அபராஜிதன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content count

    1,759
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

அபராஜிதன் last won the day on November 26 2017

அபராஜிதன் had the most liked content!

Community Reputation

360 ஒளி

About அபராஜிதன்

  • Rank
    Advanced Member

Profile Information

  • Gender
    Male

Recent Profile Visitors

11,863 profile views
  1. அபராஜிதன்

    காதல் காதல் காதல்- ரிஷபன்

    இந்த கதை எழுதியவரிற்கு 3ம் பகுதியில் நான் கொடுத்த கொமன்ற்ஸ் i hate you man, ஸாரி ப்ரோ என்றார்
  2. பரந்தனை ராணுவத்தினர் பிடித்ததும் முரசுமோட்டையில் தலைவர் போராளிகளுடன் கூட்டம் நடத்தினார் ,நான் நினைக்கிறேன் இது எழுதுபவரிற்கு பரந்தனுக்கும் முரசுமோட்டைக்கும் உள்ள தூரம் எவ்வளவு என சரியாக தெரியவில்லை என
  3. சாத்திரி பிரான்ஸில் இருந்துகொண்டு தான் அங்கு இருந்ததை போல தமிழக தமிழரிற்காக அன்று சிந்திய ரத்தம் எழுதினார், இவர் வன்கூவரோ இலண்டனோ,ரொரன்ரோவொ ஆருக்கு தெரியும்
  4. சிப்பு சிப்பா வருது, இந்துமத வாக்குவங்கி
  5. இயக்குனர் செல்வராகவன், யுவன் சங்கர் ராஜா இசையில் ஒரு படத்திற்குப் பாடல் எழுத என்னை அழைத்திருந்தார். "காதலாகி" என்ற பெயரில் தொடங்கப்பட்ட அந்தப் படம்தான் பின்னாளில் "காதல் கொண்டேன்" என வெளிவந்தது. நான் அவரது அலுவலகத்திற்குச் சென்ற பொழுது பாலகுமாரன் அங்கிருந்து புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். என்னைக் கண்டதும்...." பழநி உன் பாட்டெல்லாம் நிறைய கேட்கிறேன்மா. நல்லா எழுதுற... ஆனா உன்னால ஏன் வைரமுத்துவைக் கடக்க முடியல?" என்றார். நான் பதிலுரைக்க முயற்சித்தபோது..."சாக்கு சொல்லாத. சாக்கு சொல்ல ஆரம்பிச்சா கவிஞனுக்கும் எழுத்தாளனுக்கும் சாக்கு சாக்கா சாக்குக் கிடைக்கும். உழை. நான் எவ்ளோ உழைக்கிறேன் தெரியுமா? நான் எழுதுறத காப்பி எடுத்தாலே முதுகு வளஞ்சிடும். செய்; அல்லது செத்து மடி" என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார். உண்மைதான்... அந்தச் சொற்களுக்கு சாட்சியாக அவரது நூல்கள் அவரை விட உயரமாக எழுந்து நிற்கின்றன. அலுவலகங்களில் தொலைபேசியைத் துடைத்துச் சுத்தப்படுத்துவதெற்கென்று வரும் பெண்ணைப் பற்றி பாலகுமாரன் ஒரு கவிதை எழுதியிருப்பார்... "இன்றைக்குச் செவ்வாய்க்கிழமை நிலா பகலிலே வரும் ஆகவே லேசாய்க் குளிரும் மெளனமாய் நறுமணம் வீசும் வீசவே இளமை விழிக்கும் ஊமையாய் உடலும் மாறும் திரும்பிய நிலவும் போகும் போகவே இதயம் கேட்கும் என்றைக்குச் செவ்வாய்க் கிழமை" இந்தச் செவ்வாய்க்கிழமையை இப்படி ஊமையாக்கி அழ வைத்துவிட்டுப் போயிருக்க வேண்டாம் பாலகுமாரன். பழனி பாரதி கவிஞர்
  6. பாலகுமாரனின் உடலுக்கு சற்று முன் அஞ்சலிசெலுத்திவிட்டு வந்தேன். வாசலில் 50க்கும் மேற்பட்ட தொலைகாட்சி கேமிராகள் காத்திருந்தன. அது ஒரு உணர்ச்சிகரமான தருணம் .. சம்பிரதாயமான ஏதோ வார்த்தைகளை பேசினேன். ஒன்று மட்டும், நினைவிருக்கிறது ‘’ பாலகுமாரன் என் இளமைக் காலத்தை நிரப்பினார்’’ . அந்த சொல் இதயத்தின் ஆழத்தில் இருந்து வந்தது. நன்றாக யோசித்துபார்த்தால் ஒரு பெண் உடலை நான் முதன்முதலாக என் பதின்ம வயதில் பாலகுமாரனின் கதைகளில்தான் உணர்ந்தேன். பெண் உடலை மட்டுமல்ல, பெண் மனதை, அவளது உக்கிரத்தை.மத்திய தர வர்க்கத்தின் அந்தரங்க நெருக்கடிகளை ஜெயகாந்தனுக்கு பிறகு ஒரு பெரும் உரையாடல் களத்திற்கு பாலகுமாரன் கொண்டு சென்றார். பாலகுமாரன் அளவுக்கு வாசகிகளை கொண்ட இன்னொரு எழுத்தாளர் இருந்ததில்லை. அவர் பெண்களின் உலகத்தை எழுதினார். நவீன மத்தியதர பெண்களின் ஆளுமைக்கு தன் கதாபாத்திரங்களின் வழியே ஒரு வடிவம் கொடுத்தார் அவரது கதைகளின் நுட்பமான விவரணைகள் கண்டு அதிர்ந்திருக்கிறேன். ஒரு ஆளால் இவ்வளவு கவனிக்க முடியுமா? ஒரு மிகையான அழகுணர்ச்சி அவரை ஆட்கொண்டிருந்தது. தமிழில் சிற்றிதழ் சார்ந்து இயங்கிய இளம் எழுத்தாளர்கள் பலர் தங்கள் இலக்கிய அகங்காரத்தினாலும் வெகுசனப்பண்பாட்டில் கொண்ட வெறுப்பினாலும் பாலகுமாரன் போன்ற பெரும் கதைசொல்லிகளின் நுட்பங்களை கற்றுக்கொள்ளாமல் புறக்கணித்தார்கள். பாலகுமாரன் பெரும் வாசக பரப்பை ஆட்கொண்டார். பாலகுமாரனின் கதைகள் தி,ஜானகிராமன் கதைகளின் வெகுசன வடிவம் என்று சொல்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் பாலகுமாரனின் களம் தி.ஜாவைவிட பெரியது. நவீன மத்தியதர வாழ்வின் நெருக்கடிகளை அவரது கதைகள் தீவிரமாக எதிர்கொண்டன. பாலகுமாரனின் கதைகள் வெளிச்சமானவை. ஒரு சாதாரணமான மனிதனுக்கு எதிர்த்துப் போராடி வெல்வதற்கான நம்பிக்கையை ஊட்டுபவை. வாழ்வின் மீறல்களுக்கும் பிறழ்வுகளுக்கும் ஒரு மானுட நியாயம் கற்பிப்பவை. பாலகுமாரனின் பிற்கால ஆன்மீக வாண வேடிக்கைகளுக்காக அவரை நிராகரிப்பவர்கள் அவரை படித்தவர்கள் அல்ல புத்தகக் கண்காட்சிகளில் பொது நிகழ்ச்சிகளில் நான் கவனமற்று அமர்ந்திருக்கும்போது பாலகுமாரனின் கை பிரியத்துடன் என் தோள்களை பற்றி அழுத்தியிருக்கிறது. எத்தனையோ கைகள் இல்லாமல் போனதுபோல பாலகுமாரனின் கைகளும் இனி இல்லை... மனுஷ்யபுத்திரன்
  7. கடவுளைத் தேடி…. ஷவரில் தலை அலசி குளித்த உடம்பு, கங்கையில் இறங்கி கும்மாளம் போட்டது. பத்து பாக்கெட்டுகள் பிஸ்கெட் வாங்கி அதை சாதுக்களுக்கு கொடுக்கலாம் என்ற எண்ணத்தோடு போனேன். சாதுக்கள் யாரும் பிஸ்கெட்டை லட்சியம் செய்யவில்லை. சிறுவர்கள்தான் வாங்கிக்கொண்டு போனார்கள். அதில் ஒரு சிறுவன் பிஸ்கெட்டுகளைப் பிரித்து நாய்களுக்கு வினியோகித்தான். தானம் யாருக்கு செய்தால் என்ன. எல்லாமும் சாதுக்களே என்பதுபோல உணர்வு வந்தது. கங்கைக் கரையிலேயே வாழ்ந்து, அங்கேயே இறந்துபோக ஆசைப்பட்டு, அவ்விதம் இறந்தவர்களை தகனம் செய்யும் இடம் பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்தேன். அங்கு போகும் ஆசை வந்தது..... கருப்பு வெள்ளைப் புகை. பிண நாற்றம். பல்வேறு சிதைகள். அங்கு இரண்டு தகதகத்துக் கொண்டிருந்தன. ஒன்று கனன்றுகொண்டிருந்தது. மற்ற மூன்றும் அமைதியாகி அடங்கிக் கிடந்தது. அதிலிருந்து அதிகம் புகை வந்தது. தெருவின் விளிம்பிலிருந்து பிணங்கள் எரிவதைப் பார்க்கமுடிந்தது. விறகுக் கட்டைகள் மாட்டு