Athavan CH

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content count

    9,920
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    12

Athavan CH last won the day on September 6 2016

Athavan CH had the most liked content!

Community Reputation

1,026 நட்சத்திரம்

2 Followers

About Athavan CH

  • Rank
    Advanced Member
  • Birthday 05/20/1974

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Location
    Swiss

Recent Profile Visitors

5,353 profile views
  1. இறுவெட்டு: மண்ணுறங்கும் மாவீரம் பாடியவர்கள்: எஸ்.ஜி.சாந்தன், ஜெயா சுகுமார், வசீகரன், இசைப்பிரியன், இசையரசன், சந்திரமோகன், கானகி.
  2. மரணித்த ஈழத்தின் முன்னணிப் பாடகர் எஸ்.ஜே.சாந்தனின் பாடல்கள் சில ..... கள உறவுகளே நீங்களும் உங்களுக்குத் தெரிந்த பாடல்கள இணையுங்கள் ஈடுவைத்து ஈடுவைத்து நந்தலாலா -தமிழ் ஈழம் தரப்போகிறாவே நந்தலாலா.... ஆனையிறவு வெற்றி கொள்ளப்பட்ட உவகையில் சாந்தன், சுகுமார் கூட்டில் வெளிவந்த பாடல் ஆகும். ஒருவித நையாண்டித் தன்மையோடு அமைந்த பாடல். இப்பாடலை கவிஞர் புதுவை இரத்தினதுரை இயற்றியுள்ளார். இசைவாணர் கண்ணன், முரளி இணைந்து இசையமைத்துள்ளார்கள். மலையவன் ஒலிப்பதிவு செய்துள்ளார். தர்மேந்திரா கலையகத்தில் பாடல் ஒலிப்பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. விடுதலைப் புலிகள் கலை பண்பாட்டுக் கழகத்தினால் தமிழீழத்தில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. ஆனையிறவு (2001) இறுவட்டில் இடம் பெற்றுள்ளது.
  3. உன்னால் முடியும்: வேலை வாய்ப்பு அதிகம் உள்ள தொழில் சென்னை கொளத்தூரை சேர்ந்தவர் பிரபாகர். படித்தது பத்தாம் வகுப்பு. ஆனால் இன்று நூற்றுக்கும் மேற்பட்டவர்களுக்கு வேலை வாய்ப் பளிக்கும் வெற்றிகரமான தொழில்முனை வோராக உள்ளார். செல்லப்பிராணிகள், வளர்ப்பு மீன்களுக்கான உணவு தயாரிப்பு தொழிலில் உள்ள இவரது அனுபவத்தை இந்த வாரம் ‘வணிக வீதி’க்காக பகிர்ந்து கொண்டார். சிறு வயதிலிருந்தே பறவைகள் மீதான நாட்டத்தினால் படிப்பில் கவனம் செலுத்தவில்லை. பத்தாம் வகுப்புக்கு பிறகு சில நாட்கள் வளர்ப்பு பறவைகள், மீன்கள் என நாட்கள் கழிந்தன. 22 வயதில் எழும்பூரில் சின்ன இடத்தில் வண்ண மீன் விற்பனையகம் ஆரம்பித்தேன். ஒருவரை வேலைக்கு அமர்த்தியிருந்தேன். தினசரி அதிகபட்சமாக ரூ. 200 -க்கு விற்பனையாவதே அதிசயம். மீன் குஞ்சுகள் மற்றும் அவற்றுக்கான உணவை வாங்க அடிக்கடி சென்னை கொளத்தூர் பகுதிக்குச் செல்வேன். அப்படி கிடைத்த தொடர்பை வைத்து, மீன் உணவை வாங்கி விற்பனை செய்ய தொடங்கினேன். சில்லறையாக விற்கத் தொடங்கி அதில் கிடைத்த லாபத்தால் ஒரு கட்டத்தில் மொத்த விற்பனையாளராக மாறினேன். எட்டு ஆண்டுகள் இந்த தொழிலில் இருந்த வகையில் இவற்றை வெளிநாடுகளிலிருந்தே நானே நேரடியாக இறக்குமதி செய்து விற்கும் அளவு வளர்ந்திருந்தேன். வளர்ப்பு பறவைகள், மீன், மற்றும் வளர்ப்பு பிராணிகளுக்கான உணவு தயாரிப்பாளர்கள் இந்தியாவில் மிகவும் குறைவாகவே உள்ளனர். அதுவும் தமிழ்நாட்டில் ஒருவர்கூட இல்லை. அதனால் எனக்கு இந்த தொழிலில் தயாரிப்பாளராக இறங்க தைரியம் வந்தது. ஏனென்றால் அப்போது நான் மாதத்துக்கு 3 டன் உணவுகளை விற்பனை செய்யும் அளவுக்கான மார்க்கெட்டை வைத்திருந்தேன். சீனா, தைவான் போன்ற நாடுகளில் எனக்கு இருந்த தொடர்புகள் மூலம் 2002ம் ஆண்டு இயந்திரங்களை வரவழைத்தேன். உணவு தயாரிப்பு தொழில்நுட்பத்துக்காக ஒரு அமெரிக்க நிறுவனத்தோடு ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டேன். அந்த நிறுவனம் உணவு கலவை மற்றும் தொழில்நுட்ப மேம்பாடுகளை கவனித்துக் கொள்வார்கள். வளர்ப்பு பிராணிகள் கண்காட்சிகளில் கலந்து கொண்டு காட்சிப்படுத்தி வெளிநாட்டு ஆர்டர்களைப் பிடித்தேன். சர்வதேச அளவில் சீனாவில் ஒரு கண்காட்சி நடக்கும். அதில் 900 கடைகள் சீனர்களுடையதாக இருக்கும். 100 பேர்தான் வெளிநாட்டவர்கள் இருப்பார்கள். அதிலும் இந்தியாவிலிருந்து ஒன்று அல்லது இரண்டு பேர்தான் இருப்போம். நாம் கொடுக்கும் விலை குறைவாகவும், தரமாகவும் இருக்கும் என்பதால் சர்வதேச ஆர்டர்கள் கிடைத்து விடும். இதன் மூலம் வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதியாளராக உருவானேன். ஆரம்பத்தில் எனக்கு சிங்கப்பூரிலிருந்து மீன் உணவை அனுப்பி வைத்த நிறுவனத்துக்கு இப்போது நான் எனது தயாரிப்புகளை அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு தயாரிப்புக்கு பின்னாலும் பல மாதங்கள் உழைக்க வேண்டும். பறவைகள் உணவு என்றால் எந்த பறவை, எந்த தானியத்தை விரும்பி உண்ணும் என்கிற புரிதல் வேண்டும். இவையெல்லாம் அனுபவத்தில் கிடைக்கும் என்றாலும் வெளிநாட்டு தயாரிப்புதான் தரமான இருக்கும் என்று நினைக்கும் இங்குள்ளவர்களின் மனநிலையையும் மாற்ற வேண்டிய சவால் எனக்கு இருந்தது. ஏனென்றால் இங்கு நான் தயாரித்து பத்து ரூபாய் குறைவாக கொடுத்தாலும் வாங்க தயாராக இல்லை. இப்போதும் எனக்கான போட்டியாளர்கள் வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்பவர்கள்தான். இதனால் எனது பிராண்டு பெயர், பேக்கிங் முறை உள்பட அனைத்தும் வெளிநாட்டு தயாரிப்புகளைப் போலவே கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். மாதத்துக்கு மூன்று டன் சந்தையை மட்டுமே வைத்திருந்த நான், 100 டன் உற்பத்தி திறனுக்கு தொழிலை தொடங்கினேன். ஆரம்பத்தில் மூன்று நாட்கள்தான் வேலை நடக்கும். பிறகு ஆறு நாட்கள், பத்து நாட்கள் என வேலைகள் அதிகரித்து இப்போது மாதத்துக்கு 100 டன் என்கிற இலக்கை எட்டியுள்ளேன். நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் 100 பேருக்கு வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கியுள்ளேன். வங்கிகளும் கடன் தர தயாராக இருக்கின்றன. அடுத்ததாக 1000 டன் உற்பத்தி இலக்கில் தொழிலை விரிவாக்கம் செய்ய திட்டமிட்டுள்ளேன். உற்பத்தி துறை சார்ந்த நிறுவனமாக நான் முறைப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், எனது தயாரிப்புகளை பயன்படுத்தும், வாங்கி விற்கும் கடைகள், வளர்ப்பு பறவை, மீன் விற்பனை தொழில் இன்னும் முறைப்படுத்தப்படாமல்தான் இருக்கிறது. இதை முறைப்படுத்தினால் பலருக்கும் வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்க முடியும் என்பது என் கருத்து. அரசு அமைப்புகள் இதை கவனிக்க வேண்டும் என்பதும் என் கோரிக்கை என்று முடித்தார். தொடர்புக்கு: vanigaveedhi@thehindutamil.co.in http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-வேலை-வாய்ப்பு-அதிகம்-உள்ள-தொழில்/article9561490.ece?widget-art=four-all
