• advertisement_alt
  • advertisement_alt
  • advertisement_alt

நிழலி

கருத்துக்கள பொறுப்பாளர்கள்
  • Content count

    11,327
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    125

நிழலி last won the day on September 27 2017

நிழலி had the most liked content!

Community Reputation

3,776 நட்சத்திரம்

About நிழலி

  • Rank
    ர.சி.க.ன்
  • Birthday 12/15/1974

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Location
    Canada
  • Interests
    காமமும் கலவியும்

Recent Profile Visitors

17,221 profile views
  1. அகஸ்த்தியன், நுணா இருவருக்கும் பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்
  2. அம்மையாரின் தொகுதி பக்கமும் கம்பஹாவும் பொது ஜன பெரமுனவுக்குத்தான் வாக்குளை அள்ளி போட்டு இருக்கினம். மகிந்தவுக்கு இருக்கும் ஆதரவின் அரைப் பங்கு கூட இவருக்கும் இவர் கட்சிக்கும் இல்லை அங்கு.
  3. என்னுடன் வேலை செய்கின்றவர்களும் என் அனுபவத்தை அறிந்த பின் தமக்கும் ஒரு சில தடவையாவது இப்படி வேர்ட்டிகோ வந்து போயிருக்கு என்று சொல்கின்றார்கள். எனக்கு இப்படி ஒன்று இருப்பதை பற்றி இதற்கு முதல் அறிந்து இருக்கவில்லை. ஆனால் பலருக்கு இது பற்றி தெரிந்து இருக்கு, பின்னூட்டத்துக்கு நன்றி அக்கா.
  4. நான் ஒரு நாளைக்கு 8 மணித்தியாலம் சொலிட்டாக நித்திரை கொள்ற ஆளாக்கும். வேர்ட்டிகோ வருவதற்கு என்று ஒரு பிரத்தியோக காரணம் எதுவுமில்லை. பீற்றரை பைத்தியம் என்று என்று குறிப்பிட மனம் தயங்குகின்றது. அவரது செயல்கள் எம் வழக்கமான செயல்களிலிருந்து மாறாக இருக்கின்றது. எவருக்கும் கரைச்சல் தராத ஒரு சீவன் போல இருக்கின்றார்.
  5. குருவே...! பிரமாதமான யோசனை ஒன்றை கூறியுள்ளீர்கள். அப்படியே ஆகட்டும். இரண்டுமே கூடுதல் இன்பம்!
  6. கெடுகுடி சொல் கேளாது. தோல்வியின் நாயகன் ஒரு போதும் திருந்தப் போவதில்லை.
  7. ஒரு அவசரத்துக்கு கடனோ அல்லது உதவியோ இன்னொருவரிடம் கேட்கும் நிலை எமக்கு வரும் போது மனசுக்குள் எவ்வளவு வெட்கப்படுகின்றோம், குறுகிக் கொள்கின்றோம். அப்படி இருக்கும் போது ஆட்களிடம் இரந்து பிச்சை கேட்கும் ஒரு நிலை ஒருவருக்கு வருகின்றதென்றால் அந்த நபர் எந்தளவுக்கு எதனாலோ பாதிக்கப்பட்டு இருப்பார் என்று நினைத்துப் பார்ப்பதுண்டு. அவர் கேட்பது போதை பொருளுக்காகவோ அல்லது ஒரு வேளை உணவுக்காகவோ, அல்லது எதுக்காகவோ என்றாலும், அந்த நிலைக்கு ஒரு மனிதன் / மனுசி வருவது என்பது எல்லாம் இழந்த ஒரு மனநிலையில் தான். அவர் விரும்பி வந்த நிலையாக இருக்காது. ஒவ்வொருக்கும் ஒவ்வொரு சோகம். என்னிடம் சில்லறை இருந்தால் கொடுப்பதுண்டு, இல்லாவிடின் கையாலேயே சைகை செய்து அடுத்த முறை தாறன் என்று சொல்வதுண்டு.
