Innumoruvan

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content count

    774
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    14

Innumoruvan last won the day on October 4 2015

Innumoruvan had the most liked content!

Community Reputation

595 பிரகாசம்

About Innumoruvan

  • Rank
    உறுப்பினர்

Contact Methods

  • Website URL
    http://
  • ICQ
    0

Recent Profile Visitors

1,941 profile views
  1. அனைவரது வருகைக்கும் கருத்துக்களிற்கும் மிக்க நன்றி. உண்மைதான் கிருபன். காட்சிச்சாலையில் இருக்கின்ற குரங்கிற்கும் காட்டில் இருக்கும் குரங்கிற்கும் மனநிலையில் அதிகம் வித்தியாசம் இல்லை என ஆராய்ச்சியாளர்கள் சொல்கிறார்கள். ஏனெனில் தனக்கு சாவு இருக்கிறது என்பது பற்றியோ நேரம் பற்றியோ விலங்குகள் உணர்வதில்லை. ஆனால் அந்தக்கணத்தில் மட்டும் பூரணமாக வாழ்வது என்பது மனிதனிற்கு அத்துணை சர்தியமானதில்லை. இது பற்றி மனிதன் பலகாலம் பேசிவருகின்ற போதிலும் குளப்பங்களே அதிகரிக்கின்றன. living in the moment என்பதைப் புரிந்து கொண்டதாய் கூறும் பலர் இது பற்றிக் கதைக்க ஆரம்பித்ததும் குளம்பிப் போய்விடுகிறார்கள். முடிந்தால் நன்மை தான். ரதி உங்கள் ஆதங்கமும் வலியும் புரிகிறது. ஆனால் இறப்பின் பின் உடல் என்னாகும் என்பதில் நிஜத்தில் உங்களிற்குக் கரிசனை இருக்கின்றதா? சுகன் அருமையாக எழுதியிருக்கின்றீர்கள். காணியில் கதியால் போடுவதும் வேலை செய்வதும் இயற்கையின் அங்கமாக மனிதனைச் சேர்த்து வைத்திருந்தன. முதலீடுகள் எல்லாம் இலத்திரனியல் பரிமாற்றங்கள் ஆகிப்போயுள்ள நிலையில் ஒருவர் தமது தேட்டத்தை தொட்டுப் பார்த்தலே சாத்தியமின்றி அனைத்தும் இலக்கங்கள் மட்டுமே என்றாகிவிட்டன. ஆனால் அர்த்தம் தேடல் என்பது நாம் றூம் போட்டு யோசிப்பதனால் மட்டும் வருவதாக இல்லையே. மூச்சிரைக்க ஓடிக்கொண்டிருக்கையில் இத்தகைய தேடல் உள்ளார்ந்து எங்கோ ஒளிந்திருந்து ஆனால் துருத்திக்கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்கும் அவகாசம் வாழ்வு கொடுக்கும் போது தேடல் முன்னணிக்கு வந்து விடுகிறது--தவிர்க்க முடியாததாகிப் போகிறது.. அதை ஒதுக்கிவிடல் சிரமமாகிறது. இருப்பினும் நீங்கள் எழுதியிருக்கும் விதம் அழகாக இருக்கிறது. மிகவும் ரசித்துப் படித்தேன். கலைஞன் உங்கள் காணொளிகளிற்கு மிக்க நன்றி. உண்மை தான் கோப்பிக்கும், கப்பிற்கும் இடையேயான வித்தியாசம் மிக உண்மை என்றபோதும்¸ வாழ்வு, குறிப்பாக சந்தை¸ இந்த வித்தியாசத்தை நாளாந்தம் இல்லாதபடி ஆக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. சூப்பை சூப்பிற்காக மட்டும் குடித்தலோ கோப்பியோ இன்னும் இதர அனைத்தும் அசாத்தியங்கள் ஆக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன. இது மிக ஆழமான பிரச்சினை. அனைத்து முனைகளையும் பாதிப்பது. அதே நேரம்¸ மேற்படி வித்தியாசங்களையோ சந்தையின் அரூபகரங்களையோ ஒரு கணம் நாம் ஒதுக்கிவிட்டு¸ விதிப்படி விளையாடி, நாம் இந்த ஓட்டத்தில் ஓடி வெற்றி பெற்று அனைவராலும் வியந்து பார்க்கப்படும் அதியுன்னது கப்பினை வைத்திருக்கும் போது கூட¸ மற்றையவர்கள் நம்மைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடும் போது கூட, அர்த்தம் தேடும் தேடல் வலுக்கத் தானே செய்கிறது. வாழ்வின் ஆரம்பநிலை தொழில் சார் உழைச்சல்களை வென்று, பொருளாதார ரீதியில் நாற்பதிற்கு னரேயே சுதந்திரம் அடைந்துவிடினும் கூட¸ அர்த்தம் சார்ந்த தேடல் வலுப்படத்தானே செய்கிறது. இது மற்றையவர்களோடான ஒப்பீடு அன்றி உள்ளூர நடக்கும்¸ நாம் எம்மில் இருந்து ஒளித்துக்கொள்ள முடியாத தேடலாக இருக்கின்றது அல்லவா?
  2. முன்னொரு காலத்தில் யாழ் அதிகம் இளையோரைக் கொண்டிருந்தது. தற்போது, நான் பார்த்தவரைக்கும் இது மாறியுள்ளது. அந்தவகையில் வாழ்வு சார்ந்து யாழ் கள உறவுகளின் அனுபவங்களைப் பெறுவதற்காக இந்தப் பதிவு. போராட்டம் நடந்தவரை, ஈழத் தமிழர்களிற்கு வாழ்விற்கு அர்த்தம் தேடும் தேவை இருக்கவில்லை. ஒரு சாரார் போராட்டத்தோடு ஒன்றியிருந்து அதன் அர்த்தம் நமது அர்த்தம் என வாழ்நதார்கள், பிறிதொரு சாரார் எதிரிகளாக போராட்டத்தின் பிறழ்வுகளைக் கோடிட்டுக்காட்டுவது வாழ்வின் அர்த்தம் என்று வாழ்தார்கள். மிகுதிப் பேர் தமக்கும் போராட்டத்திற்கும் சம்பந்தமில்லை, ஆனால் நடக்கின்ற போராட்டத்தின் வீச்சு தம்மையும் தொட்டுவிடக்கூடாது என்ற கவனமே குறியாக, தாம் அது அல்ல (தாம் அதற்கு மேலானவர்கள்: ஆன்மீகம், நண்பர்கள், வர்க்கம் இப்படி இன்னபிற காரணிகளின் துணைகொண்டு) என்று நிரூபிப்பதை வாழ்வின் அர்தமாகக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆக, ஏதோ ஒரு வகையில் போராட்டம் அர்தங்களின் விளைநிலமாக இருந்தது. கடந்த 9 ஆண்டுகளில் ஒரு வெற்றிடம் சூழ்கிறது. போராட்டம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன் வளர்ந்தவர்களாக வாழ்ந்தவர்கள் யாரேனும் யாழில் இருக்கின்றார்களா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நான் நினைக்கிறேன் அந்தக் காலம் தொன்றுதொட்ட பாரம்பரியம் சார்ந்ததாக, பாரம்பரியத்தில் இந்தப் பிரச்சினை கையாளப்படுவதற்காக இருந்த கூறுகளின் பிடியில் இப்படி ஒரு பிரச்சினை இருந்ததே தெரியாது நகர்ந்திருக்கலாம்? தற்போது அர்த்தம் தேடுதல் மேட்டுக்குடிப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, அனைவரையும் பாதிக்கும் ஒரு பிரச்சினையாக இருக்கிறது. பின்நவீனத்துவம் புரட்ச்சிகளைக் காலாவதியாக்கிவிட்டது. தொழில் நுட்பம் எல்லைகளைக் கரைத்து விட்டது. சந்தை பெறுமதிகளைப் புதைத்துவிட்டது. செல்வம் அனைவரிடம் நிறைந்து கிடக்கிறது. கல்வி என்ற பெயரில் கட்டழைகளால் மூளை நிறைகின்ற போதும் கல்வி தொலைந்து விட்டது, வீரம் அநாகரிகம் என்றாகிவிட்டது. மொத்தத்தில் கதாநாயகர்கள் கதையின்றி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மேற்படி நிலை உணரப்பட்டதும் பிள்ளைகளில் மனதைக் குவியப்படுத்தித் தியாகிகள் ஆகிவிடப் பலர் முனைகிறார்கள். தமது வெற்றிடங்களைத் தமது பிள்ளைகளின் வெற்றிகொண்டு நிறைக்கத் தலைப்படுகின்றனர். ஆனால், இம்முயற்சி முயல்கொம்பு. இவர்களின் வெற்றிடம் பலமடங்கு பெரிதாகப் பிள்ளைகளிற்குள்ளும் வளர்கிறது. இப்போது கனடாவில் மிகப்பொதுவாக, பிள்ளைகளின் பல்கலைக்களக செலவு மட்டுமன்றி ஆடம்பர திருமணங்கள் ஊடாக வீடுகளைக் கூடப் பெற்றோர் பிள்ளைகளிற்கு வாங்கிக் கொடுப்பது சர்வசாதாரணமாக ஆகிவிட்டது, இதனால், நாற்பது வயதடைந்தபோது முன்னைய சந்ததி பெற்றுக் கொண்ட செல்வத்தின் சுதந்திரம் தற்போது இருபதுகளிற்கு வரப்பார்கக்pறது. ஒருவகையில் இது முன்னேற்றம் என்று பார்க்கினும், முன்னைய சந்ததி நாற்பது வயதில் சந்தித்த அர்த்தம் தேடல் தற்போது இருபதுகளில் ஆரம்பிக்கிறது. பேரன் பேத்தியில் மீண்டும் கதை ஆரம்பிக்கிறது. உத்தியோக உயர்வு, உயர்பதவிகளில் உட்காரல், அதிகாரம் போன்றன எல்லாம் இன்றைக்குத் தேடல்கள் அல்ல என்றாகிவிட்டது. ஏனெனில் இவை தாராளமாகக் கிடைக்கின்றன. அதிவேக கார்கள் முதலான இதர பல அதிர்வுகள் அதில் நாட்டமுள்ள அனைவரிற்கும் கிடைக்கின்றன. நாம் வைத்திருக்கும் வாகனங்களின் உச்சப் பயன்பாட்டை அனுபவிக் அவற்றை றேஸ் திடலிற்கு எடுத்துச் சென்றே அனுபவிக்க முடியும் என்றளவிற்கு நாளாந்த தெருவிற்குச் சம்பந்தமற்ற வாசகனங்களைச் சர்வசாதாரணமாக ஓட்டிக்கொண்டும் மாற்றிக்கொண்டும் இருக்கிறோம். ஐந்தாயிரம் வரை கொடுத்து சிறந்த நாய்க்குட்டிகளை ஆராய்ச்சி செய்து பெற்றுக்கொள்கிறோம். ஆடம்பரச் சுற்றுலாக்கள் சர்வசாதாரணம். காதலும் காமமும் தாராளம், ஆனால் வெற்றிடம் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு முனையில் ஆன்மிக வியாபாரம் முதலியன மேற்படி வெற்றிடம் சார்ந்து எழுகின்றன. என்ன தான் எழுந்தாலும் அர்த்தம் கிடைக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. போதைகள் பலவிதம் ஆனால் அனைத்தும் தற்காலிகம். புத்தகங்கள் ஏற்படுத்திய ஈர்ப்பு சில ஆயிரம் புத்தகங்கள் வாசித்து முடிக்கப்பட்டதும் தொலைந்து போய்விடுகிறது. இசை, திரைப்படம், ஓவியம், சமையல் என்று எண்ணற்ற முனைகளில் ரசனையும் creativityயும் ஓடிக்கொண்டு நிறங்கள் தெரிந்து கொண்டும் இருப்பினும், ஒரு எல்லையினை வாழ்வு தாண்டியதும் வெற்றிடம் அறியப்பட்டுவிடுகிறது. அதன் பின்னால் கடிவாளங்கள் பலமிழந்து போகின்றன. இந்தவகையில், யாழ்கள உறவுகளின் அனுபவங்களையும் நிலைப்பாடுகளையும் அறிந்து கொள்ளும் நோக்கில் இந்தப்பதிவு…
