் திருமண நாளில் மணவறையில் முழுக்க முழுக்க அண்ணனை விட்டு இந்தப் பக்கம் அந்தப் பக்கம் நகராமல், ஒட்டிக் கொண்டிருந்தேன். பத்மா அண்ணி மாலையும் கழுத்துமாக மணவறைக்கு வந்து அண்ணாவுக்கு அருகில் அமரும்போது அண்ணாவை அணைத்தபடி மறுபக்கம் அமர்ந்திருந்த என்னை, என் தம்பி என்று அவளிடம் அறிமுகப் படுத்தினான். அப்போது பத்மா அண்ணியின் புன்னகையிலும் பார்வையிலும், அவளது மொத்த அன்பும் வெளிப்பட்ட மாதிரி இருந்தது. . அதற்குப் பிறகு பத்மா அண்ணி எனக்கு அன்னையுமானாள். பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கும் போது ஆசிரியை, விளையாடும் போது தோழி, அன்னமிடும் போது அன்னை, கண்டிக்கும் போது அப்பா, என்னக்கு வேண்டியதை எல்லாம் வங்கித் தரும் போது சகோதரன் என்று எல்லா உறவாகவும் இருந்தாள். அண்ணி பொறியியல் பட்டதாரி. நல்ல வேலையிலும் இருந்தாள். பல்வேறு திறமைகள் அவளிடம் இருந்தன. ஆனாலும் கர்வமற்றிருந்தாள். அனைவருக்கும் அத்தனை மரியாதை கொடுப்பாள் அண்ணியைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அம்மாவுக்கு பெருமை தாங்காது. எங்க வீட்டு மகாலஷ்மி இவ என்றுதான் எல்லோரிடமும் அவளை அறிமுகப் படுத்துவாள். தனக்கு பெண் இல்லாத குறைக்கு மருமகள் ரூபத்தில் கடவுள் ஒரு பெண்ணைத் தந்திருக்கிறான் என்று அவளைக் கொண்டாடினாள். பத்மா அண்ணி அவள் வீட்டுக்கு ஒரே பெண். என்பதால் பிறந்த வீடும் அவளை சீராட்டியது. பிள்ளை இல்லாக் குறைக்கு ஹரி அண்ணனை பிள்ளையாய் நேசித்து நடத்தியது. ஒவ்வொரு விசேஷத்திற்கும் சீரோடு வந்து நின்று கௌரவித்தது. அண்ணியின் தலை தீபாவளி என்றென்றும் மறக்க முடியாதது. தலை தீபாவளிக்கு எல்லோரையுமே அங்கு வரச்சொல்லி அழைப்பு விடுத்தார்கள். அம்மாவும் அப்பாவும் தயங்கினார்கள். “அது வழக்கமில்லைங்களே. நாங்க பையனையும் மருமவளையும் அனுப்பி வெக்கறோம். வேணும்னா என் சின்ன பிள்ளையை மட்டும் கூட்டிட்டு வரச் சொல்றேன்" “இல்லைங்க. நீங்க வழக்கத்தை எல்லாம் விடணும். எங்களை சம்பந்தியா நினைக்காதீங்க. தலை தீபாவளி அவங்க ரெண்டு பேருக்கு மட்டும் இல்லை. ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணா உறவாகியிருக்கும் நம்ம எல்லோருக்குமே இது தலை தீபாவளிதான். அதனால மறுக்காம நம்ம வீட்டுக்கு நீங்க வரணும்.” அம்மா அவர்களது அன்பில் நெகிழ்ந்தாள். வருவதற்கு ஒப்புக் கொண்டாள். தீபாவளிக்கு முதல் நாள் மாலை எல்லோரும் அங்கு சென்று விட்டோம். அம்மா அவர்களுக்கும் சேர்த்து எல்லோருக்கும் துணி மணிகள் வாங்கி இருந்தாள். அவர்களும் எல்லோருக்கும் துணி மணி வாங்கி இருந்தார்கள். அவர்கள் வீடு ரயில்வே குடியிருப்பில் இருந்தது. அண்ணியின் அப்பா ரயில்வே ஊழியர். நல்ல பதவியில் இருந்தார். மிகப்பெரிய ஹால், மூன்று பெரிய படுக்கை அறைகள், சமையலறை, பாத்திரம் தேய்க்க, துணி துவைத்து காய வைக்கவெல்லாம் ஒரு பெரிய இடம் என்று வசதியாக இருந்தது. குடியிருப்புக்கு கீழே மிகப்பெரிய வளாகம். நிறைய மரங்களோடு குளிர்ச்சியாக இருந்தது. அம்மாவும், அண்ணியின் அம்மாவும் சமையல் கட்டு வேலைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டு உற்சாகமாகப் பேசியபடி விதம் விதமாக சமைத்தார்கள். வீட்டின் ஒவ்வொரு துளியிலும் சந்தோஷம் உறைந்திருந்தது. அண்ணியின் அப்பாவும், அண்ணன்களும் ஏகப்பட்ட வெடிகளும், வாணங்களும் வாங்கி வைத்திருந்தார்கள். நான்தான் அன்று அங்கு ராஜகுமாரன். எல்லோரது அன்பும் என்னை நோக்கியே இருந்தது. தீபாவளி காலை மூன்று மணிக்கே எனக்குதான் முதலில் தலையில்தான் எண்ணை வைத்தார்கள். சர்வீஸ் ஏரியாவில் மிகப்பெரிய பாய்லரில் அனைவருக்கும் வெந்நீர் போட்டு கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. சுகமான வெந்நீர்க் குளியல் முடித்து நான்தான் முதலில் புத்தாடை உடுத்தினேன். