கிருபன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content count

    10,764
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    57

கிருபன் last won the day on March 31

கிருபன் had the most liked content!

Community Reputation

2,195 நட்சத்திரம்

About கிருபன்

  • Rank
    வலைப்போக்கன்

Contact Methods

  • Website URL
    http://
  • ICQ
    0

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Location
    முடிவிலி வளையம்
  • Interests
    போஜனம், சயனம்

Recent Profile Visitors

7,567 profile views
  1. இசைக்கு மொழி பேதம் கிடையாது என்பதை உணர்ந்தவர்கள் கூப்பாடு போடமாட்டார்கள். ரஹ்மானின் இசைக்கச்சேரிக்குப் போகமுடியவில்லை எனினும் பார்வையாளர்களின் விகிதத்திற்கு ஏற்றவாறு பாடல்களைத் தந்திருக்கின்றார் என்று தெரிகின்றது. கடந்த ஆண்டு ஜேசுதாஸின் இசைக்கச்சேரிக்குப் போனபோது மலையாளிகள் தமது மொழிப்பாடல்களைப் பாடச்சொல்லிக் கேட்டபோது ஜேசுதாஸ் பாடல்களை பார்வையாளர்களின் விகிதத்தில்தான் பாடப்போகின்றேன் என்று கறாராகச் சொல்லி தமிழில் அதிக பாடல்களோடு, மலையாள, ஹிந்திப் பாடல்களையும் பாடினார். தமிழர்கள் ஜேசுதாஸின் எல்லா மொழிப்பாடல்களையும் கேட்டிருந்ததால் பலமாகவே கைதட்டிப் பாராட்டினார்கள். இந்தப் பண்பாட்டு முதிர்ச்சியை ஒரு சிலர் காட்டுவதில்லை என்பதைத்தான் ஏ.ஆர். ரஹ்மானின் மீதான ஹிந்தியர்களின் வெளிநடப்பு காட்டியுள்ளது.
  2. காற்றில் துளிர்க்கும் யாழ் சோழகக்கொண்டல் அ. முத்துலிங்கம் எழுத்தில் கனவென தூரத்தில் மிதக்கும் பால்யத்தின் நிலம் எங்கள் ஊர் கொள்ளிடக்கரையில் வானுக்குள் தலை நுழைத்து அரைநூற்றாண்டு வயதுடைய ஆலமரம் நிற்குமிடமே பிரதான நீர்த்துறை. அக்கரை கண்ணுக்கெட்டாத தூரம்வரை நீலம்பாரித்து நெடும்புனல் பாய்ந்த காலம் முதல், திசையின் தொடுப்புள்ளி வரை வெற்று மணலாகி கிடக்கும் இந்நாள் வரையிலும் அதுதான் நீர்த்துறை. எம் தகப்பனாருடைய காலத்திற்கு பிறகே இவ்விடம் துறையாக இருக்கிறது. எங்கள் தாத்தாவுக்கோ குளிக்கவும் துவைக்கவும் தோதுவான இடமென்பது இலவமரத்துத் துறைதான். பள்ளிநாட்களில் பார்வையில்லாத என் பெரியதாத்தாவை கைத்தடியைப் பிடித்துக்கொண்டு ஆற்றுக்கு கூட்டிப்போனால், இளவமரத்து துறைக்குத்தான் போகச்சொல்வார். நானறிந்து எந்த இலவமரமும் எங்கள் ஊர் எல்லைக்கருகில்கூட இல்லை. எங்கே என்று கேட்டால், அவர் நினைவில் நிற்கும் ஆலமரத்திலிருந்து ஒரு முந்நூறடி தூரம் ஆற்றுக்குள் தென்மேற்கே போகச்சொல்வார். மணல் சரசரக்க நடந்து வளைந்தோடும் நீரோட்டத்தின் ஒரு இடுப்பை மிதிப்போம். பெரும் மணற்பரப்பின் மத்தியில் ஒரு நீர்ச்சுனையின்வாயிலில் நிற்பதை போலத் தோன்றும் எனக்கு. நெடுங்காலத்திற்கு முன்பே பார்வை இழந்துவிட்ட அவரோ தன் நினைவின் நதியில் இலவமரத்துத் துறையில் நிற்பார். அவருக்கு மட்டுமே காட்சியாகும் அரூப இலவமோ என்று நினைத்ததுண்டு. நானறிந்து கடந்த முப்பதாண்டுகளில் கொள்ளிடம் அற்று வறண்டதை இரண்டாவது முறையாக இந்த வருடம்தான் பார்க்கிறேன். விடியலுக்கு முன்பே கிழக்கிலிருந்து கசியும் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் ஆற்றில் இறங்கி நடக்கிறேன், எங்கும் வெறும் மணல் மணல். இது தைமாதம், அறுவடைகாலம். நெல்மூட்டைகள் ஏற்றிய மாட்டுவண்டிகள் இரட்டைக்கோட்டு தடத்தில் வரிவரியாய் செல்லும் காட்சிகளும், பால்குடங்களும் தயிர்க்குடங்களும் நிரம்பி தளும்பும் பரிசல் போகும் காட்சிகளும் பெரும்வலியாக மனதில் வந்துபோகின்றன. அவை இனி எப்போதும் திரும்பிவராத காலம் எனும் கருந்துளைக்குள் போய் விழுந்துவிட்டன. நெஞ்சம் கனத்து கண்ணில் நீர்த்தளும்பும் கணத்தில் எதிலோ மோதிக்கொண்டு கால் இடறிவிட்டது. இடது கணுக்காலில் சின்னதாய் ஒரு கீற்றுச் சிராய்ப்பு, இரத்தம் கசிகிறது. குளிரில் சில்லிட்ட உடலில் சிராய்ப்பு கடுக்கிறது. குளிர்ந்த மணலுக்குள் காயத்தை வைத்து அழுத்தியதும் கொஞ்சம் இதமாக இருந்தது. அப்போதுதான் கவனித்தேன் எதன்மீது மோதிக்கொண்டேன் என்று. ஒரு உலர்ந்தமரத்தின் அடிக்கட்டை. வெள்ளம் அடித்துவந்து போட்டதோ என்று நினைத்து உலுக்கிப் பார்த்தேன், என் பலம்கொண்டமட்டும் இழுத்தும் சிறு அசைவுமின்றி கிடந்தது. நன்கு ஆழப்பதிந்திருந்தது வேர். சுற்றும்முற்றும் திரும்பி பார்த்தேன் எங்குநிற்கிறேன் என்பது மெல்ல புலப்படுகிறது. அது இலவமரத்துத் துறை. என் தாத்தனின் காலம் தரைவந்து கிடக்கிறது. ஆயிரம் கதைகளை பல்லாயிரம் நாக்குகள் நூற்றாண்டாய் பாடிய இலவம் நதிமீண்டு வந்திருக்கிறது. கொள்ளிடம் போலவே தன்னியல்பில் பாயும் காட்டாறுதான்போலும் வாழ்வும். உயிர்ப்பு வற்றும் பொழுதுகளிலும் சன்னதம்கொண்டு எழக்கூடுமோ நினைவின் நதியிலிருந்து கடந்தகாலம்? பால்யத்தில் நம் நினைவில் தங்கும் நிலமே நம் அகத்தின் நித்தியவாசமாய் என்றென்றைக்கும் தங்கிவிடுமோ? சட்டென்று கவனம் இடறி கனக்கும் வலியோடு எழும் கடந்தகாலத்தின் வலியை, அழகையே நான் எப்போதும் அ. முத்துலிங்கம் அவர்களது எழுத்தில் அறிகிறேன். யாழை கதைக்களமாகக்கொண்டு அவர் எழுதிய கதைகள், பிடுங்கி வீசப்பட்ட வேரின் மணம் வீசுவதே என்றென்றும் நானடையும் மனச்சித்திரம். அ. முத்துலிங்கம் அவர்களின் ‘வடக்குவீதி’ சிறுகதை தொகுப்பினூடாகவே அவரது அகம் சஞ்சரிக்கும் நுண்ணிய அழகியல் வெளிக்கு எனது முதல்பயணம் நேர்ந்தது. ஒரு எழுத்தாளரின் பின்புலம் அறிந்திருப்பதே அவரை வாசிப்பதற்கு ஒரு தடையாக இருக்குமென்று நான் நினைத்ததில்லை. வட்டார மொழிகளில் ஏற்கனவே வாசிப்பு அனுபவம் உண்டு என்றாலும், தெளிந்த தமிழில் எழுதியிருக்கும் ஒரு வாழ்வும் நிலமும் இத்தனை அந்நியமாக இருக்குமென்று நினைத்ததில்லை. இலங்கை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து அமெரிக்காவுக்கும் பின்பு கனடாவிற்கும் புலம்பெயர்ந்தவர் என்பதை அறிந்திருந்ததால் யாழில் நடக்கும் கதைகளை ஒரு புனைவாக அணுகுவதில் ஆரம்பத்தில் ஒரு மனத்தடை இருந்தது. ஒரு அனுபவக் கட்டுரையைப்போல தன்னியல்பாக தொடங்கும் கதை, புனைவின் எழுச்சியை தீவிரத்தை மனமறியாத மாயப்புள்ளியொன்றில் சென்று மீட்டுவதை கதைவெளியில் இருந்து மீண்டபின்னரே உணரமுடிகிறது. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு இன்னும் இளவயதில் வாசித்தபோது புன்னகைக்க வைத்த இடங்கள் இப்போது பரவசமடையச் செய்கின்றன. அன்று உணரத் தவறிய இடங்கள் இன்று ஆழத்தில் வரித்துத் தள்ளுகின்றன. எத்தனை புன்னகையோ அத்தனை செறிந்து மிகுந்த கண்ணீரும். அவரது எழுத்தின் நுண்மையும் செறிவும் வடிவ நேர்த்தியும் பலராலும் வியக்கப்படுவதுதான். நான் பெரிதும் ரசிப்பதும் வியப்பதும் எப்போதுமே துருத்தித் தெரியாத கதைசொல்லியின் குரல்தான். கதைகளுக்கு முன்னுரை அறிவுரை எழுதுவது தனக்குப் பிடிக்காது என்று வடக்குவீதி தொகுப்பின் “எலுமிச்சை” கதையில் சொல்லியிருப்பார். பிரக்ஞையின் தளத்திலிருந்து மெல்ல மெல்ல நழுவி கதைசொல்லியின் குரலிலிருந்தும் நழுவி புனைவென்னும் கனவுக்குள் நுழையும் கணத்தில், கதாசிரியனுடைய கருத்துசொல்லும்குரல் தலையைப்பிடித்து உலுக்கிவிடுவதை எத்தனையோமுறை எதிர்க்கொண்டிருக்கிறேன். தமிழ் சிறுகதையுலகின் மாமேதைகள் என்று அறியப்படுபவர்களிடம்கூட சமயத்தில் அது தென்படுவதுண்டு. கதைநிகழும் இடமும் மாந்தர்களும் அந்நியமாக தோன்றிய ஆரம்பத்தில் அப்படி ஒரு சிறு தடை இருந்ததுண்டு. பின் எப்போதும் அ. முத்துலிங்கம் அவர்களது எழுத்தில் கதையின் குரலன்றி வேறெதையும் நான் கேட்டதில்லை. பால்யத்தில் நாம் பழகியறிந்த நிலத்தைவிட்டு பிரிவதென்பது, பாலை வெடித்த தென்னையை வேரோடுப் பிடுங்கி வேறோரிடத்தில் நாற்றாக நடுவதைப் போலத்தான். ஒருவேளை அது பிழைக்கவும் செழிக்கவும் கூடும், ஆனாலும் வேரறுந்த நாட்களின் வலி என்றென்றைக்கும் மறையாது. சொந்தஊரில் ஒரு முப்பதுநாட்கள் தொடர்ச்சியாகத் தங்கி பதினைந்தாண்டுகள் ஆகிவிட்டன. நீருக்குள் விழும் ஓவியம் போல என் நிலத்தின் முகம் மெல்ல மெல்ல மங்களாகிக்கொண்டே வருகிறது. இந்த புலம்பெயர்தலின் வலியின் தீவிரத்தை இயல்பான வாழ்க்கைத் தருணங்களே கீறிக் கொந்தளிக்கச் செய்யுமெனக் காட்டுகின்றன இந்த கதைகள். அவர் யாழை நினைவுகூர்ந்து எழுதுமிடங்களில் நிலத்தின் நினைவு ஒரு பெருமூச்சின் வெப்பமென தகித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு வாசகனாக ‘வடக்குவீதி’ கதைத் தொகுப்பிலிருந்து நான் சேர்த்து வைத்திருக்கும் கனவின் விதைகளும் மாயமென உணர்ந்த அலைகளும் பல. அவற்றில் இன்றும் இனிக்கும்படி நினைவில் நிற்பவை நிலம், நுட்பம் மற்றும் நெகிழ்ச்சி பூத்துநிற்கும் இடங்களே. எங்கும் என்றுமென தொடரும் நிலம் ‘பதினாயிரம் நூல்களை வாசிப்பதைக்காட்டிலும் சிறந்தது பதினாயிரம் மைல்கள் நடப்பது’ என்கிறது ஒரு சீனப் பழமொழி. நிலம் எனும் நீண்டதொரு புத்தகமே நினைவாக கலையாக மனிதமனத்தின் பக்கங்களில் சேகரமாகி கிடக்கிறது. அந்த நிலத்தின் முகமே நூலாக கிடைப்பது ஒரு பரிசு. நூறு மைல்களுக்குள் பலவாறாய் நிறம்மாறும் இந்தியாவையே முழுதும் காண்பதற்கு ஒரு ஆயுள் போதாதென்றாலும், இன்னும் ஆயிரமாயிரம் முகங்களை வனப்புகளை கொண்ட தேசங்கள் உலகமெங்கும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. நேர்சென்று அத்தனை வித நிலங்களை காண்பதென்பது எத்தனைபேருக்கு எவ்வளவு சாத்தியம் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த நிலங்களை நினைவில் ஏற்றி கதைகளாய் பூத்துக்கிடக்கும் ஒரு வரம் இந்த ‘வடக்குவீதி’. யாழ்ப்பாணத்தின் ஒரு வடக்குவீதியில் தொடங்கும் இந்த “நிலம் தன் கதைகூறும் படலம்”, அமெரிக்க நெடுஞ்சாலைகளிலும், ஆப்கன் பனிச்சிகரங்களிலும் படர்ந்து கனடாவின் பனிப்பொழிவினூடே சென்று சோமாலிய பாலைவனத்தின் அடர்ந்த வெறுமையை காட்டுகிறது. ஆனாலும் அதன் கண்கள் யாழின் கண்களே. காலத்தில் ஈரம் உலராமல் கிடந்து காற்றில் துளிர்த்தபடியே இருப்பதும் அவரது பால்யத்தின் யாழ்தான். இணையமும் தொலைக்காட்சியும் இத்தனை வளர்ந்துவிட்ட காலத்தில், எழுத்தில் நிலம் அத்தனை வசீகரத்தை அளிக்குமா? என்று கேட்டால், ‘நிச்சயமாக’ என்றுதான் சொல்வேன். நிலங்களைப் பற்றிய கனவுகளே நம்மை நிலைகொள்ளாமல் செய்கின்றன. எப்போதும் அழைத்தபடி இருக்கும் சாலைகளுக்கு அவையே நம்மை இட்டுச்செல்கின்றன. புது நிலம் என்னும் புதுக்கனவே புலம்பெயர்தலின் தொடக்கப்புள்ளி அல்லவா? செல்மா லேகர்லாவ் எழுதிய ‘கோஸ்டா பெர்லிங் சாகா’ நாவல்தான் ஸ்காண்டிநேவிய நாடுகளின் பரந்த ஏரிகளை அவற்றின் இருள்கவிழும் மாலை நேரங்களின் முகத்தோடு காணவேண்டும் என்ற தீராத ஆவலை எனக்குள் விதைத்தது. ஆப்பிரிக்காவுக்கு பயணிக்க வேண்டும் என்கின்ற எனது எரியும் கனவுக்குள் எண்ணையை ஊற்றியது இந்த தொகுப்பின் கடைசி கதையான ‘ஒட்டகம்’ தான். எந்த இளம் வாசகனுக்கும் அல்லது பயணங்களே வாழ்வின் தருணங்கள் என்று நினைப்பவருக்கும் பல்வகை நிலத்தின் முகத்தை, உணர்வை, கதையை ஒரு இனிக்கும் பரிசாக இந்த கதைத்தொகுப்பு அளிக்க முடியும். நுண்மாண் நுழைபுலத்து நுட்பம் பிற கலைகளின் நுட்பத்தை அறிந்த கலைஞனின் படைப்பே செறிவும் அழகும் நுட்பமும் நிறைந்ததாக இருக்குமென்பதற்கு ‘ ரி ’ கதை ஒரு சிறந்த உதாரணம். இந்த தொகுப்பில், கதையின் நுட்பத்தை, வடிவ நேர்த்தியை, அழகை இன்னும் உள்ள எந்த மாறிலிகளைக்கொண்டு அளந்தாலும், எனக்கு ஆகச்சிறந்த படைப்பாக தோன்றுவது ‘ ரி ’ தான். அடுக்குகளும் பரிமாணங்களும் ஒன்றன்மீது ஒன்று சத்தமில்லாமல் அமர்ந்திருக்கும் இந்த கதையில், குறைந்தபட்சம் இரண்டு சரடுகள் ஒன்றையொன்று புணரும் நாகங்கள் போல் தழுவிக்கொள்கின்றன. சிவக்கொழுந்து மாமாவின் மார்க ஹிந்தோள ராகத்து ரிஷபமும், வத்ஸலாவின் ரிஷபம் ஒரு சரடாக கோர்க்கும் பதின்பருவத்து இனக்கவர்ச்சிக்கே உண்டான துள்ளலோடு அமைந்த கதைச்சொல்லி சிறுவனின் மனமும் ஒன்றையொன்று நிரப்பும் விசைகள். கதையின் மொழிவடிவம் ஒரு பெரும்சாதனை என்றே சொல்வேன். தன்னைத்தானே மெல்லிய படபடக்கும் உணர்வால் சூழ்ந்துகொள்ளும் கதை, ஒரு வடிவ குறியீடாகவும் சேர்த்து ஹிந்தோள ராகத்தை பின்னிக்கொள்கிறது. இந்த ராகத்தின் வடிவத்தை விளக்கும் கதையில் வரும் குறிப்பு இந்த கதையின் வடிவத்திற்கும் அப்படியே பொருந்தும். “… அது மெதுவாகத்தான் ஆரம்பமாகும். ஒரு கையகலத்து அருவிபோல கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஊற்றெடுக்கும் பிறகு விரிந்து விரிந்து கிளைவிட்டு பெருகும்; எதிர்பாராத விதமாக வளையும், குதிக்கும், பிரவகிக்கும். ராகம் வடிந்து சமநிலைக்கு வரும்போது மூச்செடுக்க வெளியே வரும் திமிங்கிலம் போல நாங்களும் எங்களை ஆசுவாசப் படுத்திக்கொள்வோம்.” “… தன் ஆரோகணத்தில் ஏழு சுரங்கள், இப்படி போகும். ‘ஸ ரி க ம ப த நி ஸ’. இதன் அவரோகணத்தில் இப்படி திரும்பும், ‘ஸ நி த ப ம க ஸ’. கவனித்தால், திரும்பி வரும்போது ‘ரி’ கிடையாது. அதுதான் விஷேசம். மோனலிசா சித்திரத்தை யார் எங்கிருந்து பார்த்தாலும் அது அவர்களையே பார்ப்பதுபோலவே இருக்கும். மனோரஞ்சிதப் பூ, நினைத்த வாசத்தை கொடுக்கும். அதுபோலத்தான் இந்த ராகமும். குதூகலமான நேரங்களில் பாடும்போது சந்தோஷமாக இருக்கும். வேறு சமயங்களில் சாந்தமாக இருக்கும். சில நேரங்களில் சோகமாக இருக்கும்.” கிட்டத்தட்ட கதையின் வடிவமும் அப்படித்தான். உச்சகட்ட அங்கதத்தில் துள்ளலில் தொடங்கும் கதையில் சங்கதிகள் சேரச்சேர ஒரு அழுத்தமும், சோகமும், நிறைவின் வலியும் சேர்ந்தபடியே வருகிறது. “ரிஷபம் மட்டும் திரும்பவில்லை.” என்று முடியும்போது மனதில் ஏறும் சோகம் ஒருவித பித்துநிலைக்கு நம்மைத் தள்ளுகிறது. தன்னுடைய வாலை தானேத்தீண்டி விஷமேறும் பாம்புபோல், கதை ஒரு கசப்பின் சுவையை இறுதியில் செலுத்திவிடுகிறது. எத்தனைமுறை மீண்டும் வாசித்தாலும் கதையின் ஓட்டத்தை அத்தனை மகிழ்ச்சியாய் முதல் வாசிப்புபோல தொடங்க முடியவில்லை. http://solvanam.com/?p=48534
  3. வெண்முரசு வரிசையில் – பன்னிரு படைக்களம்: ஒரு பார்வை வெ.சுரேஷ் ஜெயமோகனின் மஹாபாரதப் பயணம் பன்னிரு படைக்களத்தில் தொடர்கிறது (இந்த மதிப்பீட்டை எழுதி முடிப்பதற்குள் இதற்கு அடுத்த நாவல், ‘சொல்வளர்க்காடு’, இதுவும் எழுதி முடிக்கப்பட்டு விட்டது). இதுவரை வந்த அனைத்து நாவல்களையும் பார்க்க, இந்த நாவலிலேயே ஜெயமோகன் மஹாபாரதத்தை தொடராக எழுதுவதன் நோக்கம் துல்லியமாகத் துலங்குகிறது என்று சொல்லலாம். இதுவரை வந்த நாவல்கள் அனைத்தும் சில இடங்களை விரித்தெடுத்தன, சில இடைவெளிகளை அபாரமான கற்பனைகளால் நிரப்பின, கவித்துவமான மொழியாலும் புதுப்புது சொல்லாக்கங்களாலும் உவகையூட்டின. ஆனால் பன்னிரு படைக்களமென்னும் இந்த நாவலில், ஜெயமோகன் எதை அடிப்படையாக வைத்து இதை எழுதத் தொடங்கினாரோ அந்த நோக்கத்தை நோக்கி ஒரு தீர்மானகரமான திரும்புதலை நிகழ்த்துகிறார் என்றே சொல்லவேண்டும். இந்த நாவல், ஜராசந்தன் கதையில் துவங்குகிறது. சொல்லப் போனால் ஜராசந்தனின் ஆளுமையில் உள்ள இருமைக்கு ஒரு பீடிகையாக ரம்ப கரம்பர் கதையுடனும், துரியோதனனின் வீழ்ச்சியை உருவகப்படுத்தும் விதமாக, தாயுடனான ஈர்ப்பும் முரணும் பகையும், தவிர்க்கவியலாத அழிவுப்பாதையை நோக்கிய பயணமும் கொண்ட ரக்தபீஜன் கதையுடனும் தொடங்குகிறது. பௌண்டரிக வாசுதேவன் வதம், ஜராஸந்த வதம், சிசுபால வதம் போன்ற களங்கள் வழியாக இறுதி உச்சமாக, அஸ்தினபுரியில் நிகழும் சூதாட்டப் படைக்களத்தில் பாண்டவர்களின் தோல்வியுடனும் பாஞ்சாலியின் வஸ்திராபரணத்துடனும் முடிகிறது. இடையில் நிச்சயமாக, ராஜ சூய யாகமும் நிகழ்கிறது. இப்படி ஏராளமான சம்பவங்களும் மூலத்துக்கு இன்னும் துலக்கம் சேர்க்கும் கிளைக்கதைகளும் உருவகக் கதைகளுமாக ஒன்றுக்கும் வேறுபட்ட பல திரிகள் இருந்தாலும் பன்னிரு படைக்களத்தில் முக்கியமாக ஜெயமோகன் காட்டுவது இதுதான் என்று சொல்லலாம்: மண்ணாசை, தாயாதிக் காய்ச்சல் மற்றும் தனிமனித அறம் சம்பந்தப்பட்ட சிக்கலான கேள்விகளே மகாபாரதத்தின் அடிப்படை என்பதிலிருந்து வேறுபட்டு, மிக விரிவான தத்துவப் பின்னணி கொண்ட பல்வேறு சமூகங்களுக்கிடையே நிகழும் மேலாதிக்கத்துக்கான போட்டி, பல்வேறு வாழ்க்கை நோக்குகளின் பூசல் என்று நிலைநாட்டுவது வெண்முரசு. இவற்றை ஒவ்வொன்றாகக் காணலாம் எனினும் முதலில் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்- ஒவ்வொரு வாழ்க்கை நோக்குக்கும் பிரதிநிதியாக பாத்திரங்களை உருவாக்கியிருக்கிறார் ஜெயமோகன். முதலில் ஜராசந்தனுக்கு அவர் அளித்திருக்கும் நாக, அசுர மற்றும் அரக்க பின்னணி. தொல்வேதம் எனும் நாகவேதத்தை மீண்டும் பாரதத்தில் நிலைநாட்ட வந்திருப்பவனாக தன்னை எண்ணிக்கொண்டு, அன்றைய காலகட்டத்தில் கருத்து தளத்தில் நிலைகொண்டிருக்கும் நால்வேதத்தை எதிர்ப்பவனாகவும் அரசியல் களத்தில் நிலை பெற்றிருக்கும் க்ஷத்ரிய மேலாதிக்கத்தை தகர்க்க முயற்சிப்பவனாகவும், அதற்காகவே நூறு க்ஷத்ரிய அரசர்களை வென்று அவர்களை பலி கொடுத்து நாகவேதத்தின் அடிப்படையிலான ஒரு யாகத்தை செய்பவனாகவும் அவனை படைத்திருக்கிறார் ஜெயமோகன். அடுத்து, சிசுபாலன். சிசுபாலன் அன்று நிலை பெற்றிருந்த க்ஷத்ரிய மேலாதிக்கத்தைப் பாதுகாக்கவும், அதற்கு சவாலாக எழுந்து வரக்கூடிய யாதவ குடிகளுக்கு, குறிப்பாக கிருஷ்ணனின் வளர்ச்சிக்கு எதிரானவனாகவும் கட்டமைக்கப்படுகிறான். மூன்றாவதாகவும் மிக முக்கியமாகவும் கிருஷ்ணன். வெண்முரசுத் தொடரில் இந்த நாவலுக்கு முன் கிருஷ்ணன், துவாரகையை அமைப்பது குறித்து பேசும் ஒரு இடத்தைத் தவிர, தன் வாழ்நாள் குறிக்கோளையோ, தன்னைப் பற்றியோ நேரடியாக எதுவும் பேசுவதே இல்லை. பிறர் அவனைப் பற்றி பேசுவதைக் கொண்டே அவனது பாத்திரம் எழுப்பப்பட்டிருந்தது. பன்னிரு படைக்களத்தில்தான் அவன் தன் வாழ்நாள் குறிக்கோளை, புதியதொரு தத்துவத்தின் அடிப்படையில் பாரத சமூகத்தை அமைப்பது குறித்து, நேரடியாகப் பேசுகிறான். இருந்து மறைந்த தொல்வேதமெனும் நாகவேதம் மீண்டும் உயிர்த்தெழுவதைத் தடுப்பவனாகவும், நிலைபெற்றிருக்கும் நால்வேத மேலாதிக்கத்தை தகர்த்து வேதாந்தத்தின் பார்வையை நிலைநாட்டுபவனாகவும் அவனது பாத்திரம் கட்டப்படுகிறது. இவற்றை ஜராசந்தனுடனான வாதத்திலும் ராஜசூய யாகத்தின்போது சிசுபாலனின் கேள்விகளுக்கு பதில் உரைக்கும் போதும் கிருஷ்ணன் விளக்கமாகக் கூறுகிறான். “நான் அனைத்தையும் ஒளிகொள்ளச் செய்யும் சாந்தீபனி குருகுலத்தின் மாணவன். வேதமுடிவே மெய்மை என்றுரைக்கும் கொள்கை கொண்டவன். வேட்டும் வென்றும் கொண்டு எவரும் நிறையமுடியாதென்றும், அறிந்தும் ஆகியும் அவிந்துமே அமையமுடியும் என்றும் சொல்பவன். அழியாத வேதமுடிவெனும் மெய்ப்பொருளை இங்கும்நிலைநிறுத்தவே வந்தேன்” என்றார். “மேழிபிடிப்பது வேள்வி. ஆழிகொண்டு கலம் வனைவதும் வேள்வியே. ஆபுரப்பது வேள்வி. மீன்பிடிப்பதும் வேள்வியே. செயலென்று தன்னை முழுதுணரும் அழிவிலா வேள்வியால் இனி இப்புவி தழைக்கட்டும். அனைவருக்குமென சமைக்கப்படும் அன்னமெல்லாம் வேள்விமிச்சமே. வேள்வியென ஆற்றப்படும் செயல்களன்றி பிறவற்றால்சிலந்திவலையில் சிறகுள்ள பூச்சிகள் என சிக்கிக்கொண்டிருக்கின்றனர் மானுடர். எனவே வேள்வி நிகழ்க! நிகழ்வனவெல்லாம் வேள்வியென்றே ஆகுக!”