Innumoruvan

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content Count

    784
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    14

Innumoruvan last won the day on October 4 2015

Innumoruvan had the most liked content!

Community Reputation

624 பிரகாசம்

About Innumoruvan

  • Rank
    உறுப்பினர்

Contact Methods

  • Website URL
    http://
  • ICQ
    0

Recent Profile Visitors

2,236 profile views
  1. http://indikadefonseka.com/my-brother-jani-a-portrait-of-a-real-life-jason-bourne/ போரில் மரித்த ஒரு சிங்களக் கொமாண்டோவின் தம்பி, மரித்த கொமாண்டோ சார்ந்து 2013ம் ஆண்டில் எழுதிய இந்தப் பதிவினை இன்று படிக்க நேர்ந்தது. எழுதியவர் இதயசுத்தியாக எழுதியிருக்கிறார் என்பதையும் அவரால் மனிதம் சார்ந்து எழுப்பப்படும் ஆசைகள் உண்மையானவை என்றும் என்னால் நம்ப முடிகிறது. அத்தோடு அவரது எழுத்து வளம் அழகாக இருப்பதை ஏற்றுக் கொள்ள முடிகிறது. இருப்பினும், ஒரு தமிழனாக என்னால் இந்தக் கொமாண்டோவின் வீரத்தைக் கொண்டாட முடியவில்லை. ஆனால் சில சமாந்தரங்களை உணர முடிகிறது. இந்தப் பதிவு அது சார்ந்தது. மேலே செல்வதற்கு முன்னர், மேற்படி இணைப்பில் கடந்த ஐந்தாண்டுகளாக இடப்பட்டுள்ள பின்னூட்டங்களைப் படிக்கையில் அங்கு ஒரு பொழுதுபோக்குச் சுவாரசியமும் கைப்படுகிறது. இறந்த கொமாண்டோவின் முன்னை நாள் காதலி, அவரை ரசித்த அவரின் பதின் வயதுத் தோளி முதலானோரதும் அவரது வாழ்வில் இடம்பெற்றிருந்த இன்னோரன்ன இதரபாத்திரங்களும் பதிவு சார்ந்து தங்கள் எண்ணங்களையும் பகிர்ந்துகொண்டிருப்பமை ஒரு திரைப்படம் பார்த்த உணர்வைத் தருகிறது. சமாந்தரங்கள் எமது எதிரி பற்றிய வர்ணனை என்றபோதும், இந்தக் கதையில் எமது நாயகர்கள் பலரை இலகுவில் பொருத்திப் பொதுமை காண முடிகிறது. நான் மிகச் சிறுவனாக, காரணகாரியம் தெரியாது, பிரமித்துப் பார்த்த முதல் கதாநாயகன் கேடிள்ஸ். மேற்படி இணைப்பில் உள்ள யானி என்பதற்குப் பதில் கேடிள்ஸ் என்று போட்டு, நுகேகொடவிற்குப் பதிலாகத் தென்மராட்சி என்று மாற்றிப் படிப்பின், சில தவிர்க்கக் கூடிய வித்தியாசங்களிற்கு அப்பால் கதை அப்படியே பொருந்திவரும். பாலுமகேந்திரா படத்தில் வரும் நாயகிகள் போன்ற அக்காக்கள், கேடிள்ஸ் மோட்டார் சைக்கிளிள் செல்கையில் நளவெண்பா சித்தரித்த காப்புக் கழன்று விழும் நிலையில் நின்றதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். கேடிள்ஸ் விபத்திற்குள்ளானதாய் வந்த வதந்தியால் அலரி விதை உண்ட அக்காவை நான் அறிந்திருந்தேன். ஏறத்தாள யானி நுகேகொடவில் நடத்திய ஊர்உலாவினை அதே காலப்பகுதியில் தென்மராட்சயில் கேடிள்ஸ் நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு ஊரிற்கு ஒவ்வொரு நாயகர்கள். வரியுடை வந்து இயக்கம் நிறுவனமானவதற்கு முன்னான சறமும் கோடன் சேட்டும், ஏசியா சைக்கிளும் உரப்பையிற்குள் ஆயுதமுமான காலம் பதின் வயதுப் பெண்களிற்கு ஒரு வகைக் கிளர்ச்சியினையும் பதின்ம பையங்களிற்கு ஆயுதம் தூக்க விரும்பிய கிழர்ச்சியினையும் தந்தது மறுப்பதற்கில்லை. தோமியன் பெருமை சிங்களவர் கட்டுரை முழுவதும் பரந்து கிடக்கிறது. “இந்துவின் சொந்தம்” என்ற வரி ஆரம்பகால வீரவணக்கப் போஸ்ட்டர்களில் பார்த்தபோது உணரப்பட்ட சற்று அதிகரித்த பெருமை மறுப்பதற்கில்லை. றாதா அண்ணா இறந்த காலப்பகுதியில், யாழ் இந்துவின் பிறேயர் கோலிற்கு அருகில் இருந்து, இற்றைவரை வீரமரணம் எய்திய லெப்.கேணல் எண்ணிக்கையில் இந்துவின் சொந்தங்கள் அதிகம் என்ற பெருமை பேசிய நண்பரை நினைவிருக்கிறது. யானியின் சாகசங்கள் செவிவழிக் கதைகளாக மட்டும் எழுத்தாளரால் பதியப்பட்டிருக்கிறது. எங்கள் நாயகர்கள் எங்கள் கண் முன்னே எண்பதுகளில் நிகழ்த்திய சாகசங்கள் கொஞ்சமா நஞ்சமா. வங்கி வாகனம் என எல்லோராலும் அறியப்பட்ட கேடிள்ஸ் அண்ணையின் வாகனம் இராணுவ ட்றக் முன்னால் அலாதியாகத் திருப்பியோட்டப்பட்டதை எத்தனை கிழவிகள் வெற்றிலை உரலை உணர்ச்சிவசப்பட்டு இடித்தபடி பேசி நான் பார்த்திருக்கிறேன். எத்தனை இலட்சம் சாதனைகள் நிகழ்ந்தபின் எண்பதுகளில் கேடிள்ஸ்; வாகனம் ஓடியதைப் பேசுகிறானே என யாரேனும் நினைக்கக் கூடும். காரணம் உள்ளது. இயக்கம் நிறுவனமாவதற்கு முன்னால் மக்களும் இயக்கமும் இருந்த மனநிலையில் தான் எதிரி பக்கம் இருந்து மேற்படி பதிவு வரையப்பட்டிருக்கிறது. மொத்தத்தில் மனிதம் என்ற பொதுமை சார்ந்து சிங்களக் கொமாண்டோவின் தம்பியார் நீட்டும் கரம் புரிந்து கொள்ளக் கூடியதாய் இருக்கிறது. புதுமை போரில் ஈரணிகளிலும் நின்ற அனைத்து வீரர்கள் சார்ந்தும் மரித்த பொதுமக்கள் சார்ந்தும் தன்னால் ஒரு சகோதரத்துவத்தை உள்ளுர முற்றாக உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது என்று சிங்கள எழுத்தாளர் சொன்ன வரி புதுமையாக இருக்கிறது. புத்தன் ஒருவேளை படிப்படியாய் இலக்கைக்கு மீள்கிறானோ என்ற நம்பிக்கையினை வளர்க்கிறது. என் அண்ணன் இழைத்த இன்னல்களிற்காக உங்களிடம் நான் மன்னிப்புக் கேட்கமாட்டேன். அதற்கான உரிமை என்னிடம் இல்லை. ஆனால், உங்கள் மீது அந்த இன்னலை இழைப்பதற்காக அவர் கொடுத்த விலை அபரிமிதம் என்பதை உங்களிடம் பகிர்ந்துகொள்கிறேன் என அவர் பதிந்திருப்பது புதுமையாய் இருக்கிறது. நம்பும் வகை இருக்கிறது. எங்களிற்கும் இருந்தது என்று ஒத்துக்கொள்ள முடிகிறது. கருத்து மேற்படி கட்டுரையில் போரின் பின் முன்வைக்கப்படும் பட்டவர்த்தமான பொது அறிவு, 2009 தையில் கிளிநொச்சி விழுந்ததைத் தொடர்ந்து பல தமிழராலும் முன்வைக்கப்பட்டுத் தான் வருகிறது. இருப்பினும் ஒன்று நடந்ததன் பின்னர் அது சார்ந்து பிறக்கும் அறிவு, குறித்த விடயம் நடப்பதற்கு முன்னால் அத்தனை இலகுவில் சாத்தியப்படுவதில்லை. அறுபது வருடங்களின் முன்னர் அந்தப் பொது அறிவு இப்போதிருப்பது போன்று பட்டவர்த்தனமாய் வெளிப்பட்டிருப்பின் ஒரு வேளை யானியை நாங்களும் கேடிள்சை அவர்களும் விளையாட்டு மைதானத்தில் சேர்ந்து கொண்டாடியிருக்கும் சாத்தியம் கைப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் தசாப்தங்களாக அந்தத் தீவு பொது அறிவினைத் தொலைத்திருந்தது. தொலைத்த பொது அறிவினைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதற்கு ஒரு விலை எப்போதும் இருக்கும். அந்தவiயில் இன்றைக்கு கட்டுரையில் பொது அறிவினைப் பட்டவர்த்தனமாக வெளிப்படுத்தி கருத்துக் கூறினும், அந்தத் தெளிவினை கண்டடைவதற்கு நாம் கொடுத்த ஒவ்வொரு சதமும் பேரம்பேசமுடியா விலையாக இருந்ததை மறுத்துவிடமுடியாது. இன்றைக்கு ஒருவேளை மேற்படி கட்டுரை தரக்கூடிய தெளிவினை வைத்து, இவ்விடயம் எப்போதும் இத்தனை இலகுவானதாய் இருந்ததாய் எவரும் நம்பிவிடக்கூடாது. இன்றைக்குக் கூட ஒட்டு மொத்த தேசமும் அந்தப் பொது அறிவினைக் கண்டடைந்துவிடவில்லை. சுவிற்சலாந்தில் கறுத்தச் சட்டையுடன் அடையாள அட்டை வளங்கும் இளையோரைப் பார்க்கிறோம். பிக்குகளைப் பார்க்கிறோம். தொலைத்த பொது அறிவினைத் தேடுதலும் தொடர்ந்த வண்ணம் தான் இருக்கிறது... ஒரு வேளை மேற்படி கட்டுரைகள் போன்றன, பொது அறிவினைக் கண்டடையும் விலையினைச் சற்றுக் குறைக்கக் கூடும், பொது அறிவு மேலும் சிலரிற்குக் கிடைக்கும்வகை செய்யக்கூடும். செய்யும் என்று நம்புவோம்.