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் அனைவரும் குளியல் முடித்து புத்தாடை அணிந்தார்கள். அண்ணி பட்டுப் புடவையில் தேவதை மாதிரி இருந்தாள். வராண்டா, மதில் சுவர் எல்லாவற்றிலும் நிறைய தீபங்கள் ஏற்றி வைத்தாள். அம்மாவும், அண்ணியின் அம்மாவும் சமையலறைக் காரியங்களில் ஈடுபட, நாங்கள் எல்லோரும் கீழே வந்தோம் வெடி வெடிக்க.. நான் வெடிக்கு நெருப்பு வைக்கும் போதெல்லாம் அண்ணி ஜாக்கிரதை ஜாக்கிரதை என்றாள். அண்ணாக்கள் எல்லோரும் நான் வெடி கொளுத்துவதற்கு உதவி செய்ய, நான் ஆயிரம் வாலா, பத்தாயிரம் வாலா என்று கொளுத்தினேன். அவை வெடித்து அடங்க வெகு நேரமாகும். எல்லோரும் கதை மூடிக் கொண்டு என்னைப் பெரிய மாவீரன் ரேஞ்சுக்கு பார்த்ததில் நான் அகமகிழ்ந்து போனேன். காலை டிபன் பஞ்சு போல் இட்டிலி, மிளகு வாசத்துடன் நெய்ப்பொங்கல், மொறு மொறுவென்ற மெது வடை, சட்டினி, சாம்பார், பாதாம் அல்வா என்று அமர்க்களப் பட்டது. மதிய உணவு அதைவிட கொண்டாட்டமாக இருந்தது. இதற்கு நடுவில் தொலைக் காட்சியில் சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள். சிரிப்பும் கும்மாளமுமாக அவற்றைப் பார்த்தோம். அன்று மாலை புது சினிமாவுக்கு டிக்கெட் புக் பண்ணியிருந்தான் அண்ணா. இரண்டு வாடகைக் காரில் அனைவரும் சினிமாவுக்குச் சென்றோம். பால்கனி வகுப்பில் அண்ணிக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்து, பாப்கார்ன், ஐஸ்கிரீம் வகையறாக்களோடு பார்த்த அந்த சினிமாவும் சரி, அந்த தீபாவளியும் சரி என் வாழ்வில் மறக்க முடியாததாக மாறியது. அதற்கடுத்த தீபாவளி சமயம் அண்ணிக்குப் பெண் குழந்தை பிறந்து இரண்டு மாதமே ஆகியிருந்தது. இரண்டாம் மாதமே அண்ணா அவளைக் குழந்தையோடு அழைத்து வந்து விட்டன. குழந்தைக்கு தொந்தரவாக இருக்குமென்பதால் அன்று பெயருக்கு ஒரே ஒரு சரம் வெடி வெடித்ததோடு சரி. மற்றபடி அந்த தீபாவளியின் முழு சந்தோஷத்தையும் குழந்தைதான் கொடுத்தது. மாற்றி மாற்றி அதைக் கொஞ்சுவதற்கே நேரம் போதவில்லை. ஊரில் மற்றவர்களின் வெடிச் சத்தத்திலிருந்து அதைக் காப்பதற்காக காதில் பஞ்சு வைத்து கனத்த குல்லாய் மாட்டி அணைத்தபடி வைத்திருந்தார்கள். அப்போதே நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்து விட்டேன். முதியோரும், குழந்தைகளும் பாதிக்கப் படக்கூடும் என்பதால், இனி தீபாவளிக்கு சத்தத்தை ஏற்படுத்தும் வெடிகளை வெடிக்காமல், வர்ண ஒளிகளுடன் சிதறும் வாணவேடிக்கைகள் மட்டுமே விடுவது என்று. அண்ணியின் குழந்தைக்கு ஓராண்டு ஆகும் போதுதான் அண்ணியின் அப்பாவும் வேலையிலிருந்து ஓய்வு பெற்றார். ஓய்வு பெற்று வந்த பணத்தில் பேரக் குழந்தைக்கு, வளையல், மோதிரம், செயின், தங்க அரைஞாண் என்று வாங்கி வந்தார்கள். “இத்தனை காலம் அரசாங்க வீட்ல இருந்துட்டேன். இனி வேற வீடு பார்த்துக்கிட்டு கிளம்பணும்.” “ஏன் உங்களுக்கு சொந்த வீடு இல்லையா? அப்பா ஆச்சர்யமாகக் கேட்டார். "ஊர்ல எங்கப்பாவோட வீடு இருந்துது. ஆனா அதை