/ இதுவே கிருஷ்ணனின் பிரகடனம். இதை அண்மைக் காலத்தில் ஜெயமோகன் நிகழ்த்திய கீதை பேருரைகளோடும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். இந்தப் பார்வையே பன்னிரு படைக்களத்தின் மையமாகவும், மிக சர்ச்சைக்குரிய பகுதியாகவும் விளங்குகிறது. இந்தப் பார்வைக்கான அடிப்படை பாரதத்தில் உண்டா என்பது இயல்பான கேள்வி. ஜெயமோகன் பாரதத்தின் மௌனமான பகுதிகளைத் தன் விருப்பம் போல், தான் நம்பும் வரலாற்றுப் பார்வையின் அடிப்படையில், கற்பனையைக் கொண்டு இட்டு நிரப்புகிறார் என்ற குற்றச்சாட்டு வலுவாக எழுவதற்கு வாய்ப்புள்ளது. அதற்கு அளிக்கப்படும் விடையாக, இது ஒரு புனைவு என்றும் இதைச் செய்வதற்கான சுதந்திரம் தனக்கு உண்டு என்றும் ஒரு புனைவில் பேசப்படும் விஷயங்களின் நம்பகத்தன்மைக்கு ஆராய்ச்சி செய்து கண்டடையப்பட்ட வரலாற்று உண்மைகள் அவசியமில்லை, அவற்றுக்கான மெல்லிய முகாந்திரங்கள் இருந்தாலே போதும் என்றும் ஜெயமோகன் சொல்லக்கூடும். அப்படிச் சொல்லியிருமிருக்கிறார். ஆனால் இங்குள்ள பிரச்னை, வெண்முரசு இதுவரை மறைக்கப்பட்ட ஒரு மாற்று வரலாற்றையும் பண்பாட்டையும் வெளிப்படுத்துகிறது என்று பல இடங்களில், பல்வேறு சமயங்களில் அவர் கூறுவதுதான். மாற்று வரலாறு, பண்பாடு ஆகியவற்றை முன் வைப்பது என்றால் அவற்றுக்கான ஆதாரங்கள் கேட்பது தவிர்க்கவியலாததாகிறது. எனினும், சந்தேகத்தின் பலனை ஆசிரியருக்கு அளித்துவிட்டு, சர்ச்சைக்குரிய இந்தப் புள்ளிகள், நாவலில் உள்ளார்ந்த தர்க்கத்துடன் புனையப்பட்டுள்ளதா என்று பார்க்கலாம். அதாவது, இதில் பேசப்படும் விஷயங்களுக்கு ஆதாரமாக இருக்கக்கூடிய புறத்தகவல்கள் பற்றி கேள்வி எதுவும் எழுப்பாமல், புனைவினுள் காணப்படும் அகத்தகவல்களும் அவற்றுக்கிடையே உள்ள உணர்வுத் தொடர்புகளும் திருப்தியளிக்கும் வகையில் ஒன்றுகூடி மேற்கண்ட புள்ளிகளுக்கு வலு சேர்க்கும் வகையில் இணைகிறதா என்று பார்க்கலாம். அப்படிப் பார்த்தாலும், அது திருப்திகரமாக வரவில்லை என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. பன்னிரு படைக்களத்தின் கதைப்படி சிசுபாலனும் ஜராசந்தனும் நெருங்கிய நண்பர்களாகக் காட்டப்படுகிறார்கள். ஜராசந்தன் மரணத்துக்காக கிருஷ்ணனைப் பழிவாங்கவும் பாண்டவர்களின் இந்திரப்ரஸ்தத்தின் மீது படையெடுக்க பிற க்ஷத்ரிய மன்னர்களின் உதவி கேட்பவனாகவும் சிசுபாலன் சித்தரிக்கப்படுகிறான். இங்கு எழும் முக்கியமான கேள்வி, நால் வேதத்தை மறுக்கும், தொல் நாகவேதத்தை உயிர்த்தெழச் செய்து, க்ஷத்ரியர்களை வேரறுக்க விரும்பும் ஜராசந்தனும், நால் வேதத்தின் நெறியினைப் பாதுகாக்கத் துடிக்கும், க்ஷத்ரிய மேலாதிக்கத்தை நிலைபெறச் செய்யும் எண்ணம் கொண்ட சிசுபாலனும், எப்படி நெருக்கமான நண்பர்களாக இருக்க முடியும் என்பதுதான். இவர்களிடையே இது குறித்து, எந்த ஒரு அறிவுபூர்வமான விவாதங்களும் நிகழ்வதாகக் கதையில் இல்லை. இப்படியொரு விவாதம் நிகழாத காரணத்தால் எதிரெதிர் நோக்கங்களும் செயல்திட்டங்களும் கொண்ட இவ்விருவரும் நெருங்கிய நண்பர்களாக இருப்பதில் உள்ள முரண்பாடு நாவலில் வெளிப்படையாகப் பேசப்படும் வாய்ப்பு தவிர்க்கப்பட்டு விடுகிறது. க்ஷத்ரிய மேலாதிக்கத்தை கருவறுக்கத் துடிப்பவனாக கிருஷ்ணனை அடையாளம் கண்டு கொதிக்கும் சிசுபாலன், 100 க்ஷத்ரியர்களை சிறையிலடைத்து தான் நடத்தும் தொல் நாகவேத யாகத்தில் பலி கொள்ள இருந்த ஜராசந்தனை மட்டும் எப்படி நண்பனாகக் கருத முடியும்? ஜராசந்தனும் க்ஷத்ரிய மேலாதிக்கத்தை தொடர்ந்து நிலைபெற வைக்க விரும்பும் சிசுபாலனை நெருங்கிய நண்பனாகக் கொள்ள முடியும்? கதையாடலில் உள்ள இந்த முரண்பாட்டை ஜெயமோகன் கவனிக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. இது தர்க்கப்பிழை மட்டுமல்ல, ஒருவரையொருவர் கொன்றொழிக்கும் நோக்கங்களைக் அடிப்படையாகக் கொண்ட இருவர் நெருங்கிய நண்பர்களாக இருக்கின்றனர் என்பது, பாத்திரப் படைப்பின் ஒருமைக்கு கேடு செய்கிறது, அவர்களின் நோக்கங்களுக்கு ஊறு செய்கிறது. கொலைக்களத்தில் எதிரெதிர் நிற்கக்கூடிய இவர்கள் அந்த உணர்வு சிறிதும் இல்லாமல் அருகிருந்து உறவாடுகின்றனர் (வெய்யோன் நாவலில்). ஜராசந்தன்- சிசுபாலன் நட்பு மட்டுமல்ல, அந்த உறவுக்கு வெளியே ஜராசந்தன் பாத்திர படைப்பு, அவன் செய்யும் யாகம், மற்றும் அவனது வாழ்க்கை நோக்கு ஆகிய எல்லாமே சர்ச்சைக்குரிய வகையில், படைப்பின் உள்ளார்ந்த தர்க்கத்துக்கும் மாறாகவே உள்ளது. முதலில் ஜராசந்தன் நடத்தும் யாகம் தொன்மையான நாகவேதத்தின் அடிப்படையிலானது என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் நால்வேதத்திலேயே அவன் நடத்தும் யாகத்துக்கு இடம் உள்ளது. புருஷ மேத அல்லது நரமேத யாகம் எனும் இது, சுக்ல யஜுர் வேதத்தின் வாஜசனேயி சதபத பிராமண ,-காத்யாயன சிரௌத சூத்திரத்தில் (Vajasaneyi Samhita-Sataphana Brahmana-Katyayana Srauta Sutra) சொல்லப்பட்ட ஒன்றுதான். நால்வேத மரபுக்கு எதிரானதாக இதைக் கட்டமைத்திருக்கிறார் ஜெயமோகன். புனைவில் அவ்வாறு இருக்கலாம் என்பதை ஒப்புக்கொண்டாலும், மரபில் உள்ள ஒன்று மரபுக்கு எதிரானது என்று புனையப்படும்போது கதைப்போக்கு மற்றும் ஆசிரிய கூற்றுக்கு அப்பால் அத்தகைய வாதத்துக்கான நியாயம் கதையில் நிறுவப்பட வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இயல்பானதே. மேலும் முக்கியமாக, ஜரையினால் ஒன்றாக்கப்பட்டதானாலேயே ஜராசந்தனுக்கு ஒரு அரக்கப் பின்னணியை அளித்திருப்பதும் அவனது வரலாறும் கேள்விக்குரியவை. ஜராசந்தன் பிள்ளையில்லாமல் தவித்துத் தவமியற்றிய பிருஹத்ரதனின் மனைவிகளுக்கு இருபாதிகளாகப் பிறந்தவன் என்பதும், ஜரை என்ற அரக்கியினால் ஒன்றாக்கப்பட்டு ப்ருஹத்ரதனிடம் மீட்டளிக்கப்பட்டவன் என்பது நாம் அறிந்தது. ஆனால் இங்கு அந்தக் கதையிலிருந்து ஒரு படி மேலே சென்று, ஜரையை ஜராசந்தனின் வளர்ப்பு அன்னை என்றும் அவளது முலைப்பால் உண்டு அவளிடமே சில காலம் வளர்ந்ததால் அவன் பாதி அரக்கன் என்றுமே புனைவைக் கட்டுகிறார் ஆசிரியர். இது போதாதென்று, தன் சகோதரர்களைக் கொன்று தன் தந்தையையும் அன்னையரையும் நாடு கடத்திய பின்னர் நாடாண்டவன் ஜராசந்தன் என்றும் இந்நாவலில் சொல்லப்படுகிறது. சாம்ராட் அசோகன் மற்றும், சுல்தானிய கதைகளை எதிரொலிக்கும் இக்கதைக்கான அடிப்படை பாரதத்தில் உண்டா என்ற கேள்வியைக் கூட புனைவுச் சுதந்திரத்தின் அடிப்படையில் விட்டுவிடலாம். ஆனால், ஜராசந்தன் ப்ரஹத்ரதன் தவமிருந்து பெற்ற ஒரே மகனா, அல்லது அவனுக்கு முன் ப்ருஹத்ரதனுக்கு மகன் உண்டா, அவனுக்கு அடுத்தும் மகன்கள் உண்டா என்பதிலெல்லாமே கூட இந்தப் பிரதியில் தெளிவு இல்லை. ஒவ்வொரு இடத்தில் ஒவ்வொன்று சொல்லப்படுகிறது. வெய்யோன் நாவலின் 54ம் பகுதியில் ஜராசந்தன் தனக்கு முன் தன் தந்தைக்கு ஒரு மகன் இருந்து இளவயதில் இறந்ததாகக் கூறுகிறான். தனக்குப் பின் தன் அன்னையர் தந்தைக்குப் பிறந்த தன் சகோதரர்களைக் கொல்வதாகவும் வருகிறது. ஆனால், ப்ருஹத்ரதர் பிள்ளையில்லாக் குறையினால் தவம் புரிந்து, மிகவும் முதிர்ந்த வயதில், சண்ட கௌசிக ரிஷியிடம் வரம் பெற்று அதனால் ஜராசந்தன் அவர் பெற்ற ஒரே மகனாகப் பிறந்ததாகவும் வருகிறது. இதை பகுதி 9ல் பார்க்கலாம். ப்ருஹத்ரதரும் இவ்வாறே புலம்புகிறார். “அரசனையும் அரசியரையும் முதுமை வந்தணைந்தது. அரண்மனை மருத்துவர் சூத்ரகர், “மைந்தரைப்பெறும் அகவையை தாங்கள் கடந்துவிட்டீர்கள் அரசே. அரசியரும் அவ்வெல்லையை கடந்துவிட்டனர்” என்று அறிவித்தார். அன்றிரவு பிருஹத்ரதன் அரசியர் மாளிகையில் துணைவியருடன் இருக்கையில் துயர் தாளாது கண்ணீர்விட்டார். “வாழ்நாளெல்லாம் கடலோடி ஈட்டிய செல்வமனைத்தையும் கலமுடைந்து நீரில் விட்ட வணிகன் போலிருக்கிறேன். செல்வமென்பது இப்பிறப்பின் இன்பங்களையும் மறுபிறப்பின் நல்லூழையும் பெற்றுத்தரக்கூடியதென்று இளமையில் கற்றேன். என் கருவூலச் செல்வமனைத்தையும் வேள்வியறங்களுக்கு அளித்துவிட்டேன். வெறுங்கையுடன் விண்செல்லப்போகிறேன். புத் என்னும் இழியுலகுக்குச் சென்று இருளில் அமைவேன்” என்றார்.” இங்கே அவருக்கு ஏற்கெனவே ஒரு பிள்ளையிருந்து அவன் இறந்தது போல் வரவில்லை. மேலும் மிக முதிர்ந்த வயதில் முனிவர் அருளால் ஜராசந்தனைப் பெறும் அருள் பெற்ற அரசத் தம்பதியினர், ஜராசந்தன் ஜரையுடன் காட்டுக்குச் சென்றபின்னர், மேலும் பிள்ளைகளை பெற்றனர் என்று நம்புவதற்கான தேவை கதைபோக்கில் இல்லை, இது ஒரு முரணாக துருத்திக் கொண்டு தான் நிற்கிறது. ஜராசந்தனுக்கு உடன்பிறந்தோர் உண்டா என்பது ஒரு கேள்வி. அதில் ஒருவர் அவன் பிறக்கும் முன்னர் இறந்துவிட்டவரா, அவனுக்குப் பின் பிறந்த தம்பியர் அவனால் கொல்லப்பட்டனரா என்பது ஒரு கேள்வி. இத்தனையும் ஒரே படைப்பில் வரும்போது ஜராசந்தன் பாத்திரப்படைப்பில் குழப்பம் ஏற்பட்டு அவனது சித்திரம் பழுதுபடுவதுடன், சம்பவங்களின் நம்பகத்தன்மையும் குலைகிறது . ஜராசந்தனுக்கு ஒரு அரக்கப் பின்னணி அளித்து அவனை நால்வேத மறுப்பாளானாகக் காட்ட இது தேவைப்படலாம். ஆனால் எழுதப்பட்ட வகையில், கவனக்குறைவும் தர்க்க ரீதியிலானப் பிழைகளும், ஜராசந்தன் பாத்திரம் முழுமை அடையாமல், ஆசிரிய நோக்கத்தில் அசைக்கப்படும் வேறொரு நூலிலாடும் பாவையாய்த் தோன்ற காரணமாகின்றன. அதே போல அவனது மகள்கள் விஷயத்திலும் இப்படியே. ஜராசந்தன் மகள்களான அஸ்தி, பிராப்தி இருவருமே கம்சனின் மனைவியர் என்பதும் அவர்களின் கணவனான கம்சனைக் கொன்றதினாலேயே ஜராசந்தனுக்கு கிருஷ்ணன் மீது தீராப்பகை என்பதுமே பாரதத்தில் வருவது. இங்கு இதிலும் குழப்பம். ஜராசந்தன் தன் மகள்களான அஸ்தி, பிராப்தி பற்றி வெய்யோன் பகுதி 54ல் இப்படி சொல்வதாக வருகிறது. “மீசையை முறுக்கியபடி “தங்களுக்கு முதல் மனைவியில் இரண்டு மகளிர் அல்லவா?” என்றான் கர்ணன். “மதுராவை ஆண்ட கம்சரின் மனைவியர்.” ஜராசந்தன் “ஆம்” என்று சொன்னான். “மகதத்து குலமுறைமைப்படி அவர்களை என் மகள்கள் என்று சொல்லவேண்டும். அவர்களின் அன்னை என் மனைவி அல்ல.” துரியோதனன் நோக்க,“என் தந்தையின் முதல் மைந்தர் இளமையிலேயே போரில் இறந்தார். அவரது மனைவி என்னைவிட இருபது வயது மூத்தவர். அவரது மகள்களை நான் தந்தையென நின்று கம்சருக்கு கையளித்தேன். எனக்கு அப்போது பதினாறு வயது” என்றான்.” இதன்படி இருவரும் ஜராசந்தரின் மகள்களாகின்றனர். வெய்யோனில் அவ்வாறிருந்தால் இங்கு, பன்னிரு படைக்களத்தின் ஒரு பகுதியில் கம்சனின் மனைவியர் பற்றி இப்படி வருகிறது. “அவனுக்கு (கம்சனுக்கு) மகத மன்னன் பிருஹத்ரதரின் தங்கை மகளின் புதல்விகளை மணம் புரிந்து வைக்கப்போவதாக செய்தி உள்ளது” என்று தேவவாகர் சொன்னார். “ஆம், அது ஒரு அழியா முடிச்சு. ஆனால் அப்பெண்கள் அரசரின் நேரடிக்குருதியினர் அல்ல. பிருஹத்ரதரின் தந்தைக்கு சூத்திரப்பெண்ணில் பிறந்த மகளின்புதல்விகள். ஆஸ்தி, பிராப்தி என அவர்களுக்கு பெயர்.” அஸ்தி பிராப்தி இருவரும், ஜராசந்தனின் தந்தையான பிருஹத்ரதரின் தந்தைக்கு சூத்திரப்பெண்ணில் பிறந்த மகளின் புதல்விகள் என்பதால் அவர்கள் பன்னிரு படைக்களத்தில் ஜராசந்தனுக்கு அத்தை மகள்கள் என்ற முறையாகின்றனர். ஜராசந்தனுக்கு ஒரு அரக்கப் பின்னணி அளித்து அவனை நால்வேத மறுப்பாளானாகக் காட்ட இது உதவலாம். ஆனால் இது போன்ற முரண்பாடுகள் வெறும் தகவல் பிழைகள் என்ற நிலைக்கு அப்பால், கதையை அதுவரை கொண்டு சென்ற தர்க்கத்தை உடைத்து, நடந்தது நடக்கப்போவது என்று அனைத்தையும் கேள்விக்குறியாக்குகின்றன. ஒரு கதையில் உறவுமுறைகளே மாறுவதைக் கடந்து செல்வது அவ்வளவு சுலபமல்ல. உணர்வுகளைப் பிணைக்கும் கண்ணிகள் அவை. வெண்முரசின் பலங்களான அழகிய மொழி நடை, உவகையூட்டும் புதிய சொல்லாக்கங்கள் இந்த நாவலிலும் ஏராளமாக உண்டு. ஜெயமோகனின் பாரத நாவல்கள் எல்லாவற்றுக்குமே பொருந்தப் போகும் அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். இதற்கு முந்தைய கட்டுரைகளில் நிறையவே சொல்லியுமிருக்கிறேன். இன்றும் அவை ஒவ்வொரு நாளும் மிக அதிகமாகப் பேசப்பட்டு வருகின்றன. எனவே, தற்போதைக்கு அதைப் பேசாமல், நாவலின் பொருள் குறித்தும் அமைப்பு குறித்தும் பேசுவது அவசியமாகிறது. பன்னிருப் படைக்களத்தின் இன்னொரு சிறப்பாக,சம்பவங்கள் நடைபெறும் மாதங்களும் அவற்றின் பருவ நிலைகளும் பாத்திரங்களின் மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கங்கள் வெளிப்படும் அழகு என்று சொல்லலாம். ஆனால் இதிலும் சில நெருடும் பிழைகள் வந்துவிடுகின்றன. முக்கியமாக, ராஜக்ருஹத்தில் ஜராஸந்த வதம் நடப்பது ஐப்பசி மாதத்தில் என்று வருகிறது. பெருமழைக்கிடையே அந்தச் சம்பவங்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன. ஐப்பசி மழைக்காக அஸ்தினாபுரம் ஏங்கிக் காத்திருக்கிறது என்றும் வருகிறது. ஐப்பசி மழை என்பது கடலோர ஆந்திரம், மற்றும் தமிழ்நாட்டு நிலப்பகுதிக்குரியது. வட இந்தியாவின் மழைக்காலம், ஆவணியோடு முடிவடைவது. மிஞ்சிப் போனால் புரட்டாசியின் முதல் பாதிவரையே அங்கு மழைக்காலம். புராண காலகட்டத்தில் எப்படியோ தெரியாது. ஆனால் இந்த பருவநிலை கிட்டத்தட்ட கடந்த பனியுகம் முடிவு பெற்றதிலிருந்தே இப்படித்தான் உள்ளதாக அறிவியல் மற்றும் வானியல் கணிப்புகள் உள்ளன. (வெண்முரசு நடைபெறும் காலம், சிந்து சமவெளி வெளி நாகரீகத்தின் அழிவுக்குப் பின் என்று மழைப்பாடல் நாவலில் ஒரு காட்சி உண்டு). ஆனால் ஜெயமோகன் அவரது அநேக கட்டுரைகளிலும்கூட , இந்தப் பருவ காலத்தை தவறாகவே எழுதுகிறார். படைப்புக்கு நம்பகத்தன்மை அளிக்கும் பின்னணித் தகவல்கள் தவறாக அமைந்து விடும்போது அது நம்பகத்தன்மையை இழக்கிறது. கதைதானே என்று சொல்லலாம். ஆனால் புனைவென்பதோர் அறிதுயில் கனவென்றால், இது போன்ற முரண்பாடுகள் நம்மை அதிலிருந்து வெளியே தூக்கி வீசி விடுகின்றன. வாழ்வனுபவத்தை மட்டுமல்ல, வாசிப்பனுபவத்தையும் மறந்து, கணத்துக்குக் கணம் காணும் தோற்றத்தை ஏற்கும் மனமயக்கம்தான் (புனைவுக்குத் தன்னை ஒப்புக் கொடுத்தல் ) இலக்கியப் புனைவுகளை அணுகுவதற்குரிய மனநிலை என்ற கோரிக்கை ஏற்கத்தக்கது என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. பன்னிரு படைக்களம் மிக நீண்டதொரு நாவலாகத் தோன்றுவதற்கு, அதன் உள்ளே இருக்கும் பல உச்சங்கள் ஒரு காரணம். பௌண்டரீக வாசுதேவன் வதம், ஜராஸந்த வதம், சிசுபால வதம், ராஜசூய யாகத்தின் முழுநீள விவரணைகள், அஸ்தினபுரியின் சூதாட்டக் காலத்துக்கான விரிவான விவரிப்புகள், சூதாட்டம், பின் பாண்டவர்கள் அடிமையாதல், இதையெல்லாம் தாண்டி, இந்த நாவலின் உண்மையான உச்சமாக அமைந்திருக்க வேண்டிய பாஞ்சாலி சபதம் வருவதற்குள் பல தீவிர உணர்வு நிலைகளுக்கு ஆட்படுத்தும் கட்டங்கள் வந்து விடுவதால், பாஞ்சாலி சபதம், அது ஏற்படுத்த வேண்டிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. இத்தனைக்கும் இந்தப் பகுதியில் ஜெயமோகனின் உரையாட்சி ஓர் புதிய உச்சத்தை எட்டியிருக்கிறது என்றே சொல்ல வேண்டும். இங்கு விவாதத்துக்குரிய இன்னொன்றையும் முன்வைக்கிறார் ஜெயமோகன். பாஞ்சாலி துகிலுரியப்படுகையில், அதிலிருந்து அவளைக் காப்பாற்றுவது யார் என்பது பாரதம் வாசிக்கும் யாருக்கும் தெரியும். ஆனால் ஒரு நவீன வாசகனுக்கான இந்த நாவலில் அமானுஷ்ய சம்பவங்களைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு கிருஷ்ணன் அருள் என்று அல்லாமல், அந்தத் தருணத்தில் அவனை நினைக்கும் துரியோதனனின் மகளான லக்ஷ்மணையின் தலைமையில் கௌரவர் இல்லப் பெண்கள் காப்பதாக மாற்றியிருப்பது அவ்வளவு பொருத்தமாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. மேலும், துரியோதனன் மகளான லக்ஷ்மணை கிருஷ்ணை என்று திரௌபதியின் பெயரால் அழைக்கப்டுவதும், அவளைப் போலவே தோற்றம் கொண்டவளாகக் காட்டப்படுவதும் எல்லாம், ஒரு வாசகன் பிரதி மீது வைக்கும் எளிய நம்பிக்கையை (credulousness ) ரொம்பவே சோதிக்கிறது என்றே சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. இதற்கெல்லாம் சிகரம் வைத்தாற்போல, பாஞ்சாலி சபதம் அவள் வாயால் அவையில் உரைக்கப்படாமல் அவளது அணுக்கத் தோழியான மாயையின் வாய்மொழியாக வருவதுகுறித்து என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. திரௌபதியை பேரன்னையாக உருவகித்து எழுதி வருவதால், இந்தப் பகுதியில் வஞ்சினம்கூட அவளால் உரைக்கப்படாமல் இருப்பதாகப் பாராட்டி ஒரு நண்பர் எழுதியிருந்தார். அப்போது, எனக்கு அந்த சபதத்தையும் தோழியே முடித்து வைக்க வேண்டும் என்று அந்த நண்பர் எதிர்பார்க்கிறாரோ என்ற சந்தேகத்தை அளித்தது. வஞ்சினம் உரைத்தலே அன்னைக்கு ஊறு எனில், அவள் அதைத் தீர்த்தல் எவ்வாறு? (ஆனால் இது ஜெயமோகனின் கருத்து என்று நம்புவதற்கு, அவர் ஏதும் இது பற்றிக் கூறவில்லை. படைப்புக்கு இணக்கமான வகையில் வாசகன் தன்னை மிதமிஞ்சிய அளவில் ஒப்புக்கொடுத்தல் அவனது வாசிப்பை எங்கு கொண்டு செல்கிறது என்பதைச் சுட்டவே இதைச் சொல்கிறேன்). முடிவாக இப்படிதான் சொல்ல வேண்டும். எவ்வளவுக்கெவ்வளவு அற்புதமான தருணங்கள் உள்ளனவோ அதே அளவிற்கு கேள்விக்குரிய, நம்ப முடியாத, பலவீனமான பாத்திரங்களும் சம்பவங்களும் கொண்ட படைப்புதான் பன்னிரு படைக்களம். எப்போதும் உள்ள இடையறாத விவாதங்கள் போதாதென்று கூடுதலாக, இடையறாத பயணங்களும் வேறு பல பணிகளும் ஜெயமோகனை பற்றிக்கொண்டிருக்கும் இந்நாட்களில் அவர் இந்த அளவு எழுதுகிறார் என்பதே பிரமிப்புக்குரிய ஒன்று. இதற்கு இணை என்று மட்டுமல்ல, இது போன்ற முயற்சியும்கூட பிறர் கற்பனைக்கும் சாத்தியமில்லாமல் இருக்கிறது. ஆனால் இத்தனை வசீகரங்களும் அலைக்கழிப்புகளும் கவனக்குலைப்புகளும் இல்லாத இன்னும் அமைதியான காலத்தில், இன்னும் ஓய்வும் அமைதியும் இன்னும் ஒருமையும் கூடிய உலகில் ஜெயமோகன் இருந்திருக்கக்கூடாதா என்று ஏக்கமாகவே இருக்கிறது. அப்போது அவர் எழுதியிருக்கக்கூடிய நாவல்களின் இக்குறை வடிவங்கள்தான் இப்போதைக்கு நமக்கு கிடைப்பது. ~oOo~ http://solvanam.com/?p=46763
  4. சிறிலங்காவிலும், இந்தியாவிலும் உள்ளூர் பெண்களை மதிப்பார்கள் என்பதால் ஓட்டோக்காரர்கள் சேட்டைகள், சுடுதாக்கள் செய்வதில்லை. ஆனால் வெள்ளைக்காரர்கள் என்றாலே easy meat என்ற பார்வை உள்ளதால் வெளிநாட்டு உல்லாசிகளை தொந்தரவு செய்வார்கள். ஒரு வெள்ளைக்காரப் பெண் பிஸினஸுக்காக ("அந்த" பிஸினஸ் இல்லை) இந்தியா போனபோது மேற்கத்தைய உடையில் போனபோது ரக்சிக்காரர்களின் தொந்தரவு இருந்ததாகவும், அதிலிருந்து தப்பிக்க சுடிதாருக்கு மாறியதாகவும் சொன்னார். சுடிதாருக்கு மாறியபின்னர் மிகுந்த மரியாதையோடு நடந்துகொண்டார்களாம்!
