கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

  • Joined

  • Last visited

  • Days Won


ragunathan last won the day on August 23

ragunathan had the most liked content!

Community Reputation

1,073 நட்சத்திரம்

About ragunathan

  • Rank
    Advanced Member
  • Birthday 12/05/1973

Contact Methods

  • ICQ
  • Yahoo

Profile Information

  • Gender
  • Location
  • Interests
    Politics, music, sports.

Recent Profile Visitors

4,251 profile views
  1. தமிழின அழிப்பில் முன்னின்று நடத்திய இந்திய மலையாளி சிவசங்கர் மேனன் தனது போர் நடவடிக்கை பற்றிய புத்தகம் ஒன்றை வெளியிட்டிருக்கிறார். அதுபற்றிய சிறிய விமர்சனம் கீழே, ஆங்கிலத்தில். A recent book by retired Indian diplomat Shivashankar Menon reveals New Delhi’s backing for the Colombo government during the final stage of the war against separatist Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE). Menon, a former foreign secretary and national security advisor to Indian Prime Minister Manmohan Singh, was one of a handful of top officials involved in maintaining Indo-Sri Lanka ties during this period. He speaks for those sections of the Indian ruling class that advocate New Delhi’s alignment with Washington’s strategic interests in the region and economic and military encirclement of China. Entitled Choices: Inside the making of India’s foreign policy, Menon’s book attempts to justify India’s policies regarding the US, China, Pakistan and Sri Lanka. Menon was instrumental in cultivating these policies during the India’s sharp turn toward US imperialism following the collapse of the Soviet Union and the 1990–91 economic crisis. These developments, he writes, “enabled India to break with domestic political and economic certainties.” Menon’s account of the Sri Lankan civil war in Chapter 4 of the book is related to the Indian elite’s turn to the US. Endorsing Washington’s “pivot to Asia,” New Delhi intervened in various South Asian countries to undermine Beijing’s influence in the region. Entitled “Force works: Sri Lanka Eliminates Tamil Tigers, 2009,” Chapter 4 sheds light on India’s role in the 30-year civil war. New Delhi coldly calculated that large-scale civilian casualties were justifiable as long as they assured the elimination of the LTTE and kept Colombo under India’s sway. In early 2009, the WSWS pointed out that India was encouraging and materially supporting the Sri Lankan government’s renewed efforts to rout the LTTE in the island’s North and East. The book confirms this, admitting that “intelligence and interdiction” by the Indian Navy “starved the LTTE of supplies by the sea.” Menon fondly remembers unpublicised regular midnight flights to Colombo with the then Indian foreign minister and current Indian President Pranab Mukherjee for briefings and discussion with President Mahinda Rajapakse and his army commander Sarath Fonseka. These visits occurred during the first five months of 2009, that is, until the military annihilation of the LTTE on May 18. Menon justifies New Delhi’s support for Colombo’s brutal escalation of the communal war, purely on the grounds of India’s regional interests. He points out that Rajapakse had garnered political and military support for the war from China, Pakistan and “to an extent” the US. “If we stood aside,” he writes, “defending the killers of an Indian Prime Minister [Rajiv Gandhi]” it would have