ஒரு அவசர செலவுக்கு விக்க வேண்டியதா போச்சு. அரசாங்க வேலை இருந்ததால இத்தனை நாள் வீடு பிரச்சனை இல்லாம சௌகர்யமா குவார்ட்டர்ஸ்ல இருந்துட்டேன். இவ்ளோ வசதியோட சிட்டிக்குள்ள வாடகைக்கு வீடு கிடைக்குமான்னு தெரியல. இல்லாட்டி கொஞ்சம் தள்ளி ஊருக்கு வெளில ஏதாவது அபார்ட்மென்ட்லதான் வீடு பார்க்கணும்.” “கிடைக்கும். கவலைப்படாதீங்க. நானும் தெரிஞ்சவங்க கிட்ட சொல்லி வெக்கறேன்” அப்பா ஆறுதல் சொன்னார். தாம்பரத்திற்கு அருகே இரண்டு படுக்கை அறையோடு கூடிய வாடகை வீடு கிடைத்தது. ஊருக்குள் வந்து செல்ல மின்சார ரயில் வசதியும் பஸ் வசதியும் இருந்ததால், அங்கேயே குடி போனார்கள். அதிக தூரத்தில் அவர்கள் இருந்ததாலும், குடும்பப் பொறுப்புகள் அதிகமானதாலும், அண்ணியால் நினைத்த நேரத்திற்கு அம்மா வீட்டுக்குச் செல்ல முடியவில்லை. ஆனாலும் தினமும் ஒரு முறையாவது அப்பா அம்மாவோடு பேசி விடுவாள். வீடியோ கால் போட்டு குழந்தையை அவர்களுக்குக் காட்டுவாள். நான் பிளஸ் ஒன்னில் படித்துக் கொண்டிருந்த போது, ஒரு நாள் நான் ஸ்கூல் விட்டு வரும் போது அண்ணி கதறியழுதபடி வாடகைக் கார் ஒன்றில் ஏறிக் கொண்டிருந்தாள். அவளோடு அண்ணனும், அப்பா, அமாவும் கலங்கிய கண்களோடு ஏறிச் சென்றார்கள். சின்னண்ணன் வீட்டில் இருந்தான். அவனிடம் என்னவென்று கேட்டேன். "அண்ணியோட அம்மாக்கு கேன்சராம். ஆஸ்பத்திரில சேர்த்திருக்காங்களாம்.” என் அடிவயிறு சிலீரிட்டது. கேன்சர் முற்றிய நிலையில் இருந்தது. பல லட்சங்கள் தண்ணீராய் வாரி இறைத்தும் வலியும் வேதனையுமாய் இருபது நாள் போராட்டத்திற்குப் பிறகு மருத்துவமனையிலேயே இறந்து போனாள். இந்த அதிர்ச்சியினாலோ என்னவோ அண்ணியின் அப்பாவுக்கு வலிப்பு வந்தது. வலிப்பு எந்த வயதில் வேண்டுமானாலும் ஒருவருக்கு வரலாம் என்றார் டாக்டர். அம்மா இறந்த பிறகு அடிக்கடி வலிப்பு வரும் அப்பாவை தனியே விடுவதற்கு அண்ணிக்கு பயமாக இருந்தது. இது பற்றி மாமியார் மாமனாருடன் பேசினாள். அதுக்கென்ன...அவரை இங்கயே கூட்டிக்கிட்டு வந்துடு. நம்மோட வெச்சு பாத்துக்குவோம். இருவருமே மனமாறக் கூறினாலும், ஹரி அண்ணா இதற்கு ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. “அதெல்லாம் சரிப்படாது. ஏற்கனவே இங்க கூட்டுக் குடும்பமா இருக்கோம். இடப் பற்றாக்குறையும் இருக்கு. அவர் மேல எனக்கும் அக்கறை இருக்கு. ஆனா பிராக்டிகலா யோசிக்கறதுதான் நல்லது. அவரை இங்க கூட்டிட்டு வருவதை விட, அவர் வீட்டுலயே மேல் நர்ஸ் போட்டு பாத்துக்கறதுதான் சரி. அல்லது மருத்துவ உதவியோடு கூடிய மாதிரி நல்ல முதியோர் இல்லத்துல சேர்ப்போம். பணத்தைப் பத்தி கவலைப் பட வேண்டாம். நா தரேன்." “பணத்தை வீசி எறிஞ்சுட்டலோ, நர்ஸ் போட்டுட்டாலோ அல்லது ஹோம்ல சேர்த்துட்டாலோ நம்ம கடமை தீர்ந்துடுமா?” அண்ணி கேட்டாள். ”அதுக்கு மேல நாம என்ன செய்ய முடியும்?” “நீ சொல்றது சரியில்லடா ஹரி. அவங்களுக்கு அவ ஒரே பொண்ணு. ஒரு பையனுக்கு என்ன கடமை இருக்கோ அது பெண்ணுக்கும் இருக்கு. நீ இப்டி பேசுவன்னு நாங்க நினைக்கல?” அம்மா ஹரி அண்ணாவைக் கண்டித்தும் கூட அவன் தன் முடிவில் உறுதியாக இருந்தான். அவரை இங்க கூட்டிட்டுதான் வரணும்னு நீங்கல்லாம் உறுதியா இருந்தா தாராளமா கூட்டிட்டு வந்துக்குங்க. நா வேற ஊருக்கு பணி மாறுதல் வாங்கிட்டு போய்த் தனியா இருந்துக்கறேன்” அண்ணா இப்படிச் சொன்னதும், அண்ணியின் முகத்தைப் பார்க்கவே