  5. இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் ஈழப்பிரியன் அண்ணா🎉
  6. விக்னேஸ்வரன் முன்னாலுள்ள சவால்கள்? - யதீந்திரா வடக்கு மாகாண சபையில் நிலவிய குழப்பங்கள் ஒருவாறு முடிவுக்கு வந்துவிட்டன. இந்தக் குழப்பங்களுக்கு மத்தியில் சில எதிர்பார்ப்புக்கள் உருவாகியிருந்தன. எதிர்பார்ப்பு ஒன்று: முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரனுக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லா பிரேரணை கொண்டுவரப்படும், இதன் வாயிலாக கூட்டமைப்பு உடைவுறும். எதிர்பார்ப்பு இரண்டு: இலங்கை தமிழரசு கட்சி எதிர்த்தரப்பினருடன் இணைந்து விக்னேஸ்வரனை வெளியேற்றினால், விக்னேஸ்வரனைக் கொண்டு ஒரு புதிய அணியை கட்டியெழுப்பலாம். எதிர்பார்ப்பு மூன்று: விக்னேஸ்வரன் தனது பதவியை துறந்து புதிய அணியொன்றிற்கு தலைமை தாங்க முன்வருவார். ஆனால் இறுதியில் எதுவுமே நிகழவில்லை. இதற்கு காரணம் இவ்வாறான எதிர்பார்ப்புக்கள் எவையும் கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகள் மத்தியிலோ அல்லது விக்னேஸ்வரனுக்கு ஆதரவான தமிழ் மக்கள் பேரவையிடமோ இருந்திருக்கவில்லை. உண்மையில் தமிழ் மக்கள் பேரவை கூட்டமைப்பின் உடைவை விரும்பியிருந்தால் விக்னேஸ்வரனை தொடர்ந்தும் முதல்வராக வைத்திருப்பதற்கான சமரச முயற்சிகளில் இறங்கியிருக்காது. வடக்கு மாகாண சபை விவகாரம் தலைதூக்கிய நாளிலிருந்தே, கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகள் பிரச்சினைகளை சுமூகமாக தீர்ப்பதிலேயே கவனம் செலுத்தின. தமிழரசு கட்சியின் நடவடிக்கைகள் தொடர்பில் கடும் விமர்சனங்களைக் கொண்டிருக்கும் ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் தலைவர் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் கூட சமரச முயற்சிகளிலேயே அக்கறை செலுத்தியிருந்தார். அந்த அடிப்படையிலேயே கூட்டமைப்பின் ஏனைய கட்சிகளான ஜனநாயக மக்கள் விடுதலை முன்னணி (புளொட்) மற்றும் தமிழீழ விடுதலை இயக்கம் (டெலோ) ஆகியவற்றுடன் இணைந்து முதல்வர் விக்னேஸ்வரனுடன் சமரச பேச்சுவார்த்தைகளில் சுரேசும் ஈடுபட்டிருந்தார். இந்த நிலைமைகளை சுமூகமாக தீர்ப்பதற்கான ஆதரவை சம்பந்தன் முதன் முதலாக பங்காளிக் கட்சிகளில் ஒன்றான புளொட் தலைவர் சித்தார்த்தனிடமே கேட்டிருந்தார். சித்தார்த்தனே இந்தப் பிரச்சினைகள் தொடர்பில் சம்பந்தனுக்கும் விக்னேஸ்வரனுக்கும் இடையில் தொலைபேசித் தொடர்பை ஏற்படுத்தினார். அதன் பின்னர்தான் விடயங்களில் சம்பந்தன் நேரடியாக தலையீடு செய்யும் நிலைமை ஏற்பட்டது. இதனைத் தொடர்ந்தே விக்னேஸ்வரனுக்கும் சம்பந்தனுக்கும் இடையில் கடிதமொன்று பரிமாறப்பட்டது. ஆனாலும் நிலைமைகள் தொடர்ந்தும் இழுபறியில் இருந்துவந்த நிலையில்தான் டெலோ தலைவர் செல்வம் அடைக்கலநாதனையும் இந்த விடயத்தில் பேசுமாறு சம்பந்தன் கோரிக்கை விடுத்திருந்தார். அதனடிப்படையில்தான் செல்வமும் சமரச முயற்சிகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். மூன்று கட்சிகளும் இணைந்து விக்னேஸ்வரனுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியிருந்தன. அந்த அடிப்படையிலேயே சமரச முயற்சிகள் வெற்றிபெற்றன. இதன் இறுதிக் கட்டத்திலேயே மதத் தலைவர்களின் தலையீடு நிகழ்ந்தது. இங்கு கவனிக்க வேண்டிய விடயம், சம்பந்தன் இந்த விடயத்தை ஒரு உட்கட்சிப் பிரச்சினையாகவே கையாள முற்பட்டிருக்கின்றார். அந்த அடிப்படையில்தான் விக்னேஸ்வரனுக்கு ஆதரவாக இருந்த கட்சிகளைக் கொண்டே விக்னேஸ்வரனை ஆற்றுப்படுத்தும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். இறுதியில் சமரச முயற்சி எவருக்கும் பிரச்சினையில்லாமல் முடிந்திருக்கிறது. இது பற்றி சித்தார்த்தன் இப்பத்தியாளரிடம் பேசும் போது, இந்த விடயத்தில் எவரும் தோற்கக் கூடாது என்பதிலேயே நான் கவனம் செலுத்தினேன் என்றார். சம்பந்தன் அண்ணனும் தோற்கக் கூடாது, விக்னேஸ்வரன் ஐயாவும் தோற்கக் கூடாது. இறுதியில் நிலைமைகள் அவ்வாறே முடிந்திருக்கின்றன. இந்த முயற்சிகளில் ஈடுபட்டதற்காக சித்தார்த்தன் மற்றும் செல்வம் அடைக்கலநாதன் ஆகியோருக்கு சம்பந்தன் தனிப்பட்ட முறையில் நன்றியையும் தெரிவித்திருக்கின்றார். ஆனால் இத்துடன் பிரச்சினைகள் அனைத்தும் முடிந்துவிட்டன என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா? வடக்கு மாகாண சபையில் எரிந்த நெருப்பு அணைந்துவிட்டது என்பது உண்மைதான். ஆனால் அதனால் ஏற்பட்ட புகை இன்னும் அகலவில்லை. புகைந்து கொண்டிருக்கும் ஒன்றில் எப்போதுமே தீப்பிடிப்பதற்கான வாய்ப்பு உண்டு. அந்த வகையில்தான் வடக்கு மாகாண சபை விவகாரம் மீளவும் பற்றிக்கொள்ளக் கூடிய ஏதுநிலையிலேயே இருக்கிறது. முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன் இனி வரவுள்ள சபை அமர்வுகள் ஒவ்வொன்றிலும் ஏதோவொரு பிரச்சினைக்கு முகம்கொடுக்க வேண்டிய சூழலே காணப்படுகிறது. ஏனெனில் ஒரு பிளவு ஏற்பட்டுவிட்டது. இனி அந்தப் பிளவு சரிசெய்யப்படுவதற்கான வாய்ப்புக்கள் மிகவும் குறைவாகும். அமைச்சர்கள் நிமயனம், புதிய தீர்மானங்களை மேற்கொள்ளுதல் என ஒவ்வொரு விடயத்திலும் சவால்களை சந்திக்க வேண்டிவரும். பதவி விலகிய இரண்டு அமைச்சர்களின் இடத்திற்கு யாரை நியமிப்பது என்பது முதலாவது பிரச்சினையாகும். தற்போதைய நிலையில் புளொட் மற்றும் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் ஆகிய கட்சிகளுக்கு ஒவ்வொரு இடம் கொடுப்பதே சரியானது. ஆனால் அவ்வாறானதொரு முடிவை விக்னேஸ்வரனால் எடுக்க முடியுமா? அவ்வாறானதொரு முடிவை எடுக்க வேண்டுமாயின் விக்னேஸ்வரன் மீளவும் தமிழரசு கட்சியுடன் மோத வேண்டிவரும். ஏற்கனவே தமிழரசுகட்சி தங்களின் ஆலோசனை கோரப்பட வேண்டுமென்று தீர்மானம் நிறைவேற்றியிருக்கிறது. மொத்தத்தில் விக்னேஸ்வரனை மாகாண சபைக்குள் வைத்துக் கொண்டே அவரை பலவீனப்படுத்தும் ஒரு திட்டம் வகுக்கப்படலாம். ஏனெனில் வடக்கு மாகாண சபை விவகாரத்தால் தமிழரசு கட்சி மக்கள் மத்தியில் தவறானதொரு கட்சியாக அம்பலப்பட்டுவிட்டது. இதனை சரி செய்வதற்கு விக்னேஸ்வரனை மாகாண சபைக்குள் வைத்துக் கொண்டே தோற்கடிக்கும் முயற்சிகள் இடம்பெறலாம். அதனை விக்னேஸ்வரன் எவ்வாறு எதிர்கொள்ளப் போகின்றார்? தற்போதைய நிலையில் வடக்கு மக்கள் மத்தியில் நிலவும் ஆதரவைத் தவிர அவரிடம் வேறு எந்தவொரு கட்சி பலமும் இல்லை. தமிழரசு கட்சியின் முடிவு மக்கள் மத்தியில் எதிர்ப்பை ஏற்படுத்தியதன் காரணமாகவே தமிழரசு கட்சி பின்வாங்கியது. ஒருவேளை அவ்வாறானதொரு மக்கள் ஆதரவு விக்னேஸ்வரனுக்கு இல்லாதிருந்திருந்தால், தமிழரசு கட்சி இந்த விடயத்தை கைவிட்டிருக்காது. உண்மையில் தமிழரசு கட்சி இந்த விடயத்தை தொடர்ந்திருந்தால் விக்னேஸ்வரனை மையப்படுத்தி ஒரு மக்கள் திரள் அரசியல் உருவாக்கியிருக்கும். தமிழரசு கட்சியை எதிர்த்து நிற்கும் கட்சிகள் அதனை அறுவடை செய்திருக்கும். முக்கியமாக தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணிக்கே அது அதிகம் சாதமாகியிருக்கும். அவ்வாறனதொரு நிலைமை ஏற்பட்டிருந்தால் கூட்டமைப்பின் ஏனைய கட்சிகளும் அந்தப் பக்கமே சென்றிருக்கும். இந்த விடயங்களை சம்பந்தன் கணிக்காமல் இருக்க வாய்ப்பில்லை. இதன் காரணமாகவே விடயங்களை சுமூகமாக முடிப்பதில் சம்பந்தன் அக்கறை செலுத்தினார். ஒருவேளை இந்த விடயம் இறுதியில் தமிழரச கட்சிக்கு சாதகமாக வரக் கூடுமென்று சம்பந்தன் கணித்திருந்தால், அவர் இந்த விடயத்தை கண்டும் காணாமலேயே விட்டிருப்பார். அது வடக்கு மாகாண சபை உறுப்பினர்களின் ஜனநாயக உரிமையென்று விளக்கமளித்திருப்பார். மக்கள் ஆதரவு இருக்கும் ஒருவருக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்கும்போது அது அவருக்கே சாதகமாக மாறும். பிள்ளையார் பிடிக்கப் போய் குரங்கான கதை நிகழ்ந்துவிடும். எனவே விக்னேஸ்வரனை வெளியேற்றி மக்களுக்குள் தள்ளிவிடுவது என்பது தமிழரசு கட்சி தனக்குத் தானே புதைகுழி வெட்டுவதற்கு ஒப்பானது. இவற்றை துல்லியமாக கணித்ததன் விளைவாகவே சம்பந்தன் இந்த விடயத்தில் தலையீடு செய்திருக்கிறார். விடயங்களை மேலோட்டமாக பார்த்தால் சம்பந்தன் தோல்வியடைந்திருப்பது போன்று தெரிந்தாலும், தமிழரசு கட்சியை பாதுகாக்கும் நீண்டகால நோக்கில் சம்பந்தன் வெற்றிபெற்றிருக்கிறார் என்றே சொல்லலாம். ஆனால் இந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி ஒரு மாற்று அணியை கட்டியெழுப்பலாம் என்று கணக்குப் போட்டவர்கள் தோல்வியடைந்திருக்கின்றனர் என்பதே உண்மை. இந்த பிரச்சினையின் வாயிலாக ஒரு விடயம் தெளிவாகியிருக்கிறது. விக்னேஸ்வரன் தலைமையில் ஒரு அணியை கட்டியெழுப்புவதென்பது மிகவும் சவாலான ஒன்று. ஏனெனில் விக்னேஸ்வரன் கட்சியற்ற ஒருவர். தற்போதைய நிலையில் அவர் எந்தவொரு கட்சியுடனும் இல்லை. ஒருவேளை அவர் வெளியேறினால் எந்தக் கட்சியுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வார்? ஒரு புதிய கட்சியை உருவாக்கும் நிலையில் அவர் இருக்கிறாரா? அவரால் எந்தவொரு கட்சியுடனும் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள முடியாது. ஒப்பீட்டிப்படையில் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் தலைமையிலான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் அல்லது ஆனந்தசங்கரி தலைமையிலான தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி ஆகிய இரண்டில் ஒன்றுடன்தான் அவரால் இணைய முடியும். விடயங்களை தொகுத்து நோக்கினால் வடக்கு மாகாண சபை விவகாரம் ஒரு வகையில் விக்னேஸ்வரன் தலைமையிலான புதிய அணி என்னும் நிலைப்பாட்டை சற்று பலவீனப்படுத்தியிருக்கிறது. அதில் ஆர்வமாக இருந்தவர்கள் மத்தியில் சலனங்களையும் தோற்றுவித்திருக்கிறது. சிலருடைய கருத்தின்படி விக்னேஸ்வரன் ஐயா வருவார், முதலில் நீங்கள் அதற்கான மேடையை உருவாக்குங்கள் என்கின்றனர் சிலர். ஆனால் ஏனைய கட்சியை சேர்ந்தவர்களோ ஒருவேளை மேடையை போட்டவுடன் அவர் வராமல் விட்டுவிட்டால் என்ன செய்வது என்கின்றனர். விக்னேஸ்வரன் ஒரு புதிய அணிக்கு தலைமை தாங்க வேண்டுமாயின் அதற்கான ஆதரவு முதலில் அவரிடமிருந்தே வரவேண்டியிருக்கிறது. அவ்வாறில்லாவிட்டால் இந்த விடயத்தில் வேறு எந்தவொரு கட்சியும் முன்வராது. இதுதான் தற்போதைய நிலைமை. விக்னேஸ்வரன் மீது மக்கள் நம்பிக்கை வைத்திருக்கின்றனர் என்பது உண்மை. இன்றைய சூழலில் எவருக்குமில்லாத மக்கள் ஆதரவு வடக்கில் அவருக்குண்டு. அதனை ஒரு அரசியல் சக்தியாக திரட்டியெடுக்க வேண்டுமென்னும் ஆர்வம் அவருக்கிருந்தால் மட்டுமே அவரால் ஒரு புதிய அணிக்கு தலைமை தாங்க முடியும். ஆனால் அடுத்த முறை தமிழரசு கட்சி அவருக்கு நிச்சயம் இடம் கொடுக்கப் போவதில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்று. அவ்வாறானதொரு சூழலில் தொடர்ந்தும் அவர் அரசியலில் இருக்க விரும்பினால், அப்போது எந்த அணியுடன் தன்னை அடையாளம் காட்டவிரும்புவார் என்பதும் கேள்வியே! இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் அவ்வாறானதொரு முடிவை நோக்கி அவர் போக முடியாதளவிற்கான சவால்களையும் அவர் மாகாண சபைக்குள் சந்திக்க நேரிடும். ஏனெனில் தமிழரசு கட்சியின் அடுத்த இலக்கு அவ்வாறானதொரு ஆர்வத்தை அவருக்குள் ஏற்படுத்தாதவாறு சில நெருக்கடிகளை கொடுத்து அரசியலில் அவரை களைப்புற வைப்பது. இதுவே தமிழரசு கட்சியின் அடுத்த இலக்காக இருக்கும். களைப்புற்ற ஒருவர் நிச்சயம் ஓய்வையே நாடுவார். http://www.ponguthamil.com/shownewscontent.aspx?sectionid=10&contentid=29f38a2c-a2c3-4359-b055-23a04d9b35d4
  7. அவைத் தலைவரும் 22 திருடர்களும்! June 17, 2017 இது அலிபாபாவும் நாற்பது திருடர்களும் என்ற சினிமா கதை அல்ல. இது பதவி ஆசை பிடித்த அவைத்தலைவரினதும் ஊழல் பேர்வழிகளான 22 திருடர்களின் உண்மை கதையாகும். தமிழர்களின் உரிமைக்காக குரல் கொடுப்பார்கள் என்று நம்பி மாகாணசபை உறுப்பினர்களை தெரிவு செய்து அனுப்பியிருந்தனர் தமிழ் மக்கள். ஆனால் பதவியை பெற்றுக்கொண்ட இவர்களோ தமிழ் மக்களுக்காக இதுவரை எதையும் செய்யவில்லை என்பதே உண்மையாகும். மாறாக தமக்காகவும் தமது குடும்பத்திற்காகவும் ஊழல் மற்றும் மோசடிகளை இந்த உறுப்பினர்கள் செய்து வருகின்றனர். ஊழல் செய்த அமைசர்கள் மீது முதலமைச்சர் நடவடிக்கை எடுத்தவுடன் முதலமைச்சரையே பதவி நீக்க இவர்கள் முயலுகின்றனர். அதுவும் அவைத் தலைவர் சிவஞானமோ எல்லோரையும் விஞ்சி நிற்கிறார். மரபுப்படி நடுநிலை வகிக்க வேண்டிய பதவியை வகிக்கும் அவரோ மரபை மீறி முதலமைச்சரை நீக்க ஒற்றைக்காலில் நிற்கிறார். இதுவரை ஆளுநரை மாற்ற வேண்டும் என்று கோசம் போட்டு வந்த இந்த அவைத்தலைவர் இப்போது முதலமைச்சரை நீக்குவதற்காக அதே ஆளுநர் காலில் போய் விழுந்துள்ளார். அதுமட்டுமன்றி ஆளுநர் ஆங்கில மொழியில் உரையாடிய வேளையிலும் இவர் அவருடன் சிங்கள மொழியில் உரையாடுகிறார். கேப்பாப்புலவில் மக்கள் போராடுகின்றார்கள். காணாமல் போனவர்களின் உறவுகள் போராடுகின்றார்கள். பன்னங்கட்டியில் மக்கள் போராடுகின்றார்கள். இரணைதீவு மக்களும் தமது சொந்த நிலத்தில் குடியேற அனுமதி கேட்டு போராடுகிறார்கள். வாக்கு போட்ட மக்கள் போராடுகிறார்கள். ஆனால் பதவி பெற்ற அவைத்தலைவரோ இந்த மக்களுக்காக ஆளுநரை ஒருபோதும் சந்திக்கவில்லை. ஆனால் இன்று ஊழல் அமைச்சர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக அதே ஆளுநரை ஓடிச் சென்று சந்திக்கிறார். முன்பு சங்கக்கடையில் ஊழல் செய்த இந்த அவைத் தலைவர் இன்று அமைச்சர்களின் ஊழலுக்கு துணை போனதில் ஆச்சரியமில்லை என்று சிலர் கூறுகிறார்கள். அது எந்தளவுக்கு உண்மை என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இந்த அவைத் தலைவர் இதுவரை மூன்று ஆசனங்களை மாற்றி விட்டாராம். தனக்கு உட்காருவதற்கு சொகுசாக இல்லை என்றுகூறி இதுவரை மூன்று விலை உயர்ந்த ஆடம்பரமான ஆசனங்களை மாற்றியவர் தனது பதவிக்காலம் முடிவதற்குள் இன்னும் எத்தனை ஆசனங்களை மாற்றப் போகிறாரோ என்று அதிகாரிகள் முழிக்கின்றனராம். கேப்பாப்புலவில் குழந்தைகள்கூட ரோட்டில் ராணுவ கம்பி வேலிகருகில் உறங்கிய வேளை இந்த அவைத் தலைவர் தனக்கு சொகுசு ஆசனம் வேண்டும் என்று அடம்பிடித்தது அசிங்கம் இல்லையா? இப்போது இந்த அசிங்கத்திற்கு மன்னிக்கவும் அவைத் தலைவருக்கு முதல்வர் சிம்மாசனம் வேண்டுமாம். ஜயகோ! இன்னும் எத்தனை கேவலங்களை தமிழ் மக்கள் காண வேண்டி வருமோ? -Balan tholar http://www.quicknewstamil.com/2017/06/17/அவைத்-தலைவரும்-22-திருடர்க/
  8. கழுதைப்புலி அரசியல் – கிரிஷாந் June 15, 2017 ஓர் ஆளுமை சமூகத்தில் நிகழ்த்தியிருக்கும் மாற்றத்தையே அவரை அளவிடுவதற்கான அளவுகோலாகக் கொள்ளமுடியும். மதிப்பீடுகளற்றுப் போன ஒரு சமூகமாக மாறியிருக்கும் நாம் எல்லாவற்றையும் வாய் பார்த்துவிட்டு நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். அரசியல்வாதியாக ஒருவர் வருவதற்கு முன் ஒரு வாழ்க்கையிருக்கிறது. அந்த வாழ்க்கையில் அவர் என்னவாக இருந்தார், எப்படி நடந்து கொண்டார், எவற்றை உருவாக்கினார் என்பது பிற்கால அவரது அரசியல் பயணத்தில் செல்வாக்குச் செலுத்தும். இந்தப் பத்தியை அமைச்சர் ஐங்கரநேசனின் ஆளுமை தொடர்பிலும் அவர் தொடர்பான விமர்சனங்களை நாம் எவ்வாறு உரையாடப்போகிறோம் என்பது தொடர்பிலும் ஒரு முன்வரைவை உருவாக்கிக் கொள்ளவும் தொகுக்கிறேன். ஐங்கரநேசன் மேல் ஊழல் வழக்குகளோடு சேர்த்து அதிகார துஷ்பிரயோகம் என்பது வரை நிறைய குற்றங்கள் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. முதலமைச்சாரால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட விசாரணைக்குழுவின் அறிக்கையின் படி அவர் குற்றவாளியாகவே குறிப்பிடப்படுகின்றார். தற்போது வடக்குமாகாணசபை பெரும் அல்லோல கல்லோலப்பட்டுப்போயிருக்கிறது. முதலைச்சர் பதவியிலிருந்து விக்கினேஸ்வரனை நீக்கப்படக்கூடிய அளவுக்கு விஷயம் வீங்கி வெடித்திருக்கிறது. இது ஒருவகையில் விக்கினேஸ்வரனுக்கான கண்ணி தான். அதற்கு அவருக்கு நெருக்கமான ஐங்கரநேசனைக் குறிவைப்பது ஒரு விதத் தந்திரம். அதைத் தான் கழுதைப்புலிகள் செய்துகொண்டிருக்கின்றன. முதலில் ஐங்கரநேசன் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான பின்னணியைப் பார்ப்போம். சூழலியல் மாணவனாக, ஆசிரியராக, இதழியலாளராக, செயற்பாட்டாளராக ஐங்கரநேசன் இந்த சமூகத்தின் ஒரு ஆளுமை பொருந்திய சக்தி. அவர் சார்ந்திருந்த ‘தேனீக்கள்’ என்ற அமைப்பு யுத்த காலங்களில் ஏராளம் உதவிகளை மக்களுக்குச் செய்திருக்கிறது. ‘நங்கூரம்’ என்ற இதழ் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர் மத்தியில் சூழலியல் சார்ந்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. பார்த்தீனிய ஒழிப்பு நடவடிக்கை, மரநடுகைக்கென்றொரு மாதத்தை அறிவித்து அது தொடர்பிலான தொடர்ச்சியான செயற்பாடுகளை முன்னெடுத்தமை, விவாசாயிகளையும் வீட்டுத் தோட்டம் செய்பவர்களையும் ஊக்கப்படுத்தி அவர்களுக்கு பாராட்டு விழாக்களையும் கௌரவத்தினையும் அங்கீகாரத்தினையும் பெற்றுக்கொடுத்தமை, ‘அம்மாச்சி’ என்ற உணவகத்தினை நிறுவி அதன் மூலம் உள்ளூர் உணவுகளையும் பெண்களுக்கான சுயநம்பிக்கையையும் உருவாக்கியமை, இதன் ஊடாக ஏராளமானவர்கள் இன்றும் நல்ல சாப்பாடு சாப்பிடக் காரணமாயிருப்பமை, மரபுரிமைகள் சார்ந்தும் சூழலியல் சார்ந்தும் பொருட்படுத்தக் கூடிய நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டிருந்தமை, தொண்டைமானாறு நீரேரியை நன்னீர் நீர்த்தேக்கமாக்கும் முயற்சி, வருடந்தோறும் பனைவளக் கண்காட்சியும் பனை வளம் தொடர்பான விழிப்புணர்வூட்டும் செயற்திட்டங்கள், நல்லூர் திருவிழாக் காலங்களில் விவாசாயக் கண்காட்சி, அதனுடன் தொடர்புடைய மலிவு விலையில் நூல் விற்பனை, புதிய விவசாய கண்டுபிடிப்புகளுக்கு ஆதரவு வழங்கிக்கொண்டிருத்தல், உள்ளூர் உணவுகளுக்கான கண்காட்சிகளை நடத்த ஆரம்பித்திருப்பமை, “ஏழாவது ஊழி” என்ற சூழலியல் சார்ந்த கட்டுரைத் தொகுப்பை வெளியிட்டுள்ளமை என்று அவர் நேரடியாக தேர்தல் அரசியலில் ஈடுபட்ட பின்னரும் அதற்கு முன்னரும் ஏராளமான பொது வேலைகளை முன்னின்று நடத்திய ஆளுமை. சமகாலத்தைய ஈழத் தமிழ் அரசியலில் இவ்வளவு பன்முகத்தன்மை வாய்ந்த, அடிமட்டத்திலிருந்து செயற்பாடுகளினூடாக வளர்ச்சி பெற்று வந்த வேறெந்த அரசியல் தலைமையும் இல்லை. இன்றளவும் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் யார் வேண்டுமானாலும் அவரை சந்தித்து உரையாடமுடியும். இவரளவுக்கு நெருக்கமாக மக்களுடன் உரையாடும் தலைமைகள் குறைவு, மேலும் இவரளவுக்கு தற்போது உலகம் எதிர்கொண்டுகொண்டிருக்கும் மிகக் கடுமையான சூழலியல் சார் பிரச்சினைகள் தொடர்பாக ஆழமான அறிவையும் அதற்கான தெளிவான பார்வையையும் கொண்ட இன்னொரு தலைமை அரசியல் அரங்கில் இல்லை. சூழலியலையும் தேசியத்தையும் ஒருங்கே பேசக்கூடிய ஓர் அரசியல் தலைமை தமிழ் மக்களுக்குத் தேவை. அரசியல்வாதிகளின் வகிபாகம் என்பது வெறுமே ஆயிரம் பிரச்சனைகளைக் கதைகளாகக் கதைத்துக்கொண்டிருப்பதில்லை. மேலே நாம் அடையாளம் கண்ட பண்புகளைக் கொண்ட ஒரு தலைமையால் தான் கனவுகளை காண முடியும். தனது காலத்திற்கு தேவையென்று தான் கருதும் விடயங்களை துணிவாகவும் திடமாகவும் நடைமுறைப்படுத்த முடியும். உதாரணத்திற்கு எந்தக் கடையிலுமே சாப்பிட முடியாமல் விழுங்கித் தொலைக்கும் ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கான உணவுத் தேவைகளை சூழலியல் சார்ந்த அக்கறையுடனும் ஆரோக்கியமான எதிர்காலத்திற்கான கனவுடனும் தீர்வுசெய்யும் நோக்கத்தின் விளைவுதான் ‘அம்மாச்சி’. அம்மாச்சி போன்ற பயன்மதிப்பும் பல்வேறு பரிணாமங்களில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததுமான வேறொரு நடவடிக்கைகளையும் வேறெந்த சமகால அரசியல் தலைமைகளும் முன்வைக்கவில்லை. சமூகத்திற்கான தனது கனவையும் நடைமுறையையும் இணைத்து யார் ஒருவர் புதிதாக ஒன்றை சமூகத்தில் உருவாக்குகிறாரோ அது மிக முக்கியமான ஒரு நகர்வு; அதனைச் செய்பவரே சமூகத்திற்கான தலைமை. மற்றவர்களெல்லாம் அவர்களுக்கானதை கதைத்துக்கொண்டிருக்கும் போது நிலைத்து நின்று சமூக மாற்றத்தை உருவாக்கும் வகைமாதிரியை அவர் சமூகத்தில் உருவாக்கியிருக்கிறார். ஒவ்வொரு கார்த்திகை மாதமும் ‘மரநடுகை ‘ மாதமாக அறிவித்து அதை நடைமுறைப்பபடுத்துவதென்பது இனிவரப்போகும் அரசியல்வாதிகளுக்கும் தலைமுறைகளுக்கும் ஒரு செய்தி. ஐங்கரநேசனின் நிர்வாகத் திறன் என்பதை முன்வைத்து இந்தப் பிரச்சினையின் இன்னொரு பரிமாணத்தைப் பார்த்தால், நிர்வாக ரீதியில் ஐங்கரநேசனின் பலவீனங்கள் சமூகத்தை பாதிக்குமொன்றாக மாறிவிடக் கூடும். அதேவேளை அவை நிவர்த்தி செய்யப்பட முடியாதவையல்ல. பொதுவாழ்வில் யாருமே விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் அல்ல. எனக்கும் கூட அவர் மீது விமர்சனங்கள் உண்டு. ஆனால் இவ்வளவு பணிகளையும், இதை விட அதிகமானவற்றையும் செய்திருக்கும் ஐங்கரநேசன் தொடர்பில் நாம் ஒரு விவாதத்தை உருவாக்கும்போதும் விமர்சனத்தை வைக்கும்போதும் எளிமையான தர்க்க விளையாட்டுகளின் மூலம் மதிப்பிட முடியாது. அவரது மொத்தவாழ்வில் அவர் செய்தவற்றினையும் சேர்த்தே அவர் பற்றிய மதிப்பீடு அமையவேண்டும். அறமும் ஒரு அளவுகோல்தான். இங்கு ஐங்கரநேசனையோ அல்லது விக்கினேஸ்வரனையோ குறிவைக்கும் தரப்புக்களின் அரசியல் வெளிப்படையானது. இந்த நாடகத்தினை நாம் வெறுமனே வாய் பார்த்துக்கொண்டிருக்கக்கூடாது. அப்படி நாம் இருப்போமென்றால், சமூகத்திற்காக