amounted to “abdicating a geopolitically strategic neighbour to other powers.” Gandhi, Indian prime minister from 1984 to 1989 and then in the opposition, was killed in Tamil Nadu by an LTTE suicide bomber in 1991. Gandhi intervened in the Sri Lankan war when Sri Lankan President J. R. Jayawardene’s government suffered a series of military defeats at the hands of the LTTE and rural unrest in the south. In July 1987, Gandhi signed the Indo-Lanka Accord, which provided limited powers to the Tamil elites in the North and East of Sri Lanka, and then sent the Indian army to disarm the LTTE. Gandhi’s assassination was revenge by the LTTE leadership. Menon, with all the calculations of a ruthless strategist, refers to Sri Lanka as an “aircraft carrier parked fourteen miles off the Indian coast.” It was inevitable, he writes, that India had to keep Sri Lanka free of “antagonistic outside influences” and prevent the growth of Tamil separatism that could affect Tamil Nadu. In other words, the massive civilian casualties during the Sri Lankan war were acceptable, as long as the outcome politically benefitted India. The book paints an entirely false picture of a speedy reconstruction of Sri Lanka’s North and East after the war. Attributing credit to Rajapakse’s regime, Menon declares: “Sri Lanka can claim to have rehabilitated and restored normalcy much faster than other countries that endured shorter civil wars.” This is a gross lie. The North and East still remain effectively under military occupation. People live under grueling economic hardships, destroyed infrastructure and with no psycho-social support to recover from the traumas of war. Eight years since the war, most people in the Vanni district still live in make-shift houses. Menon’s portrayal serves to justify Indian support for the Rajapakse regime’s war and to suggest that the bloody events—tens of thousands Tamil civilians were killed—have produced positive outcomes. Menon contends that Sri Lanka failed to find lasting peace because of Rajapakse’s personal lack of “political magnanimity towards the vanquished,” which, he suggests, only became evident after the war. However, after 2009, New Delhi, like Washington, became increasingly concerned about Rajapakse’s relations with China. In an attempt to pressure the Rajapakse government to distance itself from Beijing, the US sponsored a series of resolutions in the UN Human Rights Council (UNHRC) calling for war crimes investigations. When Rajapakse failed to respond, Washington moved a resolution in the UNHRC in March 2014 calling for an international investigation. This set the stage for the regime-change operation that culminated in the ousting of Rajapakse in the January 2015 presidential election. Maithripala Sirisena was installed with the help of then opposition leader and present Prime Minister Ranil Wickremesinghe and former President Chandrika Kumaratunga. India tentatively supported some of Washington’s UNHRC resolutions, including that of March 2014. Its caution was on the grounds that more pressure could push Colombo closer to Beijing. Even though Rajapakse was “much more compliant with Chinese demands,” his brother and defence secretary Gotabhaya Rajapakse was assuring India about the nature of the military relations with China, Menon writes. The defence secretary was “more sensitive to India’s