  4. How do I love thee, tree? Let me count the ways; you change carbon dioxide into the oxygen we breathe, you sequester carbon, and you provide shelter for countless critters. There are many reasons for which we should all be tree-hugging hippies, but within the scope of this article, all we’ll focus on is how amazing some of them look. Granted, not all of these amazing beautiful trees are trees (the Wisteria is a vine, Rhododendrons are shrubs, and bamboo technically belongs to the grass family), but we’ll give them a pass because they are amazing, huge and beautiful. So once you step outside and take a breath of fresh air, hug the nearest tree and say thank you! If you know of an amazing tree not on this list, you can submit it at the bottom of this post. 125+ Year Old Rhododendron “Tree” In Canada This huge 125-year-oldold rhododendron is technically not a tree – most are considered to be shrubs. You can find out more about it here. . (Image credits: reddit) 144-Year-Old Wisteria In Japan Image credits: tungnam.com.hk At 1,990 square meters (about half an acre), this huge wisteria is the largest of its kind in Japan. Read more about it here . (Image credits: y-fu) Wind-Swept Trees In New Zealand These trees on Slope Point, the southern tip of New Zealand, grow at an angle because they’re constantly buffeted by extreme antarctic winds. Find out more here. (Image credits: Seabird Nz) Beautiful Japanese Maple In Portland, Oregon Image credits: falcor88 Antarctic Beech Draped In Hanging Moss In Oregon The antarctic beech is native to Chile and Argentina, though this specimen is from the U.S.’ North Pacific region. (Image credits: Drew Hopper) Blooming Cherry Trees in Bonn, Germany This beautiful tunnel of cherry blossoms blooms in Bonn, Germany in April. To see more tunnels like this one, click here. . (Image credits: Adas Meliauskas) Angel Oak In John’s Island In South Carolina The Angel Oak in South Carolina stands 66.5 ft (20 m) tall and is estimated to be more than 1400 or 1500 years old. (Image credits: Daniela Duncan) Flamboyant Tree, Brazil The flamboyant tree is endemic to Madagascar, but it grows in tropical areas around the world. (Image credits: Salete T Silva) Dragonblood Trees, Yemen The dragonblood tree earned its fearsome name due to its crimson red sap, which is used as a dye and was used as a violin varnish, an alchemical ignredient, and a folk remedy for various ailments. (Image credits: Csilla Zelko) The President, Third-Largest Giant Sequoia Tree In The World, California President, located in Sequoia National Park in California, stands 241 ft (73m) tall and has a ground circumference of 93 ft (28m). It is the third largest giant sequoia in the world (second if you count its branches in addition to its trunk). (Image credits: Michael Nichols) Maple Tree Tunnel in Oregon Image credits: Ian Sane Rainbow Eucalyptus In Kauai, Hawaii Image credits: jwilsonnorton The rainbow eucalyptus, which grows throughout the South Pacific, is both useful and beautiful. It is prized for both the colorful patches left by its shedding bark and for its pulpwood, which is used to make paper. (Image credits: Christopher Martin) Jacarandas in Cullinan, South Africa These beautiful Jacarandas, with their violet flowers, grow in South Africa. (Image credits: Elizabeth Kendall) Avenue Of Oaks At Dixie Plantation In South Carolina This avenue of oak trees was planted some time in the 1790s on Dixie Plantation in South Carolina. (Image credits: Lee Sosby) Baobab Trees In Madagascar These baobabs in Madagascar are excellent at storing water in their thick trunks to use during droughts. (Image credits: confitalsurf) The Dark Hedges In Northern Ireland Image credits: Stephen Emerson Ireland’s Dark Hedges were planted in the 18th century. This stunning beech tree tunnel was featured on Game of Thrones as well. Read more about it here. . (Image credits: Christopher Tait) http://www.boredpanda.com/most-beautiful-trees/
  5. அகஸ்தியனுக்கும் நுணாவிலானுக்கும் இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்!
  6. ரணிலின் இந்தக் கூற்றினை எதிர்த்து தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஒரு அறிக்கையினை வெளியிடவேண்டும், அண்மையில் பொலிசாரினாலேயே கொல்லப்ப்ட்ட பல்கலைகழக மாணவர்கள், குற்ற மற்றவர்களென விடுவிக்கப் பட்ட ரவிராஜ் கொலையாளிகள் .... போன்றவற்றைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும் தமக்கு குடை பிடிப்பதற்கே கையாள் வத்திருக்கும் இந்த மிருகங்களிடம் , அழிவைத் தந்தவனேயே வீட்டிற்கு அழைத்து பி.நாள் கொண்டாடும் மந்திகளிடம் நாம் இவற்றை எதிர்பார்க்க இயலாது
  7. பொன்னம்மான் என்ற அற்புத(ன்)ம்!… .ச.ச. முத்து பொன்னம்மான் காற்றுடன் கலந்து 30ஆண்டுகளாகி விட்டன..... பொன்னம்மானுடன் கேடில்ஸ், வாசு, சித்தார்தன், யோகேஸ், கவர், பரன், குமணன், தேவன் ஆகியோரும் இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்னர் (14.02.1987) பாரிய தாக்குதல் ஒன்றுக்கு திட்டமிட்டிருந்த வேளையில் ஏற்பட்ட எதிர்பாராத வெடிவிபத்தொன்றில் வீரச்சாவடைந்திருந்தனர். மிக மூத்த உறுப்பினன், மத்தியகுழுஉறுப்பினன், வெடிமருந்துகளை கையாள்வதில் அலாதியான தேர்ச்சியும் கைதேர்ந்த நுட்பமும் கொண்டவன், ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களை உருவாக்கிய பயிற்சிப்பாசறை பொறுப்பாளன், மிகச்சிறந்த பயிற்சியாளன் இப்படி விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பில் அவனுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த அத்தனை பொறுப்புகளையும் தாண்டி அவனின் புன்னகை முகம்தான் என்றென்றும் நினைவில் அழியாது சிரிக்கிறது.