கிருபன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content count

    10,698
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    57

கிருபன் last won the day on March 31

கிருபன் had the most liked content!

Community Reputation

2,167 நட்சத்திரம்

About கிருபன்

  • Rank
    வலைப்போக்கன்

Contact Methods

  • Website URL
    http://
  • ICQ
    0

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Location
    முடிவிலி வளையம்
  • Interests
    போஜனம், சயனம்

Recent Profile Visitors

7,059 profile views
  1. இன்று கட்டாயம் ஒரு புள்ளி கிடைக்கும்😀 Korbo, Lorbo, Jeetbo Re (we will act, fight and win!)
  2. கத்னா ஷோபாசக்தி உரையாடல்: இலங்கையில் கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்பு எங்கோ சோமாலியாவிலும் சில ஆபிரிக்கப் பழங்குடிகளிடமும் மட்டுமே இருப்பதாகப் பொதுவாக அறியப்படும் ‘கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்பு’ இலங்கையிலும் முஸ்லீம் சமூகத்திடையே இரகசியமாக நீண்டகாலமாக நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. பெண்ணுறுப்பில் பாலியல் உணர்ச்சி நரம்புகளின் குவியமான ‘கிளிட்டோரிஸ்’ எனும் பகுதியை குழந்தைகளுக்குத் துண்டித்துவிடும் அல்லது சிதைத்துவிடும் இச் சடங்கு ‘கத்னா’ எனும் பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது. இச் சடங்கில் கிளிட்டோரிஸை வெட்டித் துண்டிக்கும் அல்லது சிதைத்துவிடும் பெண்மணி ‘ஒஸ்தா மாமி’ என அழைக்கப்படுகிறார். இந்தக் கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்பு குறித்து ரேணுகா சேனநாயக்கா 1996-ல் எழுதிய SRI LANKA-CULTURE: Mothers Watch as Daughters are Circumcised என்ற கட்டுரையில் தொண்டு நிறுவனமொன்று இலங்கை முஸ்லீம்களிடையே கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்புக் குறித்துக் கருத்துக்கேட்டபோது கருத்துத் தெரிவித்தவர்களில் 90 விழுக்காடானவர்கள் இந்தக் ‘கத்னா’ வழக்கத்திற்கு ஆதரவாகக் கருத்துத் தெரிவித்தனர் எனப் பதிவு செய்கிறார். கடந்த வருடம் இதுகுறித்து ‘த ஐலண்ட்’ பத்திரிகையில் The Hidden Horrors of Female Genital Mutilation என்ற தலைப்பில் கட்டுரை எழுதிய நபீலா சபீர் இலங்கைச் சட்டங்களின்படி இச் சடங்கு தண்டனைக்குரிய குற்றமாகும் எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்தச் சடங்கை அய்.நா. பெண்களிற்கு எதிரான வன்முறை என வரையறுத்திருக்கிறது. இக்கொடிய சடங்கு இன்று அய்ந்து கண்டங்களிலும் எழுபத்தைந்துக்கு மேற்பட்ட நாடுகளில் வழக்கத்திலுள்ளது. Prevalence of female genital mutilation by country என்ற ‘விக்கிபீடியா’ கட்டுரை இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் இந்தச் சடங்கு வழக்கிலுள்ளதைச் சான்றுகளுடன் தெரிவிக்கிறது. இலங்கையிலுள்ள தமிழ் வாசிப்போர் மத்தியில் இந்தக் கொடிய சடங்கு குறித்து ஒன்றிரண்டு பதிவுகளுள்ளன. அனார் இச்சடங்கு குறித்து ‘ப்லேட்’ (Blade) என்ற சிறுகதையை எழுதியுள்ளார். சமூக வலைத்தளத்தில் லபீஸ் ஸாகீட் ‘சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உஸ்தாத் மன்சூர் தன்னுடைய ‘நகர்வு’ சஞ்சிகையில் இந்த வழமைக்கு எதிராக எழுதவும் அதற்கு சூபி செல்வாக்கு கொண்ட மதரஸாக்கள் கடுமையாக மறுப்பு வெளியிட்டமைக்கு நான் சாட்சி. சுருக்கமாக சொல்வது எனில் மரபு ரீதியான முஸ்லிம்களிடத்தில் இந்த வழமை இன்னும் செல்வாக்கு இழந்திடவில்லை என்பதே உண்மை’ எனப் பதிவு