concerns.” These assurances, Menon writes, were respected by the Rajapakses until May 2014. Menon’s book does not explain why the situation changed in May 2014 for India. However, that month Rajapakse visited Beijing and for the second time voiced his support for China’s Maritime Silk Road (MSR) initiative. He also invited Chinese President Xi Jinping to visit Sri Lanka in September that year. The US and India were hostile to the MSR, saying it was part of China’s military initiatives in the Indian Ocean. In May 2014, the Congress-led Indian government was defeated. Prime Minister Narendra Modi’s Bharatiya Janatha Party (BJP)-led regime came to power and Ajit Doval became the new national security advisor. The new government backed the US initiated regime-change process in Sri Lanka. Menon’s account shatters claims by the Sri Lankan Tamil elite, including the Tamil National Alliance (TNA), that New Delhi is concerned about the democratic rights of the Tamil minority in Sri Lanka. India’s policies were always determined by the ruling elite’s regional and global geo-political interests. Likewise, Sri Lanka’s Tamil nationalist parties back Indian and US geo-political interests in order to secure their own privileges. As the WSWS has warned, the installation of the pro-US Sirisena-Wickremesinghe government in Sri Lanka has not resolved any of the issues that led to the brutal 30-year civil war. Instead, Colombo is attempting to impose a police-state style grip over the working class and the oppressed population. Menon’s account does not cover the period after the Sri Lankan regime-change in 2015. He cynically ends his account, however, by claiming: “Sri Lanka today is a better place without the LTTE and the civil war and India contributed to making that outcome possible.” தமிழின படுகொலையில் இந்தியாவின் பங்கினை ஏற்றுக்கொள்ளும் இந்த மலையாளி, புலிகளை அழிக்கவேண்டுமானால், தமிழர்கள் அழிக்கப்படுவதில் தவறில்லை என்றும் ஒத்துக்கொள்கிறார்.
  2. டக்கிளஸ் தேவானந்தா அவர்களுக்கு ஒரு தெரிவு இருந்தது. அதாவது, புலிகள் இவரது அரசியலை தடுத்திருந்தவேளை, சில இயக்கத் தலைவர்கள் செய்ததுபோன்று அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கியிருப்பது. ஆனால், அவர் அதைச் செய்யவில்லை. ஏனென்றால், அரசியலில் இருந்து ஒதுங்குவதை விடவும், எதிரியுடன் கூட்டுச் சேர்வதென்பது அவரைப் பொறுத்தவரை சரியான தெரிவாக இன்றுவரை இருந்துவருகிறது. புலிகள் இருக்கும்வரை அவரது அரசியல் என்பது எதிரியின் துணையுடன் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்வதும், அதற்குச் சன்மானமாக, இனத்திற்கெதிராகச் செயற்படுவதுமாகத்தான் இருந்துவந்தது. இன்று வெளிப்படையாக இவரது தற்காப்பு அரசியலுக்கான தேவை இல்லாது இருக்கும்பொழுதும்கூட, எதிரியுடனான இவரது நட்பென்பது கூறும் ஒரேவிடயம், இவர் எப்போதுமே தமிழ் மக்கள் சார்ந்து செயற்படவில்லை என்பதைத்தான். ஆகவே, தலைவரை விஷம், கசாயம் என்று இவர் விழிப்பதுபற்றி நாம் பெரிதுபடுத்தாமல் இருப்பதே சரியானது.
  3. சரியான பார்வை மருது, பொதுமக்கள் கொலைகள் தடுக்கப்பட்டிருக்கலாம். எமது போராட்டத்தின் நியாயத்தை பலவீனப்படுத்தி, எதிரியின் எம்மீதான ஆக்கிரமிப்பினை வெளியுலகில் நியாயப்படுத்த அவர்களுக்குக் கிடைத்த ஒரு சந்தர்ப்பம் என்றுதான் இத்தாக்குதல்களைப் பார்க்கிறேன். உங்கள் கருத்திற்கு நன்றி