உழைத்து அதற்காக தன் வாழ்நாளில் பெரும்பகுதியைச் செலவழித்து அதன் மூலமாக அரசியலில் உருவாகி வரும் ஆளுமைகளை நாம் முழுவதும் சோர்வடையச் செய்துவிடுவோம். அது சுயநலம் வாய்ந்த அரசியல் கும்பல்களை கொண்டாட வைக்குமொரு செய்தி. நாம் அப்படியிருக்கக்கூடாது. அரசியலில் மதிப்பீடுகளுடன் நாம் முடிவுகளை எடுக்க வேண்டும். இவரை விமர்சிப்பவர்களின் வாழ்க்கையையும் அவர்கள் எதற்காக அரசியலை செய்கிறார்கள் என்பதையும் நாம் பார்க்க வேண்டும். அவர்களுக்கு ஐங்கரநேசன் போன்றவர்கள் எப்பொழுதும் ஆபத்தானவர்களே. அவர்கள் கழுதைப்புலிகள்; புலிகள் அல்ல. கழுதைப்புலிகளை நாம் கழுதைப்புலிகள் என்று தான் அழைக்க முடியும். சோம்பேறிகளின் அரசியல் என்பது கழுதைப்புலி அரசியல் தான். அதனை நாம் ஆதரிக்க முடியாது. அதனை நாம் உரக்க வெளிப்படுத்த வேண்டும். உதாரணத்திற்கு குறித்த விசாரணைக்குழு “பதின்மூன்றாவது திருத்தச் சட்டத்தின்படி மாகாண அமைச்சர் ஒருவர் சுற்றுச்சூழல் சார்ந்த விடயங்களில் தலையிடுவதை விசாரணைக்குழு சட்டபூர்வமற்றதென நிறுவ முயன்றுள்ளது” என்பதன் உள்நோக்கத்தைப் பார்க்கவேண்டும். ஒருவர் எல்லையை மீறி அதிகாரத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்வது தான் அறத்தின் அடிப்படையில் குற்றமே தவிர, நன்மை செய்வது அல்ல. இது போன்ற அடிப்படை அறமற்ற கும்பல்களுக்கு மத்தியில் மக்கள் தாம் நம்பும் அறத்தை மதிப்பீடுகளுடன் உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும். அந்த மதிப்பீடுகளுக்காக போராடவேண்டும். நாளைய தலைமுறைக்கு நாம் அரசியல்வாதி எவ்வாறு இருக்கவேண்டுமென்று சொல்வதற்கும் குறைந்தபட்சம் எது போன்ற வேலைகள் இந்த சமூகத்திற்கும் உலகத்திற்கும் முக்கியமானதென்று சொல்வதற்கும் ஒரு அமைச்சராவது இருக்கவேண்டாமா? (இதன் தொடர்ச்சி நாளை தொடரும்) – கிரிஷாந் http://www.quicknewstamil.com/2017/06/15/கழுதைப்புலிஅரசியல்/ அரசியல் பழகு – கிரிஷாந் June 16, 2017 முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரனுக்கான ஆதரவுக் குரல்கள் எழுச்சிபெற ஆரம்பித்திருக்கும் பின்னணியில் இந்தக் கட்டுரை எழுதப்படுகிறது. வடக்கு மாகாண சபையின் முன்னாலும் அதன் பின்னர் விக்னேஸ்வரனின் வீட்டிலும் திரண்ட ஐநூறுக்கும் அதிகமான இளைஞர்களின் ஒருங்கிணைவென்பது யுத்தத்திற்குப் பின்னரான தமிழ் அரசியல் அரங்கில் எங்கும் நிகழ்ந்திராத ஒன்று. ஒரு ஜனவசியம் மிக்க அரசியல் தலைமையின் பேரில் ‘தமிழ்த்தேசியம்’ என்ற கொள்கையின் பேரில் திரண்டிருக்கும் இந்த சக்தி ஓர் அலையாக மாற்றம் பெறுமா? விக்னேஸ்வரன் இன்னொரு அரசியல் குழுவின் தலைமையாக மாறுவாரா? அவ்வாறு அவர் மாறுவது தமிழ்மக்கள் மத்தியில் விக்னேஸ்வரன் மீதான அபிமானத்தை எவ்விதம் பாதிக்கும்? முதலமைச்சரின் விசாரணைக்குழு அறிக்கையின் பின்னரான முடிவுகளை நாம் அறிவோம். தமது அமைச்சர்களை பதவிகளை தியாகம் செய்யச் சொல்லியிருக்கிறார். அவர்களும் செய்வார்கள் என்றே எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது ஒரு முன்னுதாரணமான நடவடிக்கை. இதை விட அதிகபட்சமான சினிமாத்தனமான முடிவுகளையோ அல்லது பின்னடிப்புக்களையோ அவர் செய்திருந்தால் அது அவரது ஆளுமை ஏற்படுத்தியிருக்கும் விம்பத்திற்கு பொருந்தாத ஒன்று. நீதியை அறிந்த ஒருவர், அதைக் கறாராகக் கடைப்பிடிப்பவர் என்ற மனப்பிம்பம் அவருக்கு மக்கள் மத்தியில் ஆழமாக உள்ளது. இளைஞர்கள் நேர்மையான, அறத்தின் பக்கம் நின்று பேசும் முதல்வரை, தமது கனவாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒப்பீட்டளவில் அவர்களது கனவை ஈடுசெய்யும் தலைமையாக விக்னேஸ்வரன் இருக்கின்றார். அதிகபட்சம் தாம் விரும்பும் உண்மையைப் பேசும் ஒருவராக தமிழ்மக்கள் அவரை மாற்றியிருக்கிறார்கள். இந்தப் பின்னனியில் விக்னேஸ்வரனின் மீதான நம்பிக்கையில்லப் பிரேரணையை அதைக் கொண்டு வந்த தரப்புக்கள் மீள எடுப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லையென்றே தோன்றுகிறது. விக்னேஸ்வரனுக்கெதிராகக் கைநீட்டும் எவருக்கும் விக்னேஸ்வரன் அளவுக்கு ஜனவசியமோ கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தும் நிதானமோ இல்லை. இந்த நிதானமான முதியவரின் குரலுக்கு ஒரு அலையை வீச வைக்கும் சக்தியிருக்கிறதென்றே அவதானிக்க முடிகிறது. விக்னேஸ்வரன் இன்னொரு அரசியல் குழுவிற்கு தலைமையேற்கச் செல்வாரா? விக்னேஸ்வரன் தமிழ்மக்கள் பேரவையினூடாக தனது இன்னொரு அரசியல் பிரவேசத்தை நிகழ்த்துவாராயின் ஒப்பீட்டளவில் அது விக்னேஸ்வரனை விட மக்கள் பேரவையில் உள்ள பிற அரசியல் குழுக்களுக்கே அதிகம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த முடிவாக இருக்கும். அது விக்னேஸ்வரனின் ஜனவசியத்தை, ஒளியை தங்கள் தரப்புடன் இணைத்துக்கொள்வதன் ஊடாக தமது தரப்பை வலிமைப்படுத்திக்கொள்ளவே உதவும். ஆனால் அதனைப் பயன்படுத்தி பொருட்படுத்தக் கூடிய மாற்றங்களை இவர்கள் ஏற்படுத்துவார்களா? அல்லது இன்னொரு தெரிவாக மீண்டும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் அங்கமாக மாறுவாராயிருந்தால் இப்பொழுது நிலவும் எதிர்ப்புகளை எவ்விதம் சமாளித்து தனக்கு வாக்களித்த மக்களுக்கு நியாயமாக நடந்துகொள்ளப் போகிறார்? அதற்கான வாய்ப்பிருக்கிறதா? விக்னேஸ்வரன் எடுக்கப்போகும் தேர்வு சம்பந்தமாக தமிழ் மக்கள் மத்தியில் நிச்சயம் மாறுபட்ட அபிப்பிராயங்கள் ஏற்படவேசெய்யும். ஆனாலும் அது அது எவ்விதத்திலும் அவரது அரசியல் மதிப்பை மாற்றப் போவதில்லை. அரசியலில் தந்திரம் முக்கியமானதென்றாலும் மக்கள் தந்திரத்தை விட அறத்தின் பக்கமே நிற்பார்கள். அதுவே மக்களின் அளவுகோலாக இருக்கும். அந்தளவுக்கு விக்னேஸ்வரன் மக்கள்மயப்பட்டிருக்கிறார். இதனோடு இணைத்து விக்னேஸ்வரனின் நிர்வாகத்திறமைகள் தொடர்பாக முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகளையும் நாம் பொருட்படுத்த வேண்டும். அது விக்னேஸ்வரனை தலைமையாகக் கொண்டாடும் இளைஞர்கள் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய ஒன்று. ‘நல்லவர்’ என்ற பண்பு மட்டும் ஒரு அரசியல் தலைமைக்குப் போதாது. தமிழ் மக்களின் இழப்பென்பது பெரியது. இவ்வளவு பெரிய இழப்புகளை சந்தித்த ஒரு மக்கள் தொகுதிக்குத் தலைமை தாங்கும் ஒருவர் மக்களுடன் நெருக்கமானவராக மட்டும் இருப்பது போதாது, பல்வேறு பண்புகளுடன் இருக்கும் அரசியல் தரப்புக்களுடன் பேரங்களைச் செய்பவராகவும் அரசியல் விவகாரங்களை கையாளக் கூடியவராகவும் அவர் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளவேண்டும். தமது இரு அமைச்சர்கள் தொடர்பில் விக்னேஸ்வரன் எடுத்திருக்கும் முடிவென்பது மக்கள் மத்தியில் அவருக்கு அபிமானத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. ஆனால் அவரளவில், அவரது மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில் அந்த அமைச்சர்களின் அரசியல் இருப்பென்பது மனதளவில் அவருக்கு வலிமையைக் கொடுப்பதாகவே இருந்தது. இந்த நெருக்கடியான நிலையில் முதலமைச்சரின் பக்கத்திலேயே அதிகளவு நியாயம் இருப்பதாகப்படுகிறது. அவரின் பக்கமே நாம் குரல் கொடுக்கவேண்டும், அதேவேளை அவரது குரலை செயலுக்குப்போகும் ஒன்றாக மாற்றவேண்டும். வெறுமனே உரையாற்றும் ஒருவராகவே அவர் தனது காலத்தைக் கழித்துவிட நாம் அனுமதிக்கமுடியாது. ஆனால் அரசியல் விருப்பு மிக்க இளைஞர்கள் பொறுப்புணர்வுடன் நடந்து கொள்ளவேண்டிய காலம். தமிழ் மக்களுக்கு ஜனநாயக அரசியலென்பது நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் நடைமுறையிலிருப்பது, அதன் ஜனநாயகப் பண்புகளை பயிற்சி செய்வதற்கு சிறிது காலமெடுக்கும், இந்தக் காலத்தில் நிகழக் கூடிய மாற்றங்கள் என்பன கூடிய பட்ஷம் ஜனநாயக முறைப்பட்டதாகவும் அரசியலை தேர்தலைத் தாண்டி விளங்கிக் கொள்ள வேண்டிய பங்கேற்க கூடிய ஒன்றாக மாற்ற வேண்டும். இந்த ஏழு வருடங்களில் அதிக பட்ஷம் உணர்வெழுச்சியான விடயங்களுக்காகவே இளைஞர்களும் மக்களும் தெருவிலிறங்கியிருக்கிறார்கள், போராடியிருக்கிறார்கள். ஜனநாயகத்தின் விளைவுகளில் அந்த வகையான போராட்டங்களே முதலில் தோன்றும். ஆனால் அது வளர்ச்சிப்போக்கைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். உணர்வெழுச்சியிலிருந்து அரசியலை ஒரு அறிவுபூர்வமான துறையாகக் கையாளப் பழக வேண்டும். இப்பொழுது இரண்டு கட்டுரைகளிலும் நாம் விவாதித்த ஆளுமைகளின் தன்மைகளில் போதாமை உள்ளது. விமர்சனங்கள் உண்டு. ஆனால் அரசியல் சூழலை கருத்தில் கொண்டு நாம் இந்தப் பக்கத்தில் நிற்க வேண்டுமென்று தீர்மானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் இங்குள்ள சிவில் சமூகங்களும் கல்வி நிலையங்களும் சுய சார்புள்ள பிரச்சினைகளோடு பொது அரசியலில் உள்ள விடயங்களை உள்வாங்கி மக்களை அரசியல் அறிவுள்ள தொகுதியாக மாற்ற வேண்டும். அரசியல் உணர்வுள்ள தொகுப்பாக இருக்கின்ற தமிழ்மக்களை அரசியல் அறிவுள்ள தொகுதியாக்க வேண்டிய பொறுப்பு தமிழ் இளைஞர்களுக்கும் ஊடகவியலாளர்களுக்கு புத்திஜீவிகளுக்கும் உள்ள பொறுப்பு. அரசியலை ஒரு மக்கள் தொகுதியின் அறிவாக மாற்றுவதற்கு பெரும் உழைப்புத் தேவை. பரந்துபட்ட வாசிப்புள்ள ஒரு சமூகமாக நாம் மாற்றம் பெற வேண்டும். அன்றாட பத்திரிக்கைச் செய்திகளை வைத்து கணிக்கும் அரசியலைத் தாண்டி அரசியல் அறிவை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அரசியலிலும் சமூகத்திலும் அக்கறையுள்ளவர்கள் இனியும் அரசியலை ஓட்டுப்போடுவதுடன் மாத்திரம் நகர்ந்து செல்லும் ஒரு சடங்காக தொடர முடியாது. குறிப்பாக இது தமிழ் இளைஞர்கள் அரசியல் பழகவேண்டிய காலம். – கிரிஷாந் http://www.quicknewstamil.com/2017/06/16/arasiyal-palagu-by-kirishanth/
  9. பலி அனோஜன் பாலகிருஷ்ணன் ரத்னசிங்க உணவுப் பொதிகளை எண்ணினான். எல்லாம் சரியாக இருந்தன. பேப்பரால் சுற்றப்பட்டுக் கட்டப்பட்ட உணவுப் பொதிகளை அகண்ட வாளிக்குள் வைத்து டிரக்டரில் ஏற்றினான். முகாமிலுள்ளவர்கள் இனிமேல்தான் சாப்பிடுவார்கள். வீதியில் காவல் பணியில் நிற்கும் சிப்பாய்களுக்கு உணவுப் பொதியை ஒவ்வொன்றாகக் கொடுத்துவிட்டு வர வேண்டும். வெயில் சுள்ளிட்டது. துவக்கை முதுகுப்பக்கம் தொங்கவிட்டவாறு டிரக்டரில் பாய்ந்து ஏறினான். தலையில் கொழுவியிருந்த இரும்புத் தொப்பி இடறியது. சரிப்படுத்திக்கொண்டு டிரக்டர் பெட்டிக் கரையில் அமர்ந்தான். இன்னும் நான்கு சிப்பாய்களும் அவனுடன் ஏறினார்கள். வரும் வழியில் தென்னம் குற்றிகளை ஏற்ற வேண்டும். குலுங்கிக்கொண்டு டிரக்டர் போனது. வீதிக்கரையில் கல்வீடுகள் கடந்துகொண்டிருந்தன. சைக்கிளில் பலர் விரைந்தனர். சமாந்திரமாகச் சென்றுகொண்டிருந்த வாலிபர்கள் இராணுவ டிரக்டரைக் கண்டவுடன் ஒருவர் பின் ஒருவராக அணி வகுத்தனர். சுதந்திரமாகத் திரியும் வாலிபர்களைப் பார்க்கும்போது பலசமயம் ரத்தினசிங்கவுக்கு எரிச்சல் கிளர்ந்து எழும். அதிகாலையில் ரோந்துப் பணிக்குச் செல்ல வேண்டும். மூன்று கிலோமீற்றர்கள் அவர்களுடைய முகாமின் பொறுப்பிலிருந்தது. அது முடிந்த பின்பே உடற்பயிற்சி, உணவு. குடும்பமாகத் திருவிழா போல் வருபவர்களைக் காணும்போது, தானும் விரைவில் அவ்வாறு செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பினான். ஒருவர் சிறிய வயது மகனை சைக்கிளில் முன் பாரில் ஏற்றி அழுத்திக் கொண்டிருந்தார். அவனது கைகள் ஹான்டிலை இறுகப் பற்றியிருந்தன. அவர்களைப் பார்த்தவுடன் ரத்னசிங்கவுக்குத் தன் மகனின் நினைவு கிளர்ந்தது. இதே வயதில்தான் அவர் மகனும் இருப்பான். ஏறக்குறைய எட்டு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன வீடு சென்று. இனிமேல் வீடு செல்ல சந்தர்ப்பம் அவ்வளவு சீக்கிரம் கிடைக்குமோ தெரியாது. யுத்தம் வன்னிப் பக்கம் ஆரம்பமாகிவிட்டது. வாரம் ஒருமுறை வீட்டிலுள்ளவர்களுடன் தொலைபேசியில் முகாமிலிருந்து பேசலாம். அது பொதுத் தொலைபேசி. வேறு தொலைபேசிகள் உபயோகிக்கமுடியாது. குடும்ப நினைவுகள் சுழியாக உள்ளிழுத்தன. இறுதியாக மகனுடன் பேசியதை நினைத்துப் பார்த்தான். “தாத்தே கவதாத கெவல் எனவா?” “இன்னும் ஒரு மாதத்தில் வருவேன்..” “வரும்போது என்ன வாங்கிக்கொண்டு வருவீங்க?” “நீ கேட்ட வெள்ளைத் தாமரைப்பூ...” “அப்பா இந்தமுறை ஏமாற்றக் கூடாது..” அவனின் சிரிப்பு குதூகலமாகக் கேட்டது. வீதியெங்கும் இராணுவத்தினர் குவிக்கப்பட்டிருந்தனர். எனக்கும் லேசாகப் பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது. சமாந்திரமாகச் செல்லாமல் ஒருவர் பின் ஒருவராக சைக்கிளில் போனோம். பொக்கற்றில் அடையாள அட்டை இருக்கின்றதுதான். தொட்டு மீண்டும் உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன். இராணுவம் வீதிக் கரையில் ரோந்து நடவடிக்கையில் இருந்தது. நீண்ட கம்பிகளைக் கொண்ட வோக்கிடோக்கியை முதுகில் அணிந்திருந்த சிப்பாய் வாயருகே பிடித்துச் சிங்களத்தில் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். அதன் இரைச்சல் சத்தம் இன்னும் சூழலைப் பதற்றமாக வைத்திருந்தது. மற்றைய சிப்பாய்கள் குப்பை விறாண்டிக் கம்பிகள் சகிதம் வீதிக்கரையில் வளர்ந்துள்ள புற்களையும் சருகுகளையும் கிண்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். வெறும் அட்டைப் பெட்டியை ஒரு இராணுவச் சிப்பாய் தயங்கித்தயங்கிப் புரட்டிக்கொண்டிருப்பதைக் காணும்போது அந்தப் பயம் வளர்ந்து இராட்சசக் கொடியாக என்னைச் சுற்றிப் பிடித்தது. நாங்கள் குமரேசன் பேக்கரிக்கு வந்துசேர்ந்தோம். இரும்புக் கதவு இழுத்துச் சாத்தப்பட்டிருந்தது. பாண் வேகும் கருகல் வாசமும் மா நொதிக்கும் புளித்தவாசமும் கலவையாக வந்தது. ரெண்டு முறை மரக் கதவை மெல்லமாகத் தட்ட விமலா அன்ரி கதவைத் திறந்தார். அவரின் முகத்தில் எண்ணெய் வழிந்தவாறிருந்தது. ஒருகையால் தலை சீவிக்கொண்டிருந்தார். எங்களைப் பார்த்து, “என்ன டியூஷன் கட் பண்ணிட்டு சுத்துறீங்களோ...” என்று சொல்லிச் சிரித்தார். எனக்கு எரிச்சல் வந்தது. மயூரன் அண்ணா கலைந்த தலையுடன் பின்வளவில் நின்றார். அலவாங்கில் குத்திக் கனக்கத் தேங்காய் உரித்திருக்க வேண்டும். வேர்வையில் கைகால்களில் பொச்சுக்கள் ஒட்டியிருந்தன. ஒடுங்கிய முகம். மெல்லிய சிவலை உடம்பு. தென்னம் மட்டைகள்போல் நீண்ட கைகள். அவர் கதைக்கும்போது அவரின் கைகள் அவருக்கு ஏற்ற வகையில் ஆடும். அவர் குரலில் ஒலிக்கும் வசீகரம் இழுத்துக் காந்தத்தில் ஒட்டிய இரும்புத்துகள்களாக அவரோடையே ஒட்டிவைத்திருக்கும். கொய்யா மரத்தின் கீழ் மூன்று பிளாஸ்டிக் கதிரைகளை எடுத்துப்போட்டுவிட்டு அமர்ந்தோம். குடிக்கத் தண்ணீரை போத்தலில் தந்தார். முருங்கை மரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த மசுக்குட்டியைச் செம்பகம் ஒன்று கொத்தித் தின்றவாறிருந்தது. பதினோராம் ஆண்டு வகுப்புப் பரீட்சைகள் எழுதிவிட்டுக் கிரிக்கெட் விளையாடத் தொடங்கும்போதுதான் மயூரன் அண்ணா பழக்கமானார். உற்சாகமாகப் பேசுவார். அப்போது சமாதான காலம். இயக்கக்காரரும் இராணுவத்தினரும் தங்களுக்குள் புன்னகைத்துக்கொண்டனர். அவர்மூலம் தான் மண் மீட்புப் பயிற்சிக்கும் சென்றேன். எங்கள் பாடசாலையிலிருந்து மொத்தம் பதின்மூன்று பேர் வேறுவேறு பாடசாலைகளிலிருந்து நிறையப்பேர் வந்திருந்தார்கள். மூன்று மாதம் பளை இயக்க பேசில் வைத்துப் பயிற்சிதந்து ஆயுதங்கள் சுடப் பழக்கினார்கள். தமிழீழ மக்கள் படை என்று பெயர் சூட்டினார்கள். பயிற்சி முடிந்து மறுபடியும் உயர்தரம் படிக்க வந்துவிட்டோம். எமக்குத் தகவல் வரும்போது அவர்களது ஆணையை நிறைவேற்ற வேண்டும். அவ்வளவுதான். பிளாஸ்டிக் கூடையை மயூரன் அண்ணா எடுத்துவந்தார். உள்ளே பேப்பரால் சுற்றி ஏதோ வைக்கப்பட்டிருந்தது. தணிந்த குரலில் எங்களுடன் கதைக்க ஆரம்பித்தார். எனக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது. அதை நானும் கோபியுமாகச் செய்யப்போகிறோம். அவரின் வாய் உதடுகள் ஒட்டாமல் பேசின. கைகளின் தசைகள் இறுகுவதும் விலகுவதுமாக இருந்தன. இதை வலு திறமாகச் செய்ய வேண்டும். எனக்குள் உற்சாகம் அலையாக எழுந்துஎழுந்து ஆர்ப்பரித்தது. “பிளேன்ரீ போடவே மயூரன்?” விமலா அன்ரி உள்ளேயிருந்து கேட்டார். யாருமே பதில் சொல்லவில்லை. மீண்டும் கத்தினார். “ஓமோம் கொண்டாங்கோ..” என்று நான் பதிலுக்குக் கத்தினேன். அவர் கூடைக்குள் கையைவிட்டு எடுத்துச் சுற்றிய பேப்பரை விலத்திக் காட்டினார். பச்சை நிறத்தில் வளைவாக இருந்தது. தொட்டுப் பார்த்தேன். குளிர்ந்தது. பிளேன்ரீயைக் குடித்துக்கொண்டு திட்டத்தில் உன்னிப்பாக இருந்தோம். வெள்ளைப் பேப்பர் ஒன்றை எடுத்து மடியில்வைத்து நீலப் பேனையால் வரைந்து மயூரன் அண்ணா பொறுமையாக விளங்கப்படுத்தினார். எல்லாம் பூரணமாக விளங்கியது. நாளும் குறிக்கப்பட்டது. கூடைக்குள் வைத்தபடியே அதைக் கோபியிடம் கொடுத்தார். எனக்கு நிம்மதியாகவிருந்தது. வேண்டிக்கொண்டு வெளிக்கிட்டோம். பிரதான வீதியால் செல்லாமல் ஒழுங்கைக்குள்ளால் நுழைந்து கலைந்தோம். படசாலை மணியடித்தது. தனுஜன் துள்ளிக்குதித்து வகுப்பறையால் ஓடிவந்தான். தண்ணீர் போத்தலை விட்டுவிட்டு வந்தது நினைவுக்குவர மீண்டும் வகுப்பறைக்கு ஓடினான். சுவரில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. மூடியைக் கழற்றி அம்மா கரைத்துத் தந்ததில் மிச்சமிருந்த தேசிக்காய்த் தண்ணீரையும் உறிஞ்சியில் சூப்பிக் குடித்து முடித்தான். நாளைக்கும் நாளை மறுநாளும் விடுமுறை. தங்கச்சிகளுடன் விளையாடலாம் என்ற உற்சாகம் அவனை மகிழவைத்தது. ஆசிரியர் கொடுத்த வீட்டு வேலையை மறக்கக்கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருந்தான். இல்லாவிடில் அருட்செல்வன் மிஸ் முட்டுக்காலில் விட்டுப் பிரம்பால் அடிப்பார். வெள்ளை வானிஷ் பேப்பரும் பசையும் வாங்க வேண்டும். வேறு ஏதோவொன்றும் வாங்க வேண்டும்; என்ன அது மறந்து போச்சே! மூக்குக்குள் விரல்விட்டு யோசித்தான். அப்பா வெளியே வந்து நிற்பார். அவரிடம் சொல்வோம். வாசலுக்கு ஓடிப்போனான். கேற்றுக்கு வெளியே வந்து அப்பாவைத் தேடினான். குறுக்கும் மறுக்குமாக நிறைய மாணவர்கள் ஓடிச் சென்றவாறிருந்தனர். சிவத்த மோட்டார் சைக்கிளில் வெள்ளை ஹெல்மெட்டில் அப்பா நிற்பாரே. எங்கே அப்பா. அவன் கண்கள் பரபரப்புடன் கூட்டத்தை விலத்தித் தேடின. அப்பா மகோகனி மரத்தடியில் நின்றார். ஓடிச்சென்று மோட்டார் சைக்கிளில் ஏறினான். “அப்பா... அருட்செல்வன் மிஸ் ஹோம்வோர்க் சொன்னவா..” “என்ன ஹோம்வோர்க்?” மோட்டார் சைக்கிள் கிக்கரை உதைத்துக்கொண்டு அப்பா கேட்டார். “வெள்ளைத் தாமரைப்பூ செய்ய வேண்டும்..” “தாமரைப்பூவா?” “ஓமப்பா.. சாமான் வாங்கணும்” நங்கள் அங்கு இருக்கும்போது யாருமேயில்லை. அதிகாலை இரண்டாக இருக்க வேண்டும். தவண்டுதவண்டு முன்னேறினோம். நாயுண்ணிச் செடிகள் மண்டிக்கிடந்தன. செம்மண் முழங்கால் முழுவதும் அப்பியது. நாய் எதுவும் குலைத்துவிடக்கூடாது என்பதில்தான் எங்கள் அச்சம் இருந்தது. அது கண்டி வீதியில் ஏறும் வீதி. ஏறும் முடக்கில் வெற்றுக் காணியிருந்தது. முன்னால் வேலியடைத்திருந்தார்கள். அருகில் விளக்குக் கம்பம். அதில்தான் இதனைப் பொருத்த வேண்டும். சுற்றியிருந்த பேப்பரை விலத்தினேன். பச்சை நிறத்தில் மயூரன் அண்ணா தந்த கிளைமோர் உறங்கிக்கொண்டிருந்தது. அது அடைத்து வைத்திருக்கும் சக்தி ஒரு பெண்ணின் சீற்றம் போல. கோபி கிளைமோரை வாங்கிக்கொண்டு முன்னால் சரசரவென்று பாம்பாக நகர்ந்தான். அவசரமாக எங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அடிப்படையான பயிற்சிகளை வைத்துக்கொண்டு செயல்படும் அவனின் வேகம் ஆச்சரியப்படுத்தியது. நான் மல்லாக்காக வானத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு திரும்பிப் படுத்தேன். பெரிய தாட்சிச் சட்டியைக் கவிட்டு வைத்திருந்ததுபோல் வானம் கருமையாக இருந்தது. பென்சில் திருவல்களை ஒட்டிவைத்தது போல் நட்சத்திரங்கள் பரந்திருந்தன. கொஞ்ச நேரத்தில் நெளிந்து நெளிந்து ஊர்ந்து கோபி வந்தான். அவன் கைகளில் இரண்டு வயர்கள் இருந்தன. நிலத்தில் அவற்றை அழுத்திஅழுத்தி இழுத்து வந்தான். “வச்சாச்சா?” வினவினேன். மூச்சை நன்றாக இழுத்துவிட்டுச் சொன்னான், “ஓம்.. சொன்ன மாதியே போஸ்ட்டின் அடியில் கட்டியாச்சு...” “கோணம் எல்லாம் சரிதானே?” “திருப்தி” அவன் கண்கள் ஒளிர்ந்தன. அன்று நாங்கள் பாடசாலை செல்லவில்லை. அமைதியாக இருந்தோம். மதிலுக்கு அங்கால் சைக்கிளில் கோபி நிற்பான். வெடிக்கவைத்தவுடன் ஓசைப்படாமல் ஓடி அவன் சைக்கிளில் கரைந்துவிடுவதுதான் திட்டம். நான்தான் வெடிக்கவைக்க வேண்டும். கையிலிருக்கும் இரண்டு வயர்களையும் பொருத்த வேண்டும். பொருத்தியவுடன் வெடிக்கும். தரையில் படுத்திருந்தவாறுதான் செய்ய வேண்டும். மதியம் இரண்டு மணிபோல் இராணுவ டிரக்வண்டி செல்லும். சரியாகச் செய்ய வேண்டும். முதல் தாக்குதல். இப்போது நாம் புறப்பட்டோம். தரையோடு அழுத்திப் படுத்திருந்தேன். கைகள் சாதுவாக நடுங்கின. எத்தனை இராணுவம் இறங்கும்? நெற்றியின் ஒற்றைப் பக்கத்தில் வியர்வை வழிந்தது. என் மூச்சுக் காற்றினால் தரையிலிருந்த மண் மெல்லமாகப் பறந்தது. முதல் தாக்குதல். முதல் கொலைகூட. அவர்கள் உடல்கள் எல்லாம் சிதறுமா? இதுவரை சிதறிய உடல்களைப் பார்த்திருக்கிறேனா? ஒரு முறை வாகனத்தில் அடிபட்டுக் குடல் பிதுங்கிச் செத்துக்கிடந்த நாயை மிக அருகில் பார்த்திருக்கிறேன். பேசாமல் கோபியை வெடிக்கவைக்கச் சொல்லலாமா? வேண்டாம். கேட்டால் எனக்கு