வண்டியில் வந்து இறங்கின. கைமாற்றிக் கொண்டுபோய் அடுக்கி வைத்தார்கள். ஏதோ ஒரு புதிய பிணம் வர, இறக்கச் சொல்லி தூக்கி வந்தவரிடம் காசு வாங்கினார்கள். பிறகு சிதை தயாரித்தார்கள். வயதான ஆணின் பிணம் சிதைமீது வைக்கப்பட்டது. அதன்மீதும் விறகுகள் வைக்கப்பட்டது. “ராம் நாம் சத்யஹ‘ என்பது இடையறாத வாக்கியமாக இருந்தது. எது விசாரிக்கப்பட முடியாத ஒரு விஷயமோ, எது விளங்காத ஒரு விஷயமோ, எது நம்மை ஆளுமை செய்கிறதோ, எந்த சக்தி நம்மீது படர்ந்து நம்மை இயங்க வைக்கிறதோ அதுவே சத்தியம். நானும் இறங்கி அந்த அடுக்கிய சிதைமீது வைத்திருந்த பிணத்தை உற்றுப் பார்த்து, அதன் காலைத் தடவி தலையில் வைத்துக் கொண்டு “போய் வாரும்’ என்று சொல்லி, “ராம் நாம் சத்யஹ, ராம் நாம் சத்யஹ, ராம் நாம் சத்யஹ‘ என்று அரற்றினேன். காலெல்லாம் சுடுகாட்டுப் புழுதி. எங்கோ உட்கார வேட்டியிலும் கருப்பு. பிணவாடை பழகிவிட்டது. முகத்திலும் புகை படிந்திருக்க வேண்டும். கங்கையில் குளித்த தலைமுடி சடையாகத்தான் இருந்தது. பரட்டையாகத்தான் கிடந்தது. ஆண் நண்பரின் சிதைக்கு தீ வைக்கப்பட்டது. நான் கைகூப்பி வணங்கினேன். கண்கள் கலங்கின. எனக்கென்னவோ யாருக்காவது சமஸ்காரம் செய்யவேண் டும் என்ற எண்ணம் இருந்தது. அரைமணியில் இன்னொரு சடலம் வந்தது. அது பெண். எண்பது வயதிற்குமேல் இருக்கும். மழித்த தலை. பொக்கை வாய். சுருங்கி கோணலான கால்கள். சுருக்கமான தோல் உடம்பு. வற்றிய முலை. மார்பெலும்பு. நெற்றியில் சந்தனக் கீற்று. வட இந்திய விதவையாக இருக்கக்கூடும். அந்த சிதை உரிமையாளருக்கு கொஞ்சம் ஆங்கிலம் புரிந்தது. “சமஸ்காரம் நான் செய்கிறேன்’ என்று கேட்டதற்கு அவன் நான்கு விரல்களை நீட்டினான். எனக்குப் புரியவில்லை. விரலை சுண்டிக் காட்டினான். அந்த சமஸ்காரம் செய்வதற்கு நான் காசு கொடுக்கவேண்டும் என்று சொல்ல, இடுப்பு பெல்ட்டிலிருந்து நாநூறு ரூபாய் காசு எடுத்து அவனுக்குக் கொடுத்தேன். பையை ஓரம் வைத்தேன். ஒரு அந்தணர் வந்தார். அவருக்கு அவன் இருநூறு ரூபாய் கொடுத்தான். அவர் என் கையில் கண்டங்கத்திரி நூலைக் கட்டினார். பிரேதத்தின் நோய் என்னைத் தாக்காமல் இருப்பதற்காக அப்படி செய்வது வழக்கம் என்பது எனக்குத் தெரியும். நான் தர்ப்பை வளையத்தை கையில் தரித்துக்கொண்டேன். தர்ப்பைப் புல்லை இடுக்கிக்கொண்டேன். உட்கார்ந்து காலின்கீழ் தர்ப்பையை போட்டுக்கொண்டேன். அவர் சொன்ன மந்திரங்கள் எனக்குப் புரிந்தன. அந்த மந்திரங்கள் ஒரு நாவலுக்காக நான் திரும்பத் திரும்ப படித்து மனதில் ஏற்றிக்கொண்டவை. ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் என்ன அர்த்தம் என்று தெளிவாகத் தெரியும். இதுபற்றி பேசியும் நான் அறிந்திருக்கிறேன். என் தந்தை இறந்தபோது இந்த மந்திரங்களைச் சொல்லி, அர்த்தம் கேட்டு மனதில் பதியவைத்தேன். இதுபற்றி எழுதியும் இருக்கிறேன். எனவே இது அர்த்தமற்ற ஒரு விஷயமாக எனக்கில்லை. “ஏஷான்ன மாதா ந பிதா ந பந்துகு ந அன்னிய கோத்ரக'' என்ற மந்திரத்தின் அர்த்தம் எனக்குத் தெரியும்..... “இந்த பிரேதமானது எனக்கு தாயாக, தந்தையாக, உறவினராக, என் வர்க்கத்தினராக இல்லாதுபோனாலும், இதன் மனக்கேதம் தீர்க்கும் பொருட்டு திருப்தியத திருப்தியத திருப்தியத’' என்று கட்டை விரல் வழியே மறித்து நீர் வார்த்தேன். நான் சொல்வதைக் கேட்டு அந்த அந்தணர் 'அட!' என்று வியந்தார். தமிழர்கள் கெட்டிக்காரர்கள் என்று தன் நெற்றியை சுட்டிக்காட்டினார். நான் நீர்க்குடத்தோடு அந்த அம்மையாரை வலம் வந்தேன். பானையை உடைத்து தரையில் வீசினேன். வாயில் அரிசி போட்டேன். முன் நெற்றியை அவர் பாதத்தில் வைத்துக்கொண்டேன். “அம்மா, நீ எந்த ஜென்மத்தில் என் தாயோ, எந்த ஜென்மத்தில் என் சகோதரியோ எனக்குத் தெரியவில்லை. என் தாயே, உன் உள்ளம் குளிர மந்திர ஜெபம் சொல்லி, சிவ நாமம் சொல்லி, விஷ்ணு நாமம் சொல்லி உன்னை கரையேற்றுகின்றேன்’ என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டேன். அந்த பிணம் வைக்கின்ற ஆள், “இறந்தவர்கள் இங்கு உட்கார்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள்’ என்று சொன்னான். எல்லாரும் என் முகத்தையே பார்த்தார்கள். “இடரினும் தளரினும் எனதுறுநோய் தொடரினும் உன் கழல் தொழுதெழுவேன் கடலினில் அமுதொடு கலந்த நஞ்சை மிடரினுள் அடக்கிய வேதியனே’' என்று பாட, என்னை அறியாமல் என் கண்களில் நீர் வழிந்தது. “தாயே தந்தை என்றும் தாரமே கிளை மக்களென்றும் நோயே பட்டொழிந்தேன் உன்னை காண்பதோர் ஆசையினால் வேயே பூம்பொழில் சூழ் கனமாமலை வேங்கடவா நாயேன் வந்தடைந்தேன் நல்கி ஆளென்னை கொண்டருளே’' என்று அந்த அம்மையாரின் சார்பாக நான் பாட, அங்குள்ளவர்கள் தலையை அசைத்து ரசித்தார்கள். அவர்களுக்கு அர்த்தம் புரியவில்லை. ஆனால் பாட்டின் இனிமை புரிந்தது. நெய்யில் தோய்த்து பற்றி எரியும் கொள்ளிக்கட்டையை அந்த சிதைக்கு அடியில் சொருகினேன். சுற்றிலும் நெய் வார்த்தேன். “பற்றே ஒன்றுமிலேன் பாவமே செய்து பாவியானேன் மற்றே ஒன்றறியேன் எங்கள் மாயனே மாதவனே’' என்று மனசு அலற பாடினேன். “ராம் நாம் சத்யஹ, ராம் நாம் சத்யஹ, ராம் நாம் சத்யஹ‘'. சிதை பற்றிக்கொண்டது. பச்சென்று மேலே எழுந்தது. உலர்ந்த கட்டைகள், நிறைய நெய், கோடை காற்று. சிதை திகுதிகுத்து எழுந்தது. ''போ. போ போ.'' விரட்டினார்கள். நான் மேலேறி, வேறு பக்கம் படியிறங்கி முங்கி முங்கி கங்கை நீரில் குளித்தேன். இரண்டு கைகளிலும் நீர் எடுத்து அந்த அம்மாவின் வாயில் ஊற்றுவதுபோல நீர் வார்த்தேன். “சந்தோஷமா?" என்று மனதிற்குள் வினவினேன். “நிம்மதியாகப் போய் வா!" என்று கைகூப்பினேன். ஒரு பித்து நிலையில் கொஞ்சம் பேசினேன். “நான் இறக்கும்போது நீ வா. அடுத்த ஜென்மத்தில் ஒரே இடத்தில் பிறப்போம். ஒருவரை ஒருவர் தெரிந்துகொண்டவராய், அறிந்து கொண்டவராய், ஏதோ ஒரு உறவாய் வாழ்வோம். பேசுவோம். சிரிப்போம். இந்த தகனத்தோடு உன் வாழ்க்கை முடிந்துவிடவில்லை. என் இறப்போடு என் வாழ்க்கை முடிந்துவிடாது. இது தொடர்கதை. முன்னம் வினைப்பயன். மாறிமாறி வந்துகொண்டிருக்கும்........ உன் தகனத்தினால் என் வினையின் ஒரு பகுதி அறுந்தது. நான் உன்னை தகனம் செய்ததால் உன் வினையின் ஒரு பகுதி அறுந்தது. எனவே இப்படி வினைகளை அறுத்து அறுத்து எறிந்து, எந்த எதிர்பார்ப்புமின்றி வாழ்ந்து நாம் உன்னதமான இடத்திற்குப் போகலாம்.’' மனம் செயல்களை செய்யக்கூடாது. மனம் சாட்சியாக இருக்கவேண்டும். எந்த யோசனையும், எந்த திட்டமிடலும், எந்த உந்துதலும் இருக்கக்கூடாது. உணவு கிடைத்ததா சாப்பிடு. மழை பெய்ததா குளி. செத்தாரைப்போல திரி என்று ஏதேனும் ஒரு ஜென்மத்தில் வாழ்க்கை நடக்கவேண்டும். உந்துதல் அற அற இப்படிப்பட்ட ஒரு ஜென்மம் கிடைக்கும். “அய்யா, உமக்கு என்ன பெயர்?.’' “எனக்கா, என்ன பெயர் தெரியவில்லையே....'’ என்று விழிக்கவேண்டும். இந்த நிலை ஒரு கனவா, என் கற்பனையா, ஒரு வெற்று ஆசையா. இப்படி வாழமுடியுமா?. பெயர் அறுத்துப் போகிறவர்கள் இருக்கத்தான் செய்வார்கள். கங்கைக்கரை சாதுக்களெல்லாம் பெயர் அறுத்தவர்கள் அல்ல. இது ஒரு ஸ்திதி. இதிலிருந்து இரண்டு மூன்று ஜென்மங்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் பெயர் அறுத்த மனிதர்களாக வாழ்வார்கள். எவரும் இல்லாது கங்கைக் கரையில் கிடைத்ததை உண்டு வாழ்வதும் ஒரு அழகான இடம்தான். எங்கோ மயிலாப்பூரில் இரண்டு மனைவியரோடு வாழ்ந்து, இங்கே எவருக்கோ தகனம் செய்து கங்கைக் கரையில் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பதும் ஒரு அழகான இடம்தான். இது ஒரு ஜென்மம். இம்மாதிரி பல ஜென்மங்கள் தாண்டித்தான் நான் உன்னத நிலைக்குப் போக முடியும். அந்த தகனத்திற்குப் பிறகு நான் பல மணிநேரம் கங்கைக்கரை படியில் உட்கார்ந்திருந்தேன். வேறுவிதமாக நடிக்கிறேனோ என்ற எண்ணத்தை சோதித்துக் கொண்டேன். இல்லை என்று புரிந்துகொண்டேன். எங்கோ இருக்கின்ற வீட்டின்மீது பற்றும், இப்பொழுது இந்த இடத்தில் அமர்ந்திருக்கின்ற தனிமையும் வெவ்வேறானவை அல்ல. ஒன்றே. இது ஒரு வேலை. இது ஒரு பயிற்சி. இது ஒரு ஒர்க் ஷாப். இது ஒரு பள்ளிக்கூடம்! எழுத்தாளர் திரு பாலகுமாரன்.
  8. பாலகுமாரன் எழுதிய சிறுகதைகளின் ஒட்டுமொத்தத் தொகைநூல் ஒன்றுக்கு நான் முன்னுரைக்கக் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளேன். நான் சிறுவன், எளியவன். அவர் எழுதிய புத்தகங்களின் எடைகூட இருக்கமாட்டேன். ‘இதற்குத்தானா ஆசைப்பட்டாய், பாலகுமாரா…!’ என்று சொல்லிப் பார்த்துக்கொண்டேன். ஆம், அவரேதான் ஆசைப்பட்டார். முகநூலில் என் எழுத்துகளின் அறிமுகம்பெற்று தாமாக முன்வந்து என்னை உளப்பூர்வமாக வாழ்த்தினார். கவிஞரே’ என்று வாயார அழைத்தார். என் கவிதைகளில் ‘தமிழ் புதிது’ என்று பின்னூட்டமிட்டார். அவர் பின்னூட்டமிட்ட அடுத்த கணங்களில் என் முகநூல் உள்பெட்டியில் வாழ்த்துகள் குவிந்தன. ‘பாலகுமாரனே பாராட்டிவிட்டார் போங்கள்…’ என்ற வியப்புகள் பெருகின. அவர் தமக்கெட்டும் எழுத்துகளைக் கவனமாய் வாசித்து வந்தார் என்றே கருதுகிறேன். அவரால் எழுத்துகளின் நிறம் மணம் திடம் உணர்ந்து கூற முடியும். முன்னைப் பழைமைக்கும் பின்னைப் புதுமைக்கும் பாலமாகச் செயலாற்றிய மூத்தவர் அவரே. எழுபதுகளின் மையத்தில் நான் பிறந்தேன். அன்று நான் சிசுவாய்ச் சுருண்டிருந்தபோது பாலகுமாரன் தமிழ்க் கதையுலகில் புயலாய்ச் சுழன்றடித்துக்கொண்டிருந்தார். எண்பதுகளின் மையத்திலிருந்து நான் கதைகள் வாசிக்கத் தொடங்கினேன். அநேகமாக என் பதின்மத்தின் அகவைகளில் சிறுகதைகளை வாசித்துப் பழகிக்கொண்டிருந்தபோது பாலகுமாரன் முழுமையான ஆகிருதியாய்த் தமிழ்ச் சமூகத்தின்முன் பேருருப் பெற்றுவிட்டார். நாயகன் திரைப்படத்திற்கு எழுதிவிட்டார். ஆனந்தவிகடன் ‘பச்சை வயல் மனதினைத்’ தனி இணைப்பிதழாக வெளியிட்டுத் தன் வாசகப் பரப்பைப் பெருக்கிக்கொண்டது. வார இதழ்களிலெல்லாம் பாலகுமாரனின் தொடர்கதைகள். அவர் எழுதும் எழுத்தைப் படித்துத் தமிழ்நாட்டு இளையோர் பட்டாளம் உன்மத்தமடைந்து உள்ளம் நெகிழ்ந்து கிடந்தது. முக்கியமான காலகட்டமொன்றின் சமூக மாந்தருக்குக் காதல், இல்லறம், வாழ்க்கை, மனச்செயற் களங்கள், மனிதக் கீழ்மைகள் மேன்மைகள் என மாய்ந்து மாய்ந்து கற்பித்தார். பாலகுமாரன் எழுத்துகளின் சுவையுணர்ந்து கற்றவர்கள் அவரை மானசீகமாகக் கைதொழுதனர். ‘நான் வாழ்க்கையில் எதையுமே சாதிக்கலங்க… படிச்சு முடிச்சதும் வேலைக்குப் போனேன், நல்லபடியாக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன், பிள்ளைகளைப் பெரிய படிப்பு படிக்க வெச்சு வேலை வாங்கிக்கொடுத்து கல்யாணம் செஞ்சுவெச்சேன். வேற எதையுமே நான் உருப்படியாச் செய்யலயே…’ என்று தவித்து நின்ற இல்லறத்தாரிடம் ‘நீரே சாதனையாளர். நீர் செய்தவை என்ன, எளிய செயல்கள் என்றா நினைத்தீர்…. அல்ல, அவை மகத்தான செயல்கள். அரும்பெருங் காரியங்கள். இந்தக் கடமையாற்றலே பெருந்தவம்’ என்று தம் எழுத்துகளின் வழியாகப் புரியவைத்தார். நான் கணையாழி என்ற இலக்கியப் பத்திரிகை மூலம் நவீன கவிதையுலகில் அறிமுகமானேன். அதற்கும் முன்னே வார இதழ்களில் நான் எழுத விரும்பிய கவிதைகளுக்கு அந்நியமாய்ப் போராடிக்கொண்டிருந்தேன். எனக்குக் ‘கணையாழி’ என்ற பத்திரிகை இருப்பதைத் தெரிவித்தது பாலகுமாரனின் தன்னனுபவக் கட்டுரைகள்தாம். அவர் சுப்ரமணியராஜு என்பவரோடு கணையாழி கவிதைக் கூட்டங்களில் புடுபுடு என்று ஈருருளியில் ஒலியெழுப்பியபடி தெனாவட்டாக வந்து பங்கெடுத்ததையும் விவாதங்களில் அனல் தெறிக்கப் பேசியதையும் எழுதியிருந்தார். விவாதம் முடிந்து வெளியே புகைக்குழல் கருக கருக பேசித் தெளிந்தவற்றைக் கூறியிருக்கிறார். அங்கே அறிமுகமான ஞானக்கூத்தன் அவர் தோளில் கைபோட்டபடி சொல்லிக்கொடுத்தவை எண்ணற்றவையாம். எங்கே கணையாழி என்று தேடத்தொடங்கினேன். அப்பொழுதுதான் கணையாழியின் விநியோக உரிமை கல்கி குழுமத்திற்குக் கிடைத்து, அதன்மூலம் நான் வசித்த கடைமடை ஊரின் புத்தகக் கடைகளுக்குச் சில பிரதிகள் வந்து சேர்ந்திருந்தன. கண்பட்டவுடனே கணையாழியைக் கைப்பற்றினேன். என் இலக்கிய உலகத்திற்குக் கதவுகள் திறந்துகொண்டன. கணையாழிக்குக் கவிதைகள் அனுப்பினேன். அடுத்த இதழில் பிரசுரமாயிற்று. கணையாழி கவிதைகளால் அதே ஞானக்கூத்தனின் அன்பைப் பெற்றேன். ஒருமுறை ஞானக்கூத்தனுக்கு என் புதிய வீட்டில் விருந்தளித்தபோது, ஏனோ நான் பாலகுமாரனை நினைத்துக்கொண்டேன். பாலகுமாரனின் இளமையில் பெரிய நட்சத்திர எழுத்தாளராக சுஜாதா புகழ்பெற்றிருந்தார். பத்திரிகை நிறுவனமொன்று அளித்த மதுவிருந்தொன்றில் சுஜாதாவுடனான உரையாடல் ரசாபாசமாகி அவரிடமே ‘நீ என்ன பெரிய