  3. இணையவன் நல்லதொரு பதிவு. சற்றுச் சேர்த்துக்கொள்கிறேன். இதை சனரஞ்சகமாக எப்படி எழுதுவது என்று தெரியவில்லை. முயலுகிறேன். நீங்கள் குறிப்பிடும் விடுமுறை கணிப்பு முதலான ‘supervised learning” முதலியன மிக ஆரம்பநிலை பிரயோக பயன்பாடுகள். நியூறல் நெற்வேர்க் என்பது கூட நாற்பது வருடங்களிற்கு மேலால் உள்ளபோதும் இன்றைக்கு Deep learningகில் எத்தனையே மாறுபட்ட தொழில்நுட்பங்கள் வளர்ந்துவவிட்டன. ஒவ்வொரு முறை நீங்கள் கூகிளில் எதைத் தேடும் போதும் குறைந்தது 43 மொடல்கள் உங்கள் மீதான பரிசோதனையாக ஓட்டப்படுகின்றன. இது கூட இன்றைக்குப் பழைய கதை. மென்பொருள் மட்டுமல்ல மென்பொருள் ஓடுகின்றன தளம் கூட இன்று மனிதர் தலையீடு இன்றி தவறுகளைத் திருத்துவது தொட்டு தேவைக்கேற்ப கணினிகளை அதிகரித்தல் குறைத்தல் முதலியன எல்லாம் பல காலம் நடைபெறுகின்றன. ஏற்கனவே பலதடவை இங்கு நாம் பேசியததைப் போல, இது இப்படித் தான் என்பதாகவோ, அல்லது 20 வருட பழைய வினாத்தாட்களைப் பயிற்சிசெய்து 100 மார்க் வாங்கிச் செய்யும் தொழில்களிற்கோ இன்றைக் மனிதன் தேவையில்லை. கணிதத்தில் சிறந்தபுள்ளி எடுத்தல் முன்னர் மதிக்கப்பபட்டது இன்றைக்குக் முன்னைய பல்கலைக்களக கணித அறிவு மனிதனிற்குத் தேவையில்லை என்று ஆகிவிட்டது. பிரயோக கணிதத்திற்கு மக்களை வேலைக்கு எடுப்பது இன்று அவசியமில்லை. Data Science என்று இன்றைக்கு பல்கலைக்களகங்கள் கற்பிக்கும் 30க்கு உட்பட்ட algorithm எல்லாம் நாளாந்த utility ஆகிக்கொண்டிருக்கின்றன. உதாரணத்திற்கு, amazon sagemaker, 20க்கு மேற்பட்ட அல்கோறிதம்களை மவுஸ் கிளிக் என்றவகையில் utility ஆக்கிவிட்டது . இதற்கு விஞ்ஞானி தேவையில்லை. செக்கறிட்றி போதும். எப்படி microsoft வின்டோஸ் வந்தபோது கணினி பற்றித் தெரியாது மக்கள் கணினி பயன்படுத்தத் தொடங்கினரோ அது போன்று இன்று அனைத்துத் தொழில்நுட்பமும் மிகச்சொற்ப ஆராய்ச்சியாளர்கள் மட்டும் அறிய மீதிப்பேர் வின்டோஸ் போன்று பயன்படுத்தும் நிலை வந்துள்ளது. ஏ.ஐ கூட பிரயோக பயன்பாடுகளாக எவரும் அறியாவகையில் பரந்து கிடக்கிறது. எந்தவொரு தொழில்நுட்பமும் ஆரம்பிக்கையில் ஒரு வியப்பு நிலையில் ஆரம்பிக்கும், பின் 'அட அது இருந்தால் நல்லாயிருக்கும்' என்றாகி, பின் 'அது அவசியம் தேவை' என்றாகி இறுதியில் எல்லோரிற்கும் கிடைக்கும் சர்வசாதாரணம் (utility) என்ற நிலையினை அடையும். தற்போது நீங்கள் குறிப்பிடும் விடயங்கள் ஏ.ஐ என்ற வியப்பைத் தாண்டி சர்வசாதாரண நிலையில் இருக்கின்றன. நீங்கள் உங்கள் மகள் சார்ந்த பல்கலைக்களக துறை சார்ந்து சொன்னது மிகச்சரி. இனிமேல் ஒரு 8 வருடம் பல்கலைக்களகத்தில் பி.எச்.டி எடுத்து விட்டுக் காலத்திற்குக் குப்பை கொட்டல் சரிவராது. எவரிற்கும் எந்தப் பட்டம் சார்ந்தும் எந்தக் கவனமும் இல்லை. தொடர்ந்த கற்றல் மட்டுமே இன்றைய தேவ. இனிமேல் எந்தப் பல்கலைக்களத்தில் என்ன படித்தாய் என்ற கேழ்வி கரைந்து என்ன தெரியும் என்பது மட்டுமே கவனம் பெறும். இது மிக மிக நல்ல மாற்றம். கட்டுப்பட்டித் தனங்களைத் தவிடுபொடி ஆக்கி விடும். எப்பிடி நோக்கியாவும் மோட்டறோலாவும் தசாப்த்தங்கள் நிறைந்த அனுபவத்தோடு தொலைபேசி தயாரிப்பாளர்களாக இருந்த நிலையில் அந்தத் தொலைபேசிகள் காலாவதியாகிக் கொம்பனிகளும் தொலைந்ததுபோல், இன்று மாத்தியோசிப்பது தான் “disruptors” என்று விரிகின்றன. ரெஸ்லாவின் றோட்ஸ்ற்றர் car இயந்திரம் Bugattiயினை விஞ்சியுள்ளது. பெற்றோல் என்சினால் இத்தனை துரிதமாய் மாறமுடியாது--இது Motorola/Nokia கதை போல தான். இப்போ ஆரம்பிக்கும் அடுத்த துவக்கம் மூளை உள்ள இயந்திரத்திடம் பணம் சேர்தல் என்பதாய் இருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு, ரெஸ்லாவோடு கிறிப்ற்றோ கறன்சியினைச் சேர்த்துப் பாருங்கள். நீங்கள் உங்கள் ரெஸ்லாவில் உட்கார்ந்து உங்களை அலுவலகத்தில் இறக்கிவிடச்சொல்கிறீர்கள். அது இறக்கிவிட்டதும், அதை நீங்கள் Uber தொழில் செய்து பணம் சப்பாதிக்க அனுப்புகிறீர்கள். அது சம்பாதித்துக் கொள்கிறது. பின்னர் அன்று மதியம் நீங்கள் விமானநிலையம் செல்லவேண்டி இருக்கிறது. நீங்கள் ரெஸ்லாவில் அமர்ந்து என்னை 20 நிமிடத்தில் கொண்டுபோ என்கிறீர்கள். எங்கும் வாகன நெரிசல். இப்போ, இந்த வாகனங்கள் எல்லாம் உங்கள் ரெஸ்லா போன்றன என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இப்போ உங்கள் ரெஸ்லா முன்னால் உள்ள ரெஸ்வாவிடம், ஒதுங்கு நான் முந்திச் செல்கிறேன் அதற்கு உனக்கு 50 ஈத்தர் தருகிறேன் என்கிறது. இப்படி வாகனங்கள் தங்களிற்குள் கிறிப்ற்றோகறன்சியினைப் பரிமாறிப் பல விடயங்களை நடாத்திக்கொள்ளும். காசும் முடிவெடுக்கும் சுதந்திரமும் இயந்திரங்களிடம் சேரும் போது இப்படிப் பல பயன்பாடுகள் விரியும். அடுத்த ஐந்தாண்டுகளிற்குள் அமெரிக்காவிற்குள் ட்றக் டைவர் தொழில் இருக்காது. இப்படி ஏராளம். குதிரைவண்டிகள் காலத்தில் கார் வந்தபோது வேலைகள் அதிகரித்தன. ஏனெனில் பெற்றோல் தொழில்கள் தொட்டு ஏகப்பட்ட தொழில்கள் பிறந்தன. ஆனால் ஏ.ஐ நிச்சயம் அப்படியல்ல. அவசியம் தொழில்கள் தொலைந்து போகும். முன்னர் செல்லாக் காசாய் இருந்த தொழில்கள் மறுபடி பிரசித்தம் பெறும். அதாவது மூளை வேலைகள் மங்கி இதய வேலைகள் ஓங்கும். மனிதன் இன்னதொழில் பெரிது இன்னதொழில் சிறிது என்று வறட்டுக்கவுரவத்தில் உட்கார்ந்திருந்த நிலை தவிடுபொடியாகும். வேலைகளில் இன்றைக்கு உள்ள சம்பள வித்தியாசம் குறையும். வேலை என்பது சார்ந்து மக்களிற்கு உள்ள பார்வை மாறும். ஸ்கன்டினேவியா இதில் முன்னோடியாகத் தலைப்படுகிறது. அதாவது மனிதன் இயந்திரம் போன்று தொழிற்பட்டுக் காசு சேர்த்த காலம் முடிவிற்கு வருகிறது. இனிமேல் மனிதன் மனிதனாய் இருந்தால் மட்டும் காசு சேர்க்கமுடியும். மனிதனிற்கு இனிமேல் மனிதவேலைகள் மட்டும் தான் மிஞ்சும். அதுவும் நல்லது தான். இது ஒரு பின்னூட்டத்தில் பேசி முடிக்கக்கூடிய விடயமல்ல. ஆனால் தரவுகள் தாராளமாய் எங்கும் நிறைந்து கிடப்பதால் இங்கு தான் பேசவேண்டும் என்பதுமில்லை. நன்றி உங்கள் பதிவிற்கு
  4. அனைவரது கனிவான கருத்துக்களிற்கும் ஊக்கத்திற்கும் மிக்க நன்றி. 1) வாழ்விற்கான 12 விதிகள் என்ற ஜோடன் பீற்றசனின் நூல் 2 இலட்சத்திற்கும் அதிகமான பிரதிகளை விற்று தற்போது வெற்றிநடை போடுகிறது. இந்த நூல் எதையும் புதிதாய்க் கூறவில்லை, தொன்று தொட்டு இன்று வரை உள்ள அனைத்துக் கதைகளினதும் கதாநாயகர்கள் 12 படிநிலைகளைக் கடப்பர் என்று Joseph Cambell கூறியதை ஜோடன் இன்றைய இளைஞர்களிற்கு வாழ்வில் கடைப்பிடிக்கக் கூறுகிறார். கதாநாயகர்கள் போல் சிந்தியுங்கள் என்கிறார். அவ்வாறு சிந்திக்கையில் உங்கள் வாழ்வின் வீச்சு மகத்தாய் அமையும் என்கிறார். எமது பாரம்பரியம் கதாநாயகர்களின் விளைநிலம். கதாநாயகர்கள் எங்களிற்குள் நிரம்பி வளிகிறார்கள்--கதாநாயகர் எனும் போது அது அனைத்துத் துறைகளிலும் உள்ள அனைத்து வெற்றியாளர்களையும், முயல்பவர்களையும் உள்ளடக்கியது. எவரும் புத்தகம் எழுதாமலேயே இதன் பயன்பாட்டை நாங்கள் அனுபவித்து வருகிறோம். 2) மனதின் ஆழுமைக்குள் மட்டும் நின்று அலசிஆராய்வதன் வீச்சு மட்டுப்படுத்தப்பட்டது. இறுக்கம் தளர்த்தி, திறந்த மனதுடன், முற்றுமுழுதான கவனத்துடன் நாம் வாழும் கணத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், சுதந்திரம் கைப்படும். படைப்பின் தருணங்கள் மூளையில் மட்டும் இருப்பதில்லை. படைப்பு கதையோ, சங்கீதமோ, கணிதமோ, theoritical Physicsஓ என்பது ஊற்றிற்குப் பாகுபாடில்லை. சங்கீதம் தெரிந்த ரகுமானிடம் ஏற்கனவே இருக்கின்ற இசை ஊற்றெடுக்கும் போது அதை அவர் எழுதி வைப்பார். என்னிடம் வந்தால் எனக்கு சங்கீதம் தெரியாது, அதை எழுதத் தெரியாது--ரசிக்க மட்டும் முடியும். படைப்பு நம் அனைவரிற்கும் பொதுவான அடிநாதத்தின் வெளிப்பாடு--அதனால் தான் றகுமான் போன்ற ஜாம்பவான்கள் படைப்பை வைத்துத் தலைக்கனம் அடைவதில்லை. 3) விடாமுயற்சியின் பங்கை நான் கிஞ்சித்தும் மறுக்கவில்லை. விடாமுயற்சி இன்றியமையாதது. ஆனால் விடாமுயற்சி வெளிப்பாடு மட்டுமே. அதன் அடிப்படை ஆழமானது. ஒரு இனக்குழுமமாக, எத்தனையோ இன்னல்களை நாங்கள் சந்தித்திருந்தபோதும், எங்கள் புராதன பாரம் பரியத்தின் கூறுகளோடு இற்றைவரை வாழ்கிறோம். அதன் தளத்தில் நின்று, அதன் கூறுகளின் தார்ப்பரியத்தைத் தெரிந்தோ தெரியாதோ அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். எங்களவர் எங்கள் நிலத்தில் தொடர்ந்து வாழ்ந்த தொன்மை அந்தப் பாரம்பரியத்துள் ஊட்டச்சத்தாய் நிறைந்து கிடக்கிறது.