  4. கொழும்பான், கொழும்பு மத்தியவங்கிக் குண்டுவெடிப்பு சாதாரண சிங்கள மக்களைக் குறிவைத்து நடந்தது என்பதைக் காட்டிலும், அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரத்தை இலக்குவைத்தும், அரசாங்கத்தைத் தொடர்ந்தும் ஆட்சியில் வைத்திருக்கும் கொழும்பின் நடுத்தர வர்க்க சிங்கள மக்களை குறிவைத்துமே நடைபெற்றது. என்னதான் காரணம் சொன்னாலும்கூட கொல்லப்பட்டவர்கள் சாதாரண மக்கள்தான் என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறேன். புலிகள் பயங்கரவாதிகள் என்பதை உலகிற்கு உரத்துச் சொல்வதற்கு இந்தத் தாக்குதலையும் பேரினவாதம் பாவித்துக்கொண்டதென்பதும் உண்மைதான். சுற்றியிருந்த பொருளாதார மையங்கள், வெளிநாட்டுத் தூதுவராலயங்கள், பன்னாட்டு வங்கிகள் என்று பலவற்றிற்கு நடுவே நடத்தப்பட்ட இத்தாக்குதலால் எமக்குக் கிடைத்த நண்மைகளைவிட பாதிப்புகள் அதிகம் என்பதுதான் எனது எண்ணம். இதேபோன்றதொரு தாக்குதல்தான் தெகிவளைப் புகையிரதத் தாக்குதலும். வேலைவிட்டுச் சென்ற பொதுமக்கள் இலக்குவைக்கப்பட்டார்கள். இதையும் சிங்களம் தனது பிராச்சரத்துக்குப் பாவித்துக்கொண்டது. அதேவேளை வடக்கிலும் கிழக்கிலும் அதே நாட்களில் கொன்றுகுவிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த தமிழர்களின் செய்திகள் இந்த தெற்கின் குண்டுவெடிப்புகளின் புகை மூட்டத்திற்குள் மறைக்கப்பட்டுப் போனது வேதனை. இனவாதம் அரசியலாக்கப்பட்டு, நாட்டின் பெரும்பான்மை இனம் போருக்காக கொம்புசீவப்பட்டிருக்கும்பொழுது, எல்லாமுமே இலக்குகள்தான் என்று சொன்னாலும்கூட, மனம் ஏனோ ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது. தவறிருந்தால் மன்னிக்கவும்.
  5. மருது மற்றும் நெடுக்கு, எனக்கு செல்வியைப் பற்றித் தெரியாது. ஒருமுறை சரிநிகர் பத்திரிக்கையைப் படிக்கும்போது இவரது மரணம் பற்றி ஒரு ஆக்காத்தைப் படித்ததாக நினைவு. நான் 80 களின் இறுதிப்பகுதியில் யாழ்ப்பாணத்தைவிட்டு வெளியேறிவிட்டேன். இந்திய ராணுவத்தின் யாழ்ப்பாணம் மீதான ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கை நடைபெற்று சில மாதங்களில் மட்டக்களப்பிற்குச் சென்றுவிட்டேன். அவ்வப்போது தம்பி மூலம் யாழ்ப்பாண நிகழ்வுகள் பற்றி அறிந்துகொள்வேன். ஆனால், யாழ் பல்கைல் கழகத்தில் நடைபெற்ற சம்பவங்கள் குறித்து அறிந்திருக்கவில்லை. உங்களுக்கு நேரம் இருப்பின், செல்வியின் பின்புலம், அவரது செயற்பாடுகள் பற்றி அறியத்தர முடியுமா? செல்விபற்றி இனி எழுதவேண்டாம் என்கிற கவிஞர் ஜெயபாலன் அவர்களின் வேண்டுகொளையும் பார்த்தேன், சிரமம் என்றால் தேவையில்லை.
  6. இங்கே படத்தில் காட்டப்பட்டுள்ள விமானம் சண்டை விமானம் ஆகும். ஆனால், சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டதோ 1950 களில் ரஷ்ஷியாவினால் உருவாக்கப்பட்ட உளவுபார்க்கும் விமானம் ஒன்று. சிரியாவினுள் ஆளமாக கால்பதிக்கும் ஈரானின் ராணுவ இலக்குகள் மீது இஸ்ரேல் விமானத் தாக்குதல்களை மேற்கொண்டபோது, ரஷ்ஷியாவினால் செலுத்தப்பட்ட விமானம், சிரியாவின் விமான எதிர்ப்பு ஏவுகணைகளின் வீச்சுக்குள் இஸ்ரேல் விமானங்களால் பலவந்தமாக அனுப்பிவைக்கப்பட, ஏவுகணைத் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகி அது நொருங்கியிருக்கிறது. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், ரஷ்ஷிய விமானத்தைச் சுட்டு வீழ்த்திய ஏவுகணை கூட ரஷ்ஷியாவினால் சிரியாவுக்கு வழங்கப்பட்டதுதான். அதுமட்டுமல்லாமல், சுட்டு வீழ்த்தப்பட்ட ரஷ்ஷிய விமானம் கூட, சிரியாவின் ராணுவ நடவடிக்கைகளுக்காக உளவு பார்ப்பதற்காகவே அங்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டது. சொந்தக் காசில் சூனியம் வைப்பது என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன், இப்போதுதான் பார்க்கிறேன். https://www.bbc.com/news/world-europe-45563304