வெட்கப் பட்டாள் அம்மா. இருபத்தெட்டு வருடம் வளர்த்த பிள்ளையின் மனசை சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லையா? நூறு சதம் உத்தமமானவன், பல விஷயங்களையும் நியாயமாக அணுகுவான் என்று நினைத்தது தவறோ? தன் வளர்ப்பு சரியில்லையோ? இதே வார்த்தைகளை உன் மனைவியும் சொல்லலாம் இல்லையா? எங்களைப் பார்த்துக்கற கடமை அவளுக்கு மட்டும் எதுக்குடா?” “அது உலக வழக்கம். எல்லா மருமகளும் செய்யறதுதான்” “அட முட்டாளே” அம்மாவால் இதைத்தான் சொல்ல முடிந்ததே தவிர, ஹரி அண்ணாவின் முடிவை மாற்ற முடியவில்லை. அந்த சமயத்தில்தான் அண்ணி ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தாள். “நீங்க எதுக்குப் போகணும்? நா போறேன். உங்களை உங்கம்மா பெற்று வளர்த்தா மாதிரிதான் என்னையும் பெத்து வளர்த்து படிக்க வெச்சு கட்டிக் கொடுத்திருக்காங்க. நா பெண்ணா பிறந்துட்ட ஒரே காரணத்துக்காக திருமணத்திற்குப் பிறகு என் அப்பாவைப் பாத்துக்கற உரிமையும் கடமையும் எனக்கில்லன்னு நீங்க சொல்றதை என்னால ஏத்துக்க முடியாது. அப்பாவா, புருஷனா அப்டிங்கற ஒரு நிலையில் இப்போ நான் நிக்கறேன். என் முடிவை நானும் சொல்றேன். எனக்கு அப்பாதான் இப்போ முக்கியம். அப்பாவை அநாதையாக்கிட்டு எனக்கு ஒரு வாழ்க்கை தேவையில்லை. அதனால நா இங்கேர்ந்து போறேன்” “என்னை பிளாக்மெயில் பண்றயா? இதுக்கெல்லாம் நா பயப்பட மாட்டேன். நீ போறதுன்னா தாராளமா போய்க்கோ. சட்டப்படி உனக்கு நான் டிவோர்ஸ் நோட்டிஸ் அனுப்பறேன்.” “”அனுப்புங்க. கையெழுத்து போட்டு வாங்கிக்கறேன்” “பாவி அப்டி மட்டும் அவளுக்கு நீ நோட்டிஸ் அனுப்பினா, கோர்ட்ல நானே உனக்கெதிரா சாட்சி சொல்வேண்டா” அம்மா அழுதாள். அண்ணா ஏன் இப்படி மாறிப்போனான்..அல்லது ஆரம்பத்திலிருந்தே இதுதான் அவன் குணமா? இந்தக் குணம் வெளிப்படுவதற்கான சந்தர்ப்பம் ஏற்படாததால் இதுவரை நல்லவனாக எல்லார் கண்ணுக்கும் தெரிந்திருக்கிறானா? அண்ணி தன் பொருட்களை எடுத்துக் வைத்துக் கொண்டாள். அம்மா அப்பாவிடம் ஆசி பெற்றாள். தீபாவளிக்கு ஒரு வாரம் முன்புதான் மகாலஷ்மி அந்த வீட்டிலிருந்து அகன்று சென்றாள். அதற்குப் பிறகு ஹரி அண்ணாவோடு யாரும் சரியாகப் பேசவில்லை. வீட்டில் அவன் தனிமைப் படுத்தப் பட்டான். “இந்த வயசுல உங்களுக்கு எந்த பாமும் சேர்ந்துடக் கூடாதுன்னு உங்களுக்காகத்தானே கெட்ட பேரெடுத்துக்கிட்டு நா கஷ்டப்படறேன்” அவன் கத்தியதை யாரும் கண்டு கொள்ளவில்லை. எந்த நிலையிலும் அவனது ஈகோ இறங்கி வரவில்லை. அவளாகத்தானே சென்றாள். அதானால் அவளே வரட்டும் என்றான். டிவோர்ஸ் நோட்டிஸ் என்று சொன்னானே தவிர அனுப்பவில்லை. அண்ணி திரும்பி வர வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனுக்கும் இருந்தது. சீதையைப் பிரிந்த ராமனைப் போல் இருள் படர்ந்திருந்தது அவன் முகத்தில். ஆயினும் அவன் ஈகோ அவனை இறங்கிச் செல்ல விடாது தடுத்தது. ஹரி அண்ணாவைத் தவிர மற்ற எல்லோரும் அடிக்கடி நேரம் கிடைக்கும் போது அண்ணியையும் குழந்தையையும் பார்த்துவிட்டு வந்தோம். விளையாட்டு போல மூன்று தீபாவளிகள் கொண்டாட்டமின்றி சென்று விட்டது. கொண்டாடக் கூடாது என்று அம்மா திட்டவட்டமாகக் கூறி விட்டாள். ஒவ்வொரு தீபாவளிக்கும் அண்ணாவின் அலுவலகம் அட்டைப் பெட்டியில் கொடுத்த வாணவேடிக்கைகள் எவராலும் சீந்தப் படாமல் வேலை செய்யும் பெண்ணிடம் கொடுத்தனுப்பப் பட்டது. நாலு நாள் முன்பு