செய்துள்ளார். Naseeha Mohaideen தன்னுடைய முகநுால் பதிவொன்றில் “கிளிட்டோரிசை நீக்காமல் அதில் சிறுபகுதியை வெட்டுதல்/ கிளிட்டோரிஸை வெட்டி அதை முற்றாக நீக்குதல் போன்ற வழக்கங்கள் இலங்கையில் உள்ளதாகத் தெரிகிறது…” எனக் குறிப்பிட்டு இந்தச் சடங்கிற்கு எதிரான பதிவொன்றை வெளியிட்டிருந்தார். கல்முனையைச் சேர்ந்த மௌலவி S.L. அப்துர்ரஹ்மான் ‘பெண்களுக்கு கத்னா செய்வது என்பது இஸ்லாமிய ஷரீஅத்தில் உறுதியாக கூறப்பட்ட விசயமாகும். இதில் சந்தேகப்பட வேண்டியத் தேவையில்லை. முஸ்லிம்கள் கத்னா செய்ய வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்திக் கூறும் பல ஹதீதுகள் வந்துள்ளன.’ என ‘பெண்களுக்கு கத்னா செய்ய வேண்டுமா?‘ என்ற கட்டுரையில் (mailofislam.com) இரக்கமற்றுக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இலங்கையில் இச்சடங்கு ஓர் இரகசியமான புதிர்த் தன்மையுடனேயே இன்னுமிருக்கிறது. இப்பேசாப் பொருளைப் பேசத் துணிந்தோருக்காக ஒரு தொகை முஸ்லீம் பெண் மழலைகள் காத்துக்கிடக்கிறார்கள். அந்த மாசற்ற மழலைகளை ஒஸ்தா மாமிகளின் கைகளிற்கு ஒப்புக்கொடாமல் தப்புவிப்பதைத் தவிர வேறென்ன முக்கிய கடமை நமக்கிருக்கப்போகிறது? ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளில் கட்டுரைகளை எழுதுபவரும் derailedwords.com என்ற வலைப்பதிவில் பதிவிடுபவரும், தற்போது பாரிஸில் தரித்து நிற்பவருமான தோழர். முகமட் ஃபர்ஹான் அண்மையில் இக்கொடிய வழக்கத்தைக் கண்டனம் செய்து சமூக வலைத்தளத்தில் பதிவிட்டிருந்தார். அவருடன் ‘ஆக்காட்டி’க்காக ஒரு தொடக்க உரையாடல் –ஷோபாசக்தி *** இந்தக் கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்புச் சடங்கு இலங்கையில் எப்படி உருவாகி நீடித்து நிற்கிறது? இந்தச்சடங்கு இஸ்லாமிய வழிமுறையா? அல்லது பழங்குடிப் பண்பாட்டு எச்சமா? இச்சடங்கு அதிபழைமைவாதமான சூஃபி மரபிலிருந்து உருவானதாகவே கருதுகிறேன். வஹாபிகள் மட்டுமே இந்தச் சடங்கை இலங்கையில் சமகாலத்தில் எதிர்த்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரே தரப்பாகும். அவர்கள், ஹதீதுகளில் இந்தக் கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்புச் சடங்கு குறித்துக் குறிப்பிடப்படவில்லை, அதனால் இச்சடங்கு இஸ்லாத்துக்கு எதிரானது என்கிறார்கள். மற்றைய வலுவான முஸ்லீம் தரப்புகள் -குறிப்பாகத் தம்மை முற்போக்கெனப் பிரகடனப்படுத்திக்கொள்ளும் – ஜமாத் ஏ இஸ்லாமி, முஸ்லீம் பிரதர் கூட் (MFCD)போன்ற அமைப்புகள் இந்தக் காட்டுமிராண்டித்தனமான சடங்கு குறித்துப் பேசாமலேயே இருக்கிறார்கள். முஸ்லீம் சமூகத்திலுள்ள அறிவுஜீவுகள் மத்தியிலும் கல்விச் சமூகத்தின் மத்தியிலும் எழுத்தாளர்கள் மத்தியிலும் இச்சடங்கு குறித்து நீண்ட கள்ள மௌனமே இதுவரை சாதிக்கப்படுகிறது. இலங்கை முஸ்லீம்களால் நடத்தப்பட்ட- நடத்தப்படும் சீரிய இலக்கியச் சிறுபத்திரிகைகள் கூட இந்த விடயத்தில் இதுவரை மௌனம் காத்துள்ளன. வானத்திற்கும் பூமிக்கும் நடுவிலுள்ள எல்லாவற்றைப் பற்றியும் தட்டச்சும் அவர்களது விசைப் பலகைகள் கத்னாவுக்குப் பலியாகும் சிறுமிகள் பற்றி எழுத மட்டும் தயங்கிக்கிடக்கின்றன. இந்தச் சடங்கு இலங்கை முஸ்லீம் சமூகத்தினரிடையே தற்போது எவ்வளவிற்குநிலைகொண்டிருக்கிறது? ரேணுகா சேனநாயக்க 90 விழுக்காடு முஸ்லீம்கள் இலங்கையில்இச்சடங்கை ஆதரிப்பதாகக் கூறுகிறாரே? ரேணுகா சேனநாயக்க குறிப்பிடுவது மிகச் சரியெனவே நான் எண்ணுகின்றேன். இந்தச் சடங்கு என்னுடைய குடும்ப உறவுகளிற்கே நடந்திருக்கிறது. இந்தக் கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்புச் சடங்கு