  2. நன்றி அனைவரின் கருத்துகளிற்கும் நீங்கள் சொல்வது உண்மை தான். சுவர் எழுத்துக்கள் பரபரப்பு, பிரச்சாரம், நகைச்சுவை, வீரம், அரசியல், வன்மம், வம்பு முதலிய அனைத்தையும் அடக்கிக் தான் இருந்தன. சுவரில் இருந்த வேதாகமவரி தாய்மையின் வெற்றிடம் சார்ந்து உங்கள் மீதாற்றிய பங்கினை மிகவும் நுண்ணியதாய் அற்புதமாய் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள். அனேகம் வம்புகளையே சுவர் சுமந்து நின்றது. அதை எழுதியவர்கள் கெட்டவர்கள் என்பதல்ல, அதை எழுதுவதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட ஒரு பரிமாண மனநிலை அவசியம். அது அனேகமாக வாலிபத்தில் தான் பலரிற்குக் சாத்தியப்படடிருக்கும். கிருபன் அந்தக் குழுமத்தை விட்டு நான் விலகவில்லை. ஆனால் எந்தக் குழுமத்திலும் எதையும் எழுதுவதில்லை. வாரத்தில் ஏதாவது ஒரு பொழுதில் துரிதமாக எழுதியவற்றைப் பார்த்துச் செல்வதோடு போகிறது. ஊர்மீழல் போலத்தான் இதுவும். அந்தப் பழைய வகுப்பறையில் அன்றைக்கு இருந்தவர்கள் குழுமத்தில் கூடியிருந்தபோதும், வகுப்பு அன்றுபோல் இல்லை இருக்கவும் முடியாது. ஏனெனில் அன்றைக்கு இருந்த பொதுமை இப்போதில்லை. அது சாத்தியமுமில்லை. இதில் கரித்துண்டைக் கேவலப்படுத்தவில்லை. நகரத்து மதில்களுக்கும் கிராமத்து மதில்களிற்கும் அதிகம் வித்தியாசமில்லை. பாத்திரங்கள் தான் மாற்றமே அன்றி கதைகள் ஒன்றுதான். அடியேன் சுத்த கிராமத்தானாக்கும் புத்தன் நீங்கள் graffiti ஒப்பிடிவது மிகவும் சுவாரசியமானது. கரிக்கட்டையால் மதிலில் கிறுக்குவதற்கும் கிறாபிடிக்கும் ஒற்றுமைகள் நிறையவும் காத்திரமான வேற்றுமைகளும் உண்டு. கிராபிடி ஒரு கலகக்காரனின் இலச்சினையாக இருக்கின்றபோதும் கிறாபிடியில் ஒரு Elitism இருக்கிறது. வித்தகத்தை வெளிக்காட்டுவதில் போட்டியிருக்கிறது. அது எல்லோரிற்கும் உரியதாயில்லை. விதிகளை இந்த வெளிப்பாடு தனதாக்கிக் கொண்டுள்ளது. அந்தவகையில் அது ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட கலகக்காரனின் முரசாகிவிடுகிறது. செய்திகளையும் உயர்மட்டத்தில் சித்தரிப்பது போட்டியாகிறது. கிறாபிடி வரைபவர்கள் சார்ந்து இரு முடிவுகள் எட்டப்படுகின்றன. ஒன்று, அதை வரைபவர்கள் தங்களை ஆழுமைகளாக, பிரமிப்புக்களாக வளர்த்துக் கொள்வதோடு வளர்ந்தவர்களாகிச் சென்றுவிடுகிறார்கள். மற்றையது, நகரம் அவர்களைக் குத்தகைக் காரர்களாக்கி நாசூக்காகப் பணியில் அமர்த்திவிடுவதால் கட்டிப்போட்டுவிடுகிறது. ஆனால் கிராபிடி வரைபவர்களிற்கும் பரந்தளவில் ஒரு வயதுக்கட்டுப்பாட்டைப் பார்க்கமுடிகிறது. பெரியளவில் இளையோராயிருக்கிறார்கள் (விதிவிலக்குகள் உண்டு). அனேகமான கிராபிடி வரைவோரிற்கு ஒரு சீற்றம் அல்லது குளப்பம் அல்லது தேடல் கூடவே இருக்கிறது. கரித்துண்டிற்கும் கிராபிடிக்கும் நிறைய இன்னும் பல கோணத்தில் ஒற்றுமை வேற்றுமை பேசலாம். நன்றி உங்கள் ஒப்பீட்டிற்கு
  3. கள உறவு கவி அருணாச்சலத்தின் பதிவுகைளைத் தொடர்ந்து படித்தபோது ஒரு பதிவிடத் தோன்றியது. உங்களிற்கு சனரஞ்சக எழுத்துவளம் வாய்த்திருக்கிறது. ஞாபக வீதியினை அழகாகத் திறந்து மூடுகிறீர்கள். ஏராளம் கதை மாந்தர்களை நாமும் மேலோட்டமாக அறிந்து கொள்கிறோம். அவசியம் தொடர்ந்து எழுதுங்கள். உங்கள் பதிவுகளைப் படிக்கும் போது ஒரு விமர்சனமும் கூடவே பிறக்கின்றது. இந்தப் பதிவு அதிகபட்சம் இந்த விமர்சனம் சார்ந்தது தான். பதிவிற்குள் போவதற்கு முன்னர். உங்கள் கதைமாந்தர்களின் காலத்தை வைத்து நீங்கள் என்னைக் காட்டிலும் பதினைந்து முதல் இருபது வயது பெரியவர் என்று எண்ணுகிறேன். ஆர்வமாக நீங்கள் எழுதிக்கொண்டிருப்பது மிக ஆரோக்கியமானதும் மகிழ்ச்சியானதும். இந்த விமர்சனம் எவ்வகையிலும் உங்கள் மன அமைதியைக் கெடுத்துவிடக்கூடாது. அது இதன் நோக்கமல்ல. ஒரு படைப்பாளியாக, விமர்சனங்களைச் சந்திக்கும் பக்குவம் உங்களிற்கு இருக்கும் என்ற அபார நம்பிக்கையில் இதை முன் வைக்கிறேன். மதிலும் கரிக்கட்டையும் நாங்கள் அனைவரும் பதின்மத்தில் அல்லது அதிகபட்சம் இருபதுகளின் ஆரம்பத்தில் ‘மதிலும் கரிக்கட்டையும்’ என்றொரு பருவத்தைக் கடந்து வந்திருப்போம். ‘மதிலும் கரிக்கட்டையும்” என்பதனை வெறுமனே சுவற்றில் கரிக்கட்டையால் எழுதுவதாக இங்கு குறிப்பிடவில்லை. மாறாக, நமது கருத்து வெளிப்பாடுகளின் தன்மையினை அச்சொட்டாகப் பிரதிநிதிப்படுத்தும் ஒரு படிமமாகக் குறிப்பிட்டுக்கொள்கிறேன். அதாவது, ஒரு துணுக்கு நமக்குக் கிடைத்தவுடன் அது சார்ந்து எதிர்வினையாற்றுவது. பொழுதுபோக்குப் பெறுமதியில் நமக்குக் கிடைக்கும் ஒற்றைப் பரிமாணத்தைச் சுவற்றில் எழுதுவது (சுவர் இணையமாகக் கூட இருக்கட்டும்). சுடச்சுட எழுதியதைப் பார்த்து மக்கள் ஆற்றும் அனைத்து எதிர்வினைகளையும் எமது புகழாகக் கருதிக்கொள்ளுதல். ஆனால், எப்போதும் நாம் எவரும் நம்மைப் பற்றிச் சுவற்றில் எழுதுவதில்லை. மாற்றமின்றி மற்றையவரின் கதைகளே கிறுக்கப்படும். காரணம், கதை சார்ந்த பொறுப்பினை நாம் சட்டைசெய்வதில்லை. வரவு முழுவதும் எனக்கு இழப்பு முழுவதும் மற்றையவரிற்கு என்பதான மனநிலையில் செயற்பட்டுக்கொண்டிருப்போம். எவ்வளவிற்கு எவ்வளவு மேற்படி புகழிற்கு நாம் அடிமைப்படுகின்றோமோ அவ்வளவிற்கவ்வளவு நாம் அதிகம் அதிர்வேற்படுத்தும் கதைகளைத் தேடிச்செல்வோம். இந்த “மதிலும் கரிக்கட்டையும்” மனநிலை அதிகபட்சம் இரண்டாண்டுகள் நீடிக்கும். அனேகமாக ஒரு எதிர்பாராத் தருணத்தில் மற்றையவரிற்குத் தமது துணுக்கு ஏற்படுத்திய பாதிப்பின் கனதி இடியாக உணரப்படுவதில் இந்தக் கட்டத்தை நாங்கள் தாண்டுவது வழமையாக இருக்கும். பொதுவாக மிக இழமையில் நாம் இப்பருவத்தைத் தாண்டி விடுவது வழமையாக இருக்கும். குறிப்பாக எமது பிணைப்புக்கள் அது காதலோ, கலியாணமோ, குழந்தைகளோ, பணியோ, பணமோ என அதிகரிக்கையில் சுவரின் தாக்கம் இயல்பாக நம்மால் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாக மாறும். மற்றையவர் வலியினை நம்வலியாக உணர்ந்து கொள்ளல் சாத்தியப்படும். அப்படியாயின் மற்றையவர் கதைகளை நாம் பேசவே கூடாதா? ஊர்வம்பு பேசுதல் இல்லாத சமூகம் உள்ளதா? நிச்சயமாக மற்றையவர் கதைபேசுதல் தொன்மை மிகு மானிடத் தன்மை தான். ஆயினும், அனைத்தையும் போல இதன் பாத்திரம் மறக்கப்பட்டுவிட்டது என்று தோன்றுகிறது. ஊர்வம்பினால் என்ன லாபம்? மனிதனின் தன்மைகளைக் குறிக்கும் படிமங்கள் வேண்டுமாயின் வரையறைக்குட்பட்டதாய் இருக்கலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு படிமத்திற்கும் எண்ணற்ற வெளிப்பாடுகள் சாத்தியம். மனிதன் ஒரு சமூக விலங்கு. நன்மையோ தீமையோ பிறருடன் பகிர்வதால் வாழ எத்தனிக்கும் ஒரு விலங்கு. அவ்வகையில் ஊர்வம்புகளின் மிகமுக்கிய பங்கு மனிதனின் தனிமையினைப் போக்குதல். அதாவது, உனக்கு என்னதான் பிரச்சினை உள்ளதாக—அது உடல், உள, உடமை எதுவாக வேண்டினும் இருக்கட்டும்—நீ நினைக்கிறாயோ அது உனக்கு மட்டுமானதல்ல. உன்னை ஒத்த பலர் உலகில் உள்ளார்கள். நீ தனியன் அல்ல. இப்பிரச்சினையில் இருந்து இவ்வாறு அவர்கள் மீண்டுவந்தார்கள் என்பதாக, ஒவ்வொரு தனிமையின் கனம்மிக்க தருணத்திலும் ஒரு கூட்டத்தைக் காட்டுவதில் ஊர்வம்புகள் மிக முக்கிய பங்காற்றியிருக்கின்றன. தன்னைப்போன்ற பிறரை ஒருவர் ஊர்வம்புக் கதைகள் வாயிலாகத் தனது அண்மையில் கண்டுகொள்ளல் சாத்தியம். ஆனால் ஊர்வம்பளப்பவரும் வளருதல் அவசியம். கரிக்கட்டையால் மதிலில் எழுதிய மனநிலையில் ஒரு வளர்ந்த எழுத்தாளர் இருப்பது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது. ஒரு வம்பைப் பேசத் துணியின், கதைமாந்தர் பக்க நியாயங்களிற்கும் நியாயம் செய்யவேண்டும். ஏனெனில் ஒருவர் கதையினை அவர் இல்லாதபோது பேசுபவர், அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டே ஆக வேண்டும். பொழுதுபோக்கு கதையின் பொழுதுபோக்கு அம்சத்தைக் கிஞ்சித்தும் கெடுக்காது, அதே நேரம் பொறுப்பாக எழுதல் சாத்தியம். ஆனால் அது உழைப்பினை வேண்டுவது. இதனால் தான் பல சமயங்களில் உண்மை மனிதரின் முகம் அடையாளப்படுத்தப்படமுடியாத வகையில் வம்பில் இருந்து புனைவிற்கு எழுத்தாளர்கள் மாறிக்கொள்கிறார்கள். இல்லை வம்மைப் தான் பேசுவேன் அப்போது தான் எனது கதைக்களம் நான் ரசித்த வகையில் வெளிப்படும் என்று எழுத்தாளர் உணரின், அவசியம் உழைப்புச் சேர்த்துக்கொள்ளப்படவேண்டும். தரவுகள் சரிபார்க்கப்படவேண்டும். பார்வைகள் நிறுக்கப்படவேண்டும். பாதிப்புக்கள் எடைபோடப்படவேண்டும். அனைவரிற்கும் குரல் கொடுக்கப்படவேண்டும். இல்லையேல், வழக்குகள் சட்டம் என்பனவற்றிற்கப்பால் மனசாட்சி சாட்டைவீசும். குறைந்தபட்சம் மனசாட்சியின் சாட்டையினை உணரப்பழகல் வேண்டும். மேற்படி தளத்தில் நின்று, சற்றும் குறையாத பொழுதுபோக்கினை வளங்குதல் முற்றிலும் சாத்தியம் என்பதற்கப்பால் அறமும் கூட. புலப்பெயர்வைத் தொடர்ந்த குழந்தைத் தனம் எமது சமூகத்தில் பல வளர்ந்தவர்கள் பதின்ம வயதின் தன்மையில் தங்கிநிற்பதைக் காணக்கூடியதாக இருக்கின்றது. இதற்கு ஏகப்பட்ட உளவியல் காரணங்களைக் காரணம் காட்டமுடியும் என்றபோதும், எனது அபிப்பிராயத்தில் இப்பிரச்சினை சார்ந்த முதற்படி எதிர்வினை காரணத்தைக் காட்டல் என்பதல்ல. மாறாக, இப்படி ஒரு பிரச்சினை சமூகத்தில் இருக்கின்றது என்பதை நாம் கருத்திற்கொள்வதே. அண்மையில் எதேச்சையாக யாழ் இந்துவில் கூடப்படித்த ஒருவரை பலகாலம் கடந்து சந்திக்க நேர்ந்தது. எமது வகுப்பினரிற்கு ஒரு whatsapp குழுமம் இருப்பதாகவும் என்னை இணைக்கலாமா என்றும் கேட்டார். இணைந்தபோது மலைப்பாக இருந்தது. பத்தாம் வகுப்பில் இருந்த மனநிலை இன்னமும் அபரிமிதமாக குழுமத்தில் வெளிப்படுகிறது. நாற்பது வயது கடந்தும் பெண்களின் படம் பார்ப்பது அங்கு கிழர்ச்சி குடுக்கிறது. புரியவே இல்லை. பெண்களைப் பிடிக்கும் என்றால், பெண்துணை தேடிக்கொள்வது அத்தனை சிரமமா என்ன? எதனால் நாற்பது வயதிலும் ஒருவர் பதின்மப் பையன் போன்று படம் பார்த்துக் கிழுகிழுக்கின்றார்? எதனால் இந்தத் தேக்கம் நிகழ்ந்தது? சற்று இதுபற்றிச் சிந்திக்கையில் பதின்மத்தின் பல தன்மைகள் பலரில் நமது சமூகத்தில் அப்படியே தங்கி நிற்பதைக் காணமுடிகிறது. மதிலில் கரித்துண்டால் எழுதுவது கூட அத்தகைய ஒரு வெளிப்பாடு தான். இது புலப்பெயர்வால் நிகழ்ந்த ஒன்றா? புதிய சமூகத்தில் வளர்ந்தவர்களாக வளர்வதில் பலர் தடைகளை உணர்கிறார்களா? ஒருவேளை இந்த மொழி இந்தச் கலாச்சாரம் அவர்களிற்குப் புரிந்துகொள்ளமுடியாததாகப் பயமுறுத்துகிறதா? அதனால் குழந்தைபோன்று கற்பனை நண்பர்களோடு பேசிப் போர்வைக்குள் ஒழிந்துகொள்கிறார்களா? தமக்கு இறுதியாகப் பரிட்சயமாக இருந்த புலம்பெர்ந்த காலத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறார்களா? உளவியல் வளர்ச்சி அங்கேயே நின்று போகிறதா? இதன் வெளிப்பாடுகளில் ஒன்றாகத் தான் நம்மவர்கள் மதுவிற்கு அடிமையாதல், உடல் பருமன் சார்ந்த சிரத்தையின்றி கழிவுப்பொருட்களை உண்ணல் உள்ளடங்கலான பிரச்சினைகளிற்குள்ளும் சிக்கிக் கொள்கிறார்களா? கரித்துண்டால் மதிலில் எழுதுவதும் இத்தகைய ஒரு வெளிப்பாடா? இவ்வாறு பலகேள்விகளோடு இருந்த ஒரு பொழுதில் தான் தொடர்ந்து உங்கள் பதிவுகள் சிலவற்றைப் படிக்க நேர்ந்தது. உங்களிற்கு சனரஞ்சக எழுத்துவளம் வாய்த்திருக்கிறது. ஞாபக வீதியினை அழகாகத் திறந்து மூடுகிறீர்கள். ஏராளம் கதை மாந்தர்களை நாமும் மேலோட்டமாக அறிந்து கொள்கிறோம். அவசியம் தொடர்ந்து எழுதுங்கள். உங்கள் பதிவுகளைப் படிக்கும் போது மேற்படி விமர்சனமும் கூடவே பிறக்கின்றது. அதனால் இந்தப் பதிவு. உங்கள் கருத்துக்களை அறிந்து கொள்ள ஆர்வமாக இருக்கிறேன்.