எழுத்தாளனா… உன்னையே முந்திக் காட்டறேன் பார்’ என்று சவால் விட்டதாக பாலகுமாரனே எழுதியிருக்கிறார். சுஜாதா இதையெல்லாம் பார்க்காதவரா… ‘விட்ருங்க… பெரிதுபடுத்த வேண்டாம்’ என்று கூறியதையும் பாலகுமாரன் நன்றியுடன் பதிவு செய்திருக்கிறார். ஆனால், அந்தச் சூளுரைக்கும் பாலகுமாரனுக்கும்தானே மல்யுத்தம். சபதத்தை நிறைவேற்றியும் காட்டினார். அது ஒரு காலம், கனாக் காலம் ! கமல்ஹாசனைக் கவிஞர் புவியரசுடன் நான் சந்திக்கும் வாய்ப்பமைந்தபோது எழுத்துலக நட்சத்திரங்கள் பற்றியும் பேச்சு வந்தது. கமல்ஹாசன் ‘பாலகுமாரன் எழுத்துலக சூப்பர் ஸ்டார்’ என்று சொன்னது நினைவிருக்கிறது. நான் இவற்றையெல்லாம் நினைவில் தொகுத்துச் சொல்கின்றேனே அன்றி, இவர்கள் எல்லாருமே ஒரு மரத்துப் பறவைகள்தாம். பிற்பாடு என் கவிதைகளால் சுஜாதாவின் அன்பைப் பெற்றேன். பிற்பாடு பாலகுமாரனின் மனத்துக்கும் அணுக்கமானவனானேன். இவ்விருவரின் அன்பையும் ஒருசேரப் பெற்றுவிட்டேன் என்பதில் எனக்குப் பேருவகைதான். அய்யனிடமிருந்து எனக்கு அவருடைய கதைத் தொகுதிகள் வந்தன. அவற்றில் அவருடைய கையெழுத்தைக் கண்ட என் மனைவின் தாயார், என் அத்தையார் கண்களில் நீர்தளும்ப நின்றார். அவர் ஓய்வுபெற்ற தலைமை ஆசிரியை. தம் வாழ்க்கைத் துயர்களுக்கு மருந்தாக பாலகுமாரனின் கதைகளில் மூழ்கியவர். அவற்றிலிருந்து போராடும் உரம் பெற்றவர். அந்தக் கண்ணீரின் அடர்த்தி எனக்குத் தெரியும். இலக்கியத்தில் மேலும் மேற்செல்லலாமா என்ற குழப்பம் என்னைத் தீண்டியபோது பாலகுமாரன் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார். எழுத்து என்பது வரம், அதை நலங்கெடப் புழுதியில் எறியத் தகாது என்று அவரைப் பார்த்துக் கற்றேன். சென்னையின் தெருக்களில் கால்கடுக்க நடந்து திரிந்துவிட்டு இருப்பூர்தியில் ஊர் திரும்பியபோது ‘இரவல் கவிதை’ என்ற புத்தகத்தைப் படித்தேன். அந்தக் கதையிலும் என்போல் பரிதவிக்கும் இளைஞன் வருவான். அவனுக்கும் காதல் வரும். அவற்றோடு அவன் படாதபாடுறுவான். அதே புத்தகத்தில் ‘ஒருநாள் போதுமா ?’ என்றொரு குறும்புதினமும் இருந்தது. மனைவியோடு அவனுக்கு நேரும் ஊடல்பாடல்களும் காதலும் கண்ணீரும் வாழ்க்கைப் பூசல்களுமே களம். எதிர்காலம் குறித்த நல்ல கனவை அந்தக் கதை எனக்குள் விதைத்தது என்பதை நன்றியுடன் நினைவுகூர்கிறேன். என் நகரை ஐந்தாம் மாடியிலிருந்து இரவில் காணும்போதெல்லாம் மெர்க்குரிப் பூக்கள் என்ற சொற்றொடர் தோன்றாமல் போகாது. மெர்க்குரிப் பூக்களும் இரும்புக் குதிரைகளும் கரையோர முதலைகளும் தொடர்கதைகளுக்கென்று மேன்மையான இலக்கியத் தகுதிகளை நிறுவியவை. திருவல்லிக்கேணியின் ஆடை ஏற்றுமதி நிறுவனமொன்றில் ‘கோட்டா சான்றிதழ்களை’ வாங்குவதற்காக நாள்கணக்கில் வாரக்கணக்கில் காத்தமர்ந்திருக்கிறேன். என் எதிரில் முறையே இருபது, முப்பது, நாற்பது வயதுகளுடைய தட்டச்சு மகளிர் தலைநிமிராமல் பணியாற்றிக்கொண்டிருப்பர். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அன்னாரின் பாத்திரங்களாகவே எனக்கு அடையாளப்பட்டனர். அந்த அலுவலகச் சூழலை அவர் கதைகளில் பலமுறை படித்துணர்ந்திருக்கிறேன். இந்தச் சரிபார்ப்பில் ஈடுபட்டதால் எனக்கு நாள்கணக்கில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. என் காத்திருப்பால் வியந்த அந்நிறுவன முதலாளி தம் ஏற்றுமதியைத் தள்ளிவைத்துவிட்டுத் தமக்குரிய அமெரிக்க ஏற்றுமதிக்கான ‘கோட்டா சான்றிதழை’ நான் பிரதிநிதியாய்ச் சென்ற திருப்பூர் நிறுவனமொன்றுக்கு விற்க முன்வந்தார். அந்த நல்வெற்றியில் அவருக்கும் நூதனப் பங்குண்டு. பாலகுமாரனின் சிறுகதைகள் என்பவை தனித்த உலகம். பாலகுமாரன் ஏன் புதினங்களுக்குள் நுழைந்தார் என்பதற்கான விடை அவற்றுள் உள்ளது. ஒவ்வொரு கதையும் உணர்ச்சிகளின் அடர்த்தியான பொதிகள். இருந்திருந்தாற்போல் சந்நதம் பொங்கிவர சாமியாடுவார்களே, அப்படிப்பட்ட விவரிப்பும் முடிப்பும். அவற்றில் துலங்குவது எழுபது எண்பதுகளின் தூய்மையான உலகம். நாம் அனைவருமே எண்பதுகளின் காதலர்கள். அதுதான் நம் சமூகத்தில் பெண்கள் தலையெடுக்கத் தொடங்கிய பிள்ளைப் பருவம். அன்றைய மெட்ராஸ், மாநகரத்தின் உயர்குணங்களைத் தண்மையோடு வெளிப்படுத்திய நிதானமான ஊர். அங்குலவிய மனிதர்கள் மாற்றுக் குறையாத மனித மாண்புகளின் பிரதிநிதிகளாக நடமாடியவர்கள். அவர்களே பாலகுமாரனின் கதை மாந்தர்கள். நம் விருப்பத்திற்குரியவர்கள். எப்படிப்பார்த்தாலும் அவர்கள் நமக்கும் தாய் தந்தைகள். வெட்கத்தாலும் தனக்குள் அடங்கும் தன்மையாலும் சாதியிறுக்கக் கட்டுமானங்களாலும் காதல் என்பது சுமார் முப்பதாண்டுகளுக்கு முன்வரையில், இந்தச் சமூகத்தில் அடக்கி ஒடுக்கியே வைக்கப்பட்டிருந்தது. பெரும்பாவம் என்று நம்ப வைக்கப்பட்டிருந்தது. இலக்கியங்களும் கலைகளும் அதற்கு ஆதரவாக எத்தனையோ எடுத்தியம்பியிருப்பினும் காதலுக்கு எதிரான சமூக நடத்தை கடும் அடக்குமுறையைத்தான் கட்டவிழ்த்துவிட்டது. அன்றைய புதிய தலைமுறை அதற்கெதிராக அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகப் போராடிக்கொண்டிருந்தது. திரைப்படங்களில் காதலுக்கு ஆதரவாகப் போதிக்கப்பட்டவை யதார்த்தத்தோடு பொருந்தியிருக்கவில்லை. முரண்கள் முற்றி முடிவொன்றுக்கு வரவேண்டிய முகூர்த்தம் நெருங்கியிருந்தது. கட்டுகளை விடுவிக்க ஏதோ ஒரு திசையிலிருந்து பலமான சொடுக்கி (Trigger) ஒன்று தோன்றாதா என்னும் நிலை. பாலகுமாரனின் கதைகள் அந்தச் சொடுக்கியாக, சாட்டையாகச் செயல்பட்டன என்பதே அவற்றின் வரலாற்றுப் பங்களிப்பு. ‘ஓ. நீ பாலகுமாரனெல்லாம் படிக்கிறாயா…?’ என்பது மூத்த தலைமுறையிடமிருந்து எழுந்த பயமான கேள்வி. இனி சொல்லுக்கு அடங்கமாட்டார்கள். தம் விதியைத் தாமே எழுதிக்கொள்ளும் வழியில் பயணப்பட்டுவிட்டார்கள். பாலகுமாரனைப் படித்த இளைய தமிழகம் தத்தம் மனங்கள் சொன்ன வழியில் நேர்கொண்டு நிமிர்ந்து நடந்தது. இந்த மாற்றத்தைக் காலம் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டது. இன்று காதல் திருமணங்கள் பெற்றோர் வாழ்த்துகளோடு சரிவிகிதத்தில் நிகழ்கின்றன. ஏற்பாட்டுத் திருமணங்கள் சாதி வேலி தாண்டியும் நடத்தப்படுகின்றன. பழைய கட்டுமானங்கள் முற்றாகத் தகர்ந்துவிட்டன என்று சொல்ல முடியாதுதான், என்றாலும் தொடரும் வழக்கங்கள் பொருந்தாப் போக்குகளை ஒழியச் செய்துவிடும் என்றே நம்புகிறேன். இந்த இடத்திற்கு நாம் வந்து சேர ஓர் எழுத்தாளர் தம் எழுத்துகளின் வழியாகக் கனவு கண்டார், தொடர்ந்து விமர்சனங்களுக்கு அஞ்சாமல் எழுதினார், தாம் கூறவந்ததை உலகேற்கச் செய்தார், அவற்றை இன்று நடைமுறையாகக் காண்கிறார். இந்தப் பார்வையில் நாம் பாலகுமாரனைப் பார்க்கவேண்டும் என்று சொல்வேன். ஓர் எழுத்தாளரால் விளைய வேண்டிய உச்சபட்ச நல்விளைவு, சமூக மாற்றம் இதுதான். ஆண்கள் உணரும்படி பெண்மன ஆழத்தை பாலகுமாரன் அளவுக்கு விவரித்தவர்கள் மிகக் குறைவே. ‘நெட்டி பொம்மைகள்’ நீலாவையும் ‘யாதுமாகி நின்றாய் காளீ’ சவீதாவையும் படித்த ஆண் தனக்குள் மனங்குமையாது அமைந்துவிட முடியுமா ? இப்பேருலகின் மனித ராசியின் மாபெரும் மற்றொரு பாதி அல்லவா அவர்கள். ஈன்று புறந்தந்து அமுதூட்டும் அமிர்தவர்ஷினிகள். அவர்கள் நிரந்தமாகத் தாய்மையின் கருணையோடு நோக்குகிறார்கள். தாயுள்ளத்தோடுதான் உயிர்களை நேசிக்கிறார்கள். எல்லா ஆண்மைய நிமித்தங்களையும் எதிர்கொள்கிறார்கள். அந்தப் பெருமையைப் புரிந்துகொள்ளும் ஆண், பெண்களை மதிப்பான். நிபந்தனையின்றி நேசிப்பான். காப்பான். ஆண்களை அந்தப் புள்ளிக்குத் தம் கதைகளால் நெம்பித் தள்ளியவர் பாலகுமாரன். தனக்குள் மார்பு பெருகிச் சுரந்து தாயாகினால் மட்டுமே அப்படி எழுத முடியும். சொற்களின் சொற்றொடர்களின் நுண்ணிய பொருள்களை உணர்வதில் எனக்குத் தீராத விருப்பமுண்டு. மொழித்தொடர்களில் நாம் அறிந்தேயிராத வேறு புதையல்கள் அப்படித்தான் புதைந்துள்ளன. அவற்றை உணர உணர மொழியும் மொழியால் கட்டப்பட்டுள்ள நம் சிந்தனைத் திறமும் ஒருபடி உயர்கிறது என்பது என் நம்பிக்கை. ஸ்திரீலோலன்’ என்னும் கதையை, கதைத் தலைப்பைப் பார்த்துப் புன்முறுவலோடு படிக்கத் தொடங்குகிறோம். பெண்களுக்காக அலைபவன் என்பதைத் தலைப்பின் பொருளாகப் புரிந்துகொள்கிறோம். கதைப்படி அந்நாயகன் பெண்களால் தர்க்கத்திற்குப் பொருந்தாத சூழ்நிலைகளால் அவதியுறுவதைக் காண்கிறோம். ஸ்திரீகளால் அவன் தகைமைகெட அல்லல்படுகிறான். ஸ்திரீ லோலன் என்பவன் பெண்களால் அவதியுறுகின்றவன். அந்த ஏளனத் தொடருக்குள் பொதிந்திருப்பது அழுத்தமான துக்கத்தின் பொருள். சொற்றொடரை நீட்டுவதில் பொருளின் மற்றொரு நிழல்பக்கம் நமக்குப் புலப்படுகிறது. கருவைக் கலைப்பதற்காகத் தன் அண்ணன் வீட்டுக்கு வந்து குமைந்து நிற்கும் ராஜியைச் சுடுசொற்கள் பொசுக்குகின்றன. கலைத்துவிட்டு வா என்றனுப்பும் அவள் மாமியாரும் கணவனும் இரக்கமற்றவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள். ஏச்சும் பேச்சுமான மனத்தோடு கலைப்புக்கூடங்களுக்கு வேண்டா வெறுப்பாக அழைத்துச் செல்கிறான் தமையன். அங்குள்ள குடும்ப மருத்துவர் மறுத்து, அதற்கென்று உள்ள மனைக்கு அனுப்புகிறார். அங்கு பெண்மைக்கு எதிரான முள்கேள்விகளை அடுக்குகிறாள் மருத்துவச்சி. எதுவும் ஒவ்வாமல் கலைக்காமல் உள்ளம் வெதும்பிப் புகுந்தகம் திரும்பும் ராஜியிடமிருந்து எந்தச் செய்தியுமில்லை. அங்கே சென்று பார்த்தால் அந்த அலைக்கழிப்பில் கரு தானாகக் கலைந்துவிட்டிருக்கிறது. ஏவிய மாமியார் தன் கொடுமை பொறுக்காமல் அழுகின்றாள். ஆயிரம் பரிகள் பூட்டிய தேரொன்றில் பவனி வரும் சூரியனின் ஒளிரும் கதிர்களைக் காண்பதற்காகக் கருவான அந்தப் புத்துயிர் தன் வருகை பொறாத இவ்வுலகை எண்ணித் தானாகத் தன்னை அழித்துக்கொள்கிறது…! இந்தக் கதையைப் படித்த பிறகு என்னால் தாளமுடியவில்லை. மௌனமான கதாபாத்திரம் ஒன்றைச் சுற்றி கண் நிரம்பும் உணர்வெழுச்சிகளை உருவாக்க முடியும் என்பதற்குச் இந்தக் கதை – செங்கல் - சான்று. பாலகுமாரனின் ஒவ்வொரு கதையைப் பற்றியும் விரிவாக எழுதவேண்டும் என்றே பரபரக்கிறேன். எல்லாக் கதைகளும் எதிர்பாராத திசையிலிருந்து ஒரு திறப்பை ஏற்படுத்த வல்லவை. புதிதான களத்திலிருந்து பொதுவான மனமொழியின் வழியாக அரிதான தளத்திற்குள் நுழைந்துவிடுபவை. அதுவே வாசிப்பின் இன்பமும் பயனும். சுமார் முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட அவருடைய பல கதைகள் இன்றும் அவற்றுக்கே உரிய புதுமை மங்காமல் மின்னுகின்றன. இன்றும் இவற்றோடு உறவுகொள்ள வாசகர்களுக்கு அதேயளவு தேவையிருக்கிறது. பாலகுமாரன் என்னும் பெருங்கதைகளின் ஆசிரியர், பெருமக்கள் திரளால் ஆசானாக ஏற்கப்பட்டவர் – மீது இலக்கியப் புலத்தில் முன்னும் பின்னுமான விமர்சனங்கள் தொடர்ந்து முன்வைக்கப்பட்டன. அவருக்கு எதிரான விமர்சனங்களுக்குப் புகழ்க்காய்ச்சலே முதன்மைக் காரணமாக இருக்கவேண்டும். எழுத்துலகில் அன்னார் பெற்ற புகழை இனியொருவர் பெறுதல் குதிரைக்கொம்புதான். மக்களால் ஏற்றுக் கொண்டாப்பட்டதைத்தான் புகழ் என்கிறேன். வேண்டுமானால் அங்கங்கே குழுக்குழுவாகச் சிற்றரசுகளை உருவாக்கிக்கொள்ளலாம். எழுத்துக்குத் தரம்பிரிப்பவர்கள் எழுத்தாளர்களின் எழுத்தாளர்களோடு போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வாசக மனத்தில் தோற்றுவிக்கப்படும் விளைவுகளை அவர்கள் எப்போதும் கருத்தில் கொண்டதேயில்லை. அதனால்தான் இலக்கிய மதிப்பீடுகள் ஒவ்வொரு பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகும் தகர்கின்றன. ஒரேயொரு எழுத்தாளர் முப்பது நாற்பதாண்டுகளுக்குத் தாக்குப் பிடிக்கிறார். பாலகுமாரன் தம் எழுத்துகளின் வழியாக மனிதர்கள் மனிதர்கள் மனிதர்கள் என்றே மழையாய்ப் பொழிந்தார். மழை பொழிந்ததுபோல் வெள்ளமாக எழுதும் எழுத்தாளர்கள் அடிக்கடி தோன்றமாட்டார்கள். அவர்கள் ஒரு சமூகத்திற்குக் கிடைத்த அபூர்வப் பரிசுகள். சுபமங்களாவுக்கு அளித்த பேட்டியொன்றில் பாலகுமாரன் ‘தாம் இன்னும் நூறு ஆண்டுகளுக்கு வாசிக்கப்படுவேன்’ என்று கூறியதாக ஞாபகம். அவர் கூற்று உண்மையாவதற்கான எல்லாத் தடயங்களையும் பார்க்க முடிகிறது. இன்று தமிழ் எழுத்துகள் அசுர வேகத்தில் எழுதப்படுகின்றன், அதைவிடவும் மின்னல் வேகத்தில் வாசிக்கப்படுகின்றன. உடனடியாக இணையத்தில் ஏற்றுவதால் உலகத் தமிழர்கள் அனைவரையும் அது நொடிப்பொழுதில் சென்று சேர்கிறது. அச்சு ஊடகக் காலத்தில் செங்கோல் தாங்கியவர்கள் தம் எழுத்துகளில் காட்டிய நிதானமும் பொறுப்பும் மேதைமையும் இன்று அருகிப் போய்விட்டன. பொரி கடலையைப் போன்ற உடனடி எழுத்துகள் பெருகிவிட்டன. இந்தப் போக்கு அப்படியே தொடரும் அல்லது