பொன்னம்மான் இருக்கும் இடத்தில் சிரிப்புக்கும் மகிழ்வுக்கும் குறையேதும் இருக்காது. தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பால் முதன்முதலில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பயிற்சிப்பாசறையில் 1979ல் மாங்குளத்தில் பொன்னம்மானும் ஒருவன். பகலில் பயிற்சிகள் முடிந்ததும் இரவில் எல்லோரும் சுற்றிவர அமர்ந்து அவர் அவர்களுக்கு பிடித்தமான பாடலையோ ஆடலையோ செய்யும் நிகழ்வில் பொன்னம்மானின் முறைவரும்போது ஏதாவது ஒன்றை வித்தியாசமாக செய்து தலைவர் உட்பட எல்லோரையும் சிரிக்கவைத்து விடுவார்.ஆரம்பநாட்களிலேயே பொன்னம்மானுக்குள் நுட்பமான செயற்பாடுகளும், கிடைக்கின்ற பொருட்களை கொண்டே சிறப்பான ஒன்றை வடிவமைக்கும் கெட்டித்தனமும் நிறைந்தே இருந்தன. அவன் இயக்கத்துக்கு வருவதற்கு முன்னர் தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் பயின்றதால்தான் அத்தகைய ஆற்றல் அவனிடம் படிந்து இருந்ததோ.அந்த ஆரம்பநாட்களில் கூடுதலான இயக்க உறுப்பினர்கள் வீடுகளுக்கு தெரியாமலோ வீடுகளில் இருந்து வெளியேறி வந்தோதான் இயக்கத்தில் இணைந்திருந்தனர். ஆனால் பொன்னம்மான் வீட்டாரின் அனுமதியுடன் வீட்டுக்கு தெரியத்தக்கதாகவே இயக்கத்தில் இணைந்திருந்தார். அதனால் பொன்னம்மானின் வீடு என்பது இயக்க உறுப்பினர்கள் அனைவரும் இயல்பாக வந்து செல்லும் ஒரு இடமாகவே இருந்தது. என்றாவது ஒருநாள் விருப்பு வெறுப்பில்லாத முறையில் ஒரு தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாறு எழுதப்படுமானால் அதில் பொன்னம்மானின் வீட்டுக்கும் ஒருபெரிய அத்தியாயம் இருந்தே தீரும். அவரின் முழுக்குடும்பமுமே விடுதலையின் பேரில் ஆழமான விருப்புகொண்டவர்களாக இருந்திருந்தார்கள். இத்தகைய பின்புலத்தில் விளைந்து வந்த பொன்னம்மானுக்குள் விடுதலை உணர்வும் உறுதியும் மிகமிக ஆழமாக இருந்ததில் ஆச்சரியப்பட ஏதுமில்லை. பொன்னம்மானின் பொற்காலம் என்று நான் கருதுவது பொன்னம்மான் அண்ணையுடன் தமிழகத்தில் நின்றிருந்த 81,82 ஆண்டுக்காலம்தான். இந்த காலப்பகுதியில்தான் பொன்னம்மான் உருக்கி உறுதியாக்கப்பட்டு செப்பனிடப்பட்டான். அவனுக்குள் இயல்பாகவே இருந்திருந்த ஆளுமைகளும் ஆற்றல்களும் தலைவரால் மிக அண்மையில் இருந்து கவனிக்கப்பட்டு அதனை இன்னும் தலைவர் கூர்மையாக்கிய பொழுதுகள் அவை. இந்தக் காலப்பகுதியில் நிறையவே புத்தகங்களை படிக்கவும் வரலாற்றை கவனிக்கவும் பொன்னமானுக்கு நேரம்கிடைத்திருந்தது. அவன் நிறையவே படித்தான். போர்த்தளபாடங்கள், ஆயுதங்கள், வெடிமருந்துகள் பற்றிய மேற்கத்தைய நவீனங்களையும், அரசியலின் இன்னொரு பக்கத்தையும் விடுதலை வரலாறுகளையும் அவன் உள்வாங்கினான். சிறு கையெறிகுண்டுகளை வடிவமைப்பதிலும், உப இயந்திர துப்பாக்கியின் மகசீன் செய்வதற்கு முயற்சிகள் மேற்கொண்டதிலும் பொன்னம்மான் அந்த நேரத்தில் சக தோழர்களுடன் பலவிதமான பரிசோதனை முயற்சிகளை செய்திருந்தான். தலைவருடன் தமிழகத்தில் நின்றிருந்த அந்த காலப்பகுதி பொன்னம்மானையும் கிட்டுவையும் பொறுத்தவரையில் ஒரு பல்கலைக்கழக காலம் போன்றது.பொன்னம்மானுக்குள்ளும் கிட்டருக்குள்ளும் தலைமைப்பண்புகள் உள்நுழைந்த காலமாக அந்தகாலம் அமைந்திருந்தது. 80களின் ஆரம்பத்தில் விடுதலைப் போராட்டத்தை இன்னும் வீச்சாக மாற்றுவதற்கு முதற்படியாக தன்னுடன் தமிழகத்தில் தங்கி நின்றிருந்த பொன்னம்மானையும் கிட்டுவையும் தலைவர் தாயகத்துக்கு அனுப்பி வைத்ததார். அவர்கள் வந்திறங்கி சில ஏற்பாடுகளையும் செயற்பாடுகளையும் செய்துமுடித்த பின்னர் தலைவர் வந்து இறங்குவது என்பதே ஏற்பாடு.உமையாள்புரத்தில் வீதிரோந்து வழமையாக வரும் இராணுவ தொடரணி மீதான தாக்குதல் ஒன்றுக்கு பொன்னம்மான் திட்டமிட்டு ஏற்பாடுகள் செய்திருந்தவேளையில் கண்ணிவெடிக்கு வரும் தொடர்பின் மீது மான் ஒன்று காலிடறியதால் அந்த தாக்குதல் மயிரிழையில் சறுகியது. ஆனாலும் திடீரென ஏற்பட்ட நிலைமை மாற்றத்தை பொன்னம்மானும் தோழர்களும் எதிர்கொண்ட விதம் மரபுவழி இராணுவ பயிற்சிகள் எடுத்த தளபதிகளுக்கே உரியது. அதன்பின் சரித்திர பெயர் பெற்ற 23.08.83 திருநெல்வேலி தபாற்பெட்டி சந்தியில் நடந்தராணுவதொடரணிமீதான தாக்குதலிலும் பொன்னம்மானின் பங்கு இருந்தது. இந்த தாக்குதலில் இராணுவத்தினரிடம் இருந்து கைப்பற்றப்பட்ட ‘கமர் கிரனைட்’ என்பது அந்த நேரத்தைய போராளிகள் புத்தகத்தில் மட்டுமே பார்த்த ஒன்றாக இருந்தது. அதிலும் இரண்டாம் உலகயுத்தம் சம்பந்தமான திரைப்படங்களில் ஜேர்மனிய வீரர்கள் பயன்படுத்தும் இந்தவகை எறிகுண்டுகளை எவ்விதம் வெடிக்க வைப்பது என்பது செயல்முறையாக தெரியாத நிலையிலும் பொன்னம்மான் தலைவரின் அனுமதியுடன் கோப்பாய்வெளியில் அதனை எறிந்து சோதித்த பின்தான் பொன்னம்மானுக்கு நிம்மதி. அத்தகைய ஒரு தொழில்நுட்ப தேடல் அவனிடம் ஓங்கி இருந்தது. தமிழகத்தில் பயிற்சிமுகாம்கள் நிறுவப்பட்டிருந்த காலத்தில் யாரை பயிற்சியாளனாக நியமிக்கலாம் என்று தலைவரின் மனதில் முதலில் வந்த முகம் பொன்னம்மானுடையதாகவே இருந்தது. எல்லா சிறந்த தளபதிகளும் சிறந்த பயிற்சியாளர்களாக இருந்துவிடமுடியாது. பயிற்சியாளன் என்பவன் பாசத்தில் தாயாக, தந்தையாக, அண்ணணாக இருக்கவேண்டியதுடன் அவனுக்கு மற்றவர்களின் உளவியலும் ஓரளவுக்கு தெரிந்தவனாக இருக்கவேண்டும். இவை எல்லாம் பொன்னமானிடம் இருந்தது. அதனாலேயே அவன் மிகச்சிறந்த போர்வீரர்களை, மிகமிக வீரமான போராளிகளை, அதிஉயர்ந்த தளபதிகளை உருவாக்க முடிந்தது. இவ்வளவு பொறுப்புகளை சுமந்தபடியே ஏதோஒரு இரகசிய இடத்தில் அமைக்ப்பட்டிருந்த சிறுநிலையம் ஒன்றில் இருந்து தாயகத்து போராளிகளுக்கென்று ஆயிரமாயிரம் கையெறி குண்டுகளை உருவாக்கும் பணியிலும் இரவுகளை கரைத்தவன் பொன்னம்மான். இத்தனை அற்புதங்களும் நிறைந்த பொன்னம்மான் தாயகம் சென்று கிட்டுவுக்கு துணையாக நின்று தாக்குதல்களை முனைப்பு பெறவைக்கும் திட்டம் ஒன்றிற்காக நாவற்குழி முகாம் மீதான தாக்குதலுக்கு அதுவரை சிங்களம் எதிர்பார்க்காத ஒரு முறையில் தாக்குதலை நடாத்துவதற்கு முயன்றவேளையில் வெடிமருந்துடன் நின்றிருந்த பவுசர் லொறி ஒன்று எதிர்பாராமல் வெடித்ததில் உடலும் கிடைக்காமல் தமிழீழ காற்றுடன் கலந்துவிட்டான். பொன்னம்மான் என்ற போராளி, தளபதி மறைந்தாலும் அதற்கு பிறகும் மிக நீண்ட ஆண்டுகளாக பொன்னம்மானால் பயிற்சியில் வளர்க்கப்பட்ட தளபதிகள் தமது ஒவ்வொரு அடியிலும் பொன்னம்மானை நினைவு வைத்தனர். பொன்னம்மானின் நினைவு என்பது காலநீட்சி, ஆண்டுகளின் அதிகரிப்பு, என்பனவற்றால் அடித்துச்சென்றுவிட முடியாதவை. அவனுடன் பழகிய எவரும் தமது இறுதி நிமிடம்வரை அவனை மறத்தல் சாத்தியம் இல்லை. இன்றைக்கும் சேலத்திலும், கொளத்தூரில் பொன்னம்மானை நினைவு வைத்திருக்கும் இளைஞர்கள் பெரியவர்கள் தமது நினைவுக்குள் அவனை ஒரு தூயவீரனாகவே பொத்தி வைத்துள்ளார்கள். பொன்னம்மானுடன் அன்றைய வெடிஅதிர்வில் வீச்சாகிப்போன மேஜர் கேடில்ஸ், கப்டன் சுதாகர், லெப். சித்தார்த்தன், 2ம்லெப். பரன், வீரவேங்கைகள் யோகேஸ், கவர், அக்பர், குமணண், தேவன் ஆகியோரை நெஞ்சில் இருத்தி வணங்குவோம்.
