Leaderboard

  1. தமிழ் சிறி

    தமிழ் சிறி

    கருத்துக்கள உறவுகள்


    • Points

      176

    • Content count

      41,469


  2. நவீனன்

    நவீனன்

    கருத்துக்கள உறவுகள்


    • Points

      123

    • Content count

      80,723


  3. suvy

    suvy

    கருத்துக்கள உறவுகள்


    • Points

      76

    • Content count

      14,295


  4. Kavi arunasalam

    Kavi arunasalam

    கருத்துக்கள உறவுகள்


    • Points

      55

    • Content count

      257



Popular Content

Showing content with the highest reputation since 06/21/2018 in all areas

  1. 19 points
    அவர் பேசியது தமிழில் ...... அனைவருக்கும் வணக்கம். நீங்கள் இங்கு வந்திருப்பதையிட்டு மகிழ்சசி பிறந்தது ஐந்து பிள்ளைகள் உள்ள ஒரு குடும்பம் அந்தக்கால நினைவுகள், கோயில் குளங்கள் தாத்தா பாட்டி எனச் சென்று கொண்டிருந்த காலத்தில் எனக்கு ஐந்து வயதில் யுத்தம் ஆரம்பமாகியது. வீட்டை இழந்து நாட்டிலேயே அகதியாகை ஒரு நாள் ஒரு வீடு என அலைந்து நாடு இரவில் பதுங்கு குழிகளில் உறங்கமுடியாமல் தவித்து இருந்த காலங்கள் என் மனத்தைத் தொட்டுச் செல்கின்றன. எனது ஆறு வயதில் எனது சகோதரிக்கு ஏற்பட்ட வருத்தம் யுத்தம் காரணமாக மருத்துவம் இல்லாம இறந்தார், எனது பெற்றோர்கள் தனது மற்றைய பிள்ளைகளையும் யுத்தத்திலோ நோயினாலோ இழக்க விரும்பாமல் ....எனது அம்மா என்னைக் கேட்டார் மகனே நீ ஜெர்மனி செல்கின்றாயா என்று. அதற்கு நான் கேட்டது அங்கு பாடசாலை செல்ல முடியுமா என்பதே அதற்கு அவர் ஆம் என்றதால் நானும் சம்மதித்தேன். எனக்குப் பதிமூன்று வயதில் தங்கள் காணியை வீட்டை வித்து ஜெர்மனிக்கு அனுப்பினார்கள். வடக்கிலிருந்து கொழும்பு செல்ல மூன்று நாட்கள். பின்னர் கொழும்பிலே அம்மா சென்று வா மகனே என்று சொன்னபோது தான் எனக்குப் புரிந்தது அம்மா என்னுடன் வரவில்லை நான் தனியாகத்தான் செல்கின்றேன் என. அழ ஆரம்பித்தேன், அம்மாவின் ஆறுதல் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை. ஆனால் ஏஜென்சிக்காரன் அழுதால் உன்னை ஜெர்மன் கூட்டிச் செல்ல மாட்டேன் என்று பயமுறுத்திய படியால் அழுகையை அடக்கிக் கொண்டேன். ஆபிரிக்க நாடுகள் எல்லாம் சுற்றி தரகர் என்னை இறுதியில் ஸ்பெயின் வழியாக ஜெர்மனிக்கு அழைத்து வந்தார்.குழந்தைகள் காப்பகம் பின்னர் எனது மாமா ஆதரவுடன் கம்பேர்க்கில் பாடசாலை சென்று மொழி படித்து பாடசாலையில் திறமைசாலியாக வளர்ந்தேன் அப்போது அகதி அந்தஸ்து வழக்கில் நாட்டை விட்டுச் செல்லுமாறு தீர்ப்பு வந்தது. பல மாடிக் கட்டடத்திலிருந்து கிழே குதிக்க முயற்சி செய்யும் நிலையில்...... எனது தாயை நினைத்தேன். அன்று அவர் விமான நிலையத்தில் என்னை வழியனுப்பும் பொது கூறிய அந்த மூன்று விடயங்கள்....... மது புகைத்தல் என்பவனற்றைத் தவிர்...... படித்து மறுத்தவராகி என்னை வந்து பார். மருத்துவராக வேண்டும் என்ற வைராக்கியத்துடன் தற்கொலை முயற்சியைக் கைவிட்டுப் பாடசாலை சென்று எனது நிலையைக் கூறினேன் பாடசாலையில் அனைவரும் எனக்காக உதவினார்கள் ஆசிரியர் மாணவர்கள் உட்பட அனைவருக்கும் இன்றும் எனது கடமைப்பாட்டு உள்ளது உயர்தரம் கல்வி பயின்று பல்கலைக் கழகம் சென்றேன்.2006 இல் "தனிமையில் தஞ்சம் தேடல்" என்ற புத்தகத்தை எழுதினேன்.அதற்காக பல் தேடல்களை செய்திருந்தேன். எனது நாட்டு மக்கள் அனைவரும் விளங்கிக்கொள்ளவேண்டும் ன்பதற்காக எழுதினேன். 2008மருத்துவரானேன். அதற்கான சகல ஆதரவையும் எனது வகுப்பு ஆசிரியர் பெற்றோரின் இடத்தில் இருந்து தந்தார். இன்று வைத்தியராகை உங்கள் முன்னே நிற்கின்றேன். இடைக்காலத்தில் சாப்பாட்டுக்கு கடையில் கோப்பை கழுவினேன். பெர்கர் கடையில் பெர்கர் வித்தேன் . இருதய நோய் வாய்ப்பட்டவர்களைப் பராமரித்தேன் எனது அடுத்த நோக்கமாக இருந்தது இறத்தய நிபுணராக வேண்டும் என்பதே அதையும் சாதித்து இன்று உங்கள் முன் நிற்கின்றே. வாழ்க்கையில் முன்னேற நாங்கள் சிலவேளைகளில் எங்களை உயர்ந்தவர்களாக நினைக்க வேண்டும். தேவையான நேரத்தில் தேவையானவர்களுடன் பேச வேண்டும். ஒருவருடன் ஒருவர் ஒத்துழைக்க வேண்டும். ஆனால் மற்றவர்கள் தன்னைப்பற்றிப் பேச இடம் கொடுக்கலாகாது. அந்த நேரம் உண்து தோல்விக்கான நேரமாகிவிடும். இப்போது வடக்கு ஜெர்மனில் இருந்து தெற்கு ஜெர்மனிக்குச் சென்றுள்ளேன். நான் எப்போதும் என்னை மற்றவர்கள் பாலியல் ரீதியாகவோ நிற அடிப்படையிலோ இன அடிப்படையிலோ துன்பறுத்த . அனுமதிப்பதில்லை. இந்த நாட்டில் என்னை அந்நியனாக நினைப்பதில்லை. யாரவது என்னை நீ ஒரு அந்நியன் என்று கூறினால் வருந்துவதில்லை. ஏனென்றால் இது இந்த நாடு எனது புதிய வீடு என்றே நான் நினைக்கின்றேன். அப்படி என்னை யாராவது அந்நியனாக நினைத்தால் அதைத் தவறாகவும் நினைப்பதில்லை. எனது நாட்டில் வெள்ளையர் ஒருவர் தன்னை இலங்கைக்குíயான் என்று கூறிக்கொள்வது எப்படி மற்றவர்களுக்கு ஆச்சரியத்தைத் தருகின்றதோ அப்படித்தான் இந்த நாட்டிலும் இருக்கும். ஆனால் அவர்கள் நீ எந்த நாடு என்று கேட்பது உன்னை அந்நியப்படுத்துவதற்கல்ல அவர்களுக்கு அது ஒரு புதினம் அது தான் காரணம். ஒரு வீதத்திற்கு குறைந்தவர்கள் உன்னை அந்நியப்படுத்துவதற்காக அப்படிக் கேட்பார்கள்-இன்னும் இருப்பது முப்பது வருடங்களில் இந்த நிலை மாறிவிடும். இன்று அமெரிக்காவில் கறுப்பினத்தவர்கள் எப்படி அமெரிக்கர்களாக இருக்கின்றானோ அப்படியே ஜெர்மனியிலும் இருக்கும். அடுத்து இந்த நாட்டைத் தேடி வருபவர்களுடன் பேச வேண்டும். அவர்களுக்கு ஆதரவு கொடுத்த அவர்களை ஊக்குவிக்கவேண்டும். அதை நான் செய்ய விரும்புகின்றேன். என்னைப்போலவே அடுத்து வரும் காலங்களில் அவர்களும் தங்களை நினைத்து பூரிப்படைவார்கள் நான் நானாகவே இருக்க விரும்புகின்றேன். முடிந்தளவில்.... அவசரமாக எழுதியுள்ளேன்.... பிழைகள் இருக்கலாம். மன்னித்துக்கொள்ளவும்.
  2. 16 points
    உலகின் மிகச் சிறந்த பிராண்ட் துணிக்கடை பிரித்தானியாவின் Marks and Spencer. காசு அல்லது எங்கள் சொந்த கடன் மட்டை மட்டுமே ஏற்றுக் கொள்ளப்படும் என இறுமாப்பில் இருந்த ஒரு நிறுவனம். இன்று சந்தையில் உள்ள அனைத்து கடன் மட்டைகளையும் ஏற்றுக் கொண்டாலும் வியாபாரம் ஏறவில்லை. முதலில் வெளிநாடுகளில் உள்ள கிளைகளை மூடிய இந்த நிறுவனம் இப்போது பிரித்தானியாவினுள் 300 கிளைகளை மூடுகின்றது. BHS (British Hme Store) என்னும் இன்னுமொரு நிறுவனம் இழுத்து பூட்டி சில பல வருடங்கள் ஆகின்றன. இதன் உரிமையாளரான பிலிப் கிறீன் என்ற பெரும் பணக்காரர், வருவது தெரிந்து, லாவகமாக வகையில், பாக்கெட் கிழியாமல் இழுத்து மூடி விட்டார். Debenham எனும் இன்னுமொரு நிறுவனமோ தள்ளாடுகின்றது. எப்போது இழுத்து மூடுவார்களோ தெரியவில்லை. எல்லோருக்கும் முதலில் கதவை இழுத்துப் பூட்டிய நிறுவனம் woolworth எனும் பழமையான நிறுவனம். இவர்கள் துணியுடன் பல வித வேறு பொருட்களையும் வியாபாரம் செய்தார்கள். toysRus எனும் இன்னோரு நிறுவனம் வீழ்த்தும் தனிக்கதை. ஏன் இப்படி .... பிரித்தானிய மக்கள் துணி வாங்கி அணிவதை குறைத்து சிக்கனமாக வாழத் தொடக்கி விட்டார்களா என யோசிக்கலாம். ஒன்றன் பின் ஒன்றாக விழுவதன் கரணம் என்ன? அதெப்படி?? உண்மையில் இவர்களுக்கு வந்திருக்க வேண்டிய வியாபாரம் எங்கே போனது? பலருக்கு Eastman Kodak புகைப்பட சுருள் நினைவிருக்கும். 