இன்றைவிடவும் கீழிறங்கும் என்றே தெரிகிறது. ஏனென்றால் அது எப்போதும் அப்படித்தான் ஆகியிருக்கிறது. அவ்வாறான ஒரு நிலைமையில்தான் நம் முன்னோர்களின் எழுத்துகளுக்கு மற்றொரு மதிப்பான கவனிப்பு கிடைக்கவிருக்கிறது. எழுத்தை, அது எழுதப்பட்ட காலத்தில் வாசித்துப் பயன்பெற்றதைக் காட்டிலும், பிற்காலச் சுற்றில்தான் அதன் முழுமை உணரப்பட்டது என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது. ஐயனே... நீங்கள் இயற்கை எய்திவிட்டீர்கள் என்பதை ஏற்க முடியவில்லை. தமிழ்கூறு நல்லுலகின் நினைவுள்ளவரை எங்கள் நெஞ்சத்தில் என்றென்றும் வாழ்வீர்கள் ! மகுடேஸ்வரன் கவிஞர் முகநூல் வழி ***********†*******#### எழுத்தாளர் பாலகுமாரன் மறைந்ததாக கேள்விப்படுகிறேன். அதிர்ச்சியெல்லாம் இல்லை. ஆனால் வருத்தம். தன் உடல் உபாதைகளைப் பற்றியும் அதிலிருந்து மீண்ட அனுபவங்களைப் பற்றியும் பல முறை அவர் எழுதியிருப்பதால் அதிர்ச்சியாக இல்லை. இளமைப் பருவத்தில் அவருடைய எழுத்தை விழுந்து விழுந்து வாசித்திருக்கிறேன். அவருடைய புகைப்படம் அட்டையில் இருந்தாலே அதை வாங்கி விடும்படியான நம்பிக்கையை தன் எழுத்தின் மூலம் ஏற்படுத்தி வைத்திருந்தார். இளமையில் என்னை தீவிரமாக பாதித்த எழுத்தாளர் பாலகுமாரன். மிக குறிப்பாக, தன்னிச்சையான ஆண்மையச் சிந்தனையோடு இருந்த விடலையான என்னை பெண்ணின் உடலைத் தாண்டி அந்த இனத்தின் அகம் சார்ந்த பிரச்சினைகளையும் சிக்கல்களையும் உணர வைத்தார். இந்த நோக்கில் சில பல புரிதல்களையும் முதிர்ச்சியையும் அடைந்தது அவருடைய எழுத்தின் மூலம்தான். பள்ளிக்கூடங்களைத் தாண்டி வெளியுலகில் நான் நூலக உறுப்பினராக முதன் முதலில் சேர்ந்தது ‘மறைமலையடிகள் நூலகம்’. (இது பிற்பாடு கன்னிமராவோடு இணைக்கப்பட்டது). அங்கு முதன் முதலில் வாசிக்க எடுத்து வந்த நூல் பாலகுமாரனின் ‘பச்சை வயல் மனது”. காலையில் வாங்கின நூலை மதியத்திற்குள் வாசித்து முடித்து விட்டு திருப்பியளித்து வேறொன்றை வாங்கச் சென்றேன். ‘ஒரு நாளைக்கு ஒரு புத்தகம்தான், போ’ என்று திருப்பியனுப்பி விட்டார் நூலகர். ‘காதல் என்பது காதலுக்காக காதலையே விட்டுக்கொடுத்தல்’ என்று பல முறை அவர் நினைவூட்டிய உபதேசம், காதலிக்காத பெண்ணின் மீது வன்மத்துடன் ஆசிட் வீசும் ஆண்மகன்கள் இருக்கும் இன்றைய நிலையிலும் கூட செல்லுபடியாகக்கூடியது. ஒரு காலக்கட்டத்திற்குப் பின்னர் ஆன்மீகம் என்கிற தளத்தின் மீது அவரின் சாய்வு அதிகம் ஏற்பட, பரஸ்பரம் இருவரும் பிரிந்து சென்றோம். ஏறத்தாழ இரண்டு வருடங்கள் முன்னால் ஒரு தீவிரமான மனச்சிக்கலில் விழுந்து அது சார்ந்த கோபத்தில் ஒருவரிடம் மோசமாக நடந்து கொண்டேன். சற்றே சமநிலைக்கு வந்தபிறகுதான் நான் செய்ததின் மூடத்தனத்தின் குரூரம் எனக்கே புலப்பட்டது. நாயினும் கீழாக என்னை உணர்ந்தேன். தற்செயலாக பாலகுமாரனின் முகநூல் பதிவொன்று கண்ணில் பட்டது. அவருடைய நூல்களின் வழியாக அதுவரை கற்றதை, கோபத்தில் மீறிச் சென்ற முட்டாளதனத்தைப் பற்றி அவருக்கே ஒரு கடிதம் எழுதி மன்னிப்புக் கேட்டேன். இவ்வாறாக எழுத்தாளர்களுக்கு கடிதம் எழுதுவது என் இயல்புக்கு முற்றிலும் முரணானது. அவர் அதைப் பார்த்தாரா என்றெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அப்படிச் செய்தது அந்த தீவிரமான மனநிலையில் எனக்கு சற்று ஆசுவாசத்தையளித்தது. தன்னுடைய இதுவரையான எழுத்தின் மூலம் அவர் பலருக்கு ஆசுவாசமாகவும் உபாத்தியாயனாகவும் இருந்ததை அறிவேன். ஓர் எல்லைக்குப் பிறகு அவர் நீர்த்துப் போனதை அவரே உணர்ந்தாரா என தெரியவில்லை. சிட்னி ஷெல்டன் போன்ற நூலாசிரியர்களின் வார்ப்பை தமிழில் வெற்றிகரமாக முயன்றவர்களில் பாலகுமாரன் முக்கியமானவர். கற்றுக் கொடுத்தவர் அத்தனை பேரும் ஆசான்கள் எனில் என்னளவில் பாலகுமாரன் முக்கியமானவர். ஆரம்பப் பள்ளியின் ஆசான் போல. அவருக்கு என் அஞ்சலி. சுரேஸ்கண்ணன் விமர்சகர் ***†******* எழுத்தாளர் பாலகுமாரன் மறைந்தது எனக்குப் பேரதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. சாவி காலந்தொட்டு நண்பர். அவரை சஃபாரி சூட்டில் இளைஞனாகப் பார்த்துப் பேசியது, பழகியதெல்லாம் நினைவுக்கு வருகிறது. சமீபத்தில் ஆனந்த விகடனில் பழைய தமிழ் எழுத்தாளர்களை ஒன்று சேர்த்து ஒரு கலந்துரையாடல் செய்யத் திட்டமிட்டார்கள். 'அவசியம் பாலகுமாரனையும் கூப்பிடுங்கள்; அவர் முக்கியம்' என்று அறிவுறுத்தினேன். கூடவே, 'அவ்ர் உடல்நிலை ஒத்துழைக்காதெனில் அவரை சிரமப்படுத்த வேண்டாம்' என்றும் சொன்னேன். அவரைத் தொடர்புகொண்டு விஷயத்தைச் சொன்னபோது, பெருமகிழ்ச்சியோடு ஒப்புக்கொண்டார். அந்தக் கலந்துரையாடலில் கலந்துகொண்டார். மற்ற எழுத்தாளர்கள் தங்கள் எழுத்தைப் பத்திரிகையில் பார்த்துப் படித்து முதலில் கூப்பிட்டுப் பாராட்டியவர் திரு.பாலகுமாரன்தான் என்று சொன்னபோது வியப்பாக இருந்தது. சக எழுத்தாளரைப் பாராட்டும் பெரிய மனம் பாலகுமாரனிடம் இருந்ததை நான் சாவி நாள்களிலேயே அறிவேன். எனவே, என் சிறுகதைத் தொகுதிக்காக அவரிடம் என் சிறுகதை ஒன்றைக் கொடுத்து, அதற்கு அவரின் விமர்சனத்தை கேட்டுப் பெறும் ஆவலில், என் சிறுகதையை அவரின் இமெயில் முகவரிக்கு அனுப்பியிருந்தேன். விரைவில் மதிப்புரை தருவதாகச் சொல்லியிருந்தார். நேற்றைய ஞாயிறன்று காலை அவர் இல்லத்துக்குச் சென்றேன், அவரைப் பார்த்துப் பேச. அன்றைக்கு விகடன் கலந்துரையாடலின்போது வேறு பணிகள் காரணமாக நான் வெளியூர் சென்றுவிட, அன்றைக்கு அவரைச் சந்திக்கவில்லையே என்கிற மனக்குறை எனக்கு இருந்தது. அதற்காகவே அவர் வீட்டுக்குச் சென்றேன். மூச்சுத் திணறல் காரணமாக காவேரி மருத்துவ மனையில் சேர்த்திருப்பதாக அவரின் துணைவியார் சொன்னார். அவர் பலமுறை இப்படிச் சென்று, ஓரிரு நாள் இருந்து, மீண்டும் புதுமனிதனாகத் திரும்பியிருக்கிறார். எமன் அவரை அவ்வளவு சீக்கிரம் நெருங்கமாட்டான், பயப்படுவான் என எண்ணியிருந்தேன். எனவே, நாளை அல்லது மறுநாள் போன் செய்துவிட்டு வருகிறேனம்மா என்று அவரின் துணைவியாரிடம் சொல்லிவிட்டு, வாங்கிக்கொண்டு போயிருந்த இனிப்பையும் ஹார்லிக்ஸ் பாட்டிலையும் அன்னாரிடம் கொடுத்துவிட்டு வீடு திரும்பினேன். இன்று அவர் மறைந்துவிட்டார் என்று அதிர்ச்சித் தகவல். என்னால் தாள முடியவில்லை. ரவிப்பிரகாஷ் பத்திரிகையாளர்
  9. அபராஜிதன்