  8. உன்னால் முடியும்: ‘நான் தினசரி கடந்து செல்கிறேன்’ பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அம்பத்தூரில் ஒரு நிறுவனத்தில், மாதம் 300 ரூபாய்க்கு வேலை செய்தவர் கரூரைச் சேர்ந்த மணிகண்டன். இன்று அந்த நிறுவனத்துக்கு அருகிலேயே 45 நபர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு அளிக்கும் நிறுவனத்தை நடத்தி வருகிறார். சொந்த தொழில் குறித்த எண்ணமிருந்தாலும் அதைத் தூண்டுவதற்கு ஒரு எதிர்பாராத தருணம் வேண்டும் என்று குறிப்பிடும் இவரது அனுபவம் இந்த வாரம் `வணிக வீதி’-யில் இடம் பெறுகிறது. பொறியியல் பட்டப் படிப்பு கடைசி செமஸ்டரில், வேலை தேடத் தொடங்கி னேன். ஒரு விளம்பரத்தில் ரூ.2,000 பணம் கட்டினால் உடனடி வேலை வாய்ப்பு என்பதை நம்பி பணத்தை கட்டியிருந்தேன் கல்லூரி முடிந்த அடுத்த நாள் அவர்கள் குறிப்பிட்ட சென்னை, அம்பத்தூர் முகவரிக்கு வந்தேன். ஆனால் அந்த முகவரி போலி என்பதும் மோசடி விளம்பரம் என்பதும் தெரிந்தது. அருகிலிருந்த டீ கடையில் இந்த விவரத்தை சொன்னதும் அவர்கள் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டனர். கையில் பணமும் இல்லை, இங்கு தங்கி வேலை தேடுகிறேன் என்று வீட்டிலும் செலவுக்கு பணம் கேட்க முடியாது என்பதால் அந்த நிறுவனத்தில் மாதம் 300 ரூபாய் சம்பளத்தில் உதவியாளர் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். சில லட்சங்கள் செலவு செய்து பொறியியல் படித்தது இப்படி ஹெல்ப்பர் வேலைக்குத்தானா என அப்போது ஆற்றாமையாக இருக்கும். அங்கு ஆறு மாதங்கள் வேலை பார்த்த பிறகு, அருகில் வேறொரு நிறுவனத்துக்கு குவாலிட்டி செக்கிங் வேலைக்கு 5,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் சேர்ந்தேன். சில ஆண்டுகளில் அடுத்தடுத்து வேலை கள் மாறி டெல்லியில் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனம், திருச்சி சிதார் வெசல்ஸ் என பத்தாண்டுகளில் இன்ஜினீயரிங் துறை யிலேயே மார்க்கெட்டிங் அனுபவத்தோடு மாதம் 4.5 லட்சம் சம்பளத்தில் இருந்தேன். வீட்டில் வாஷிங்மெஷினை அடிக்கடி நகர்த்த வேண்டி இருந்ததால் அதற்காக ஸ்டேன்ட் வாங்க ஒரு நாள் கடைக்குச் சென்றிருந்தேன். அதன் விலை ஒரு கடையில் ரூ.2,500 என்றும் இன்னொரு இடத்தில் ரூ.1,800 என்று சொன்னார்கள். மொத்தமே 1 கிலோ மெட்டீரியல்தான். இதர செலவுகள் எல்லாம் சேர்த்தாலும் 500க்குள்தான் அதன் விலை இருக்கும். இதற்கு இவ்வளவு விலையா கொடுப்பது? இதை நாமே செய்து கொண்டால் என்ன என தோன்றியது. எனது உறவினர் ஒருவரது லேத் பட்டரையில் இதற்கான டிசைனைக் கொடுத்து செய்து வாங்கினேன். நான் குடியிருந்த பிளாட்டில் உள்ளவர்களுக்கு அது தெரிந்து எல்லோரும் அதைக் கேட்கத் தொடங்கினர். எனக்கு சொந்த தொழில் யோசனை இருந்த வேளையில் இப்படி ஒரு வாய்ப்பு உருவானது. அதனால் பகுதி நேரமாக இந்த வேலைகளைத் தொடங்கினேன். வாஷிங்மெஷின் ஸ்டேண்ட் தவிர எல்பிஜி சிலிண்டர் ஸ்டேண்டையும் தயா ரித்து விற்பனையகங்களுக்கு மொத்த மாகக் கொடுக்கத் தொடங்கினேன். ஆனால் விற்பனையாளர்கள் பணத்தை தர தாமதப்படுத்தியதால் மறு முதலீடு, ஆட் களுக்கான கூலி, கரண்ட் பில் கட்டுவதில் கூட நெருக்கடி ஏற்பட்டது. தொழிலுக்கான அனுமதிகள் வாங்கியிருந்தாலும் முறையான ஆவணங்கள் பராமரிக்க தெரியவில்லை. ஒருமுறை தொழிலாளர் துறை அதிகாரிகள் அந்த இடத்துக்கு சீல் வைத்து சென்று விட்டனர். நல்ல சம்பளத்தில் வேலையில் இருக்கும் உனக்கு இது தேவையில்லாத வேலை என குடும்பத்திலும் சிக்கல் உருவானது. இப்படி ஆரம்பத்தில் பல நெருக்கடிகள் உருவாயின. இந்த நேரத்தில் ஒரு டெக்ஸ்டைல் நிறுவனத்தினர் டிராலி போன்ற இயந் திரத்தை கேட்டனர். அப்போதிலிருந்து தொழில்துறையினர் பயன்படுத்தும் டிராலியை உருவாக்கத் தொடங்கினேன். அதன்பிறகு நிறுவனங்களுக்கான தேவை களை முன்வைத்து வடிவமைப்பை உருவாக்கிக் கொண்டு அந்த நிறுவனங் களுக்குச் செல்லத் தொடங்கினேன். அதற்கு நல்ல வரவேற்பு இருந்தது. அதன் பிறகு 2013-ம் ஆண்டில் முழுநேரமாக சொந்த தொழிலில் இறங்கிவிட்டேன். கார் நிறுவனங்களுக்கு சீட், டாப் உள்ளிட்ட பாகங்களை அனுப்பும் துணை நிறுவனங்களுக்கு எங்களது தயாரிப்புகள் அவசியமாக இருக்கின்றன. வாடிக்கையாளரின் தேவையை உணர்ந்து வடிவமைத்துக் கொண்டால், வேலைகளை செய்து வாங்க நிறைய லேத்கள் உள்ளன என்பதால் சொந்த இயந்திரங்களை குறைத்துக் கொண்டேன். நிறுவன தொடக்கத்தி லேயே தனித் தனியாக நிர்வாக அமைப்பை உருவாக்கிக் கொண்டேன். அப்போதிலிருந்து வாரம் தவறாமல் மீட்டிங் போடுகிறேன். 2025 ஆண்டு வரை இலக்கு வைத்துக் கொண்டு பயணிக்கிறோம். கடின உழைப்பைவிட ஸ்மார்ட் வேலைகள்தான் ஒவ்வொரு கட்டமாக என்னை வளர்த்தது. நான் ஆரம்பத்தில் வேலை பார்த்த நிறுவனத்தில் இப்போதும் அதே வேலைகள்தான் செய்து கொண்டிருக்கின்றனர். ‘நான் தினசரி கடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறேன்.’ http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-நான்-தினசரி-கடந்து-செல்கிறேன்/article9538016.ece?widget-art=four-all