  8. அப்படி எனில் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னனி ஈபிடிபியுடனோ அல்லது சிங்கள கட்சிகளான ஐ.தே.க. / சுதந்திர கட்சி யுடனோ சேர்ந்தே ஆட்சி அமைக்க முடியும். யாழ் மாநகர சபையில் த.தே.ம.மு பெற்றது 13 இடங்க்கள். ஈபிடிபி 10 யூன்பி 3 சுதந்திரக் கட்சி 2, சங்கரியின் கூட்டணி பெற்றது 1. கூட்டமைப்பு பெற்றது 16 இடங்கள். பெரும்பான்மை பெற வேண்டும் எனில் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பின் உதவியின்றி பெரும்பான்மை பலத்தை அடைய வேண்டும் எனில் ஈபிடிபியுடனோ அல்லது சிங்கள கட்சியுடனோ சேர்ந்தே ஆட்சி அமைக்க முடியும். ஏனைய இடங்களிலும் இதே போன்ற ஒரு நிலைதான். மாகாணசபை தேர்தலில் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னனி போட்டியிடப் போகின்றதா? கடந்த முறை மாகாணசபை தேர்தலின் போது, மாகணசபைகளுக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை, புலிகளும் எதிர்த்த ஒரு சபை, ஒற்றையாட்சியை முற்றுமுழுதாக ஏற்ற அதிகார அலகு என்றுதானே மக்களை பகிஷ்கரிக்க சொல்லி தாமும் அதில் போட்டியிடாமல் விட்டவர்கள்?
  9. என் நெருங்கிய உறவு அவர். கனடாவில் இருக்கினம். அவரது ஒரு மகன் முதலில் ஓரு சீன பெண்ணை காதலித்தார். அம்மாக்காரி "..ச்சீய் போயும் போயும் சப்பையை கட்ட போறியா என்றார். மகன் அதை கைவிட்டார் பிறகு ஒரு இந்திய பெண்ணை காதலித்தார் ".. உனக்கு ஆள் கிடைக்காமல் வடக்கத்திய ஒன்றை கொண்டு வந்திருக்கிறாய்" என்று கடிந்து கொண்டார்...அவரையும் மகன் கைவிட்டார் பிறகு யாழ்ப்பாண பெண்ணை காதலித்தார் ".. அவள் என்ன சாதி என்று உனக்கு தெரியுமா எங்களை பார்த்தா தலை நிமிர பயப்படும் சாதியை சேர்ந்த பெண்ணை கட்டினா நான் நாளைக்கு எப்படி சபை சந்திக்கு போவது? தூக்கு மாட்டி தான் சாவன்" என்றா. சரி என்று எல்லாவற்றையும் கைவிட்டு தாயின் உறவுக்கார பெண்ணை கட்ட விரும்பினால் ......அந்த பெண்ணுக்கு செவ்வாய் தோஷமாம்..... "இனி எனக்கு கலியாணமும் வேண்டாம் ஒன்றும் வேண்டாம்" என்று விட்டு இப்ப சும்மா இருக்கின்றார்.