மரியாதையில்லை. கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். நேரம் சரிதான். தெரியும் பற்றை நீங்கலுக்கால் வீதியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். டிரக் வந்துகொண்டிருந்தது. கைகளைப் பிசைந்தேன். ஈரத்தில் ஒட்டின. எழும்பி ஓட வேண்டும். ஓடுவனா? செருப்பு சரியாக இருக்கின்றதா? எல்லாம் சரி. இரண்டு வயர்களையும் சரியாக இணைத்தேன். அரை வினாடியிருக்கும். “டம்..” என்று வெடித்தது. கந்தகப் புகை வாசம் சட்டென்று வீசியது. அடுத்த கணம் கோபியின் சைக்கிளில் இருந்தேன். அவன் வேகமாக மிதித்தான். இரு வருக்கும் வியர்த்தது. ஷேர்ட் கழுத்துக்கால் காற்றுப் புகுந்து வியர்வையில் தீண்டிக் குளிர்வித்தது. தூரத்தில் மேல்நோக்கிச் சுட்டுக்கேட்டது. நான் வீட்டினுள் நுழையும்போது தொலைக்காட்சி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அம்மா பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். மின்சாரம் வந்திருக்கின்றது போல. கதிரையிலிருந்து பார்க்கத் தொடங்கினேன். சட்டையிலிருந்து கந்தக வாசம் வந்ததுபோல் இருந்தது. திடுக்கிட்டுச் சட்டையைப் பார்த்தேன். ஆங்காங்கே மண் திட்டுகள். உடனே எழுந்து என் அறைக்குச் சென்றேன். கட்டிலில் உடைகள் கலைந்திருந்தன. உடைகளை எடுத்து அடுக்கினேன். கைவிரல்கள் மெல்லமாக அதிர்ந்துகொண்டிருந்தன. குளிக்க வேண்டுமாப்போல் தோன்றியது. மேசையிலிருந்த கொப்பியை எடுத்தேன். திரிகோண கணித டியூட் டொரியலை எடுத்து எழுந்தமானதாக ஒரு கணக்கைச் செய்ய ஆரம்பித்தேன். அம்மா அதனைச் சொல்லும்போது நான் நித்திரை கொண்டு எழும்பியபோதுதான், “சோமசுந்தரம் முடக்கடியில மைன்ஸ் வெடிச்சு ஒரு ஸ்கூல் பொடியன் செத்திட்டானாம்..” அம்மாவின் குரல் புகைபோக்கி வழியே நுழையும் புகைபோல் என்னைச் சூழ்ந்தது. என் நகங்களைப் பார்த்தேன். அதற்குள் இருக்கும் அழுக்குகளை அகற்ற வேண்டும். கத்தரிக்கோலை எடுத்து நகத்தை வெட்ட ஆரம்பித்தேன். கைகள் நடுங்கின. பாதி நகத்துக்கு மேல் என்னால் வெட்ட இயலவில்லை. உடனே குளியல் அறைக்குள் சென்று நீராடினேன். வாளியால் நீரை அள்ளிஅள்ளி வார்த்தேன். தேகத்தில் உரசிக்கொண்டு சென்றது. மயூரன் அண்ணா என் தோளைத் தொட்டார். பிளாஸ்டிக் கதிரையில் அமர்ந்து இரு கைகளையும் தொடையில் தாங்கி நாடியில் முட்டுக்கொடுத்துக்கொண்டு குனிந்து அமர்ந்திருந்தேன். தரையில் அட்டையொன்று ஊர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. மீண்டும் தோளை உலுக்கினார்; நிமிர்ந்து பார்த்தேன். “இதுக்கேன் இப்ப அழுகிறாய்?” என்றார். “நான் அழவில்லை,” என் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு நிமிர்ந்து பார்த்தேன். “தாக்குதலில் மக்கள் இறப்பது சகஜம்; அவர்களுக்காகத் தானே நாம் போராடுகிறோம்.. நீ ஒண்டும் யோசியாதை..” ஆறுதலாக மீண்டும் என் தோளைத் தடவிக்கொடுத்தார். “செத்த பொடியனுக்கு வயசு பத்தாம்...” என் குரலிலிருந்து அழுகை மெலிதாகக் கசிவதை உணர்ந்து திடுக்கிட்டேன். இவர்களுக்கு முன்னால் அழக்கூடாது. என்னால் இயலவில்லை. என் தொண்டை இறுகியது. இருகையால் முகத்தை மூடினேன். வாயில் உப்பு கசந்தது. “டேய் என்னத்துக்கு இப்ப அழுகிறாய்?” கோபி எழுந்து வந்து ஆதரவாக என்னைப் பற்றினான். அவனின் கைகளைத் தட்டிவிட்டேன். “ஒரு ஆமிகூட சாகல... செத்தது பொதுசனம்... நாம வச்ச இடம் பிழை,” “அதுவெல்லாம் சரிதான். டைமிங்தான் பிழை,” “நீ சரியான ஆங்கிள் வைக்கவில்லை.. உன்னால் என் கைகளில் எல்லாம் ரத்தம்..” இதைச் சொன்னவுடன் கோபி என்னை முறைத்துப் பார்த்தான். உள்ளூர நடுங்கினேன். மயூரன் அண்ணா எழுந்துவந்து இருவரையும் சமாதானப்படுத்தினார். அதைத்தான் எதிர்பார்த்திருந்தேன். இதில் நான் வெறும் கருவி. மயூரன் செய்த கொலைதான் இது. இதற்கும் எனக்கும் சம்பந்தம் இல்லை. இதை அவர் தன் வாயால் சொல்ல வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தேன். என் கைகளில் எந்தப் பாவமும் இல்லை. “முதல் தரம் தவறிவிட்டது... விடு. அடுத்தமுறை செய்யலாம்..” என்றார் மயூரன். இருபுறமும் தோரணங்கள் கயிற்றில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. பேன்ட் ஒலிச்சத்தம் அதிகமாக இருந்தது. சுவர்கள் எங்கும் தொடர்ச்சியாகக் கண்ணீர் அஞ்சலி சுவரொட்டிகள் ஓட்டப்பட்டிருந்தன. ஒருவர் என் கையில் ஒரு கண்ணீர் அஞ்சலித் துண்டைத் திணித்துவிட்டுச் சென்றார். விரித்துப்பார்த்தேன். வெள்ளைப் பேப்பரில் நீல மையில் அச்சாகியிருந்தது. சிறிய வட்ட முகம். அடர்த்தியான தலைமுடி. இமைகள் மெல்லிய கோடாக வளைந்திருந்தன. இவனையா நான் கொன்றேன்? பெயரைப் பார்த்தேன் தனுஜன். கண்ணீர் அஞ்சலித் துண்டைச் சீராக நான்காக மடித்து ரவுசர் பொக்கற்றில் வைத்தேன். சீருடையில் பாடசாலை மாணவர்கள் நிறையப்பேர் குழுமியிருந்தனர். உள்ளே நுழைந்து பிரேதத்தைப் பார்க்க வேண்டும். அதுதான் அவர்கள் வீடு. சனத் திரளில் என்னை யார் என்று யாரும் கேட்கப் போவதில்லை என்ற நம்பிக்கை என்னைச் செலுத்தியது. நிறையப்பேர் செறிந்திருந்தார்கள். அனைத்துக்கும் காரணம் நான்தான். பட்டத்தின் விண்போல் என் நெஞ்சு அதிர்ந்தவாறிருந்தது. வெற்றிலைத் தட்டங்களும் போயிலையும் உலாவிக்கொண்டிருந்தன. பிரேதப்பெட்டி நடுவில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அருகில் தலைவிரி கோலமாகப் பெண்கள். அவர்களின் கண்கள் சிவந்திருந்தன. அழுதுஅழுது வறண்டு ஓய்ந்த கண்கள். இரண்டு சிறுமிகளும் விக்கிவிக்கி அழுதனர். பாடசாலை முடிந்துவர விளையாடலாம் என்று காத்திருந்த சகோதரிகளாக இருக்க வேண்டும். வருபவர்கள் சுற்றிப்பார்த்து விட்டு அஞ்சலியைச் செலுத்திவிட்டுச் சென்றவாறிருந்தார்கள். இறந்த பொடியனின் அப்பா அருகில் கைகள் எல்லாம் பண்டேஜால் சுற்றப்பட்டுக் கதிரையில் இருந்தார். அவர் முகம் தொய்ந்திருந்தது. கொஞ்சமாக அவர் முகம் நிமிர்ந்தது. அவசரமாக என் கண்களைத் திருப்பினேன். அவர் பாடசாலை முடிய மகனை மோட்டார் சைக்கிளில் ஏற்றிக்கொண்டு வரும்போதுதான் இது நிகழ்ந்தது. தயங்கித்தயங்கிப் பிரேதம் அருகில் சென்றேன். என்னை முந்திக்கொண்டு ஒரு பெண்மணி சென்றார். உடனே அழுதுகொண்டிருந்த பெண்மணி உரத்த குரலில் அவரைக் கட்டிப்பிடித்துக் கதறி அழுதார். “என் மகனைப் பாருங்க... என்ன பாவம் செய்தான் இவன். இப்படி ஆக்கிவிட்டார்களே, இப்படி கண்மண் தெரியாமல் சாக்கொல்கிறார்களே, உயிரின் மதிப்புத் தெரியுமா இவர்களுக்கு.. எல்லா இளம் குருத்துக்களையும் சாகடிச்சுட்டு யாருக்காக மண் மீட்கிறார்கள்...” மயில் அகவும் சத்தம் போல் அந்த அழுகை மிக நீளமாக இருந்தது. இடுப்புக்குக் கீழ் எல்லாம் சிதைந்துவிட்டதாம்; யாரோ யாருக்குச் சொல்லியவாறிருந்தார்கள். இப்போது ஏன் இங்கே வந்தேன். என்னால் நிக்க முடியவில்லை. பிரேதம் பார்க்காமலே வெளியேவந்தேன். சூரியனின் ஒளிகள் ஈட்டிக் கம்பிகளாகக் குத்தின. என் இரண்டு கைகளையும் தூக்கி என் முன்னால் விரித்துப் பார்த்தேன். ச்சே கொஞ்சம் முந்திப்பிந்தி வயரை இணைத்து இருந்தால் எதுவும் ஆகியிருக்காது. காபி என்னைப் பலமுறை அழைத்தும் நான் மீண்டும் மயூரன் அண்ணாவைச் சந்திக்கச் செல்லவில்லை. அவர்கள் அழைக்கும்போது கையடக்கத் தொலைபேசி அதிர்ந்தவாறிருந்தது; எடுக்கவேயில்லை. வகுப்புகளுக்கும் செல்வதைத் தவிர்த்தேன். சரியாக ஏழு நாட்கள் கழித்து அவர்களைச் சந்தித்தேன். மீண்டும் அவர்களைச் சந்தித்துத்தான் ஆக வேண்டும் என்று நினைத்து இருந்தேன். ஆனால் இத்தனை வேகமாக நடக்கும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. மயூரன் அண்ணா என்னை உற்றுப் பார்த்தார். அவர் பார்வைகள் ஊடுருவுவதை அறிந்து என் தேகம் புல்லரித்தது. அவர் கண்களை என் கண்கள் சந்திக்கவிடவில்லை; பார்த்தால் விழுந்துவிடுவேன். மீண்டும் பேக்கரிக்குக் கூட்டிச் சென்றார்கள்; பலமுறை பேசினார்கள். எனக்குள் கொந்தளித்துக்கொண்டிருக்கும் இராட்சத அலைகள் மெல்லமெல்ல அமைதியடைந்துகொண்டிருந்தன. “அடுத்த முறை நான் செய்கிறேன்.. நீ என்கூட இருந்து வேடிக்கை பார்,” என்றார்.வெளிவர முடியாத முடிவிலி விளையாட்டாகத் தோன்றியது.நாங்கள் மூவரும் சென்றபோது பொழுது படர்ந்து கொண்டிருந்தது. இந்த முறை மோட்டார் சைக்கிள். பல்வேறு இடங்களில் கிளைமோர் தாக்குதல்கள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன. இராணுவம் சுடுவதும் தீவிரமான தேடுதல்களில் ஈடுபடுவதும் வழமையாகியிருந்தது. அதிகாலையில் பிரதான வீதியெங்கும் அங்குலம் அங்குலமாகச் சோதனையிடுவார்கள். கிளைமோர் பொருத்துவது மிகவும் சிக்கலாக இருந்தது. மயூரன் அண்ணா இந்தமுறை நேரடியாகக் களத்தில் இறங்கியிருந்தார். நான் வெறுமனே சப்போர்ட்தான். இருநூறு மீற்றருக்கு ஒருவராக நாள் பகலாக வீதியெங்கும் இராணுவச் சிப்பாய்கள் நிறுத் தப்பட்டிருந்தனர். அவர்களின் கண்களுக்கு மண்ணைத் தூவி கிளைமோரைப் பொருத்த வேண்டும். இங்குதான் மயூரன் அண்ணா தனது யுத்தியைக் கையாண்டார். பிரதான வீதியில் மூடிய கடையின் பெயர்ப் பலகை பின்னே கிளைமோரைப் பொருத்துவதாக உத்தேசித்தார். இந்தமுறை வயர்களை உபயோகிக்காமல் செல்லிடத் தொலைபேசி மூலம் வெடிக்கவைக்கவிருந்தார். கோபியும் மயூரன் அண்ணாவும் என்னிடம் வந்து சொல்லும்போது பிரமிப்பாக இருந்தது. கிளைமோரைப் பொருத்திவிட்டார்கள். இராணுவ வாகனம் செல்லும்போது அழைப்பை எடுக்க வேண்டும். ரிங்க் அடிக்கும்போது வெடிக்கும். நேரக் கணிப்பு எல்லாம் நுட்பமாகக் கணித்துவைத்திருந்தார்கள். மூன்று மணிபோல் நெல்லைக் குளம் வைரவர் கோயிலடியில் சந்தித்தோம். கோபி எங்களிடம் இருந்து அரைக் கிலோமீற்றர் தள்ளி நிற்பான். டிரக்டர் வரும்போது அறிவிப்பான். டிரக்டர் வண்டியில் இராணுவம் கடந்து செல்லும்போது மயூரன் அண்ணா வெடிக்கவைப்பார். நான் அவரின் மோட்டார் சைக்கிளின் பின் இருக்கையில் இருப்பேன். ஒழுங்கையில் காத்திருந்தோம். பெரிதாக ஆள் நடமாட்டம் இல்லை. ஆறுதலாக இருந்தது. இராணுவத்தில் யாரும் சாகாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. எங்கட சனங்கள் எவருக்கும் எதுவும் ஆகிவிடக்கூடாது. “இந்தா பிடி..” செல்பேசியை மயூரன் என்னிடம் நீட்டினார். நான் அதிர்ந்தேன். “என்ன இது..?” “நீ கோல் எடு..” “நானா.. எ..எ எனக்கு டைமிங் தெரியா.. அண்ணா நீங்களே செய்யுங்க..” “விசரா... உனக்கு பைக் ஓட்டத் தெரியாது.. நான் ரெண்டையும் செய்யக் கஷ்டம்..” இது அவர் வேணும் என்று செய்வதுபோல் இருந்தது. நன்கு திட்டமிட்டுச் செய்கிறார்கள்போல். என் கையை இழுத்துத் திணித்தார். என் பயத்தைப் போக்கவா இது? “அண்ணே.. சரியாச் செய்ய மாட்டேன்..” “நான் சொல்லும்போது கோல் எடு... சரியா நடக்கும்..” இது இவர் செய்யும் செயல்தான். எனக்கும் இதற்கும் சம்பந்தம் இல்லை. உள்ளங்கை பிசுபிசுப்பில் இருந்தது. கோபியின் அழைப்பு வந்தது. மனதார அதனை வெறுத்தேன். டிரக்டர் வருகிறது, ஆறு சிப்பாய்கள் இருப்பதாகச் சொன்னான். டிரக்டர் சத்தம் தூரத்தில் கேட்டது. ஒருமுறை என் கைகளை விரித்துப் பார்த்தேன். சூடாக இரத்தம் காதுமடல்களில் பாய்ந்தவாறிருந்தது. “எடு..” அழுத்தினேன்; ரிங்போக ஆரம்பித்தது. மயூரன் அண்ணா மோட்டார் சைக்கிளை ஒழுங்கைக்கால் வேகமாகச் செலுத்தினார். தூரத்தில் எதிர்பார்த்த “டமார்..” என்ற சத்தம் அதிர்ந்து ஒலித்தது. குமரேசன் பேக்கரி வரும்வரை இருவரும் பேசவேயில்லை. விமலா அன்ரி குரோட்டனுக்குத் தண்ணீர் வார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அங்கிருந்துவிட்டுப் பின்னேரம் வீடு வந்து நித்திரை கொண்டேன். சிவந்த அலைகள் எழுந்து ஆர்ப்பரித்தன. அலைகள் மேலே மயில் பறந்துவந்து அலையின் உச்சியில் அமர்ந்தது. அதன் தோகைகள் ஒவ்வொன்றாக உதிர்ந்தன. அதன் அகவல் சத்தம் பூனையின் சோகச் சத்தம்போல் நெஞ்சை அலைக்கழித்தது. படுக்கையிலிருந்து எழுந்தபோது கால் நரம்புகள் நொந்தன. மறுநாள் வெளியாகிய பேப்பரில் தலைப்புச் செய்தியில் ஆறு இராணுவத்தினர் கிளைமோர் தாக்குதலில் பலி. கோபத்தில் இராணுவம் அட்டகாசம். பொதுமக்கள் பலர் தாக்கப்பட்டனர். பதின்மூன்று பேர் சந்தேகத்தின்பேரில் கைது என்ற செய்தி புகைப்படத்துடன் வெளியாகியிருந்தது. இறந்த இராணுவ உடல்களைப் புகைப்படத்தில் காணவில்லை. மெலிதான நடுக்கம் உள்ளிருந்து எழுந்து வெளியேறியது. என் கைகளை விரித்துப் பார்த்தேன். இதை நானா செய்தேன். இறந்த பொடியனின் உடலை நினைத்துப் பார்த்தேன். கைத்தொலைபேசி அதிர்ந்தது. மயூரன் அண்ணாவிடம் இருந்துதான், ஆனால் இந்த முறை அழைப்பை உடனே எடுத்தேன். http://www.kalachuvadu.com/current/issue-210/பலி
  10. கற்கால உணவும் தற்கால மனிதர்களும் கடலூர் வாசு புதுமைவாதிகளாக தங்களைக் கருதும் மனிதர்கள் பழங்காலத்தை புகழ்ந்து பேசும் மனிதர்களை ஆதிகாலத்தவர் (நியாண்டர்தால்) என்று பரிகாசம் செய்வதுண்டு. ஆனால் முதியோரும் இளைஞர்களும் உடம்பைக் குறைப்பதற்கும் வலுப்படுத்தவும் வழி காட்டும் உணவு முறைகளில் காட்டும் ஆர்வத்தில் ஒருவருக்கொருவர் சளைத்தவர்களல்ல. அமெரிக்காவில் தங்களுடைய உணவு முறையைப் பற்றி பேசுபவதற்கு வயது வரம்பே இல்லை என்று கூட சொல்லலாம். ஒரு ஃப்ரெஞ்சுப் பெண்மணி தொலைக்காட்சியில் பேசும்போது சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது. எங்கள் நாட்டில் உணவை நாங்கள் ருசித்து சாப்பிடுகிறோம், அமெரிக்காவில் அதே உணவை மருந்து போல் நினைக்கிறார்கள். அதனால்தான் அமெரிக்கர்கள் உணவை பற்றிப் பேசுவதிலும், படிப்பதிலும், தொலைக்காட்சியில் பார்ப்பதிலும் பாதி நேரத்தை செலவழித்து விடுகின்றனர் என்று சொன்னார். அது உண்மையாகத்தான் தோன்றுகிறது. மேலும், ஒரு புதிய உணவு முறையைப் பின்பற்றலாம் என்று நினைத்து ஒருவர் அதைத் தொடங்கும் முன்னரே அது சரியானதல்ல என்று பத்திரிகைகளோ, நண்பர்களோ அவரை சரிக்கட்டி விடுவார்கள். எல்லா உணவுத்திட்டங்களுமே தொடர்ந்து பின்பற்றுவதற்கு லாயக்கில்லாதவை என்பது யாருமே எந்த ஒரு உணவு முறையையும் ஆறு மாதங்கள் கூட பின்பற்றுவதில்லை என்பதிலிருந்தே கண்கூடாகத் தெரிகிறது. ஆகவே இந்த உணவு முறைகளெல்லாம் வருவதும் போவதுமாகத்தான் இருக்கின்றன. சமீப காலத்தில் வெகுவாக அடிபடும் உணவு முறைகளில் ஒன்று குகைவாசி உணவு(கேவ்மேன்ஸ் டயட்) எனப்படும் பேலியோலிதிக் டயட் என்பதாகும். வலம் எனும் புதிய தமிழ் சஞ்சிகையை வாங்குவதற்காக வலைதளத்தை திறந்தபோது பேலியோ உணவைப் பற்றி வெளிவந்துள்ள புதிய புத்தகங்களுக்கான விளம்பரத்தை பார்த்தேன். தமிழர்களிடையேயும் இந்த உணவு முறை பிரபலமாகி உள்ளது என்று தெரிய வந்தது. பொதுவாக உணவைப் பற்றி நான் யாரிடமும் பேச்செடுப்பதில்லை. இதற்கான காரணங்களை முன் கூட்டியே சொல்லி விட்டேன். மேலும் இவ்வகையான உணவுகளைப் பின்பற்றுவதாகச் சொல்லிக் கொள்பவர்கள், என்னைப்போல் எதையும் சரிவரப் பின்பற்றாதவர்களைச் சற்றுத் தாழ்ந்தவர்களாகப் பார்க்கிறார்களோ என்ற சந்தேகம் எனக்குண்டு. அதற்காகவே நான் எந்த உணவைப்பற்றியும் மற்றவர்கள் கேட்டால் மட்டுமே எனக்கு தெரிந்ததைச் சொல்வேன். ஆனால் அமெரிக்காவில் மிகவும் பிரபலமான மேயோ மருத்துவ மனையின் மருத்துவர்களுக்கான மாத இதழில், பேலியோலிதிக் உணவினால் கிடைக்கும் நற்பயன்களைப் பற்றிய கட்டுரை என் கவனத்தை ஈர்த்ததோடு மட்டுமன்றி, வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தையும் ஏற்படுத்தியது. தாதுப் பொருட்களில் நம் உடல் நலத்திற்கு மிகவும் இன்றியமையாதது பொட்டாசியம் . ஆனால் அமெரிக்கர்களின் உணவில் இதன் அளவு மிகவும் குறைந்து விட்டது இதனால் இரத்த கொதிப்பு,மாரடைப்பு போன்ற இருதய வியாதிகளுக்கு இது ஒரு காரணமாகக் காட்டப்படுகிறது. ஒரு நபர் தினம் உட்கொள்ள வேண்டியது 4700 மில்லிகிராம் பொட்டாசியம். ஆனால் அமெரிக்கப் பெண்மணிகள் 2200 மில்லிகிராம் அளவும், ஆண்கள் 3026 மில்லிகிராம் அளவும் உண்கிறார்கள். ஆதி கால மனிதர்கள் உட்கொண்ட பொட்டாசியம் உப்பின் அளவு 15000 மில்லிகிராம் என்று தெரியவரும்போது, நமது உணவில் பொட்டாசியம் வெகுவாகக் குறைந்து விட்டது என்று தெரிகிறது. மேலும் நமது உணவில் சோடியம் குளோரைடு என்று சொல்லப்படும் சாதாரண உப்பின் அளவு பொட்டாசியத்தை விட மூன்று மடங்காக அதிகரித்து உள்ளது. ஆதிவாசிகள் உப்பை மிகக் குறைந்த அளவே உபயோகித்துள்ளனர். அவர்கள் உணவில் பொட்டாசியம், உப்பைவிட ஏழு மடங்கு அதிகமாக இருந்திருக்கிறது. இதற்கு காரணம் ஆதி மனிதர்களின் உணவில் பிரதானமாக இருந்தவை காய்,கனி, பச்சையிலை, கிழங்கு வகைகளே. இவையெல்லாவற்றிலும் பொட்டாசியம் சத்து மிக அதிகம் உப்புச் சத்து மிகக் குறைவு. தற்போதைய உணவு இதற்கு எதிர் மாறு. இந்த உணவு மாற்றத்திற்கு 10,000 வருஷங்களுக்கு முன் ஆரம்பித்த வேளாண்மைதான் அடிகோலியது. எடை அதிகரிப்பு, ரத்தக் கொதிப்பு, சர்க்கரை வியாதி, சிறுநீரகக் கல், எலும்புத்தேய்வு போன்ற நீண்ட நாள் வியாதிகளுக்கு உப்பு அதிகமாகவும் பொட்டாசியம் குறைந்தும் உள்ள தற்கால உணவிற்கு பெரும் பங்கு உள்ளது. நாம் உண்ணும் பொருட்களுக்கும் நமது உடலின் சரியான இயக்கத்திற்கு தேவையான பொருட்களுக்கும் பொருத்தமில்லாமலிருப்பதே இதற்கு காரணம். நமது சிறுநீரகங்கள் தினம் 15 கிராம் பொட்டாசியத்தை 20 நாள் வரை உண்டால் கூட அதன் ரத்த அளவை ஒரே நிலையில் நிறுத்தி வைக்கும் சக்தி படைத்துள்ளவை. அதிக அளவு பொட்டாசியம் உணவில் சேர்ந்தால் கூட அதை சிறுநீரகங்களால் வெளிச் செலுத்த முடியும் என்று இதிலிருந்து தெரிகிறது. முதலில் சிறுநீரகம் எவ்வாறு பொட்டாசியத்தின் அளவை கட்டுப்பாடோடு வைத்திருக்கிறது என்பதைப் பார்ப்போம். பொட்டாசியம் அதிகமாய் உள்ள உணவு வயிற்றை அடைந்தவுடனேயே உணர்விகள் (சென்சார்ஸ்) சிறுநீரகத்திற்கு பொட்டாசியம் அதிகமாய் உள்ளதை அறிவிக்கின்றன. உடனே சிறுநீரகத்தின் சிறுநீரை சேகரிக்கும் மேல் பக்க குழாய்கள் (ப்ராக்சிமல் டிஸ்டல் கலெக்ட்டிங் ட்யூபியுல்ஸ்) சோடியம் உப்பை உள்ளே ஈர்த்துக் கொள்ளாமல் கீழ் பாகத்திற்கு செலுத்துகின்றன.அதே சமயம் கீழ் பாகத்தில் நுழையும் பொட்டாசியத்தின் அளவும் அதிகரிக்கிறது. சோடியம் உப்பும், பொட்டாசியமும் இரண்டுமே அதிக அளவில் சிறுநீர் வழியாக வெளியேறுகின்றன. இது ரத்த குழாய் வழியாக செலுத்தப்படும் பொட்டாசியத்தை விட வேகமாக செயல்படுகிறது. அது மட்டுமல்லாமல், சோடியம் உப்பும் பொட்டாசியத்துடன் சேர்ந்து வெளியேறுவதால் பொட்டாசியம் சத்து அதிகமாய் உள்ள உணவு ரத்த அழுத்தத்தை குறைக்கிறது. பொட்டாசியம் சத்து அதிகமாய் உள்ள உணவின் பயன்கள் ரத்த அழுத்தம் பொட்டாசியம் சேர்க்கை ரத்த அழுத்தத்தைக் குறைக்கிறது; பொட்டாசியம் குறைவது ரத்த அழுத்தத்தை அதிகரிக்கிறது என்பதை பல ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் வெளிப்படுத்தியுள்ளன. D.A.S.H. (Dietary Approaches to Stop Hypertension) எனும் ஆய்வு 13/4 கோப்பை வேகவைத்த காய்கறிகள் அல்லது டென்னிஸ் பந்து அளவுள்ள 3 1/2 பழங்கள் (1700 மில்லிகிராம் பொட்டாசியம்) உள்ள உணவோடு 4 1/4 கோப்பை வெந்த காய்கறிகளோ அல்லது 8 1/2 பழங்கள் சேர்ந்த ( 4100 மில்லிகிராம் பொட்டாசியம்) உணவோடு ஒப்பிட்டு இரண்டாம் வகை உணவு ரத்த அழுத்தத்தை கணிசமாக குறைத்தது என்று சொல்கிறது.பொட்டாசியம் அதிகமாக சேர்ந்த உணவு ஆப்பிரிக்க இனத்தவரிடையே ரத்த அழுத்தத்தை குறைப்பதில் இன்னும் சிறந்து வேலை செயகிறது. மேலும், பொட்டாசியம் குறைந்தால், உப்பு சிறுநீர் வழியாக வெளியேறுவது குறைந்து உடலில் தங்கி விடுகிறது. இப்போதைய உணவில் பொட்டாசியம் குறைந்தும் உப்பு அதிகமாகவும் இருப்பதால் ரத்த அழுத்த நோய் ஏற்பட அதிக வாய்ப்பு உள்ளது. பொட்டாசியம் குறைவினால் ரத்த குழாய்களின் சுவர்கள் இறுகி ரத்த அழுத்தத்தை அதிகமாக்குகிறது மூளை, தண்டுவடத்தைச் சூழ்ந்திருக்கும் திரவத்தில் உப்பு அதிகமாயும், பொ ட்டாசியம் குறைந்தும் இருந்தால் ஹைப்போதலாமஸ் எனும் மூளைப்பாகம் இயக்குநீர்கள் (ஹார்மோன்ஸ்) வழியாக ரத்த அழுத்தத்தை அதிகரிக்கிறது என்று சமீபத்தில் வெளியான ஆராய்ச்சி மூலம் தெரியவருகிறது. பக்கவாதம்: 43,000 ஆண்களை 8 வருடங்கள் தொடர்ந்து கவனித்ததில், 4,300 கிராம் பொட்டாசியம் உள்ள உணவை உண்டவர்களிடையே பக்கவாதத் தாக்குதல், 2400 கிராம் பொட்டாசியம் உள்ள உணவை உண்பவர்களோடு ஒப்பிட்டபோது 62% குறைவாக இருந்தது. 12,7000 பேர் கொண்ட 11 ஆய்வுகளும் இதே முடிவுக்குத்தான் வந்துள்ளன. பொட்டாசியம் குறைவாக உள்ள உணவை உண்ட 9,800 பேரிடையே 19 வருஷ காலத்தியக் கவனிப்பில் பக்கவாதம் தாக்குவதற்கு 28 % அதிக வாய்ப்புள்ளது என்று இன்னொரு ஆய்வு சொல்லுகிறது. 