  5. நன்றி நிழலி உங்கள் கருத்திற்கு. உங்கள் படம்பார்க்கும் அனுபவத்தை கெடுத்துவி;ட்டேன் போலுள்ளது, வருத்தங்கள். நீங்கள் முன்வைத்த கேள்விகள் சார்ந்து இந்தப் பின்னூட்டம். ஏறத்தாள பன்னிரண்டு வருடங்களின் முன்னர், நான் வேலைபார்த்த நிறுவனத்தின் வேறு ஒரு பிரிவில் ஒரு கறுப்பினத்தவர் தொழில் புரிந்தார். ஒரு நாள் மிகச்சாதாரணமான ஒரு பொழுதில், மிகச்சாதாரணமாக, தனது வாழ்வில் றோல்மொடல்கள் இருந்ததில்லை. இது தனக்கு மட்டுமல்ல தமது பொதுவான கதை என்று போகிறபோக்கில் சொல்லிச் சென்றிருந்தார். அன்றிலிருந்து சற்று உற்றுக் கவனித்து வருகிறேன் என நினைக்கிறேன். எமது வாழ்வு எம்மை இறுக்கமாக வைத்திருக்கிறது. குழந்தைகளுடன் டிஸ்னிவேர்ல்ட் சென்ற அனுபவம் பலரிற்கு இருக்கும். டிஸ்னி பாத்திரங்களாகட்டும் மொத்த அனுபவமே ஆகட்டும், அங்கு வோல்ற் டிஸ்னியின் குழந்தைகளிற்கு மட்டும் கைப்படும் விரிந்தபார்வை, எதுவும் சாத்தியம் என்ற, கடிவாளம் அவிழ்ந்த பார்வை எங்கும் நிறைந்திருக்கும். வருபவர்களும் ஒரு தற்காலிக மாற்றத்திற்குள்ளாகி மகிழ்ந்திருப்பார்கள். சாகசக் கதைகள் கையறு மனநிலையில் பிறப்பன. குழந்தைகள் அவற்றை பாத்திரங்களோடு ஒட்டி கேள்வியின்றி ரசிப்பார்கள். பாத்திரங்களின் நகர்ச்சியில் தாமும் பயணிப்பார்கள். எமது அனுபவம் அதிகரித்துச் செல்கையில் வாழ்வில் இறுக்கம் பிறக்கையில் அக்கதைகளிற்குள் பயணிப்பது சிலசமயம் கடினமாகிறது. ஆனால், சாகசக் கதைகள் கதவுகள் போன்று பார்க்கப்படக்கூடியன. வைபிறேனியமாகினும், கிறிப்ற்றன் ஆகட்டும் இன்னும் என்ன இல்லாத மூலகமாயினும் கதைகளில் எம்மை இன்னுமொரு தளத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதற்கான உத்திகளாகவே பயன்படுத்தப்படுகின்றன. எமது மனம் முரண் என்று நினைக்கும் தளத்தில் இருந்து எம்மை சாத்தியங்களை நோக்கி அழைத்துப் போவதற்கு, எமது மனம் ஆராய முடியாத இல்லாத ஒன்றின் துணை தேவைப்படுகிறது. அந்த உத்திதான் வைபிறேனியம் மற்றும் அது போன்ற அனைத்தும். ஆனால், நாம் அந்தச் சாத்தியங்களோடு இறகாய்ப் பயணிக்க ஆரம்பிக்கையில் 'ஆஹா தருணங்கள்' கைப்படுகின்றன. பல்கலைக் கழகத்திற்குத் தமிழர்கள் பலகாலம் போய்வந்தார்கள். ஆனால் மூக்கில் விரலை வைக்கும் வகையில் எதனையும் அவர்கள் செய்த வரலாறு இல்லை. எங்கேனும் அற்புதமாய் யாரேனும் ஒருவர் மகாராணிக்குக் கணக்குப் படிப்பித்தார் என்றோ, எலியேசர் துரைராஜா போன்றோ சற்று மேலே செல்வார்கள். காலாதிகாலத்திற்கு அதை மட்டும் சொல்லிக்கொண்டு மாணவர்கள் அலுவலக வேலையே குறியாக படிப்பார்கள். படிப்பு அதிமுக்கிய பெறுமதியாகக் காலாதிகாலத்திற்கு இருந்த எமது நிலையே இ;வ்வாறிருந்தது. மேற்படி சமன்பாட்டில் ஒரு வைபிறேனியம் 1972ம் ஆண்டு இணைக்கப்பட்டது. பின்னர், எவ்வாறு தமிழர் வீச்சு வழர்ந்தது என்பதை நான் சொல்லவேண்டியதில்லை. தடைகள் என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்ட மாத்திரத்தில் கதவுகளைக் கண்டடைந்தார்கள். பொலிசைப் பார்த்துப் பயந்த சமூகத்தில் முள்ளுக்கம்பி வேலி வெட்டி ஆமியின் கழஞ்சியத்தில் உண்டுறங்கி றெக்கி எடுத்து வந்தார்கள், கடலை ஆண்டார்கள், துண்டுகளைக் கொண்டந்து பொருத்திப் பறந்து அடித்தார்கள், அறுவைச் சிகிச்சைகளை இப்படியும் செய்யலாம் என்றார்கள். இந்தப் பட்டியல் முடிக்கமுடியாது பரந்தது. வைபிறேனியம் சாதித்த அனைத்தையும் ஒத்து சாகசங்கள் சாத்தியமாயின. போராளிகளிற்கு மட்டுமல்ல, எப்போதும் இருந்தும் தெரியாதிருந்த பாதைகளை எல்லாம் கனகச்சிதமாய்க் கண்டறிந்து ஒரு மில்லியன் புலம்பெயர் தமிழ்பரம்பலை மக்கள் செய்தார்கள். இவை அனைத்தினதும் அடிப்படை 72ல் பிறந்த ஒரே ஒரு வைராக்கியம். அது ஏற்படுத்திய முடியும் என்று நம்பியமை. நாங்கள் வளர்கையில் புத்தகங்களில் சாகசங்களை வாசிப்பது நமக்கு நகைப்பாய் இருந்தது. கண்முன்னே நிஜம் கரைபுரண்டு ஒடுகையில் தங்கமலை ரகசியம் எனக்கெதற்கு. ஆனால் மில்லரிற்கு 'எமது வெற்றியை நாளை சரித்திரம் சொல்லும்' பாடல் பிடித்திருந்தது. தலைவரிற்கு சோழ வரலாறும் கல்லுக்குள் ஈரம் போன்ற நாவல்களும் பிடித்திருந்தமை பதிவாகியுள்ளது. நாங்கள் பிறப்பதற்கு முன்னான சமூகம் எங்களழவிற்கு இறுக்கமாக இருக்கவில்லை. கதைகள் ஊறிப்போயிருந்தன. நேத்தாஜி பகத்சிங், லெனின், ஸ்டாலின் என எமக்கு முன்னே பிறந்தவர்க்கு எம்மவர்கள் பேர் வைத்தார்கள். அவர்களை விடுவோம், எம்.ஜி.ஆர் தமிழ்நாட்டுக்காரராக எம்மவரால் பிரித்தொதுக்கப்படவில்லை. திராவிட அரசியல் யாழில் இருந்தது. வந்தியத்தேவனும் குந்தவையும் பேர்களாக மட்டும் இடப்படவில்லை, எம்மவர்க்கும் கிழர்ச்சியளித்தார்கள். நானும் நீங்களும் சாத்தியங்கள் மத்தியில் வளர்ந்தோம், சாத்தியமாக்கியவர்கள் அதற்கு முன்னைய கதைகளை ரசித்திருந்தார்கள். சோழனை இந்தியத்தமிழன் என்று முன்னையவர்கள் கருதவில்லை. ஏன் எல்லாளனும் பண்டாரவன்னியனும் சங்கிலியனும் அதே கிழர்ச்சி கொடுத்தார்கள். இயக்கர் நாகரிற்கு முன்னால் தொட்டு, சங்கம் தொட்டு திருக்குறள் தொட்டு பாடப்புத்தகங்கள் வழியாயும் பிறிதாயும் எங்கள் சமூகம் பெருமை மிகு பாரம்பரியத்தில் திழைத்துக் கிடந்தது. சாதி முதலான பிரிவினைகள் முதற்கொண்டு இன்னும்பிற அருவருப்புகளும் அனைத்துச் சமூகங்களையும் போல எம்முள்ளும் கிடந்தாலும், வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்று சேர்ந்து கனவு காண பொதுப் பெருமை ஏராளம் இருந்தது. 72;ன் பின்னால் ஏராளம் புதுப் பெருமைகளும் சேர்;ந்துகொண்டன. இன்னமும் பலகாலம் இவையும் சேர்ந்து பங்காற்றும். செம்மொழியோடு பிறந்த நமக்கு Patwa மொழி பேசும், தன்மொழி இழந்து ஆங்கிலத்தை இன்னமும் அடிமைக்காலம் போன்று பேசுகின்ற, மக்களைப் புரிதல் இலகுவல்ல. ஆனால் எனது மொழியினைப் படிப்படியாகப் பறித்துக் கொண்டிருக்கையில் 30 ஆண்டுகள் ஈழத்தில் வக்காண்டாவைப் பார்க்க முடிந்தது. அதுபோல், வன்னி போன்ற கனவை வக்காண்டா இவர்களிற்குள்ளும் உருவாக்கும். எமது பாரம்பரியம் தந்த இந்தப் பின்னணியும் இதன் அனுகூலமும் நாம் எண்ணிப்பார்க்காதது. ஏனெனில் நாம் அவற்றை உரிமைகளாக அறியாது அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் (we take all this for granted) அதனால் நாங்கள் நினைத்தாலும் எங்களால் அகதியாக முடியாது. அகதி என்றுணர்வதற்கு உள்ளுர முற்றுமுழுதான வங்குறோத்து நிலை அவசியம். அப்படி ஒரு நிலையினை நாங்கள் குந்தியிருந்து தவம் செய்தாலும் அடையமுடியாதபடி எங்களிற்குள் எங்களைப் பற்றிய விம்பத்தை எமது பாரம்பரியம் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. இது வெறும் சாகசக் கதைகள் மட்டுமல்ல. எமது வாழ்வே பிரமிப்பூட்டும் வண்ணம் தான் எமக்குள் பதிந்திருக்கிறது. அதனால், அது பறிக்கப்பட்ட ஒரு வெற்றிட மனிதனின் மனத்தைப் புரிவது நமக்கு இலகுவல்ல. கனடாவில் தமிழ் சந்திப்புக்களில் ஏகப்பட்ட பெருமைபேசுதல்களை அவதானிக்க முடியும். கணிசமான தொகையினர் பழமைவாதக்கட்சியின் கருத்துநிலையினை இப்போது விரும்புகின்றனர். மிகவும் சகஜமாகப் பலர் கூறும் ஒன்று, 'ஆங்கிலம் தெரியாது அகதியா வந்து நான் எப்பிடியிருக்கிறன், காப்பிலியள் இஞ்சபிறந்து போட்டுப் பாருங்கோ எப்பிடிச் சீரழியிதுகள் எண்டு. அடியில்லாக் குறை' என்று. மேற்படி கருத்துக் கூறுவோர் கவனிக்கத் தவறுவது, தமிழனாய்ப்பிறந்ததில் மட்டும் அவர்களிற்கு இனாமாகக் கிடைத்த எண்ணற்ற அனுகூலங்களை. தன்னால் மட்டும் சாதித்ததாகக் கூறுபவர்கள் தமக்கு கிடைத்த அனுகூலங்கள் பற்றிக் கிஞ்சித்தும் கருதுவத்தில்லை. இந்நிலையில் அவ்வனுகூலங்கள் இல்லாத நிலையினைக் கற்பனை பண்ணுவது இலகுவல்ல. விடாமுயற்சிக்குக் கூட ஒரு நம்பிக்கை அவசியம். நம்பிக்கை பிறப்பதற்கு வெற்றியடைந்தவர்களைக் காண்பது அவசியம். வெற்றியடைந்தவர்கள் பஞ்சமான நிலையில், விடாமுயற்சிகூட சாகசமாகத் தான் பார்க்கப்படும். சாகசம் என்ற சொல்லிலேயே அது வழமைக்கு மாறானது என்ற பொருள் பொதிந்து கிடக்கிறது. சாத்தியம் குறைந்தது என்ற பொருள் தொக்கு நிற்கிறது. சுற்றும் முற்றும் அப்பா அற்ற வீடுகள், பதின்மத் தாய்க்கள், வீட்டுக்கு வீடு சிறையனுபவம், வறுமை, காவல் துறை பிறநாட்டு படையெடுப்பாளர் போன்று மனதில் பதிந்துள்ளமை, வன்முறைக் குளுக்கள், போதைகள் பலவகை, கொலைகள் சர்வதாரணம் என்ற ஒரு நிலையில் நின்று பார்ப்பின் உயர்வு நோக்கிய விடாமுயற்சி என்பது ஸ்பைடர்மான் பறப்பது போன்ற சாகசமாகமட்டும் தான் தெரியும். சரி இங்கு தான் இப்படி இருக்கிறது என்று விட்டு அவர்கள் ஆபிரிக்காவைத் தாயகம் என்று நோக்கினும் பலனில்லை: அங்கும் வறுமை, போர், எயிட்ஸ், அந்நிய பிச்சை, கையேந்தல் என்றே காட்சிகள் விரிகின்றன. றோல்மொடல்கள், பாரம்பரியம் இன்னும் ஏகப்பட்ட அனுகூலங்களைக் கூடவே கொண்டு பிறந்த நாங்கள், முயற்சிப்பின் அவர்களைப் புரிய முடியும். அந்தப் படத்தின் கடைசிக் காட்சியில் இந்தக் கனவு ஆரம்பித்து வைக்கப்படுகிறது. எயிட்ஸ், வறுமை, அறிவின்மை, கையேந்தல் என்று விரிகின்ற ஆபிரிக்காவில், வக்கண்டாவைக் காட்டி, அதில் ஒரு கறுப்பு எதிரியினை—இந்த எதிரி சித்தரிப்பது அமெரிக்காவில் வெள்ளையினம் உருவாக்கிய கறுப்பினத்தின் மனநிலையினை—அவன் வாயால் 'என்னைக் கடலிற்குள் புதைத்து விடு, ஏனெனில் அடிமைப்பட்டுக் கிடப்பதை விட இறப்பது உயர்வென்று கருதிப் பாய்ந்த ஆயிரமாயிரம் என்னவர்கள் அங்கு உறங்குகிறார்கள்' என்ற வசனத்தைப் பேசச் செய்த இந்தப் படம் கறுப்பின மக்களிற்கு ஆற்றும் பங்கு அளப்பரியது. மேற்படி விடயங்கள் மேலோட்டமாக, மனத்தின் ஆழுமையில் மட்டும் பார்க்கையில் எழுவன. இதை இன்னமும் ஆழ்ந்து நோக்கின் இன்னமும் எத்துணை விரிதல் கிடைக்கும் என்ற அவாவில் தான் இத்தலைப்பினைத் தொடங்கியிருந்தேன்