  9. வாழ்க்கையில் அனுபவிக்க வேண்டிய முக்கிய பருவங்களில் ஒன்று திருமணம் முடித்து குழந்தை பிறப்பதற்கு இடையிலுள்ள கணவனும் மனைவியும் தனிமையில் வாழும் அந்த இனிய பருவம்......, இருவருக்குமிடையில் எந்த தொந்தரவு மில்லாமல் , அன்யோன்யமாக. , சில பல பயணங்களை எல்லாம் மேற்கொண்டு மிகவும் இனிமையாக இருக்க வேண்டிய அதி அற்புதமான பருவம் , பலருக்கு இது மிகவும் குறுகிய காலமாகவே இருக்கும் , ஏனெனில் குழந்தை பிறந்தவுடன் வாழ்க்கை மிகவும் இனிமையாக மாறும் , எனினும் கணவன் மனைவிக்கிடையிலுள்ள அந்த தனிமைப் பருவம் முடிவுக்கு வந்து விடும் எனவே திருமணம் முடித்து குழந்தை பிறப்பதற்கு இடையிலுள்ள அந்த காலப் பகுதியில் உங்கலால் முடிந்தளவு பயணங்கள் , மேற்கொள்ளுங்கள் , ஏனெனில் குழந்தைகளுடன் பயணங்கள் சற்று சிரமமானது, அவர்கள் சற்று வளர வேண்டும் , பின்னர் இரண்டாவது பிள்ளை...., அவர்கள் பாடசாலை செல்லத் தொடங்கினால், பாடசாலை விடுமுறை நாட்களில் தான் பயணங்கள் சாத்தியப்படும்.., அந்த காலப்பகுதியில் விமான கட்ட்ணங்கள் உச்சம் தொடும், பிள்ளைகளின் பாடசாலை காலம் முடிய எமக்கும் சற்று வயது போய் விடும் எனவே , என்னைக் கேட்டால் வாழ்க்கையில் பயணங்களுக்கு ஏற்ற மிகச் சிறந்த காலப்பகுதி திருமணம் முடித்து குழந்தை பிறப்பதற்கு இடையிலுள்ள அந்த இடைவெளி தான் என்பேன்.. என்னைப் பொறுத்த வரையில் குறைந்தது 2 பிள்ளைகள் என்றாலும் பெறவேண்டும் , இரண்டு பிள்ளைகளுக்குமிடையில் எவ்வளவு குறைந்த இடைவெளி விடமுடியுமோ விடுங்கள் , என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஒன்று , ஒன்றரை வயது என்றாலும் ஓ.கே தான் , ஏனெனில் முதல் பிள்ளைக்கு பாவித்த பெரும்பாலான பொருட்களை அடுத்த பிள்ளைக்கும் பாவிப்பதன் மூலம் பெரும் பணத்தினை மீதப்படுத்தலாம், அத்துடன் அவர்கள் இருவரையும் நீச்சல்,கராட்டி, இசை, நடனம், தமிழ் வகுப்புக்களில் ஒரே வகுப்புகளில் சேர்த்துவிடலாம் , போக்குவரத்துச் சிக்கல்கள் இல்லை, அத்துடன் அவர்களும் படிப்பு, விளையாட்டு போன்றவற்றில் ஒருதருக்கொருதர் உதவி செய்து கொள்ளுவார்கள்.... ( இது எனது அனுபவம் எந்து மூத்த மகள் 6 வயது, இரண்டாவது மகள் 6 மாதம் , மிகவும் கஸ்ட்டப் படுகிறேன்) (மனைவிக்கு முதல் பிள்ளை சிசேரியன் எனில் அடுத்த பிள்ளைக்கு வைத்தியர்கள் 2 வருடம் இடைவெளி விடச் சொல்வார்கள்)
  10. சுண்டல் தம்பதிகளுக்கு வாழ்த்துக்கள்!
  11. உன்னால் முடியும்: ஊதுபத்தி தொழிலில் கோடி ரூபாய் வருமானம் ஊதுபத்தி தயாரிப்பில் என்ன வருமானம் கிடைக்கும்? அதைத் தொழிலாக எடுத்துச் செய்ய முடியுமா என்று பலருக்குத் தோன்றலாம். ஆனால் கிரிதரன் அனு பவத்தை கேட்ட பிறகு அந்த தொழிலின் மீதான பார்வையை மாற்றிக் கொள்ளத் தான் வேண்டும். அகர்பத்தி தொழில் நிமித்தம் சீனாவுக்கும், வியட்நாமுக்கும் அடிக்கடி சென்று வருவதாக குறிப்பிட்டு ஆச்சரியப்படுத்துகிறார். அவரது அனு பவத்தை இந்த வாரம் ``வணிக வீதி’’-க் காக பகிர்ந்து கொண்டதிலிருந்து… ஊதுபத்தி தயாரிப்பு என்றால் குடிசைத் தொழில் அல்லது சைக்கிள் பிராண்ட் போல பெரிய மார்க்கெட்டிங் நெட்வொர்க்கை கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது போன்ற எண்ணம்தான் எனக்கும் இருந்தது. இந்த தொழிலில் இறங்கிய பிறகுதான் மிகப் பெரிய வாய்ப்புகளை கொண்டுள்ள துறை என்பதை தெரிந்து கொண்டேன். ஏனென்றால் இந்தியாவின் ஊதுபத்தி தேவை மாதத்துக்கு 30 ஆயிரம் டன், அதில் 40 சதவீதம்தான் இங்கு தயாரிக் கப்படுகின்றன. 60 சதவீத தேவைகளுக்கு வியட்நாமிலிருந்து இறக்குமதி செய்கி றோம். இதைத் தெரிந்து கொண்ட பிறகு முயற்சிகள் செய்யாமலிருந்தால் எப்படி? அதனால்தான் வியட்நாமுக்கும் சீனாவுக் கும் பயணம் செய்கிறேன் என்றார். அப்பா காலத்தில் கல் அரவை இயந்திரம் வைத்திருந்தோம். எதிர்பாராத நேரத்தில் அவரது இறப்பின் காரணமாக அந்த தொழிலில் நான் இறங்கினேன். ஆனால் அதைத் தொடர முடியவில்லை. வேறு தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்கிற நிலையில்தான் ஊதுபத்தியை இயந்திரம் மூலம் தயாரிக்கலாம் என கேள்விபட்டேன். திருப்பத்தூரில் ஒரு வரிடம் இருப்பதாக அறிந்து அங்கு சென்றால், அவர்களோ நிறுவனத்துக் குள்ளே விடவில்லை. இயந்திரத்தை நான் பார்த்து விடக்கூடாது என்பதிலேயே கவனமாக இருந்தனர். இணையம் மூலம் இயந்திரத்தை தேடி சீனாவிலிருந்து ரூ.85 ஆயிரம் விலையில் இரண்டு இயந்திரங்களை வரவழைத் ததுடன் அதற்கான மூலப் பொருட்களை யும் வாங்கினேன். ஆரம்பத்தில் சோதனைக் காக வாசனை சேர்த்த ஊதுபத்திகளை செய்து பார்த்தேன். ஒரு முயற்சிக்காக மைசூரில் உள்ள சைக்கிள் பிராண்ட் நிறுவனத்தை தொடர்பு கொண்டேன். அவர்கள் வாசனை சேர்க்காத ஊதுபத் திக்கு ஆர்டர் கொடுத்ததுடன் உற்சாகப் படுத்தவும் செய்தனர். அதற்கு பிறகு எந்த வாசனையும் சேர்க்காத ஊதுபத்திகளை தயாரித்து நிறுவனங்களுக்கு கொடுக்கத் தொடங்கினேன். ஊதுபத்திக்கான முக்கிய மூலப் பொருள் மூங்கில் குச்சி. எனக்கு இதன் தேவை அதிகரிக்க அதை வாங்கவும், வாங்கி விற்கவும் உற்பத்தியாளர்களிடமே நேரடியாக சென்று வாங்குவதற்காக சீனா செல்ல முடிவெடுத்தேன். அலிபாபா மூலம் சீனாவில் ஒரு தொடர்பு கிடைத்தது. அவர் உற்பத்தியாளர் என நம்பி சென்றேன். ஆனால் அவரோ வாங்கி விற்கும் வர்த்தகர் என்பது அங்கு சென்ற பின்னர்தான் தெரிந்தது. பிறகு நானே தேடி அலைந்து ஒரு கிராமத்தில் வாங்கினேன். கண்டெய்னரில் ஏற்று வதற்கு முன்பே பணத்தை கொடுத்தால் ஏமாற்றிவிடுவார்கள் என்பதால், வேலை ஆட்கள் கிடைக்காத நிலையில் நானே பார்சல்களை ஏற்றினேன். ஆனால் அப்படி வாங்கி வந்த குச்சிகள் தரமற்றவை என்பது இங்கு வந்த பிறகு தெரிய வந்தது. இந்த அனுபவம் நிறைய கற்றுக் கொடுத்தது. ஆனால் வியட்நாமில்தான் இதை அதிகம் தயாரிக்கிறார்கள் என்ப தால் அங்கிருந்து வாங்கத் தொடங்கி னேன். நான் தயாரித்தது போக, மூலப் பொருட்களை பிறருக்கும் விற்கத் தொடங் கினேன். தவிர இயந்திரங்களையும் என் மேற்பார்வையில் தருவித்துக் கொடுக் கிறேன். ஊதுபத்தி குச்சிகளை பாதுகாப்பது ரொம்ப முக்கியம். ஏனென்றால் மழைக் காலங்களில் வீணாகிவிடும். இதனாலும் பல லட்ச ரூபாய் எனக்கு இழப்பு ஏற்பட் டுள்ளது. ஊதுபத்தி தொழிலை அன்றாட வருமானத்துக்கும் செய்யலாம், புதிய