  10. இங்கு வீடற்றவர்கள் மேல் அநேகமானோர் கொண்டுள்ள பொது புத்தி 'உழைக்க விரும்பாத போதை பொருள் பாவனையால் தெருவுக்கு வந்த பேர்வழிகள்' என்பதாகதான் இருக்கு. அண்டைக்கு ஒரு நாள் மகனை வைத்து கொண்டு காரில் போகும் போது ஒரு வீடற்றவர் பணம் இரந்து கொண்டு இருந்தார். அவரை சுற்றி இன்னும் சில வீடற்றவர்கள். நான் மகனுக்கு கூறியது "...இங்கு இருப்பவர்கள் ஒரு காலத்தில் தாம் இப்படி ஆவோம் என்று கற்பனை கூட செய்து இருக்க மாட்டார்கள் ... வாழ்க்கை ஒரு நொடியில் எல்லாவற்றையும் மாற்றி விடும்... . ' இவர்களுக்கு நீ வளர்ந்த பிறகு உதவாமல் விட்டால் கூட பரவாயில்லை ஆனால் மதிக்காமல் விட்டு விடாதே' என்று வீடற்றவர்களாக ஆவதற்கும் மனம் குழம்பி போவதற்குமான அனைத்து குழிகளையும் அருகருகே வைத்து கொண்டு தான் எம் வாழ்வு போகின்றது. தடுக்கி விழவும் தள்ளி விடப்படவும் சந்தர்ப்பங்கள் ஏராளம் --- வெர்ட்டிக்கோ இது நிகழ்ந்தது இரு வாரங்களுக்கு முன். Emergency இற்கு போய் வந்த பின் மீண்டும் இந்த நிமிடம் வரைக்கும் வரவில்லை. ஒரு மருந்தும் தேவையில்லை. இது எவருக்கும் நிரந்தரமாக உறையும் பிரச்சனை அல்ல. ஒன்று அல்லது இரண்டு வாரங்களில் தானாக சரியாக வேண்டும். இல்லையெனில் வேறு பிரச்சனை ஒன்றின் ஆரம்ப அறிகுறியாக இருக்கும் https://www.nhsinform.scot/illnesses-and-conditions/ears-nose-and-throat/vertigo
  11. இங்கே இருப்பது மந்தமான சேவை என்று சொல்லிவிட முடியாது. Ambulance இல் ஒருவர் வரும் நிலை ஏற்பட்டால் உடனடியாக கவனிப்பார். விபத்தில் சிக்கியவர் என்றாலும், மாரடைப்பு, நெஞ்சு வலி போன்ற அதிகம் பயப்படும்படியான விஷயங்கள் என்றாலும் உடனடியாக கவனிப்பார். அப்படி இல்லாவிட்டால் first come first serve தான். கூடியவரைக்கும் தேவையான அனைத்து test களும் எடுத்து results வந்த பின்னர் தான் வீட்டுக்கு அனுப்புவர்.
  12. காலமும் அதன் அனுபவங்களும் மாற மாற எழுதிய கதைகளை விட இன்னும் எழுதாத கதைகள் என்று கோடி கணக்கில் இருக்கும் என நினைக்கிறேன். கடந்து போகும், நிகழ்ந்து முடியும், நிகழ இருக்கும் எல்லா விடயங்களிலும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட 'கதைகள் ' ஒளிந்து கிடக்கின்றன. அதை கதையாக சொல்ல ஆயிரம் கைகளும் கோடி எழுத்துக்களும் இன்னும் தேவைப்படுகின்றன பின்னூட்டத்துக்கு நன்றி சகாறா