  7. இவரைப் போன்று பலர் இருக்கிறார்கள். லக்ஷ்மண் கதிர்காமர், நீலன் திருச்செல்வம், ராஜன் ஹூலே, டக்கிளஸ் தேவானந்தா...என்று மிகவும் நீளமான ஒரு பட்டியல் இருக்கிறது. இவர்கள் தமிழ் மக்களிடமிருந்து அந்நியப்பட்டதினாலோ அல்லது புலிகளால் ஏதோ ஒரு வகையில் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாலோ, அவர்களை வெறுக்கிறார்கள். புலிகள் தமிழ் மக்களைக் கொன்றார்கள் என்பதனால்த்தான் தான் அவர்கள் அழிக்கப்படவேண்டும் என்று விரும்பியதாகக் கூறும் இவர், கூடவே மக்கள் கொல்லப்பட்டாலும் பரவாயில்லை என்றும் கூறுகிறார். ஆக, இவருக்கு இருக்கும் பிரச்சினை தமிழினம் சார்ந்தது அல்ல. மாறாக தனிப்பட்ட ரீதியிலானது. அதை இலகுமாவக மறைத்துவிட்டு, தமிழர்களுக்காகப் பேசுவதாகக் கூறுகிறார். அதை நாம் குறைகூறவும் முடியாது. கொழும்பின் மேற்குத்தட்டு வர்க்கத்தில் பிறந்து வாழும் ஒரு தமிழரால் இதைத்தவிர வேறு எதையுமே செய்யமுடியுமென்றால்த்தான் நாம் வியப்படைய வேண்டும். சிங்களவர்களின் புகழ்ச்சிக்காகவும், வெள்ளையில்லாத ஒருவரின் படத்தினைத் திரையிட்டு தாம் இனவாதிகள் அல்ல என்பதை நிரூபிக்கத் துடிக்கும் வெள்ளையின போலி கலைஞர்களின் பாராட்டுதல்களுக்காகவும் இவர் இதனைச் செய்கிறார் என்பது தெளிவு. முடிந்தால், முள்ளிவாய்க்கால் இனவழிப்புப் போரில் மீண்டுவந்த தமிழர்களிடம் இந்தப் படத்தைப் போட்டுக் காட்டட்டும், அப்போது தெரியும் இவர் எந்தத் தமிழர்களுக்காகப் பேசுகிறார் என்பது.
  8. தமிழ் மக்களின் வாக்குகளின் அடிப்படையில் ஓரளவுக்குப் பெரும்பான்மையுடன் உறுப்பினர்களைக் கொண்ட கட்சி, தமிழ்க் கூட்டமைப்பாகும். அதன் தலைவரான சம்பந்தரோ அல்லது அதன் மூளையான சுமந்திரனோ மக்களின் ஆதரவை இப்போது படிப்படையாக இழந்துவருகின்றபோதிலும்கூட, வேறு தெரிவுகள் இன்றிருப்பதால் தமிழர்கள் தொடர்ந்தும் இவர்களுக்கே வாக்களித்து வருகின்றனர். புலிகள் இருக்கும்வரை, இவர்கள் உற்பட எந்த ஒரு கட்சிக்கோ அல்லது குழுவிற்கோ தமிழர்களுக்குத் தலைமை ஏற்பதற்கான தேவையோ அல்லது மக்கள் அவர்களை நோக்கிச் செல்லவேண்டிய தேவையோ இருந்ததில்லை. தமிழ் மக்களுக்கான அரசியலையும், விடுதலைக்கான பயணத்தையும் புலிகளே முன்னின்று நடத்திவந்தனர். இன்று அவர்களால் ஏற்படுத்தப்பட்ட நிரப்பமுடியாத பாரிய வெற்றிடத்தை தமிழ்க் கூட்டமைப்பு, புலிகளால் அங்கீகரிக்கப்பட்டவர்கள் என்கிற ஒரே காரணத்தினால் பாரிய ஒட்டையுடன் நிரப்ப முயன்று வந்தது. ஆனால், அண்மைய வருடங்களில் சம்மந்தன் மற்றும் சுமந்திரன் போன்றவர்கள், புலிகளின் அரசியலிலிருந்து கூட்டமைப்பை வெளிநகர்த்தியும், புலிகளால் முன்னெடுக்கப்பட்ட தமிழ்த் தேசியத்தை முன்னிறுத்திய அரசியலிலிருந்தும் தம்மை விலக்கிச் செல்ல விளைவது தெரிகிறது. ஏற்கனவே புலிகளின் வீழ்ச்சியென்பது தமிழர்களின் விடுதலைக்கான அரசியலில் பாரிய பின்னடைவைச் செலுத்தியிருக்கும் நிலையில், சுமந்திரனது அண்மைய சமஷ்ட்டி தொடர்பான கருத்தும், சம்பந்தனது சிங்கள பெளத்த நாடென்று இலங்கையை ஏற்றுக்கொள்ளும் கருத்தும் மேலும் மேலும் தமிழரது அரசியலையும் , இருப்பையும் பலவீனப்படுத்தும் ஒரு செயற்பாடென்றே நான் நினைக்கிறேன். அரசியலில் பலவருடங்கள் இருந்துவருகின்ற சம்பந்தன் அவர்கள் இனி ஓய்வுபெறும் காலம் நெருங்கிவிட்டதைத்தான் அவரது கருத்துக்களும் செயற்பாடுகளும் நிரூபிக்கின்றன. இலங்கை சிங்கள அரசியல்வாதிகளுடனாக இருக்கட்டும், மேற்குலக ராஜதந்திரிகளுடனாக இருக்கட்டும், அல்லது இந்திய அரசியல் தலைவர்களுடனாக இருக்கட்டும், அவர் பேசும் தொனி அல்லது முக பாவனைகளைப் பார்க்கும்போது (Body Language), ஒரு சரணாகதி அடைந்தவருக்கான அத்தனை அம்சங்களையும் நான் பார்க்கிறேன். இப்படியான ஒருவர் தமிழருக்கான நீதியான அரசியல் தீர்வொன்றிஒனை எப்படி பெற்றுத்தரப்போகிறார் என்பது எனது கேள்விக்குறி. ரணிலுடன் யாழ்ப்பாணத்தில் தேர்தல் மேடையில் சிங்கக்கொடிய ஏந்திய வேளையாகட்டும், இலங்கைப் பாராளுமன்றத்தில் எதிர்கட்சித்தலைவராக இருந்த காலத்திலாகட்டும், அவர் ஒரு தமிழ் அரசியல்த் தலைவர் என்பதனை ஒருபொழுதிலும் காட்டவில்லை. சுமந்திரனது அரசியல் விசித்திரமானது. முதிர் வயதில் தள்ளாடும் சம்பந்தனை வைத்துக்கொண்டு இவர் ஆடும் ஆட்டம் நிச்சயமாக தமிழருக்குத் தீர்வைப் பெற்றுத்தரப்போவதில்லை என்பது திண்ணம்.