  4. உங்கள் ஆதங்கம் புரிகிறது. ஆனால், பிரச்சினை என்னவெனில் எமது முன்னோர்கள் (இனம் மொழி எல்லாம் கடந்து அனைவரது முன்னோர்களும்) உண்ட உணவுகள் பார்வைக்கு அவைபோல் இன்றைக்கு உள்ளபோதும், எமது முன்னோர்கள் உண்ட ஒரு உணவைத் தன்னும் இன்று எம்மால் கண்டு கொள்ள முடியாது. இயற்கை விவசாயம் ஏறத்தாளச் சாத்தியமில்லை என்றாகிவிட்டது. நீங்கள் எந்த மருந்தும் அடிக்காது எந்தச் செயற்கை உரமும் போடாது முதுகு முறியப் புல்லுப் புடுங்கி மரம் வளர்;த்தாலும், சூழல் உங்கள் கையில் இல்லை. பக்கத்துக் கமக்காரன் இத்தனை ஏக்கர் தள்ளியிருந்தால் போதும் இயற்கை விவசயாயம் செய்துவிடலாம் என்பது மாறி, இயற்கை விதை சேர்த்துவைத்தால் போதும் என்பது மாறி, காற்றுத் தொட்டு நிலக்கீழ் அடி நீர் தொட்டு எம்மால் இன்றைக்கு ஒரு வட்டத்தைக் கட்டமுடியாதுள்ளது. பறந்து வாற பூச்சி மகரந்தத்தை மட்டும் பரப்பாமல் மருந்தையும் பரப்புகிறது. எல்லாத்துக்கும் மேலால், இந்தக் குட்டிப் புள்ளி பூமிக்குள் மட்டும் அல்லாது, மனிதன் அண்ட வெளியிலும் பல்ட்டி அடிக்கத் தொடங்கிவிட்டான். ஆக சூழல் என்பதை பக்கத்துக் கமக்காரன் எத்தனை ஏக்கர் தள்ளியுள்ளான் என்பதை வைத்து இனிமேலைக்கு ஆராய்வதில் பலனில்லை. ஒரு மனிதன் கழிவே அகற்றத் தேவையற்று, அவனிற்கு ஒரு நாளைக்குத் தேவையான சத்துக்களையும் சக்தியினையும் துல்லியமாக அளந்து குளிகைக்குள் அடக்கி விஞ்ஞானம் என்றோ கடந்து போய்வி;;ட்டது. இப்படியான குளிகைகளை மட்டும் சாப்பிட்டால் உயிர் வாழலாம். ஆனால் மனிதன் ஐம்புலன்களாலும் உண்பவன். இங்கு தான் நிழலி இன்னுமொரு திரியில் கேட்ட மனிதனிற்குத் தேடல் அவசியம் தானா என்பது வருகிறது. நாயிற்குக் கிபிள் குடுத்தால் உண்கிறது. ஒரு நாளைக்கு இறைச்சியோ முட்டையோ ஈரலோ கொடுத்தால் அடுத்தநாள் கிபிளைப் பார்த்து முரண்டு பிடிக்கிறது. மனிதனின் முரண்டுபிடிப்பு நாயோடு ஒப்பிடுகையில் பலமடங்கு அதிகம். எனவே குளிசை உண்டு வாழ்வது இப்போதைக்கு விண்வெளிக்கு மட்டும் என்று மட்டும் இருக்கலாம். இந்தப் பிரச்சினை கைகடந்து சென்று விட்டது. மனிதன் மட்டுமே மனிதனிற்கு முரணான அனைத்தையும் உருவாக்கும் ஒற்றைச் சக்த்தி. இதை நினைத்து மன உழைச்சல் அடைவதில் எந்தப் பலனுமில்லை. எமது வாழ்வு மிகவிரைவில் 200 ஆண்டுகள் ஆகலாம். ஆனால் அந்த 200 ஆண்டுகள் நம் மூதாதை வாழ்ந்த வாழ்வாக இருக்காது. சந்தையினை எம்மால் வெல்ல முடியாது. ஆனால் நாம் செய்யக் கூடியது என்னவென்றால், எது முடிந்தமுடிபான உண்மை என்பதை என்னால் அறியமுடியாது. எது நன்மை எது தீமை என்பதை என்னால் முடிந்தமுடிபாக அறிவித்து விடமுடியாது. கொஞ்சம் உள்ளுணர்வு, கொஞ்சம் அறிவு, கொஞ்சம் ஆசாபாசங்கள், கொஞ்சம் எனது உடலின் பிரதிபலிப்புக்களை உற்றுநொக்கல் என்பதாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் உலகில் நான் இசைவாகிக் கொள்ள முயல்கிறேன் என்ற ஒரு மனநிலை மட்டுமே இன்றைக்குச் சாத்தியம். இன்றைக்கு உள்ள உலகு தான் உன்னதம் இதைத் தக்கவைத்துவிடவேண்டும் என்று நினைப்பது அசாத்தியம். 19ம் நூற்றாண்டில் பென்ஸ் வந்ததை விட்டுவிடுவோம் 1908ம் ஆண்டில் போர்ட் வந்த போது உலகத்தில் பலர் பயந்திருப்பார்கள். தம் மூதாதை உலகு அழிந்ததாய் உணர்ந்திருப்பர். இன்றைக்கு நாம் நேற்றையினை நினைத்து வருந்துவதும் அவர்கள் அன்றைக்கு வருந்தியதிலும் பெரு வித்தியாசமில்லை. ஆனால் அவர்களது நேற்றைக்கும் எமது நேற்றைக்கும் பாரிய வேறுபாடு. நாளைகள் முன்னர் எமது கற்பனைக்குச் சாத்தியப்பட்டிரா வேகத்தில் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்நிலையில் எமக்கு இருக்கின்ற ஒரே தெரிவு, தெரிவுகள் இன்று வாறதை ரசித்திருத்தல் மட்டுமே. இதையிட்டு நாம் மன உழைச்சலோ வருத்தமோ அடையத் தேவையில்லை. காரணம் முடிந்த முடிபான விருப்பு வெறுப்புக்கள் அகலும் போது மனம் விரிவதோடு வருத்தத்திற்கான அடிப்படை மறைந்துபோகிறது.
  5. உங்கள் கேள்விக்கு ஏகப்பட்ட கோணத்தில் பதிலளிக்கத் தோன்றுகின்றது. நேரம் போதவில்லை. சிலவற்றை இப்போ பதிவிடுகிறேன். 1) மனிதன் “எதையாவது தேடுவோம்” என்று றூம் போட்டு சிந்திப்பதில்லை. தேடல் இயல்பாகப் பிறக்கின்றது. மூச்சிரைக் ஓடிக்கொண்டிருத்தல், வாழ்வாதரப் போராட்டம் மூச்சுவிட முடியாதபடி வைத்திருத்தல், பயம், போதை, மயக்கம், கோபம் போன்று ஏகப்பட்ட விடயங்கள், தேடல் உள்ளதை தற்காலிகமாக மறைத்து வைப்பினும், தேடல் மனிதனின் இயல்பு. எப்ப வரும், எப்பிடி வரும் வந்தால் எப்படிப் புரியப்படும் என்பதற்கெல்லாம் அப்பால் தேடல் அற்ற மனிதன் இயல்பு நிலையில் இல்லை. அந்த வகையில், நீங்கள் சொல்வது போன்றே பார்த்தாலும், வாழ்வைப் பிரித்தாராயாது அதன்பாட்டில் எடுத்தாலும், வாழ்வின் இயல்பான அங்கமான இந்தத் தேடல் இயல்பாய்த் தானே பிறக்கிறது. குகைமனிதன் காலம் தொட்டே மனிதன் தேடிக்கொண்டு தான் இருந்தான். 2) மிருகங்களின் உளவியல் பற்றி எமக்கு இன்னமும் போதிய புரிதல் இல்லை என்பது எனது அபிப்பிராயம். செயற்கை அறிவின் முனைப்பில் இது புரியப்படும் என்பது எனது அனுமானம். அதுவரைக்கும், மிருகங்களிற்குத் தேடலில்லை என்றே வைத்துக்கொள்வோம். ஏன் மனிதனிற்கு மட்டும் இந்தத் தேடல் என்ற கேழ்வி மட்டுமல்ல, இது போன்று பல கேள்விகள் உள்ளன. உதாரணமாக, ஏன் காட்டு விலங்குகளிற்கு ஒபீசிற்றி பிரச்சினையில்லை மனிதனிற்கு மட்டும் தான் இந்த உடல் பருமன் பிரச்சினை என்ற கேள்வியினை எடுக்கலாம். இப்பிடி நிறைய கேழ்விகள் வரும் போதும் அவற்றிற்கான விடைகள் உள்வாங்கப் படுகின்றனவா என்பது கேள்விக்குரியதாகவே தொடர்கிறது. இப்போ காட்டு விலங்குக்கு இல்லாத ஒபீசிற்றி ஏன் மனிதனிற்கு இருக்கு என்ற கேழ்விக்கு “சந்தை” என்ற ஒரு சொல்லு பதிலாகும். ஆனால் அது புரியப்படாது. மாக்ஸ் மட்டுமல்ல அதற்கு முன்னரும் பின்னரும் மனிதன் தானும் ஒரு விலங்கு என்பதை மறந்து, புறம்பாகத் தள்ளி நின்று விலங்கோடு தன்னை ஒப்பிட்டு கேள்வி எழுப்பிக்கொண்டே இருக்கிறான். எனது அபிப்பிராயம், மனிதன் செய்யும் அனைத்துமே அவனது விலங்குத் தன்மையின் இயல்பின் வெளிப்பாடுகள் தான். முதல் விலங்கு பில்லியன்களான ஆண்டுகள் சுவாசித்ததால் வழி மண்டலம் உருவானது, மனிதனின் நகர்ச்சி என்ன என்பது ஒரு வேளை இப்போதைக்குத் தெளிவின்றி இருப்பினும், மனிதனும் இயற்கையின் உருவாக்கமே. எதேச்சையானதா, திட்டமிடப்பட்டதா என்ற கேள்விக்கு அப்பால் மனிதன் என்ற விலங்கின் இயல்பையே நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். இந்த இயல்பில் தேடல் அடக்கம்.