  6. அனைவரது வரவிற்கும் கருத்திற்கும் நன்றிகள். நிச்சயமாக விடாமுயற்சியின் பங்கு உள்ளது. ஆனால் அந்த விடாமுயற்சிக்கு அவசியமான அத்திவாரம் கதையாடல்களில் தான் இருக்கிறது. பெருங்கதையாடல்களை உடைத்தெறிதல் என்று கிழம்பும் இலக்கிய ஜாம்பவான்கள் கூட, தங்களையறியாது தாங்கள் உடைத்ததைக் காட்டிலும் பெரிய கதைகளை கட்டிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். யூத மக்கள் தாம் இறைவனால் தெரிவுசெய்யப்பட்ட மக்கள் என்ற கதையில் நின்று தான் இப்படி இருக்கிறார்கள். அதுபோல், எமது பாரம்பரியத்தில் நிறைய விமர்சனத்திற்குட்படுத்தப்படவேண்டிய விடயங்கள் எல்லா இனங்களையும் போல் இருக்கின்றபோதும், எங்கள் கதையாடல்கள் ஊட்டம்மிக்க பாரம்பரியத்தைப் பிரசவித்து அதில் நாம் பறக்க உதவுகிறது. ஆனால், மனித இனம் ஆரம்பித்த ஆபிரிக்கா உள்ளேயும் வெளியேயும் கதையிழந்து இரவல் சித்தரிப்புக்களில் எத்தியெறியப்படுகிறது. காரணம், அவர்களிடம் கதைகள் இல்லை என்பதல்ல. அவர்களின் அனைத்துக் கதைகளையும், செவ்விந்தியர் உள்ளடங்கலான இதர புராதன சமூகங்களைப் போல, கடந்த பல நூற்றாண்டுகள் திட்;டமிட்டுக் காலாவதியாக்கிவிட்டன. தாம் கதையாடல்களிற்கு உரித்தானவர்கள் அல்ல என அந்த மக்களையே நம்பச்செய்து விட்டார்கள். கதையிழந்த சமூகம் பரிணமிப்பது மிகச்சிரமம். அந்தவகையில் இப்படம் ஒரு துவக்கம். பாட்டி சொன்ன கதைகள் பொழுதுபோக்குமட்டுமல்ல. அவை ஊட்டச்சத்து. இந்த முனையில் யாழ்களத்தில் ஆர்வமிருப்பதை நான் அறியாதிருந்தேன். மகிழ்வாய் இருக்கிறது. மூளையும் அதன் இயங்குநிலையான மனமும் சர்வமுமாய் சந்தையுலகில் உள்ளது. நாம் மூளைத்தொழிலாளிகள். ஆகையால் அனைவற்றையும் அறிவால் சிந்தித்து அறிந்து கொள்வதை சாத்தியம் என்று நம்புவதற்கு மேலால் உயர்வென்றும் நம்புகிறோம். அறிவிற்கு உதவியாய் விடயங்களின் குறுக்குவெட்டு முகங்களை மட்டும் சட்டங்களிற்குள் அடக்கி அவை மட்டுமே விடயம் என்று அறிவால் ஆராய்ந்து கைதட்டுகிறோம். முந்தாநேற்றைக்கு இறந்துபோன Stephen Hawking ஐன்ஸ்ரைனில் ஆரம்பித்துப் பின் பென்றோஸ் கண்டறிந்த, 'நட்சத்திரங்கள் தமக்குள் சிதைந்து Black holeல்கள் உருவாகின்றன. பிளாக்ஹோல் ஒருமை' என்பதை வைத்து சர்வத்தையும் அடக்கிய ஒரு ஒருமையில் (singularity) இருந்து பிக்பாங் பிறந்தது என்று இணைத்தது மட்டுமன்றி பிளாக்ஹோல் கதிர்வீச்சுடையதால் பிளாக்கோலும் அழியும் என்று கூறிவிட்டு நிற்க அறிவியல் சரி பார்க்கலாம் என்கிறது. நிறுவ முடியவில்லை என்று நோபல் பரிசை மட்டும் அவரிற்குக் கொடுக்காது விட்டது. ஆனால், அந்த சர்வத்தையும் அடக்கியதாய் நம்பப்படும் அந்த ஆரம்ப ஒருமை ஒருவேளை இல்லாமையில் இருந்து வந்திருக்கலாமோ? இல்லாமைக்குள் அத்தகைய இன்னும் எத்தனையோ அளவற்ற ஒருமைகளிற்கான சங்கதிகள் இருக்கலாமோ? இல்லாமைக்குள் இருந்து தோற்றங்களும் மறைவுகளும் நடக்கின்றனவோ?என்பன போன்ற கேள்விகளை Empirical முறை அரசாளும் அறிவியலிற்குள் பேசமுடியாது. ஆனால் பெட்டிக்குள் இருந்து கவனத்தை சற்று வெளியே திருப்பியவர்கள் ஏராளம் உள்ளார்கள். அனுபவத்தை விளக்குவது ஏறத்தாள முடியாதது. சொற்களிற்கு மூளையில் விம்பங்கள் தாமாக வந்து குந்திக்கொள்ளும். ஆகையால் அவை சட்டங்களிற்குள் குறுக்குவெட்டாக மட்டும் இருந்துகொள்ளும். அனுவத்திற்கு முற்றும் திறந்த விழிப்பு அவசியம். சொற்களிற்கு அது முடியாதது. எவ்வாறு நாம் புழங்கும் மனிதர்களை ஒரு சொல்லிற்குள் சுருக்கி விம்பமாக்கி வைத்திருக்க நினைக்கிறோமோ அதுபோன்றே சுதந்திரம் என்ற சொல்லும் ஆகிப்போய்விட்டது. சுதந்திர வேட்கை எதற்காக உலகளாவிய தேடலாக இருக்கிறது? கோடானுகோடீசுவரனும் ஏழையும் ஆரோக்கியவானும் நோயாளியும் அடிமையும் ஆண்டானும் ஏன் அனைவரிற்கும் சுதந்திரவேட்கை இருக்கிறது? ஏனெனில் எங்கோ ஆழத்தில் நாங்கள் எமது தன்மையில் வாழவில்லை என்ற அறிதல் இருக்கிறது. Rumi இதனை homesick என்று கவியமைத்தார். நாங்கள் அடிப்படையினை அறிந்திருந்து மறந்துபோனோம், ஆனால் அடியாழத்தில் நாங்கள் மறந்துவிட்டோம் என்பது தெரிகிறது, அதனால் அதை மீள அறியும் சுதந்திரவேட்கை பிறக்கிறது எனலாம். இப்படி ஆரம்பித்ததும் உடனே மூளை இது எனது துறை, விவாதிப்போம் வாருங்கள் என்று ஆரம்பித்து விடும். ஆனால் எந்த விவாதத்தாலும் இம்முனையில் முன்னேற்றம் எட்டமுடியாது. முற்றுமுழுதான கவனத்தோடமைந்த பார்த்துக்கொண்டிருந்தல் மட்டும் போதுமானது. பிறிதொரு திரியில் பழயன எல்லாம் புரியவில்லை என்று புதைத்துவிட்டு இந்தக் கணத்தில் பூரணசுதந்திரத்தோடு வாழத்தொடங்குங்கள் என்று எழுதியிருந்தேன். அது பலரால் பழையனவற்றை மறந்துவிடல் என்று எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், புரியவில்லை என்று புதைத்துவிடுவது விதைப்பது போன்றது. உரியநேரத்தில் புரிதல் முளைக்கும். பூரண விழிப்புணர்வோடு சரணடைதலே சுதநதிரத்தின் அடிப்படை. சரணடைந்து சுதந்திரம் பெறல் என்பது மூளையால் பார்த்தால் முரண்நகை. விழித்துக் கவனித்தால் அடிப்படை. பிளாக்பாந்தர் படத்தை ஒரு மாயாஜாலப் படமாகப் பார்க்காது அடுக்குகளிற்குள் இறங்கிப் பார்க்கையில் அதன் ஆன்மா அழகாக இருக்கிறது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்திற்கும் உரையாடலிற்கும் அனைவரிற்கும் நன்றிகள்.
  7. அனைவரின் கருத்திற்கும் பச்சைக்கும் நன்றி. சுவி, உங்களிற்கும் இந்த முனையில் ஆர்வமிருப்;பது மகிழ்ச்சி. மூன்றாம் வகுப்பு சமயப் புத்தகத்தில் படித்தவை, சோதனைக்காக மட்டும் அன்று படிப்பிக்கப்பட்டு படிக்கப்பட்டிருப்பினும், இப்போது அவை புரிகின்றன. சிவபுராணத்தின் புல்லாகிப் பூடாகி என்ற பந்தியினை முத்திக்கு முன்னான ஒவ்வொரு பிறப்புநிலை அல்லது உயிர்நிலைகள் என்று எழுதினோம், சரி என்று புள்ளி தந்தார்கள். தற்போது தான் அந்தப் பந்தி உண்மையில் புரிகிறது. அது போன்றே ஏகன் அனேகன் என்பதாகட்டும், வேகங்தடுத்தாண்ட என்பதாகட்டும், தூணிலும் இருப்பார் துரும்பிலும் இருப்பார் என்பதாகட்டும், ஆதியும் அந்தமுமிலா என்பதாகட்டும், அடி முடியில்லை என்பதாகட்டும், அருவமும் உருவமுமென்பதாகட்டும். இன்னும் எத்தனையோ. அனைத்தையும் மூன்றாம் வகுப்பிற்குள்ளேயே கற்றுவிட்டபோதும் தெளிவு இப்போ தான் கிடைக்pறது. இந்தமுனை களத்தில் பெருவாரியோரிற்குப் பிடிக்காத முனை என்பதனால் இத்தோடு நிறுத்திக்கொள்கிறேன். மேற்படி திரைப்படத்தைப் பார்த்தபோது அதன் கனதியினை மேற்படி தான் பார்க்கத் தோன்றியது. நன்றி கிருபன் உங்கள் கருத்திற்கு. மற்றைய கறுப்பின மக்கள் சார் படங்கள் எல்லாம் அவர்களின் துன்பங்களையும் கடந்தகால இருளையும் சோகத்தில் பேசின. இந்தப் படம் அவர்களிற்கு நம்பிக்கைக் கீற்றைக் கொடுத்திருக்கிறது. இது போன்ற படங்கள் பெருந்தாக்கத்தை, தேவையான மாற்றத்தை உருவாக்குவதில் பலத்த பங்காற்றும். தமிழர்கள் நாங்கள், ஒரு பெருஞ்சிறப்பான பாரம்பரியத்தில் பிறந்தோம். கதைகளும் இலக்கியமும் எங்கள் பாரம்பரியத்தை பன்மடங்கு புகழ்ந்து பேசின. எம் கண்முன் நாம் எம்மவர்களின் பெருமைகளையும் உயர்வையும் கண்டோம். எம்மை ஒடுக்க வந்த இனக்குரூரம் கூட எம்மீதான மற்றையோரின் பொறாமை என்றே நாம் புரிந்து கொண்டோம். எதிரிக்குக் கூட எமது துரோகிகள் தான் வழிகார்ட்டினர் என்று இறுமாந்தோம். பாட்டன் முப்பாட்டன் பெருமையில் திணறிப்போனோம். ஆகையால் இலக்கியம் சித்தரித்தது போல், இறந்து போன எங்கள் றாச்சியங்கள் போன்று ஒன்றை எம்மால் குறைந்த பட்சம் 30 ஆண்டுகளேனும் கட்ட முடிந்தது. அதற்கும் மேலால் தனிநபர் மட்டத்தில் நாங்கள் ஒவ்வொருவரும் பேசப்படும் பிறான்ட்டுகளாக வளர்ந்து நிற்கிறோம். காரணம் எங்களைப் பற்றி எங்களிற்கு இருக்கும் பெருமை. ஆனால் கறுப்பினத்தவர்க்கு அது கைப்படவில்லை. அவர்களிற்கு ஒரு அடிமைப் பாரம்பரியம் மட்டுமே கற்பிக்கப்படுகிறது. அவர்களின பிறப்பைக் கூட, நாய்களைத் தெரிவுசெய்து பிறப்பிப்பதுபோல், உடல் உழைப்பிற்காக நெடுநாள் பிறப்பித்தார்கள். இன்றைக்கு 50ற்கு மேற்பட்ட விழுக்காடு கறுப்பினத்தவர் தந்தையால் கைவிடப்பட்ட இல்லங்களில் வளர்கிறார்கள். சந்தை அவர்களை வன்முறையாளராக, சிறை செல்லிகளாக, 2 லீற்றர் கொக்கோகோலாவை வாங்கும் மக்கு நுகர்வோராக, இன்னமும் பரிசோதனைப் பொருளாகவே வைத்திருக்கிறது. அவர்களிற்குள் வெற்றிபெறும் பலர், இயன்றவரை கறுப்பு அடையாளத்தில் இருந்து நகர்ந்து வெள்ளையர் போல் நடக்க முயல்கிறார்களே அன்றி கறுப்பினத்திற்கான உதாரணம் கட்ட அனேகர் தயாரில்லை. திரைப்படங்களும் கூட அடிமை காலத்துக் கஸ்ரங்கiளோ, அல்லது தற்போது அவற்களின் வாழ்விடத்தின் வன்முறை நிறைந்த தொலைந்துபோதல் பற்றி மட்டும் தான் பேசி வந்தன. அவர்களிற்குக் காட்டப்பட்ட கதாநாயகர்கள் சிறைக்குப் போனார்கள் அல்லது இறந்து போனார்கள். ஊடகம் அபரிமித பலம் மிக்கது. இந்தவகையில் தான் இந்தப் படம் பார்க்கப்படவேண்டும். எங்களிற்கு பிறப்புரிமை போன்று, உணராதபோதும், நமது பாரம்பரியத்தின் பெருமை நாம் போராடியதிலும் எமது அனைத்து உயர்விலும் பெரும் பங்காற்றுகிறது. நாம் அகதியாக வந்தாலும் அகதியாக ஒரு போதும் உணர்ந்ததில்லை. காரணம் எங்கள் பாரம்பரியத்தின் ஆணிவேர். கறுப்பின மக்களிற்கு சல்லி வேர்கள் கூடப் பலமாகவில்லை. ஆதலால் தான் இந்தப் படம் கொண்டாடப்படவேண்டியது. அந்தக் கடைசிக் காட்சி, கடைசி ஒரு நிமிடம், இந்தப் படத்தின் ஆன்மா. அத்தனை பெரிய ஒரு செயலை செய்ய முனையும் படத்திற்கு அத்தனை பெரிய சகத்தி உண்டு. அதனால் கறுப்பின மக்கள் மட்டுமன்றி அனைவரும் பயன் பெறலாம். ஆதலால் தான் இப்படிப் பதிவிட்டேன்.