  9. இது ஒரு பெரிய அநீதி கிருபன், தாம் சரணடைந்த ஒருவரைக் கொலைசெய்தோம் என்று ஒரு நாட்டின் அமைச்சரே வெளிப்படையாகக் கூறியிருக்கிறார். மனிதவுரிமைகள் பற்றியும், போர்க்குற்றங்கள் பற்றியும், மனித குலத்திற்கெதிரான குற்றங்கள் பற்றியும் ஓயாமல் வாய்கிழியப் பேசும் ஐநாவோ அல்லது மேற்குலகோ என்ன செய்யப்போகின்றன? இதற்கு முன்னரும் இங்கிலாந்தின் சனல் 4 தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பபட்ட இலங்கையின் கொலைக்களங்கள் என்னும் தொடரில் நிரூபிக்கப்பட்ட போர்க்குற்றங்கள் பற்றியோ அல்லது கூட்டுப் பாலியல் வன்புணர்வுகள் பற்றியோ அல்லது பொதுமக்கள் வாழ்விடங்கள், வைத்தியசாலைகள் இலக்குவைக்கப்பட்டுக் குண்டுவீசி பொதுமக்கள் பலியிடப்பட்டதுபற்றியோ, அல்லது ஐநா வின் கண்காணிப்பாளர்களின் சாட்சியங்கள் பற்றியோ இதுவரை என்ன செய்திருக்கிறார்கள்? எதுவுமேயில்லை. செவிடன் காதில் ஊதப்பட்ட சங்குபோல எமது அழுகுரல்கள் எவர் காதிலும் விழவில்லை. இன்று இந்தக் குற்றங்களைப் புரிந்தவர்களுடன் உறவாடுவதற்கு இந்த மேற்குலகு உற்பட அனைத்து ஜனநாயகத்தின் காவலர்களும், சோசலிசத்தின் காவலர்களும் முண்டியடிக்கிறார்கள். நீண்டகாலக் கடன், குறைந்தவட்டிக் கடன், அபிவிருத்தித் திட்டங்கள், இலவசப் போர்க்கப்பலகள், போர்ப்பயிற்சி என்று இனவழிப்பில் ஈடுபட்டவர்கள் கெளரவிக்கப்படுகிறார்கள். பாதுகாப்பு மாநாடுகள், உயர் விருதுகள் என்று நடத்திமுடிக்கப்பட்ட இனவழிப்புப் பற்றி விளக்கம் எடுத்து வருகிறார்கள். எமக்கு நடந்த அதே அவலம் இன்று பர்மாவில் ரொஹிங்கியா முஸ்லீம்களுக்கும் நடைபெறுகிறது. எமக்குக் கேட்ட அதே குரல்கள் இப்போதும் கேட்கின்றன. நடப்பது இனவழிப்புத்தான் என்று யாரோ சிலர் உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையிலிருந்து கூக்குரலிடுகிறார்கள். வழமைபோல ஐ. நா வும் மனிதவுரிமைகளின் காவலர்களும் மெளனம் காக்கிறார்கள்.
  10. உண்மைகள் உறங்கக் கூடாது. கொல்லப்பட்ட எமதுறவுகளுக்கு நீதி கிடைக்கும்வரையாவது உண்மைகள் உறங்காமல் இருக்க வேண்டும். எனது ஆதங்கம் என்னவென்றால், எமது போராட்டம் ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்தே சர்வதேசம், எம்மைப் பற்றிய சரியான புரிதலைக் கொண்டிருந்ததா என்பதுதான். 80 களின் ஆரம்பத்தில் அமெரிக்கா, பிரித்தானியா ஆகிய நாடுகளின் ராணுவ ஆலோசகர்கள் இலங்கை ராணுவத்திற்குப் பயிற்சிகளை வழங்கினார்கள். ஆரம்பத்தில் இலங்கை ராணுவம் வீதி ரோந்துகளில் பாவித்த கவச வாகனங்கள், பிரித்தானிய ராணுவம் வட அயர்லாந்தில் பாவித்தவைதான். தமிழ்ப் போராளிகள் சோசலிஸவாதிகள் என்கிற தவறான எண்ணக்கருவை அடிப்படையாக வைத்து இது நடந்திருக்கலாம் அதேபோல, இஸ்ரேல் கூட இலங்கை ராணுவத்திற்குப் பயிற்சிகளை வழங்கியிருந்தது. பாலஸ்த்தீன போராளிக் குழுக்களுடன் தமிழ்ப் போராளிகளுக்கு இருந்த உறவைக் காரணம் காட்டி இது நடந்திருக்கலாம். இந்தியா ஜெ ஆருக்குப் பாடம் புகட்ட எமக்கு உதவியது. பின்னர், எவருக்குப் பாடம் புகட்ட எண்ணியதோ, அவர்களுடன் சேர்ந்தே எம்மை அழித்தது. பாக்கிஸ்த்தானுக்குப் பெரிதாக காரணம் ஏதும் இருக்கவில்லை. சில வருடங்களுக்கு முன்னர், இறுதிப் போர்பற்றிய சில ஆய்வுகள் பற்றிய எனது தேடுதலில், ஒரு பாக்கிஸ்த்தானிய செய்தியாளரின் கட்டுரை ஒன்றைப் படிக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்திருந்தது. தமிழருக்கெதிரான போரில் பாக்கிஸ்த்தான் இலங்கைக்கு உதவுவதன் காரணத்தை ஒரு வரியில் அவர் சாராம்சப் படுத்தியிருந்தார். அதாவது, தமிழர்கள் இந்துக்கள், அதனால்த்தான் இந்தியா அவர்களுக்கு உதவியது, ஆகவே இந்தியாவுக்கெதிராக தாம் இலங்கை அரசிற்கு உதவுவது கட்டாயம் என்று எழுதியிருந்தார். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், இந்தியா 1986 இற்குப் பின்னர் தமிழ்ப் போராளிகளுக்கு உதவுவதை நிறுத்திவிட்டிருந்தது. இந்தக் கட்டுரை வரையப்பட்டதோ 2010 ஆம் ஆண்டில் என்று நினைக்கிறேன். ஆக, எம்மை அழிக்கத் துணை போனவர்கள் எவருமே தமிழர்கள் எதற்காகப் போராடுகிறார்கள் என்பதுபற்றியோ, அவர்களுக்கு நடப்பது ஒரு திட்டமிட்ட இனக்கொலை பற்றியோ ஏதும் அறிந்திருக்கவில்லை.....அல்லது, இவை எல்லாம் தெரிந்தே துணைபோயிருக்கிறார்கள்.