குறித்து முஸ்லீம் பெண் ஆளுமைகளுடன் பேசியிருக்கிறேன். அவர்களும் இச்சடங்கிற்கு உள்ளாகியிருப்பதாகச் சொன்னார்கள். எனினும் இது குறித்து ஓர்மமான எதிர்ப்புக் குரலோ உரையாடலோ இன்னும் கிளம்பாமலிருப்பது மிகப் பெரிய துக்கம். எழுத்தாளர் றியாஸ் குரானா கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்பு குறித்துத் தான் அறிந்திருக்கவில்லைஎனவும் ஆனால் குழந்தைகளின் பெண்ணுறுப்பில் சிறுதுளி இரத்தம் எடுப்பதுபோல ஒரு சடங்குநிலவி வருகிறது எனவும் எழுதியிருக்கிறாரே? றியாஸ் குரானா சொல்வதுபோலவே இச் சடங்கு சிறுதுளி இரத்தம் எடுப்பதுதான் என்று வைத்துக்கொண்டாலும் அதுவும் வன்கொடுமைதான். ஆனால் ,இலங்கையில் நடப்பது கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்பு அல்லது சிதைப்புத்தான். அதைத்தான் கத்னா என்கிறார்கள். நான் என் குடும்பத்திற்குள்ளும் வேறுபலரிடமும் பேசி உறுதிப்படுத்திக்கொண்டுதான் இதைச் சொல்கிறேன். றியாஸ் குரானா இது குறித்து அறியாதவர்போன்று நன்றாக நடிக்கிறார். அவருக்குள் உறைந்திருக்கும் பழைமைவாத முஸ்லீம் இந்தக் கொடுமையைப் பூசிமெழுகிவிட முனைகிறார். ஒட்டுமொத்த முஸ்லீம் சமூகமே இது குறித்து உரையாட விரும்பாதவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இச்சடங்கு இப்போது அருகி வருகிறது என்று சிலர் சொல்கின்றார்களே? நீங்கள் யாழ்ப்பாணத்துத் தமிழ் மக்களிடம் இப்போதும் சாதிமுறை இருக்கிறதா எனக் கேட்டுப்பாருங்கள். இப்போது அது அருகிவிட்டது என்பார்கள். ஆனால் உண்மையிலேயே சாதிமுறை பலமாக அங்கிருக்கிறது. இந்தக் கத்னா சடங்கு இப்போது அருகிவிட்டதென இவர்கள் எந்த ஆய்வின், தரவுகளின் அடிப்படையில் சொல்கிறார்கள்? இவர்கள் சொல்வதற்குச் சான்றுகள் என்ன? இப்போதும் வழக்கத்திலிருக்கும் ஒரு மிகப் பெரிய சமூகக் கொடுமையை இப்படியான சப்பைக்கட்டுகளைக் கட்டி இவர்கள் மூடி மறைப்பது வருத்தத்திற்குரியது. மதத்தின் பெயரால், பண்பாட்டின் பெயரால் பெண்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் கொடுமைகளை மறைப்பதையும் சகித்துக்கொள்வதையும் அனுமதிக்கவே முடியாது. இந்தச் சடங்கு குறித்து பரவலான எதிர்ப்பு இதுவரை தோன்றாததற்கான காரணமென்ன? ஒன்றை யோசித்துப் பாருங்கள்… அனாரும் நஸீஹாவும் உஸ்தாத் மன்சூரும் இது குறித்துப் பேசியது கற்பனைத்தளத்திலிருந்தா? ஒரு உண்மையை அவர்கள் பேசியிருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்தக் குரல்களை என் சமூகம் நிராகரித்திருக்கிறது. கடுமையாக எதிர்க்கவும் செய்கிறது. மதவாதத்திற்குள் விழுந்து கிடப்பவர்கள் இந்தச் சடங்கை இயல்பானதொன்றாக ஏற்கும் மனநிலையிலிருப்பதே இதுவரை எதிர்ப்புத் தோன்றாததற்கான காரணம். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக எதிர்ப்புக் குரல்கள் தோன்றும்போது கூட, அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை, நாங்கள் கேள்விப்பட்டதேயில்லை எனப் பொய்ச்சாட்சியம் உரைப்பது மதவாத நோய்க் கூறாகும். இந்தச் சடங்கைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்கான எதிர்ப்புச் செயற்பாடுகளை நாம் எங்கிருந்துதொடங்கவேண்டும் எனக் கருதுகிறீர்கள்? கண்டிப்பாக முஸ்லீம்கள் மத்தியிலிருந்துதான் எதிர்ப்புக் குரல்களைத் தொடங்க வேண்டும். முஸ்லீம் சிந்தனையாளர்களாலும் எழுத்தாளர்களாலும் இது குறித்த ஒரு விழிப்புணர்வைச் சிறிய அளவிலாவது உண்டாக்க முடியும். இலங்கை முஸ்லீம்களிடையே இடதுசாரி இயக்கங்களோ தீவிர பெண்ணிய இயக்கங்களோ கிடையாது. எனவே மக்களிடம் செல்வாக்குப் பெற்றுள்ள இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் தான் இந்தப் பிரச்சினையைக் கையிலெடுத்து இந்தக் கொடூரமான வழக்கத்தை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டும். அவர்களால் மட்டுமே முழுவதுமான மாற்றம் சாத்தியம். அப்படியானால் இந்தச் சடங்கைத் தீவிரமாக எதிர்க்கும் வஹாபிகளை நாம் இந்த விடயத்தில்ஆதரிக்கத்தானே வேண்டும்? முதலில் ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். வஹாபிகள் சிறுமிகள், பெண்கள் மீதுள்ள அக்கறையால் இச் சடங்கை எதிர்க்கவில்லை. ‘பித்ஹத்’ என்பதாலேயே எதிர்க்கிறார்கள். அதாவது இறைத்தூதர் செய்யாத, மொழியாத விடயமாக இந்தச் சடங்கை அவர்கள் பார்க்கிறார்கள். அதேவேளையில் இஸ்லாமியப் பெண்கள்மீது மட்டுல்லாமல் ஒட்டுமொத்த இஸ்லாமியச் சமூகத்தின் மீதும் வஹாபிகள் ஏராளமான அடக்குமுறைகளைத் திணித்துவருகிறார்கள் என்பதை நாங்கள் கவனத்தில் எடுக்க வேண்டும். 70-களில் இலங்கையில் காலுான்றிய வஹாபிஸம் இப்போது வலுவான ஒரு தரப்பாகி முஸ்லீம் சமூகத்தை மத அடிப்படைவாதத்தை நோக்கித் தள்ளிச் சீரழிக்கிறது. பிற சமூகங்களிற்கும் முஸ்லீம் சமூகத்திற்குமான நல்லிணக்க உரையாடல்களிற்கான சாளரங்களை வஹாபிகளின் அடிப்படைவாதம் மூடியும்விடுகிறது. ஆக கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்புக்கு எதிரான வஹாபிகளின் எதிர்ப்பு அவர்களிற்கும் சூஃபி மரபுக்கும் இடையேயான போரின் ஒரு அம்சமே தவிர பெண்களின் நலனுடன் தொடர்புடையதல்ல. இந்தக் கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்புச் சடங்கு முஸ்லீம்களிடையேயுள்ள பண்பாட்டுப் பிரச்சினை. இதுகுறித்து முஸ்லீம்கள் அல்லாத மேற்குலகும் பிறரும் பேசுவது ஒருவகையான மூக்குநுழைப்பு,ஆதிக்கச் செயற்பாடு எனக் கருதுகிறீர்களா? மேற்குலகம் உட்பட எல்லாத் தரப்புகளும் தங்களது சொந்த மதிப்பீடுகளின் அடிப்படையில் பிரச்சினைகளை அணுகக்கூடியவைதான். அதேவேளையில் நம்மிடையேயிருக்கும் கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்பு அல்லது சிதைப்பு போன்ற விடயங்கள் குறித்து அவர்கள் பேசும்போதும் தலையீடு செய்யும் போதும் நாம் அந்தக் குரல்களை முற்றிலுமாக மறுத்துவிட முடியுமா என்ன! இலங்கையில் நடைபெறும் இந்தக் கத்னா சடங்கை இனியும் அனுமதிப்பது முஸ்லீம் சமூகத்திற்கு பெருத்த சுய அவமானமாகும். கத்னாவை உடனடியாகத் தடுத்து நிறுத்துவதற்கான பண்பாட்டுத்தளத்திலான நடவடிக்கைகளை மட்டுமல்லாமல் சட்ட நடவடிக்கைகளையும் நாம் ஒருகணமும் தாமதியாது தொடங்கியாக வேண்டும். மதத்தின் பெயரால் கிளிட்டோரிஸ் துண்டிப்புக்கு உள்ளான ‘பாலைவனப் பூ’ வாரிஸ் டைரி தனது தன்வரலாற்று நுாலில் சொல்வதைக் கவனியுங்கள்: விசுவாசத்தை காட்டுமிராண்டித்தனமான சடங்குகளின் வழியே பெறுவதைவிட, நம்பிக்கையின் மூலம், அன்பின் மூலம் பெறமுடியும் என்பதை அறிய வேண்டும். துன்பங்களைச் சுமந்திருக்கும் பழைய முறைகளை அகற்றுவதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது! ஆக்காட்டி -ஏப்ரல் 2017 இதழில் வெளியானது. பின்னூட்டம்: April 25th, 2017 at 22:25 துணிச்சலான பேட்டியை வழங்கிய நண்பன் பார்ஹானுக்கு பாராட்டுக்கள். நண்பன் கவனிக்கத் தவறிய பகுதி : வஹ்ஹபிகள் மொத்தமாக இந்தப் பழக்கத்தை எதிர்ப்பதில்லை. வஹ்ஹபிகளில் உள்ள TNTJ போன்ற ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியினர் மட்டுமே இந்த கொடுமையை எதிர்க்கின்றனர். மெயின்ஸ்ட்ரீம் வஹ்ஹபிகள், சலபிகள் போன்றவர்கள் இதனை ஆதரிக்கின்றனர். இதனை ஆதரித்து வஹ்ஹாபிகள் எழுதியும் இருக்கின்றார்கள். மேலும் இக்கொடுமை அதிபழைமைவாதமான சூஃபி