  6. அனைவரின் கருத்துக்களிற்கும் நன்றி. சுவி, இலக்கு பென்ச்சமின் வீட்டில் தப்பவில்லை. கதையிழந்த கதாநாயகனாக சீலன் ஆகிப்போன ஒன்பது வருடங்களின் முன்னரே அது தப்பிப் போனது. ரதி உங்கள் விமர்சனமத்pற்கு நன்றி. குறியீடுகளைக்கோடிட்டுட் காட்டத் தோன்றியதால் ஒரு வாசிப்பபு சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒவ்வொருவரிற்கும் ஒவ்வொரு வாசிப்புச் சாத்தியப்படும். சுகன் நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் சரி. ஆதலால் தான் பின்னையது பின்னிணைப்பாக மட்டும் ஆனது. நன்றி
  7. குறிப்பு: தொடர்கதையினை உறவுகள் எதிர்பார்த்தமையினால், எவ்வாறு இந்தச் சிறுகதைக்குள் முடிவு சாத்தியம் என்ற கேள்வி பரவலாக எழுந்தது புரிகிறது. கதைக்குள் வைத்த சில வர்ணனைகள் கதையினை விளக்கியிருக்கும் என நினைத்தேன், ஆனால் அந்தக்குறியீடுகள் உரிய தெளிவினை அனைவரிற்கும் கொடுக்கவில்லை என்பதை உள்வாங்கிக் கொள்கிறேன். அதனால் வழமைக்கு மாறாக, சிறுகதைக்குச் சாத்தியமான ஒரு வாசிப்பை பின்னுரை ஆக்கிக் கொள்கிறேன். இது முழுவதும் கற்பனை. — ஒன்பது வயதில் சயமதீட்சை நடக்கவேண்டும் என்பதை சீலனின் அம்மாவும் அப்பாவும் அடுத்த கதைக்கு இடமின்றி நம்பினார்கள். 47நாட்கள் விரத அனுட்டானங்களுடன் சீலன் தீட்சை பெற்றுக் கொண்டான். புராணக் கதைகளிலும் சமய பாடங்களிலும் சொல்லப்பட்ட சித்தரிப்புக்களை சீலன் கேள்விக்கிடமின்றி ஏற்றுக் கொண்டிருந்தான். சுவர்க்கமும் நரகமும் சித்திரகுப்த்தனும் சீலனிற்குக் கேழ்விக்கிடமற்ற உண்மைகள். யாழ் இந்துவில் கல்வி சீலனிற்குப்; பொருத்தமாக இருந்தது. ஒன்பதாம் வகுப்பில் பத்தாம் வகுப்புச் சோதனை எடுத்து அதி சிறப்புச் சித்தியடைந்தமையினால், ஒரு வருடம் முன்பாக, தனியார் வகுப்புக்கள் வாயிலாகச் சீலன் உயர்தரம் கற்க ஆரம்பித்திருந்தான். மொத்தத்தில் பக்கத்துவீட்டுப் பையன்களின் அம்மாக்கள் உதாரணம் காட்டும் ஒருவனாக சீலனின் வாழ்வு ஆரம்பித்தது. இடையில் தடம் மாறிப்போனது. சீலனின் அறம் மாறிக்கொண்டது. பாவம் புண்ணியம் என்பன சார்ந்து புதிய மனவமைப்பு அவனிற்குப் பயிற்சியானது. துப்பாக்கி அவனோடு ஒட்டிக்கொண்டது. அசாத்தியங்களைச் சாத்தியமாக்கிக் காட்டும் பணிகள் சீலனிடம் தெரிந்து கொடுக்கப்பட்டன. துப்பாக்கி விட்டு வெளியேறும் தோட்டா இலக்கைக் துளைத்து வெளியேறிச்செல்லும் அச்சை உணரும் அளவிற்கு அவனது தேர்ச்சி. அவனது பணிகள் ஒற்றைத் தோட்டாவிற்குரியனவாகப் பலசமயம் அமைந்தன. புகழின் மத்தியில் சீலனின் உயர்ச்சி. — தோட்டாவின் அச்சை உணரும் வல்லமை பெற்ற சீலனிற்குக் கனடா வந்துசேர்ந்த பாதை கனவு போல் இருந்தது. வந்துவிட்டோம் என்பது பல சமயங்களில் தெளிவற்ற உண்மையாக இருந்தது. நாளைக்குப் பதினாறு மணிநேரம் வேலை கிடைத்தது. ஊதியம் தேவைக்கு அதிகமாயிருந்தது. ஆனால் இன்னமும் எட்டு மணிநேரம் நரகமாய் இருந்தது. இரவு விடுதிகளில் விழித்திருந்தோரோடு சீலன் விழித்திருந்தான். அதிகபட்சம் இருமணிநேரம் தூங்கினான். — அந்த நிர்வாண நடனகூடத்திற்குள் முதற்தடவை சீலன் எதேச்சையாய்ச் சென்றிருந்தான். அவன் எதிர்பார்த்திரா வண்ணம், கூட்டத்திற்குள் தனிமையாய் இருத்தல் அங்கு அவனிற்குச் சாத்தியப்பட்டது. வெளிச்சத்திற்குள் இருள் அவனிற்கு அங்கு கிடைத்தது. நாளாந்தம் வேலை முடிந்ததும் அம்மண்டபத்தில் அவன் பிரசன்னம் வாடிக்கையானது. அவனது கண் எங்கேனும் நிலைகுத்தியிருக்கும். உடல் உட்கார்ந்திருக்கும். ஆனால் மனம் இப்போதெல்லாம் அவன் பிடியில் இல்லை. ஏதேச்சையாய் ஒரு நாள் நிலாவின் பெயரறிவித்து நிலா கம்பத்தைப் பிடித்து நடனமாடியபோது, அவன் அடக்க முடியாது சிரித்தான். அதனால் மண்டபத்தில் இருந்து அன்றைக்கு அவன் அப்புறப்படுத்தப் பட்டான். கம்பத்தில் நிலா நிர்வாணமாய் ஆடியமை ஒரு குறியீடாய், அவன் வாழ்வை, அவனிற்கு மிக நெருக்கமாய் அவன் கட்டிக் காத்த பெறுமதிகளை அவன் முன் விரித்தமை தான் அவனது சிரிப்பின் காரணம். ஏறத்தாள அந்த நிர்வாண நடனத்தின் கணத்தில் அவனிற்குள் ஒரு கணநேர மாயையில் இருந்து நிர்வாணம். அதனால் அடக்கமுடியாத சிரிப்பு. ஆனால் வெளியில் தள்ளப்படுகையில் மீண்டும் உறைந்தபார்வை மீண்டு கொண்டது. அடுத்த நாளும் அதன் பின்னும் தொடர்ந்து அந்த மண்டபத்திற்கு வந்து கொண்டிருந்தான். —- வழமை போன்றுதான் மூன்று மாதங்களின் முன்னொருநாள் வேலை முடித்து நேரடியாக மண்டபம் வந்திருந்தான். இரவு ஒன்பது மணியிருக்கும். இவனது உறைந்த பார்வையினை உருக்கிய காட்சி உள்ளேறி மறைந்தது. உறைவு முற்றாய் உருகிப் போனது. எங்கிருந்தோ ஒரு பழைய குவியம் உள்ளிற்குள் புகுந்து கொண்டது. தூசுபடிந்து கிடந்த றோபோட் ஒன்றிற்கு இயங்கும் கட்டழை எதிர்பாரா வண்ணம் கிடைத்ததுபோல் எழுந்து நின்றான். தன்னை உறைநிலை விட்டு மீட்டு வந்த கணநேரக் காட்சியின் நீட்சியினைத் தேடி மண்டபத்துள் நடந்து கண்டும் கொண்டான். தெளிவாகப் பார்க்கக் கூடிய கோணத்தில் ஒரு புதிய மேசையில் அமர்ந்து கொண்டான். தான் எத்தனை நாள் பின்தொடர்ந்த உயர் இலக்கு அது. அருகாய்ச் சென்றும் அணுகமுடியாது போன பழங்கணக்கு. அதைக் கண்ட மாத்திரத்தில் அவன் விட்ட இடத்தில் இருந்து இயங்கத் தொடங்கினான். அவர்கள் உட்காhந்;திருந்த மேசையினை வைத்த கண் வாங்காது பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான். அவர்கள் கதைப்பதைக் கேட்கும் சக்த்தி மீண்டும் அவனிற்குள் எழுந்தது. புதிதாய் இருவர் அவர்களின் மேசைக்கு வந்தார்கள். ஒருத்தி நிலா. மற்றையவன் அம்மண்டபத்தின் உரிiமாயளன் என்பதைக் அவர்களின் அறிமுகம் கொண்டு அறிந்து கொண்டான். அப்போது தான் பென்ச்சமினை முதற்தடவை அவன் பார்த்தான். மண்டபம் மூடுவதற்கு ஒரு மணி நேரம் முன்னாய் இலக்கு பென்ச்சமினைத் தழுவி விடைபெற்றுச் சென்றது. தோட்டா அற்ற துப்பாக்கியாய் அவன் அமர்ந்திருந்தான். அன்றைய இரவு அமைதியாய் முடிந்தது. —- சீலன் பதினாறு மணி நேர வேலையினை எட்டுமணியாகக் குறைத்துக் கொண்டான். அவனிற்கு ஒரு துப்பாக்கி தேவைப்பட்டது. அதற்கான தேடல் ஒரு புறமிருக்க, பென்ச்சமினின் வீட்டைக் கண்டு பிடித்தல் அவசியப்பட்டது. இலக்கு பென்ச்சமினிற்கு நெருக்கமானவன் என்பதையும் இன்னும் பல விடயங்களையும் அன்றைய இரவில் அம்மண்டபத்தில் அவன் ஒட்டுக்கேட்பில் உய்த்தறிந்திருந்தான். இலக்கை அடைவதற்குப் பென்ச்சமினைக் கவனித்தல் சீலனிற்கு அவசியமானது. பென்ச்சமின் ஒரு தமிழன் என்றறிந்தபோது தன்னையறியாது உள்ளுர ஒவ்வாமைகள் எழுந்ததை சீலனின் குவியம் குறித்துக் கொண்டது. ஆனால் இலக்கு என்னவென்பதில் சீலன் தெளிவாய் இருந்தான். இரண்டு மாதங்களின் தேடல் ஒரு துப்பாக்கியினை சீலனிற்குப் பெற்றுக் கொடுத்தது. நேரத்தை உச்சப்பயன் படுத்துவதற்காய் ஒரு பழைய காரினை வாங்கிக் கொண்டான். மூன்று மாதங்களாய் பென்ச்சமினின் வாழ்வு சீலனின் கவனத்திற்குள் இருக்கின்றது. உள்ளே ஒரு முறை செல்வது இலக்கு பற்றிய புதிய தகவல்கள் எதையேனும் கொடுக்கும் என சீலன் நம்பிய போதும், பணக்கார வீடு, ஏகப்பட்ட கமராக்கள். அரை மணிநேரம் முன்னர் சீலன் அங்கு வந்திருந்தான். ஏனோ இன்றைக்கு அவனால் வீட்டின் உள் செல்ல வேண்டிய உந்துதலை அடக்கமுடியவில்லை. மணியினை அழுத்தினான் — அவ்வீட்டின் கூடத்தின் சுவரில், ஜேசுநாதர் தனது பன்னிரு சீடர்களுடன் உண்ட “கடைசி உணவு” சித்திரம் போன்று ஒரு சித்திரம். ஆனால் சித்திரத்தில் ஜேசு இல்லை. பென்ச்சமின், இலக்கு மற்றும் பலர் மகிழந்து உணவருந்திக்கொண்டிருந்த புகைப்படம். தனக்கு வழங்கப்பட்ட திட்டம் இலக்கு. பென்ச்சமினும் நிலாவும் தான் எதிர்பாரா வண்ணம் தனக்கும் எழுந்த ஒவ்வாமைகள். இவ்வொம்மாமை சார்ந்து தானாக முடிவெடுத்து அவர்களை கொல்ல கட்டழை இல்லை. எதற்கும் ஒரு முறை, சங்கேத பாசையில் தனது தொடர்போடு தொடர்பெடுத்துக் கேட்டுவிடலாம் என்றது மனம். பென்ச்சமினின் தொலைபேசியில் தனது மனதில் அழியாதிருந்த இலக்கத்தை அழுத்துகிறான் —- “யார் தம்பி நீங்கள், என்ன நோக்கத்தில வந்திருக்கிறியள்” என்பது பென்ச்சமின் கேட்ட கேழ்வி தானா என்பதை சீலனால் நிச்சயமாகக் கூற முடியாது. அது அவனிற்குள் முன்னொரு பொழுதில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்ட, அப்பப்போ தொல்லைப் படுத்தும் ஒரு கேள்வி. பென்ச்சமினும் அதனைக் கேட்டிருக்கக்கூடும். சித்திரத்தைப் பார்த்தபோது, இலக்கு மீண்டும் மனதுள் சென்றபோது, தோட்டா பென்ச்சமினின் தலையைத் துழைத்துச் சென்று சித்திரத்தில் இருந்த இலக்கின் நெற்றியில் ஏறியது. கண்ணாடி உடைந்தது, ஆனால் புகைப்படம் சுரில் தோட்டவோடு தங்கி நின்றது. இலக்கு நெற்றியில் பொட்டோடு கம்பத்தில் தொங்கியது போலிருந்தது. இப்போது நிலாவைச் சுடும் அவசியம் சீலனிற்குள் மறைந்து போனது. போதையின் பிடியில், சத்தங்களிற்குள் வாழப் பழகிய நிலாவிற்கு துப்பாக்கிச் சத்தம் கேட்டபோது நிற்கும் அவசியம் எழவில்லை. பச்சை குத்தப்பட்ட குதிரையில் அவள் பயணித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
  8. அனைவரின் கருத்துக்களிற்கும் மிக்க நன்றி. இது தொடர்கதை அல்ல. கதை முடிந்து விட்டது. நானே பொழிப்புரை எழுதின் சரியாக இருக்காது. எனவே வாசகர் கையில் விட்டுவிடுகிறேன். இந்த வாரம் நான் சந்தித்த ஒரு விடயம் தந்த இன்ஸ்ப்பிறேசனை வைத்து ஒரு திரைப்படப் பாணியில் பதிவு. எப்போதும் போல, எழுத ஆரம்பித்ததும் மனதின் இடுக்களில் ஒளிந்திருந்த திட்டமிடாத சங்கதிகளும் தமக்கு ஏதுவான பந்திகளில் வந்து அமர்ந்து கொள்ளும். அது இங்கும் நடந்தது. மற்றையபடி ஒரு சந்திப்பு ஏற்படுத்திய அதிர்வு தான் இக்கதைக்கான காரணம்.