36 பிரதிகள் எடுக்கக் கூடிய சுருள் £6.99 என கொள்ளை அடித்துக் கொண்டிருந்தது அந்தக் கொம்பனி. முடி சூடா மன்னனாக புகைப்பட சுருள் துறையில் இருக்கும் நம்மை அடித்து வீழ்த்தி முன்னேற, இனி ஒரு கொம்பனி வர முடியாது என இறுமாப்புடன் இருந்தது Eastman Kodak நிறுவனம். டிஜிட்டல் கேமரா குறித்த ஆய்வுகள் நடக்கின்றன. நாமும் எதாவது செய்ய வேண்டுமே என நிறுவனத்தில் கீழ் மட்டத்தில் குரல் எழுந்த போது, அதெல்லாம் வேலைக்காவது..... உங்களுக்கு உரிய, தரப்படட வேலையை மட்டும் செய்யுங்கள் அல்லது வெளியேறுங்கள் என உத்தரவு வந்தது. கடைசியில் டிஜிட்டல் கேமரா, வந்து அத்திபாரத்தினை அசைத்த போது, நேரம் கடந்து போய் இருந்தது. Eastman Kodak டிஜிட்டல் கேமரா என அவசர அவசரமா ஏதோ ஒன்றை சந்தைக்கு கொண்டு வந்த போது.... ரயில் கிளப்பி போய் பல மணி நேரமாகி விட்ட கதை. Eastman Kodak கம்பெனி, கடைசியில் இழுத்து மூடப் பட்டது. பிரித்தானியாவின் இந்த மாதிரி துணி வியாபார நிறுவனங்களில் தலைமைப் பதவிகளில் இருப்பவர்கள் அந்த நிறுவங்களின் அடிமடடங்களில் இருந்து மேல வந்த 65 வயதுக்கு மேலானவர்கள். அவர்களுக்கு புதிய தொழில் நுட்பங்களின் போக்கு பிடிபடவில்லை. அது குறித்து எரிச்சல் தான் படுகிறார்கள். அதை எப்படி பயன்படுத்துவது என திட்டம் போடுவது இல்லை. ASOS.com நிறுவனம் 2000 ஆண்டு ஆரம்பிக்கப் பட்ட இணைய தள துணிக்கடை. 18 ஆண்டுகளில் பெரு வளர்ச்சி. வியாபாரம் £2 பில்லியன். முக்கியமாக லாபமோ இதில் அதிகளவு வீதம். காரணம், ரியல் எஸ்டேட் அதாவது ஷோ ரூம்கள் வாடகை, சம்பளம், வரி, தண்ணி, லைட், ஹீட் எதுவுமே இல்லை. Boohoo.com நிறுவனம் 2006 ல் தொடங்கியது. கடந்த வருடம் £260மில்லியன்... இந்த வருடம் £580மில்லியன் வியாபாரம். பெரு வளர்ச்சி. Shopdirect.co.uk நிறுவனம் ஆரம்பித்தது 2005. 2016 வியாபாரம் £1.86 பில்லியன். 2018ல் £2பில்லினை நெருங்குகிறது. தமது வியாபாரத்தின் 62% மொபைல் போன் மூலம் வருவதாக சொல்கின்றனர். இன்னும் பல.... அவர்களின் தோல்விக்கும், இவர்களின் வெற்றிக்கும் காரணம் என்ன? தொழில் நுட்பத்தினை ஒரு புறம் வைத்து விட்டு பார்த்தால் ஒரு சாதாரண வணிகவியல் உண்மை புலப்படுகின்றது. அதாவது செலவினைக் குறைத்து, விலையினைக் குறைத்தால் மக்கள் தேடி வருவார்கள். அதனுடன் தொழில் நுட்பமும் மேலதிகமாக சேரும் போது பலன் இரட்டிப்பாகின்றது. சிறந்த பிராண்ட் என்று அதிக விலை கொடுக்க எல்லா தர மக்களும் தயாராக வில்லை. உதாரணமாக இலங்கையில், M&S நிறுவனத்துக்கு உடைகள் தயாரிக்கும் நிறுவனம், அதே தரத்தில், வேறு நிறுவனத்துக்கும் வேறு பிராண்டில் தயாரிக்க தயார். ஒரே தரம்... வேறு வேறு விலை. இரண்டாவது பிராண்ட் காரர்... ஒன்லைன் வியாபாரியாக இருந்தால் செலவு குறைவு... ஆகவே குறைந்த விலைக்கு வியாபாரம் செய்ய, மக்கள் மொய்க்கின்றனர். இப்போது இந்த நிலைப்பாட்டினை புரிந்து கொண்டு பல பழமையான நிறுவனங்கள் பாதையை மாத்தி ஓட வெளிக்கிட முயன்றாலும், மேல சொன்ன Eastman Kodak நிறுவன கதி தான் உண்டாக்கப் போகின்றது. முக்கியமான ஒரு செய்தி.... வங்கிக்கிளைகள் வேகமாக மூடப் படுகின்றன. இந்த துணிக் கடை கிளைகளும் மூடப் படுகின்றன. இந்த மூடப் படும் கடைகள் குறைந்த விலையில், முதல் 6 மாத வாடகை இலலை என்ற தூண்டிலுடன் சந்தைக்கு வரும். இவையினை வாங்கி... கடைகள் ஆக்கி... இவ்வளவு செய்யுது.... நாலுபேர் கேட்டு அடிபடுகினம். கெதியா கதைச்சு டபக்கெண்டு எடுத்து வியாபாரத்தினை பாருங்கோவன் என்று புரோக்கர்மார் கனபேர் திரியினம். தெரிந்தவர்கள், ஓடித் திரிந்தால், மிகவும் கவனமாய் இருக்க சொல்லுங்கோ. ** யாழுக்காக சொந்த ஆக்கம்
  3. 10 points
    ஜேர்மன் சனாதிபதி முன்னிலையிலே ஈழத்தமிழரின் பிரச்சனையை எடுத்துரைத்த #மருத்துவர் #தமிழன் திரு.உமேஷ்வரன் அருணகிரிநாதன் , உயரிகாரிகளையும் கண்கலங்கவைத்தார்! யேர்மனி கம்பர்க் நகரில் பணிபுரியும் இருதய சத்திரசிகிச்சை நிபுணரும் வைத்தியகலாநிதியும், எழுத்தாளருமான திரு உமேஸ் அருணகிரிநாதன். இவர் தனது 12வயதில் இலங்கையைவிட்டு யேர்மனிக்கு வந்துள்ளார்; தமிழர் பிரச்சனை உலகத்தலைவர்களிடம் எடுத்துச் செல்லப்பட வேண்டும் என்பதற்கு தனது தாயக இடப்பெயர்வும் அதன்வலிகளையும் ஜேர்மானிய அரசுக்கு புத்தக வடிவிலும் , அதை அவர்களையே முன்னிருத்தி எடுத்துச் சொன்ன அந்த அகதியாகி, மருத்துவர் பல ஜெர்மனிய உயரதிகாரிகளையும் கண்கலங்க வைத்தார் , பாஷை விளங்கவில்லை, ஆனால் அவரின் பேச்சை மிகவும் ரசித்தேன். தெளிவான, கூர்மையான பேச்சு. எத்தனை தடவைகள் வேணுமானாலும் கேட்கலாம். 13 நிமிடங்கள் எல்லோரும் அமைதியாக கேக்கிறார்கள் வாழ்த்துக்கள் சகோதரா.
  4. 9 points
    1990ம் ஆண்டு நடந்த உலகக்கிண்ணப்போட்டியிலும் ஆர்ஜென்ரினா தான் விளையாடிய குழுவில் நடந்த முதலாவது போட்டியில் ஆபிரிக்கநாடான கமரூனுடன் தோற்று பலருக்கு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது . அக்காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் பலர் ஆர்ஜென்ரினாவுக்குதான் ஆதரவு. 1986ல் மேற்கு ஜேர்மனியை வென்று உலககிண்ணத்தினை வென்றது ஆர்ஜென்ரினா. ஜே.ஆர் அரசுக்கு இராணுவ தளபாடங்களை அக்காலத்தில் மேற்கு ஜேர்மனி வழங்கிவந்ததினால் 1986ல் இருந்து பலர் ஜேர்மனியை வெற்ற ஆர்ஜென்ரினாவுக்கு ஆதரவு. மரடோனா பலரது விருப்பமான விளையாட்டுவீரர். தற்போதைய உலகக்கிண்ணத்தில் 8 குழுவாகப் பிரிக்கப்பட்டு, ஒவ்வொன்றில் 4 அணியாக மொத்தம் 32 அணிகள். ஒவ்வொரு குழுக்களில் இருந்து முதல் இரண்டு அணிகள் இரண்டாம் சுற்றுக்கு தெரிவாகும். அதாவது 8*2 =16 அணிகள் தெரிவாகும். 1990ம் ஆண்டில் 6 குழுக்கள். ஒவ்வொன்றிலும் 4 அணிகள். மொத்தம் 24 அணிகள் . குழுக்களில் இருந்து முதல் இரண்டு இடங்களைப் பெறும் அணிகளும் (மொத்தம் 6*2 =12), 3ம் இடத்தினைப் பெறும் (புள்ளிகள் ,கோல்கள் அடிப்படையில்) சிறந்த 4 அணிகளும் மொத்தமாக 16 அணிகள் 2ம் சுற்றுக்கு செல்லும். 1990 ஆண்டில் ஆர்ஜென்ரினா, பிறேசில், இத்தாலி, மேற்கு ஜேர்மனி ஆகியவற்றுள் ஒன்றே கிண்ணத்தினைப் பெறும் எனப்பலர் எதிர்ப்பார்த்தார்கள். இதன்படி போட்டிகளும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டன. அதாவது இவ்வணிகள் தங்கள் பங்கேற்கும் குழுவில் முதல் இடம்பெற்று, தொடர்ந்து வெற்றி பெற்றால் , அரை இறுதியில் மேற்கு ஜேர்மனியும், ஆர்ஜென்ரினாவும், மற்றைய அரை இறுதியில் பிரேசிலும் இத்தாலியும் விளையாடும் என எதிர்ப்பார்க்கப்பட்டது. யாழ்ப்பாணத்தில் இரண்டு மூன்று தினங்கள் ரசிகர்கள் தொலைக்காட்சியில் உலகக்கிண்ணத்தினைப் பார்த்தார்கள். பிறகு 2ம் ஈழப்போர் ஆரம்பிக்க, சுன்னாகம் மின்சாரநிலையத்திற்கு வானில் இருந்து குண்டு போட்டு யாழ்ப்பாணத்து மின்சாரத்தினை தடைசெய்தது பிரேமதாசா அரசு. மக்கள் வானொலிச் செய்திகளில் மட்டும் போட்டி முடிவுகளை அறிந்து கொண்டார்கள். (அக்காலத்தில் மயிலிட்டி போன்ற பிரதேசங்களில் இருந்து இடம்பெயர்ந்தவர்களின் காணிகள் சில இப்பொழுதுதான் விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறது). கமரூனுடன் தோற்ற ஆர்ஜென்ரினா, உருமேனியாவுடன் நடந்த போட்டி வெற்றி தோல்வியுடன் முடிய, இரஸ்சியாவினை வென்று மூன்றாம் இடத்தினை ப் பெற்றது. இதனால் 2ம் சுற்றில் பலம் வாய்ந்த பிரேசிலுடன் மோதும் வாய்ப்பினைப் பெற்றது. அப்போட்டியில் ஆர்ஜென்ரினா வெற்றி பெற்றது. யூகோசிலாவாக்கியாவை காலிறுதியில் வென்று, அரையிறுதியில் இத்தாலியையும் வெற்று, இறுதிப்போட்டியில் மேற்கு ஜேர்மனியுடன் மோதியது. கமரூனுடன் நடந்தபோட்டியில் தோற்றதினால் முதல் சுற்றிலே தோற்கடிக்கப்படும் என்று எதிர்ப்பார்த்த ஆர்ஜென்றினா இறுதிச் சுற்றுவரை முன்னேறியது. இறுதிப்போட்டியில் மேற்கு ஜேர்மனி 1-0 என்ற கோல்கணக்கில் வெற்றி பெற்றது. நடுவரின் தவறான தீர்ப்பினால் கிடைத்த பனால்டியினால்தான் மேற்கு ஜேர்மனி வெற்றதாக அப்போதைய ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிட்டு இருந்தன. இம்முறையும் அடுத்த போட்டியில் நையிரியாவை வென்றால், சிலவேளை ஆர்ஜென்ரினா 2ம் இடத்தினைப் பிடிக்கலாம். குழு Cயில் பிரான்ஸ் பெரும்பாலும் முதலாம் இடத்தினைப் பிடிக்கும் நிலையில் இருக்கிறது. 2ம்சுற்றில் பிரான்சும், ஆர்ஜென்ரினாவும் மோதும் சந்தர்ப்பம் உருவாகலாம். 1990ம் ஆண்டில் நடந்தது போல நடக்கலாம்.