  8. எனக்கென்னமோ, ஏறத்தாள பகலவன் தனது பதிவில் குறிப்பிட்ட சுமை தான் இங்கும் பேசப்பட்டிருக்கிறதோ என்று தோன்றுகிறது? சிறுவன் தன்னால் ஊமையினிற்கு அடிவிழுந்ததையும், அதற்கான சரியான தண்டனையில் இருந்து தான் தப்பித்துவிட்டேன் என்றும் நினைக்கும் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியாக நேரடியாகப் புரிந்து கொள்ளினும், இல்லையேல் குறியீடாக ஒரு சமூகத்தின் குற்ற உணர்ச்சியாகப் புரிந்து கொள்ளினும் பேசப்படுவது குற்றவுணர்ச்சி சுமக்கும் சுமையே என்று தோன்றுகிறது. மேலும், குறியீடோ நேரடியோ, அது இன்றைக்குத் தான் குற்ற உணர்ச்சி. குற்றம் நடந்தபோது பச்சைப்பலேலென்ற தோட்டங்களும், கொழுத்த மாடுகளும், காட்சியிலும் நறுமணத்திலும் கிறங்கடித்த பூங்கன்றுகளுமாக குற்றம் நடந்த இடம் அன்றைக்கும் இன்றையும் கிழர்ச்சியூட்டுவதாகவே உள்ளுரப் பதிந்து கிடக்கிறது என்பதையும் உள்ளடக்கியுள்ளது அற்புதம். தொடர்ந்து எழுதுங்கள் சுகன்.
  9. பகலவன், நீங்கள் தத்ரூபமாக வெளிப்படுத்திய சுமை புரிகிறது. கதை அற்புதமாக இருக்கிறது என்று கூறி நகர்வதற்கு இது கதை அல்ல என்பது அனைவரும் அறிந்தது. நாங்கள் இக்கட்டான விடயங்களைப் பேசாப்பொருளாக்கிப் பழகிப்போனவர்கள் என்பதால் பல விடயங்கள் பேசப்படாமல் இருக்கின்றன. உங்களிற்கோ, அல்லது இந்த அனுபவத்தை உங்களிற்குக் கூறிய நீங்கள் அறிந்தவரிற்கோ, இந்தச்சுமை எத்துணை வலிமிக்கதாய் இருக்கும் என்பதை கற்பனை பண்ண மட்டுமே எங்களால் முடிகிறது. இது துரோணரைக் கொன்றவரிற்கு மட்டும் ஏற்படும் வலியல்ல. மாறாக, சீலனின் கட்டளைப் பிரகாரம் சீலனைக் கொன்று விட்டு ஓடிய போராளி தொட்டு, எதிரிகளைப் போர்க்களத்தில் கொன்றது தொட்டு, துரோகிகள் வழியாக அனைத்துக் கொலைகளின் சுமைகளும் இன்று கொலையாளிகளால் தன்னந்தனியே தான் சுமக்கப்படுகின்றன. ஒரு கன்னையாகக் கால்ப்பந்து ஆடி, கன்னையின் வெற்றிக்காக goal போட்டபோது ஆரவரித்து மாலை சூடி அந்தக் goalளை அடிப்பதில் இருந்த வீரம், தியாகம், கட்டுப்பாடு, மனக்குவியம் என அனைத்தையும் கொண்டாடி மகிழ்ந்திருந்த இந்தச் சமூகம், திடீரென ஒரு பொழுதில், கால்பந்து கொடுங்குற்றம், அதிலும் goalளடித்தவர் அரக்கன் என்று தீர்ப்பை மாற்றிக் கூறிவிட்டு நாட்டாமைகள் போன்று நடக்கையில், கோள் அடித்தவன் மனநிலை எவ்வாறு இருக்கும் என்று எங்களால் கற்பனை மட்டும் பண்ண முடிகிறது. ஆற்றுப்படுத்த இன்றைக்கு எவரிற்கும் அவகாசமில்லை. இனிமேல் அது வரும் என்றும் தோன்றவில்லை. தலைமைத்துவம் மிக்க மனிதராய், சமூகத்தின் நேற்றைய கதாநாயகர்களாக, வலி சுமப்பவர்கள் இன்றைக்குச் செய்யவேண்டியது மறுபரிசீலனை அல்ல. மறுபரிசீலனை மூலம் இச்சுமை இறக்கப்படமுடியாதது. மாறாக, இந்தக் கணத்தில் உங்கள் வாழ்வு மீது முற்றுமுழுதான விழிப்புணர்வோடு இருப்பது மட்டும் போதுமானது. இறந்தகாலத்தை இறக்கவிடுவது தவிர்க்கமுடியாதது. இறந்த காலத்தின் விலங்கோடு வாழத் தலைப்படுவதால் எந்தப் பிராயச்சித்தத்தையும் எட்டமுடியாது. இறந்த காலத்தை முற்றாகப் புறக்கணித்து, பிராயச்சித்தம் என்று சிந்திப்பதற்குப் பதில் குற்றத்தைப் புறக்கணித்து, பழையன அனைத்தும் புரியாமைகள் என்று புதைத்துவிட்டு, முற்று முழுதான சுதந்திரத்தோடு இந்தக் கணத்தில் வாழத் தொடங்குங்கள் என்பதை மட்டுமே கூறத்தோன்றுகின்றது.
  10. நாய்க்குட்டி தனது படுக்கையில் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. அந்த நிமிடத்தில் அது பார்ப்பதை மட்டும் செய்து கொண்டிருந்தது. நாளைக்கான திட்டமிடல்களோ நேற்றைய நினைவுகளோ நாய்க்குட்டியிடம் இருப்பதில்லை. மகிந்தன் நாய்க்குட்டியினை நிலைகுத்திப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள், நாயின் கண்கள் என்ற வித்தியாசங்கள் அவனுள் மறைந்து, இடையில் இணையவலை இருப்பது மறந்து இந்தக் கதையினை இப்போது படித்துக்கொண்டிருக்கும் வாசகரைப் போல, மகிந்தனிற்கு நாய்க்குட்டி தெரிந்தது. நாய்க்குட்டிக்கும் தனக்கும் இடையே இருந்த தூரமோ நேரமோ அவனிற்குள் மறைந்து போனது. மிகமிகப் பழைய காலத்தில், படைப்பெதுவும் நடப்பதற்கு முன்னால், ஆதிக்கு முந்திய ஒரு ஆதிக் கணம் இருந்தது. அது வெறுமையாய் இருந்தது. ஒன்றில் இருந்து இன்னுமொன்று வந்தது என்று எவரும் சொன்னால், எடுத்த எடுப்பில் எதில் இருந்து அந்த முன்னையது வந்தது என்ற கேள்வி பிறந்து விடும். ஆகையால், புரிகிறதோ இல்லையோ, ஒன்றுமில்லாமலிருந்தது பின் எல்லாம் வந்தது என்று நினைப்பது ஏனோ மகிந்தனுள் ஒரு அமைதியினை உருவாக்கியது. -------- 'பிளாக்பாந்தர்' திரைப்படத்தை முன்னைய நாளில் தான் மகிந்தன் பார்த்திருந்தான். அவனது வாழ்வில் அவன் ஆயிரக்கணக்கான திரைப்படங்களை இருபத்தியைந்து மொழிகளில் இதுவரைக்கும் பார்த்திருந்தபோதும், இப்போதைக்கு 'பிளாக்பாந்தர்' தான் தான் பார்த்தவற்றில் சிறந்தபடம் என்று அவனால் தயக்கமின்றிக் கூற முடிகிறது. பிளாக்பாந்தர் படம் பார்த்த பொழுதிலேயே இப்போதும் அவன் உட்கார்ந்திருக்கிறான். காலை எழுந்ததும் இரைச்சல் கூடப் பிறந்துவிடுவதால் நடக்கும் போது கூட பல பில்லியன் மனிதர்கள் தூங்கிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். மகிந்தனின் கவனத்தில் ஏனென்று தெரியாது இந்த எண்ணம் எழுந்து மறைகிறது. தொடர்ந்து, எங்கிருந்தோ ஒரு பழைய செய்தி அவனிற்குள் வருகிறது. விசுவரூபம் படம் பிரச்சினையின் போது ஒரு ஊடகவிலயலாளர் கமலகாசனிடம் எப்படி இந்த உழைச்சலைச் சமாளிக்கிறீர்கள் என்று கேட்டதற்கு, 'நிறையத் தூங்குகிறேன்' என அவர் பதிலளித்திருந்தார். இந்தப் பழைய செய்தி மகிந்தனுள் எழுந்து மறைகிறது. தொடர்ந்து சில சிந்தனைகள் மகிந்தனின் பிரக்ஞையில் ஏன் எப்படி என்று தெரியாது பிறக்கின்றன....தாமாகத் தூங்கமுடியாதோர், ஏதோ ஒரு போதைக்குள் மறைய முனைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மொத்தத்தில் பல பில்லியன் மனிதர்கள் தினந்தோறும் தூக்கத்தைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவ்வாறு, எந்த ஒரு வரிசைக்கிரமமும் இன்றி, தான்தோன்றியாய்த் தன்னுள் எழுகின்ற சிந்தனைகளை எதிர்வினையின்றி மகிந்தன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். ....பிளாக்பாந்தர் திரைப்படம் கறுப்பின மக்களை நோக்கி பேசுவதுபோல் உலகின் அனைத்து மனிதர்களிடமும் பேசுகிறது. சட்டத்துள் பூட்டப்பட்டதாய் நம்பி தூக்கத்தைத் தேடும் என்சனமே பரந்த வெளியில் நீ பறந்துகொண்டிருப்பதைக் கண்டுகொள் என்கிறது. நீந்திக்கொண்டே நீச்சல் தெரியாதெனும் மாந்தர்காள் நீங்கள் நீந்தும் அழகினைக் கண்ணுறுங்கள் என்கிறது. நேற்றைய கைவிலங்குள் இன்றைய செய்திகள் மட்டுமே என்கிறது. இந்தக் கணத்தின் சிறகில் அமர்ந்துகொள்ளுங்கள் என்கிறது. இந்தக் கணத்தின் சிறகு அலாவுதீன் பாய் போன்று உங்களிற்கு உங்களின் சுதந்திரம் உணர்த்தும் என்கிறது. உங்களின் அடிமுடி தொடமுடியாத நீட்சி உங்களை ஆதிக்கு முந்தைய, ஏதுமற்ற ஆதிக்கணத்தில், ஏதுமேயின்றி இருத்தி வைக்கும் என்கிறது. மேலும், அப்படியமர்கையில் எல்லாமும் உள்ளமை தெளிவாய்த் துலங்கும் என்கிறது. ------------- முப்பதியொருவயதே நிரம்பிய இயக்குனருள் பிளாக்பாந்தர் பிறந்து விரிந்தமை நேர பரிமாணத்திற்கு அப்பாற்பட்டது என்பதாய் மகிந்தன் நினைதுக்கொள்கிறான். நாய்க்குட்டியினைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மகிந்தனிற்கு, நாய்க்குட்டியின் கண் வழியாக தனக்குள்ளுள்ளும் பிளாக்பாந்தர் இருந்தமை தெரிகிறது. வக்காண்டாவிற்கும் வன்னிக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. வைபிறேனியத்தை விஞ்சிய வைராக்கியம் வன்னியிலும் இருந்தது. 1972ம் ஆண்டிலோ 2018ம் ஆண்டிலோ வன்னியும் வக்காண்டாவும் பிறக்கவில்லை. ஆதிக்கு முந்திய ஆதிக்கணத்தில் இருந்தே அவை இருக்கின்றன. நேர பரிமாணத்தில் பார்வைகள் குளப்பம் தரும். சலனமற்ற ஏகம் தெளிவாய் உறைந்து கிடக்கிறது என்ற எண்ணம் மகிந்தனுள் எங்கிருந்தோ வந்து உட்கார்ந்து கொள்கிறது. ----------- மகிந்தன் நாய்க்குட்டியின் சுதந்திரத்தைத் தானும் உணர்ந்து கொள்கிறான். அருகில் நடக்கும் புனரமைப்பு வேலைத் தளத்தில் யாரோ ஒரு பெரிய இரும்புக் குளாயினை இன்னுமொரு குளாய் மீது போட்டபோது, இல்லாதிருந்து இருக்கத்துவங்கிய ஒலி, கோவிலின் காண்டாமணி போன்று மகிந்தனுள்ளும் நாய்க்குட்டியுள்ளும் விரிகிறது. இல்லாதிருந்து பிறந்த ஒலியின் சலனமற்ற உறைந்த வெறுமைத் தோற்றுவாய் மகிந்தனின் கவனத்தில் வருகிறது. தானும் நாய்க்குட்டியும் கூட அவ்வொலி போன்று இல்லாமைக்குள் அருவமாய் இருந்து உருவம் பெற்றதாய் அவன் நினைத்துக் கொள்கிறான். வக்காண்டாவினது சுதந்திரம் மகிந்தனிற்குப் பூரணமாகச் சாத்தியப்படுகிறது. அச்சுதந்திரம் வன்னிக்கும் உரித்தானது.
  11. அக(த்தீ)தி