அண்ணியைப் பார்க்க, நானும் அம்மாவும் தாம்பரம் சென்றிருந்தோம். வாங்க என்று வரவேற்றார்.. அண்ணியின் அப்பா. தீபாவளி வருது. நீங்க வருவீங்க பத்மாவைக் கூட்டிட்டு போகன்னு நினைச்சேன். வந்துட்டீங்க. பத்மாட்ட சொல்லுங்க. இப்போ என் உடம்பு நல்லா குணமாய்டுச்சு. இனி என்னை நா பாத்துகுவேன். முடியலன்னா ஏதாவது ஹோம்ல சேர்ந்துப்பேன். அங்கயும் நிறைய மனுஷங்க இருப்பாங்க. பொழுது போய்டும். அதனால அவளுக்கு நல்ல புத்தி சொல்லி கூட்டுப் போங்க. இந்த தீபாவளியாவது நல்லபடியா கொண்டாடட்டும் எல்லாரும் கிளம்பு பத்மா. போதும் உன் கோபம், ஊரோட ஒத்துப் போ.”. “இல்லப்பா என்னை வற்புறுத்தாதீங்க. அவர் வந்து உங்களையும் வாங்கன்னு கூப்டாத வரை நா அங்க போக மாட்டேன்.” தன் முடிவில் அண்ணியும் உறுதியாக இருந்தாள். “சரி நீ வர வேண்டாம் குழந்தையை ஒரு வாரம் கூட்டிட்டு போய் வெச்சுக்கறேன். அனுப்பி வையேன்.” “‘அது.....அவர்...” “மடிப்பிச்சை கேக்கறேன்னு வெச்சுக்கோ. என் பேரப்பிளையோட ஒரு வாரமாவது நாங்க கொஞ்சிட்டு கொண்டு வந்து விடறோமே” “கூட்டிட்டு போங்கம்மா. உறவுகளை நான் என்னிக்கும் பிரிக்க மாட்டேன். நீங்க கூட்டிட்டு போங்க. ஒரு வாரம் அவளுக்கு லீவுதான். ஸ்கூல் திறக்கறதுக்கு முதல் நாள் கொண்டு விட்ருங்க.” அண்ணி குழந்தைக்குத் தேவையான பொருட்களை எடுத்து வைத்து வாசல் வரை வந்து சிரித்த முகத்தோடு வழியனுப்பினாள். மூன்று வருடம் கழித்து தன் பெண்ணின் முகத்தைப் பார்த்ததும் ஹரி அண்ணா நெகிழ்ந்து போனான். வராத குழந்தை வந்த குஷியில் தீபாவளியைப் பிரமாதமாகக் கொண்டாடி விட வேண்டுமென்று அதற்கு புது சட்டை, வாண வேடிக்கைகள், கம்பிச்சரங்கள் எல்லாம் வாங்கி வந்தான். அப்போது அம்மா சொன்னதுதான் ஆரம்ப வரிகள். “நீயும் பெண்ணைத்தான் பெத்திருக்க ஹரி. நாளைக்கு உன் பெண்ணைக் கட்டிக்கறவன் இப்படிக் கூறினால் உன் பெண்ணும் புருஷனைப் பிரிஞ்சு உன் கிட்ட வருவா, அது உனக்கு சந்தோஷத்தைத் தரு,மா. வேதனையைத் தருமா? இன்னொரு முக்கியமான விஷயத்தை இன்னிக்குதான் பத்மா என்கிட்டே சொன்னா. அதையும் உன்கிட்ட சொல்றேன் கேட்டுக்க. அவங்கப்பாவோட அப்பா வீடு வெச்சிருந்தார். அதை ஒரு அவசரத் தேவைக்கு வித்துட்டோம்னு அவங்கப்பா கூறின போது அதென்ன அவசரத் தேவைன்னு நாம யாருமே கேட்கல. நேத்துதான் அது என்னன்னு எனக்குத் தெரிஞ்சுது. பத்மாவோட தாய்வழி தாத்தா, அதாவது சம்பந்தியோட, மாமனார்க்கு விவசாயத்துல நஷ்டம் வந்து பெரிய அளவுல கடன் ஆயிருக்கு. அதோட பாதிப்புல உடம்புக்கும் வந்து படுத்துட்டார், அவரோட மத்த பிள்ளைகள், பெண்களே கைவிட்டுட்டு எனக்கென்னன்னு இருந்த நிலையில், இவங்கப்பாதான் தன் பேரில் தன் அப்பா எழுதி வெச்ச வீட்டை வித்து தன் மாமனாரை நோயிலிருந்து காப்பாத்தி, அவர் கடன்களையும் அடைச்சிருக்கார். நீ சொன்னாப்போல உலக வழக்கம் பிள்ளைகள்தான் பாத்துக்கணும்னு சொல்லிட்டு அவர் கம்முனு இருக்கல. பெண்டாட்டிய உண்மையா நேசிக்கறவங்க அவங்களைச் சேர்ந்தவங்களையும் நேசிப்பாங்க. கை விட்ற மாட்டாங்க. நீ உன் பெண்டாட்டி மேல வெச்சிருக்கறது உண்மையான அன்பில்லன்னு தெரியுது. இல்லன்னா ஒரு அல்ப காரணத்துக்காக அவளை மூணு வருஷம் பிரிஞ்சு இருந்திருப்பயா? தீபாவளி கொண்டாடணும்னு ஆசைப்படறயே.. தீபாவளின்னா என்னன்னு தெரியுமா உனக்கு? தீபாவளின்னா சந்தோஷம். தீபத்தை வரிசையா ஏற்றி வெச்சு மகிழ்ச்சியை வரவேற்கிறோம்னு அர்த்தம். இராமனும் சீதையும் இல்லாத