மரபிலிருந்து உருவானதான கருதுகோள் தவறானதாகும். முகம்மது நபி அவர்கள் பெண்களுக்கு கத்னா செய்யும் உம்மு அதிய்யாஹ் என்ற பெண்மணிக்கு “முழுமையாக அடியோடு வெட்டிவிடாதே” என்று வெட்டுவதற்குரிய முறையை கற்றுக்கொடுத்தை அபூதாவுத் 5271 ஆவது ஹதீஸில் குறிப்பிடுகின்றது. (இதே ஹதீஸ் அபூதாவுத் 4587, ஹாகிம் 6236, பைஹகி 17338 ஆகியவற்றிலும் இடம்பெற்றுள்ளது.) மேலும் முஹம்மது நபி தனது 53 ஆவது வயதில் 6 வயதுக் குழந்தையாக திருமணம் செய்துகொண்ட அவரது மனைவிகளில் ஒருவரான ஆயிஷா அவர்கள், ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்த பின்னர் எப்பொழுது குளிப்பு கடமையாகின்றது என்பது குறித்து கூறும் பொழுது, ஆணுறுப்பும், பெண்ணுறுப்பும் வெட்டப்பட வேண்டியவை என்பதை அழுத்தமாக குறிப்பிடுகின்றார். ஆகவே, பெண்ணுறுப்பு சிதைப்பு என்பது இஸ்லாமிய மூலாதாரங்களில் இருந்தும் உள்ள ஒன்றாகும் என்பதை அறியலாம். இந்தக் கொடுமை எந்த புனித மூலாதாரங்களில் இருந்தாலும், காட்டுமிராண்டித்தனத்திற்கு கடைக்குப்போகும் புனிதங்கள் புறம்தள்ளப்பட்டு, இந்தக் கொடுமையான பழக்கம் முற்றாக நிராகரிக்கப்பட வேண்டும். http://www.shobasakthi.com/shobasakthi/?p=1365
  3. நனவிடை தோய்தல் மத்திய வயதைத் தாண்டும்போது எல்லோருக்கும் சம்பவிக்கின்றதா?😁 இளமை கால நினைவுகள் பசுமையாக இருக்கும் என்பதை இப்போதைய வாட்ஸ் குறூப்களின் சாற்றிங்களில் இருந்து நானும் கண்டுகொண்டேன். 😜
  4. KKR வென்றது எனக்கும் மகிழ்ச்சிதான். ஒரு புள்ளி, இரண்டு புள்ளிகள் போனால் என்ன வந்துவிடப்போகின்றது! மொத்தமாக அள்ள இன்னும் காலம் இருக்கின்றது😆😎
  5. குஜராத் சிங்கங்கள் சொதப்பிட்டாங்களே😡👹
  6. இரசியா : இதயம் விதைத்த இலக்கிய(ம்)வாதிகள் – பகுதி இரண்டு AUGUST 26, 2016 / மீராபாரதி டொல்ஸ்டோய் இறுதியாக வாழ்ந்த வீடு மாஸ்கோவில் கோர்க்கிப் பூந்தோட்டம் இருக்கின்ற இடத்தில் உள்ள மாஸ்கோ நதிக்கு அப்பால் இருக்கின்றது. ஒரு சிறிய வீதியால் நடந்து உயர்ந்த மரங்கள் இருந்த ஒரு சோலைக்குள் செல்ல வேண்டும். அங்கு இரண்டு மாடிக் கட்டிட வீடு ஒன்று உள்ளது. நாம் உள்ளே செல்வதற்கான பணத்தைக் கட்டிவிட்டு பார்ப்பதற்குச் சென்றோம். இந்த வீட்டை புனர்நிர்மாணம் செய்யும் வரை தற்காலிகமாக சிறியதொரு வீ்ட்டைக் கட்டி வாழ்ந்தார். அந்த வீடு அந்தக் காணியின் ஓரத்தில் இருந்தது. இதைப் பார்த்துக் கொண்டு பிரதான வீட்டிற்குச் சென்றோம். ஒவ்வொரு அறையிலும் அவருடன் தொடர்புபட்ட தகவல்களை பல மொழிகளில் எழுதி வைத்திருந்தார்கள். வாசலிருந்து உள்ளே சென்றால் முதலில் இருந்தது உணவு சாப்பிடுகின்ற மேசை இருக்கின்ற அறை. இவரது குடும்பம் சாப்பிடுகின்றபோது எடுத்த படம் ஒன்றும் இருந்தது. சுவரின் ஒரு பக்கத்தில் அவர் பயன்படுத்திய ஜெர்மன் மணிக்கூடு ஒன்று ஆடிக் கொண்டும் சத்தம் எழுப்பிக் கொண்டுமிருந்தது. ஒரு தடவை நான் அங்கிருந்த ஜன்னல் வழியாக உயர்ந்த மரங்கள் இருந்த அவரது தோட்டத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மணிக்கூட்டிலிருந்து டிக் டாக் என்ற சத்தம் மட்டும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. வேறு எந்த சத்தமுமில்லை. அதிசயமாக அந்தக் கணங்கள் உல்லாசப் பயணிகள் ஒருவரும் சத்தம் போடவில்லை. இக் கணங்கள் எனது உடலில் சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. சில கணங்கள் அசையாது வெளியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். சாப்பாட்டு அறைக்கு அருகில் அவர்களது படுக்கையறை, அதற்கப்பால் கடைசி மகளின் அறை, அப்படியே கீழ் நோக்கி செல்ல சமையலறையும் அவரது