  13. நான் உட்பட ஏனையவர்கள் பார்வைக்கு அழுக்கற்று இருந்தோம், ஆனால் பீற்றர் பார்வைக்கு அழுக்காக இருந்தார். எது அழுக்கு என்பது நாம் வளரும் சமூகம் சொல்லிக் கொடுத்த பொதுவான சூத்திரத்தை வைத்து கொண்டு எடுக்கப்படும் அளவீடுகள். அந்த அளவீடுகள் எவ்வளவு முரணானவை என்பதை பீற்றர் உணர்த்திய தருணத்தில் இந்த கதையின் கரு கிடைத்தது. இதற்கு முதல் 2 சிறுகதைகள் யாழிலும் ஒரு சிறு கதை சரிநிகரிலும் இன்னொன்று 22 வயதில் தினமுரசிலும் எழுதி இருக்கின்றேன். இறுதியாக 2014 மார்ச் இற்கு பிறகு எழுதிய கதை இது, பின்னூட்டத்துக்கு நன்றி
  14. அவர்கள் அவரை பீற்றர் என்று சத்தமாக அழைத்தமையால் தான் அவர் இருக்கும் திசையை நான் பார்க்க தொடங்கினேன். அதுவரைக்கும் நான் புத்தகம் வாசித்து கொண்டு இருந்தமையால் அவரை கவனிக்கவில்லை. அங்குள்ள பாதுகாப்பு உத்தியோகத்தவர்களுக்கு அவர் நன்கு பரிச்சயமானவர் போல அவர்கள் தோழமையுடன் அவரை அணுகிக் கொண்டு இருந்தனர். இப்படியானவரை எப்படி இங்கு அனுமதிக்கின்றார்கள் என புரியவில்லை. மனசுள் கொஞ்சம் கோபமும் எழத் தொடங்குகியது. நேரம் நடு இரவு 10 மணியை தாண்டி சென்று கொண்டு இருந்தது. 8 மணிக்கே அருகில் இருக்கும் பொது மருத்துவமனையின் அவசர பிரிவுக்கு சிகிச்சைக்காக வந்து விட்டேன். எல்லாம் பார்த்து என்ன பிரச்சனை என்று சொல்ல இன்னும் நான்கு மணி நேரமாவது செல்லும் சில வேளைகளில் என்னை மறிச்சு வைத்து சில நாட்கள் சிகிச்சை அளித்தாலும் அளிப்பார்கள். அப்படி தங்க வேண்டி வந்தால் லப் டொப்பை (Laptop) கொண்டு வர மனைவிக்கு சொல்ல வேண்டும். சில தினங்களுக்கு முன்னர் வேலையில் இருக்கும் போது பகல் 10 மணி இருக்கும், திடீர் என்று தலை சுற்றியது. கண்ணுக்குள் நட்சத்திரங்கள் பறந்தன. உடல் தன் சமநிலையை தொலைத்து விட்டது போன்று இருந்தது. எல்லாம் மூன்று வினாடிகள் தான். பிறகு சரியாகி விட்டது. பிறகு பின்னேரம் 5 மணி இருக்கும் அதே மாதிரி ஒரு தலை சுற்றல், நட்சத்திரங்கள் பறப்பு, சமநிலை குழம்புதல்.. எல்லாம் மூன்று வினாடிகள் தான், பிறகு சரியாகி விட்டது அடுத்து வந்த சனி ஞாயிறு தினங்களில் தலை சுற்றல் வர வில்லை. இடையில் ஒருக்கால் பிரஷர் செக் பண்ண வேண்டும் என்று நினைத்தும் நேரம் கிடைக்கவில்லை. திங்கட் கிழமை வேலைக்கு வந்த பிறகும் பிரச்சனை ஒன்றும் இருக்கவில்லை. பின்னேரம் வேலையில் இருந்து வீட்டுக்கு காரில் ஹை வேயில் 120 கிலோ மீற்றர் வேகத்தில் போய்க் கொண்டு இருக்கின்றேன். திடீர் என்று மீண்டும் அதே தலை சுற்றல், கண்கள் இருட்டிக் கொண்டு வந்தமாதிரி இருக்கின்றது, வெள்ளிக் கிழமை வந்த அதே நட்சத்திரங்க்கள் திரும்பவும் வந்து மின்னிக்கொண்டு நின்றன.. பாதை ஒரு சுழட்டு சுழற்றியது...