அயோத்தி இருண்டு கிடந்துது.. சீதையை இராவணன் சிறை பிடிச்சான். இராமன் அவளை சிறை மீட்டுக் கொண்டு வரான். எல்லோரும் அயோத்திக்கு திரும்பி வருகிறார்கள் என்ற சேதி கிடைக்கிறது. அயோத்தி மக்கள் அப்போ என்ன செய்தார்கள் தெரியுமா? தங்கள் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துவதற்காக, ஊர் முழுவதும், வரிசையாக தீபம் ஏற்றி வைத்து இராமனையும், சீதையையும் வரவேற்கிறார்கள். அயோத்தியே தீப ஒளியில் ஜொலிக்கிறது. நம் மகிழ்ச்சியை தீபம் ஏற்றி வெளிப்படுத்தி கொண்டடுவதுதான் தீபாவளி. அதைப் புரிஞ்சுக்க. புது சட்டை போட்டுக்கிட்டு நாலு வெடி வெடிச்சுட்டா தீபாவளியாய்டாது. மகாலட்சுமி இல்லாத வீட்டுல சந்தோஷத்தோட எப்டி தீபம் ஏற்ற முடியும்? அவ வரும் வரை இந்த வீடு இருண்டே கிடக்கட்டும்.” அம்மா பேசி நிறுத்த அங்கே பேரமைதி நிலவியது. அண்ணா விருட்டென்று வெளியில் போனான். எங்கே போனான் என்று தெரியவில்லை. விடிந்தால் தீபாவளி. லேசாய் கவலை எட்டிப் பார்த்தது எல்லோர் முகத்திலும். இரவு பத்து மணி வாக்கில் அம்மாவின் மொபைலுக்கு மெசேஜ் வந்தது. அண்ணாதான் அனுப்பியிருந்தான். “தீபங்கள் ஏற்றி வை. உன் மகா லட்சுமியை,....என் சீதையை, ஜனகனோடு அழைத்து வருகிறேன்” அம்மாவின் முகத்தில் கோடி தீபங்கள் சுடர் விட்டன. “. *** சுபம் *** மூலம் -முகநூல்
  11. அறநீர்

    நன்றி சுவி அண்ணா நன்றி தனிக்காட்டு ராஜா நன்றி அண்ணா
  12. அறநீர்

    அறநீர் - சிறுகதை அப்பாவிற்கு ஆரம்பத்தில் இருந்தே இந்த வேலை பிடிக்கவில்லை. பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்த போது நான் நர்ஸிங்கில் சேருகின்றேன் என்ற போது கடுமையாக எதிர்த்தார். எனக்கு அந்த சேவை மீது அளப்பறிய ஆவல் இருந்தது. அதே போல, கிட்டத்தட்ட அதே போல இப்போது இந்த வேலை. சைக்காலஜியில் முதுகலை பெற்றிருந்தேன் அந்த சமயம் தான் இந்த நிறுவனத்தில் இருந்து பணிக்கு அழைத்தார்கள். பணி என்றாலும் இது ஒரு சமூகத்திற்கான சேவை தான். “தி சர்வீஸ்” என்ற நிறுவனம் அது. முழுக்க முழுக்க சேவை மனப்பான்மை கொண்ட நிறுவனமா அல்லது லாப நோக்கத்தில் செயல்படும் நிறுவனமா என்று என்னால் கணிக்க இயலவில்லை. பீடிகை இல்லாமல் அது என்ன நிறுவனம் எனச் சொல்லிவிடுகிறேன். வயதானவர்களை இந்தியாவில் விட்டுவிட்டு அயல்நாடுகளுக்கு செல்பவர்கள் பயன்படுத்தும் சேவை இது. எங்கள் நிறுவனத்தில் வயதானவர்களுக்கான சகல சேவைகளும் உண்டு. ஈமெயிலில் தங்கள் தந்தை/தாயின் தகவல்கள், வீட்டு முகவரி ஆகியவற்றை கொடுத்துவிடுவார்கள். நாங்கள் தினமும் அவர்களை கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும். தினசரிகளை அவர்களே கவனித்துக்கொள்வார்கள். அவர்களுக்கான Emotional Balanceஐ கொடுக்கும் பணியில் தான் நான் அமர்த்தப்பட்டேன். இறுக்கமாக இருக்கும் அவர்களிடம் பேச வேண்டும். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் சுமார் ஒரு மணி நேரம் இருந்தால் போதும். மாலை அலுவலகம் திரும்பி அன்று சந்தித்த நபர்கள், அவர்களின் நிலை பற்றி சின்ன அறிக்கையை அலுவலகத்தில் கொடுத்துவிட வேண்டும். இந்த சேவை என்று மட்டுமல்ல அவர்களுக்கு உடல்நல கவனிப்புகள், இதர சேவைகள் (வெளியே சென்று பில் கட்டுதல்) ஆகியவையும் எங்கள் நிறுவனத்தில் உண்டு. வாரத்தில் ஒருமுறை அவர்களின் பிள்ளைகளுக்கு பெற்றோர்களின் நிலை அனுப்பப்படும். எந்தெந்த சேவை தேவையோ அதற்கு