மகள்மாரின் அறைகளும் வரிசையாக இருந்தன. ஒரு மகள் ஓவியங்கள் வரைவதிலும் சிலைகள் வடிப்பதிலும் சிறந்து விளங்கியதுடன் தந்தையின் எழுத்துக்களை மீள எழுதியும் பிரஞ்சு மொழியில் மொழிபெயர்த்துமுள்ளார். இவரது படைப்புகளையும் பார்த்துக் கொண்டு மீள வாசலுக்கு வந்து மேலே சென்றோம். இங்கு விருந்தினர்கள் சந்திப்பதற்கான பெரிய அறை ஒன்று இருந்தது. இங்குதான் இவர்களின் குடும்ப ஒன்று கூடல்களும் மற்றும் மார்க்சிம் கோர்க்கி, அன்டன் செக்கோவ் போன்ற படைப்பாளர்களையும் சந்திக்கும் இடமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதன் இடது பக்கத்தில் துணைவியாரின் தனிப்பட்ட அறை இருந்தது. வலது பக்கதிலிருந்த படிக்கட்டுகளால் நடந்து செல்ல அவர் கடைசியாக எழுதிய நாவல்களின் அறையும் அவர் 67வயதில் பழகி ஓடிய சைக்கிளும் இருக்கின்றன. இதையெல்லாம் பார்த்தபோது ஏனோ மனம் கனதியாக இருந்தது. வெளியே வந்து அவர் நடந்து திரிந்த தோட்டத்தில் சிறிது நடந்தோம். அழகாகப் பராமரிக்கப்படுகின்ற உயர்ந்து வளர்ந்த மரங்கள் மற்றும் மண் பாதைகள். இவை நம் மனதை இலகுவாக்கியன. இந்த நினைவிடங்களைப் பார்த்தபின்பு டொல்ஸ்டோய் பிறந்து வளர்ந்த, நீண்ட காலமாக வாழ்ந்த நினைவில்லத்திற்கு செல்ல விரும்பினோம். இது மாஸ்கோவிலிருந்து 200 கி.மீ தூரத்திலுள்ள துவா நகரத்திற்கு அருகிலுள்ளது. இந்த நகரத்திலிருந்து 20 நிமிடங்கள் வாகனம் ஒன்றில் பயணம் செய்தால் யசனாயா பொல்யானா என்ற இடத்திற்கு செல்லலாம். இரண்டு ஏரிகளைக் கடந்தபின் வருகின்ற பஸ் நிலையத்தில் இறங்கி சிறிது தூரம் உள் நோக்கி நடக்க வேண்டும். மழை நன்றாகப் பொழிந்து கொண்டிருந்தது. இம் முறை மழையை நேர்மறையாக ஏற்றுக் கொண்டு நடந்தோம். இவரது இல்லம் உல்லாசப் பயணிகளுக்கான ஒரு இடமாக இருக்கின்றது. ஒவ்வொரு நாளும் இரசியர்கள் மட்டும் பல நூறு பேர் வருகின்றார்கள். அந்தளவிற்கு அவர் மீது மதிப்பு வைத்திருக்கின்றார்கள். இவர்களைக் குழுவாக அழைத்துச் சென்று இரசிய மொழியில் சகல தகவல்களையும் விளக்குகின்றனர். ஆங்கிலத்தில் கேட்பதற்கு பல மாதங்களுக்கு முன்பு அனுமதி பெறவேண்டும். நாம் வாசலில் அனுமதிச் சீட்டுகளைப் பெற்றுக் கொண்டு உள்ளே சென்றோம். இதுவரை நாம் சென்ற நினைவிடங்களில் இந்த இடத்தில் மட்டும் தான் ஒருவரைத் தவிர அனைவரும் ஏதோ கடமைக்காக செயற்படுபவர்கள் போல இருந்தார்கள். முகத்தில் சிரிப்பில்லை. ஆர்வமாகவோ அன்பாகவோ வரவேற்கும் பண்போ உதவும் பண்போ இல்லை. மிகவும் இயந்திரத்தனமாக செயற்பட்டமை அந்த இடத்தை அவமரியாதை செய்வதாக இருந்தது. மழை மனிதர்களையும் இயற்கையையும் சுத்தம் செய்ய முயற்சித்தது. இயற்கை அதை ஏற்றுக் கொண்டது. மனிதர்களாகிய நாம் நம் உடல் உள அசுத்தங்களை சுத்தம் செய்ய மறுத்தவர்களாக மழையிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு நடந்தோம். மண் பாதையின் அருகில் நீர் ஏரி அல்லது குளம் அதில் வாத்துகள் நீத்திக் கொண்டிருந்தன. மழை “சோ” எனக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. பாதையின் இருபுறமும் வளர்ந்து உயர்ந்திருந்த மரங்களினுடாக நடந்து சென்றோம். ஒரளவு பெரிய வீடு. ஆனால் மாளிகையல்ல. இவரது தாய் மற்றும் தந்தை வழிக் குடும்பம் சிறிய அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். வாசலுக்குச் சென்றவுடன் மேல் மாடிக்குச் செல்லும்படி பணிக்கப்பட்டோம். அது சாப்பாட்டு அறை. பெரிய அறையில் நீண்ட சாப்பாட்டு மேசை. சுவரில் அவரதும் அவரது முதாதையர்களின் படங்களும் வரிசையாக மாட்டப்பட்டிருந்தன. இதன் தொடர்ச்சியாக அவரது படுக்கையறை, வாசிக்கும், எழுதும் அறைகள் மற்றும் நூலகம் என்பன “ட” பட வரிசையாக இருந்தன. கீழே இறங்கி வந்து ஒரு வழியால் சென்றால் மகள்மாரினதும் வீட்டு வேலை செய்பவர்களினதும் அறைகள். இன்னுமொரு வழியால் சென்றால் அவரது வைத்தியரினதும் மகளினதும் அறைகள். இந்த அறைகளுக்குத்தான் அவர் கடைசியாக வந்து தனது மகளிடமும் வைத்தியரிடமும் தான் “யசனாயா பொல்யானா” வைவிட்டு வெளியேறுவதாகக் கூறிச் சென்றார். மேலும் இந்த அறையிலையே போரும் சமாதானமும் என்ற படைப்பு பிறப்பதற்கான விதைகள் இளைமைக் காலத்தில் முளைத்தன எனக் குறிப்பிடுகின்றனர். சக நினைவில்லங்களைப் போலல்லாது இந்த இடத்தில் நிறைய பார்வையாளர்கள் வந்திருந்ததுடன் அவர்களுக்கு குழு குழுவாக இரசிய மொழியில் விளக்கம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். இந்த சத்தம் அந்த இடத்தின் உணர்வுகளை உள்வாங்கி செல்வதற்குத் தடையாக இருந்தது.டொல்ஸ்டோயிற்கும் அவரது துணைவியாருக்கும் இறுதிக் காலங்களில் நடைபெற்ற விவாதங்கள் ஏற்பட்ட முரண்பாடுகள் இரு பக்கத்தினருக்கும் கேட்காததைப் போல பல விடயங்களை எம்மாலும் உள்வாங்க முடியவில்லை. ஆனால் இப் படைப்பாளர்களின் துணைவியார்கள் ஒவ்வொருவரும் உயர்ந்த மனிதப் பண்பு உள்ளவர்களே என்பதற்கு அவர்களது பொறுப்பான பணிகள் சாட்சியாக இருக்கின்றன. வெளியே வந்தோம். மழை நிற்பதாகத் தெரியவில்லை. நாம் நமது பயணத்தை தொடர்ந்தோம். விவசாயிகளின் குழந்தைகளுக்கு அவர் நடாத்திய பள்ளிக்கூடத்தையும் பார்வையிட்டுக் கொண்டு அவரது சமாதியை நோக்கி நடந்தோம். மண் பாதையின் இரு மருங்கிலும் பச்சைப் பசேல் என்ற இடம். அப்பில் தோட்டங்கள். உயர்ந்த மரங்கள். ஒரு சோலையாகக் காட்சியளித்ததது. சமாதிக்கு சிறிது தூரம் நடக்க வேண்டும். சமாதியை அடைந்தபோது நாம் நாளைந்து பேர் மட்டுமே இருந்தோம். அமைதியான இடம் இது என வழியில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்ததால் ஒருவரும் உரையாடவில்லை. மீறி உரையாடியவர்களும் குசு குசுத்தார்கள். இறுதிச் சடங்குகள் அவரது விருப்பப்படி எந்தவிதமான சமயச் சடங்குகளும் இல்லாது நடைபெற்றுள்ளது. நாம் ஒரு மண் மேட்டில் நின்றோம். சுற்றி வர வானுயர்ந்த மரங்கள். இதன் நடுவில் பச்சையாக ஒரு சமாதி. வெறுமனே மண்ணினால் செய்து அதன்மேல் பச்சைப் புற்களை (வெட்டி வெட்டி) வளர்க்கின்றனர். அருகில் பள்ளத்தில் சிறிய அருவி. இச் சமாதி (அவரது விருப்பப்படி) அவரைப் போல எளிமையாக இருக்கின்றது. அனைவருள்ளும் ஒரு சோகம் குடிகொள்ள அந்த இடத்தில் அமைதியாக சிறிது நேரம் இருந்து அஞ்சிலி செய்தோம். நாம் நீண்ட தூரத்திலிருந்து வந்திருந்தால் நமது நிலையைப் பார்த்து மழையும் அழுதது. அல்லது நம்முடன் சேர்ந்து அதுவும் அஞ்சலி செய்தது. பின் மெதுவாக நடந்து வாசலை அடைந்தோம். மழை கொட்டிக் கொண்டிருந்ததால் வாசலில் முன்னால் இருந்த சாப்பாட்டுக் கடையில் ஏதாவது சூடாகச் சாப்பிட்டு தேநீர் குடிக்கச் சென்றோம். அங்கு அனைத்தும் இரசிய மொழியில் இருந்தது. பரிசாரகிகளுக்கும் (நன்றி மைக்கல்) ஆங்கிலம் தெரியாது. என்ன செய்வது? அருகில் இருந்த நான்கு இளம் பெண்களிடம் ஆங்கிலம் தெரியுமா எனக் கேட்டோம். கொஞ்சம் தெரியும் எனக் கூறி உதவி செய்தனர். நாம் நமது தெரிவுகளைக் கூற நமக்கு ஏற்ற உணவுகள் என்ன இருக்கின்றது என்பதைக் கூறினார்கள். இந்த மழைக்கு தேசிக்காயும் இஞ்சியும் கலந்து தேநீர் குடித்தால் நன்றாக இருக்கும் என நினைத்து அதையும் கேட்டோம். பரிசாரகிகள் வரும்வரை இருந்து நமக்கான உணவுகளை அவர்களிடம் உறுதி செய்து விட்டே அந்தப் பெண்கள் சென்றார்கள். அதுவரை அவர்களுடன் உரையாடினோம். மாஸ்கோவில் இருந்தபோதும் இப்பொழுதுதான் முதன் முறையாக