  5. 8 points
    பிழைக்கத் தெரிந்தவள் நீண்ட நாட்களுக்குப்பின் சரஸ்வதி ரீச்சரை சந்தித்தேன். கையில் பூங்கொத்து வைத்திருந்தார். அவரது உடலில், பேச்சில் தளர்வு தெரிந்தது. சரஸ்வதி ரீச்சர் பிரதான புகையிரத நிலையத்தில் பூக்கடை நடாத்தி வருகிறார். கடையில் காலையில் இருந்து இரவு வரை வியாபாரத்தைக் கவனிக்க வேண்டியதால் அவரை வெளி இடங்களில் காண்பது அரிது. “ எப்பிடி இருக்கிறீங்கள்?” “என்னத்தைச் சொல்ல....” சரஸ்வதி ரீச்சரின் வார்த்தை இழுப்பில் அவரிடம் இருந்த அலுப்பு தெரிந்தது. ஆனாலும் நான் கேட்டதுக்கு அவர் உடனேயே பதில் தந்தார். “கை கொஞ்சக் காலமா விறைக்குது. ஒத்தோப்பேடியிட்டைப் போறன்” “carpal tunnel பிரச்சினையாக இருக்கலாம்’ “அப்பிடித்தான் டொக்டரும் சொல்லுறார். எதுக்கும் முதலிலை பண்டேச் போட்டுப் பார்ப்பம். சரிவரேல்லையெண்டால் ஒப்பரேசன் செய்யத்தான் வேணும்” “அதென்ன கையிலை பூங்கொத்து?” “அது பெரிய கதை. போன வருசம் முழங்காலிலை நோ வந்திட்டுது. ஒத்தோப்பேடிக்கு ரெலிபோன் அடிச்சால் இப்ப அப்பொயின்ற்மென்ட் தரேலாது, ஒன்றரை மாசம் பொறுங்கோ எண்டு சொல்லிச்சினம். நோவோடை எப்பிடி இருக்கிறது? தாங்கேலாமல் நேரே ஒத்தோப்பேடியிட்டைப் போயிட்டன். அப்பொயின்ற்மெண்ட் உள்ளாக்களுக்குத்தான் முன்னுரிமை எண்டு சொல்லி இரண்டு மணித்தியாலமா என்னை காக்க வைச்சிட்டினம். யோசிச்சுப் பாத்திட்டு அடுத்தமுறை போகக்கை கடையிலை இருக்கிற பூக்களிலை கொஞ்சத்தை எடுத்து, கொத்தாக் கட்டிக் கொண்டு போய்க் குடுத்திட்டு முழங்காலிலை நோ எண்டு சொன்னன். ராஜமரியாதை. இப்ப ரெலிபோன் அடிச்சுக் கேட்டால் யார் சரஸ்வதியா? என்ன பிரச்சினை? உடனை வாங்கோ எண்டியினம்” கொடுத்து வேலை வாங்கும் விசயத்தை நாங்கள் யேர்மனியனுக்கும் பழக்கிப்போட்டம். கவி அருணாசலம் 29.06.2018
  6. 7 points
  7. 6 points
    இலங்கை வானொலி இரண்டு மத்திய அலைவரிசைகளில் ஒலிபரப்பியதாக ஞாபகம் இருக்கிறது. ஒன்று மண்டைத் தீவிலிருந்தும், மற்றொன்று கொழும்பிலிருந்தும் என நினைக்கிறேன். இலங்கை வானொலி நிகழ்ச்சிகளை வட தமிழ்நாட்டின் கடலூர் வரை கேட்டுள்ளேன்.. கால நிலையைப் பொறுத்து சில நேரம் ஒலி இழுக்கும். எங்களுக்கு சிலோனை அறிமுகப்படுத்தியதே இலங்கை வானொலிதான். அதன் மூலமே ஈழத்தமிழை, ஈழத்தமிழரை நாங்கள் அறிந்தோம். ஒருநாள் இலங்கை வானொலி ஒலிபரப்பு நின்றுவிட்டால் எங்களின் அவயங்களில் ஒன்றை இழந்தது போலவே இருக்கும். 'அகில கிந்திய ரேடியோ'க்களை நாங்கள் அடியோடு வெறுத்து ஒதுக்கவும் இலங்கை வானொலிதான் காரணம். பேச்சுவழக்கில் பல தூய தமிழ் சொற்களை பயன்படுத்த இலங்கை வானொலியே எங்களுக்கு பழக்கப்படுத்தியது..(அம்மம்மா.. அப்பப்பா.. இன்னும் பல..). மிகச் சரளமாக தூய தமிழால் ஈழத்தமிழர்கள் உரையாடும்பொழுது சில சமயம் பொறாமையாகவும், நாமும் அவ்வாறு பழகவில்லையே என்ற ஏக்கமும் இருக்கும். சிறுவயதில் எங்கள் வீட்டிலிருந்த பிலிப்ஸ் வால்வு ரேடியோ, பிலிப்ஸ் பகதூர் டிரான்ஸிஸ்டர் போன்றவற்றை அருகிலேயே வைத்துக்கொண்டு நான் தூங்குவது வழக்கம். மாலை 05:58க்கு தமிழ்ச்சேவை இரண்டின் அன்றைய நிகழ்ச்சிகள் நிறைவு பெறும்.. அதுவரை கிராமத்தின் அனைத்து வீடுகள், டீக்கடைகளில் சத்தமாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்த இலங்கை வானொலி பாடல்கள் நின்றதும் ஊரே நிசப்தமாகிவிடும். அன்றைய அடுத்த பொழுது போக்கு ஊரின் எல்லையிலுள்ள டூரிங் டாக்கீஸ்தான். இலங்கை வானொலி மட்டும் இல்லையென்றால், தமிழகத்துடனான ஈழத்தமிழர்களின் உறவுப்பாலம் இவ்வளவு நெருக்கமாக இருந்திராது. இன்றும் நான் யாழை, ஈழத்தை நேசிப்பதற்கு இலங்கை வானொலி இட்ட அடித்தளமே காரணம். .
  8. 5 points
    எழுந்திருங்க தாத்தா….. ப்ளீஸ்…… “நுரையீரல் புற்று….நான்காம் நிலை…..இன்னும் ஆறு மாசம்தான் சார்….” – கனத்த இதயத்தோடு மருத்துவர் தாத்தாவை நோக்கி வரும் பாசக்கயிற்றின் வேகத்தைக் கணித்துக் கூறினார். அப்பாவும் கோமதிநாயகம் சித்தப்பாவும் உள்ளுக்குள் சுக்குநூறாக நொறுங்க ஆரம்பிக்கும் சத்தத்தை உணர்ந்தவராய் , “ஒரு மருந்து இருக்கு. அத குடுத்தா அப்பாவுக்கு ஒத்துக்கிடுமான்னு பரிசோதனை செய்யணும். அதோட முடிவுகள் வர பத்து நாள் ஆகும். அது மட்டும் நல்ல விதமா வந்துச்சுன்னா அந்த மருந்த வச்சு இன்னும் ரெண்டு வருஷத்துக்காவது எமன வெரட்டீரலாம்” என்றார். அந்த ஒற்றை நம்பிக்கைக் கீற்றைப் பற்றிக் கொண்டிருந்தோம் அனைவரும். “எங்க அப்பாவுக்குத்தான் சிகரெட் முதலான எந்த கெட்ட பழக்கமுமே கிடையாதே! அப்புறம் எப்பிடி சார்?”- அப்பா கேட்டதற்கு, “அதற்கு என்னிடம் பதில் இல்லை….ஸாரி சார்” என சுருக்கமாக முடித்துக் கொண்டாராம் மருத்துவர். யாரிடமுமே பதில் இருக்க வாய்ப்பில்லைதான். இருப்பினும் ‘என் தாத்தாவிற்கு ஏன் இப்படி?’ என்ற கேள்வி மண்டைக்குள் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தது. தாத்தாவின் உடல்நிலை மோசமாகி வருவது அப்பாவையும் சித்தப்பாக்களையும் தவிர வேறு யாருக்கும் (ஆச்சி தாத்தாவிற்குக் கூட) தெரியப்படுத்தப் போவதில்லை என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. ஏனெனில் மற்றவர்களுக்குத் தெரிந்தால் வந்து பார்க்கிறேன் பேர்வழி என்று பார்வையில் பரிதாபத்தைக் குழைத்து தாத்தாவை நோகடிப்பார்கள். ஆச்சிக்குத் தெரிந்தால் ரொம்ப வருத்தப்படுவாள். அதுமட்டுமல்லாமல் அவள் தாத்தாவுடனேயே இருப்பதால் அவளது பார்வையில் இருந்து தாத்தா கண்டுபிடித்துவிடுவார்களோ என்ற பயம் இருந்தது. தாத்தாவிற்குத் தெரிய வந்தால் நமது சாதாரணப் பார்வைக்கும் அர்த்தம் கற்பிக்கத் துவங்குவார்கள். நானும் என் தங்கையும் வீட்டிலேயே வளைய வந்ததால், எங்களுக்குத் தற்செயலாகத் தெரியவந்தது. வீட்டின் மாடியில் உள்ள பெரிய அறையில் தாத்தாவிற்கான அனைத்து வசதிகளும் செய்யப்பட்டன. நானும் என் தங்கையும் முழுக்க முழுக்க மாடியில் தாத்தா ஆச்சியுடனேயே பொழுதைக் கழித்தோம். ஒவ்வொரு முறை தாத்தாவைப் பார்க்கும் போதும் அடக்கிய அழுகையை இரவு தூங்குவதற்காகக் கீழே வந்த பிறகு தலையணைகளைத் தொப்பலாக நனைத்துத் தீர்த்துக் கொண்டோம். கடந்த மூன்று வருடங்களாகவே பெரியவர்களிடம் பேச்சை வள்ளிசாகக் குறைத்துவிட்ட தாத்தா என்னிடமும் தங்கையிடமும் மட்டும் கொஞ்சம் பேசுவார்கள். அதிலும் தமது பணிக்கால கதைகள் என்றால் தாத்தாவிற்குத் தனி உற்சாகம் பிறக்கும். நாங்களும் நேரம் போவதே தெரியாமல் நாள் முழுக்கக் கேட்டுக்கொண்டிருப்போம். நூறு முறை தாத்தாவால் சொல்லப்பட்டாலும் இக்கதைகள் எங்களுக்கோ தாத்தாவிற்கோ ஒருபோதும் அலுப்புத் தட்டியதே இல்லை. ஆச்சி ஒரு சிறிய அறுவை சிகிச்சைக்காக