  11. புலிகள் என்பது ஒரு சாபம் அல்ல. ஒரு இனத்தின் சுதந்திர விடுதலைப் போராட்டத்தின் குறியீடு அவர்கள். எமது இனம் விரும்பியோ விரும்பாமலோ, காலத்தின் கட்டாயத்தால் பிறப்பிக்கப்பட்டவர்கள் . சுமார் 30 ஆண்டுகள் வரைக்கும், எமதினத்திற்கான சுதந்திரப் போராட்டத்தை தமது தோள்களில் சுமந்து சென்றவர்கள் . சென்ற வழிகளில் பலரைக் காயப்படுத்தி, எதிரிகளாக்கி, வலுவிழக்கச் செய்து சென்றார்கள் என்பதை மறுக்கவில்லை. ஆனால், அவர்கள் செய்த தியாகங்களும், இறுதிவரை கொண்ட குறிக்கோளுக்காக போராடி மடிந்ததும் ஒப்பற்றவை. தனிப்பட்ட ரீதியில் அவர்கள் மீதிருக்கும் "அபிமானத்தையோ" அல்லது "வெறுப்பையோ" உமிழ்வதற்கு அவர்களின் முடிவினை எள்ளி நகையாட வேண்டாமே?? பலரைப் பொறுத்தவரை, பல தமிழர்கள் உற்பட அவர்கள் அழிக்கப்படவேண்டும் என்று விரும்பினார்கள். ஆனால், இன்னும் லட்சோப லட்சம் தமிழர்களுக்கு அவர்கள்தான் இருந்த எல்லா நம்பிக்கையும். அவர்களின் அழிவோடு, எமது விடுதலைக்கான கனவும் கலைந்துபோனது என்பதுதான் என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் உண்மை. 30 வருடம் தம்மால் இயன்றதைச் செய்து ஈற்றில் அழிந்தும் போனார்கள். சிங்களவன் சொல்கிறான் என்பதற்காக , நாமும் அவனுடன் சேர்ந்து எள்ளி நகையாடத் தேவையில்லை.
  12. கடைசியாக ஜெயராஜுக்கும் புலிகளே தேவைப்படுகிறார்கள் தனது கடையைத் தொடர்ந்தும் கொண்டு நடத்துவதற்கு ! இன்று இலங்கையை மையமாகக் கொண்டியங்கும் ஆங்கில இணைய செய்திச் சேவையான டெயிலி மிரரினைப் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. நாளாந்தச் செய்திகளோடு, செய்தியாளர் கருத்துக்கள் என்கிற பகுதியொன்றும் இருக்கிறது. அதில், கனடாவிலிருந்து எழுதிவரும் எஸ். பி. எஸ். ஜெயராஜ் அவர்களுக்கென்று ஒரு பக்கம் ஒதுக்கப்பட்டு, அவரும் அதில் தொடர்ச்சியாக அவ்வப்போது இடம்பெறும் முக்கிய அரசியல், பாதுகாப்பு நிகழ்வுகள் பற்றி எழுதிவருகிறார். அவ்வாறான ஒரு கட்டுரையில், அண்மையில் ஒட்டுசுட்டான் - புதுக்குடியிருப்பு வீதியில் முச்சக்கரவண்டியில் பயணித்தவர்களை பொலிசார் விசாரித்தபோது பிடிபட்ட ஆயுதங்கள், புலிகளின் சீருடைகள், கொடி ஆகியன பற்றிய ஆய்வுச் செய்தியொன்றினை அவர் எழுதியிருக்கிறார். முன்னால்ப் புலிகளான ஈச்சாம்பரம் மற்றும் அவருடனிருந்த இன்னும் நான்கு போராளிகள் பற்றி எழுதியிருக்கும் ஜெயராஜ், பலர் நினைத்ததற்கு மாறாக, அவர்கள் புலிகளின் மீளுருவாக்கத்திற்காகத்தான் வேலை செய்கிறார்கள் என்றும், முன்னரைப் போன்று ராணுவத்துடன் நேரடியாகவோ, கெரில்ல முறையிலோ அவர்களால் மீழெழும்புவதை நினைத்துக் கூடப் பார்க்கமுடியாது என்றும், ஆனால், கிளேமோர்களை வைத்து அரசியல்வாதிகளையும், ராணுவ அதிகாரிகளையும் கொல்ல எத்தனிக்கலாம் என்றும் எதிர்வு கூறியிருக்கிறார். ஏனென்றால் புலம்பெயர் தேசங்களில் இன்றும் புலிச் சார்புடன் வாழ்ந்துவரும் பல தமிழர்கள் மீண்டும் புலிகள் எழுவதை விரும்புவதால், பெருமளவு பணத்தினை மீண்டும் அனுப்புவதற்குத் தயாராக இருப்பதாகவும், அவ்வாறான பணம் பலமுறை ஈச்சாம்பரம் அவர்களுக்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டு, வங்கிகளில் வைப்பிலிடப்பட்டதாகவும் கூறும் ஜெயராஜ், ரணில் - மைத்திரி அரசின் சுதந்திரமான நடமாட்டத்திகான கதவுகள் திறந்துவிடப்பட்டதையடுத்து பெருமளவு புலிச்சார்பு புலம்பெயர் தமிழர்கள் வடக்குக் கிழக்கிற்கு வந்துபோவதாகவும், அப்படியானவர்களை ஈச்சாம்பரம் அவர்கள் சிலநாள் யாழ்ப்பாணத்தில் தங்கியிருந்து சந்தித்து வந்ததாகவும் கூறியிருக்கிறார். மறைமுகமாக ரணில் - மைத்திரி அரசைக் குறை சொல்லும் ஜெயராஜ், புலிகளோ அல்லது அவர்களது எச்சங்களோ மீண்டும் ஒரு வன்முறைக் கலாசாரத்தை வடக்குக் கிழக்கில் உருவாக்க தமிழ் மக்கள் இடம்தரப்போவதில்லை என்றும், உடனுக்குடன் நடைபெறும் இவ்வாறான நடவடிக்கைகள் பற்றி ராணுவத்தினருக்கும் பொலிஸாருக்கும் அறிவித்துவருவதாகப் புலகாங்கிதப்படும் ஜெயராஜ், முச்சக்கரவண்டியிலிருந்து தப்பியோடிய ஈச்சாம்பரத்தை மீளக் கைதுசெய்வதற்கு மக்களின் உதவியே காரணமாக அமைந்தது என்றும் சொல்கிறார். ஈச்சாம்பரம் தப்பியோடிய பேரேறுச் சந்தியைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, 2001 ஆம் ஆண்டு இதேவீதியில் பிக்கப் வாகனம் ஒன்றில் பயணித்தபோது ராணுவத்தின் ஆள ஊடுருவும் படையணியின் கிளேமோர் தாக்குதலில் கொல்லப்பட்ட தளபதி சங்கர் பற்றிய