    நீங்கள் இருபத்தி நான்கில் இந்தியாவில் அகதியாகக் கோப்பை கழுவியிருக்கிறீர்கள். நான் கனடாவில் பதின்மத்தில் அகதியாகக் கோப்பை கழுவியிருந்தேன். நீங்கள் விபரிக்கும் உமர் போன்றவர்களின் அன்பு இங்கு அங்கங்கு இருந்தது. ஆனால் உரிமையும் கண்ணியமும் நீங்கள் விபரிப்பதோடு ஒப்பிடுகையில் அபரிமிதமாக இருந்தது. நான் கனடாவிற்கு அதிகாலை ஒரு மணிக்கு அகதியாக விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கியபோது எனது கவனத்தைக் கவர்ந்த முதல் விடையம், தரை துப்புரவு செய்பவர் சகஜமாக கோப்பி பருகியபடி கதிரையில் அமர்ந்திருந்தமை தான். ஏனெனில் அத்தகைய ஒரு சமூகத்தில் இருந்து நான் வந்திருந்தேன். எங்கள் வீட்டில் வேலையாட்கள் எங்கள் கதிரைகளில் அமர்வதில்லை. எனது வயதொத்த ஒரு சிறுமியும் எங்கள் வீட்டில் வேலைக்கு நின்றிருந்தாள். நாங்கள் கதிரையில் இருந்து பார்த்த பிறேடிபன்ச் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியினை அவள் தரையில் அமர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். வீட்டுவேலையாள் கதிரையில் அமரும் காட்சி தொலைக்காட்சியில் வந்தது. அவள் கேட்டாள் அம்மா அங்கு வேலையாட்கள் கதிரையில் அமர்கிறார்கள் நானும் அமரட்டுமா என்று. அந்தக் காத்திரமான நெஞ்சைத் துழைக்கும் கேழ்விக்கான அத்தருணத்தின் பதில் கொல்லென்ற சிரிப்பாக மட்டும் இருந்தது. நானும் சேர்ந்து சிரித்ததாகத் தான் ஞாபகம். ஆதலால் கனேடி விமானநிலையில் தரை துரப்புரவுசெய்பவர் கோப்பி அருந்தியபடி அமர்ந்தது என் கவனத்தைப் பெற்றது. நான் பாலகனாய் வந்து மனிதனாகியது கனடவில். தமிழன் மனிதம் அற்றவன் என்பதோ அல்லது நான் இ;ங்கு வந்தபோது இருந்த மனநிலைக்குக் காரணம் தமிழன் பாரம்பரியம் என்பதோ அல்ல நான் கூறுவது. மாறாக எந்தச்சமூகத்திலும் பெருநீரோட்டம் வர்க்கம் சார்ந்ததாகவே இருக்கும். யாழிலிலும் இருந்தது. தற்போது இந்தியத் தமிழ் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் பார்ப்பின் அங்கும் தெரிகிறது. காரணம், வர்க்க மனநிலையில் எப்போதும் அடுத்த தட்டு மட்டுமே தெரியும். அடுத்த தட்டின் அங்கீகாரம் அதற்கு மிகமுக்கியம். ஆதலால் அது விழிப்பற்று இருக்கும். கோப்பை கழுவியது எனது முதலாவது போதிமரம். இன்று வீட்டில் நான் எனது கோப்பை கழுவும் போதும் அந்த அமைதி வந்துபோகும். நன்றாக எழுதுகிறீர்கள் தமிழரசன். தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.
  12. ஒரு சோடி செருப்பு