பெங்களூர் மருத்துவமனைக்குச் சென்ற மறுநாளில் இருந்தே தாத்தாவின் உடல்நலம் வேகமாகக் குன்ற ஆரம்பித்தது. கடந்த சில ஆண்டுகளாக உண்பது உறங்குவது போக தொலைக்காட்சியின் உதவியோடு பெரும்பாலான நேரத்தைக் கஷ்டப்பட்டு ஓட்டியவர்கள் தற்போது அதற்கும் தெம்பில்லாமல் உறங்குவதிலேயே நேரத்தைக் கழித்தார்கள். ஒவ்வொரு பொழுதுக்கும் ஒரு பின்னடைவு. நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து நான் இறுகப்பற்றியிருந்த விரல்கள் முதன்முதலாக நடுங்க ஆரம்பித்தபோது ஒரு நொடி என் உடல் நடுங்கி அமர்ந்தது. நடையில் தள்ளாட்டம் ஏற்பட்டு ஒவ்வொரு அடிக்கும் தாத்தா எடுத்துக்கொண்ட நேரமும் அவர்களது இயலாமையும், எனது குட்டிக் குட்டிப் பாதங்கள் தத்தித் தத்தி எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு எட்டுக்கும் ஈடு கொடுத்து மெதுவாகவும் பொறுமையாகவும் உடன் வந்த தாத்தாவை நினைவூட்டியது. நான் மேலும் கீழும் ஏறி இறங்கி சீசா விளையாடுவதற்கு ஏதுவாய் ஏறி நின்ற தாத்தாவின் கால்களும் பிடித்திருந்த கைகளும் தற்போது குழலாடின. என்னை உப்புமூட்டை சுமந்த பஞ்சு போன்ற முதுகில் இப்போது முதுகெலும்பு துருத்திக்கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் கழிவறைக்குக் கூட்டிச் செல்ல அப்பாவைத் தேடும் தாத்தா, பேத்தியாகிய என்னிடம் எல்லா தாத்தாக்களையும் போல் இயற்கையாக சங்கோஜப்பட்டார்கள். அதைக் களையும் வண்ணம், “தாத்தா! இதுல என்ன இருக்கு? சின்ன புள்ளைல நான் எத்தன தடவ ஒங்க மேல சூச்சு போயிருப்பேன். உங்களுக்கு என்ன அருவருப்பாவா இருந்துச்சு? அதுமாதிரிதான் எனக்கும். இனிமே நான் கூட்டிட்டுப் போறேன். சரியா?” என்றவுடன் “ம்ம்…” என்றவாறே கண்களின் ஓரம் எட்டிப்பார்க்க ஆரம்பித்த கண்ணீரை மறைக்கும் பொருட்டு அந்தப் பக்கமாகப் புரண்டு படுத்தார்கள் தாத்தா. இப்படியாக ஒரு வாரம் தாத்தாவின் உடல் நிலையில் ஏற்பட்ட வேகமான பின்னடைவு எங்களை வெகுவாக நிலைகுலையச் செய்தது. ஏனெனில் இப்பின்னடைவுகள் மாதக்கணக்கிலோ நாட்கணக்கிலோ அல்ல, சிற்சில மணித்துளிகளில் ஏற்பட்டன. ஒரே நாளின் காலைக்கும் மாலைக்குமே சொல்லத் தகுந்த மாற்றங்கள். ஒரு நாள் மதியம் வரை தானாக எழுந்து அமர்ந்து சாப்பிட்ட தாத்தாவால் அன்று மாலை தேநீருக்கு எழ இயலவில்லை. எங்களது மழலைப் பருவத்தில் எங்களை அலுங்காமல் குலுங்காமல் அள்ளியணைத்துக் கொஞ்சும் தாத்தாவை நானும் என் தங்கையும் ஆளுக்கு ஒரு புறம் நின்று தூக்கி நிமிர்த்தி அமர வைத்தோம். தாத்தா அண்ணாந்து குடிக்கையில் பின்புறம் சரிந்து விடாமல் இருக்க முதுகைத் தடவி விடும் சாக்கில் கைகளால் அரண் அமைத்தோம். ‘மூப்பு என்பதே ஒரு பிணிதான்’ என்பதை தாத்தா எங்களுக்கு உணர்த்திக்கொண்டு இருந்தாலும் அதை அவர்கள் உணர்ந்துவிடாதவாறு கவனித்துக்கொண்டோம். ஒரு வாரம் கழித்து ஆச்சி மருத்துவமனையில் இருந்து வீடு திரும்பினாள். சித்தப்பாவிடம், “அம்ம நல்லா இருக்கால்லா? எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சுதா? Very good” என்று ஆச்சியின் ஆரோக்கியத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு மீண்டும் தூங்கிப் போனார்கள் தாத்தா. உடலின் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் செலுத்த வேண்டிய ஆக்ஸிஜனைச் சரியாகச் செலுத்தாமல் முரண்டு பிடிக்க ஆரம்பித்தது நுரையீரல். படுக்கையிலிருந்து உன்னி எழவும் நடக்கவும் சிரமப்படுகிறார்கள் என்பதால் தாத்தாவை அடிக்கடி நடக்க வைக்க வேண்டாம் என டயாப்பர் மாட்டிவிடப்பட்டது. உணவு உண்பதையே தண்டனையாகக் கருத ஆரம்பித்துவிட்ட தாத்தாவிற்கு அன்று மாலை கொஞ்சமே கொஞ்சம் தேநீர் எடுத்துச் சென்றேன். “தாத்தா! தூக்கி உக்கார வைக்கட்டுமா? டீ குடிக்கணும்ல?” என்று கேட்டதற்கு “ம்…பொறு” என்று சைகையில் காட்டியவாறே படுத்திருந்தார்கள். பத்து நிமிடங்கள் கழித்து மீண்டும் கேட்ட போது கஷ்டப்பட்டு என்னைப் பார்க்கப் புரண்டு படுத்து மீண்டும் “பொறு” என்னும் சைகை. சில நொடிகளில் தாத்தாவின் நெஞ்சுக்கூடு கடும் வேகத்துடன் ஏறி இறங்க ஆரம்பித்தது. 108 அழைக்கப்பட்டது. அவ்வளவு எளிதாக மருத்துவமனை செல்ல ஒப்புக்கொள்ளாத தாத்தா அன்று சம்மதித்தார்கள்……. சைகையில்தான். ஸ்ட்ரெச்சரில் தாத்தா சென்ற காட்சி….. அவ்வளவு சீக்கிரம் காண வேண்டி வரும் என எண்ணவில்லை. யாரோ தொண்டையை நெறித்துப் பிடிப்பது போல் தொண்டை அடைத்துக் கொண்டதை முதன்முறையாக உணர்ந்தேன். மனதினுள் ஒரு திகிலையும் அழுகையையும் ஒரு சேரக் கொணர்ந்த தருணம் அது. மாடிப்படியில் இறக்கிக் கொண்டிருக்கையில் கைப்பிடிச்சுவரை இறுகப்பிடித்துக் கொண்ட தாத்தாவின் கைகளை மெதுவாக எடுத்து விட்டாள் சித்தி. ஒரு சில நொடிகளில் சுனைகளாகிப் போன எனது கண்களை நன்றாகத் துடைத்துவிட்டு மேலேயிருந்து மாடிப்படியில் சென்று கொண்டிருக்கும் தாத்தாவைப் பார்த்தேன். தாத்தாவும் இறங்கும் வரை என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தாத்தாவின் மருண்ட கருவிழிகளை அதற்குமேல் காண இயலாமல் தள்ளிச் சென்று அழுது தீர்த்தேன். அவசர ஊர்தியின் அருகில் நின்ற என் தங்கையிடம், “இன்னிக்கு காலைல பரீட்சைன்னு என்ட்ட திருநீறு பூசிட்டு போனியே? நல்லா எழுதுனியா?” என்று பேத்தி பேரன்களின் பெயர் மறந்து போன அந்த நிலைமையிலும் ஞாபகமாகக் கேட்டார்கள். “ஆமா தாத்தா…. நல்லா எழுதிட்டேன்…..” – அதற்கு மேல் நா எழாமல் அவசர ஊர்தி கிளம்பும் முன்னரே அழுது கொண்டே வீட்டிற்குள் ஓடிச்சென்று அறையைத் தாழிட்டுக் கொண்டாள். மாடியில் இருந்து நான் தாத்தாவைப் பார்த்ததும் தாத்தா தங்கையிடம் தேர்வு பற்றி பேசியதும் கடைசியாக இருந்துவிடக்கூடாது என மனதினுள் நான் கரைந்து கூப்பாடு போட்டதை எந்தத் தெய்வமும் கண்டுகொள்ளவில்லை போலும். மறுநாள் அதிகாலை, தாத்தா மருத்துவமனையிலேயே……… . ஆறு மாதங்கள் என்ற மருத்துவரின் கணக்கும் பொய்த்துவிட்டது. மூன்றே வாரங்கள்தான். முதன்முதலாக எங்கள் வாழ்க்கையில் ஏற்படப்போகும் பேரிழப்பினை எதிர்கொள்ள எங்களை நன்றாகவே தயார் செய்திருந்தார்கள் தாத்தா. எங்களுக்குத்தான் மன திடம் போதாது போலும். தாத்தா அடிவயிற்றில் இருந்து இருமும்போது நெஞ்செலும்பு பாதி வெளிவருவதைக் காண்கையில் எனக்கே வலியெடுக்கும். கேட்டால் ‘ஒன்னுமில்ல….ஒன்னுமில்ல…’ என்பார்கள். கடைசியாக ஏற்பட்ட மூச்சுத்திணறலின் போதும் இதே பதில். ‘வலி’ என்ற சொல்லை தாத்தா அறிந்திருந்தார்களா? மருத்துவமனையிலும் கூட , “நான் நல்லா இருக்கேன்டா…. இந்த ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க் எதுக்கு? சிரமமில்லாமதான் மூச்சு விடுறேன்” என்று இறுதி மூச்சு வரை எங்களைத் தேற்றி எங்களுக்கு தைரியம் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்கள். ‘மரண பயம்’ என்ற ஒன்று தாத்தாவிடம் எப்போதுமே வெளிப்பட்டதில்லை. மருத்துவ ஆலோசனையின் போது அப்பா மருத்துவரிடம், “சார்….