ஏற்றார்போல பணம். ஆரம்ப நாட்களில் மிகவும் செயற்கைத்தனமாக இருந்தது. அவர்களிடம் செயற்கையாக நலம் விசாரிப்புகள். ஆனால் ஒரு வாரத்திலேயே ஒருவித நெருக்கம் எல்லா பெரியோர்களிடமும் ஏற்பட்டுவிட்டது. ஒதுக்கப்பட்டது என்னவோ ஒரு மணி நேரம் தான் ஆனாலும் கணக்கு வழக்கில்லாமல் அவர்களிடன் செலவழிக்க ஆரம்பித்தேன். அவர்களின் விருப்பங்கள் விசித்திரமாகவே இருக்கும் ஆனால் மிக மிக எளிதானவை தான். தாமோதரன் சாருக்கு அவருடன் வாக்கிங் போக வேண்டும். சரஸ்வதி அம்மாவிற்கு அவர்களுடன் சில நிமிடங்களாவது தாயம் ஆட வேண்டும். மோசஸ் தம்பதிக்கு அன்றைய அரசியல் செய்திகளைப்பற்றி பேசிவிடவேண்டும். சின்னச்சின்ன ஆசைகள் தான். சைக்காலஜி படித்திருந்ததால் பேசியே அவர்களின் ஆசைகளை கேட்டுவிடுவேன். ஆனால் சாயர் சார் மட்டும் இதுவரைக்கும் எதுவே கேட்டதில்லை. கேட்ட கேள்விக்கு கூட பதில் சொல்லமாட்டார். எங்களுக்கு ஏற்கனவே பயிற்சி கொடுத்திருந்தார்கள். பெரியவர்கள் காட்டமாக நடந்துகொள்வார்கள் ஆனாலும் பொறுமையாக இருக்க வேண்டும் என்று. சாயரின் மனநிலையை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. வழக்கமாக செல்லும் நேரத்தில் எனக்காக டீ மட்டும் போட்டுவைத்து மேஜையில் எனக்காக அமர்ந்திருப்பார். பெரும்பாலான நேரங்கள் தன் மனைவியின் புகைப்படத்தின் முன்னர் அமர்ந்து இருப்பார். எனக்கு இது வேண்டும் அது வேண்டும் என்று கேட்டதில்லை. அவர் பேசினால் அது அனேகமாக கொஞ்சம் மலையாளம் கலந்த தமிழில் தான் இருக்கும் என்பது என் யூகம். அவர்கள் முன் மகிழ்வாக இருந்தாலும், அலுவலகம் திரும்பி ஒவ்வொருத்தர் பற்றிய குறிப்புகள் எழுதும்போது கண்ணீரும் கோபமும் நிச்சயம் வந்துவிடும். ஆயிரம் ஆயிரம் கேள்விகள் அவர்கள் பிள்ளைகள் மீது எழும். ஆனால் அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை குற்றவாளி கூண்டில் நிறுத்துவதே இல்லை. “அவர்கள் வாழ்கையை அவர்கள் வாழ்கின்றார்கள்” என்ற தொனியிலேயே அவர்கள் பேசுகிறார்கள். அதுவும் சரி தான் என்றும் தோன்றும். சாந்தா என்னுடைய ஜூனியர். நானும் அவளும் வாரத்திற்கு மூன்று முறையேனும் யாராவது கதையைச் சொல்லி அழுதுவிடுவோம். மெல்ல மெல்ல எனக்கு வெளிநாடு மீது வெறுப்பும் வராமல் இருக்கவில்லை. அப்பா தீவிரமாக வரன்களை தேடிக்கொண்டு இருந்தார். அவருக்கு மிகுந்த கோபம் என்மீது. கைகூடிவந்த ஒரு வரனை நான் நிராகரித்துவிட்டேன். காரணம் மாப்பிள்ளை போனில் சொன்ன தகவல் தான். “ரெண்டு பேரும் பாரின் போய் செட்டிலாகிடலாம். நிம்மதியா காசு பார்க்கலாம்” என்பதுதான். வாழ்க்கை கவிதைப்போல ஓடிக்கொண்டிருந்தது, ஒரு நாள் மொத்த உலகமும் ஸ்தம்பிக்கும்படியான செய்தி வந்தது. சைக்கிளில் சென்ற அப்பா விபத்தினை சந்தித்தார். ICUவில் சேர்த்துவிட்டார்கள். டாக்டர்கள் எங்கே அடி என்ன ஆனது என்றும் சொல்லவில்லை. யாரையும் பார்க்கவும் அனுமதிக்கவில்லை. வரன் பார்க்கத்தான் எங்கோ போயிருக்கார். அவர் பையில் இருந்த மாப்பிள்ளை போட்டோகள் அதையே காட்டியது. அலுவலகத்திற்கு தகவல் சொல்லிவிட்டேன். கையில் இருந்த மொத்த காசும் கட்டிவிட்டேன். மருத்துவமனையில் சேர்த்த இரண்டு மணி நேரத்தில் நான் கவனித்துக்கொள்ளும் பெரியவர்கள் எல்லோருமே மருத்துவமனைக்கு வந்துவிட்டர்கள். இதனை நான் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. அலுவலகத்திற்கு செய்தி சொன்னதும் அவர்கள் இன்று