  9. அழைப்பு மணி ஒலித்த பத்தாவது நிமிடம் கதவு திறக்கிறது. புலநாய்வில் கைதேர்ந்த சீலனிற்கு ஒரு தடவைக்கு மேல் மணி ஒலி எழுப்பும் அவசியம் இருக்கவில்லை. உள்ளே அவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதும் என்ன நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பதும் மணியினை அமிழ்த்து முன்னரே அவனிற்குத் துல்லியமாய்த் தெரிந்திருந்தது. அதனால் கதவு திறக்கும் வரை பொறுமையாய்க் காத்திருந்தான். நிலா கதவினைத் திறந்தாள். பம்பாய் வெங்காயத்தின் மூன்றாவது அடுக்கின் நிறத்தில் அழகிய மென்மையான மேற்சட்டை அணிந்திருந்தாள். வெள்ளி நிறத்தில் பாதணிகள் அணிந்திருந்தாள். அவள் தொப்புளிற்கும் பாதணிகளிற்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் எந்த ஆடையும் இருக்கவில்லை. விமான ஓடுதளத்தில் பாதைதெரிவதற்காகப் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் விளக்குகள் போன்று, அவளது பெண் குறிக்கு வழிகாட்டுவது போன்று அவளது பூப்பின் முடி சீராகப் பராமரகிக்கப்பட்டு மற்றைய இடங்களில் முடி அகற்றப் பட்டிருந்து. நிலாவின் முகத்தில் மழையில் நனைந்த நந்தியாவட்டை மலரின் குளிர்ச்சி இருந்தது. ஆனால் மழை ஓய்ந்த பின்னர் சிலிர்க்கும் இலை நீர் போன்று கண்ணீர் முற்றாகக் காயவில்லை. பெற்றோள் தீர்ந்துவிட்டது, பெற்றோள் சாவடி செல்லும் வரைக்கான பெற்றோள் கிடைக்குமா எனக் கேட்பதற்காகத் தான் வந்ததாக, தெருவில் நின்ற தனது காரைக் காட்டி சீலன் கேட்டான். தேனீர் பருகுகிறாயா என நிலா கேட்டாள். முன்னறிமுகம் சற்றுமற்ற நிலா இத்தனை இயல்பாய் உபசரித்தது சீலனின் மூளையில் பதியவில்லை. அவளிற்கு அவனைத் தெரியாதிருக்கலாம் ஆனால் அவன் அவளைக் கடந்த மூன்று மாதங்களாக வேவு பார்க்கிறான். ஆதலால் பரிட்சயமானவளிடம் தேனீர் சம்மதித்தான். மாளிகையின் கூடத்தில் போடப்பட்டிருந்த விலையுயர் கதிரையில் அமர்ந்து சுவரில் இருந்த சித்திரத்தைச் சீலன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். தேனீருடன் வந்தவள் அவனருகில் அமர்ந்து தேனீர் பரிமாறினாள். ஆடையற்றிருந்த அவளது பாகங்கள் எவர் கவனத்தையும் பெறவில்லை. பென்ச்சமின் கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டு தூக்கம் முறித்தபடி கூடத்திற்கு வந்தான். சீலன் பெற்றோள் கேட்டு வந்திருப்பதாக நிலா சொன்னாள். வீட்டின் பின் பகுதியில் காலடி ஒலி கேட்டது. ஒரு ஆணும் பெண்ணும் கூடத்திற்குள் வந்தார்கள். அவர்கள் போதையில் இருந்தார்கள். நாற்பதுகளில் வயதிருக்கும். பெண் வெள்ளை நிறத்தில் மிருதுவான விலையுயர் ஆடை உடுத்தியிருந்தாள். அவள் ஒரு சீனப் பெண். அவன் குள்ளமாக இருந்தான். வெள்ளை முடி சவரம் செய்யப்படாது அவனது முககத்தில் இரு நாளின் கதைசொல்லிக் குத்தி நின்றது. குட்டை நரைமுடி அவன் மண்டையில். அவனது கண்களில் சோபை இல்லை. தனிமை அவற்றுக்குள் படர்ந்திருந்தது. சீனப் பெண்ணும் வந்தவனும் தம்பதியர் என நம்ப முடியாத தம்பதியராக இருந்தனர். சீலனிற்கு அவர்களைத் தெரியாது. "எங்கிருந்து வருகிறாய்" என பென்ச்சமின் சீலனைக் கேட்டான். தான் ஒரு வியாபாரப் பயணத்தில் பாதை தவறவிட்டதனால் இவ்வழி செல்வதாயும், கன தூரம் பெற்றோல் நிலையமெதுவும் வரிவில்லை எனவும் கூறினான். "நீ கனடாவிற்குப் புதியவனா, ஆங்கிலம் தற்போது தான் கற்கின்றாயா" என்றான் பென்ச்சமின். சீலன் அவனிடம் உங்கள் தொலைபேசியில் ஒரு அழைப்பை மேற்கொள்ளலாமா என்றதும் பென்ச்சமின் சீலனிடம் தன் கைப்பேசியினைக் கொடுக்க, அதை வாங்கிய சீலன் இலக்கங்களை அழுத்துகிறான். பின் தமிழில் உரத்து யாருடனோ பேசத் தொடங்கினான். “ரெண்டுபேரும் நிக்கினம். ஆரோ ஒரு புதுச் சப்பைப் பெட்டையும் என்னண்டு சொல்லமுடியா ஒருத்தனும் எதிர்பாராமல் நிக்கிறாங்கள். போட்டுட்டு வெளிக்கிடவா” என்று கூறி, பதிலைக் கேட்ட பின்னர் தொலைபேசியினை பென்ச்சமினிடம் கொடுக்கிறான். பென்ச்சமினின் முகத்தில் வியர்வை ஊற்றெடுத்தது. அருகில் வந்த மற்றையவன் பென்ச்சமினின் கைப்பேசியினை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு, “இவன் சும்மா இலக்கங்களை அழத்தியிருக்கிறான் ஆனால் கோல் அடிக்கேல்ல. சும்மா நடிச்சிருக்கிறாண்ட்டா” என்கிறான். சீனப் பெண் கதிரையில் அமர்ந்து கொள்ள, பென்ச்சமினும் மற்றையவனும் சரளமாய்த் தமிமிழில் உரையாடுகிறார்கள். பின்: “யார் நீ. உனக்கு என்ன பிரச்சினை. யுhரைப் போடப் போறாய். ஏங்க துவக்கு வச்சிருக்கிறாய்” என்று அடுக்கடுக்காய் பென்ச்சமின் சீலனைப் பார்த்துக் கேட்கிறான். சீலன் மற்றையவனைப் பார்த்து "உனது பெயரென்ன" என்கிறான். யாரும் ஆயுதம் எதனையும் எடுக்காதபோதும், சீலன் துப்பாக்கியினைப் பிடித்திருப்பது போன்ற தோரணையில் சீலனின் கேள்விகளிற்கு மற்றையவன் கண்ணுங்கருத்துமாய் ஒரு கதையினையே பதிலாககச் சொன்னான்: "மட்டக்களப்புச் சொந்த ஊர். கில்பேர்ட் றையன் என்ற்ர பேர். அம்மா தமிழ். அப்பா பேகர். பின்ன நாங்கள் தமிழ் தான் கதைக்கிறது. அங்கையிருந்தால் இயக்கங்களில சேர்தாலும் எண்டிட்டு அனுப்பி விட்டாங்கள். பல நாடு அடிபட்டு பிறகு கனடா வந்தன். இஞ்சதான் இவவைக் கண்டது. இவ இஞ்ச தான் பிறந்த மூண்டாம் தலைமுறை. சைனாப் பாசை தெரியாது. இங்கிலிசில தான் நாங்கள் கதைக்கிறது. நாலு பிள்ளையள். மூத்த மூண்டும் பெட்டையள். கடைசி பெடியன். பெட்டையள் தாயோட தான் நெருக்கம். அவளவை என்னோட கொஞ்சம் தூரமாய்த் தான் இருக்கிறாளுவள். பின்ன கடையிப் பெடியரோட தான் நான் கதைக்கிறது. அவரிற்குக் கொஞ்சம் தமிழ் விழங்குது." சீலனின் இதயத்தில் இரண்டுதலைமுறைத் தனிமை நுழைந்து அழுத்தியது. மட்டக்களப்புத் தமிழிச்சி பேகரைக் கட்டிப் பட்ட தனிமையும், கில்பேட் சீனாக்காறியைக் கட்டிப்பட்ட தனிமையும் சீலனிற்குள் உணரப்பட்டது. நிலா தேனீருடன் உண்பதற்கு கேக் கொண்டு வந்து வைத்தாள். அவள் தொப்புள் முதல் பாதம் வரை ஆடையின்றி இருந்தமை எவரின் கவனத்தையும் பெறவில்லை. “யார் தம்பி நீங்கள். என்ன நோக்கத்தில வந்திருக்கிறியள்” பென்ச்சமின் மீண்டும் கலவரத்துடன் சீலனைக் கேட்டான். சீலன் உறைந்த பார்வையினை பென்ச்சமின் மீது பொருத்தி நிலைகுத்தியிருந்தான். நிலா எழுந்து மீண்டும் சமயலறை நோக்கிச் சென்றாள். அவளது வலது பிட்டத்தில் குதிரை பச்சை குத்தப்பட்டிருந்தது. ஒரு தோட்டா பெனச்சமனின் தலை புகுந்து வெளியேறி கூடத்தின் சுவரில் இருந்த சித்திரத்தின் கண்ணாடியினை நொருக்கியது. நிலா நில்லாது நடந்து கொண்டிருந்தாள். சீலன் கதைவைத் திறந்து வெளியேறினான். கில்பேட் “பின்ன இவன் யார்? ஏன் சுட்டான்” என்று திருப்பத்திருப்ப ஈனக்குரலில் கேட்டபடி கதிரையில் அமர்ந்திருந்தான். சீனப் பெண், அலறியபடி கூடத்தைச் சுற்றிச் சுற்றிச் செக்குமாடு போல் ஓடிக் கொண்டிருந்தாள்.
  10. நன்றி அனைவரின் கருத்துக்களிற்கும். கந்தப்பு நன்றி உங்கள் கருத்திற்கு. நீங்கள் கூறுகின்ற ‘நேரத்தைப் புறக்கணித்த, கணத்தில் வாழ்தல்” என்பது காலாதிகாலத்திற்கு மனிதனோடு ஒரு தேடலாக, கிழர்ச்சியாக இருந்து வருகின்றது. ‘காலபைரவன்’ மற்றும் ‘சும்மா இருப்பதே சுகம்” என்பதெல்லாம் இந்த வகையறா தான். இருப்பினும் இது எத்தனை பேரிற்கு நடைமுறைச்சாத்தியமாகிறது என்பது தெரியவில்லை. அனேகமாக நுகர்வோர் உலகில் சந்தை இதை அனுமதிக்hது பார்த்துக்கொள்வதில் கவனமாகவே இருக்கிறது. நுணாவிலான் நீங்கள் இணைத்த பதிவு கூறுவதுபோல், மூச்சிரைக்க ஓடிக்கொண்டிருக்கையில் இந்தப் பிரச்சினைகள் வருவதில்லைத் தான். தேடல் பெரிதென்பது தேடல் இல்லாமற்போதல் என்பதை நோக்கியதாக மட்டும் தான் இரு;கமுடியும் என்பது எனது அபிப்பிராயம். பாட்டுக்கள் போன்று கவித்துவமாகவே வாழ்க்கையினை அணுகுகின்றீர்கள் என்பது பார்;பதற்கு மகிழ்வாக இருக்கிறது. அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். உங்களது முன்னைய பதிவுகளிலும் கவனித்துள்ளேன், நீங்கள் பதறாது கருமமாற்றும் பக்குவம் கொண்டுள்ளமை தெரிகிறது. மற்றையவரின் மதிப்பீடுகள் சார்;ந்து என்னதான் நாம் அதற்கு அப்பாற்பட்டவர்களாக வாழ முனையினும் சமூகம் என்பது மற்றையவர் மதிப்பீட்டைப் பல பங்கு உள்ளடக்கித் தான் நகர்கிறது என்பது மறுப்பதற்கில்லை. ரதி, கண்டவர் விண்டிலர் விண்டவர் கண்டிலர் என்பது நமது மரபாக இருப்பது உண்மைதான். இருப்பினும் எனக்கு ஏனோ இறப்பின் உடல் என்பது சார்ந்து எந்தக் கரிசனையும் இல்லை. சுப்பர்மாக்கற்றில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் கோழி, மீன் மற்றும் இறைச்சி வகைககளிற்கும் இறப்பின் பின் மனிதனிற்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை என்பதே எனது அபிப்பிராயம். ஆனால் இறப்பின் பின் உடல் அழகாக வைக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும் என்பது, ஒருவேளை இதை நீங்கள் எழ்ழலாகக் கூறிநீர்களோ தெரியாது, உளவியல் சார்;ந்து தற்போதைய வாழ்வைப் பார்க்க உதவும். சுவாரசியமான முனை.