ஒருவேளை அந்த மருந்து வேலை செய்யாதுன்னு ரிசல்ட் வந்ததுன்னா அப்பாவோட கடைசி காலம் வலி இல்லாததா இருக்கட்டும்….. அதுக்கான மருந்தையாவது கொடுப்போம்” என்று தாத்தாவின் உடல்வலியைக் குறைக்கக் கேட்டிருந்தார்கள். தாத்தாவோ எங்கள் மன வலியைக் குறைக்கத் தமது இறுதி நொடியை, எங்களை நேரில் பார்க்க வைத்து வருத்தத்தை அதிகப்படுத்த விரும்பாமல், தனிமையில் கழிக்க மருத்துவமனையின் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவிற்குச் சென்று விட்டார்கள். ஆச்சி, தங்கை மற்றும் நான் – எங்கள் மூவரையும் மறு நாள் காலை மருத்துவமனைக்கு வந்து தாத்தாவைப் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்றனர் அனைவரும். அப்படி ஒரு காலை புலராமலேயே போய்விட்டது. காலை ஐந்து மணிக்கு அப்பா மருத்துவமனையில் இருந்து அம்மாவிடம் தொலைபேசியில் செய்தியைக் கூறிய போது அதிர்ச்சியும் அழுகையுமாக பேச்சற்று நின்ற அம்மாவின் முகம் எல்லாவற்றையும் உணர்த்திற்று. ‘வயதானாலே ஏதாவது ஒன்று வந்துதான் தீரும்’ என்பதெல்லாம் ஓட்டை வாதமாகப் படுகிறது. புற்றுநோய் – இதெல்லாம் ஒரு காரணமா? எனக்கு என் தாத்தா பழைய மாதிரி ஆரோக்கியமாக வேண்டும். அவ்வளவுதான். அதிகாலையில் தாத்தா வீட்டிற்குக் கொண்டுவரப்படுகையில் கண்கள் மூடியிருந்தது. முந்தைய நாள் மாலை இதே கண்கள் வெறித்த பார்வையோடு என்னிடம் என்ன சொல்ல நினைத்தன? ஐயோ….. நீங்கள் திரும்பி வந்த பின் கேட்கலாமென்று நினைத்தேனே! மருத்துவமனையில் இறுதி வரை உங்கள் கைகளைப் பற்றியிருக்கக் கூட கொடுத்து வைக்கவில்லையா எனக்கு? சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்திருக்கும் தாத்தாவின் அன்பான அரவணைப்பில் நிம்மதியாக உறங்கிய காலத்தில் எனக்குக் கதகதப்பளித்த நெஞ்சு இப்போது சில்லிட்டிருந்தது. தாத்தாவின் பரந்து விரிந்த தோள்களை விட உலகில் பாதுகாப்பான இடம் இருக்க இயலாது என்ற எனது நம்பிக்கை தாத்தாவின் குறுகிப் போன தோள்களால் ஏளனம் செய்யப்பட்டது. தாத்தாவை ஐஸ் பெட்டியில் வைத்த சிறிது நேரத்தில் வாய் தானாக மூடிக்கொண்டவுடன் சிறுபிள்ளைத்தனமான நைப்பாசையில் மேலே கிடந்த மாலைகளை விலக்கி தாத்தாவின் வயிற்றையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தேன், தாத்தா மூச்சு விடுகிறார்களா என அறிய. என்னையும் அறியாமல் எவ்வளவு நேரம் நின்றேன் எனத் தெரியாது. “ஐயா! ராசா! நான் இருக்க நீ போய்ட்டியே? இதக் காணவா இன்னும் இருக்கேன்? எனக்கு கொள்ளி போட நீ இருக்கேன்னு தெம்பா இருந்தேனே?” என்று உருக்கமாக ஒப்பாரி வைத்த பூட்டி ஆச்சியின் குரல்தான் என்னை உசுப்பியது. சுற்றி இருப்பவர்கள் பொய்யுரைக்கிறார்கள். தாத்தா என்னிடம் விளையாட்டு காட்டுகிறார்கள். எவ்வளவு நேரம்தான் விளையாடுவார்கள்? பார்த்துவிடுவோமே…… அன்று மாலை வரை முகம் வீங்க அழுத போதும் உண்மையை ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை. இதுபோன்ற செய்திகளை மூளையில் இருந்து மனதிற்குக் கடத்துவதுதான் பெரும்பாடாக இருக்கும். ஆனால் என் மூளையே இச்செய்தியைத் தொடர்ந்து நிராகரித்து வந்தது. “என்னைய நல்லா ஆக்கி வச்சுட்டு போய்ட்டீகளா?” என்று அழுத ஆச்சி ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அழவும் சக்தியற்று விரக்தியுடன் அமர்ந்திருந்தாள். தாத்தா - ஆச்சி ஆதர்ச தம்பதி என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. தமது உள்ளார்ந்த அன்பைப் பெரிதாய் வெளிப்படுத்தியதில்லை. ஆனாலும் பாசமும் அக்கறையும் இருவருக்குள்ளும் உறைந்திருந்தது அத்தருணத்தில் வெளிப்பட்டது. ஆச்சி ஊர் திரும்பும் நாள் வரை தாத்தா உயிரை இழுத்துப் பிடித்து வைத்திருந்தார்கள் என்றே தோன்றியது. அன்று துக்கத்தைப் பலரும் பலவாறாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். தாத்தாவிடம் ஒட்டுதல் உள்ள சிலர் தாத்தாவைப் பார்ப்பதும் அழுவதுமாக இருந்தோம். “மேலே இருக்குற கண்ணாடிய கொஞ்சம் எடேன்” – தாத்தா ஒருமுறையாவது இப்படி சொல்லிவிட மாட்டார்களா எனத் துடித்தது மனது. அப்பாவும் சித்தப்பாக்களும் மருத்துவமனையில் அழுததை சிவந்தும் வீங்கியும் இருந்த கண்கள் காட்டிக் கொடுத்தன. ‘ஆண்கள் அழக்கூடாது’ என இந்த முட்டாள் சமூகம் கிறுக்குத்தனமாக வகுத்து வைத்திருப்பதனால் சொந்த பந்தங்கள் வந்த பிறகு அழ இயலாது துக்கத்தை அடக்கிக் கொண்டு வருபவர்களைக் கவனிப்பதும் சடங்குகளுக்கான வேலைகளில் மூழ்குவதுமாக இருந்தனர். நேரம் கிடைத்த போதெல்லாம் கிடைத்த இடத்தில் நாற்காலியைப் போட்டு அமர்ந்து கைகளைக் கொண்டு கண்களை மறைக்கும் வண்ணம் நெற்றியில் கை வைத்து யாரும் அறியாத வகையில் அமைதியாக வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அடுத்த வேலைக்கென யாரேனும் அழைக்கையில் முகத்தைத் துடைக்கும் சாக்கில் கண்களை அழுத்தித் துடைத்து எழுந்து சென்றார்கள். அப்போது தெறித்த ஒன்றிரண்டு கண்ணீர்த்துளிகளில் மலையளவு சோகம் பொதிந்திருந்தது. குடும்ப நண்பர்கள் கூட உள்ளார்ந்த அன்புடனும் கரிசனத்துடனும் அனுதாபங்களாய்த் தெரிவித்து வருத்தப்பட்டார்கள். சில சொந்த பந்தங்களோ ‘ரொம்ப நாளா ஒடம்புக்கு முடியாம இருந்தாகளோ?’ எனக் கேட்டு அதற்கென நாம் கூறுபவற்றைப் பெரிய மனதுடன் கேட்டு முடித்த பின், மற்றொரு பக்கமாகத் திரும்பி அமர்ந்து அவர்களுக்குள் ‘ஒம் புள்ள எந்த கிளாஸ்/காலேஜ்?’ , ‘எத்தன மார்க்?’ , ‘என்ன குரூப்பு?’ , ‘பொண்ண எங்க கட்டி குடுத்துருக்க?’ என்பன போன்ற ‘அக்க்க்க்கறையான’ விசாரிப்புகளின் மூலம் துக்கத்தை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள்!!!!! தாத்தா கிடத்தப்பட்டிருந்த ஐஸ் பெட்டி – அருகே நாற்காலியில் உலகமே சூன்யமாகிப் போன பார்வையுடன் ஆச்சி – சுற்றிலும் தரையில் அமர்ந்து கதை பேசும் கூட்டம்!?!? இதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது எனப் புரியவில்லை. ஆனால் வலித்தது, கோபம் வந்தது, இன்னும் என்னென்னவோ செய்தது. முன்பெல்லாம் துக்க வீட்டில் ஒப்பாரி வைப்பார்கள். பிற்காலத்தில் யாரும் அழுவதில்லை. மௌனமாய் அமர்ந்திருந்தார்கள். இப்போது இவ்வளவு சகஜமாய் ஊர்க்கதை……. என் தாத்தாவின் பிரிவிற்காய் வருத்தப்படாதவர்களுக்கு இங்கு என்ன வேலை? தாத்தாவின் பிரிவு எங்களுக்கு உணர்வுப்பூர்வமான விஷயமாகும். மற்றவர்களுக்கு அது வெறும் செய்தி, அவ்வளவே! இச்’செய்தி’யைக் கேட்டதும் ‘உள்ளேன் ஐயா’ சொல்ல வந்தவர்களின் மீது எரிச்சலே வந்தது. பிரிந்த ஓர் உயிருக்காக உள்ளத்திலிருந்து அழும் பிரியமானவர்கள் சிலர் இருப்பார்கள். இந்த ‘உள்ளேன் ஐயா’ கோஷ்டிகள் வருத்தப்படாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. வருத்தப்படுபவர்களின் முன் சிரித்துப் பேசி புண்படுத்தாமலாவது இருக்கலாமே? அல்லது சிறிது நேரத்திற்குச் சோகமாக இருப்பதைப் போல நடிக்கக் கூடவா முடியாது? மறுநாள் பொழுது புலர்ந்தது. அன்றுதான் தாத்தாவிற்கு சடங்குகள் செய்யப்பட போகின்றன என்பதே உறைக்காமல் ‘தாத்தா உறங்குகிறார்கள்’ என்பதை மனது இப்போது முழுமையாக நம்பத் தொடங்கியது. மூளையோ எதையும் பகுத்துப் பார்க்கும் மனநிலையில் இல்லை. தாத்தாவின் முகத்தில் எப்போதுமே கண்டிராத மனதிற்கு இதம் தரும் ஓர் அமைதி. அப்படி என்ன ஆழ்ந்த உறக்கம்? எந்திரி தாத்தா….. ஏதாவது பேசு….. என்ன திட்டவாச்சும் முழியேன்…… ரொம்ப நேரம் தூங்கிட்ட….. போதும் நடிச்சது…. பயமா இருக்கு தாத்தா…. சின்னப் பிள்ளையா இருக்கும்போது சொன்ன மாதிரி என் விரலை பிடிச்சு ‘பயப்படாத’னு சொல்லு…… முழிச்சுக்கோ…..ம்ஹூம்…அசைந்தே கொடுக்கவில்லை. சுப்பராயனா? கொக்கா? தாத்தாதான் பிடிவாதக்காரர்களாயிற்றே? ஆண்கள் நீர்மாலைக்குக் கிளம்பினார்கள். முதல் சங்கு சத்தம் உடலினுள் இருந்து எதையோ உருவி வெளியே எறிந்ததைப் போல இருதயத்தைத் திருகியது. கண்கள் சில நொடிகளுக்கு இருண்டு மீண்டது. தாத்தாவுடனான கடைசி சில மணித்துளிகள் என்பதை உணர்த்திய முதல் அபாயச் சங்கு. அப்போது அப்பாவின் கைபேசி ஒலித்தது. பரிசோதனையின் முடிவு பற்றிக் கூறினார்கள். “அந்த மருந்து குடுக்கலாம் சார்…. கண்டிப்பா வேலை செய்யும்”. தாத்தாவிற்கான உடல்நலக் குறைவை சீக்கிரமே கண்டுபிடித்திருக்கலாம். சீக்கிரமே பரிசோதனைக்கான முடிவு வந்திருக்கலாம். சீக்கிரமே மருந்து கொடுத்திருக்கலாம்……லாம்…..