ஆனால் எல்லாம் மூன்று வினாடிகள் தான். அடுத்தது என்ன செய்வது என யோசித்தேன். காரை ஓரமாக நிப்பாட்டிட்டு கொஞ்ச நேரம் பொறுத்து பார்ப்பமா என நினைத்தேன். ஆனால் ஒரு அசட்டு தைரியம் (அல்லது முட்டாள் தனம்). காரை நிறுத்தாமல் வீட்டுக்கு அதே வேகத்தில் வந்து சேர்ந்து விட்டேன். வீட்டை வந்தும் ஒன்றும் சொல்லாமல் மனைவியை வோல் மார்ட்டுக்கு (Walmart) வா என்று கூட்டிக் கொண்டு போய் அங்கு பிரஷரை செக் பண்ணினால் அது தாறு மாறாக 182/120 என்று காட்டியது. அவ்வளவு தான் அடுத்த வினாடியே அவசர பிரிவுக்கு மனைவி அழைத்துக் கொண்டு வந்து விட்டார். கனடாவில் அவசர பிரிவுக்கு வந்தால் முதலில் தாதி வந்து பிரஷர் / இதய துடிப்பு, உடல் வெப்ப நிலை எல்லாம் செக் பண்ணி பார்ப்பார். ஒன்றும் பெரியளவு பயப்படும் படி இல்லை என்றால் மருத்துவர்களை சந்திக்க ஆகக் குறைந்தது 5 மணித்தியாலங்களாவது காத்திருக்க வேண்டும். சில வேளை 8 மணித்தியாலங்களும் எடுக்கும். இடையில் வருத்தம் கூடுவது போன்று இருந்தால் போய் சொன்னால் கவனிப்பார்கள். நேரம் கனக்க போகும் என்று தெரியும் என்பதால் தமிழ் நதியின் 'பார்த்தீனியம்' நாவலை வாசிக்க தொடங்குவம் என்று கையோடு கொண்டு போயிருந்தேன். இரவில் பிள்ளைகள் தனிய வீட்டில் விட கூடாது என மனைவியை வீட்டுக்கு அனுப்பி விட்டு ஆஸ்பத்திரி கதிரையில் இருந்து அங்கும் இங்கும் நோட்டமிட்டேன். கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியா ஒருத்தியும் இல்லை. எல்லா கதிரைகளும் நிரம்பி வழிந்தன. ஒவ்வொருவரது முகங்களும் ஒவ்வொரு விதமான வேதனைகளை கேள்விகளை எழுப்பிக் கொண்டு இருந்தன. ஒரு வயதான பெண்மணி தொடர்ந்து இருமிக் கொண்டு இருந்தார். ஒரு குழந்தை தன் அப்பாவுடன் மாத்திரம் வந்து அவரது மடியில் தலை வைத்து படுத்துக் கிடந்தது. என் மகளின் நினைவு வந்தது. நான் திரும்பி போகும் மட்டும் முழித்து இருக்க கூடிய சீவன் அது. ஒருவர் காலில் பெரிய காயத்துடன் வந்து இருந்தார். ஒரு சோடி தம்மை மறந்து முத்தமிட்டுக் கொண்டு இருந்தனர். அதில் இருந்த பெண்மணி இடைக்கிடை தான் முத்தம் கொடுப்பதை மற்றவர்கள் பார்க்கின்றனரா என்று நோட்டம் வேறு விட்டுக் கொண்டு இருந்தார். சுவாரசியமாக எதுவும் இல்லாமையால் பார்த்தீனியத்தை வாசிக்க தொடங்கி அதற்குள் மூழ்கி கொண்டு இருக்கும் போது தான் "பீற்றர் பீற்றர்" என்று அவரை கொஞ்சம் சத்தமாக அழைத்தது கேட்டது. யாரந்த பீற்றர் என நோட்டமிட்டேன். ஒன்றுக்கு மூன்று அழுக்கடைந்த உடுப்புகளை அணிந்து கொண்டு, தாடிக்குள் முகத்தின் முக்கால்வாசியை மறைத்துக் கொண்டு