  11. அனைவரது வருகைக்கும் கருத்துக்களிற்கும் மிக்க நன்றி. உண்மைதான் கிருபன். காட்சிச்சாலையில் இருக்கின்ற குரங்கிற்கும் காட்டில் இருக்கும் குரங்கிற்கும் மனநிலையில் அதிகம் வித்தியாசம் இல்லை என ஆராய்ச்சியாளர்கள் சொல்கிறார்கள். ஏனெனில் தனக்கு சாவு இருக்கிறது என்பது பற்றியோ நேரம் பற்றியோ விலங்குகள் உணர்வதில்லை. ஆனால் அந்தக்கணத்தில் மட்டும் பூரணமாக வாழ்வது என்பது மனிதனிற்கு அத்துணை சர்தியமானதில்லை. இது பற்றி மனிதன் பலகாலம் பேசிவருகின்ற போதிலும் குளப்பங்களே அதிகரிக்கின்றன. living in the moment என்பதைப் புரிந்து கொண்டதாய் கூறும் பலர் இது பற்றிக் கதைக்க ஆரம்பித்ததும் குளம்பிப் போய்விடுகிறார்கள். முடிந்தால் நன்மை தான். ரதி உங்கள் ஆதங்கமும் வலியும் புரிகிறது. ஆனால் இறப்பின் பின் உடல் என்னாகும் என்பதில் நிஜத்தில் உங்களிற்குக் கரிசனை இருக்கின்றதா? சுகன் அருமையாக எழுதியிருக்கின்றீர்கள். காணியில் கதியால் போடுவதும் வேலை செய்வதும் இயற்கையின் அங்கமாக மனிதனைச் சேர்த்து வைத்திருந்தன. முதலீடுகள் எல்லாம் இலத்திரனியல் பரிமாற்றங்கள் ஆகிப்போயுள்ள நிலையில் ஒருவர் தமது தேட்டத்தை தொட்டுப் பார்த்தலே சாத்தியமின்றி அனைத்தும் இலக்கங்கள் மட்டுமே என்றாகிவிட்டன. ஆனால் அர்த்தம் தேடல் என்பது நாம் றூம் போட்டு யோசிப்பதனால் மட்டும் வருவதாக இல்லையே. மூச்சிரைக்க ஓடிக்கொண்டிருக்கையில் இத்தகைய தேடல் உள்ளார்ந்து எங்கோ ஒளிந்திருந்து ஆனால் துருத்திக்கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்கும் அவகாசம் வாழ்வு கொடுக்கும் போது தேடல் முன்னணிக்கு வந்து விடுகிறது--தவிர்க்க முடியாததாகிப் போகிறது.. அதை ஒதுக்கிவிடல் சிரமமாகிறது. இருப்பினும் நீங்கள் எழுதியிருக்கும் விதம் அழகாக இருக்கிறது. மிகவும் ரசித்துப் படித்தேன். கலைஞன் உங்கள் காணொளிகளிற்கு மிக்க நன்றி. உண்மை தான் கோப்பிக்கும், கப்பிற்கும் இடையேயான வித்தியாசம் மிக உண்மை என்றபோதும்¸ வாழ்வு, குறிப்பாக சந்தை¸ இந்த வித்தியாசத்தை நாளாந்தம் இல்லாதபடி ஆக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. சூப்பை சூப்பிற்காக மட்டும் குடித்தலோ கோப்பியோ இன்னும் இதர அனைத்தும் அசாத்தியங்கள் ஆக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன. இது மிக ஆழமான பிரச்சினை. அனைத்து முனைகளையும் பாதிப்பது. அதே நேரம்¸ மேற்படி வித்தியாசங்களையோ சந்தையின் அரூபகரங்களையோ ஒரு கணம் நாம் ஒதுக்கிவிட்டு¸ விதிப்படி விளையாடி, நாம் இந்த ஓட்டத்தில் ஓடி வெற்றி பெற்று அனைவராலும் வியந்து பார்க்கப்படும் அதியுன்னது கப்பினை வைத்திருக்கும் போது கூட¸ மற்றையவர்கள் நம்மைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடும் போது கூட, அர்த்தம் தேடும் தேடல் வலுக்கத் தானே செய்கிறது. வாழ்வின் ஆரம்பநிலை தொழில் சார் உழைச்சல்களை வென்று, பொருளாதார ரீதியில் நாற்பதிற்கு னரேயே சுதந்திரம் அடைந்துவிடினும் கூட¸ அர்த்தம் சார்ந்த தேடல் வலுப்படத்தானே செய்கிறது. இது மற்றையவர்களோடான ஒப்பீடு அன்றி உள்ளூர நடக்கும்¸ நாம் எம்மில் இருந்து ஒளித்துக்கொள்ள முடியாத தேடலாக இருக்கின்றது அல்லவா?
  12. முன்னொரு காலத்தில் யாழ் அதிகம் இளையோரைக் கொண்டிருந்தது. தற்போது, நான் பார்த்தவரைக்கும் இது மாறியுள்ளது. அந்தவகையில் வாழ்வு சார்ந்து யாழ் கள உறவுகளின் அனுபவங்களைப் பெறுவதற்காக இந்தப் பதிவு. போராட்டம் நடந்தவரை, ஈழத் தமிழர்களிற்கு வாழ்விற்கு அர்த்தம் தேடும் தேவை இருக்கவில்லை. ஒரு சாரார் போராட்டத்தோடு ஒன்றியிருந்து அதன் அர்த்தம் நமது அர்த்தம் என வாழ்நதார்கள், பிறிதொரு சாரார் எதிரிகளாக போராட்டத்தின் பிறழ்வுகளைக் கோடிட்டுக்காட்டுவது வாழ்வின் அர்த்தம் என்று வாழ்தார்கள். மிகுதிப் பேர் தமக்கும் போராட்டத்திற்கும் சம்பந்தமில்லை, ஆனால் நடக்கின்ற போராட்டத்தின் வீச்சு தம்மையும் தொட்டுவிடக்கூடாது என்ற கவனமே குறியாக, தாம் அது அல்ல (தாம் அதற்கு மேலானவர்கள்: ஆன்மீகம், நண்பர்கள், வர்க்கம் இப்படி இன்னபிற காரணிகளின் துணைகொண்டு) என்று நிரூபிப்பதை வாழ்வின் அர்தமாகக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆக, ஏதோ ஒரு வகையில் போராட்டம் அர்தங்களின் விளைநிலமாக இருந்தது. கடந்த 9 ஆண்டுகளில் ஒரு வெற்றிடம் சூழ்கிறது. போராட்டம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன் வளர்ந்தவர்களாக வாழ்ந்தவர்கள் யாரேனும் யாழில் இருக்கின்றார்களா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நான் நினைக்கிறேன் அந்தக் காலம் தொன்றுதொட்ட பாரம்பரியம் சார்ந்ததாக, பாரம்பரியத்தில் இந்தப் பிரச்சினை கையாளப்படுவதற்காக இருந்த கூறுகளின் பிடியில் இப்படி ஒரு பிரச்சினை இருந்ததே தெரியாது நகர்ந்திருக்கலாம்? தற்போது அர்த்தம் தேடுதல் மேட்டுக்குடிப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, அனைவரையும் பாதிக்கும் ஒரு பிரச்சினையாக இருக்கிறது. பின்நவீனத்துவம் புரட்ச்சிகளைக் காலாவதியாக்கிவிட்டது. தொழில் நுட்பம் எல்லைகளைக் கரைத்து விட்டது. சந்தை பெறுமதிகளைப் புதைத்துவிட்டது. செல்வம் அனைவரிடம் நிறைந்து கிடக்கிறது. கல்வி என்ற பெயரில் கட்டழைகளால் மூளை நிறைகின்ற போதும் கல்வி தொலைந்து விட்டது, வீரம் அநாகரிகம் என்றாகிவிட்டது. மொத்தத்தில் கதாநாயகர்கள் கதையின்றி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மேற்படி நிலை உணரப்பட்டதும் பிள்ளைகளில் மனதைக் குவியப்படுத்தித் தியாகிகள் ஆகிவிடப் பலர் முனைகிறார்கள். தமது வெற்றிடங்களைத் தமது பிள்ளைகளின் வெற்றிகொண்டு நிறைக்கத் தலைப்படுகின்றனர். ஆனால், இம்முயற்சி முயல்கொம்பு. இவர்களின் வெற்றிடம் பலமடங்கு பெரிதாகப் பிள்ளைகளிற்குள்ளும் வளர்கிறது. இப்போது கனடாவில் மிகப்பொதுவாக, பிள்ளைகளின் பல்கலைக்களக செலவு மட்டுமன்றி ஆடம்பர திருமணங்கள் ஊடாக வீடுகளைக் கூடப் பெற்றோர் பிள்ளைகளிற்கு வாங்கிக் கொடுப்பது சர்வசாதாரணமாக ஆகிவிட்டது, இதனால், நாற்பது வயதடைந்தபோது முன்னைய சந்ததி பெற்றுக் கொண்ட செல்வத்தின் சுதந்திரம் தற்போது இருபதுகளிற்கு வரப்பார்கக்pறது. ஒருவகையில் இது முன்னேற்றம் என்று பார்க்கினும், முன்னைய சந்ததி நாற்பது வயதில் சந்தித்த அர்த்தம் தேடல் தற்போது இருபதுகளில் ஆரம்பிக்கிறது. பேரன் பேத்தியில் மீண்டும் கதை ஆரம்பிக்கிறது. உத்தியோக உயர்வு, உயர்பதவிகளில் உட்காரல், அதிகாரம் போன்றன எல்லாம் இன்றைக்குத் தேடல்கள் அல்ல என்றாகிவிட்டது. ஏனெனில் இவை தாராளமாகக் கிடைக்கின்றன. அதிவேக கார்கள் முதலான இதர பல அதிர்வுகள் அதில் நாட்டமுள்ள அனைவரிற்கும் கிடைக்கின்றன. நாம் வைத்திருக்கும் வாகனங்களின் உச்சப் பயன்பாட்டை அனுபவிக் அவற்றை றேஸ் திடலிற்கு எடுத்துச் சென்றே அனுபவிக்க முடியும் என்றளவிற்கு நாளாந்த தெருவிற்குச் சம்பந்தமற்ற வாசகனங்களைச் சர்வசாதாரணமாக ஓட்டிக்கொண்டும் மாற்றிக்கொண்டும் இருக்கிறோம். ஐந்தாயிரம் வரை கொடுத்து சிறந்த நாய்க்குட்டிகளை ஆராய்ச்சி செய்து பெற்றுக்கொள்கிறோம். ஆடம்பரச் சுற்றுலாக்கள் சர்வசாதாரணம். காதலும் காமமும் தாராளம், ஆனால் வெற்றிடம் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு முனையில் ஆன்மிக வியாபாரம் முதலியன மேற்படி வெற்றிடம் சார்ந்து எழுகின்றன. என்ன தான் எழுந்தாலும் அர்த்தம் கிடைக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. போதைகள் பலவிதம் ஆனால் அனைத்தும் தற்காலிகம். புத்தகங்கள் ஏற்படுத்திய ஈர்ப்பு சில ஆயிரம் புத்தகங்கள் வாசித்து முடிக்கப்பட்டதும் தொலைந்து போய்விடுகிறது. இசை, திரைப்படம், ஓவியம், சமையல் என்று எண்ணற்ற முனைகளில் ரசனையும் creativityயும் ஓடிக்கொண்டு நிறங்கள் தெரிந்து கொண்டும் இருப்பினும், ஒரு எல்லையினை வாழ்வு தாண்டியதும் வெற்றிடம் அறியப்பட்டுவிடுகிறது. அதன் பின்னால் கடிவாளங்கள் பலமிழந்து போகின்றன. இந்தவகையில், யாழ்கள உறவுகளின் அனுபவங்களையும் நிலைப்பாடுகளையும் அறிந்து கொள்ளும் நோக்கில் இந்தப்பதிவு…