லாம்….லாம்….அந்தக் கணத்தின் கனத்தைத் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. “நேரம்கிறது நீ நெனச்சு பாக்க முடியாத வேகத்துல கரஞ்சிட்டு இருக்கு. ஒரு நாள குறிச்சு ‘அன்னைலயிருந்து கால நீட்டி ஒக்காந்து சந்தோஷமா வாழ்க்கைய அனுபவிக்கப் போறேன்’, ‘அன்னைலருந்து இந்தந்த இடத்துக்குப் போகப்போறேன்’னு நீ யோசிச்சுட்டு இருக்குற இந்த நொடி மட்டும்தான் நிஜம். நீ ஆசைபடுறதெல்லாம் செஞ்சு உன் வாழ்க்கையை இப்பவே ரசிச்சு வாழப்பாரு. கொஞ்சம் கடந்தாலும் ரொம்ப தாமதமாகிப் போகக்கூடும்” – தாத்தா சொல்லாமல் சொல்லிய வார்த்தைகள் இவை. பிரிவுகளைப் பொறுத்தமட்டில் மறப்பதோ அப்பிரிவின் அதிர்ச்சி மற்றும் சோகத்திலிருந்து வெளிவருவது என்பதோ கிடையாது. அதனுடனேயே வாழப் பழகிக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. காலம் என்னும் மருந்து இதற்கு உதவாது. தாத்தாவிற்குப் பேத்திகள் செய்யும் சடங்குகள் முடிந்த பின் அப்பாவைத் தனியாக அழைத்துச் சென்று, “அப்பா! நானும் உங்க கூட மயானத்துக்கு வரேனே. தாத்தா கூட கடைசியா ஒரு பயணம். பிளீஸ் பா….”. “எனக்கு ஒரு பிரச்சனையும் இல்லடா…. நீ தாரளமா வரலாம். ஆனா பெண்பிள்ளை நீ வேன்ல ஏறுறதப் பாத்தா இந்தக் கூட்டம் ‘ஓ ராமா’னு அலறும். இங்கயே தாத்தாவுக்கு பை பை சொல்லிடுடா…. ஸாரிடா…” என்றார்கள் அப்பா. கலங்கிய கண்களும் வெற்றுச் சிரிப்புமாக நகர்ந்து கொண்டேன்….. இந்தக் கூட்டத்திற்கு பயந்து அல்ல. நாளை எனக்கு தரப்போகும் ‘திமிர்பிடித்தவள்’, ‘அடங்காப்பிடாரி’ பட்டங்களையும் தாண்டி, தாத்தாவின் பெயரைச் சொல்லி அவர்களது சடங்குகளில்தான் இப்படி செய்துவிட்டேன் என தாத்தாவின் பெயரைக் களங்கப்படுத்துவார்கள் என்ற ஓரே காரணத்திற்காக என்னை நானே நொந்து ஒதுங்கிக் கொண்டேன். ஆணாய்ப் பிறக்காததற்காய்…….. அதிலும் இச்சமூகத்தில் ஆணாய்ப் பிறக்காததற்காய் முதன்முறையாகக் கண்ணீர் விட்ட தருணம் அது. அன்பையும் பாசத்தையும் மீறிய அர்த்தமற்ற சடங்குகள் யாருக்காக? எதற்காக? எவ்வித உணர்வுகளுமின்றி நின்ற சிலருக்காக நான் ஏன் கட்டுகளையும் வழக்கங்களையும் பின்பற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும்? என் தாத்தா….நான் போகிறேன். இவர்களுக்கென்ன போச்சு…..? மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் கண்களை உருட்டி உருட்டி, “பொம்பளப் புள்ள அங்கல்லாம் போகக் கூடாது… கூடாதுன்னா கூடாது” என்று பூச்சாண்டி காட்டி ஏமாற்றுவதைத் தவிர வேறு என்ன தெரியும் இவர்களுக்கு? தாத்தாவிற்கு யாராவது அழுதால் பிடிக்காது. தாத்தாவைத் தூக்குகையில் ‘ஓ’வென்று நாங்கள் கதற ஆரம்பிக்கவும் மேகம் இருண்டு இடி மின்னலுடன் மழை பெய்யவும் சரியாக இருந்தது. மழையென்றால் சாதாரண மழையல்ல….கோடை மழை, பலத்த மழை. எங்கள் கண்ணீர் இனங்காண இயலாத அளவிற்கு மழைத்துளிகளோடு கரைந்து சென்று கொண்டிருக்க எங்கள் அழுகுரலை இடி முழுவதுமாய் உள்வாங்கிக்கொண்டது. தாத்தா நாங்கள் அழுதது தமது காதுகளில் கேட்காதவாறு பார்த்துக் கொண்டார்களோ? அதற்கு முந்தைய நாளும் அடுத்த நாளும் சுட்டெரித்த வெயிலுக்கு நடுவில் மிகச் சரியாக அன்று அப்பொழுதில் பெய்த மழை இன்னும் புரியாத புதிர்தான். வீட்டின் முன் உள்ள சாலையின் இடது புறத்தில் தாத்தா கம்பீரமாக நடந்து வீட்டை நோக்கி நடந்து வர, எட்டு வயதுள்ள நான் அவர்களது கைகளில் எனது மணிக்கட்டை ஒப்படைத்துவிட்டு எவ்விதக் கவலையுமின்றி துள்ளிக் குதித்து நடை போட்டு உடன் வந்துகொண்டிருக்கிறேன். சாலையின் வலது புறம் தாத்தா மட்டும் வினோதமான கோலத்தில் ஒரு கூட்டத்தால் இட்டுச்செல்லப்படுகிறார்கள். இரு காட்சிகளும் ஒரு சேரத் தோன்றி தலை சுற்ற ஆரம்பித்தது. இடது புறம் மட்டுமே நிஜமாகவும் வலது புறம் பொய்யாகிப் போகவும் ஆசைப்பட்டு ஸ்தம்பித்து நின்றேன். ஆனால் கண்களோ தம் பணியைச் செவ்வனே செய்து கொண்டிருந்ததைக் கண்ட (தாத்தா வளர்த்த) வேப்பமரங்கள் அங்குமிங்குமாக ஆடி இலைகளை உதிர்க்கச் செய்து என் கண்களின் ஓரம் பெருகிய நீரைத் துடைத்துச் சென்றன. வீட்டிற்குள் அழுது கொண்டே செல்ல ஒவ்வொருவராக “தாத்தா கஷ்டப்படாம போய்ட்டாகன்னு நினைச்சுக்கோ” , “82 வயசு வரை தாத்தா ஒங்க கூட இருந்ததே பெரிய ஆசீர்வாதம்” அப்படி இப்படி எனப் பல விதமாக ஆறுதலுரைக்க முற்பட்டார்கள். தாத்தாவிற்கு 100 வயதில் உடம்பிற்கு முடியாமல் போனால் கூட எனது 44வது வயதிலும் இதே மாதிரிதான் அழுவேன். தாத்தாவிற்கான காலம் எவ்வளவு நீட்டிக்கப்பட்டாலும் போதாது எனக்கு. இந்த விஷயத்தில் ‘பிராக்டிகலா யோசி’ என்பதில் அர்த்தமே இல்லை. அப்படிப்பட்ட வறட்டுத்தனமான நிதர்சனம் எனக்கு வேண்டாம். அவர்கள் பேசுவது எதுவும் என் காதில் விழாமல் மனது இவ்வாறாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. திடீரென தாத்தாவின் அறையைச் சுத்தம் செய்வது பற்றிய பேச்சுக்கள் காதில் விழ, என்னிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தவர்களை மறந்து அனைவரையும் இடித்துத் தள்ளி தாத்தாவின் அறைக்கு ஒரே ஓட்டமாக ஓடினேன். தாத்தா இறுதியாகப் பற்றியிருந்த கைப்பிடிச் சுவரைச் சிறிது நேரம் பற்றியிருந்தேன். சுவர் ரகசியமாக என்னிடம் கதைத்தது…..தாத்தா அன்று பிடித்திருந்தது தாம் கட்டிய வீட்டை இறுதியாக ஆசையோடு தடவிப் பார்க்க என்று. ஏங்கியவாறே மேலே சென்று அறைக்கதவில் கை வைத்தேன். “தாத்தா இல்லாத இந்த அறையின் வெறுமையைத் தாங்குவாயா?” – மூளை எச்சரிக்கை தொனியில் கேட்டது. படாரென கதவைத் திறந்து டெட்டால் மற்றும் மருந்து நெடிகளுக்கிடையில் தாத்தாவின் வாசத்தைத் தேடினேன். நடு அறையில் கண் மூடி நின்று முழுமையாக நுகர்ந்தேன். கண்கள் திறக்கையில் கைகள் கன்னத்தைத் துடைத்துக் கொண்டன. தாத்தாவின் கைகளில் கடைசி வரை தவழ்ந்த கைபேசியைப் பத்திரப்படுத்திக் கொண்டேன். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். முந்தைய நாள் வாங்கப்பட்ட புதிய டயாப்பர் பாக்கெட்டுகளின் அருகில் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்திருந்தார்கள் தாத்தா. “எனக்கெல்லாம் இது சரிபட்டு வராது. இத மாட்டுற நெலம வந்ததுக்கப்புறமும் நான் இருக்கணுமோ? போதும் போதும்…போங்கடா போக்கத்த பயலுகளா…..” …..எக்காளச் சிரிப்பு. கீழே யாரோ ஏறி வரும் சத்தம். இறுதியாக ஒரு முறை தாத்தாவை உணர முற்பட்டேன். என் வாழ்வில் ஒரு பெரிய வெற்றிடம் ஏற்பட்டுவிட்டதை எண்ணியவாறே ஓர் ஆழ்ந்த உணர்வுப்பூர்வமான ஏக்கம் கலந்த பெருமூச்சுடன் தாத்தா படுத்திருந்த கட்டிலைப் பார்த்தேன். படுத்திருந்த தாத்தா துள்ளி எழுந்து அமர்ந்து, “என்னய தாங்குறதுக்கு அந்த ஒடம்புல இதுக்கு மேல சக்தியில்ல…. தூக்கி எறிஞ்சிட்டேன்…. அதான் ஒம் மனசுல பெரிய்ய்ய்ய (கைகளை விரித்து கண்களை அகலமாக்கியவாறே கூறினார்கள்) எடம் குடுத்துருக்கியே? அப்புறம் எனக்கு வேறென்ன வேணும்?” என்றார்கள். “நான் சாகற வரை என் கூடவே இருப்பீங்கள்ல தாத்தா? பிராமிஸ்….” தாத்தாவின் அலைபேசியில் மாலை 6 மணிக்கும் (!) அலாரம் ரீங்காரமிட்டு ஆமோத்திதது. நிஜமாகவே அலைபேசிதானா? - சோம.அழகு நன்றி திண்ணை 29-05-2017.
  9. 5 points