வருவதாகவும் மிகவும் இரம்மியமான இடம் என்றார்கள். நாம் வேறு எங்கு சென்றோம் என விசாரித்தார்கள். டோஸ்டோவோஸ்கியின் இடத்திற்கும் சென்றோம் எனக் கூறியபோது ஒரு பெண் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கண்களில் கண்ணீர் வராத குறையாக அவரைப்பற்றி உரையாடினார். டோல்ஸ்டோயைவிட அவரின் மீது அவருக்கு கொஞ்சம் மதிப்பு அதிகமாக இருந்தது. செயின் பீட்டர்ஸ்பேர்க்கிலுள்ள அவரது நினைவில்லத்திற்கு செல்வது தனது கனவு என்றார். பெரும்பாலான இரசியர்கள் மற்றும் (சோவியத் நாடுகளிலில் இருந்த) பாடசாலைகளில் இந்த இலக்கியங்களை பிடிப்பில்லாமல் படிப்புக்காக கட்டாயமாக கற்றுள்ளார்கள். கற்பிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். ஆனால் காலோட்டத்தில் இவற்றின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து இவர்கள் இப் படைப்பாளர்களுக்கும் அவர்களது படைப்புகளுக்கும் மதிப்பளிக்கின்றனர். நாம் சந்தித்த மற்றும் கண்ட இரசிய மக்கள் ஒரு வகையான இறுக்கமான மனிதர்கள். இதற்கு இவர்களின் மூடுண்ட கடந்த காலம் காரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்த மனிதர்களிடம் சிறிது நெருங்கிச் சென்று பழகினால் அவர்கள் தம் இதயம் திறந்து அன்பைப் பொழிகின்றார்கள். நாம் இன்னுமொரு இடத்தில் சந்தித்த பெண் கூறினார் இவ்வாறு இரசியர்களிடம் அன்பு பொங்கி வழிவதற்கு காரணம் இரசிய படைப்புகள் என்றார். இலக்கிய படைப்புகள் இவர்களிடம் அன்பை விதைத்துள்ளன. ஆகேதான் இந்தப் படைப்பாளர்களை இன்றும் போற்றி மரியாதை செலுத்துகின்றனர். இதுதான் இலக்கியத்தின் பணி. சிறந்த இலக்கியங்கள் காலம் கடந்தும் வாழும் என்பதற்கு இவை சான்றுகள். இந்த நினைவில்லங்களுக்கான பயணங்கள் மீண்டும் இவர்களது படைப்புகளை வாசிக்கத் தூண்டுகின்றன. இறுதியாக இப் படைப்பாளர்களுக்கும் இரசிய இலக்கியத்திற்கும் தந்தையான புஸ்கினின் நினைவில்லத்திற்கு மற்றும் பலரின் சமாதிகளுக்கும் செல்ல முடியாமை மனவருத்தமாக இருந்தது. இருப்பினும் இரசியாவிற்கான நமது பயணம் திருப்பதியானதாக இருந்தது . இப் படைப்பாளர்களின் நினைவில்லங்களை ஒளிப்படங்களாகவும் இங்கு அழுத்துவதன் மூலம் பார்வையிடலாம். https://ajourneytowardssun.wordpress.com/2016/08/26/இரசியா-இதயம்-விதைத்த-இலக-2/
  7. அப்படியே குத்துக்கல்லாட்டம் ஆறாவது இடத்தில உட்கார்ந்திருக்கேன்
  8. குருட்டுப் பூனை விட்டத்தில பாய்ந்த கணக்காகத்தான் தொடர்கின்றது😡
  9. சட்டத்தரணியாக வரவுள்ள கண்மணி அக்காவின் புதல்விக்கும், அவரின் வளர்ச்சிக்கு அயராது பாடுபட்ட கண்மணி அக்காவுக்கும் மனம் கனிந்த வாழ்த்துக்கள்😀
  10. நிலாமதி அக்காவுக்கு இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்💐
  11. கோபத்தைவிட பெண்டாட்டி மேலான அதிகாரம்தான் கதையில் தெரிந்தது.. கற்பனைதானே விகடகவி?
  12. நல்ல ரசம் குடிச்சுக் கனகாலம். நண்டு ரசம் குடிக்கத்தான் இருக்கு😏
  13. இந்தக் கொழுப்பெடுத்த நண்டை எட்டிப் பிடிச்சு உடைச்சு சூப் வைக்கவேண்டும்😖
  14. 🏃🏾உறுதியாக இலக்கை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருக்கின்றோம்🏃🏾🏃🏾🏃🏾
  15. கதை கடந்த காலத்தினதும் தற்காலத்தினதும் அரசியல் நடப்பை அப்படியே கண்முன் கொண்டுவந்துள்ளது. போரின் வலிகள் எல்லோருக்கும் பொதுவானதுதான். ஆனாலும் இனங்களுக்கிடையேயான புரிந்துணர்வுகள் அதிகரித்தாலும், இனவாத அரசியலும் சிங்கள வெற்றிவாதமும் இருக்குமட்டும் நிரந்தர அமைதியான வாழ்வு நிலைக்குமா என்ற சந்தேகமும் தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கும்.