50லிருந்து 79 வயதான பெண்மணிகளை 11 வருடங்கள் தொடர்ந்து கவனித்ததில், அதிக அளவு பொட்டாசியம் உள்ள உணவு பக்கவாதத் தாக்குதல் ஏற்படுவதைக் குறைப்பது தெரிய வந்தது. இப்பலன் ரத்த அழுத்தத்தை குறைப்பதினாலும், ரத்த குழாய்களில் கொழுப்பு அடைப்பைக் குறைப்பதினாலுமே என்று தெரிய வருகிறது.. எலும்புத்தேய்வு காய்கறிகளும் பழங்களும் பொட்டாசியம் மட்டுமல்லாது பைகார்பனேட் என்ற உப்பையும் அதிக அளவில் கொண்டுள்ளவை. தற்கால மேற்கத்திய உணவில் இந்த உப்பு குறைவாகவும், அமிலச் சத்து அதிகமாய் உள்ள மீன், இறைச்சி, பாலாடைக்கட்டி போன்றவை அதிகமாகவும் உள்ளன. இந்த அமிலத்தை ஈடுகட்டுவதற்கு எலும்பில் உள்ள கால்ஷியம் வெளியேறுகிறது. இதனால் எலும்பின் வலு குறைகிறது. மேலும், காய் கனிகளிலுள்ள பொட்டாசியம் எலும்பை வலிமைப்படுத்துகிறது. பொட்டாசியம் அதிகமாய் உள்ள உணவை உண்ணும் 266 முதிய பெண்மணிகளினுடைய எலும்பு அடர்த்தி பொட்டாசியம் குறைவாக உள்ள உணவை உண்ணும் பெண்மணிகளின் எலும்பு அடர்த்தியை விட சிறந்ததாக உள்ளதாகத் தெரிய வருகிறது. உணவில் காய் கனிகளை சேர்ப்பதில் மூலம் எலும்புத் தேய்வை வெகுவாக குறைக்கலாம். சிறுநீரகக் கற்கள் சிறுநீரில் கால்ஷியம் அதிகமாகவும், சிட்ரேட் என்ற உப்பு குறைவாகவும் இருந்தால் சிறுநீரில் கற்கள் உருவாகும் வாய்ப்பு ஏற்படுகிறது. அமிலச் சத்து அதிகமாய் உள்ள நவீன உணவு, சிறுநீரில் கால்ஷியத்தை அதிகரிப்பதின் மூலமும் சிட்ரேட் அளவை குறைப்பதின் மூலமும் சிறுநீரகத்தில் கற்கள் உருவாகுவதை அதிகரிக்கின்றன. காய்கறிகள் பழங்கள் உண்ணுவதை அதிகரிப்பதின் மூலம் இதை தவிர்க்க முடியும் என்பது ஆராய்ச்சியின் மூலம் தெளிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது. சிறுநீரக நொடிப்பும் பேலியோலிதிக் உணவும் சிறுநீரகம் பழுதடைந்திருந்தால் பேலியோலிதிக் உணவில் சேர்ந்துள்ள அதிக அளவு பொட்டாசியத்தை வெளியேற்ற முடியாததால் ரத்தத்தில் பொட்டாசியத்தின் அளவு அதிகரிக்கும் வாய்ப்பு உள்ளது. அதிக அளவு பொட்டாசியம் இருதய நாடித் துடிப்பை குறைக்கும்.மிகுந்த அளவு பொட்டாசியம் நாடித் துடிப்பையே நிறுத்தி விடும். ஆனால் சிறுநீரகம் சேதமடைந்தவர்களுக்கு, காய் கனி நிறைந்த உணவினால் தனிப்பட்ட பலன்களும் உண்டு. சிறுநீரகம் சரியாகஇல்லாதவர்களுக்கு வைத்தியம் செய்யும்போது முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டியவை புரதச்சத்து குறையாமலிருத்தல், பாஸ்ஃபரஸ் உப்பு அதிகமாகாமலிருத்தல், , அமிலத்தன்மை அதிகமாகாமலிருத்தல் ஆகியவையாகும். பாஸ்ஃபரஸ் உப்பு புரதத்துடன் இணைந்தே சிறுகுடலிலிருந்து ரத்தத்தில் சேர்கிறது. இறைச்சியில் உள்ள புரதத்தோடு சேர்ந்த பாஸ்ஃபரஸ் முழுவதுமாக ரத்தத்தில் கலக்கிறது.ஆனால் தாவர புரதத்தில் உள்ள பாஸ்ஃபரஸ் பைடேட் என்ற உப்பாக இருப்பதால் பாதி அளவே சிறுகுடலிலிருந்து ரத்தத்தில் சேர்கிறது. சிறுநீரக நொடிப்பு உள்ளவர்களிடம், சம அளவு பாஸ்ஃபரஸ் உள்ள மாமிசப் புரதத்தோடு, தாவரப் புரதத்தை உண்டவர்களை ஒப்பிட்ட போது, சைவ உணவு உண்டவர்களுடைய பாஸ்ஃபரஸ் அளவு அசைவ உணவு உண்டவர்கள் அளவை விட குறைவாகவே இருந்தது. இதனால் புரதச்சத்து நிறைந்த சைவ உணவு, சிறுநீரகம் சேதமடைந்தவர்களின் புரத அளவைப் பாதுகாப்பதுடன் பாஸ்ஃபரஸ் அளவையும் மிகுதியாகாமல் கட்டுப்படுத்துகிறது என்பது புலப்படுகிறது. பழுதடைந்த சிறுநீரகங்கள் உடம்பில் உற்பத்தியாகும் அமிலத்தை வெளியேற்ற முடியாததால் உடம்பின் அமிலத்தன்மை (மெடபாலிக் அசிடோசிஸ்) அதிகமாகிறது. இதனால், புரதச்சத்து குறைதல், சர்க்கரை அளவு அதிகரித்தல், எலும்புத்தேய்வு, சிறுநீரகப் பழுதடைவு ஆகியவற்றிற்குக் காரணமாகிறது.இதைத் தவிர்ப்பதற்கு ரத்த பைகார்பனேட் அளவு 23-29 mEq/Lக்குள் இருக்க வேண்டும். இதற்காக. சோடியம் பைகார்பனேட் மாத்திரைகளை சிறுநீரக வியாதியுள்ளவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளும் நிர்ப்பந்தம் ஏற்படுகிறது. ஆனால் இம்மாத்திகளிலுள்ள சோடியம் உடம்பின் தண்ணீரை கூட்டுவதால் நீர் வீக்கம் அதிகமாகிறது. சிலர் வயிற்றில் வாயு அதிகமாகி கஷ்டப்படுகின்றனர். இந்த பிரச்சினைகளை நிவர்த்தி செய்ய ஒரு வழி காய் கனி உண்ணுதலை அதிகரித்தலாகும். சிறுநீரக வியாதி நாலாவது நிலையில் உள்ள எழுபது நபர்களில் ஒரு பாதியினர் சோடியம் பைகார்பனேட் மாத்திரைகள் மூலமாகவும் மற்றொரு பாதியினர் காய்கறி பழங்களை அதிகரிப்பதன் மூலமாகவும் ஒரு வருட காலத்திற்குச் சிகிச்சை பெற்ற பின் காய் கனிகளை அதிகரித்தவர்களின் பைகார்பனேட் அளவு, மாத்திரைகளை விழுங்கியவர்களின் பைகார்பனேட் அளவை விடச் சிறிதே குறைந்திருந்தது புலப்பட்டது.. அது மட்டுமல்லாமல் பொட்டாசியம் அதிகரித்திருந்த உணவினால் அவர்களுடைய ரத்த அழுத்தமும் குறைந்திருந்தது. பொட்டாசியம் அளவு ரத்தத்தில் சரியான நிலையில் இருந்தவர்களே இப்பரிசோதனையில் கலந்து கொண்டனர். சிறுநீரகத் தேய்வு மேலும் மேலும் அதிகரிக்கும்போது, ரத்தத்தில் பொட்டாசியம் அளவும் அதிகரிக்கிறது. இதை கட்டுப்படுத்தாவிடில், முன் சொன்ன மாதிரி, இருதய ஓட்டததிற்குத் தீங்கு விளைவிக்கின்றது. பொட்டாசியம் அளவு இன்னும் மிஞ்சினால் இருதய ஓட்டமே நின்றுவிட வாய்ப்புள்ளது. இதைத் தவிர்க்க பொட்டாசியம் அளவை அதிகரிக்கும் மருந்துகளைத் தவிர்ப்பதும், சிறுநீரகத்தைச் சேதம் செய்யும் மருந்துகளை சேர்க்காமலிருத்தலும் அத்தியாவசியம். இவற்றைக் கடைப்பிடித்த பின்னும் பொட்டாசியம் அளவு அதிகரித்தால், பொட்டாசியத்தை குடலிலிருந்து வெளியேற்றும் மருந்தை உட்கொள்ள வேண்டி வரும். கடந்த 50 வருடங்களாக இதற்காக உபயோகத்திலிருந்த ஒரே மருந்து சோடியம் பாலிஸ்டிரின் சல்ஃபோனேட் என்பதாகும். பெரும்பான்மையோரிடம் இம்மருந்து குடல் உபாதையை உண்டு பண்ணுகிறது. இதைத் தொடர்ந்து சாப்பிட வேண்டியிருந்தால் குடலையே அரித்து விடும் அபாயம் உள்ளது. இதனால் இம்மருந்தைத் தொடர்ந்து எடுத்து கொள்வது சிலாக்கியமில்லை. சமீபத்தில் பட் டிறோமெர், சோடியம் ஜிர்கோனியம் சைக்ளோசிலிகேட் என்ற இரண்டு மருந்துகள் உபயோகத்திற்கு வந்துள்ளன. இவ்விரண்டுமே முதல் மருந்து போல் குடலை வாட்டுவதில்லை. தொடர்ந்து எடுத்துக் கொள்ள வசதியாய் உள்ளது. மேலும் பொட்டாசியத்தை அதிகரிக்கும் மருந்துகளையும் அவசியமிருந்தால் தொடர்ந்து எடுத்துக்கொள்ள முடிகிறது. இந்த புதிய மருந்துகளைப் பரிசோதனைக்குட்படுத்தியபோது உணவில் பொட்டாசியம் அளவைக் குறைக்கவில்லை என்பது முக்கியமான ஒரு விஷயம். ஏனெனில், இப்புதிய மருந்துகள் மூலம் பொட்டாசியம் அதிகமாய் உள்ள காய் கனி வகைகளை சேர்ப்பதற்கு வாய்ப்பு உள்ளதால் சிறுநீரக வியாதியுள்ளவர்களின் வாழ்க்கைத் தரம் செம்மைப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் இருதய நலமும் மேம்பட வாய்ப்புள்ளது. முக்கியமான கட்டுரைக் குறிப்புகள்: பொட்டாசியம் அதிகமாய் உள்ள பேலியோலிதிக் போன்ற உணவுவகைகள் பக்கவாதம், ரத்த அழுத்தம்,சிறுநீரகக் கற்கள், எலும்புத்தேய்வு போன்ற வியாதிகளை கணிசமாகக் குறைக்கலாம் என்பதற்கு வேண்டிய அளவு தகவல்கள் உள்ளது. மேற்கத்திய நாட்டு உணவில் பக்குவப்படுத்தப்பட்ட உணவின் பங்கு அதிகமாகவும், சோடியம் உப்பு அதிகமாகவும், பொட்டாசியம் சத்து குறைந்தும் காணப்படுகிறது. நமது சிறுநீரகங்கள் தற்போதைய பொட்டாசியம் அளவை விட பன்மடங்கு அளவு பொட்டாசியத்தை வெளியேற்றும் தகுதி படைத்துள்ளது. அதனால் பொட்டாசியம் அளவு ரத்தத்தில் அதிகமாகிவிடுமோ என்று பயப்பட வேண்டியதில்லை. பொட்டாசியம் அளவை உணவில் அதிகரிப்பதினால் பயக்கக் கூடிய நன்மைகள் சிறுநீரகம் பழுதைந்தவர்கட்கு இன்னும் அதிகம் ஆனால் பொட்டாசியம் அளவு ரத்தத்தில் வெகுவாக அதிகரிக்கும் வாய்ப்பும் இவர்களிடையே அதிகம். சிறுநீரகம் பழுதடைந்தவர்களுக்கு ரத்த அழுத்தத்திற்காக கொடுக்கப்படும் ஒரு மருந்து வகை பொட்டாசியத்தை ரத்தத்தில் அதிகரிக்கச் செய்கிறது. இதனால் அவர்களது உணவில் பொட்டாசியத்தை குறைக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்படுகிறது. சமீபத்தில் நீண்ட கால உபயோகத்திற்காக வந்துள்ள பொட்டாசியம் அளவைக் கட்டுப்படுத்தும் இரண்டு மருந்துகள் சிறுநீரக வியாதிக்காரர்கள் உணவில் பொட்டாசியம் அளவை அதிகரிக்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளன. இதன் மூலம், அவர்களின் உடல்நலத்தின் தரத்தையும், இருதய நலனையும் சிறப்புற செய்வதோடு சிறுநீரகத் தேய்வு வேகத்தையும் குறைக்க முடியும் என்று இக்கட்டுரை கூறுகிறது. ஆதாரம்: ACHIEVING THE BENEFITS OF A HIGH-POTASSIUM, PALEOLITHIC DIET,WITHOUT THE TOXICITY BY BIFF F. PALMER & DEBORAH J.CLEGG,Ph.D; MAYO CLINIC PROCEEDINGS APRIL 2016:91(4) 496-508 http://solvanam.com/?p=49305
  11. “அவள் அப்படித்தான்” திரைப்படமும் பெண்களின் மீதான கழிவிரக்கமும். அனோஜன் பாலகிருஷ்ணன் “அவள் அப்படித்தான்” திரைப்படம் நேற்று(06.05.2017) நிகழ்படம் நிகழ்வில் திரையிடப்பட்டது. பார்க்க வேண்டிய திரைப்படப் பட்டியலில் வைத்திருந்த இப்படத்தை ஒருவகையாகப் பார்த்தாகிவிட்டது. நடைமுறையில் இருக்கும் பிரச்சனைகளுக்குச் சிந்தனை வடிவில்,எழுத்து வடிவில் முன்வைக்கப்படும் தீர்வுகளுக்கு அல்லது சிந்தனை முறைகளுக்கு, செயல்வடிவம் கொடுக்கும் போது ஏற்படும் தடங்கல்கள் விரிவாக உரையாடப்பட வேண்டியவை. அப்படியாகச் செயல்வடிவம் கொடுக்கும்போது ஏற்படும் தடங்கல்கள் பற்றிய சிந்தனையைக் கிளறி கடுமையாக யோசிக்க வைத்த திரைப்படமாக இருக்கின்றது ‘அவள் அப்படித்தான்’. ஸ்ரீ பிரியா, கமல்ஹாசன்,ரஜினிகாந்த் இணைந்து ருத்ரைய்யாவின் நெறியாள்கையில் உருவாகிய திரைப்படம். எனக்கு மிகப்பிடித்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான வண்ணநிலவனின் பங்களிப்பும் இத்திரைப்படத்தில் நிறையவே உண்டு. மூன்று வெவ்வேறு மனநிலைகளைக் கொண்டவர்களின் ஊடக பயணிக்கும் உறவுச்சிக்கல்கள் சார்ந்த, பெண்ணிலைவாதத்தை அக்காலத்தில்(1970-80) இருந்த சிந்தனை போக்கின் ஊடாக வெளிப்படுத்தும் கதையமைப்பைக் கொண்ட திரைப்படம்தான் ‘அவள் அப்படிதான்’ ‘ஸ்ரீ பிரியா’ மிகத்தெளிவாக முதிர்ச்சியாக அவளிடம் அணுகும் ஆண்களைக் கையாள்கிறாள். ஆண்களில் மன அடுக்குகளில் இலகுவில் நுழைந்து அவர்களின் சிந்தனைகளைப் புரிந்து மிக எளிமையாகக் கையாள்கிறாள். தன் கடந்தகால அனுபவங்களிலிருந்து கிடைத்த கசப்பான சம்பவங்களின் மூலம் ஆண்களை எவ்வாறான வகையானவர்கள் என்பதையும் அவர்களின் கையாளும் தந்திரத்தை அறிந்தவளாகவும் இருக்கிறாள். இது அவளை முற்போக்காகச் சிந்திக்கவும் வைக்கின்றது. இருந்தும் அவளுக்குள்ளும் தடுமாற்றங்கள் இருக்கின்றன. ஆரம்பத்தில் ஒரு ‘காபரே நடனக்காரியின்’ நடன காணொளி துண்டைப் பார்த்துவிட்டு அதனை ரசிக்கும் ஆண்களின் மனநிலையைக் கண்டு வெறுப்படையும் அவள்தான் சோப் விளம்பரத்தில் நடிக்கும் பெண்ணிடம் இன்னும் கவர்ச்சியான வகையில் உடையணியப் பரிந்துரைத்து அதனை நியாயப்படுத்துகிறாள். இதேவகையான இரட்டை(Binary) மனநிலைக்கு இடையில் தடுமாறும் பெண்ணாகத்தான் ஸ்ரீ பிரியா’வின் கதாப்பாத்திரம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. ரஜினிக்காந்த் கையைச் சுழற்றி சிகரெட்டை புகைத்துக்கொண்டு, ஆணாதிக்கக் கருத்துகளைப் புன்னகையுடன் உதிர்த்துக் கொண்டிருக்கும் பாத்திரத்தில் நடித்திருப்பார். மனத் தடுமாற்றம் அடைந்து ரஜினியுடன் உரையாட வரும் கமலுடன் எப்போதுமே பெண்களை உடல் ரீதியாகப் போதைப்பொருளாகக் கொண்டாடுவதைப் பற்றி வகுப்பெடுக்கிறார். அவர் கையில் எப்பவும் மதுவும், சிகரெட்டும் இருக்கின்றது. உண்மையில் ஆண்மைவாதச் சிந்தனை என்பது பெருவாரியாகச் சமூக மைய நீரோட்டத்தில் பிணைந்து அனைத்து ஆண்களிடமும் உள்ளுறைந்து இருக்கும் ஒன்று. மதுவும், சிகரெட்டுடனும் இருக்கும் ஆண்களிடம் மட்டும்தான் இருக்கும் என்றில்லை. ஆனால், அந்த ஆண்களின் ஒட்டுமொத்த சிந்தனைகளைத் திரட்டி உருவம் கொடுத்த பாத்திரமாகத்தான் ரஜினியின் பாத்திரம் இருக்கும். திரைமொழியின் இலகுத்தன்மைக்குக் கொடுக்கப்பட்ட உத்தியாகத்தான் அவரின் பாத்திரத்தை கருத இயலுகிறது. எதையும் ஓர் இலகுத்தன்மையுடன் கடந்து செல்வார். ‘ஜட்ஸ் லைக் தட்” என்று வாழ்பவர். ஸ்ரீ பிரியாவும் ரஜினியும் தனித்திருக்கும் சூழல் வாய்க்கும் அப்போது ரஜினி கொஞ்சம் நாகரீகமாக ஸ்ரீ பிரியாவை உடல் உறவுக்கு அழைக்கும் வகையில் செயல்படுவார். அவருக்குத் தக்க பாடம் புகட்ட காத்திருந்த ஸ்ரீ பிரியா ரஜினியின் கன்னத்தில் அறைந்துவிடுவார். மறுநாள் ஸ்ரீ பிரியாவை சந்திக்கும் ரஜினி நடந்த நிகழ்வைப்பற்றிய எந்தவித குற்றவுணர்ச்சியோ,தயக்கமோ இல்லாமல் உரையாடத்துவங்க, திகைத்துப் போய் நிற்கும் ஸ்ரீப்ரியாவிடம் இப்படிக் கூறுவார். “ஒரு ஆம்பளை, தனியா இருக்கற பொண்ணு கிட்ட எப்படி நடந்துகனுமோ அப்படித்தான் நான் நடந்துகிட்டேன். ஒரு துணிச்சலான பொம்பள எப்படி நடந்துகனமோ அப்படித்தான் நீயும் நடந்துகிட்ட. லீவ் இட்.” கமலஹாசன் பெண்களைப் பற்றி ஆவணப்படம் எடுக்கும் முயற்சியில் இருப்பவர். அவருக்குப் பெண்கள் மீது கடும் கழிவிரக்கமே இருக்கின்றது. இந்தக் கழிவிரக்கம் பெண்களை ஒருவித பரிதாபத்துடன் அணுக வைக்கிறது. ஆனால், அவருக்கு உதவியாளராகப் பணியாற்றும் ஸ்ரீ பிரியாவின் மீது மனத் தடுமாற்றமே ஏற்படுகின்றது. அது அவளின் ஆளுமை மீது ஏற்பட்ட பிரமிப்பால் ஏற்பட்டதாகவும் இருக்கலாம். கமலின் தடுமாற்றம் அவரின் தாழ்வுச்சிக்கல் என்று கூடச் சொல்ல இயலும் என்று நினைக்கிறேன். ஸ்ரீ பிரியாவுக்குக் கழிவிரக்கம் பிடிப்பதில்லை. தனக்கு யாரும் வருத்தப்பட்டால் அதனை மறுக்கிறாள். உறுதியுடன் தான் இப்படிதான்; எனக்குப் பிடித்த வகையில் நான் இருப்பேன், இது என் சுதந்திரம் நீங்கள் அலட்டிக்கொள்ளத் தேவையில்லை என்ற கருத்துப்படக் கூறிவிட்டு உறுதியுடன் நகர்பவளாகவும் இருக்கிறாள். இருந்தும் கமலுடன் ஏற்பட்ட மோதலின்பின் தன்னுடையை அந்தரங்க பிரச்சினைகளையும் கடந்தகால நினைவுகளையும் பகிர்ந்து கொள்கிறாள். அதைக் செவிமடுக்கும் கமலுக்கு அவளின் மீது கழிவிரக்கம் ஏற்படுகின்றது. அது வளர்ந்து காதலாகவும் மாறுகின்றது. இருந்தும் அவரின் தாழ்வுச் சிக்கல் அவளிடம் காதலை தெரிவிக்கத் தடை போடுகிறது. பெண்களின் மீது ஏற்படும் கழிவிரக்கத்தை அல்லது கட்டமைக்கப்படும் கழிவிரக்கத்தை வைத்துக்கொண்டு இன்னும் விரிவாகப் பேசலாம் என்று நினைக்கிறேன். பெண்களை ‘புனிதப்படுத்துவது’ எப்படிப் பெண்களை அடக்கவும் அதிகாரம் செலுத்தவும் பயன்படும் உத்தியாக இருக்கிறதோ, அதேபோல்தான் பெண் என்ற பாலின வேறுபாட்டுக்காகவே அவர்கள் மீது இரக்கம்/கழிவிரக்கம் கொள்வதுமாகும். இந்தக் கழிவிரக்கம்/இரக்கம் ஊடாகவும் அதிகாரம்,அடக்குமுறைகள் அவர்களிடம் செலுத்தப்படுகின்றன. இந்த அதிகாரத்தை உடைப்பதன் ஊடாகவே பெண் விடுதலை என்பது சாத்தியமாத் தொடங்கும். எளிமையான உதாரணத்துடன் பார்க்கலாம். மாதவிடாய் என்பது பெண்களுக்கு ஏற்படும் இயல்பான உயிரியல் நடத்தை. இந்த நடத்தையை ஒரு விதமான அந்தரங்கமான விடயமாகக் கருதி, அதனை மற்றைய பாலினத்திடம் இருந்து அந்நியப்படுத்திப் புனிதப்படுத்தி அல்லது இரக்கப்படுத்தும் செயற்பாடாக சமூகம் வைத்திருக்கின்றது. மாதவிடாய் என்பது வலிக்கும்,கொடுமைப்படுத்தும் அந்த நாட்கள் கடினமானவை என்று தெளிவாகத் தெரிகின்றது. ஆம், அதுவொரு உயிரியல் செயல்பாடு, அப்படிதான் இருக்கும். ஆனால், அதைவைத்துக் கழிவிரக்கம் ஏற்பட்டுத்தும் முயற்சிகள் ஒருவகையான சலுகையைக் கோரி என்னை இன்னும் அடக்குங்கள் என்று சொல்வதற்கு ஒப்பானதுதான். மாதவிடாயை வைத்துக் கழிவிரக்கம் ஏற்படுத்தும் வகையில் கவிதைகள் தொடர்ச்சியாக எழுதப்பட்டுச் சமூகத்தில் முன்வைப்பது கூட, சமூகத்திடம் இருந்து சலுகையைக் கோரும் ஒருவித மனபாவமே. இந்தச் செயற்கைத்தனம் ஏன் தேவை? உண்மையில் தன்னைத் தாழ்த்தி சலுகையைக்கோரி சுகபோகங்களைச் சுக்கிபதை பெண்கள் விரும்புகிறார்களா என்ற கேள்வியும் சேர்ந்தே எழும்புகிறது. இந்தப் பாலின வேறுபாடுகளைக் கழிவிரக்கத்தின் ஊடக ஏற்படுத்தும் உத்திதான் பெண்களை இன்னும் பாலின வேறுபாட்டில் அந்நியப்படுத்துகின்றது. பெண்கள் பிள்ளை பெறுவதும் அவ்வாறான ஒன்றுதான். குட்டியை ஈன்று கொள்வதென்பது பெண் உயிரினத்திற்கு உள்ள உயிரியல் செயற்பாடு. ஆரம்பக் காலங்களில் பெண் தனியாகவே ஆர்பாட்டம் இன்றி குழந்தைகளை ஈன்று கொள்வது நிகழ்ந்தது. இன்று சமூகக் கட்டமைப்பில் மிகப்பெரிய பொறுப்பை ஏற்படுத்தும்/நிகழ்த்தும் செயற்பாடாகப் பிள்ளை பெறுதல் எனும் நிகழ்வு இருக்கின்றது. ஒரு எழுத்தாளர் இவ்வாறான கருத்தை சொன்னார் “என் மனைவி குழந்தை பெரும் போது, அது பற்றி அக்கறையின்றி நான் நண்பர்களுடன் இலக்கியம் பேசி அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தேன்” என்பதாக. அதற்குப் பெண்ணியச் செயற்பாட்டளர்களாகத் தங்களை முன்னிறுத்தும் பலர் அந்த எழுத்தாளரை கடுமையாகத் திட்டி எழுதியிருந்தார்கள். இது ஆணாதிக்கச் செயற்பாடு என்றும் திமிர் என்று விமர்சித்து இருந்தனர். இந்த இடத்தில் பல கேள்விகள் எழுகின்றன, ஒரு தம்பதியினர் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றால் பெண்ணின் மூலமே நிகழும். அதுதான் படைப்பின் சூச்சுமம். அதை மாற்ற இயலாது. அந்தப் பெண் கர்ப்பம் அடைகிறாள் குழந்தையைப் பெறுகிறாள். இந்த நேரத்தில் அவளுடையை ‘பார்ட்னர்’ அவளுடன் இருப்பதோ, பணிவிடைகள் செய்வதோ அவர்களின் அந்தரங்கம் சார்ந்தது. அவர்களின் அன்பு,காதல் சார்ந்த பிரச்சினை. இங்கு ஆண் நோக்கு ,பெண் நோக்கு என்பதற்கு இடமில்லை. பெண் பிரசுரம் கொள்ளும் நேரத்தில் ஆண் அருகில் இல்லை எனின் அவர்களுக்கு இடையில் தனிப்பட்ட முரண்கள், உடன்பாடுகள் இருக்கலாம். இதனைப் பொதுமைப்படுத்துப் பெண்கள் ‘பிள்ளை’ பெரும் போது ஆண்கள் அருகில் இருக்கவேண்டும் என்று சொல்வது, பெண்ணைப் பலவீனப்படுத்திக் கழிவிரக்கத்தை ஏற்படுத்திச் சலுகையைக் கோரும் விடயம்தான். இங்குக் குழந்தை பெற்றுக்கொள்வதைப் புனிதமாக்கி பெண்ணை அடக்கும் சமூகக் கட்டமைப்பையே பெண்ணியச் செயற்பாட்டாளர்களாகத் தங்களை அடையாளப்படுத்துபவர்களில் சிலர் ஆதரித்துப் பேசுகிறார்கள் என்பது உச்ச முரண். இப்படிக்கூடப் பார்க்கலாம், ஒரு லெஸ்பியன் இணை குழந்தை பெற விரும்புகிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஒரு பார்ட்னர் கருவை சுமக்கச் சம்மதிக்கிறார். அவருக்குச் செயற்கையான முறையில் கருத்தரிப்புச் செய்யப்படுகின்றது என்று வைத்துக்கொள்வோம். இப்போது கர்ப்பகாலம் நெருங்க நெருங்க மற்றைய இணையான பெண், கர்ப்பம் தரித்த பெண்ணிடம் அதிகம் நேரம் செலவிடாமல் தவிர்த்து வேறு வேலைகளில் இருக்கிறார் எனின், அப்போது நாம் இதைப் பெண்ணாதிக்கவாதம் என்று சொல்ல இயலுமா? நிச்சயம் முடியாது. ஏன் என்றால் அது அவர்கள் அந்தரங்கம் சார்ந்த பிரச்சினை. அங்கு இருப்பது அன்பு(love) சார்ந்த பிரச்சினையே, இன்னும் பாலின வேறுபாடுகளைப் புகுத்த முடியாது. சமீபத்தில் மனுஷ்ய புத்திரன் சுஜாதா விருதுகளை விமர்சித்தவர்களைக் கடுமையாகத் திட்டி எழுதி இருந்தார். அவர் திட்டியவர்களில் ஆண்களும் உண்டு பெண்களும் உண்டு. மனுஷ்ய புத்திரன் மோசமாகத் திட்டியதைக் கண்டிக்கத்தான் வேண்டும். அதே நேரத்தில் திட்டு வாங்கிய பெண்களில் சிலர், அல்லது அவர்களுக்கு ஆதரவான கருத்துகளைப் பகிர்ந்தவர்களில் பலர் “ பார்த்தீர்களா பெண் என்பது கூடப் பார்காலம் திட்டி விட்டார், மனுஷ்யபுத்திரன் ஒரு ஆணாதிக்க வாதி என்ற கோஷத்தை எழுப்பினார்கள். இங்குத் தான் சிக்கல் ஆரம்பமாகிறது. பெண் என்றால் திட்டக் கூடாதா? ஆண் என்றால் அப்ப திட்டலாமா? மனுஷ்யபுத்திரன் பாலின வேறு பாடுகள் இன்றியே திட்டி இருந்தார், எனினும் பெண்களும் சில ஆண்களும் சமூகத்திடம் கழிவிரக்கத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில் “பெண் என்றும் பாராமல்” திட்டி விட்டார் என்ற கருத்தை முன்வைத்தார்கள். “பெண் என்றும் பாராமல்” என்பது உண்மையில் பெண்களைத் தாழ்த்துகிறது, அதற்கூடாகச் சலுகைகளைக் கோரி சமூகத்திடம் கழிவிரக்கத்தை முன்வைக்கிறது. இந்தத் தாழ்தல் என்பது ஒடுக்குமுறைக்குத் துணை செல்வதுதான். இதைப் பெண்ணியச் செயற்பாட்டாளர்கள் என்று சொல்பவர்கள் முன்வைப்பதும் நகைச்சுவையானது. இந்தப் பாலின வேறுபாடுகளைச் சரியாக உள்வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். அவள் அப்படிதான் திரைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது இந்தச் சிந்தனைகள் எல்லாம் என்னுள் எழுந்தன. கமலின் கழிவிரக்கம் என்பது கூடப் பெண்கள் மீதான ஒடுக்குமுறையை ஊக்குவிக்கும் ஒன்றாகவே தெரிகிறது. ‘ஸ்ரீ பிரியா’ கழிவிரக்கத்தை வெறுக்கிறாள். மிக நேர்த்தியாகத் தனக்குப் பிடித்ததைச் செய்கிறாள். இருந்தும் இருவருக்கும் இடையில் அன்பு கசியும் இடத்தில் ஒரு கழிவிரக்கம் ஏற்படுகிறது. கமல் இறுதியில் வேறு பெண்ணைத் திருமணம் முடித்துக் காரில் வரும்போது ரஜினியும், ஸ்ரீ பிரியாவும் அவர்களுடன் பயணிப்பார்கள். அப்போது ஸ்ரீ பிரியா கமலின் மனைவியிடம் “பெண் விடுதலை பற்றி என்ன நினைகின்றீர்கள்?” என்று கேட்பார். அதற்குப் பதில் இல்லாமல் திகைக்கும் கமலின் புதிய மனைவி தனக்கு அது பற்றி ஒன்றுமே தெரியாது என்பார். அதற்கு ஸ்ரீ பிரியா “அதான் நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்கள்” என்பார். பின் நடுவழியில் தான் இறங்கும் இடம் வந்துவித்தாகச் சொல்லிவிட்டு இறங்கிக்கொள்வார். படம் முடிவடையும். இந்தக் காட்சிப் படிமங்கள் உணர்த்துவது இதைதான். ஆண் மையவாதச் சிந்தனையை ஏற்று அதற்குள்ளே வாழும் பெண்களுக்குத் தாங்கள் எவ்வளவு ஒதுக்கப்படுகிறோம் என்பது புரிவதில்லை. அதிலிருந்து வெளியேறிச் சிந்திக்கும் போது ஒடுக்கு முறைகள் புரியும். அப்படி வெளியேறிச் சிந்திக்கும் பெண்கள் நடைமுறை வாழ்வில் ஒரு கட்டத்தில் இறங்கிக் கொள்ளவே நேர்கிறது. இந்தக் கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் நான் குறிப்பிட்டது போல, சிந்திப்பதைச் செயல் வடிவம் கொடுக்கும் போது ஏற்படும் தடங்கல்கள் பற்றியே யோசிக்க வைக்கிறது. என்னதான் முதிர்ச்சியாக இருந்தாலும், உள்ளிருக்கும் பிற்போக்குத் தனம்தான் பலதை தீர்மானிக்கிறது. ஸ்ரீ பிரியாவின் பாத்திரமும், கமலின் பாத்திரமும் அதையே பிரதிபலித்துச் சிந்திக்க வைக்கின்றது. இந்த இடத்தில் இருந்தே நாம் பல உரையாடல்களை ஆரம்பிக்க வேண்டும். http://www.annogenonline.com/2017/05/07/aval-appadithan/