முயற்சிகளில் இறங்கினால் கோடிகளிலும் சம்பாதிக்கலாம். பலர் சிறிய அளவில் செய்வதாலும், இடைத் தரகர்களிடம் கொடுப்பதாலும் நஷ்டம் அடைகின்றனர். ஆனால் சிறிய அளவில் செய்பவர்கள் ஒருங்கிணைந்து மொத்தமாக கொடுத் தால் நிறுவனங்கள் வாங்க தயாராக இருக்கின்றன. இதை புதிதாக தொழில் தொடங்குபவர்களுக்கும் சொல்லிவிடு வேன். இறக்குமதிக்கு கட்டுப்பாடுகளை விதித்து உள்நாட்டு உற்பத்தியை அரசும் ஊக்குவிக்க வேண்டும். இப்போது 40 நபர்களுக்கு நேரடி வேலை வாய்ப்பை அளித்துள்ளேன். மறைமுக மாக பல தொழில் முனைவோர்களுக்கும் உதவிகரமாக இருந்து வருகிறேன். அடுத்தாக உடல் ஊனமுற்றவர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பை அளிக்கும் விதமாக அவர்கள் இயக்கக்கூடிய இயந்திர வடிவமைப்பைக் கொடுத்துள்ளேன். இந்த பகுதியில் குறிப்பிடத்தக்க வேலை வாய்ப்பை உருவாக்க வேண்டும் என்பது தான் என் ஆசை. தெய்வீக தொழில் இது, துணிந்து இறங்கினால் வெற்றி நிச்சயம். தொடர்புக்கு: vanigaveedhi@thehindutamil.co.in http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-ஊதுபத்தி-தொழிலில்-கோடி-ரூபாய்-வருமானம்/article9523772.ece?ref=relatedNews உன்னால் முடியும்: சமூகத்துக்காகவும் நாம் சிந்திக்க வேண்டும் காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் வந்தவாசி பக்கத்தில் உள்ள கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் முரளி. முதலுதவி மருந்துகள் கொண்ட பெட்டி தயாரிக்கும் தொழிலில் உள்ளார். பனிரெண்டாவதுக்கு பிறகு என்ன படிப்பது எனத் தெரியாமல் பிபார்ம் படித்தேன். ஆனால் இன்று தொழிலையும் தாண்டி மக்களிடம் இது தொடர்பான விழிப்புணர்வுகளை உருவாக்கும் பணியையும் சேர்த்தே செய்கிறேன் என்று குறிப்பிடும் இவரது அனுபவம் இந்த வாரம் ``வணிக வீதி’’-யில் இடம் பெறுகிறது. அண்ணனின் நண்பர் சொன்னதன் பேரில் காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள ஒரு கல்லூரியில் பிபார்ம் சேர்த்தனர். இந்த படிப்புக்கு உள்ள வேலைவாய்ப்புகள் குறித்து மூன்றாம் வருடத்தில்தான் தெரிந்து கொண்டேன். படித்துவிட்டு வெளியே வந்ததும் என் நண்பர்கள் மருந்து நிறுவன மார்க்கெட்டிங் வேலைகளுக்கும், நான் உற்பத்தி சார்ந்த நிறுவனத்திலும் வேலைக்குச் சேர்ந்தோம். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு பிறகு மூன்று நண்பர்கள் சேர்ந்து மருந்து விநியோக நிறுவனத்தை தொடங்கினோம். வேலைப் பிரிவினையால் நட்பு பாதிக் கும் என்பதால் அங்கிருந்து வெளியேறி மருந்து உற்பத்தி நிறுவனம் ஒன்றில் மார்க் கெட்டிங் வேலையில் சேர்ந்தேன். அந்த அனுபவம் நிறைய கற்றுக் கொடுத்தது. எந்த சூழலிலும் தாக்குப்பிடிக்கலாம் என்கிற நம்பிக்கையை கொடுத்ததும் மார்க்கெட்டிங் வேலைதான். இந்த நிலையில்தான் முதலுதவி பெட்டி தொழில் யோசனை எழுந்தது. ஒரு முறை பயணத்தில் பேருந்தில் பயணி ஒருவருக்கு ஏற்பட்ட சின்ன காயத்துக்கு மருந்து வேண்டும். ஆனால் பேருந்தில் பெயருக்கு ஒரு முதலுதவி பெட்டி மட்டும் இருந்தது. அப்போதுதான் முதலுதவி துறை எவ்வளவு மோசமாக இருக்கிறது என தெரிந்தது. அதற்கு பிறகுதான் அந்த துறையில் எதாவது மாற்றம் கொண்டுவர முடியுமா என யோசிக்க தொடங்கினேன். ஏனென்றால் இதை பொருட்டாக எவருமே எடுத்துக் கொள்வதில்லை. கணக்கு காட்டவும், கடமைக்கே என்றும் தான் வைத்திருப்பார்கள். இந்த துறையில் முறையான நிறுவனங்களும் கிடையாது. உத்தேசமான மரப்பெட்டிகளில் சில மருந்து பொருட்கள் பேண்டேஜ்களை வைத்து முதலுதவி பெட்டிகள் என்று சில வட இந்திய நிறுவனங்கள் விற்பனை செய்து வந்தன. இந்த தொழிலையே முறைப்படுத்தப் பட்ட வகையில் மேற்கொண்டால் வாய்ப்புகள் அதிகம் என்பதை உணர்ந்து 2009ம் ஆண்டு தனியாக தொடங்கினேன். ஆனால் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள்கூட இதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை என்பதை தெரிந்து கொண்டேன். சென்னையில் உள்ள முக்கிய கார் தயாரிப்பு நிறுவனங்களுக்கு இப்போது முதலுதவி பெட்டி சப்ளை செய்து வருகிறேன். ஆனால் 20 ரூபாய்க்கு கொடுங்கள் என்றுதான் வாங்குகிறார்கள். ஒரு நிறுவனம் முதலில் 60 ரூபாய்க்கு வாங்கியது, பிறகு செலவு குறைப்பு நடவடிக்கையாக இதையும் குறைத்தனர். இன்னொரு நிறுவனமோ எங்களது கார்களில் உலக தரமான பாதுகாப்பு அமைப்புகள் உள்ளன அதனால் முதலுதவி பெட்டி தேவையில்லை என மறுத்து விட்டனர். தற்போது கூட திருத்தப்பட்ட வாகன பாதுகாப்பு மசோதாவில் முதலுதவி பெட்டி வாகனங்களில் அவசியமில்லை என குறிப்பு உள்ளது. இதற்கு மறுப்பிருந் தால் ஆறு மாதங்களுக்குள் தெரிவிக்க வேண்டும் என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இதுகுறித்து யாரும் கவனிக்க வில்லை. இது குறித்தும் பலரிடமும் பேசி வருகிறேன். இப்படித்தான் முதலுதவி பெட்டிகள் குறித்த நிலை உள்ளது. முதலுதவி பெட்டி என்றால் ஏதோ ஒரு சில மருந்து பொருட்களும், பேண்டேஜ்களும் கொண்ட பெட்டி மட்டுமல்ல, சுமார் 150 வகையான பொருட்கள் இருக்கிறது. பேண்டேஜ்களில் மட்டுமே பல வகை இருக்கிறது. தவிர ஒவ்வொரு நிறுவனத்துக்கும், தேவைகளுக்கும் ஏற்பவும் தயார் செய்யலாம். இப்போது என்எல்சி, கோல் இந்தியா, ஹூண்டாய், ரெனால்ட் நிறுவனங்களுக்கு தமிழக அங்கன்வாடி மையங்களுக்கும் முதலுதவி பெட்டிகளை அளித்து வருகிறேன். கடந்த 2 ஆண்டுகளாகத்தான் இது குறித்த விழிப்புணர்வு அதிகரித்துள்ளதாக உணர்கிறேன். மருந்துகளுக்கான பெட்டிகள், பேண் டேஜ்கள், மருந்துகளையும் எங்களுக் காகவே எங்களது பிராண்டில் தயாரித்து தரும் தயாரிப்பாளர்களை உருவாக்கியுள்ளோம். தவிர