எப்போதும் சூரியனாய்

அந்த மாலைப்பொழுதின்
மதுரமாக நீ.
சூரிய கதிர்கள் போல்
உன் விழிகள்.
உன் பார்வையில்
ஓர் குளிர்மை.
உன் தேசிப்பழ நிற மேனி
ஏனோ என்னை அதிகம் கொல்கிறது.

ஏன் மறந்து போனாய்...?

பெண் விடுதலை பற்றி
நண்பர்களுடன்
நயமாகப் பேசுகிறாய்

சீதனக் கொடுமை பற்றி
மேதாவித் தனமாய்
மேடையில் விவாதிக்கிறாய்

பெண்ணையும்
கண்ணாகப் பார்க்கும் படி
கதைகள் புனைகிறாய்
கவிதைகள் வடிக்கிறாய்

எனைக் கைது செய்து போகிறாய்

மண்ணில்
விண்ணில்
எந்தன் மனசில்
உந்தன் விம்பம்.

காலை
மாலை
இரவுக் கனவில்
உந்தன்
ஜாலம்.

நீ
கவி சொல்லும் வீரம்
எனைக் கைது செய்து போகும்.
மொழி சொல்லும் வார்த்தை
எனை மௌனிக்க வைக்கும்.

கல்லட்டியல்

துகிலுரித்த மரங்களின் நிர்வாண அழகை ரசித்தது போதுமென்று நினைத்ததோ இயற்கை, மரங்களுக்கெல்லாம் பனிப்போர்வை போர்த்திக் கொண்டிருந்தது.

நெல்லுக்கு இறைத்த நீர் வாய்க்கால் வழியோடி புல்லுக்குமாங்கே பொசிவது போல், இயற்கையின் இந்தச் சொரிவில் வீடுகளின் ஓடுகளும் வீதிகளும் கூடப் பனிப் போர்வைக்குள் தம்மை ஒளித்துக் கொண்டன. எங்கு பார்த்தாலும் வெண்மை. வானம்; பூமி, மரங்கள், வீடுகள் எல்லாமே வெண்பனிப் போர்வையில் கண்களைக் கொள்ளை கொண்டன. இந்த அழகையெல்லாம் ரசிக்க பெண்களுக்கெங்கே நேரம்!!!