  12. ஷங்கர்: உருமாறும் உடல்களின் அழகியல் ஆர். அபிலாஷ் சிவாஜி, எம்.ஜி.ஆர், எம்.ஆர் ராதா காலத்தில் இருந்தே மனித வாழ்வின் சீரழிவு, மீட்சி, மலர்ச்சி ஆகியவற்றை உடல்களில் நிகழ்த்திப் பார்க்கும் ஆர்வம் நமக்கு இருந்துள்ளது. அதனாலேயே திறமையும் அழகும் மிக்க நாயகன் நோய் (ரத்தக்கண்ணீர் (1954), தெய்வமகன் (1969)) அல்லது வறுமை (பராசக்தி (1952), கப்பலோட்டிய தமிழன் (1961), நல்ல நேரம் (1972)) அல்லது சதியால் (பராசக்தி, பாசமலர் (1961), உத்தம புத்திரன் (1958), அடிமைப்பெண் (1969), ஆயிரத்தில் ஒருவன் (1965), நாடோடி மன்னன் (1958), எங்க வீட்டுப் பிள்ளை (1965), குடியிருந்த கோயில் (1968), மலைக்கள்ளன் (1954), மதுரைவீரன் (1956)) நொடிந்து, உருமாறி சீரழிந்து போன நிலையில் தோன்றி போராடுவது அல்லது தன் நிலையை எடுத்துரைத்து பார்வையாளர்களை உருக வைப்பது இங்கு ஒரு வெற்றிகரமான பார்முலாவாக இருந்துள்ளது. இவற்றில் சில படங்களில் இந்த வாழ்க்கை சீரழிவு அல்லது நிலைமாற்றம் உடல் உருமாற்றமாய் காட்டப்பட்டதுண்டு. சில படங்களில் நாயகனின் குறையை அவனது சீரழிந்த உருவம் மூலம் காட்ட நேரும். அப்போதெல்லாம் ஹீரோயிசத்தை தக்க வைப்பதற்காக இரட்டை வேட படமாக அதை மாற்றி விடுவார்கள். ஒரு நாயகன் குரூரமானவனாக, வில்லனால் ஏமாற்றப்பட்டு அவன் பக்கம் சாய்பவனாக, ஏமாளியாக, பயந்தாங்கொள்ளியாக, வலிமையற்றவனாக இருப்பான். மற்றொரு நாயகன் இவனுக்கு நேர்மாறாக உன்னதமானவனாய் இருப்பான். “எங்க வீட்டுப் பிள்ளை” படத்தில் எம்.ஜி.ஆர் நம்பியாரிடம் சாட்டையடி வாங்குவது இப்படித் தான் உச்சபச்சமான ஒரு ஹீரோயிச காட்சியானது. இன்னொரு பக்கம் நாயகனின் சுயநலமற்ற வீழ்ச்சியை உருமாற்றம் மூலம் காட்டும் போது அது மக்களை பரவசம் கொள்ளச் செய்தது. ”பாசமலர்” படத்தில் தங்கை மீதான அன்புக்காக தன் சொத்துக்களையும் வாழ்க்கையையும் தொலைத்து இறுதியில் வறுமையில் வாடி கண்களற்று தவிக்கும் சிவாஜியின் பாத்திரத்தில் ஒரு மிகப்பெரிய ஹீரோயிசம் இருந்தது. சுருக்கமாய் சொல்வதானால் மனிதன் இழிவுபடுவதில், அவலத்தில் தவிப்பதில், சீரழிந்து நொடிவதில், அதை அவன் உடல் உருமாற்றம் வழி காட்டுவதில் ஒருவித ஹீரோயிசம் உள்ளது. அதை மக்கள் காண விரும்பினார்கள். இன்றும் விரும்புகிறார்கள். அன்றைய துன்பியல் படங்கள் ஒரு ஹீரோவின் இந்த உருமாற்றத்துடன் உருக்கமாய் முடிந்தன. இன்பியல் படங்கள் இரட்டை வேடப் பாத்திரங்கள் மூலமாய் உருமாற்ற அவலத்தில் இருந்து ஹீரோ மீள்வதை சமநேரத்தில் காட்டி மகிழ்ச்சியில் முடிந்தன (குடியிருந்த கோயில், எங்க வீட்டுப் பிள்ளை). எண்பது, தொண்ணூறுகளில் இந்த பார்முலாவை சிறப்பாய் பயன்படுத்தியவர் ரஜினிகாந்த். தொடர்ந்த வாழ்க்கை நிலை மாற்றங்கள், நெருக்கமான உறவுகளின் துரோகங்கள், பண வசதிகளின் நிரந்தரமின்மை, (கமர்சியலான) மாயாவதம் ஆகியவற்றை பேசுவதற்கு ரஜினி இதை பயன்படுத்தினார். ஆனால் முக்கியமாக அவர் இரட்டை வேட தேவையை ஒழித்துக் கட்டினார். ”எங்க வீட்டுப் பிள்ளையின்” ராமு மற்றும் இளங்கோ பாத்திரங்களை ரஜினி ஒரே பாத்திரத்திரமாய் ஒன்றிணைத்தார். அவரது கணிசமான வெற்றிப் படங்களில் அவர் ராமுவாக (அமைதியாக) இருந்து இளங்கோவாகவோ (வன்மம் மிக்கவராகவோ) அல்லது வன்மத்தில் இருந்து அமைதிக்கு திரும்புகிறவராகவோ தோன்றினார். ஒரே படத்தில் இந்த பாத்திர மாற்றங்கள் பலமுறை நிகழ்வதும் உண்டு. சில வேடங்களில் அவர் ரெட்டை வேட பார்முலாவையும் பயன்படுத்தினார். ஆனால் ரெட்டை வேடங்களிலும் ரஜினியின் இருவேறு ஆளுமைகள் வெளிப்படுவதாகவே ரசிகர்கள் பார்த்தனர். தர்மத்தின் தலைவன் (1988), ராஜாதி ராஜா (1989), அதிசயப் பிறவி (1990) ஆகிய படங்கள் இதற்கு உதாரணம். முள்ளும் மலரும் (1978), தர்மத்தின் தலைவன், ராஜாதி ராஜா, அதிசயப் பிறவி, மன்னன் (1992), பாண்டியன் (1992), அண்ணாமலை (1993), உழைப்பாளி (1993), பாஷா (1995), முத்து (1995), அருணாச்சலம் (1997), பாபா (2002) என இந்த பாணி ரஜினி படங்களின் பட்டியல் நீண்டது. இந்த படங்களில் ரஜினியின் உருமாற்றம் என்பது மனமாற்றமாகவோ, வேடமாகவோ, அல்லது வயது மாற்றமாகவோ இருக்கும். உடல் உருமாற்றம் மூலமாய் வாழ்க்கையின் அநிச்சயத்தை பேசுவது ரஜினியின் பாணியாக அமைந்தது. சிவாஜி, எம்.ஜி.ஆர் காலகட்டத்து பார்முலாவை இவ்வாறு ரஜினி தனக்கு ஏற்றபடி வெற்றிரமாய் மாற்றியமைத்த வேளையில் விஜயகாந்த் போன்ற வேறு சில ஹீரோக்களும் அதை முயன்று பார்த்துள்ளனர். இருந்தாலும், கறுப்பு வெள்ளை காலகட்டத்துக்கு பிறகு இங்கு ரெட்டை வேடம், உருமாற்றம் ஆகியவை ஒரு பெரிய டிரெண்டாக மாறவில்லை. ஆனால் தொண்ணூறுகளில் ஒருவர் இந்த உருமாற்ற பார்முலாவை காட்சிபூர்வமான அழகியலாக தன் படங்களில் பயன்படுத்தி பெரும் வெற்றி பெற்றார்: அவர் தான் ஷங்கர். ஜென்டில்மேன் (1993) உருமாற்றம் இப்படத்தின் நாயகனின் வாழ்க்கை உத்தியாகவும் திரைக்கதையில் பாத்திர இயல்பை காட்டும் உத்தியாகவும் ஒரே சமயம் உள்ளது. கிச்சா எனும் கிருஷ்ணமூர்த்தி பல வேடங்களில் தோன்றி அரசு மற்றும் தனியார் செல்வத்தை கொள்ளையடிக்கிறான். தன்னை பொதுப்பார்வையில் இருந்து மறைத்துக் கொள்ள அப்பள நிறுவனம் நடத்தும் ஐயராக வேடம் போடுகிறான். ஆனால் இதுவும் வெறும் வேடம் அல்ல. அவன் அப்பள உற்பத்தியில் லட்சியபூர்வமாய் ஈடுபடுகிறான். அவனை ஒருதலையாய் காதலிக்கும் சுசீலா இருவர் பெயர்களையும் அப்பளங்களில் எழுதி அவை தவறுதலாய் ஒரு திருமண வைபவ விருந்துக்கு சென்று விட கிச்சா தன் நிறுவனத்துக்கு இதனால் அவப்பெயர் ஏற்பட்டு விட்டதாய் கடுமையாய் கொந்தளிக்கிறான். அதே போல அப்பள உற்பத்தியை லாபமாக்கும் பொருட்டு அங்கு பணி செய்யும் வயதானவர்களை வேலையில் இருந்து நீக்கவும் மறுக்கிறான். அவன் அப்பள முதலாளியும் தான்; இல்லையும் தான். அவன் கொள்ளையன் தான். ஆனால் கொள்ளைப் பணத்தை சுயதேவைக்கு பயன்படுத்துவதில்லை. அதைக் கொண்டு சமூகத் தொண்டு செய்கிறான். அவன் பிறப்பால் பிராமணன் அல்லாவிடிலும் இயல்பால் பிராமணனே என நம்பியார் ஒருமுறை சொல்கிறார். பின்னர் பிராமண வேடத்தை பூண்டு உடம்பால் சத்திரியனாகவும் புத்தியால் சாணக்யானகவும் இருக்க தூண்டுகிறார். கிச்சாவின் கொள்ளை வழக்குகளை விசாரிக்கும் காவல் அதிகாரி அவன் ஒரு பிராமணன் என முதலில் அறிய வரும் போது அதிர்ச்சி அடைகிறான். ஒரு பிராமணன் கிச்சா செய்ததை போன்ற சாகசங்களுக்கு துணிய முடியாது என அவன் எண்ணுகிறான். கிச்சாவின் தொழிலும் நோக்கங்களும் இயல்பும் இப்படி இன்னதென வரையறுக்க முடியாதவை. காட்சி அழகியலை எடுத்துக் கொண்டால் இப்படம் முழுக்க உருவழியும் மனிதர்கள் வருகிறார்கள். நாயகன் அறிமுகமாகும் முதல் கொள்ளைக் காட்சியிலேயே அவன் தனது ஒற்றைக் காலை விபத்தில் இழந்த வாகன ஓட்டியாக வேடம் அணிகிறான். அவனது துண்டான ஒரு கால் தான் முதலில் நமக்கு காட்டப்படுகிறது. பழனியில் கோயில் உண்டியலை கிச்சா கொள்ளையிட வருவான் என எதிர்பார்த்து அழகர் நம்பி காத்திருக்கும் காட்சி உருமாறும் மொட்டைத் தலைகள் பல பின்னணியில் கடந்து செல்கின்றன. இறுதியில் கிச்சாவை தவற விடும் நம்பி தானும் மொட்டையிடுகிறார். (ஷங்கர் இணை இயக்குநராக பணியாற்றிய) “சூரியன்” (1992) படத்தில் போன்றே இங்கும் மொட்டையிடுவது ஒரு மனிதன் கௌரவத்தை இழந்து இழிநிலையை ஏற்பதன் உருவகமாகவே வருகிறது. சுசீலா தோன்றும் முதல் காட்சியிலேயே அவள் கிச்சா மீதுள்ள தனது அர்ப்பணிப்பை காண்பிக்க தன் தாவணியை எடுத்து அவனது பெயர் தாங்கிய பலகையின் அழுக்கை துடைக்கிறாள். அப்போது அவள் தாவணி கழன்று போகிறது. அவ்வாறு தன் உடல் பங்கப்பட்டு குறைபடுவதை அவள் பொருட்படுத்துவதில்லை. அவளது உறவுக்காரப் பெண் சுகந்தி துணிச்சலும் விடலைத்தனமும் மிக்கவள். கட்டுப்பெட்டியான அந்த அக்கிரகாரத்தில் அவள் குறைவான ஆடை அணிந்து, உடம்பின் பவித்திரத்தை உடைக்கும் டிக்கிலோனா போன்ற பல வேடிக்கை விளையாட்டுகளை நடத்துகிறாள். தன் மனதில் எந்த அழுக்கும் இல்லை என்பதால் இந்த பாலியல் மீறல்களில் தவறில்லை என்றும் அவள் கிச்சாவிடம் ஒருமுறை சொல்கிறாள். அவள் எப்படி அக்கிரகாரத்தில் உடைப்பை ஏற்படுத்துகிறாள் என்பதையும், அவளது குழந்தைத்தனமான இயல்பை காட்டவும் ஷங்கர் பல (வக்கிரமான) உடலின் ஒழுங்கை சீர்குலைக்கும் நகைச்சுவை காட்சிகளைத் தான் பயன்படுத்துகிறார். கல்வி அமைச்சரும், பின்னர் முதல்வராகவும் ஆகும் ராஜன் பி தேவின் தீமையை ஸ்தாபிக்க அவர் தூண்டுதலின் பெயரில் கிச்சாவின் தாய் தன்னை நெருப்பில் மாய்க்கும் காட்சியும், கிச்சாவின் நண்பன் ரமேஷ் மனம் பிறழ்ந்து தற்கொலை செய்யும் காட்சியும் வருகின்றன. இறந்த ரமேஷின் மூளையை கையில் ஏந்தி கிச்சா கதறும் காட்சியில் ரமேஷ் அந்த மூளை மட்டுமேயாக காட்டப்படுகிறான். வாய்ப்பற்று நசுக்கப்படும் இளந்தலைமுறை மூளைகள். இறுதிக் காட்டியில் ஒரு இளைஞன் தன் உடம்பில் குண்டை கட்டி வில்லன் மீது மோதி சிதறடிக்கிறான். அப்போது தனியாய் கிடந்து துடிக்கும் அவன் இதயத்தை மட்டும் ஷங்கர் காட்டுகிறார். ரமேஷ் வெறும் மூளை என்றால் இந்த இளைஞன் வெறும் இதயம் – உணர்ச்சிகரமான மனிதன். மனிதனை துண்டுத் துண்டாய், சிதறியவனாய், உருக்குலைந்தவனாய் சித்தரிப்பதில் ஷங்கருக்கு உள்ள ஆர்வம் இப்படத்திலேயே துவங்குகிறது. ஒரு பாத்திரத்தின் இயல்பை காட்டவும், ஒரு திருப்புமுனையை சித்தரிக்கவும் இப்படம் முழுக்க உருவழியும் உடல்கள் வருகின்றன. முதல்வன் (1999) ஊடக வளர்ச்சி நம் ஜனநாயக அரசியலை எப்படி மற்றொரு நிலைக்கு எடுத்து செல்லப் போகிறது என மிகை-நம்பிக்கையுடன் பரிசீலித்த படம் இது. ஷங்கரின் படங்களில் மிக மிக குறைவாக உட்புற காட்சிகள் கொண்ட படம் இது. ஒன்றிரண்டு உட்புற காட்சிகளும் குடும்பத்தில் தாய் தந்தையருடன் நாயகன் மகிழ்ச்சியாக நிம்மதியாய் இருப்பதைக் காட்ட, வில்லனான அரங்கநாதனை நாயகன் சென்று பார்த்து உஷ்ணமாய் பேசி சவால் விட்டு வருவதற்கு என பயன்படுகின்றன. நாயகனும் நாயகியும் அநேகமாய் எல்லா காட்சிகளிலும் வெட்டவெளியில் தான் சந்திக்கிறார்கள். பிற இயக்குநர்கள் இப்படியான வெளியிட காதல் காட்சியில் காதலர்களை மையமாய் வைத்து, பின்னணியை காதல் உணர்வை மிகையாக காட்ட பயன்படுத்துவார்கள். ஆனால் ஷங்கர் பெரும்பாலான காட்சிகளில் வெட்டவெளியில் யாரோ அவர்களை கண்காணிக்கும் வாய்ப்புள்ளதை, அவர்களுக்கு ஆபத்து ஏற்படலாம் என்பதை குறிப்புணர்த்தியபடி இருக்கிறார். புகழேந்தி முதன்முதலில் தேன்மொழியை கண்டு காதலுற்று அவளிடம் காதலை தெரிவிக்கும் வரை அவளை ரகசியமாய் படம் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். அதாவது அவள் அவனால் கண்காணிக்கப்படுகிறாள். அவர்கள் இணைந்த பின் அவளது அப்பா அவர்களைக் கண்டுவிட்டு எச்சரிக்கிறார். இதன் உச்சக்காட்சி முதல்வராக ஆன பின் மாறுவேடமிட்டு தேன்மொழியின் கிராமத்துக்கு அவளைக் காண வரும் புகழேந்தி ஒரே சமயம் உளவுத்துறையினராலும் வாடகைக் கொலையாளிகளாலும் கண்காணிக்கப்படுகிறான். வயலில் அவனும் தேன்மொழியும் தனித்து பேசிக் கொண்டிருக்கையில் ஒரே சமயம் வாடகைக் கொலையாளிகளால் தாக்கப்பட்டு பாதுகாப்பு படையினரால் காப்பாற்றப்படுகிறான். அரங்கநாதன் புகழேந்தியின் வீட்டின் ஒரு பகுதியை முதலில் கார்ப்பரேஷன் மூலம் இடிக்கிறார். கூரையில்லாத, சுவர்களில்லாத தன் வீட்டில் அவனும் அவன் பெற்றோரும் ஊர்ப்பார்வையில் மிரட்சியும் இருக்கும் அக்காட்சி முக்கியமானது. ஒரு மனிதனை தகர்க்க அவன் அந்தரங்கத்தை பட்டவர்த்தமாக்க வேண்டும் – வீடில்லாமல் பண்ண வேண்டும். அரங்கநாதன் இரண்டாவது முறை அதே வீட்டில் குண்டு வைத்து புகழேந்தியை கொல்ல முயல்கிறார். அப்போது அவ்வீடு இடிந்து தரை மட்டமாகிறது. அப்போது அவன் பெற்றோரின் உடல்கள் சிதறுகின்றன. அவன் ஒவ்வொரு துண்டாய் பொறுக்கி எடுத்து அழுகிறான். தன் வீட்டில் தனக்கு அந்தரங்கமாய், மகிழ்ச்சியாய் இருந்த தருணங்களை நினைவுபடுத்தும் பொருட்களை தேடி எடுத்து கதறுகிறான். கண்காணிப்பது அரசின் நுண் அதிகாரம் என்றால், ஒரு மனிதனை பலவந்தமாய் வெட்டவெளியில் வைப்பது அரசின் வன்-அதிகாரம். ஊடகங்களின், அதிகார வர்க்கத்தின் கண்காணிப்பில் தனிமனித உடல்கள் ஒரே சமயம் மிகப்பெரிய சமூக அதிகாரத்தைப் பெறுகின்றன; அதே சமயம் அவர்கள் ஒரு புழுவாக நசுக்கப்படவும் கூடும் என்பதைக் காட்டுகிறார் ஷங்கர். அதிகாரத்தின் கிளர்ச்சியும் பாதுகாப்பின்மையின் பதற்றமும் இந்த ஊடக யுகத்தின் அடிப்படை உணர்ச்சிகள். இப்படம் முழுக்க இந்த உணர்ச்சிகள் மீள மீள வருகின்றன. தனிமனிதனின் ஆளுமை, உணர்ச்சிகள், நம்பிக்கைகள், திறன் ஆகியவற்றுக்கு இனி தனியாக எந்த மதிப்பும் இல்லை; அவை ஊடகங்கள் வழி ஒன்று சிறுத்துப் போகும் (முதல்வர் அரங்கநாதனுக்கு நேர்வது போல – “என் முப்பது வருச அரசியல் வாழ்க்கைக்கு கரும்புள்ளி செம்புள்ளி குத்தி கழுதை மேல ஏத்தீட்டான்யா” என தன் வாழ்க்கையை திருப்பிப் போட்ட ’நேருக்கு நேராக’ பேட்டியைப் பற்றி சொல்லும் அரங்கநாதன் அந்த வாழ்க்கையை கூட ஒரு உடலாகத் தான் கற்பிதம் செய்கிறார்.); அல்லது பிரம்மாண்டமாய் பெருத்திடும் (அரசாங்க தேர்வுக்காக தயாரிக்கும் நிருபர் புகழேந்தியை அரசாங்க சிம்மாசனத்திலேயே ஏற்றி அது அமர வைக்கிறது.) இப்படி உடல்களின் உருமாற்றத்தை ”முதல்வனில்” மீடியா வழி நிகழ்த்திப் பார்க்கும் ஷங்கர் காதல் காட்சிகளை சித்தரித்த விதம் சுவாரஸ்யமானது. முதல்வர் தொகுதி வளர்ச்சியை நேரில் பார்வையிடுவதை படம்பிடிக்கும் புகழேந்தி அங்கு முதல்வரிடம் குறை தெரிவிக்கும் தேன்மொழியை முதலில் தன் படக்கருவி வழியாகத் தான் காண்கிறான். அதன் பிறகு அவளை ரகசியமாய் கிராமத்தில் பின் தொடர்கிறான். தான் படம் பிடித்ததை அவளுக்கு டிவியில் காண்பித்து கவர முயல்கிறான். அவள் அப்போது தான் அழுததை அவன் படம் பிடித்ததை குறிப்பிட்டு கோபப்பட்டு போகிறாள். தன் பெயரைக் கூட அவள் நேரடியாய் சொல்வதில்லை. அந்த வீடியோப் பதிவில் இருந்து அறிந்து கொள்ள கேட்கிறாள். இதன் பிறகு தான் அவன் அவளை ரகசியமாய் கண்காணித்து (மேக்ரோ ஷாட்கள் மூலம்) மிக மிக ரொமாண்டிக்காக அவளை படம்பிடித்து மீண்டும் அவளிடம் காண்பித்து அவள் காதலை வெல்கிறான். (இப்படி அவன் தன்னை மறந்து அவளை படம் பிடிக்கும் காட்சியில் இயற்கை அவனை கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு பாம்பு அவன் காலைக் கடிக்கிறது. பின்னர் “முதல்வனே” பாட்டில் இதே பாம்பை அரங்கநாதனாக ஷங்கர் சித்தரிக்கிறார்.) ஏனென்றால் காதல் என்பது இந்த யுகத்தில் தனது சுய முகத்தை மறைத்து இன்னொரு அழகான முகத்தை காட்டுவதும், அதை பலமடங்காக பெருக்குவதுமே. தேன்மொழியை மணமுடித்துத் தரக் கேட்டு புகழேந்தி அவள் வீட்டுக்கு சென்று அப்பாவிடம் கேட்கும் காட்சியும் முக்கியம். இக்காட்சியில் புகழேந்தியின் அப்பா காதல் பஞ்சாயத்துக்காக உறவினர், அண்டை வீட்டாரை அழைத்து அமர வைக்கிறார். இவர்கள் வீட்டு ஹாலில் அமர்ந்திருப்பது ஊரில் மக்கள் டிவி பார்க்க அமர்ந்திருப்பது போல் உள்ளது. இவர்கள் முன் புகழேந்தியும் அவன் நண்பன் பலவேசமும் ஆடிப் பாடி, கராத்தே செய்து காட்டி நல்ல பெயர் வாங்க முயல்கிறார்கள். டிவிக்கு பதில் அவர்களே சுய-ஊடகம் ஆகிறார்கள். இப்படி ஒவ்வொரு சின்ன சின்ன வாய்ப்பிலும் ஷங்கர் எப்படி மனிதர்கள் இனி தம் உடல்களை தாமே நிகழ்த்திக் காட்டி தம்மை சுய ஊடகமாய் மாற்றுவார்கள், அதன் வழி எதையாவது வெல்வதற்கு முயல்வார்கள் என சித்தரிக்கிறார். இப்படத்திலும் மனிதர்கள் தம் உக்கிரமான உணர்ச்சி ஒன்றைக் காட்ட உடலின் பவித்திரமான, முக்கியமான ஒன்றை சிதைக்கிறார்கள் (”ஜெண்டில்மேனில்” வில்லனான முதல்வர் குற்றம் சாட்டப்பட்டு நீதிமன்றம் வரும் போது உணர்ச்சியவயப்பட்ட நிலையில் ஒரு தொண்டையில் பெட்ரோலுடன் தன்னை எரித்து அவர் மீதுள்ள ஆதரவைக் காட்ட முன்வருகிறான்.). “ஜெண்டில்மேனில்” சுசீலா போல இதிலும் தேன்மொழி ஒருநாள் முதல்வராய் இருந்து சாதித்த தன் காதலனுக்கு அதற்கு இணையான பரிசாய் கொடுக்க தன்னிடம் தன் உடல் மட்டுமே உண்டு என கூறி அவன் முன் தன் தாவணியை அகற்றி தன்னை துய்க்கும்படி கேட்கிறாள். ”காதலனில்” ஷ்ருதி தன் காதலனைக் காப்பாற்ற தன்னை ஒரு சிதிலமடைந்த அறையில் பூட்டிக் கொண்டு உடம்பை அழுக்காக்குகிறாள். பைத்தியமாக நடிக்கிறாள். ”ஜீன்ஸில்” இரட்டையாக நடிக்க நேரும் மதுமிதா அதற்கு ஒரு பாடல் காட்சியில் (”கண்ணோடு காண்பதெல்லாம்”) தொழில்நுட்பம் மூலம் தன்னை இரு உடல்களாய் காட்டுகிறாள். ஆனால் அப்போது ஏற்படும் தடைகளால் அவள் இரட்டை உருவம் தலைகீழாகவும் பலவிதங்களில் உருமாறியும் தெரிகிறது. ”பாய்ஸில்” பெற்றோரை எதிர்த்து மணம் புரியும் முன்னாவும் ஹரிணியும் திருமண இரவன்று குப்பைப் பொருட்கள் மண்டிய இடத்தில் தங்குகிறார்கள். அங்கு அவர்கள் உயிர்பெற்ற குப்பைப்பொருட்களுடன் நடனமாடும் காட்சியையும் இந்த தியாக சிதைவு வகையில் சேர்க்கலாம். இவற்றில் சில தேய்வழக்கானவை என்றாலும் இக்காட்சிகளில் ஷங்கரின் தனிமுத்திரை உண்டு. அரங்கநாதனின் பிரதான இயல்பு அகங்காரம். அவரது உடல் அவரது அகங்காரத்தின் உருவகம். ஒரு காட்சியில் அவரிடம் தன் அன்பைக் காட்ட ஒரு தொண்டன அவர் கையை பற்றி இழுக்க நகம் பட்டு அவர் கையில் லேசாய் கிழிகிறது. தன் உடலில் சிறு பிசிறு ஏற்படுவதும் தன் ஆளுமைக்கு இழுக்கு என எண்ணும் அவர் அவன் கையை முறிக்கிறார். தன் ஆட்சி பறிபோனதும் புகழேந்தியை பழிவாங்க குண்டு வைத்து பல மனித உடல்களை சிதைக்கிறார். இறுதியில் புகழேந்தி அவர் வீட்டுக்கு வந்து மென்னியை நெருக்கி அவருக்கு எச்சரிக்கை விடுத்து விட்டு சென்ற பின் தன் மனைவியிடம் பேசும் அரங்கநாதன் “என் தலையை கலைச்சிட்டான். சீப்பைக் கொடு” என கேட்டு வாங்கி முடியை சரி செய்கிறார். அவர் உடலில் நிகழும் சிறுசிறு உருக்குலைவுகள், அதன் ஈகோ சீண்டல்கள், அது பிற உடல்களில் நிகழ்த்தும் பிரம்மாண்ட விளைவுகள் என இப்படத்தை தனியாக பார்க்க முடியும். கோணல் உடல் புகழேந்தியின் அப்பாவான கோட்டோவியர் புகழேந்தியை, அரங்கநாதனை, பிற அரசியல்வாதிகளின் உடல்களை கோணலாக்கி வரையும் ஓவியங்கள் படம் முழுக்க வருகின்றன. தன்னை அதிகாரம் மூலம் பெருக்க முனையும் உடல்கள் மீதான பகடியாக இந்த கோட்டோவியங்கள் வருகின்றன. இவற்றை தனியாய் தொகுத்து, மொத்த படத்தையும் வேறொரு பார்வையில் பார்க்கலாம். ஒரு காட்சியில் அவர் புகழேந்தியின் எதிர்கால மனைவியின் கிளி மூக்கு, சங்கு கழுத்தை ஆகியவற்றை பகடி செய்யும்படி வரையும் ஓவியத்தை புகழேந்தி பின்னர் தேன்மொழியை நுணுக்கமாய் சிலாகித்து காணொளியாய் பதிவு செய்யும் காட்சியுடன் ஒப்பிடலாம். எளிய மனிதன் ஊடகத்தை சாதகமாய் பயன்படுத்துவதே தேவை என வலியுறுத்தும் படம் என்பதால் இறுதியில் அரங்கநாதன் தன்னை கொல்ல முயல்வதாய் நாடகமாடி (வெளியே டி.