    ரிலாக்ஸ் -2

    அன்பானவர்களே…. முள்ளிவாய்க்கால் மனித அவலத்தின்போது…. அந்த நெருப்பின் தணலில் இருந்து மீண்டுவந்த உயிர்களில் எனது உயிரும் ஒன்று…. அந்த உயிர் வேகிய அவலத்தின் ஒருதுளியை – எனது பட்டுணர்வை – இங்கு பதிகிறேன். இது என் பணி. இதனை வாசித்து உணர்பவர்கள் முடிந்தளவுக்கு இதனை உங்கள் பக்கத்தில் பகிர்ந்து உதவுங்கள். தனிப்பட்ட முறையில் எனக்காக அல்ல இது . இப்படித்தான் ஒவ்வொருவரும் துடித்தோம் என்பதை உலகறியட்டும். அவ்வப்போது என் நினைவுத்துளிகளை எழுதுவேன் . ********************************************* 2009 மே மாதத்தின் மறக்க முடியாத அந்த நாட்கள் மனதில் காட்சிகளாக விரிகின்றன….. இரணைப்பாலை என்கிற இடத்திலிருந்து ….. வலைஞர்மடம் என்கின்ற கடலோரக்கிராமத்திற்கு வந்துசில வாரங்கள் இருந்தோம். வலைஞர்மடம் தேவாலயம் கூப்பிடு தொலைவில் இருந்தது. மாத்தளன், அம்பலவன்பொக்கணை, வலைஞர்மடம் பகுதிகளில்…. புலராத பொழுதொன்றில்...... இராணுவம் பேயாட்டம் போட்டதில் அங்கிருந்து வெளியேறவேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது…. இன்றைய நாட்களில் முள்ளிவாய்க்காலின் ஒரு பகுதியில் ஒரு போராளிக்குடும்பத்தினருடன் இருக்கிறேன்..... சுற்றி நிகழ்பவை எதுவும் நல்லதாக இல்லை….. எல்லாச் சனங்களும் குழம்பிக்கிடந்தார்கள். எனக்கு நான் மட்டுமே என்று ஆகிப்போன சூழ்நிலை…… இனி யாரையும் யாரும் கவனிக்க இயலாது என்றாகிவிட்டதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்…… உலகின் கொடும்போர்கள் எல்லாம் எப்படி நிகழ்ந்திருக்கும் என்பதை நினைத்துப் பார்த்தது மனது. இதற்குள் எனது துணைவர் இரண்டு தடைவைகள் காயப்பட்டிருப்பதாக தகவல் அறிகிறேன். அதே இடத்தில் அவருடன் நின்ற போராளிகள் இருவர் வீரச்சாவு அடைந்துவிட்டார்கள்…. இருவருமே திருமணமானவர்கள். அவர்களுக்கு குழந்தைகளும் இருக்கின்றார்கள். அவர்களில் ஒருவர்…..அவரைக் காணும்போதெல்லாம் அவரது கழுத்தை கட்டிக்கொண்டு இறங்க மறுக்கும் அவரது மூன்று வயது அன்புப் பெண்குழந்தையை எண்ணி என் மனம் துவள்கிறது... கண்முன்னே வீழுகின்ற பல்வகைக் குண்டுகளில் சனங்கள் காயப்பட்டும் இறந்துகொண்டும் இருக்கிறார்கள்…… எவரது உயிருக்கும் எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. உயிர்கள் அவ்வளவுக்கு மலினப்பட்டிருந்தன. நான் குழந்தைகளை கடவுளராக நேசிக்கும் இயல்புடையவள்….. அந்தக் குழந்தைகள் உணவின்றி…. பயத்துடன் விறைத்து உறைந்து வாழும் காட்சியை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை….. நான் தங்கியிருந்த பகுதியில் சிறுவர் இல்ல குழந்தைகள் கொஞ்சப்பேர் இருந்தார்கள். அவர்களின் தற்காலிக பாதுகாப்பு அகழியில் ஒருநாள் இரவு அவர்களுடன் நானும் தங்கினேன்….. வெளியே பல்குழல் பீரங்கிகளின் செல்கள் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தன. மறுநாள் நடுச்சாமத்தில் திடீரென உக்கிரமான செல் வீச்சு. பாதுகாப்பு அகழிக்கு செல்வதற்கு போதியகாலம் இல்லை….நடப்பது நடக்கட்டும் என நிலத்தில் கிடக்கிறோம்…. செவிகள் கிழிய கிட்டவாக ஒரு செல்விழுகிறது…. எங்கள்மேல் ஏதோ சரசரவென கொட்டுகிறது….. கூக்குரல்களும் கதறல்களும் நடுங்க வைக்கின்றன…. அந்த பாதுகாப்பு அகழியின் ஒருபக்கம் சிதைவடைந்துவிட…. அருகே வெளியில் படுத்திருந்த ஓர் தாய், பெண்பிள்ளை உட்பட மூன்றுபேர் இறந்துபோனார்கள் என கதை வருகிறது…..இத்தனைக்கும் நானும் சிலரும் கூட வெறுந்தரையில் தரையோடு தரையாக ஒட்டிக் கிடந்தோம். தலையை நிமிர்த்த முடியாத நிலை……. எனக்கு சாவதுபற்றி பயம் ஏற்படவில்லை. காயப்பட்டு குற்றுயிராக துடிக்கவேண்டாமே என்ற மனநிலை….. ஒருதடைவையாவது சாவதற்குள் கஜனை ( மகனை) பார்ததுவிடவேண்டும் என்கின்ற தவிப்பும் அவ்வப்போது எழுந்தது…… பாடசாலையில் என்னிடம் படித்த என்னை அளவற்று நேசிக்கிற பிள்ளைகளும் அவ்விடங்களில் திரிவதை காண்கிறேன். அவர்களின் அவலமான தோற்றம் என் நெஞ்சகத்தை பிறாண்டியது. அந்த என் குழந்தைகளுக்கு எதுவும் செய்யமுடியவில்லையே என்கின்ற துயரம் என்னைத் தின்றுகொண்டிருந்தது. “ பெரியம்மா…. எனக்கு செல்லுக்கு பயம்….. செல் அடிக்கவேண்டாம் எண்டு சொல்லுங்கோ……” என்கிறான் ஒரு போராளிக்குடும்பத்தினரின் மூன்று வயதுக்குழந்தை. எங்கள் வீட்டருகே தான் அவர்களின் வீடு. அம்மா வெருட்டினால்…. அக்காவோ அண்ணனோ சண்டைபிடித்தால் என்னிடம் ஓடிவந்து முறையிடும் அந்தப் பிஞ்சு, இராணுவம் செல் அடிப்பதையும் என்னிடம் முறையிடுகிறது. கையாலாகாதவளாக அவனை பார்க்கிறேன்….. வேறென்ன செய்யமுடியும்?!.... சற்றே கிட்டவாக துயிலும் இல்லம்…. போராளிகள் வித்துடல்களாக விதைக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்….. ஒருபுறத்தே இறந்த சனங்களின் உடல்கள் மண்ணுக்குள் போகின்றன…. செல்களும் துப்பாக்கி குண்டுகளும் ஓய்வதாக இல்லை…… பேய் மழையாக அவை பொழிகின்றன…..அவற்றுக்குத்தான் உணர்வில்லையே…… சிறுவர் இல்லப் பிள்ளைகளுக்கான கழிப்பறை வாசலில் சனங்களும் தண்ணீர்ப் போத்தல்களுடன் நிற்கிறார்கள். கழிப்பறையின் தகரங்களில் வேகம் குறைந்த, துப்பாக்கிச் சன்னங்கள் விழுகின்ற ஒலி….. வாழ்க்கையின் நீட்சி நிகழ்தகவாக தொடர்வதை உணர்கிறேன்….. மனதிலும் உடலிலும் சோர்வு….. ஆனாலும் ஏதோவொரு நம்பிக்கை அந்த நேரத்திலும் உள்ளிருந்து இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறது…. இருளில் சனங்கள் நிழலுருவங்களாக நடமாடுகிறார்கள்….. இரவு….. பயங்கரமான வெடிப்புச் சம்பவம் ஒன்று……. செவிகளின் கேட்கும் வலுவினைக் கடந்து சகிக்க முடியாத பேரொலி தொடர்கிறது…. சம்பவம் நிகழும் இடத்திலிருந்த சனங்களை போராளிகள் அப்புறப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்….. நடப்பது என்னவென்று தெரியாமல் சனங்கள் அவலப்பட்டு ஓடுகிறார்கள்….. குழந்தைகள் வீரிட்டு அலறுகின்றன…. “ வெடிக்கின்ற நேரம் ஓடக்கூடாது….. “ என்று என்னை தங்களுடனே அவர்கள் தக்கவைக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் வெடிப்பு ஒலி கேட்கின்ற போது, இதயம் தொண்டைக்குள்ளிருந்து வெளியே விழுந்துவிடப்போவதாக எத்தனித்துக்கொண்டிருந்தது. வெடிப்பின் உச்சமாக ஒரு பெரும் வெடியோசை…… அண்டம் அதிர்வது போல……. நாங்கள் இருந்த தறப்பாள் கூரையின் மீது ஏதேதோ விழுகின்றன….. என்னுடன் இருந்த குடும்பத்தினர் உண்டியல்சந்திக்கு போக முடிவு செய்கிறார்கள்…. “ நானும் வரட்டுமா….” என்று கேட்க மனது இடம்தரவில்லை. மீண்டும் ஆதரவற்றுப் போய்விடப்போகிறேனே என மனம் சொல்கிறது…. அவர்கள் தங்களை தயார் செய்ய, நான் அப்படியே எதுவும் தோன்றாமல் இருக்கிறேன்…. மனது சுமைகளின் அழுத்தம் தாங்காமல் வெடித்துவிடும் போல தெரிந்தது. அப்போது…. “ நீங்களும் எங்களோடை வாங்கோ ஆதியக்கா……. “ அந்தப் பெண் சொல்கிறாள். அவளும் ஒரு போராளி.( குழந்தை ஒன்றை சில மாதங்களுக்குமுன் பெற்றெடுத்திருந்தாள் அவள் ). ஒரு பையில் யாரோ தந்த பாவாடை சட்டையுடன், சிறிதளவு பணமும் சில அணிகலன்களும் என்னிடம் உடைமையாக அப்போது இருந்ததன….. என்பையை இறுகப் பற்றியபடி போகிறேன்…. உண்டியல்சந்திக்கு போகும்வழியில் எறிகணைகள் விழ….. சிதறி ஓடுகிறோம்.....அந்த அமளி துமளியில் அந்தப் பையும் தொலைந்து போக….. வெறுமனே உயிர்ப்பிணமாக நடைப்பயணம் தொடர்ந்தது…… ஆதிலட்சுமி சிவகுமார் முகநூல்
  10. அபராஜிதன்