    நடப்பது ஒரு திட்டமிடப்பட்ட ஆக்கிரமிப்பு, நடந்துமுடிந்தது ஒரு திட்டமிடப்பட்டு அரங்கேற்றப்பட்ட இனவழிப்பு என்று நன்றாகப் புரிந்துகொண்டும், தமிழராக இருக்கும் நீங்கள் இன்றுவரை சிங்களத்தின் ஆக்கிரமிப்பையும் தமிழின இனவழிப்பையும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்றோ, அடங்கிப் போங்கள் என்றோ தொடர்ச்சியாகக் கேட்டுவருவது ஏனென்று விளங்கமுடியாமல்த் தவிக்கிறேன். ஒன்றில் நீங்கள் தமிழில் நன்கு புலமைத்துவம் உள்ள ஒரு சிங்களவர். அல்லது, முற்றான சரணாகதியே தமிழருக்கான முடிவு என்பதை முழுமனதோடு வரிந்துகொண்டு அதை மற்றவர்களும் ஏற்கவேண்டும் என்று பகீரதப் பிரயத்தன்ம் செய்யும் ஒரு தமிழராக இருக்க வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு நான் வருகிறேன். உங்களின் எந்தக் கருத்திலுமே தமிழர்களின் உரிமைகள் கிடைக்கவேண்டும் என்பது பற்றியோ அல்லது அவர்களின் பூர்வீக தாயக இருப்பின் அவசியம் பற்றியோ அல்லது அவர்களின் மொழி, மத கலாசார தொடர்ச்சியின் அவசியம் பற்றியோ, அவர்களின் அடையாளத்தின் தனித்தன்மை காக்கப்படுவதுபற்றியோ எந்த சாதகமான கருத்துமே இடம்பெறுவதில்லை. உங்களைப் பொறுத்தவரை இவை எதுவுமே எமக்குத் தேவையற்றது என்றும், அடையாளத்தை இழந்தாவது உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளுங்கள் என்பதுமே கருத்தாக இருக்கிறது. ஒரு சமூகம் இன உணர்வுடன் விழித்திருப்பதை மழுங்கடிக்கச் செய்ய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் பல சமூக சீர்கேடுகளை தாம் ஆக்கிரமித்திருக்கும் மக்களின் மீது வலிந்து திணிக்க முயல்வார்கள் என்பது தெரிந்திருந்தும், அப்படி நடக்கவில்லை, ஏனென்றால் சமூக சீர்கேடுகளில் ஈடுபடுவது தமிழர்களே, ஆகவே இவற்றுக்கும் ஆக்கிரமிப்பு ராணுவத்திற்கும் தொடர்பில்லை என்று நீங்கள் நிறுவ முயல்வதும் உங்களுக்கே வேடிக்கையாகத் தெரிந்திருந்தாலும் நீங்கள் அதை தொடர்ந்தும் செய்கிறீர்கள். இறுதியாக, 2009 வரைக்கும் உங்களின் கருத்துக்கள் எப்படியிருந்தன என்பது பற்றியும், இப்போது எப்படியிருக்கின்றன என்பது பற்றியும் சிந்திக்கிறேன். எப்போது ஒருவன் மனதளவில் தான் தோற்றுவிட்டதாக நினைக்கிறானோ அன்றே அவன் உடலளவிலும் தோற்றுவிட்டான் என்பதற்கு நீங்களே சாட்சி. உங்களின் சரணாகதி அரசியலை உங்களுடன் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். தொடர்ச்சியான ஆக்கிரமிற்குள் இருந்துகொண்டே, உரிமைக்காகவும், சமமான வாழ்விற்காகவும் தம்மால் முடிந்தவழிகளில் போராடிவரும் மக்களோ, அல்லது இங்கே உங்களின் கருத்துக்களை வாசிக்கும் எவருமோ மாறப்போவதில்லை என்பது மட்டும் திண்ணம்.
  10. 5 points
    அப்படியா அக்கோய் .... நீங்கள் மட்டுவில் இருந்தநீங்களோ ...நான் பிறந்து வளர்ந்து வாழ்வதே இங்கேதான் .உங்களை போலத்தான் மட்டுவில் எல்லோரும் கருணா பிரிந்து பிரதேசவாதத்தை கையிலெடுக்க புழுகி புளங்காகிதமடைந்து அடுத்த தேர்தலில் வாக்குகளையும் அள்ளிப்போட்டினம். பிறகு தான் தெரிந்தது dog ஐ குளிப்பாட்டி நடுவீட்டில் வைத்தாலும் எங்கே போகும் என்று... கும்மானின் வால்களின் கட்டப்பஞ்சாயத்தையும் நாட்டாமைத்தனத்தையும் கேட்டு கேட்டு வாங்கி அனுபவித்ததும் மட்டுதான், மட்டுவிலிருந்த வலம்புரி என்ற தமிழ் கடைக்கு என்ன நடந்தது என்று கொஞ்சம் சொல்வீர்களோ உங்கடை கும்மானிடம் கேட்டு...? , யாழ் தமிழர்களின் கடைகளை எல்லாம் குடிகிளப்பி அங்கே முஸ்லிம்களை உட்கார வைத்தது தான் உங்கள் கும்மானின் சாதனை என்று மட்டுவில் இருந்த உங்களுக்கு தெரியாதோ ....? முதலிலிருந்தே சொல்கிறோம் அடிச்சு விடுவதையெல்லாம் தமிழ் வின் பார்த்து எழுதும் புலம்பெயர்களுடன் வைத்துக்கொள்ளுங்கள் ..ஊரிலிருந்து எழுதுபவர்களுக்கு ஊரைப்பற்றி பாடம் எடுக்கும் போது கவனம் தேவை ...பப்பு அவ்வளவாக வேகாது கண்டியளோ ...
  11. 5 points
    26  போட்டிகள் முடிந்த நிலையில் புள்ளிகள்.... 1. ஈழப்பிரியன் 17 2. கறுப்பி 17 3. கந்தப்பு 17 4. suvy 16 5. nunavilan 16 7. சுவைப்பிரியன் 15 8. nesen 15 6. பகலவன் 15 10. vasanth1 15 9. வாத்தியார் 15 11. Eppothum Thamizhan 14 12. kalyani 14 13. வாதவூரான் 14 14. கிருபன் 13 15. குமாரசாமி 13 16. தமிழினி 12
  12. 4 points
    தொழில் நுட்பபம், விலை மற்றும் வேகமாக மாறும் நடப்பு மற்றும் வழக்குகள், வாடிக்கையாளர் பொருட்கள் வாங்குவதை ஓர் அனுபவம் சார்ந்த பொழுதுபோக்காக தாக்கக்கூடிய சந்தர்ப்பத்தை வழங்குவது, மதிப்பு கூட்டப்பட்ட பொருட்கள் ஆழ்ந்து சேவைகளை வழங்குவது, மதிப்பு குறைந்த சேவைகள் மற்றும் பொருட்களின் உட்பதியை அயலாக்கம் (outsourcing) மற்றும் கரைவிலக்கம் (offshoring) செய்தல் போன்றவை இந்த பல்பொருள் அங்காடிகளை மிகவும் பாதித்துள்ளது. ஆயினும், மிக முக்கியமான காரணம் சனத்தொகை கட்டமைப்பு (demography) மாறுவது. Baby boomers இந்த நுகர்வு குறைவடைந்து வருகிறது. பொதுவாக இவர்களே பிரித்தானியாவில் (பொதுவாக மேற்குலகில்) பொருளாதார வளத்தில் மிகவும் உயர்ந்த நிலையில் இருக்கும் மிகப் பெரிய சனத்தொகை ஆகும். இவர்களே இந்த பல்பொருள் அங்காடிகளின் ஏறத்தாழ பயபக்தியுள்ள வாடிக்கையாளர்கள் ஆகும். இன்னொன்று, இவர்களுக்கு முன்னுள்ள தலை முறையும் இந்த பல்பொருள் அங்காடிகளை மிகவும் மதிப்பவர்கள், இவர்களின் இயற்றகை இறப்பு வீதம் அண்ணளவாக 2% இ தொட்டு விட்டது. இது அநேகமாக எல்லா மேட்டர்களுக்கு நாடுகளுக்கும் பொருந்தும். ஆனாலும், மேட்ற்கு ஐரோப்பாவில் பிரித்தானியாவில் சனத்தொகை வளர்ச்சி வீதமே அதிகம் என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். இந்த சனத்தொகை வளர்ச்சி எனபது சட்ட அடிப்படையிலான மற்றும் அப்படி இல்லாத குடி வரவினாலேயே. இவர்களின் நுகர்வு சுவை வேறு, முக்கியமாக விலை தேவையை தீர்க்கும் மற்றும் தீர்மானிக்கும் பிரதான காரணியாகும். மற்றும் இளம் தலைமுறையினர் (அதாவது want-it-now, buy-now-pay-later) , மாதந்த வேதனத் தலைமுறையினர் இடம் எறிந்து செலவு செய்யக் கூடிய பராதீனமான வருமானம் இல்லை. பொருளியல் வல்லுனர்களின் ஒரு பகுதியினரின் வாதம் இனொன்றையும் சொல்கிறது., முக்கியமாக 2007 - 2009 இல் நடந்த கடன் மற்றும் பண நெருக்கடி மற்றும் முடக்கத்தை கையாள்வதற்காக மத்திய வங்கிகளினால் செயட்படுத்தப்படும் நிதி மற்றும் பணப் பரிமற்ற கொள்கை (quatitative easing) யம், அதன் மூலம் அசையும் மற்றும் அசையா சொத்துக்களின் (property, stock, shares) கேள்வியையும் பெறுமதியையும் ஏற்றப்படுத்துவதை அடித்தளமாக கொண்டு பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சியையும் தளம்பல் இல்லாமல் நுகர்வை அதிகரிக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்புமே தற்போதைய இந்த இந்த பல்பொருள் அங்காடிகாலிலும் தாக்கத்தை ஏட்படுத்துகிறது என்ற வாதமும் உண்டு. இதில் உண்மையும் இல்லாமல் இல்லை. quatitative easing ஆல் அதிகரிக்கும் நிதி வேகம் முக்கியாமாக procutive productive economy இ விடுத்து இந்த அசையும் மற்றும் அசையா சொத்துக்களின் நோக்கியே நிதி சென்று தங்கி விடுகிறது என்றதும், மற்றும் இந்த சொத்துக்களை பெரும்பாலாக வைத்திருப்பதும் Baby boomers. இதனால் உடற்பது, மாற்றம் நுகர்வது பொருளாதாரத்தின் பக்கம் வரும் நிதி குறைவடைந்து வருகிறது என்றும். இத பற்றி எழுதவாததற்கு வேறு ஓர் பகுதியே வேண்டும்.
  13. 4 points