ஒருவர் அமர்ந்து இருந்தார். அவர் அருகில் எவரும் அமர்ந்து இருக்கவில்லி. ஒரு நைந்து போன ஸ்கூல் பாக் ஒன்றும் இருந்தது. அவர் வீடற்ற ஒருவர் என உடனே புரிந்து போனது. அத்துடன் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவர் போன்று இருந்தார். இடைக்கிடை அவர் பெரும் சத்தம் எழுப்பினார். அழுகின்றார் போன்றும் இருந்தது. திடீர் என்று தனக்கு முன்னால் இருந்த பெரும் இலையான் கூட்டத்தை கலைப்பது போன்று இரண்டு கைகளாலும் எதையோ விரட்டினார். கத்தினார், சத்தமிட்டார், அழுதார், சிரித்தார் பின் அமைதியானார். அவர் குறிப்பிட்ட இடைவெளி விட்டு மீண்டும் மீண்டும் கத்திக் கொண்டும் எதையோ / எவரையோ விரட்டிக் கொண்டும் இருந்தார். அப்படி ஒவ்வொரு முறை செய்யும் போதும் பாதுகாப்பு உத்தியோகத்தவர்கள் அவரை கொஞ்சம் கண்டிப்புடன் "பீற்றர் பீற்றர்" என அழைத்து அதட்டினர். ஒவ்வொரு அதட்டலின் பின்பும் அவர் அமைதியானார்.. ஏற்கனவே சனம் வருத்தத்துடன் வந்து இருக்கு, இவர்கள் ஏன் இவரை விரட்டாமல் உள்ளே வைத்து அனுமதிக்கின்றார்கள் என எரிச்சல் வந்தது. "ஏன் இப்படியானவர்களை விரட்டி விட்டு உன்னை மாதிரி ஆக்களுக்கு மட்டும்தானா இந்த உலகம் மிஞ்ச வேண்டும்" என்று இன்னொரு மூலையில் இருந்து புத்தி கேள்வி கேட்டது என்னால் அதன் பின் புத்தகம் மீது கவனத்தை செலுத்த முடியவில்லை. ஏதோ ஒன்று அவர் பால் ஈர்த்துக் கொண்டே இருந்தது. அவர் என்ன செய்கின்றார், எப்படி கண்களை மூடுகின்றார், எப்ப கைகளை ஆட்டி ஆட்டி விரட்டுகின்றார்" என அடிக்கடி பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். அதுவும் சுவாரசியமாக இருந்தது 'க்ளக்' என்று ஒரு சத்தம் அருகில் இருந்த சோடி தாம் ஆளாளுக்கு பருக்கிக் கொண்டு இருந்த கோப்பியை தவறுதலாக சிந்தி விட்டார்கள். தரையெல்லாம் கோப்பி. . 'ஒரு கோப்பியை கூட ஒழுங்காக ஆளாளுக்கு பருக்க தெரியவில்லை...உதுக்குள ஆளாளுக்கு முத்தம் வேற...மூதேசிகள்' சிந்திய கோப்பியில் இருந்து வந்த மணம் வயிற்றை புரட்டுவது போல இருந்தது. கொஞ்சம் அங்கால பார்த்தால் ஒருவர் தான் சாப்பிட்டுக் ககொண்டு இருந்த பொப் கோர்னை சிந்தி விட்டு இருந்ததும் தெரிந்தது. நடு இரவையும் தாண்டி பலர் காத்திருப்பதால் பலர் பசிக்கு ஏதாவது வாங்கி உண்டு கொண்டு இருந்தனர். சிந்திய உணவு பலரது இருக்கைகளின் கூழ் இருந்தது. 