இந்தியா முழுவதும் எனது பிராண்டுக்கான சந்தையை உரு வாக்கிருக்கிறேன். எனக்கு ஏற்கெனவே உற்பத்தி, மார்கெட்டிங் துறை அனுபவம் இருப்பதால் வேலைகளை எளிதாக கையாள முடிகிறது. இப்போது 35 பெண்களுக்கு வேலை வாய்ப்பை அளித்துள்ளதுடன், சமூகத்துக்கு பயனுள்ள ஒரு தயாரிப்பை வழங்குகிறோம் என்கிற திருப்தி இருக்கிறது. எனது தயாரிப்புகள் அதிகமாக விற்க வேண்டும் என்பதைத் தாண்டி இதன் தேவைகள் அதிகம்பேருக்கு செல்ல வேண் டும் என்பதை இலக்காக வைத்துள்ளோம். சமூகத்துக்கு தேவையானதை நாம் சிந்தித்தால் சமூகம் நமக்கு தேவை யானதை அளிக்கும் என்பதை ஒவ்வொரு தொழில்முனைவோரும் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்றார். தொடர்புக்கு: vanigaveedhi@thehindutamil.co.in http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-சமூகத்துக்காகவும்-நாம்-சிந்திக்க-வேண்டும்/article9482101.ece?ref=relatedNews உன்னால் முடியும்: உயர்த்தி விட ஆயிரம் கைகள் இருக்கின்றன சிறு தானிய உணவுப் பழக்கம் அதி கரித்து வந்தாலும் நவீன உணவு களுக்கு ஈடு கொடுக்கும் வகையி லான மாற்றங்களோடு வந்தால்தான் மக்கள் மனங்களில் இடம்பிடிக்க முடியும் என்கின்றனர் ரவிக்குமாரும், சத்ய மூர்த்தியும். சிறுதானிய நூடுல்ஸ், கிறிஸ்பி என பல வகைகளில் சிறு தானியங்களில் தயாராகும் தின்பண்டங்களைத் தயாரிக் கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டு வரும் இவர்களது அனுபவம் இந்த வாரம் `வணிக வீதி’-யில் இடம் பெறுகிறது. உணவு பொருள் தயாரிப்பில் பல முயற்சிகளுக்கு பிறகுதான் இந்த வடிவத் துக்கு வந்துள்ளோம். ஒவ்வொன்றுமே எங்களது முயற்சியாகவும் பயிற்சியாகவும் இருந்தது. படிக்கும் காலத்தில் வெறும் கனவாக மட்டுமே இருந்த தொழில் ஆர்வம், இன்று 45 நபர்களுக்கு வேலை கொடுக்கும் நிறுவனமாக வளர்ந்துள்ளதற்கு பின்னால் எங்களது முயற்சிகள்தான் காரணம் என்று தொடங்கினார் ரவிக்குமார். எனக்கு சொந்த ஊர் சேலம், நண்பர் சத்தியமூர்த்திக்கு சொந்த ஊர் ஆத்தூர். பிஎஸ்சி பயோ டெக்னாலஜி படித்தோம். இருவரும் ஒரே அறை வாசிகள் என்பதால் ஏற்பட்ட நட்பு இப்போதும் தொடர்கிறது. நான் எம்எஸ்சி முடித்துவிட்டு சில நிறுவனங்களில் தரப்பரிசோதனை ஆய்வாளர், ஆலோசகர் உள்ளிட்ட வேலைகளுக்குச் செல்லத் தொடங்கினேன். சத்யமூர்த்தி பிஹெச்டி படித்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் நாங்கள் தொடர்ச்சியாக சொந்த தொழில் முயற்சிக்கான ஆலோசனை மற்றும் தேடலில் இருந்தோம். அவர் படித்து முடித்து வெளியே வந்ததும், நஷ்டத்தில் இருந்த ஒரு பேக்கேஜிங் வாட்டர் நிறுவனத்தை எடுத்து நடத்தி லாபத்துக்கு கொண்டு வந்தோம். அது எங்களுக்கு நம்பிக்கை கொடுத்தது. அதிலிருந்து குளிர்பானம் தயாரிக்கலாம் என்கிற யோசனை வந்து அதற்கான முயற்சி எடுத்தோம். கோவை வேளாண் பல்கலைக் கழகத்தில் தொழில்முனை வோர் ஊக்குவிப்பு மையத்தில் உள்ள வசதிகளை பயன்படுத்தி நெல்லிக்காய் ஜூஸ் போன்ற புதிய வகை பானங்களை தயாரித்தோம். பாட்டிலில் அடைக்கும் வகையில் இல்லாமல், உடனடி பழச்சாறாக வும் இல்லாமல் இதைத் தயாரித்தோம். எங்களுக்கு இருந்த தொடர்புகள் மூலம் வேளாண் பல்கலைக் கழகம், சென்னை பல்கலைக் கழகம், வேல்ஸ் பல்கலைக் கழகம், காருண்யா பல்கலைக் கழக உணவகங்களில் இதை நிறுவினோம். நல்ல விற்பனை இருந்தது. மதுரையில் ஒரு தனியார் பள்ளியில் இதை நிறுவிய வகையில் அங்கிருந்த உணவகத்தினர், சத்து நிறைந்த ஸ்நாக்ஸ் மாதிரியான உணவுகளை சப்ளை செய்ய முடியுமா என்று கேட்டனர். அப்படி தொடங்கியதுதான் இந்த தொழில், முதலில் முளை கட்டிய சிறு தானிய மாவிலிருந்து உருண்டை போன்றவற்றை அனுப்பினோம். இவற்றை தயாரிப்பதற்கான அடுப்புகள் தேவைப் பட்ட போது ஒரு பேக்கரியில் உதவி கேட் டோம். அவர்களுக்கு வேலையில்லாத போது பயன்படுத்திக் கொள்ள அனுமதித்தனர். இரண்டு கிலோ மூன்று கிலோ என்கிற அளவுகளில் மாவு கொண்டு சென்று அங்கு வைத்து தயாரிப்போம். புது முயற்சிகள் என்பதால் பல இழப்புகள் வரும். சுவை, தரம் எல்லாவற்றிலும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு மாதிரியாக வரும். இதை ஒரு வடிவத்துக்கு கொண்டு வரவே ஆறு மாதங்கள் ஆனது. ஆனாலும் இந்த தயாரிப்புகளுக்கு பல இடங்களிலும் நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. இந்த சந்தர்ப்பத்தில் வங்கியிலிருந்து ரூ.30,000 வரை ‘ஓவர் டிராப்ட்' கிடைத்தது. இது எங்களது உழைப்பு சரியான திசையில் செல்கிறது என நம்பிக்கை கொடுத்தது. சிறுதானியங்களில் குர்குரே மாதிரியான தின்பண்டத்தை தயாரிக்க எடுத்த முயற்சிக்கும் நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. இதற்கிடையே கோவை பிஎஸ்ஜி தொழில்நுட்ப கல்லூரியின் தொழில் முனைவோர் ஊக்குவிப்பு மையம் வழியாக 18 லட்ச ரூபாய் கடனுதவியும் கிடைக்க உணவுப் பொருட்களை தயாரிக்க சொந்த யூனிட் போட்டோம். அதற்கடுத்து சிறுதானிய நூடுல்ஸ் தயாரிப்பில் இறங்கினோம். திருச்செங் கோடில் இதற்கான வசதிகளுடன் ஒரு இடம் அமைய அங்கும் ஒரு தயாரிப்பு ஆலையை அமைத்தோம். இந்த காலகட் டங்களில் மென்பானங்கள் தயாரிப்பை குறைத்துக் கொண்டு முழுமையான சிறு தானிய தயாரிப்புகளில் இறங்கிவிட்டோம். எங்கள் கையிலிருந்து ஆரம்பத்தில் 50 ஆயிரம் வீதம் முதலீடு செய்தோம். இப்போது ஆண்டுக்கு 2 கோடிக்கும் அதிகமாக பரிவர்த்தனை செய்யும் நிறுவனமாக வளர்ந்துள்ளோம். நான் நிர்வாகத்தையும், சத்யமூர்த்தி ஆராய்ச்சி பிரிவையும் பார்த்துக் கொள்கிறார். 