    அக்கோய் ....கும்மான் தாக்குதல்/ கட்டளை தளபதி ...பொட்டர் புலனாய்வுப்பிரிவு தளபதி எல்லோரையும் உளவு பார்ப்பது அவரது Duty கும்மானின் நாற்றத்தை முதலிலேயே மோந்து பிடித்தாரா இல்லையா பொட்டர் ....?.அவர் அவரது கடமையை சரியாகத்தான் செய்திருக்கிறார். புலிகளின் பிரதித்தலைவர் மாத்தையாவின் நாற்றத்தையும் ஈகோ,பீகோ என்று பார்த்து மோந்து பிடிக்காமல் விட்டிருந்தால் போராட்டம் எப்போதோ காலி
  14. 4 points
    பட்டது + படிச்சது + பிடித்தது - 91 இன்று எனது அம்மாவின் 92வது பிறந்தநாள். இந்த உலகில் எம்மை முழுமையாக அறிந்தவர் புரிந்தவர் எவராக இருக்கும் என பார்த்தால் நிச்சயமாக அது பெற்ற தாய்க்கே முதலிடம். எனது தாயார் எனது தம்பியின் வீட்டில் இருக்கிறார். அடிக்கடி பார்க்கப்போவதுண்டு. அப்பொழுதெல்லாம் அங்கு சாப்பிடாமல் வருவதில்லை. அதை எனது உரிமை என நினைப்பவன் நான். அவ்வாறு நான் சாப்பிடும் போது தம்பியின் மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளின் கண்கள் எனது கோப்பையில் தான் இருக்கும். மறுபடியும் பரிமாறுவதற்காக. ஆனால் அவற்றையெல்லாம் மீறி அம்மா தான் இதுவரை முந்திவிடுகிறார். என்ன கோப்பை வெறுமையாக இருக்கு (ஆனால் கோப்பையில் அரைவாசி சாப்பாடு இருக்கும்) கறி காணாமல் இருக்கு (கறி கனக்க இருக்கும்) என்பார். அவரும் என்னுடன் சாப்பிட்டால் அவரது கோப்பையிலிருந்து விசேசமான சாப்பாடுகள் எனது கோப்பைக்கு மாறிவிடும். நாங்க அவருக்கு வடிவாக கொடுப்பம் தானே நீங்க சாப்பிடுங்கள் என்றாலும் கேட்கமாட்டார். போட்டுக்கொண்டே இருப்பார். தம்பியின் மனைவி சொன்னார் அத்தனை மக்களும் பேரப்பிள்ளைகளும் வந்து போகிறார்கள் ஆனால் உங்களைக்கண்டால் தான் இப்படி என. கதிர்காமத்தில் தவமிருந்து 5 பெண்களுக்கு பிறகு பிறந்தவனுக்கு ஊட்டி வளர்த்த தொட்டில் பழக்கம் அவருக்கு. நூறுக்கு இன்னும் சில வருடங்கள் தான். வாழணும் தாயே. வாழ்த்தணும் எம்மை.
  15. 4 points
    யாழ் சொந்தங்களுக்கு, நன்றி. பெருநன்றி. தங்கை நிலாமதி அவர்கள் எனக்கு இன்று செய்தி அனுப்பிய பிறகுதான் வாழ்த்துக்கள் பகுதியைப் பார்க்கத் தோன்றியது. இதுவரை இப்பகுதிக்கே வராமைக்கு வருந்துகிறேன். என் நினைவாற்றல் சுமார்தான் என்பதால் இனி வாழ்த்துப் பகுதிக்கு வந்தாவது ஏனைய யாழ் சொந்தங்களின் பிறந்த நாள் முதலிய சுபநிகழ்வுகளை அறிந்து வாழ்த்துக்கள் கூறுவேன். இந்த எனது பிறந்தநாள் காலை திருவனந்தபுரம் விமான நிலையத்தில். எனது மகள் முதல் முறையாக (சுமார் பதினைந்து நாட்கள்) சுவிஸ் சென்று திரும்பினாள். அவள் கணிதத்தில் ஆய்வு மாணவி. இன்னும் வரும் காலங்களில் என்னைப் பற்றியும் என் குடும்பம் பற்றியும் யாழ் சொந்தங்களுடன் பகிர்வேன். அவர்களையும் தெரிந்து கொள்வேன். யாழுடன் இந்த என் முதல் பிறந்தநாள் ஒரு பொன்னாள். யாழில் என் வயது ஒன்று.
  16. 4 points
    32 போட்டிகள் முடிந்த நிலையில் புள்ளிகள்.... 1. கந்தப்பு 22 2. suvy 21 3. ஈழப்பிரியன் 21 4. கறுப்பி 21 5. nunavilan 20 6. சுவைப்பிரியன் 20 7. பகலவன் 20 8. vasanth1 20 9. nesen 19 10. கிருபன் 19 11. குமாரசாமி 19 12. வாதவூரான் 19 13. வாத்தியார் 19 14. Eppothum Thamizhan 18 15. kalyani 18 16. தமிழினி 15
  17. 4 points
    நான்: ஹைர ஹைர ஹைரப்பா ஹைர ஹைர ஹைரப்பா இன்றைக்கு மூன்று புள்ளியும் எனக்கே எனக்கா!😇 கு.சா. ஐயா: இல்லை எனக்கும் எனக்கும்! மூன்று புள்ளியும் எனக்கும் எனக்கும் அன்பே இருவரும் பொடிநடையாக ரஷ்யாவை வலம் வருவோம் விண்ணைத்தாண்டி நீ வெளியில் குதிக்கிறாய் உன்னோடு நான் என்னாகுமோ கும்மாளமோ கொண்டாட்டமோ😂 என்னாகுமோ ஏதாகுமோ😬😜
  18. 4 points
    ஐயா அடுத்த தேர்தலுக்கான தயாரிப்பு வேலைகளில் ஈடுபடுகிறார் அதாவது வாக்குவிதை போடுகிறார் "விடுதலைப் புலிகளை நாம் அழித்தபின்னர் தமிழர்க்கான உரிமைகளைப் பெற்றுத்தருவோம் என ஐந்து நாடுகள் கூறியதால் பதவிக்கனவில் நாம் அவர்களை அழிப்பதற்கு இணங்கிணோம்" எனத் தலையங்கம் இருந்தால் வரவேற்கத்தக்கது.
  19. 4 points
    முதற்கண் நேர்த்திக்கடன் நிறைவேற்றல்....
  20. 4 points
    இயற்கையை அழித்து செயற்கையை ரசிக்கும் இயந்திரம் மனிதன்...
  21. 3 points
  22. 3 points
    51 வது கேள்விக்கு இது வரை நடந்து முடிந்த போட்டிகளுக்கு மட்டும் புள்ளிகள் வழங்கப்பட்டுள்ளது..... 1. கந்தப்பு 54 2. பகலவன் 51 3. கறுப்பி 51 4. suvy 50 5. vasanth1 50 6. கிருபன் 49 7. குமாரசாமி 49 8. kalyani 47 9. nunavilan 46 10. nesen 46 11. ஈழப்பிரியன் 46 12. Eppothum Thamizhan 45 13. சுவைப்பிரியன் 45 14. தமிழினி 44 15. வாதவூரான் 43 16. வாத்தியார் 43
  23. 3 points
    முதலில் சித்தப்பாகாரனை பிடிச்சு தூக்கில் போடோணும்
  24. 3 points
    நானறிந்தவரை முஸ்லிம்களுடன் நல்லிணக்கமாக போகவேண்டும், முஸ்லிம்களுக்கு நாம் துரோகமிழைத்துவிட்டோம் என்று கதறி தன் பெயரை பிரபல்யபடுத்தும் தமிழர்களே அதிகம்... ஆனால்.. தமிழர் பிரதேசங்களில் வாழ்ந்துகொண்டே தமிழரை கொன்றோம், அவர்களை காட்டி கொடுத்தோம்,ஒரேமொழி ஒரே பிரதேசம், ஒரே சமூகவட்டம் என்று வாழ்ந்தாலும், சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் தமிழரை பலவீனபடுத்த சிங்களவருடன் சேர்ந்து நின்றோம் அது தவறு என்று எந்த முஸ்லீமும் ... கட்டுரையோ...கவிதையோ...கருத்தோ சொன்னதேயில்லை... அடிவாங்கினது நாமாக இருந்தாலும், அடித்தவனை அணைத்துபோக சொல்லும் எருமைமாட்டு இனம் உலகில் நாமாக மட்டுமே இருக்க முடியும்..
  25. 3 points
    பராசக்தி எழுதிய கருணாநிதி ஊரைக்கொள்ளையடித்து உலையில் போட்டவர். மறுபடியும் ஒரு மன்னராட்சி என்பதுபோல அவருக்கு பின் அவரது வாரிசுகள் ஆழவேண்டும் என்ற நிலையை உருவாக்கியவர். தற்போது உதயநிதி ஸ்டாலினை தலை என்று சொல்லவேண்டும் என்று கட்சியில் பிரச்சனை போய்கொண்டிருக்கின்றது. பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் யாரை எதிர்க்கவேண்டுமோ அவரே பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக போராடும் தலைவராக சித்தரித்தல். ரஜனி இந்துத்துவாவின் என்னுமொரு வடிவம். ரஜனியின் சம்பளம் பல பத்துக் கோடிகள் என்றால் ரஜனி மக்களை சுரண்டுபவர். அவரை முன்நிறுத்தி ரஞ்சித் என்ன அரசியலை செய்து என்ன மாற்றத்தை கொண்டுவர முடியும்? தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் எழைகள் சுரண்டல் அடக்குமுறைக்கு உட்பட்டவர்களின் போராட்டங்களை அவர்கள் தான் செய்யவேண்டும். அவர்களை ஒடுக்குபவர்கள் அல்ல. ரஜனி இந்த வேடம் இட்டு நடிப்பதே என்னுமொரு சுரண்டல் தான். போராட்ட காலத்தில் தலித் மாநாடுகள் என்று சோபாசத்தியும் இவ்வாறான சுரண்டல்களில் ஈடுபட்டவர்தான். வாழ்வுக்கான போராட்ட குரலை தமது சுயநலத்துக்கு பயன்படுத்துவது மிகமோசமான செயல் என்றுதான் சொல்ல முடியும். மேலும் தாதா அரசியல் என்பது அது நாயகனாக இருந்தாலும் தளபதியாக இருந்தாலும் சரி வேறு பல படங்களாக இருந்தாலும் இன்றய காலாவாக இருந்தாலும் அவை இந்திய அதிகாரவர்க்க இரும்புக்கரங்களில் இறுதியாக மரணிக்கும் என்பதே யதார்த்தம். ஒடுக்கப்பட்டமக்களுக்கு போராட்ட குணத்தை வளர்க்கிறன் விழிப்புணர்வை ஊட்டுகின்றேன் என்று விழக்கில் விழுந்து மடியும் விட்டில் பூச்சிகளாக மாற்றும் அடிப்படையைக் கொண்டதே ரஞ்சித்தின் அரசியல். பராசக்தியாலும் காலாவாலும் எந்த நன்மையும் அரசியல் மாற்றமும் அடிபபடையில் இல்லை என்பதே அடிப்படை. பராசக்திக்கு கதை வசனம் எழுதியவன் உருவாக்கிய சுரண்டல் அரசியலுக்கு எதிராக இன்று புதிதாக ஒரு புரட்சி தேவைப்படுகின்றது.