  13. இணையவன் நல்லதொரு பதிவு. சற்றுச் சேர்த்துக்கொள்கிறேன். இதை சனரஞ்சகமாக எப்படி எழுதுவது என்று தெரியவில்லை. முயலுகிறேன். நீங்கள் குறிப்பிடும் விடுமுறை கணிப்பு முதலான ‘supervised learning” முதலியன மிக ஆரம்பநிலை பிரயோக பயன்பாடுகள். நியூறல் நெற்வேர்க் என்பது கூட நாற்பது வருடங்களிற்கு மேலால் உள்ளபோதும் இன்றைக்கு Deep learningகில் எத்தனையே மாறுபட்ட தொழில்நுட்பங்கள் வளர்ந்துவவிட்டன. ஒவ்வொரு முறை நீங்கள் கூகிளில் எதைத் தேடும் போதும் குறைந்தது 43 மொடல்கள் உங்கள் மீதான பரிசோதனையாக ஓட்டப்படுகின்றன. இது கூட இன்றைக்குப் பழைய கதை. மென்பொருள் மட்டுமல்ல மென்பொருள் ஓடுகின்றன தளம் கூட இன்று மனிதர் தலையீடு இன்றி தவறுகளைத் திருத்துவது தொட்டு தேவைக்கேற்ப கணினிகளை அதிகரித்தல் குறைத்தல் முதலியன எல்லாம் பல காலம் நடைபெறுகின்றன. ஏற்கனவே பலதடவை இங்கு நாம் பேசியததைப் போல, இது இப்படித் தான் என்பதாகவோ, அல்லது 20 வருட பழைய வினாத்தாட்களைப் பயிற்சிசெய்து 100 மார்க் வாங்கிச் செய்யும் தொழில்களிற்கோ இன்றைக் மனிதன் தேவையில்லை. கணிதத்தில் சிறந்தபுள்ளி எடுத்தல் முன்னர் மதிக்கப்பபட்டது இன்றைக்குக் முன்னைய பல்கலைக்களக கணித அறிவு மனிதனிற்குத் தேவையில்லை என்று ஆகிவிட்டது. பிரயோக கணிதத்திற்கு மக்களை வேலைக்கு எடுப்பது இன்று அவசியமில்லை. Data Science என்று இன்றைக்கு பல்கலைக்களகங்கள் கற்பிக்கும் 30க்கு உட்பட்ட algorithm எல்லாம் நாளாந்த utility ஆகிக்கொண்டிருக்கின்றன. உதாரணத்திற்கு, amazon sagemaker, 20க்கு மேற்பட்ட அல்கோறிதம்களை மவுஸ் கிளிக் என்றவகையில் utility ஆக்கிவிட்டது . இதற்கு விஞ்ஞானி தேவையில்லை. செக்கறிட்றி போதும். எப்படி microsoft வின்டோஸ் வந்தபோது கணினி பற்றித் தெரியாது மக்கள் கணினி பயன்படுத்தத் தொடங்கினரோ அது போன்று இன்று அனைத்துத் தொழில்நுட்பமும் மிகச்சொற்ப ஆராய்ச்சியாளர்கள் மட்டும் அறிய மீதிப்பேர் வின்டோஸ் போன்று பயன்படுத்தும் நிலை வந்துள்ளது. ஏ.ஐ கூட பிரயோக பயன்பாடுகளாக எவரும் அறியாவகையில் பரந்து கிடக்கிறது. எந்தவொரு தொழில்நுட்பமும் ஆரம்பிக்கையில் ஒரு வியப்பு நிலையில் ஆரம்பிக்கும், பின் 'அட அது இருந்தால் நல்லாயிருக்கும்' என்றாகி, பின் 'அது அவசியம் தேவை' என்றாகி இறுதியில் எல்லோரிற்கும் கிடைக்கும் சர்வசாதாரணம் (utility) என்ற நிலையினை அடையும். தற்போது நீங்கள் குறிப்பிடும் விடயங்கள் ஏ.ஐ என்ற வியப்பைத் தாண்டி சர்வசாதாரண நிலையில் இருக்கின்றன. நீங்கள் உங்கள் மகள் சார்ந்த பல்கலைக்களக துறை சார்ந்து சொன்னது மிகச்சரி. இனிமேல் ஒரு 8 வருடம் பல்கலைக்களகத்தில் பி.எச்.டி எடுத்து விட்டுக் காலத்திற்குக் குப்பை கொட்டல் சரிவராது. எவரிற்கும் எந்தப் பட்டம் சார்ந்தும் எந்தக் கவனமும் இல்லை. தொடர்ந்த கற்றல் மட்டுமே இன்றைய தேவ. இனிமேல் எந்தப் பல்கலைக்களத்தில் என்ன படித்தாய் என்ற கேழ்வி கரைந்து என்ன தெரியும் என்பது மட்டுமே கவனம் பெறும். இது மிக மிக நல்ல மாற்றம். கட்டுப்பட்டித் தனங்களைத் தவிடுபொடி ஆக்கி விடும். எப்பிடி நோக்கியாவும் மோட்டறோலாவும் தசாப்த்தங்கள் நிறைந்த அனுபவத்தோடு தொலைபேசி தயாரிப்பாளர்களாக இருந்த நிலையில் அந்தத் தொலைபேசிகள் காலாவதியாகிக் கொம்பனிகளும் தொலைந்ததுபோல், இன்று மாத்தியோசிப்பது தான் “disruptors” என்று விரிகின்றன. ரெஸ்லாவின் றோட்ஸ்ற்றர் car இயந்திரம் Bugattiயினை விஞ்சியுள்ளது. பெற்றோல் என்சினால் இத்தனை துரிதமாய் மாறமுடியாது--இது Motorola/Nokia கதை போல தான். இப்போ ஆரம்பிக்கும் அடுத்த துவக்கம் மூளை உள்ள இயந்திரத்திடம் பணம் சேர்தல் என்பதாய் இருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு, ரெஸ்லாவோடு கிறிப்ற்றோ கறன்சியினைச் சேர்த்துப் பாருங்கள். நீங்கள் உங்கள் ரெஸ்லாவில் உட்கார்ந்து உங்களை அலுவலகத்தில் இறக்கிவிடச்சொல்கிறீர்கள். அது இறக்கிவிட்டதும், அதை நீங்கள் Uber தொழில் செய்து பணம் சப்பாதிக்க அனுப்புகிறீர்கள். அது சம்பாதித்துக் கொள்கிறது. பின்னர் அன்று மதியம் நீங்கள் விமானநிலையம் செல்லவேண்டி இருக்கிறது. நீங்கள் ரெஸ்லாவில் அமர்ந்து என்னை 20 நிமிடத்தில் கொண்டுபோ என்கிறீர்கள். எங்கும் வாகன நெரிசல். இப்போ, இந்த வாகனங்கள் எல்லாம் உங்கள் ரெஸ்லா போன்றன என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இப்போ உங்கள் ரெஸ்லா முன்னால் உள்ள ரெஸ்வாவிடம், ஒதுங்கு நான் முந்திச் செல்கிறேன் அதற்கு உனக்கு 50 ஈத்தர் தருகிறேன் என்கிறது. இப்படி வாகனங்கள் தங்களிற்குள் கிறிப்ற்றோகறன்சியினைப் பரிமாறிப் பல விடயங்களை நடாத்திக்கொள்ளும். காசும் முடிவெடுக்கும் சுதந்திரமும் இயந்திரங்களிடம் சேரும் போது இப்படிப் பல பயன்பாடுகள் விரியும். அடுத்த ஐந்தாண்டுகளிற்குள் அமெரிக்காவிற்குள் ட்றக் டைவர் தொழில் இருக்காது. இப்படி ஏராளம். குதிரைவண்டிகள் காலத்தில் கார் வந்தபோது வேலைகள் அதிகரித்தன. ஏனெனில் பெற்றோல் தொழில்கள் தொட்டு ஏகப்பட்ட தொழில்கள் பிறந்தன. ஆனால் ஏ.ஐ நிச்சயம் அப்படியல்ல. அவசியம் தொழில்கள் தொலைந்து போகும். முன்னர் செல்லாக் காசாய் இருந்த தொழில்கள் மறுபடி பிரசித்தம் பெறும். அதாவது மூளை வேலைகள் மங்கி இதய வேலைகள் ஓங்கும். மனிதன் இன்னதொழில் பெரிது இன்னதொழில் சிறிது என்று வறட்டுக்கவுரவத்தில் உட்கார்ந்திருந்த நிலை தவிடுபொடியாகும். வேலைகளில் இன்றைக்கு உள்ள சம்பள வித்தியாசம் குறையும். வேலை என்பது சார்ந்து மக்களிற்கு உள்ள பார்வை மாறும். ஸ்கன்டினேவியா இதில் முன்னோடியாகத் தலைப்படுகிறது. அதாவது மனிதன் இயந்திரம் போன்று தொழிற்பட்டுக் காசு சேர்த்த காலம் முடிவிற்கு வருகிறது. இனிமேல் மனிதன் மனிதனாய் இருந்தால் மட்டும் காசு சேர்க்கமுடியும். மனிதனிற்கு இனிமேல் மனிதவேலைகள் மட்டும் தான் மிஞ்சும். அதுவும் நல்லது தான். இது ஒரு பின்னூட்டத்தில் பேசி முடிக்கக்கூடிய விடயமல்ல. ஆனால் தரவுகள் தாராளமாய் எங்கும் நிறைந்து கிடப்பதால் இங்கு தான் பேசவேண்டும் என்பதுமில்லை. நன்றி உங்கள் பதிவிற்கு
  14. அனைவரது கனிவான கருத்துக்களிற்கும் ஊக்கத்திற்கும் மிக்க நன்றி. 1) வாழ்விற்கான 12 விதிகள் என்ற ஜோடன் பீற்றசனின் நூல் 2 இலட்சத்திற்கும் அதிகமான பிரதிகளை விற்று தற்போது வெற்றிநடை போடுகிறது. இந்த நூல் எதையும் புதிதாய்க் கூறவில்லை, தொன்று தொட்டு இன்று வரை உள்ள அனைத்துக் கதைகளினதும் கதாநாயகர்கள் 12 படிநிலைகளைக் கடப்பர் என்று Joseph Cambell கூறியதை ஜோடன் இன்றைய இளைஞர்களிற்கு வாழ்வில் கடைப்பிடிக்கக் கூறுகிறார். கதாநாயகர்கள் போல் சிந்தியுங்கள் என்கிறார். அவ்வாறு சிந்திக்கையில் உங்கள் வாழ்வின் வீச்சு மகத்தாய் அமையும் என்கிறார். எமது பாரம்பரியம் கதாநாயகர்களின் விளைநிலம். கதாநாயகர்கள் எங்களிற்குள் நிரம்பி வளிகிறார்கள்--கதாநாயகர் எனும் போது அது அனைத்துத் துறைகளிலும் உள்ள அனைத்து வெற்றியாளர்களையும், முயல்பவர்களையும் உள்ளடக்கியது. எவரும் புத்தகம் எழுதாமலேயே இதன் பயன்பாட்டை நாங்கள் அனுபவித்து வருகிறோம். 2) மனதின் ஆழுமைக்குள் மட்டும் நின்று அலசிஆராய்வதன் வீச்சு மட்டுப்படுத்தப்பட்டது. இறுக்கம் தளர்த்தி, திறந்த மனதுடன், முற்றுமுழுதான கவனத்துடன் நாம் வாழும் கணத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், சுதந்திரம் கைப்படும். படைப்பின் தருணங்கள் மூளையில் மட்டும் இருப்பதில்லை. படைப்பு கதையோ, சங்கீதமோ, கணிதமோ, theoritical Physicsஓ என்பது ஊற்றிற்குப் பாகுபாடில்லை. சங்கீதம் தெரிந்த ரகுமானிடம் ஏற்கனவே இருக்கின்ற இசை ஊற்றெடுக்கும் போது அதை அவர் எழுதி வைப்பார். என்னிடம் வந்தால் எனக்கு சங்கீதம் தெரியாது, அதை எழுதத் தெரியாது--ரசிக்க மட்டும் முடியும். படைப்பு நம் அனைவரிற்கும் பொதுவான அடிநாதத்தின் வெளிப்பாடு--அதனால் தான் றகுமான் போன்ற ஜாம்பவான்கள் படைப்பை வைத்துத் தலைக்கனம் அடைவதில்லை. 3) விடாமுயற்சியின் பங்கை நான் கிஞ்சித்தும் மறுக்கவில்லை. விடாமுயற்சி இன்றியமையாதது. ஆனால் விடாமுயற்சி வெளிப்பாடு மட்டுமே. அதன் அடிப்படை ஆழமானது. ஒரு இனக்குழுமமாக, எத்தனையோ இன்னல்களை நாங்கள் சந்தித்திருந்தபோதும், எங்கள் புராதன பாரம் பரியத்தின் கூறுகளோடு இற்றைவரை வாழ்கிறோம். அதன் தளத்தில் நின்று, அதன் கூறுகளின் தார்ப்பரியத்தைத் தெரிந்தோ தெரியாதோ அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். எங்களவர் எங்கள் நிலத்தில் தொடர்ந்து வாழ்ந்த தொன்மை அந்தப் பாரம்பரியத்துள் ஊட்டச்சத்தாய் நிறைந்து கிடக்கிறது.