'சாப்பாட்டை கூட சிந்தாமல் சாப்பிட தெரியாத சனம்". நேரம் போக போக எதுக்கெல்லாமோ மனம் எரிச்சலடைந்து கொண்டு இருந்தது. பீற்றரின் இருக்கையின் கீழ் எதுவும் இருக்கவில்லை. சுத்தமாக இருந்தது. சில நிமிடங்களில் என் பெயரை சொல்லி உள்ளே அழைக்கின்றார்கள். டொக்டர் என்ன நடந்தது எனக் கேட்டு லைட்டை அணைத்தார் (ரேப் பண்ண போறாரோ) பின் கண்களை அங்கால இங்கால உருட்டி பிரட்டி பார்க்க சொன்னார் (மாறி கண் வைத்தியரிடம் வந்து விட்டேனா). மூக்குக்கு முன்னால் நேராக விரலை வைத்து அதையே உத்து பார்க்க சொன்னார். தன் தலையை சிலுப்பி கொண்டார். "பிரஷர் கூடவா டொக்டர்" எனக் கேட்டேன். "இல்லை, பிரஷர் கூடினால் ஒரு நாளும் தலை சுற்றல் வராது. நீ தலை சுற்றியதால் பயந்து போய் விட்டாய், அதுதான் உன் பிரஷர் கூடக் காட்டியது. ஆனால் 182/120 எல்லாம் அதிகமாக பயப்படும் அளவுக்கானது இல்லை." என்றார் (அப்ப பிரசர் கூடி நெஞ்சு பிளந்தால் தான் அடுத்த முறை வர வேண்டும் போல) "எதுக்கும் இரத்தம் சோதித்து பார்க்க வேண்டும்" என்று தாதியை கூப்பிட வந்த தாதியும் வஞ்சகம் இல்லாமல் நாலு சிறு போத்தல்களில் இரத்தம் எடுத்துக் விட்டு "ரிசல்ட்ஸ் வரும் வரைக்கும் வெளியே காத்திரு" என்றார் "எவ்வளவு நேரம் எடுக்கும்" "ஒன்றரை மணித்தியாலமாவது எடுக்கும்' மணி 12:30 தாண்டி விட்டு இருந்தது. மீண்டும் காத்திருப்போருக்கான வராந்தாவுக்கு வருகின்றேன். வராந்தா பளிச் என்று இருக்குது. கீழே கொட்டப்பட்ட உணவு, கோப்பி, பொப் கோர்ன் என்று எதுவுமே இல்லை. எல்லாம் துடைத்து துப்பரவாக இருந்தது. "இந்த இரவிலும் சுத்தப்படுத்தி இருக்கின்றார்கள்... கனடா கனடா தான்" என நினைத்து கொண்டு பீற்றர் இன்னும் இருக்கின்றாரா என பார்க்கின்றேன். அந்த சுத்தமான இடத்தில் ஒரு அழுக்கு மூட்டையாக அவர் அமர்ந்து இருந்தார். மீண்டும் எரிச்சலாக இருந்தது. "ஏன் இன்னும் இந்த மனுசனை விரட்டாமல் விட்டு இருக்கின்றார்கள்" கொஞ்சம் களைப்பாக இருந்தது. பாவி மகள் 4 போத்தல் இரத்தம் எடுத்ததால் இருக்குமோ என நினைத்து உள்ளே இருக்கும் கோப்பி கடைக்கு போய் ஒரு டபிள் டபிள் கோப்பி வாங்கி வந்து குடிக்க தொட்ங்கினேன் என் மொபைல் அடித்தது. மனைவி நிலவரம் அறிய தொலைபேசினார். கால்களுக்கு இடையில் கோப்பியை வைத்து விட்டு அவருடன் கதைத்து முடித்தேன். பின் நாளைக்கு வேலைக்கு லேட்டாக வருவன் என்று ஒரு மெயிலையும் மானேஜருக்கு அனுப்பி விட்டு கால்களை மாற்றி வைக்கும் போது கோப்பியை தட்டி விட்டேன். நிலத்தில் கோப்பி சிறு உலகப் படம் போல திக்குகள் நீள பரவியது "இவனுக்கு கோப்பியை கூட ஒழுங்காக குடிக்க தெரியவில்லை" என சனம் நினைக்கும் என்றெண்ணி பார்க்கின்றேன். ஆரும் என்னை கவனித்த மாதிரி தெரியவில்லை. அவரவருக்கான உலகில் அவர்கள் இருந்தனர். கனடா