வி பார்வையாளர்கள் போல் காத்திருக்கும் பாதுகாப்புப் படையினரை அழைத்து) புகழேந்தி அவரைக் கொல்கிறான். காதலன் (1993) மற்றும் பாய்ஸ் (2003) (1) ”மொத்தம் நாலு கிலோ எலும்பு, ரெண்டு மீட்டர் தோலில சுத்தி வச்சிக்கிட்டு, உனக்கு … உனக்கு கவர்னர் பொண்ணு கேட்குதா?” (2) “உன் பேரு என்னடா? “பிரபு” ”நசுங்கிப் போன சொம்பைப் மாதிரி மூஞ்சிய வச்சிக்கிட்டு பேரைப் பாரு பிரபு!” உடல் கழிவுகளின் காதல் - தலைமயிர், ஊக்கு, குப்பைக்கூளம் இப்படத்தில் பிரபு தன் காதலி ஷ்ருதியின் கழிவுகளைத் தான் அதிகம் நாடுகிறான். ஏன் அவன் ஷ்ருதியை நேரடியாய் அடைய முயல்வதில்லை? நாம் நம்மில் எதைப் பார்க்கி்றோமோ அதையே பிறரிடமும் காண்கிறோம். நம்மில் உன்னதத்தைக் கண்டால் பிறரிலும் அதைத் தேடுகிறோம். பிரபு தன் உடலை சமூகத்தின் விளிம்பில் உள்ள பொருட்படுத்தத்தகாத கழிவாக பார்க்கிறான். ஆக, தன் காதலியின் மயிர்க்கற்றை, ஊக்கு ஆகியவற்றை சேகரிக்கிறான். அவளது வியர்வையை, எச்சிலை மகத்துவதப்படுத்துகிறான். அவளிடம் இருந்து எந்த பரிசையையும் அவன் நாடிப் பெறுவதில்லை. அவள் உதிர்ப்பதை சேகரிக்கிறான். (”அந்நியனில்” அம்பியும், “ஜீன்ஸில்” மதுமிதாவும் இதையே செய்கிறார்கள்.) ஷ்ருதியின் ஊக்கு தொலைந்து போக அதை மீட்க அவனது அப்பா கதிரேசன் கார்ப்பரேசன் குப்பை லாரியில் உள்ள குப்பைக்கூளத்தை கிளறி தேடும் காட்சி முக்கியமானது. கதிரேசனின் அப்பா இந்த நடவடிக்கையை கண்டிப்பதில்லை; ஆதரிக்கிறார் என்பது முக்கியம். பிரபுவுடன் ஷ்ருதி ஒரு இரவை கழித்ததை அறியும் அவள் அப்பா கவர்னர் காக்கர்லால் அவளது கன்னித்தன்மையை சோதிக்க பெண் மருத்துவரை அனுப்பும் காட்சியும், அவர் அவளது பிறப்புறுப்பில் சோதிக்க ஷ்ருதி கசப்புடன் அனுமதிக்கும் காட்சியும் இதே போல முக்கியம். பின்னர் பிரபுவை காவல்துறை வதையில் இருந்து காப்பாற்ற ஷ்ருதி தன் உடம்பெல்லாம் அழுக்கை பூசி குப்பையான இடத்தில் வாழ்கிறாள். பிரபுவுடனான தொடர்பு அவளை தொடர்ந்து அசுத்தத்துடன் உறவு கொள்ள வைக்கிறது. ”பாய்ஸில்” முன்னாவும் ஹரினியும் தம் முதலிரவை குப்பைக்கூளத்தில் எளிய முத்தங்களுடன் துவக்குகிறார்கள். தற்காலிகமாய் பிரிந்து இணையும் கிளைமேக்ஸில் பெற்றோரும் நண்பர்களும் வேடிக்கை பார்ப்பவர்களும் சுற்றி நின்று காண சேற்றுக் குட்டையில் கிடந்து இன்னும் ஆவேசமாய் முத்தமிடுகிறார்கள். இன்னொரு பக்கம் வடிவேலுவின் பிருஷ்ட ஜோக், பேட்டை ரேப் ஆகியவை புனிதமான இடங்களில், காரியங்களில் மீறலை நிகழ்த்த ஷங்கர் உடல் சித்தரிப்பை பயன்படுத்தும் குறிப்புகள். ஒரு பக்கம் கழிவுகளால் குறைபடும் உடல், இன்னொரு பக்கம் அதையே கொண்டாட்டமாய் மாற்றும் விடலைகளின் உடல். “பாய்ஸிலும்” ஷங்கர் இந்த முரணை பயன்படுத்துவார். ஒரு பக்கம் (பிரபு, அம்பி போல) ஹரிணி தன் வலது உள்ளங்கையில் எழுதிய எழுத்துக்களை அழியாமல் பாதுகாக்க இடது கையால் உண்ணும் முன்னா, பெண்கள் பின்னால் காதல் பிச்சை கேட்டு செல்லும் குமார், இன்னொரு பக்கம் இவர்களுக்கு முரணாய் பெண்ணுடலை கொச்சையாய் மட்டும் கண்டு ரசிக்கும் ஜூஜு, முதிர்ந்த பெண்களின் உடல் மீது இச்சை கொண்ட, இளம் பெண்களை நிராகரிக்கும், செக்ஸ் கதைகளில் திளைக்கும் கிருஷ்ணா. பெண்ணுடலை மகத்துவமாக்கும் தாழ்வுணர்வு கொண்ட ஆண்கள், பெண்ணுடலை உரசுவதில், வேடிக்கை பார்ப்பதில், தனக்கு பொருத்தமற்ற பெண்களை அடைவதில், விலைமாதிரை பயன்படுத்துவதில் தனி இன்பம் காணும் பிறழ்வை, விளிம்பில் உள்ள உடல்களை மட்டும் மோகிக்கும் ஆண்கள் என இரு முரணான உலகங்களை சமமாக காட்டிய படம் “பாய்ஸ்”. பாலியல் இந்த மீறல் வக்கிரம் என்றும், பெண்கள் மீதான வன்முறை என்றும் இப்படம் வெளியான போது பெண்ணியவாதிகளாலும் ஒழுக்கவாதிகளாலும் கடுமையாய் கண்டிக்கப்பட்டது. ஆனாலும் அரசியல் சரித்தன்மையை கடந்து பார்க்கும் போது பெண்ணுடலை உன்னதமாய் கண்டு, அதன் கழிவுகளைக் கூட மகத்துவமாக்கி அதில் சன்னதம் கொள்ளும் ஆண்கள் கொண்ட ஒரு சமூகத்தில் அதே பெண்ணுடலை கொச்சையாக, துய்ப்புக்கான பொருளாக பாவிக்கும் உளவியலும் இருந்தே தீரும் என்பதை நாம் உணரலாம். ஷங்கரின் காட்சி மொழியில் தான் இந்த வெகுமக்கள் உளவியல் துலக்கம் பெறுகிறது. உருமாறும் வில்லனும் உருமாற மறுக்கும் நாயகனும் “ஜென்டில்மேனில்” தொடர்ந்து உருமாறும் மல்லிகார்ஜுனா (ரகுவரன்) கவர்னருக்காக குண்டு வைக்கும் வாடகைக் கொலையாளி. இறுதியில் குண்டு வெடித்து அவன் முகமும் உடலும் சிதைந்து போகிறது அவனது உருமாற்றம் பணத்துக்காக எதையும் செய்யும் அவன் நிலையின்மையை காட்டுகிறது. மாறாக பிரபு மற்றும் ஷ்ருதியின் உருமாறாத உடல்கள் இப்படத்தில் லட்சிய உறுதியின் உருவகம். ”முக்காலா முக்காபுலா” பாடலில் பிரபுதேவா எதிரிகளால் சுடப்பட அவர் மெல்ல மெல்ல உடலில் ஒவ்வொரு பாகமாய் மறைந்து ஆடை மட்டுமாக நடனமாடுவார். ஆனால் உடலற்றும் உடலுடன் இருப்பார். ஆனால் அவரது எதிரிகளோ சுடப்பட்டதும் உறுதியற்று விழுந்து மாய்வார்கள். ஷங்கரின் படங்களில் நாயகி உருமாறும் ஒரு அழகான காட்சி இது: மல்லாந்து கிடக்கும் ஸ்ருதி வயிற்றில் பிரபு தலைவைத்து படுத்திருக்கிறான். அவள் தன் தாவணியை அவன் தலைமேல் போட்டு விட்டு தான் இப்போது தான் ஒன்பது மாத பிள்ளைத்தாச்சி என்கிறாள். ஜீன்ஸ் (1998): மாய உடல்கள் ”ஜீன்ஸ்” ஒரு பக்கம் ஒரு எளிய கிராபிக்ஸ் காதல் படம். கிரேஸி மோகன் பாணி ஆள் மாறாட்ட நகைச்சுவை கதை. இன்னொரு பக்கம், நாம் காதலிப்பது உடலையா ஆளுமையையா, ஒன்றை இன்னொன்று என குழப்புகிறோமா எனும் கேள்வியையும் போகிற போக்கில் இப்படம் எழுப்புகிறது. இதற்கு இரட்டையர், மாறுவேடம் ஆகிய தேய்வழக்குகளை பயன்படுத்துகிறது. விச்சு, ராமு ஆகிய இரட்டையரில் விச்சுவை நேசிக்கும் மதுமிதா பின்னவரை முன்னவர் என எண்ணி மனமுருகி பேசி பின் சங்கடப்படும் இடங்கள் சுவாரஸ்யமானவை. அவர் இவர் தானோ எனும் பதற்றத்தில் தன்னால் விச்சுவை நெருங்கி கவனிக்க ஒரு போதும் முடிந்ததில்லை என மதுமிதா தன் பாட்டியிடம் சொல்லும் வசனம் முக்கியமானது. நெருங்கி நுணுகி விச்சுவை கவனிக்காத அவள் விச்சுவின் எந்த பரிமாணத்தை நேசிக்கிறாள்? அதே போல, தனக்கு ஒரு இரட்டை தங்கை உண்டு என நம்ப வைக்க, வைஷ்ணவி எனும் மாறுவேடம் பூணும் மதுமிதாவை மிக சுலபமாய் ராமு காதலிக்கிறான். அவள் மதுமிதாவாக தோன்றும் போது மிகுந்த பவ்யத்துடன் ”அண்ணி” என அழைக்கும் அவன், அவள் வேடம் அணிந்து உருமாறும் போது எப்படி அவளை மோகிக்கிறான்? அவன் மதுமிதாவின் (தன் அண்ணியின்) எந்த பரிமாணத்தை விரும்புகிறான்? இறுதியில் தான் ஆவேசமாய் நேசித்தது ஒரு பொய் உடலைத் தான் என அறிய வரும் போது அவன் மனமுடைகிறான். அந்நியன் (2005) ”அந்நியனில்” கிட்டத்தட்ட எல்லா காட்சிகளிலும் சமூகத்தால் தனிமனிதன் உடலால் சிறுமைப்படுத்தப்படுவதை பார்க்கலாம். பொது இடங்களில் வன்முறைக்குள்ளாகும் பெண்கள், வாகன விபத்தாகி ஆதரவின்றி ரத்தம் சிந்தி கிடக்கும் மனிதர்கள், அரசு ஊழியர்களின் அலட்சியத்தால் மின்சாரம் தாக்கி சாகும் குழந்தை, தரமற்ற பொருட்களை தயாரித்து, விற்று உடலுக்கு ஆபத்து விளைவிப்பவர்கள், சோம்பலால் தன்னையே சிறுமைப்படுத்துபவர்கள் … என அச்சுறுத்தல்கள் படம் முழுக்க தொடர்கின்றன. இவர்களை பழிவாங்க நாயகன் தன்னை உருமாற்றுகிறான். சைக்கோ கொலைகாரன் ஆகிறான். ஆனால் அவனது உருமாற்றம் (”ஜென்டில்மேன்”, “இந்தியன்” (1996) போல் அல்லாது) சமூகத்தை சீர்திருத்தாது அபத்தமாய் முடிகிறது. இவ்விதத்தில் ராஜூ முருகனின் “ஜோக்கர்” படத்துக்கான துவக்கப் புள்ளியாக இப்படத்தைப் பார்க்கலாம். சம்பிரதாயமான ஐயங்காரான அம்பியின் அருகில் சைக்கிள் ஓட்டி செல்லும் ஒருவன் எதேச்சையாய் உமிழும் எச்சில் எதேச்சையாய் அம்பியின் முகத்தில் படுகிறது. இது படத்தின் முத்திரைக் காட்சி. இதைத் தொடர்ந்து அவனது ”பூசாரித்” தோற்றம் (அவனது அம்பித்தனத்தின், கரார்தனத்தின் உருவகம்) சமூகத்தால் தொடர்ந்து காறி உமிழப்படுகிறது. இதன் விளைவாக சமூகத்தை திரும்ப சீர்குலைக்க, காறி உமிழ அவன் ரெமோ மற்றும் அந்நியனாக தன் உருவத்தை மாற்றுகிறான். ரெமோவாக தன் காதலி நந்தினியை மறைமுகமாய் பகடி செய்யும் அவன் அந்நியனாய் அவளை கொல்ல முயல்கிறான். குற்றவாளிகளாய் அவன் கருதும் பிறரை கொடூரமாய் சிதைத்து கொல்கிறான். இந்த கோணத்தில் “அந்நியன்” அம்பியை ”முதல்வன்” அரங்கநாதனின் மற்றொரு வடிவம் எனலாம். அரங்கநாதனின் கையில் தொண்டனால் நகக்கீறல் படுவதில் அவரது வீழ்ச்சியின் கதை ஆரம்பிக்கிறது என்றால் அம்பியின் உருமாற்றம் அவன் மீது காறி உமிழப்படுவதில் ஆரம்பிக்கிறது (அவன் தங்கையின் மரணம் ஒரு சாக்குபோக்கு மட்டுமே). சிவாஜி (2006) (1) ”எப்போதும் பச்சைத் தமிழன் இப்போ நான் வெள்ளைத் தமிழன்” (2) ”சிவாஜியும் நான் தான் எம்.ஜி.ஆரும் நான் தான் நீ போட்ட திட்டப்படி சிவாஜியா செத்து நான் போட்ட திட்டப்படி எம்.ஜி.ஆரா வெளியே வந்திட்டேன்” ஷங்கரின் படங்களில் அதிகமான metatextual தன்மைகள் கொண்ட படம் சிவாஜி. ஒரு பக்கம் ரஜினி எனும் நடிகனின் திரைவளர்ச்சி, சிவாஜி, எம்.ஜி.ஆர், கமல் ஆகியோருடனான ரஜினியின் ஒப்பீடு என சின்ன சின்ன குறிப்புகள் வசனத்தில் வருகின்றன. சிவாஜி எனும் பாத்திரத்தின் அமைப்பே மத்திய வர்க்க குணசீலனான சிவாஜி கணேசனின் திரைப்பாத்திரங்கள், அதிரடி புரட்சியாளனாக எம்.ஜி.ஆரின் தொன்மம், இறுதியில் எதிர் நாயகனாக ரஜினியின் திரை வருகை என கடந்த ஐம்பதாண்டு கால தமிழ் சினிமாவின் கதாநாயக தொன்ம உருமாற்றத்தை சுட்டுகிறது. படத்தின் முதல் பகுதியில் அப்பாவியான லட்சியவாதியாக வரும் சிவாஜி, அதன் பின் வன்முறையை கையில் எடுக்கும் மக்கள் போராளியாக, கறுப்புப் பணத்தை திருடி மக்களுக்கே தருகிறவராக “சிங்க முகம்” கொண்ட சிவாஜியாக (எம்.ஜி.ஆர்) மாற்றம் கொள்கிறார். இறுதியாக எதிர்மறை உணர்வுகளின் மொத்த வடிவமாய் மொட்டை பாஸாக (ரஜினிகாந்த்) மாறுகிறார். இந்த இறுதி உருமாற்றத்தில் அவர் எண்பது, தொண்ணூறுகளின் சினிமா நாயகனாக தோன்றுகிறார். லட்சியங்களை மட்டும் நம்பாமல் எதிரியின் ஆயுதத்தைக் கொண்டே அவனை அழிக்க வேண்டும்; அதற்காக எந்த விதிமுறையையும் உடைக்கலாம் எனும் சமகால மனநிலையை பிரதிபலிக்கிறார். இது சுதந்திரத்துக்குப் பின் ஒவ்வொரு இந்தியனும் இன்று அடைந்துள்ள உள்ளார்ந்த உருமாற்றம் தானே? வெள்ளைத் தோலை வழிபடும் தமிழர்கள் எப்படி கறுப்பான ரஜினியை ஏற்றுக் கொண்டார்கள் எனும் கேள்வியும் இப்படத்தில் எழுப்பப்படுகிறது. அதாவது சிவப்பான எம்.ஜி.ஆரை வழிபட்ட மக்கள் எப்படி தோற்றத்தில் நேர் எதிரான ரஜினியையும் கொண்டாடினார்கள்? இந்த இரு நாயகர்களையும் அருகருகில் வைத்து பரிசீலிக்க கரிய ரஜினியும் வெள்ளையாக உருமாற்றம் பெற்ற ரஜினியும் “ஸ்டைல்” பாடலில் தோன்றுகிறார்கள். தோல் அளவில் அவர் உருமாறினாலும் அவரது உண்மை நிறமான கறுப்பு தான் அழகு எனும் சேதியும் இறுதியில் வருகிறது. எந்திரன் (2010) ”இங்கு மனிதர்களுக்கு மரியாதையே இல்லை” ”எந்திரனின்” விஞ்ஞானி வசீகரன் “அந்நியன்” அம்பியின் இன்னொரு வடிவம். வசீகரன் தான் உருமாறுவதற்கு பதில் தனக்கு ஒரு உன்னதமான பதிலியை உருவாக்குகிறார். பொதுவாக விஞ்ஞான புனைகதைகளில் (குறிப்பாக சுஜாதாவின் கதைகளில்) விஞ்ஞானிகள் நடைமுறைக்கு லாயக்கற்ற, அறிவிலும் ஆய்விலும் மட்டுமே ஆர்வம் கொண்ட தத்திகளாய் வருவார்கள். வசீகரன் அப்படியான ஒருவர். அவரால் ஆடிப் பாடவோ, வில்லன்களுடன் திறமையாய் சண்டையிடவோ அசகாய சாகசங்கள் செய்யவோ முடியாது. தனது காதலி சனாவின் கனவு நாயகனாக கருதத்தக்க ஒரு பதிலி வசீகரனை அவர் உருவாக்குகிறார்: சிட்டி எனும் எந்திரன். இதை அவர் பிரக்ஞைபூர்வமாய் அன்றி, தன்னை அறியாது செய்திருக்க வேண்டும். பின்னர் எப்படி அந்நியனும், ரெமோவும் அம்பிக்கு இடையூறாய் மாறுகிறார்களோ அவ்வாறே சிட்டியும் மாறுகிறான். சிட்டி கட்டுக்கடங்காத ஒரு ராட்சசனாய் சிட்டி மாறி பெரும் அழிவுகளை ஏற்படுத்திய பின் வசீகரன் சிட்டியை முறியடிக்கிறார். வசீகரனுக்கும் சிட்டிக்குமான மோதல் பிரம்மாண்டமாய் வெளியே சித்தரிக்கப்பட்டாலும், அது ஒரே நபருக்குள் நிகழும் உள் போராட்டம் தான். சிட்டி என்பது வசீகரனின் உருமாற்றமே. ஒரு விஞ்ஞானியாக வசீகரனால் அடைய முடியாத அதிகாரத்தை, ஆற்றலை, ஆதிக்கத்தை, காட்ட முடியாத காதலை சிட்டியால் நிகழ்த்த முடிகிறது. சனாவை அடைவது சிட்டியின் இந்த கட்டுக்கடங்காத ஆசைகளுக்கான ஒரு சாக்கு மட்டும் தான். இப்படி இப்படத்தை புரிந்து கொள்வதற்கான ஆதாரம் படத்தின் இறுதியில் வரும் நீதிமன்ற காட்சியில் உள்ளது. எந்திரனால் ஏற்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் மரணத்துக்கும், ஈடற்ற அழிவுக்கும் வசீகரனே காரணம் என குற்றம் சாட்டப்படுகிறது; அவருக்கு கடும் தண்டனை கோரப்படுகிறது. அப்போது சிட்டி தலையிட்டு தவறு அனைத்தும் தனதே என்கிறான் இக்காட்சியை ”அந்நியனில்” வரும் இறுதி நீதிமன்றக் காட்சியுடன் ஒப்பிடலாம். அதிலும் அம்பியும் அந்நியனும் ஒரே சமயம் குற்றமன்னிப்பு கோருகிறார்கள். யார் தான் குற்றவாளி எனும் குழப்பம் ஏற்படுகிறது. இரண்டு நீதிமன்ற காட்சிகளின் முடிவிலும் பதிலியின் குற்றத்துக்கு அசலை தண்டிக்க முடியாது என தீர்ப்பு வழங்கப்படுகிறது. ஆக, அம்பிக்கு அந்நியன் எப்படியோ வசீகரனுக்கு சிட்டி அப்படியே! (தன்னை தீயவனாய் மாற்றிய விஞ்ஞானி போராவையும், அவரது சிவப்பு சிப்பையும் சிட்டி நீதிமன்றத்தில் குறிப்பிட்டாலும், இறுதிக் காட்சியில் ஒரு குழந்தையிடம் சுயமாய் சிந்திக்க ஆரம்பித்ததே தன் வீழ்ச்சியின் காரணம் என அது கூறுகிறது. சிட்டி வசீகரனின் பதிலி, பிறழ் வடிவம் என்றால் தீமைக்கு அடிமையாகும் வண்ணம் வசீகரனுக்குள் இருக்கும் பலவீனத்தை இது காட்டுகிறது.). இப்படத்தின் உருமாற்ற காட்சிகளில் மிகவும் கற்பனாபூர்வமானது சிட்டி தன் படைப்பான பிற எந்திரன்களுடன் இணைந்து தன்னை பிரம்மாண அனகோண்டாவாக, ராட்சச எந்திரனாக மாற்றும் கிளைமேக்ஸ் காட்சி. சிட்டியின் அகங்காரத்தின் பெருக்கம் தான் அந்த பிரம்மாண்டம். அதனாலே அது தன் பிரம்மாண்ட ஆற்றலை தனக்குள் சிலாகிக்கிறது. பல்லாயிரம் எந்திரன்கள் இணைந்து வான் முட்டும் ராட்சஸ எந்திரனானதும் அவை ஒரு கட்டிடத்தில் ஸ்டைலாய் சாய்ந்து நின்று தம்மையே ரசிக்கின்றன. ஆனால் வசீகரன் ஒரு மென்பொருளை மாற்றி எழுதியதும் இந்த வான் முட்டும் எந்திரன் நொடியில் உதிர்ந்து சரிகிறது. அகங்காரத்தினால் தன்னை பெருக்கிக் கொள்கிறவர்கள் இப்படித் தான் மணல் கோபுரம் போல் நொடியில் சரிவார்கள். ஐ (2015) பாடி பில்டர்கள், வடிவான கொடியிடை மாடல்கள் என திரைமுழுக்க நிறைக்கும் இப்படம் உடல் மாற்றங்களை ஷங்கரின் வழக்கமான நம்பிக்கைகளின் படி கையாள்கிறது. உருமாற்றம் ஒரு வீழ்ச்சியின் உருவகமாய் வருகிறது. தன்னை உருமாற்றி வீழ்த்திய எதிரிகளை லிங்கேஸ்வரன் (லீ) அதை விட கொடூரமாய் உருமாற்றி முறியடிக்கிறான். இப்படத்தில் பிரதான பாத்திரங்கள் உடல் மாற்றங்களை ஒரு தொழிலாக, நிறுவனமாய் மாற்றிய மனிதர்கள். தியா, லிங்கேஸ்வரன், அவர்களைப் போன்ற பிற மாடல்கள், பாடி பில்டர்களின் உண்மையான (வடிவ நேர்த்தியற்ற) தோற்றம் படத்தில் வருவதில்லை. படத்தில் வருவது அவர்கள் கடுமையாய் உழைத்து, வருத்தி தம்மை சிறுத்தும், பெருக்கியும் கொண்டுள்ள தோற்றங்கள். இன்னொரு பக்கம் லீயின் எதிரி மாடல் ஜான், எதிரி பாடி பில்டர் ரவி, மாடல் உடல்களை தன் நிறுவன விளம்பரத்துக்கு பயன்படுத்தும் இந்திரகுமார், உடல் தோற்றத்தை பொலிய வைக்கும் ஓஸ்மா எனும் திருநங்கை (மற்றொரு உருமாற்றம்), உடல் இயக்கத்தை சீராக்க வேண்டிய மருத்துவர் வாசுதேவன் ஆகியோர் வருகிறார்கள். பொய்யுடல்களை உருவாக்கி அழிப்பதற்கு இடையிலான சச்சரவாகவும் இப்படத்தை பார்க்கலாம். மாயமானை காதலித்தேன் “ஜீன்ஸில்” நிகழ்வதைப் போல ஷங்கரின் படங்களில் மனிதர்கள் இப்படி மற்றொருவரின் நிழலை, மாய உடலை சுலபத்தில் நம்பி காதலில் விழுகிறார்கள். ”ஜென்டில்மேனில்” சுசீலா கிச்சா எனும் வேடத்தை காதலிக்கிறாள். ”பாய்ஸில்” ஒரு காதலி கிடைக்கும் வரை விடலை நண்பர்கள் ஒரு கிராபிக்ஸ் தோற்றத்தை காதலித்து அதனுடன் ஆடிப் பாடுகிறார்கள் (”எனக்கு ஒரு கெர்ல் பிரண்ட்”). “எந்திரனில்” ஒரு பொய் உடல் (சிட்டி) ஒரு உண்மையான உடலை (சனா) காதலிக்கிறது. “ஐ” படத்தில் தன்னை கடத்தி வைத்திருக்கும் கூனன் தன் காதலன் என தியா அறிவதில்லை. தியாவை அவள் பத்து வயதாக இருக்கையில் இருந்தே பொருத்தமற்று மோகிக்கும் மருத்துவர் வாசுதேவன் தியாவைப் பற்றின ஒரு கற்பிதத்தையே விரும்புகிறார். ”சிவாஜியில்” தமிழ்ச்செல்வியுடன் உறவாட நாயகன் பல தோற்றங்களில் வருகிறான். அவளால் உயிரிழந்து மற்றொரு மனிதனாய் புத்தியிர்த்து வருகிறான். சிவாஜியாக அவளை நேசிக்கும் ஆள் கபடமற்றவன். ஆனால் இறுதிக் காட்சிக்கு முன் மொட்டை பாஸாக (பொய்யுருவாக) அவளை அவன் முதலில் பார்த்து கண்ணடித்து சிரிக்கும் போது அதில் தடையற்ற காமத்தை ரஜினி குறிப்புணர்த்துவார். ”அந்நியனில்” நந்தினி ரெமோவை ஆசைப்பட்டு, அம்பியை ஏற்றுக் கொண்டு, இறுதியில் அந்நியனுக்கும் ரெமோவுக்கும் இடைப்பட்ட ஒரு ஆளை திருமணம் செய்கிறாள். அவள் உண்மையான ஆளுடன் இருப்பதே இல்லை. ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல, “முதல்வனில்” புகழேந்தியும் தேன்மொழியும் மீடியா உருவங்களாகவே அறிமுகமாகி நேசம் கொள்கிறார்கள். “இந்தியனில்” சந்திரு வேலை வாங்கும் நோக்கில் ஆர்.டி.ஓ அதிகாரியின் மகள் சப்னாவுடன் நெருங்கிப் பழகுகிறான். அவனை நேசிக்கும் ஐஸ்வர்யா ஒரு லட்சியவாதி. ஆனால் சந்திரு பொய்யன். தன் தேவைக்கேற்ப ஒன்றில் இருந்து மற்றொன்றாக மாறும் நிழல். இவர்கள் எப்படி பரஸ்பரம் காதலிக்கிறார்கள், ஐஸ்வர்யா எந்த சந்திருவை விரும்பினாள் எனும் கேள்வி முக்கியம். சந்திருவின் ஊழலால் 40 பள்ளி மாணவர்கள் இறக்க, சந்திருவின் அப்பா இந்தியன் தாத்தா அவனைக் கொல்ல முடிவெடுக்கிறார். அவரிடம் ஐஸ்வர்யா தன் காதலனின் உயிரை பறிக்க வேண்டாம் என கெஞ்சுகிறாள். இந்தியன் தாத்தா கேட்கிறார்: லட்சியவாதியான அவள் ஒரு மிருகம் வேதனைப்படுவதை தாங்காதவள்; பிஞ்சுக்குழந்தைகள் இறந்ததை மட்டும் எப்படி பொறுக்கிறாள்? கொன்றவனுக்காய் எப்படி வக்காலத்து வாங்குகிறாள்? இதற்கு பதிலளிக்கும் ஐஸ்வர்யா “சந்திருவின் கொடுங்குற்றத்தை என் புத்தி புரிந்து கொள்கிறது; அவனுக்கு தண்டனை தேவை தான்; ஆனால் என் மனம் அவன் தப்பிக்க விரும்புகிறது” என சொல்கிறாள். அவளது இந்த சுயமுரண் ஷங்கரின் பிற காதலர்களுடன் அவளை வைத்துப் பார்க்கையில் சுவாரஸ்யமாகிறது. அவள் சந்திரு எனும் நிழலுருவில் ஒரு நல்லவனை கற்பிதம் செய்து நேசிக்கிறாள். மனிதர்கள் தாம் காணும் தோற்ற மயக்கத்தை நேசிப்பதை, விர்ச்சுவல் ரியாலிட்டியுடன் மையல் கொள்வதை பேசுவதில் ஷங்கருக்கு தனி ஆர்வம் உண்டு. தமிழில் வேறு இயக்குநர்கள் யாரும் தொட்டுப் பார்க்காத விசயம் இது. உருமாறாத உடல்கள் ஷங்கரின் படங்களில் உருமாறாத உடல்கள் உறுதியின், லட்சியவாதத்தின், எழுச்சியின் உருவகமாய் வருகின்றன. அவரது கிட்டத்தட்ட எல்லா படங்களிலும் போலீஸ் சித்திரவதைக் காட்சிகள் உண்டு. “ஜென்டில்மேனில்” தலைகீழாய் தொங்கவிடப்பட்டு கிச்சாவின் தலையில் ஒரு சாக்குப்பை கட்டப்படுகிறது. அதனுள் வால் தீய்க்கப்பட்ட, வலியில் துடிக்கும் ஒரு எலி. எலி அவன் முகத்தை குதறி விடும் என சித்திரவதை செய்யும் அதிகாரி எதிர்பார்க்கிறார். ஆனால் எலியை அவன் கடித்து கொல்லுகிறான். எலி உருமாறுகிறது; கிச்சாவின் முகம் உருமாற மறுக்கிறது. “அந்நியன்”, “காதலன்”, “சிவாஜி” ஆகிய படங்களிலும் இத்தகைய கொடூரமான சித்திரவதைகளின் போது நாயகர்கள் உருக்குலைய மறுக்கிறார்கள். ”எந்திரனில்” நாயகனால் பல துண்டுகளாய் உடைத்து குப்பை மேட்டில் வீசப்படும் சிட்டி ரோபோ உயிர் விட மறுக்கிறது. மீண்டு வரும் அது பல மடங்கு வலுப்பெற்ற ஆபத்தான ரோபோவாகிறது. ஷங்கரின் பாத்திரங்கள் தமது இழப்பின், வீழ்ச்சியின் உருவகமாய் உருக்குலைவை ஏற்கிறார்கள். அதேவேளை மீண்டு வரும் வேளைகளில் அவர்கள் உடல் உருக்குலைவை எதிர்க்கிறார்கள். சிதைவில் இருந்து மேலும் உறுதியானவர்களாக வெளிவருகிறார்கள். முரண் உடல்கள் சில காவலர்களை, ராணுவ அதிகாரிகளை ஷங்கர் சித்தரிக்கும் விதம் வித்தியாசமானது. அவர்கள் உடம்புக்கு பொருத்தமற்ற வலிமையும் சுபாவமும் கொண்டவர்கள். முரண் உடலர்கள். ”காதலனில்” பருத்த எஸ்.பி.பி குழந்தை மனம் கொண்டவர். நாயகன் பிரபுவை கொடுமையாய் சித்திரவதை செய்யும் ஒரு பெண் போலீஸ் அதிகாரி ஆண்களை விட வக்கிரமானவள். பிரபுவை நிர்வாணமாக்கிய பின், கட்டெறும்புகள் நிறைந்த சாக்குப் பையை அவன் அணிய செய்யும் அவள், அவன் துடிப்பதைக் கண்டு “சின்ன ராசாவே கட்டெறும்பு உன்ன கடிக்குதா?” என ரசித்து பாடுகிறாள். ”ஜென்டில்மேனில்” ஒரு சண்டைக் காட்சியில் கிச்சாவுடன் மோதும் கான்ஸிடபிள்களில் பெரியசாமி என்பவரின் பாத்திரம் சுவாரஸ்யமானது. அவர் வயதானவர். இருமியபடி இருப்பவர். அவரைப் பார்த்தால் ஒரே அடியில் சரிந்து விடுவார் என நினைப்போம். ஆனால் இளைஞர்களை விட அபாரமாய் சண்டையிட்டு கிச்சாவை கிட்டத்தட்ட முறியடிப்பவராய் அவர் இருப்பார். இந்த முரண் உடலர்களில் மிகச்சிறந்த பாத்திரம் இந்தியன் தாத்தா. பார்த்தால் தொண்டு கிழம்; ஆனால் வர்மக் கலை மூலம் யாரையும் நொடியில் சுருண்டு விழ வைக்கக் கூடியவர். ஊனம் ஷங்கரின் படங்களில் உடல் ஊனம் சீரழிந்த சமூகத்தின் நேரடி உவமை. ”ஜென்டில்மேனில்” அரசியலுக்கு வரத் தயங்கும் புகழேந்தியை சந்திக்கும் போலியோவால் இரு கால்களும் ஊனமுற்ற இளைஞன் “என்னைப் போல இந்த நாடும் ஊனமாயிருக்கு. எழுந்து நடக்க வை தலைவா” என உருக்கமாய் கோரிக்கை வைப்பான். கிட்டத்தட்ட அதே போல் ஒரு இளைஞன் “சிவாஜியில்” ஆதிசேஷனில் அலுவலகத்தில் மருத்துவ சீட்டுக்கு பணம் கொடுக்க வழியின்றி ஆதிசேஷனிடம் கெஞ்ச வந்திருக்கும் மாணவனாய் தோன்றுவான். “எந்திரனில்” இத்தகைய ஒரு ஊனமுற்ற இளைஞனை சிட்டி பெரும் தீ விபத்தில் இருந்து காப்பாற்றுவான். ஆதரவற்ற சமூகத்தை எப்படி ஆற்றல் மிக்க அறிவியல் காப்பாற்றும் என்பதற்கான உருவகம் அது. இறுதியாக… ஷங்கரின் அநேகமான படங்களில் கதை ஒன்று தான். ஒருமுறை நண்பர் தம்பிச்சோழன் ”முதல்வன்” படத்தின் கிளைமேக்ஸை ”தேவர் மகனின்” கிளைமேக்ஸுடன் ஒப்பிட்டு இரண்டுக்குமான ஒற்றுமையை குறிப்பிட்டார். ”முதல்வன்” மட்டுமல்ல ஷங்கரின் அநேக படங்கள் நேரடியாகவே ”தேவர் மகனின்” கதை அமைப்பை கொண்டவை தாம். எதேச்சையாய் தீமையை எதிர்கொண்டு அதனால் வீழ்த்தப்படும் நாயகன் மீண்டும் வந்து அத்தீமையின் பாதையில் போய் அதை அழிக்கிறான். விளைவாக தீமையின் சாயல் அவன் மீதும் படர்கிறது. “ஜெண்டில்மேன்”, “சிவாஜி”, “அந்நியன்” ஆகிய படங்களில் கொள்ளையனை எதிர்க்க புறப்படும் ஒருவன் கொள்ளையனாக அல்லது கொலைகாரனாக மாறுகிறான். “எந்திரனில்” தனது லட்சிய நம்மைகளுக்கு பதிலி உருவம் கொடுக்கும் வசீகரன், அந்த பதிலி தனக்குள் உள்ள தீமையின் முகத்தையும் காட்டும் போதும் திகைக்கிறார். “காதலனில்” கவர்னரின் தீய செயல்களுடன் எதேச்சையாய் மோத நேரும் பிரபுவின் உண்மையான நோக்கம் காதலியை அடைவது மட்டுமே. படத்தின் முடிவில் தன் வெடிகுண்டு திட்டங்கள் சொதப்பி, அதில் தானே சிக்கி, மின் தூக்கி ஜாம் ஆக அதில் மாட்டிக் கொள்ளும் கவர்னர் பிரபுவை நோக்கி “எல்லாம் உன்னால தாண்டா” என்று கத்துவார். இதை “முதல்வனில்” அரங்கநாதன் கிளைமேக்ஸில் சாகும் முன் “that was a good interview” என நகைமுரணாய் சொல்வதுடன் ஒப்பிடலாம். பிரபு தீமையுடன் கைகோர்ப்பதில்லை என்றாலும் அதன் பாதையில் குறுக்கிடுவதன் மூலம் அவன் வில்லன்களின் அழிவுக்கு எதேச்சையாய் காரணமாகிறான். ஷங்கரின் கதைகளில் புதுமை இல்லை. ஆனால் அவரது சினிமா மொழி தமிழில் தனித்துவமானது. தீயவர்களும் நல்லவர்களும் எதேச்சையான வாழ்க்கை திருப்பங்களால் பரஸ்பரம் ஊடுருவுவதையும் உருமாறுவதையும் சித்தரிக்க அவர் ஒரு புது காட்சி மொழியை உருவாக்கினார்: உடல் சிதைவு மற்றும் மாற்றங்களின் காட்சி மொழி. இது தான் ஒரு இயக்குநராக அவரது முக்கிய சாதனை, தனித்துவம் மற்றும் சிறப்பு. நன்றி: உயிர்மை, ஜூன் 2017 http://thiruttusavi.blogspot.co.uk/2017/06/blog-post_43.html?m=1
  13. இந்தப் போட்டியில் மழைதான் வெல்லப்போகின்றது😡😡😡
  14. எனக்கு மூன்று புள்ளிகள் கிடைக்கவில்லை😟 எரியாமல் என்ன செய்யும்🚀