செய்தியுடன் ஆரம்பிக்கும் ஜெயராஜின் கட்டுரை, முச்சக்கரவண்டியில் சென்றவர்கள் புலிகள்தான், அவர்கள் மீளுருவாக்கத்திற்காகத்தான் முனைப்புடன் செயற்படுகிறார்கள், அதற்குப் புலம்பெயர் தமிழர்கள் உதவுகிறர்கள், இவ்வாறு நடப்பதற்கு ரணில் - மைத்திரியின் அரசின் சுதந்திரமான நடமாட்டத்திற்கான அனுமதி உதவுகிறதென்று முடிக்கிறார். இந்தச் சம்பவம் இடம்பெற்றவேளை, தமிழர்கள் பலரின் மனதில் எழுந்த சந்தேகம் ஒன்றுதான். அதாவது, மகிந்தவும் கோத்தபாயவும் மீண்டும் ஆட்சியைப் பிடிப்பதற்காக புலிகளை மீளுருவாக்கி, தற்போதைய அரசின்மீது சிங்களவரின் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தி, மீண்டும் ஒரு கொலைக் கலாசாரத்தை ஆரம்பிக்கப்போகிறார்கள் என்பதுதான் அது. ஆனால், புலிகள் இருந்த காலத்தில் அவர்களை விமர்சிப்பதன்மூலம் தன்னை வளர்த்துக்கொண்ட ஜெயராஜ், இன்று அவர்கள் இல்லாத நிலையில்க் கூட, தனது பத்திரிக்கா வியாபாரத்தை தொடர்ந்து நடத்த புலிகளை மீள உருவாக்க எத்தனிக்கிறார் என்பதுதான் உண்மை. http://www.dailymirror.lk/article/Seizure-of-Tiger-arsenal-in-North-renews-fears-of-an-LTTE-revival-attempt-152031.html
  13. இலங்கையின முதல் பத்து பணக்காரர்களில் இரு தமிழர்கள் இருப்பது குறிப்பிடும்படியானது. ஒருவர் மலையக மக்களின் அறிவீனத்தைப் பாவித்து, அவர்களின் முதுகில் சவாரி செய்து வயிறு வளர்த்தவர். மற்றையவர், பிரதேசவாததாலும், துரோகத்தனத்தாலும் தனது வயிறு வளர்த்தவர்.
  14. புலிகளுடனிருந்து பிரிந்துசென்றபோது கருணா கையிலெடுத்த ஆயுதம் பிரதேசவாதம். ராஜன் ஆசீர்வாதம் மற்றும் மோனகுருசாமி போன்றவர்களை அருகில் வைத்துக்கொண்டு பிரதேசவாதம் கக்கிய கருணா செய்ததெல்லாம் கிழக்கு மாகாண மக்களை தனது சுயநல அரசிய லாபத்துக்காகப் பாவிக்க முனைந்ததுதான். ஆனால், அவரது பிரதேசவாதப் பொறியை விரைவாக உணர்ந்துகொண்ட தென் தமிழீழ மக்களும், தென் தமீழழத்தின் தளபதிகள் மற்றும் போராளிகளும் அவரை விட்டு வெளியேறியபோது அவரது முகத்திரை கிழிந்தது. முகமாலையில் நிலைகொண்டிருந்த் ஜெயந்தன் படையணியின் போராளிகள் மற்றும் தளபதிகள் அடங்கலாக 450 பேரை, ஆயுதங்களைப் போட்டுவிட்டு இலங்கை ராணுவத்திடம் சரணடையுங்கள் என்று கருணா கட்டளையிட்டபோதே அவரது துரோகத்தனதின் முழு ரூபமும் வெளிப்பட்டு விட்டது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் ஒப்பற்ற தளபதியாக வலம் வந்த கருணா அம்மான் எனும் போராளி, விடுதலைப் போராட்டத்தைக் காட்டிக் கொடுத்து அழிக்க உதவிய துரோகிக்கான பட்டத்தையும் சுமந்து, தனது மக்களால் தூக்கியெறியப்பட்டு, வெறும் செல்லாக்காசாக, சிங்களத்தின் நூறோடு, நூற்றி ஒராவது கைக்கூலியாக மாறியிருக்கிறார்.
  15. நன்றி நெடுக்கு, நீங்கள் இங்கே குறிப்பிடும்வரை எனக்கு இப்படியொரு செய்தி இருப்பதே தெரிந்திருக்கவில்லை போர்ப்ஸ் இதழின்படி 2017 இல்ஈலங்கையின் முதல் பத்துப் பணக்காரர்களின் பட்டியல் இதோ, குறிப்பு : இவை பகிரங்கமாக பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட சொத்து விபரங்களை அடிப்படையாக வைத்து தொகுக்கப்பட்டிருக்கிறது !!! 1. முன்னால் அரசுத்தலைவர், மகிந்த ராஜபக்ச - அமெரிக்க டாலர்களில் 18 பில்லியன். 2. உன்னால் இலங்கை கிரிக்கெட் அணித்தலைவர், அர்ஜுன ரணதுங்க - அமெரிக்க டாலர்களில் 68 மில்லியன் 3. இனறைய அரசுத் தலைவர், மைத்திரிபால சிறிசேன - அமெரிக்க டாலர்களில் 14 மில்லியன் 4. முன்னால் இலங்கை தொழிலாளர் கட்சித் தலைவர், ஆறுமுகம் தொண்டைமான் - அமெரிக்க டாலர்களில் 1.9 மில்லியன் 5. அரச ஆயுதக் குழுத் தலைவர், விநாயகமூர்த்தி முரளீதரன் - அமெரிக்க டாலர்களில் 1.7 மில்லியன் 6. முன்னால் அமைச்சர், பெளசி - அமெரிக்க டாலர்களில் 1.4 மில்லியன் 7. முன்னால் அரசுத்தலைவர், சந்திரிக்கா குமாரதுங்க - அமெரிக்க டாலர்களில் 1.4 மில்லியன். 8. மக்கள் விடுதலை முன்னணி தலைவர், அநுர குமார திசானாயக்க - அமெரிக்க டாலர்களில் 1.3 மில்லியன். 9. அமைச்சர் அதாவுள்ளா - அமெரிக்க டாலர்களில் 900,000 10. இன்றைய பிரதமர், ரணில் விக்கிரமசிங்க - அமெரிக்க டாலர்களில் - 860,000.