    எத்தனையோ அடுக்குகள் நிறைந்த அற்புதமான கதைக் கரு. அவசியம் எழுதுங்கள்.
  13. ஒரு சோடி செருப்பு

    பயனர் மனநிலை பற்றி இங்கு அதிகம் பேசப்பபட்டபோதும் அது சற்றும் உள்வாங்கப்படவில்லை என்பது புரிகிறது. சரி அதைவிட்டுவிடுவோம். கொடுத்தவர் நிலையில் இருந்து பார்ப்போம்;. முதலாளித்துவம் எங்களோடு ஊறிப்போய்விட்டது. இதை ismங்களிற்கு வக்காலத்து வாங்குவதற்காகக் கூறவில்லை. மாறாக, முதலாளித்துவ சிந்தனை நமது சுயமதிப்பை எமக்குள் எல்லைகடந்து வளர்த்து வைத்திருக்கிறது. ஏனெனில் நாம் சந்தையின் அங்கங்கள். எப்படி சந்தையில் விற்றுவாங்கப்படும் ஒரு நிறுவனத்தின பங்கினை செயற்கைத் தனமாக, இலாப நோக்கில், அடிப்படையின்றி சந்தை வீங்கச்செய்யுமோ, அதுபோல் நுகர்வோரையும் அடிப்படையின்றி சந்தை வீங்கி உணரச்செய்கிறது. ஏனெனினல் நுகர்வோர் வீங்கியுணர்கையில் சந்தையால் வீங்க முடிகிறது. அதனால் இன்றைய உலகில் நன்றி போன்ற மிகச்சிறிய விடயங்களிற்குக் கூட பிரசங்கங்கள் அவசியமாகின்றன. ஒரு வரியில் கூறுவதானால், தான் தனக்குள் உள்ளார்ந்து நன்றியுணர்வுடையவன், எவரிற்கேனும் எதையும் கொடுத்த மாத்திரத்தில் அவர்கள் தனக்கு நன்றி கூறவேண்டும் என எதிர்பார்க்க மாட்டான். காரணம், நன்றியுணர்வுடையவனிற்கு எடுத்தமாத்திரத்தில் தான் கொடுத்தது தன்னால் மட்டும் சாத்தியமாக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல என்பது புரிந்துவிடும். தான் கொடுத்ததை அடைவதில் தனக்குக் கிடைத்த கொடைகள் மனதில் வந்துவிடும். மாறாக, நன்றியெதிர்பார்க்கும் தருணங்களில், தான் கொடுத்தது தன்னால் மட்டும் சாத்தியமாக்கப்பட்ட தனது கெட்டிக்காரத்தனத்தின் வெளிப்பாடு என்ற எண்ணமே உள்ளுர வியாபித்துநிற்கிறது. அதனால் தான் தெருவில் தேங்காய் வழியில் பிள்ளையாரிற்கு உடைக்கப்பட்டபோதும் அருள் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஆக, இதில் முரண்நகை என்னவெனில், நன்றியெதிர்பார்ப்பு தான் உள்ளுர நன்றியறியாத் தருணங்களில் மட்டுமே சாத்தியம். அதனால்த் தான் கூறினேன், மற்றவரிடம் நன்றியெதிர்ப்பார்க்கையில் தனது நன்றியறிதலில் கவனம் செலுத்துதல் பயன் தரும் என்று. ஒரு சின்ன உதாரணத்தி;ற்கு எடுத்துக்கொண்டால், இன்றைய தேதிக்கு ஒரு மில்லியன் ஈழத்தமிழர்கள் உலகுபூராய் பரவி வாழ்வது இன்றைய நிலையின் எமது செல்வத்தில் மிகப்பெரிய பங்கு வகிக்கிறது. இந்தப் புலம்பெயர்ந்த தேச உள்நுழைதலில் எத்தனை காரணிகள் பங்கு செலுத்தின. எத்தனையோ பேரின் எத்தனையோ இழப்புக்ககள் இருந்தன. ஆனால் நம்மில் பலபேர் நான் மாணவ விசாவில் வந்தேன் இங்கு பிறந்தேன் என்று கூறித்திரிகிறோம். அதாவது நான் இங்கு வந்தது என்னால் மட்டும் எனது மூழைத்திறமையால் மட்டும் சாத்தியமானது என்று அடித்துக்கூறுகிறோம். ஆனால் அடிப்படை என்னவெனில், மாணவ விசாவாகட்டும் இன்னும் என்னதான் விசாவாகட்டும் (இங்கு பிறந்த அகதியின் பிள்ளை பற்றி பேசவே தேகையில்லை), ஒருவரை உள்நுழைய விடுவதில் ஏகப்பட்ட அரசியல் இருக்கிறது. ஒரு இனக்குழுமத்தின் விம்பம் எவ்வாறு உள்வாங்கப்பட்டிருக்கிறது, இக்குழுமத்தால் எமக்கு லாபம் உண்டா என்பது இருக்கிறது. இலங்கை எங்கிருக்கிறது என்றே தெரியாதிருந்த நாடுகளிற்குப் பெருந்தொகையில் அகதியாக வந்து உழைத்துயர்ந்து விம்பம் கட்டிய மக்கள் கூட்டம் ஏற்படுத்திய விம்பமே ஒரு புதிய இழைய தமிழன் மாணவ விசாகேட்கும் போது ஆட்சிசெய்கிறது. பெருந்தொகையாய் வந்தவர்கள் அகதியாய் வந்தார்கள். துரதிஸ்ரவசமாக முப்பது வருடகால இன்னல் மிகு போராட்டம் விட்டுச்சென்ற ஒரே லாபம் ஒரு மில்லியன் தமிழன் இன்று உலகெங்கும் வாழ்வது மட்டுமே. இது ஒரு சிறு உதாரணம், ஆனால் நமது செல்வத்தில் இப்டி எத்தனையோ காரணிகள் பங்கு செலுத்துகின்றன—உத்தியோகத்தில் மூழை வலுமட்டும் உயர்ச்சி தருவதில்லை. இருந்து ஆராய்ந்து பார்த்தால் எமது உயர்ச்சிக்கு உதவிய எத்தனையோ காரணிகள் இலகுவில் புலப்படும். ஆனால் இவற்றை நாம் சற்றும் சட்டைசெய்வதில்லை—எல்லாம் எமது கெட்டிக்காரத்தனம் என வீங்கி உணர்ந்துகொள்கிறோம். இல்லையெனில் ஊரில் வெறுங்காலோடு கொளுத்தும் வெயிலில் நடக்கும் ஒரு பெண்ணிற்கு நன்றிகேட்டுச் செருப்புக்கொடுப்போமா என்ன. ஆண்டவனிற்கு நன்றிகூறுவது கூட உள்ளார்ந்த புரிதலின்றி லஞ்சம் போன்று, அல்லது பயம் சார்ந்து பல தருணங்களில் நடக்கின்றன.
  14. ஒரு சோடி செருப்பு