மக்களின் பொதுவான சுபாவம் அது. எல்லாரும் அமர்ந்த இடங்கள் சுத்தமாக இருக்க என் இருக்கையின் கீழ் கோப்பி சிந்தி அழுக்காக கிடந்தது. பீற்றர் என்னை பார்க்கின்றாரா என கவனித்தேன். அவர் மீண்டும் எதையோ காற்றில் கலைத்து கொண்டு இருந்தார். மெதுவாக எழும்பி இன்னொரு இருக்கைக்கு சென்று நல்ல பிள்ளையாக அமர்ந்து விட்டேன். ஒருவரும் கவனிக்கவில்லை. ஒரு மணித்தியாலம் கழிய என் பெயரை மீண்டும் அழைக்கின்றனர். இரத்த பரிசோதனையிலும் ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை. "அப்ப ஏன் டொக்டர் தலை சுற்றியது"? "உனக்கு வெர்ட்டிகோ (Vertigo) பிரச்சனை.." என்றார் "அப்படி என்றா;..."? "காதுக்குள் உடலை சமனிலையில் பேணும் திரவம் இருக்குது..அது சில நேரம் குளம்பிவிடும் ..அதுதான் தலை சுற்றியது உனக்கு" "அப்ப இதுக்கு மருந்து ஏதும்" "ஒன்றும் தேவையில்லை..இதில் சொல்லியிருக்கிற இலேசான உடற்பயிற்சியை செய்..அதோட கொஞ்சம் உயரமான தலையணை போட்டு படு" என்றார் டொக்டர்'. அத்துடன் மீண்டும் பிரஷர் செக் பண்ணும் போது அது நல்ல பிள்ளை போல 132/90 என்று காட்டியது..." மனசு நிம்மதியானது. ஐஞ்சு மணித்தியாலம் காத்திருந்தது வீண் என நினைத்தாலும் உடம்புக்கு ஒன்றும் இல்லை என்று மனம் அறிந்து சந்தோசப்பட்டது. வாயில் "ராஜ ராஜ சோழன் நான் எனை ஆளும் காதல் தேகம் நீ தான் " எனும் பாடல் வந்து ஒட்டிக் கொண்டது. வராந்தாவுக்கு வந்து வெளியேறும் கதவை அடையும் போது தான் பீற்றரின் நினைவு வந்தது. மீண்டும் வராந்தவுக்குள் வந்து பீற்றர் அமர்ந்து இருந்த இடத்தை பார்க்கின்றேன் அதில் அவர் இல்லை எங்கே போயிருப்பார் என சுற்றும் முற்றும் பார்க்கின்றேன் பீற்றரை காணுகின்றேன்.. . நான் முன்னர் அமர்ந்து இருந்த இடத்தில் குனிந்து இருந்த படி ஏதோ செய்கின்றார் என்ன செய்கின்றார் என வடிவாக பார்க்கின்றேன் நான் கொட்டிய கோப்பியை ஒரு துணியால் துடைத்து விட்டு எழுந்து கொள்கின்றார் வராந்தா மீண்டும் பளிச் என்று ஆகின்றது .
  15. இணைப்புக்கு நன்றி கிருபன். இவரது கதைகள் எதனையும் இன்னும் வாசிக்கவில்லை. Facebook இல் சிலர் இவரது கதைகளை குறிப்பிட்டு எழுதி இருந்தமை நினைவு. மற்றது ஒரு வளரும் எழுத்தாளரிடம் "தற்கால ஈழ இலக்கியத்தின் போக்கு என்ன? சவால் எவை? ",தமிழ்நாட்டு தமிழ் இலக்கிய சூழல், ஈழத் தமிழ் இலக்கிய சூழல் சமகால ஒப்பீடு? " போன்ற கேள்விகளை கேட்காமல் விடுவது நல்லது. இந்த வகையான ரெடி மேட் கேள்விகளை இலக்கிய விமர்சகர்களிடம் விட்டு விடல் வேண்டும். இப் பதில் நேர்மையாக இருக்கு.