    ரிலாக்ஸ் -2

    ”அலுவலகங்களில் பெண்களுக்கு நேரும் பாலியல் தொல்லைகள் சமீபத்தில்தான் அதிகரித்திருக்கின்றன. முன்பெல்லாம் இப்படிக் கிடையாது” சொன்னவரைக் கூர்ந்து பார்த்தேன். சீரியசாகத்தான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். “சமீபம்னா - ஐந்து வருடங்கள் இருக்குமா?” “இல்ல, ஒரு இருபது வருடம்/ 25 வருடம் , சொல்றேன்” சீட்டில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தேன். 2001ல் நடந்தது. இன்றும் பசுமையாய் நினைவில் இருக்கிறது. அறிவியல் ஆய்வுக் கருவிகள் விற்பனையை விடுத்து மென்பொருள் விற்பனை, ஆளுமை என்று நான் பணி செய்திருந்த காலம். மும்பை பிராந்தியத்தின் மேனேஜர். எனக்குக் கீழே மூவரைப் பணியமர்த்த கம்பெனி முடிவுசெய்தது. கம்பெனி என்பது இன்ஃபோஸிஸ், விப்ரோ அளவுக்குப் பெரிதுமல்ல, லால்ஜி- கீம்ஜி அண்ட் ஸன்ஸ் என்ற லாலா கம்பெனியுமல்ல. ரெண்டுங்கெட்டான். ஏதோ பன்னாட்டுக்கம்பெனியிலிருந்து வந்த மனித வளத்துறை முதன்மை அதிகாரி “ எல்லா டிபார்ட்மெண்டிலிருந்தும் இண்டர்வியூக்களில் ஆ ட்கள் இருக்கணும். அப்பத்தான் வருகின்ற ஆட்கள், அனைத்துத் துறையிலும் சுமுகமாகப் போவார்கள் “ என்று ஒரு தீர்மானத்தோடு, , tally யில் பணிசெய்யப் போகும் ஆட்களைத் தேர்ந்தெடுக்க , tallyல் எத்தனை l உண்டு என்பதே தெரியாத என்னையும் வைத்தார்கள். சமோசா, கோலா குடித்து விட்டு, சிப்ஸ் இல்லை என்ற புகார் எழுதி வைத்து விட்டு வந்தேன். அது கிடக்கிறது. என் துறையில் ஆளெடுக்க, எனது முதன்மை அதிகாரி விகாஸ் தோமர் வருகிறார் என்பது சரியாக இருந்தது. அதோடு பைனான்ஸ், லாஜிஸ்டிக்ஸ் என்ற துறையிலிருந்து ஒரு கும்பல் வருகிறது என்பது சந்தேகமாக இருந்தது. இந்த நன்கு படித்த, படுபாவிகள் ஒரு கும்பலாகப் பல கொடுமைகளைச் செய்து வந்தனர் என்றும் சேர்மேனுக்கு இது தெரியாது எனவும் தலைமையகத்தில் வதந்தி உண்டு. ஹெச். ஆர் அதிகாரி ‘ எடுக்கப்போகும் மூவரில் ஒருவராவது மைனாரிட்டி கம்யூனிடியிலிருந்து வரவேண்டும்; ஒரு பெண் எடுக்கப்படவேண்டும்” என்று சொல்லி வைத்தார். கும்பலுக்கு ஏகக்குஷி. பெண்களின் பயோடேட்டாவை அவர்களே தரம் பிரித்தார்கள். தோமர், நான் , எனது அசிஸ்டெண்ட் ரஸூல் என்பவர்களோடு கும்பலில் இருந்து இருவர். ஹெச். ஆர். துறையிலிருந்து ஒருவர் வரமுடியவில்லை. கும்பல் தலைவர் அடுக்கப்பட்டிருந்த பயோடேட்டாக்களைப் பார்த்து முகம்சுளித்தார். பெண்கள் லிஸ்ட் ஒன்ணு நான் வைச்சிருந்தேனே? அந்த பயோடேட்டாவையெல்லாம் காணோம்?” “நிறைய பேர் வர்மாட்டேன்னு சொல்லிட்டாங்க.” என்றார் தோமர். “ அதிகம் அலையவேண்டியிரூக்கும்னு சொல்ிட்டோம்.” வாசலில் சென்று பார்த்த தோமர் முகம் மாறினார் “ ரசூல், எப்படி இந்த ரெண்டு பெண்கள் வந்திருக்காங்க? வரவேண்டாம்னு நான் சொல்லச் சொன்னேனே?” “சார் இவங்களைத் தொடர்பு கொள்ள முடியலை. மத்தவங்ககிட்ட இண்டர்வியூ இல்லைன்னு ஆபரேட்டர் கூப்பிட்டுச் சொல்லிட்டா” கும்பலிலிருந்து வந்த ஒருவர், வாசலைப் பார்த்து பரவசமடைந்தார். “ தோமர், அந்த கோட் போட்ட பொண்ண வரச்சொல்லுங்க” தோமர் முகம் சிவந்தார். “அந்தப் பொண்ணை உள்ளே கூட்டிட்டுப் போ. நீ பக்கத்துலயே இரு, ரசூல். நான் இப்ப வந்துடறேன். நான் வர்ற வரை கேள்விகள் தொடங்க வேண்டாம்” இது 2001. என்ன கேள்வியெல்லாம் கேட்கக்கூடாது என்ற விதிமுறைகளெல்லாம் அதிகம் அமலில் இல்லாத காலம். பெண்களுக்கும் தங்கள் உரிமை அதிகம் தெரியாத நாட்கள். கேள்விகள் சில , நாகரிகத்தின் எல்லையைத் தொட்டுப் பின் வந்தன. ”ராத்திரி இருக்க வேண்டி வந்தா, என்ன செய்வே?” “வீட்டுக்குப் போன் பண்ணுவேன். தம்பியைக் கூப்பிடுவேன்” “என் கார்ல வர முடியணும் உனக்கு. அந்த நம்பிக்கை இருக்கனும், got it?" அவள் வெலவெலத்துப் போயிருந்தாள். மேலும் கேள்விகள் பலமாக இருந்தன. “ உங்க கார்லதான் வரணும்னா வரவேண்டியதுதான் சார்” என்றாள். தோமர் எழுந்தார் “ இண்டர்வியூ இதோடு முடிகிறது. நீ போகலாம்” என்றார் கடுமையான முகத்துடன். அவள் அழுதுவிடுவாள் போலிருந்தது. வாசலில் தோமரிடம் மெல்லிய குரலில் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தாள் “ப்ளீஸ் சார், எனக்கு வேலை மிக அவசியம். என்ன வேணாலும் செய்யறேன். இல்லன்னு சொல்லிறாதீங்க.” “பார்க்கலாம்.: என்றார் சுருக்கமாக. மற்ற பெண்ணை சீக்கிரம் அனுப்பிவைத்தார். இரு பெண்களையும் அவர் எடுக்கவில்லை. ஹெச். ஆர் அவரை தலைமையகத்தில் உலுக்கி எடுத்தது. தோமர் அமைதியாக “ எல்லாத் துறையிலிருந்தும் ஒரு பெண் வீதம் தேர்ந்தெடுத்து ஒரு குழுவை அமையுங்கள். அவர்களிடம் விளக்கம் சொல்கிறேன்” குழு அமைக்கப்பட்டது. பெரும்பாலானவர்கள் பேரிளம்பெண்கள். அவர்களிடம் தோமர் 10 நிமிடம் பேசினார். கூட்டம் முடிந்து வெளி வந்த பெண்கள் கண்கலங்கியிருந்தனர். அன்று மாலை சேர்மனிடம் குழு சென்றது. அடுத்த நாள் ஹெச்.ஆர் தலைவர் தோமரிடம் மன்னிப்புக் கோரினார். கும்பல் அசரவில்லை. தோமர் இரு மாதங்களில் ராஜினாமா செய்து லண்டனில் ஒரு கம்பெனியில் சேர்ந்தார். போகுமுன் என்னிடம் சொன்ன வரிகள் இவை “ ஒரு ஆர்டரும் கிடைக்காம இருந்தாலும் பரவாயில்லை. உன் பிராந்தியத்தின் வளர்ச்சி பற்றி படுகேவலமாக கம்பெனியில் பேசினாலும் பரவாயில்லை. ’என்ன வேணும்னாலும் செய்யறேன்’னு உடைஞ்சு போற அளவுக்கு ஒரு பெண்ணை பலவீனப்படுத்தி அதில் ஆதாயம் பார்க்கறவனுக்குத் துணை நின்றுவிடாதே. மகா பாவம் அது” அவலங்கள் எத்துறையில் என்றல்ல, என்றுமுதல் என்றல்ல, ’இருக்கிறது’ என்பது கசப்பான வலிதரும் நிஜம். அதன்பின் தோமரை நான் சந்திக்கவில்லை. இதுவரை அப்படி ஒரு நிகழ்வு என் அனுபவத்தில் இல்லை. ஒவ்வொரு இண்டர்வியூவிலும் தோமரை நினைவில் சந்திக்கிறேன். Suthakar kasturi Face book
  11. அபராஜிதன்

    முரண்- கோமகன்

    தன்னை இன்டலெக்ஸ்வல் ஆக காட்டிக்கொள்ள,இப்படியான எதுவும் செய்தாகணும், மிகப்பெரிய இலக்கியவாதியாக காட்டிக்கொள்ளணும் எனில் இலக்கிய வாதி என அழைக்கப்படுபவர்களுடன் போட்டோ எடுத்து போடுகிறமாதிரி, ஆகப்பிந்திய உதாரணம் அனோஜன்....
  12. உதிரக்கள் சில கிழமைகளிற்கு முன் சமூகசாளரத்தில் இணைத்திருந்தேன்
  13. அபராஜிதன்

    முரண்- கோமகன்

    இந்த கதையிலிருந்து நான் தெரிந்து கொண்டது ஒருபால் உறவு மலட்டுத்தன்மைக்கு வழி வகுக்கும்..😅