    இரண்டிற்கும் வித்தியாசம் இல்லை. 850 கொடுத்து ஜஸ்கிறீம் வாங்கினால் கடைக்காரனிற்கு வியாபாரம் கொடுத்தவரிற்கு ஜஸ்கிறீம். 850 கொடுத்து செருப்பு வாங்கினால் பயனர்க்குச் செருப்பு, கடைக்காரனிற்கு வியாபாரம், கொடுத்தவரிற்கு நன்றி தரும் கணநேர குளிர்ச்சி. ஜஸ்கிறீம் உண்டு குளிர்வதா நன்றி பெற்றுக் குளிர்வதா என்பது நுகர்வோரின் தெரிவு. இரண்டும் பரிமாற்றம். ஆதில் நாம் பேச ஏதுமில்லை என்பதே நான் சொல்லவந்தது. நன்றி எதிர்பாராமை மகான் நிலையல்ல. அது சுதந்திரவேட்கை. அதாவது, சக உயிரின் வாடல் இதயசுத்தியாய் என்னை ஏதேனும் செய்ய உந்துகிறது என்றால் அந்த உந்துதலிற்கான ஒரே வடிகால் செயல். அந்தச் செயலாற்றும் சுதந்திரம் எனக்கிருக்குமாயின் அது சுதந்திரம். மாறாக, எனது செயலிற்கு நன்றி என்று ஒரு எதிர்வினை மற்றையவரின் தயவில் கிடைப்பதை ஒரு மேலதிக தேவையாக நான் வைத்திருப்பின், இப்போ என் உந்துதல் பிரகாரம் நான் செயலாற்றும் சுதந்திரத்தை நான் இழந்துபோகிறேன். நன்றி கிடைப்பின் மட்டுமே என் செயல் முற்றுப் பெறும் என்ற மனவமைப்பிற்குள் நான் சிறைப்பட்டுப்போகிறேன். இதனால் தான் 'வலது கை கொடுப்பபது இடது கையிற்குத் தெரியக்கூடாது' என எம்மக்கள் சொல்லிவைத்தார்கள். இந்தச் சுதந்திரம் கொடுப்பவரிற்கு மட்டுமல்ல, பெறுபவரிற்கும் இதனால் சாத்தியப்படுகிறது. அதாவது, உதவி பெற்றவர், கடமை உணர்வில் சிறைப்படாது, பெற்ற உதவி கொண்டு வாழ எத்தணிப்பதற்குப் பதில் இரஞ்சினோமே என நினைத்துக் குறுகிப்போகாது வாழமுடிகிறது. எமது உந்துதலின் அடிப்படையே அதுதானே. முடிந்தால் பயனர் பிறர் சார்ந்து இரக்கத்துடன் வாழ்ந்துகொள்வார். உலகு இனித்திருக்கும். அடுத்து நன்றி எதிர்ப்பார்ப்பதில் தன்னம்பிக்கையீனம் மற்றும் தன்நிறைவின்மை ஒளிந்துகிடக்கிறது. தான் இப்போது உள்ள நிலமை போதாது என்ற ஒரு அடிப்படை எண்ணமே மற்றையவரின் நன்றி கொண்டு கணநேரம் உயர்ந்துவிடத் தலைப்படுகிறது. தன்மட்டில் திருப்த்தி உணரப்படுகையில் நன்றி அர்த்தமிழந்துபோகும். இந்த மனநிலைன் பங்கு பழைய படங்களில் வரும் கணக்குப்பிள்ளைகளே ஒத்தே சமூகத்தில் இருக்கிறது. யாரோ உருவாக்கியதைப் பாதுகாப்பதில் தான் அது முடிகிறது. யாரோ போட்ட பெறுமதிகள் காப்பதில் தான் இந்த மனநிலை பங்குபெறுகிறது. உலகில் ஒரு குண்டூசி தன்னும் "இது இப்படித்தான்" என்ற மனநிலையில் கண்டறியப்படவில்லை. தேடல் வேண்டுமாயின் விழிப்பு அவசியம். இன்னுமொரு விதத்தில் யோசித்துப் பார்ப்போம். எமது வாழ்வு எத்தனை கொடைகளை நமக்கு வழங்கியுள்ளது. உடல் ஆரோக்கியம், காற்று முதற்கொண்டு கல்வி கடந்து செல்வம் கடந்து அன்பு கடந்து எத்தனை கொடைகள். இதையெல்லாம் நாளாந்தம் நன்றிகூர்ந்து கொண்டா அனுபவிக்கிறோம்? எமக்கு எத்தனை கொடைகள் கிடைத்தன என்பதே எமக்கு நினைவில் வருவதில்லை. ஆனால் ஒரு சக மனிதனிற்கு நாம் கொடுத்துவிட்டால் போதும், உடனே அவர்கள் நம்மை பார்த்து நன்றிகூற வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொள்வோம். இது ஒரு அடாத்து மனநிலை இல்லையா? அதாவது நமக்குக் கிடைத்த கொடைகள் எல்லாம் எமது உரிமைகள் நாம் அவற்றிற்கு உரித்தானவர்கள், ஆனால் மற்றவர்களிற்கு நாம் கொடுப்பது மட்டும் உதவி ஏனெனில் அவர்கள் நம்மட்டத்தில் இல்லாதவர்கள் என்ற ஒரு எண்ணம் கூட அங்கு இழையோடவில்லையா? இவற்றையெல்லாம் நாம் பிரித்து மேய்வது அவசியமே இல்லை. நன்றியினை எதிர்பார்க்கும் எண்ணம் எழுவதில் தப்பில்லை. ஆனால், இதயசுத்தியான தருணங்களில், எம்மை உந்திய உந்துதலிற்குச் சம்பந்தமில்லாது எழுகின்ற இந்த நன்றி எதிர்பார்ப்புப் பிறந்ததும், ஏன் அது பிறக்கிறது என்ற விசாரணையும் கூடவே சேர்ந்துபிறக்குமாயின், இந்த விவாதங்களிற்கு அவசியமே இல்லாது போய்விடும்.
  15. ஒரு சோடி செருப்பு

    நன்றியறிதல் தமிழன் வெளிநாடுவந்து கற்றுக்கொண்ட விடயமல்ல. இங்கு நன்றியுணர்விற்கெதிராக எவரும் பேசவில்லை. மனித நாகரிகம் பூமி முழுவதும் பொதுமையுடன் தான் கொட்டிக்கிடக்கிறது. நிஜமான நன்றிக்குரிய தருணங்களில், கொடுத்தவர் மனதில் நன்றி கேட்கும் எண்ணத்திற்கு இடமின்றி மனது; நிறைந்திருக்கும். ஆனால் பெற்றவரிற்கோ நன்றியறியாது இருக்கமுடியாது. இதயசுத்தியான தருணங்கள் இயல்பாகவே இருக்கின்றன. இதில் பாடப்புத்தகங்களிற்கு அவசியமே இல்லை. பசியியில் வாடியவனிற்கு உணவைக் கொடுத்து விட்டு, அவனது அலகைப் பிடித்து நன்றி கேட்பதோ, அல்லது 'எங்கப்பன் ஆத்மா சாந்தியடையணும் அந்தியேட்டிக்கு வா' வென்று அழைத்து உணவளிப்பதோ நன்றியறிதலோடு தொடர்புடையனவல்ல. இந்தக் கதையில் கூட, உதவும் மனப்பான்மை இதயசுத்தியாக சித்தரிக்கப்படுமேயாயின், கொதிக்கும் வெயிலில் செருப்பணிந்து நடக்கும் அந்த இழையவளின் கால் மட்டுமே செருப்பைக் கொடுத்தவரின் இதயத்தைப்போல் வாசகரின் இதயத்திலும் முடிவில் நிறைத்திருக்கும். 'அவள் செருப்பணிந்து தீ மிதிக்கையில், பாலளித்த அன்னை போன்று என் இதயம் நிறைய, நேரம் மறந்து அவள் தத்துநடை பாத்து நின்றேன்' என்றவகையில் கதை முடிவடைந்திருக்கும்... மேலே கூறியவை நன்றியறிதல் சார்ந்த உணர்ச்சி நிலை வியாக்கியானம். தமிழர் நன்றியினை வாயால் கூறுவதற்கப்பால் உடல் மொழி மற்றும் இன்னோரன்ன விடயங்கயில் நன்றியறிபவர்கள். இது தமிழர் பாரம்பரியம். அப்படியிருக்கையில் அந்தப் பெண் நன்றிகூறாது சென்றதில்;, அதுவும் குறிப்பாக 350 செருப்பை விட்டு 850 செருப்பெடுத்து வெடுக்கென்று நடந்து போனதிலும் நிறைய அரசியல் விமாச்சனம் வெளிப்படுகிறது. ஒரு சமூகமாக அதை உள்வாங்க வேண்டியது நமது கடமை.