நான் வீட்டிற்கு நேரடியாக வர இயலாது என தகவல் சொல்லி இருக்கின்றார்கள். எல்லோரும் மருத்துவமனை விலாசம் கேட்டுவிட்டு வந்துவிட்டார்கள். ஒரு சுவாரஸ்யம் என்னவெனில் வந்திருந்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் மற்றவர்களுக்கு அறிமுகம் இல்லாதவர்கள் தான். அவர்களை இணைக்கும் இரண்டு புள்ளிகள். ஒன்று முதுமை மற்றொன்று நான். ICU வாசலில் ஒருத்தருக்கு இவ்வளவு பேரா என விரட்டிவிட்டார்கள். எல்லோரையும் எல்லோருக்கும் அறிமுகம் செய்துவைத்தேன். சரஸ்வதி அம்மா ஒரு ப்ளாஸ்கில் டீ எடுத்து வந்திருந்தார். ஆனால் அவர் இத்தனைப்பேரை எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர்கள் எல்லோரும் எளிதில் நண்பர்களாகிவிட்டார்கள். தங்கள் கதைகளையும் மருத்துவமனை அனுபவங்களையும் பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். தோள் மீது கைப்போட்டு கல்லூரி நண்பர்களைப்போல தாமோதரன் சாரும் மோசஸ் சாரும் பேசுவதை பார்த்ததே மனதிற்கு இதமாக இருந்தது. மருந்து மாத்திரைகள் பழக்கப்பட்டு இருந்தாலும் இந்த ஆஸ்பிட்டல் வாசம் ஏனோ பிடிக்கவே இல்லை. மாலையில் தான் சாயர் சார் வந்தார். என்னிடம் என்ன விபத்து என்றெல்லாம் விசாரிக்கவில்லை. நேராக முதன்மை டாக்டர் அறைக்குச் சென்றார். அன்று தான் சாயர் ஒரு டாக்டர் என்ற விஷயம் தெரியும். ரிப்போர்ட்டுகளை பலவந்தமாக பேசி வாங்கி எல்லா டாக்டர்களுக்கு டோஸ்விட்டார். ஏதோ சொதப்பி இருக்கின்றார்கள். உடனே ICU பரபரப்பானது. என்னிடம் வந்து “ஆப்பரேஷன் உடனடியா செய்யனும் ஐம்பதாயிரம் கட்டுங்க” என்று சொல்லிவிட்டனர். கையிருப்பு தீர்ந்துவிட்டது. அலுவலகத்தில் கேட்டதற்கு பெரிய ப்ராசஸஸ், இன்று கிடைக்காது என சொல்லிவிட்டார்கள். தோழிகளுக்கு ஃபோன் அடிப்பதற்குள் சரஸ்வதி அம்மா பில்லை பிடிங்கி பணம்கட்டச்சென்றார். “நாளைக்கு பணம் வந்ததும் கொடுத்திட்றேம்மா” “நான் கேட்டேனா?” என்றார் புன்னகைத்தபடியே. அந்த நொடி தான் உடைந்து போனேன். ஆஸ்பிட்டலில் மனங்களின் மனதினை கமழ்வதை நுகர்ந்தேன். எதற்காக இந்த வேகமான ஓட்டம் என்றே புரியவில்லை. எதனை எதிர்பார்க்கின்றது மனது? இன்னொரு அதிர்ச்சி காத்துக்கொண்டிருந்தது. உடனடி ஆப்பரேஷன் என்பதால் உடனடியாக ரத்தம் தேவை என்று சொல்லிவிட்டார்கள். ரத்தம் கொடுத்தது சாயர் சார் தான். ரத்தம் கொடுத்தவர் மெல்ல நிதானமாக வெளியே வந்தார். காபி வாங்கிச்சென்றேன். வராண்டாவில் அமர்ந்தார். அருகினில் அமர்ந்தேன். அவர் என் கைகளைப் பற்றி “காலையிலயே, இந்த அப்பாகிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லி இருக்கலாமில்ல” வழிந்தோடியது அறநீர்.. - விழியன்
  13. வன்னி மாவட்டத்தில் இரணைமடு குளத்தில் அதிகமாக யப்பான்(திலாப்பியா) இன மீன்களே பிடிக்கபட்டன இந்த வகை மீன்கள் மணம் அதிகம் என்பதால் மக்களால் விரும்பப்படுவது குறைவு அதை விட கடல் மீன்கள் மற்ற இடங்களுடன் ஒப்பிடும்போது மலிவான விலையில் கிடைக்கும் அதுவும் ஒரு காரணம் மக்களால் குளத்து மீன்கள் அதிகம் நாடாமல் விடப்பட்டதற்கு.வன்னியில் சாதாரண நாளாந்த கூலித்தொழிலாளி கூட பச்சை அரிசி சோறும் கொய் மீன் குழம்பும் சாப்பிடுமளவிற்கு பொருளாதார நிலைமை இருந்தது. நெல் பூக்கும் காலங்களில் கிடைக்கும் கொய் மீன் தனி சுவை ( கொய் மீன் சிறுகடல் மீன் குளத்து மீன் அல்ல,)
  14. புத்தன் துறக்க வேண்டியது இன்னும் நிறைய இருக்கு போல 😃