2009-ம் ஆண்டு தொழில் முயற்சிகளில் இறங்கினோம். இந்த 8 ஆண்டுகளில் ஒரு நாள்கூட உழைப்பதற்கு சோர்ந்ததில்லை. எதற்காகவும் கூச்சப்பட்டதில்லை. தொழிலில் நேர்மை இருந்தால் தூக்கிவிட ஆயிரம் கைகள் இருக்கின்றன என்பதே எங்கள் அனுபவம் என்கிறார் ரவிக்குமார். தொடர்புக்கு: vanigaveedhi@thehindutamil.co.in http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-உயர்த்தி-விட-ஆயிரம்-கைகள்-இருக்கின்றன/article9496803.ece?ref=relatedNews உன்னால் முடியும்: சொந்தத் தொழிலே என் அடையாளம் கொத்தனார் வேலைக்கு சென்று கொண்டிருந்தவர் முரளி. தனது முன்னோக்கிய சிந்தனைகளால் இன்று வளரும் தொழில் முனைவோராக உருவாகியுள்ளார். பள்ளிகள், கல்லூரிகளுக்கான இருக்கைகள், கட்டில்கள், ஸ்டெயின்லெஸ் ஸ்டீல் குப்பை கூடைகள், மருத்துவமனை டேபிள்கள் போன்றவற்றைத் தயாரித்து வரும் இவரது அனுபவம் இந்த வாரம் ‘வணிக வீதி’யில் இடம் பெறுகிறது. குடும்பச் சூழல் காரணமாக பத்தாம் வகுப்புக்கு பிறகு படிக்க முடியவில்லை. 16 வயதிலேயே கட்டிட வேலைகளுக்குச் செல்லத் தொடங்கினேன். 3 ஆண்டுகள் கொத்தனார் வேலை செய்தேன். பிறகு ஒரு கட்டுமான ஒப்பந்தக்காரரிடம் வேலைக் குச் சேர்ந்து கட்டுமான வேலைகளுடன் சூப்பர்வைஸிங் வேலைகளையும் சேர்த்து செய்து வந்தேன். கட்டுமான வேலை களில், வீட்டின் உள்புறம் மாடிப்படி கைப் பிடிகள் உள்ளிட்ட கிரில் வேலைகளுக்கு அடிக்கடி காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். அப்படி ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் வழக்கமாக செய்து தருபவர்கள் தாமதப்படுத்த, நான் எனது மைத்துனர் வேலைபார்த்த ஒரு நிறுவனத்தில் விசாரித்தேன். அப்போதுதான் இந்த தொழிலில் உள்ள லாபம், வாய்ப்புகள் போன்றவற்றை தெரிந்து கொண்டேன். கொத்தனார் வேலையில் எத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும் கொத்தனாராகத் தான் இருக்க முடியும். ஏனென்றால் இது இன்ஜினீயர்கள் கையில் உள்ள தொழில். ஆனால் கட்டுமான துறையில் உள்ள வாய்ப்புகளை பயன்படுத்திக் கொள்வது போல எஸ்எஸ் கிரில் வேலைகளைத் தொடங்கினால் நமக்கான சொந்த தொழிலாகவும், கவுரவமாகவும் இருக்கும் என யோசித்து, எனது மைத்துனரிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன். அவருக்கு அந்த தொழிலில் அனுபவம் இருந்தது. எனக்கு கட்டுமான நிறுவனங்களில் ஆர்டர் எடுத்துவிட முடியும் என்கிற நம்பிக்கை இருந்தது. நான் வேலைபார்த்த பில்டரும் உற்சாகப் படுத்த, இரண்டுபேரும் சேர்ந்து 80 ஆயிரம் முதலீட்டில் தொடங்கினோம். ஆனால் முதல் இரண்டு ஆண்டுகள் மிகவும் சிரமப்பட்டோம். சிறிய முதலீடு தான் என்பதால் பெரிய வாய்ப்புகளையும் பிடிக்க முடியவில்லை. தவிர வயதிலும், அனுபவத்திலும் நாங்கள் இளையவர் கள் என்பதாலும் வாய்ப்புகள் கிடைக்க வில்லை. அதனால் பிறரது ஆர்டர்களுக்கு செய்து கொடுத்தோம். சிறிய ஆர்டர்களில் வரும் வருமானத்திலிருந்து செலவுகள் எதையும் செய்யாமல் ஒவ் வொரு இயந்திரமாக வாங்கி சேர்த்தோம். ஞாயிற்றுகிழமைகளில்கூட தொடர்ச்சி யாக வேலை செய்வோம். மாதச் சம்பளத் துக்கு வேலை செய்வதாக நினைத்து 5,000 ரூபாய் மட்டும் சம்பளமாக எடுத்துக் கொள்வோம். வேலைக்கு போனால்கூட நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும் என வீட்டில் சொல்லத்தான் செய்தனர். ஆனால் எங்க ளது வருமானம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க அவர்களுக்கும் நம்பிக்கை வந்தது. ஆரம்பத்தில் கட்டுமான நிறுவனங் களை நம்பித்தான் தொழிலை தொடங்கி னோம் என்றாலும், பல துறைகளுக்கும் தேவையானதை செய்து கொடுத்தோம். குறிப்பாக பள்ளி, கல்லூரிகளுக்குத் தேவையான விடுதி கட்டில்கள், வகுப் பறைக் கட்டில்கள், மருத்துவமனையில் பயன்படுத்தும் டிராலிகள் போன்றவற்றை யும் செய்து கொடுத்தோம். நாங்கள் பெரிய நிறுவனமாக இல்லாத தால் வாய்ப்புகளை இழந்தது ஒருபக்கம் என்றால், முறையான மார்க்கெட்டிங் தெரி யாததாலும் வாய்ப்புகளை இழந்தோம். சில நிறுவனங்களில் எங்களது தோற் றத்தை பார்த்தே உள்ளே விட மாட்டார் கள். சிலரோ எங்களிடம் மாதிரி வடி வமைப்பு கொடுங்கள் என வாங்கிக் கொண்டு ஆர்டர்களை வேறிடத்தில் கொடுத்து விடுவார்கள். இதை சரிசெய்ய வேண்டும் என்றால் நாம் வேலை பார்ப்பவர்களாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது, நிர்வாக திறமை கொண்டவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என முயற்சிகள் எடுத்தோம். அதற்காக ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ் வகுப்புக்கு சென்று ஓரளவு ஆங்கிலம் பேசவும் கற்றுக் கொண்டேன். இப்படி ஒவ்வொன்றையும் எங்களது அனுபவங்களே எங்களுக்கு கற்றுக் கொடுத்தன. தொழிலில் ஓரளவு நல்ல இடத்தை அடைந்ததும் மைத்துனர் தனியாக பிரிந்து சென்று தொழில் நடத்துகிறார். இப்போது ஐந்து பேருக்கு நிரந்தர வேலை கொடுத்துள்ளேன். பல வேலைகளை வெளியிலும் ஆர்டர்கள் அடிப்படையில் கொடுத்து வாங்கு கிறேன். இப்போது மிகப் பெரிய ஆர்டர் களையும் செய்யக்கூடிய அளவுக்கான இயந்திரங்களை சேர்த்துவிட்டோம். அடுத்த இலக்காக சொந்த இடத்திற்கு நிறுவனத்தை மாற்ற வேண்டும் என்கிற முயற்சியில் உள்ளேன். நான் அடுத்த இலக்கு வைத்தாலும், இந்த இடத்துக்கு வந்திருப்பதுகூட சிறந்த வளர்ச்சியாகத் தான் நினைக்கிறேன். ஏனென்றால் என் னோடு கொத்தானார் வேலை பார்த்த நண் பர்களுக்கு சிறந்த திறமை இருந்தாலும், இப்போதும் அடுத்த நாள் வேலை எங்கு, யாருக்கு என தெரியாமல் உள்ளனர். எனக்கோ சொந்த நிறுவனம், சொந்த அடையாளம் உள்ளது என்று முடித்தார். தொடர்புக்கு: vanigaveedhi@thehindutamil.co.in http://tamil.thehindu.com/business/business-supplement/உன்னால்-முடியும்-சொந்தத்-தொழிலே-என்-அடையாளம்/article9508756.ece?ref=relatedNews