  15. நன்றி நிழலி உங்கள் கருத்திற்கு. உங்கள் படம்பார்க்கும் அனுபவத்தை கெடுத்துவி;ட்டேன் போலுள்ளது, வருத்தங்கள். நீங்கள் முன்வைத்த கேள்விகள் சார்ந்து இந்தப் பின்னூட்டம். ஏறத்தாள பன்னிரண்டு வருடங்களின் முன்னர், நான் வேலைபார்த்த நிறுவனத்தின் வேறு ஒரு பிரிவில் ஒரு கறுப்பினத்தவர் தொழில் புரிந்தார். ஒரு நாள் மிகச்சாதாரணமான ஒரு பொழுதில், மிகச்சாதாரணமாக, தனது வாழ்வில் றோல்மொடல்கள் இருந்ததில்லை. இது தனக்கு மட்டுமல்ல தமது பொதுவான கதை என்று போகிறபோக்கில் சொல்லிச் சென்றிருந்தார். அன்றிலிருந்து சற்று உற்றுக் கவனித்து வருகிறேன் என நினைக்கிறேன். எமது வாழ்வு எம்மை இறுக்கமாக வைத்திருக்கிறது. குழந்தைகளுடன் டிஸ்னிவேர்ல்ட் சென்ற அனுபவம் பலரிற்கு இருக்கும். டிஸ்னி பாத்திரங்களாகட்டும் மொத்த அனுபவமே ஆகட்டும், அங்கு வோல்ற் டிஸ்னியின் குழந்தைகளிற்கு மட்டும் கைப்படும் விரிந்தபார்வை, எதுவும் சாத்தியம் என்ற, கடிவாளம் அவிழ்ந்த பார்வை எங்கும் நிறைந்திருக்கும். வருபவர்களும் ஒரு தற்காலிக மாற்றத்திற்குள்ளாகி மகிழ்ந்திருப்பார்கள். சாகசக் கதைகள் கையறு மனநிலையில் பிறப்பன. குழந்தைகள் அவற்றை பாத்திரங்களோடு ஒட்டி கேள்வியின்றி ரசிப்பார்கள். பாத்திரங்களின் நகர்ச்சியில் தாமும் பயணிப்பார்கள். எமது அனுபவம் அதிகரித்துச் செல்கையில் வாழ்வில் இறுக்கம் பிறக்கையில் அக்கதைகளிற்குள் பயணிப்பது சிலசமயம் கடினமாகிறது. ஆனால், சாகசக் கதைகள் கதவுகள் போன்று பார்க்கப்படக்கூடியன. வைபிறேனியமாகினும், கிறிப்ற்றன் ஆகட்டும் இன்னும் என்ன இல்லாத மூலகமாயினும் கதைகளில் எம்மை இன்னுமொரு தளத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதற்கான உத்திகளாகவே பயன்படுத்தப்படுகின்றன. எமது மனம் முரண் என்று நினைக்கும் தளத்தில் இருந்து எம்மை சாத்தியங்களை நோக்கி அழைத்துப் போவதற்கு, எமது மனம் ஆராய முடியாத இல்லாத ஒன்றின் துணை தேவைப்படுகிறது. அந்த உத்திதான் வைபிறேனியம் மற்றும் அது போன்ற அனைத்தும். ஆனால், நாம் அந்தச் சாத்தியங்களோடு இறகாய்ப் பயணிக்க ஆரம்பிக்கையில் 'ஆஹா தருணங்கள்' கைப்படுகின்றன. பல்கலைக் கழகத்திற்குத் தமிழர்கள் பலகாலம் போய்வந்தார்கள். ஆனால் மூக்கில் விரலை வைக்கும் வகையில் எதனையும் அவர்கள் செய்த வரலாறு இல்லை. எங்கேனும் அற்புதமாய் யாரேனும் ஒருவர் மகாராணிக்குக் கணக்குப் படிப்பித்தார் என்றோ, எலியேசர் துரைராஜா போன்றோ சற்று மேலே செல்வார்கள். காலாதிகாலத்திற்கு அதை மட்டும் சொல்லிக்கொண்டு மாணவர்கள் அலுவலக வேலையே குறியாக படிப்பார்கள். படிப்பு அதிமுக்கிய பெறுமதியாகக் காலாதிகாலத்திற்கு இருந்த எமது நிலையே இ;வ்வாறிருந்தது. மேற்படி சமன்பாட்டில் ஒரு வைபிறேனியம் 1972ம் ஆண்டு இணைக்கப்பட்டது. பின்னர், எவ்வாறு தமிழர் வீச்சு வழர்ந்தது என்பதை நான் சொல்லவேண்டியதில்லை. தடைகள் என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்ட மாத்திரத்தில் கதவுகளைக் கண்டடைந்தார்கள். பொலிசைப் பார்த்துப் பயந்த சமூகத்தில் முள்ளுக்கம்பி வேலி வெட்டி ஆமியின் கழஞ்சியத்தில் உண்டுறங்கி றெக்கி எடுத்து வந்தார்கள், கடலை ஆண்டார்கள், துண்டுகளைக் கொண்டந்து பொருத்திப் பறந்து அடித்தார்கள், அறுவைச் சிகிச்சைகளை இப்படியும் செய்யலாம் என்றார்கள். இந்தப் பட்டியல் முடிக்கமுடியாது பரந்தது. வைபிறேனியம் சாதித்த அனைத்தையும் ஒத்து சாகசங்கள் சாத்தியமாயின. போராளிகளிற்கு மட்டுமல்ல, எப்போதும் இருந்தும் தெரியாதிருந்த பாதைகளை எல்லாம் கனகச்சிதமாய்க் கண்டறிந்து ஒரு மில்லியன் புலம்பெயர் தமிழ்பரம்பலை மக்கள் செய்தார்கள். இவை அனைத்தினதும் அடிப்படை 72ல் பிறந்த ஒரே ஒரு வைராக்கியம். அது ஏற்படுத்திய முடியும் என்று நம்பியமை. நாங்கள் வளர்கையில் புத்தகங்களில் சாகசங்களை வாசிப்பது நமக்கு நகைப்பாய் இருந்தது. கண்முன்னே நிஜம் கரைபுரண்டு ஒடுகையில் தங்கமலை ரகசியம் எனக்கெதற்கு. ஆனால் மில்லரிற்கு 'எமது வெற்றியை நாளை சரித்திரம் சொல்லும்' பாடல் பிடித்திருந்தது. தலைவரிற்கு சோழ வரலாறும் கல்லுக்குள் ஈரம் போன்ற நாவல்களும் பிடித்திருந்தமை பதிவாகியுள்ளது. நாங்கள் பிறப்பதற்கு முன்னான சமூகம் எங்களழவிற்கு இறுக்கமாக இருக்கவில்லை. கதைகள் ஊறிப்போயிருந்தன. நேத்தாஜி பகத்சிங், லெனின், ஸ்டாலின் என எமக்கு முன்னே பிறந்தவர்க்கு எம்மவர்கள் பேர் வைத்தார்கள். அவர்களை விடுவோம், எம்.ஜி.ஆர் தமிழ்நாட்டுக்காரராக எம்மவரால் பிரித்தொதுக்கப்படவில்லை. திராவிட அரசியல் யாழில் இருந்தது. வந்தியத்தேவனும் குந்தவையும் பேர்களாக மட்டும் இடப்படவில்லை, எம்மவர்க்கும் கிழர்ச்சியளித்தார்கள். நானும் நீங்களும் சாத்தியங்கள் மத்தியில் வளர்ந்தோம், சாத்தியமாக்கியவர்கள் அதற்கு முன்னைய கதைகளை ரசித்திருந்தார்கள். சோழனை இந்தியத்தமிழன் என்று முன்னையவர்கள் கருதவில்லை. ஏன் எல்லாளனும் பண்டாரவன்னியனும் சங்கிலியனும் அதே கிழர்ச்சி கொடுத்தார்கள். இயக்கர் நாகரிற்கு முன்னால் தொட்டு, சங்கம் தொட்டு திருக்குறள் தொட்டு பாடப்புத்தகங்கள் வழியாயும் பிறிதாயும் எங்கள் சமூகம் பெருமை மிகு பாரம்பரியத்தில் திழைத்துக் கிடந்தது. சாதி முதலான பிரிவினைகள் முதற்கொண்டு இன்னும்பிற அருவருப்புகளும் அனைத்துச் சமூகங்களையும் போல எம்முள்ளும் கிடந்தாலும், வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்று சேர்ந்து கனவு காண பொதுப் பெருமை ஏராளம் இருந்தது. 72;ன் பின்னால் ஏராளம் புதுப் பெருமைகளும் சேர்;ந்துகொண்டன. இன்னமும் பலகாலம் இவையும் சேர்ந்து பங்காற்றும். செம்மொழியோடு பிறந்த நமக்கு Patwa மொழி பேசும், தன்மொழி இழந்து ஆங்கிலத்தை இன்னமும் அடிமைக்காலம் போன்று பேசுகின்ற, மக்களைப் புரிதல் இலகுவல்ல. ஆனால் எனது மொழியினைப் படிப்படியாகப் பறித்துக் கொண்டிருக்கையில் 30 ஆண்டுகள் ஈழத்தில் வக்காண்டாவைப் பார்க்க முடிந்தது. அதுபோல், வன்னி போன்ற கனவை வக்காண்டா இவர்களிற்குள்ளும் உருவாக்கும். எமது பாரம்பரியம் தந்த இந்தப் பின்னணியும் இதன் அனுகூலமும் நாம் எண்ணிப்பார்க்காதது. ஏனெனில் நாம் அவற்றை உரிமைகளாக அறியாது அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் (we take all this for granted) அதனால் நாங்கள் நினைத்தாலும் எங்களால் அகதியாக முடியாது. அகதி என்றுணர்வதற்கு உள்ளுர முற்றுமுழுதான வங்குறோத்து நிலை அவசியம். அப்படி ஒரு நிலையினை நாங்கள் குந்தியிருந்து தவம் செய்தாலும் அடையமுடியாதபடி எங்களிற்குள் எங்களைப் பற்றிய விம்பத்தை எமது பாரம்பரியம் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. இது வெறும் சாகசக் கதைகள் மட்டுமல்ல. எமது வாழ்வே பிரமிப்பூட்டும் வண்ணம் தான் எமக்குள் பதிந்திருக்கிறது. அதனால், அது பறிக்கப்பட்ட ஒரு வெற்றிட மனிதனின் மனத்தைப் புரிவது நமக்கு இலகுவல்ல. கனடாவில் தமிழ் சந்திப்புக்களில் ஏகப்பட்ட பெருமைபேசுதல்களை அவதானிக்க முடியும். கணிசமான தொகையினர் பழமைவாதக்கட்சியின் கருத்துநிலையினை இப்போது விரும்புகின்றனர். மிகவும் சகஜமாகப் பலர் கூறும் ஒன்று, 'ஆங்கிலம் தெரியாது அகதியா வந்து நான் எப்பிடியிருக்கிறன், காப்பிலியள் இஞ்சபிறந்து போட்டுப் பாருங்கோ எப்பிடிச் சீரழியிதுகள் எண்டு. அடியில்லாக் குறை' என்று. மேற்படி கருத்துக் கூறுவோர் கவனிக்கத் தவறுவது, தமிழனாய்ப்பிறந்ததில் மட்டும் அவர்களிற்கு இனாமாகக் கிடைத்த எண்ணற்ற அனுகூலங்களை. தன்னால் மட்டும் சாதித்ததாகக் கூறுபவர்கள் தமக்கு கிடைத்த அனுகூலங்கள் பற்றிக் கிஞ்சித்தும் கருதுவத்தில்லை. இந்நிலையில் அவ்வனுகூலங்கள் இல்லாத நிலையினைக் கற்பனை பண்ணுவது இலகுவல்ல. விடாமுயற்சிக்குக் கூட ஒரு நம்பிக்கை அவசியம். நம்பிக்கை பிறப்பதற்கு வெற்றியடைந்தவர்களைக் காண்பது அவசியம். வெற்றியடைந்தவர்கள் பஞ்சமான நிலையில், விடாமுயற்சிகூட சாகசமாகத் தான் பார்க்கப்படும். சாகசம் என்ற சொல்லிலேயே அது வழமைக்கு மாறானது என்ற பொருள் பொதிந்து கிடக்கிறது. சாத்தியம் குறைந்தது என்ற பொருள் தொக்கு நிற்கிறது. சுற்றும் முற்றும் அப்பா அற்ற வீடுகள், பதின்மத் தாய்க்கள், வீட்டுக்கு வீடு சிறையனுபவம், வறுமை, காவல் துறை பிறநாட்டு படையெடுப்பாளர் போன்று மனதில் பதிந்துள்ளமை, வன்முறைக் குளுக்கள், போதைகள் பலவகை, கொலைகள் சர்வதாரணம் என்ற ஒரு நிலையில் நின்று பார்ப்பின் உயர்வு நோக்கிய விடாமுயற்சி என்பது ஸ்பைடர்மான் பறப்பது போன்ற சாகசமாகமட்டும் தான் தெரியும். சரி இங்கு தான் இப்படி இருக்கிறது என்று விட்டு அவர்கள் ஆபிரிக்காவைத் தாயகம் என்று நோக்கினும் பலனில்லை: அங்கும் வறுமை, போர், எயிட்ஸ், அந்நிய பிச்சை, கையேந்தல் என்றே காட்சிகள் விரிகின்றன. றோல்மொடல்கள், பாரம்பரியம் இன்னும் ஏகப்பட்ட அனுகூலங்களைக் கூடவே கொண்டு பிறந்த நாங்கள், முயற்சிப்பின் அவர்களைப் புரிய முடியும். அந்தப் படத்தின் கடைசிக் காட்சியில் இந்தக் கனவு ஆரம்பித்து வைக்கப்படுகிறது. எயிட்ஸ், வறுமை, அறிவின்மை, கையேந்தல் என்று விரிகின்ற ஆபிரிக்காவில், வக்கண்டாவைக் காட்டி, அதில் ஒரு கறுப்பு எதிரியினை—இந்த எதிரி சித்தரிப்பது அமெரிக்காவில் வெள்ளையினம் உருவாக்கிய கறுப்பினத்தின் மனநிலையினை—அவன் வாயால் 'என்னைக் கடலிற்குள் புதைத்து விடு, ஏனெனில் அடிமைப்பட்டுக் கிடப்பதை விட இறப்பது உயர்வென்று கருதிப் பாய்ந்த ஆயிரமாயிரம் என்னவர்கள் அங்கு உறங்குகிறார்கள்' என்ற வசனத்தைப் பேசச் செய்த இந்தப் படம் கறுப்பின மக்களிற்கு ஆற்றும் பங்கு அளப்பரியது. மேற்படி விடயங்கள் மேலோட்டமாக, மனத்தின் ஆழுமையில் மட்டும் பார்க்கையில் எழுவன. இதை இன்னமும் ஆழ்ந்து நோக்கின் இன்னமும் எத்துணை விரிதல் கிடைக்கும் என்ற அவாவில் தான் இத்தலைப்பினைத் தொடங்கியிருந்தேன்