Search the Community

Showing results for tags 'சிறுகதை'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • யாழ் இனிது [வருக வருக]
    • யாழ் அரிச்சுவடி
    • யாழ் முரசம்
    • யாழ் உறவோசை
  • செம்பாலை [செய்திக்களம்]
    • ஊர்ப் புதினம்
    • உலக நடப்பு
    • நிகழ்வும் அகழ்வும்
    • செய்தி திரட்டி
  • படுமலைபாலை [தமிழ்க்களம்]
    • துளித் துளியாய்
    • எங்கள் மண்
    • வாழும் புலம்
    • பொங்கு தமிழ்
    • தமிழும் நயமும்
    • உறவாடும் ஊடகம்
    • மாவீரர் நினைவு
  • செவ்வழிப்பாலை [ஆக்கற்களம்]
    • கவிதைப் பூங்காடு
    • கதை கதையாம்
    • வேரும் விழுதும்
    • தென்னங்கீற்று
    • நூற்றோட்டம்
  • அரும்பாலை [இளைப்பாறுங்களம்]
    • வண்ணத் திரை
    • சிரிப்போம் சிறப்போம்
    • விளையாட்டுத் திடல்
    • இனிய பொழுது
  • கோடிப்பாலை [அறிவியற்களம்]
    • கணினி வளாகம்
    • வலையில் உலகம்
    • தொழில் நுட்பம்
    • அறிவுத் தடாகம்
  • விளரிப்பாலை [சிந்தனைக்களம்]
    • அரசியல் அலசல்
    • மெய்யெனப் படுவது
    • சமூகச் சாளரம்
    • பேசாப் பொருள்
  • மேற்செம்பாலை [சிறப்புக்களம்]
    • நாவூற வாயூற
    • நலமோடு நாம் வாழ
    • நிகழ்தல் அறிதல்
    • வாழிய வாழியவே
    • துயர் பகிர்வோம்
    • தேடலும் தெளிவும்
  • யாழ் உறவுகள்
    • யாழ் ஆடுகளம்
    • யாழ் திரைகடலோடி
    • யாழ் தரவிறக்கம்
  • யாழ் களஞ்சியம்
    • புதிய கருத்துக்கள்
    • முன்னைய களம் 1
    • முன்னைய களம் 2
    • பெட்டகம்
  • ஒலிப்பதிவுகள்

Calendars

  • நாட்காட்டி

Blogs

  • மோகன்'s Blog
  • தூயவன்'s Blog
  • Mathan's Blog
  • seelan's Blog
  • கறுப்பி's Blog
  • lucky007's Blog
  • சந்தோஷ் பக்கங்கள்
  • தூயாவின் வலைப்பூ
  • vijivenki's Blog
  • sindi's Blog
  • சந்தியா's Blog
  • இரசிகை-இரசித்தவை
  • arunan reyjivnal's Blog
  • இலக்கியன்`s
  • PSIVARAJAKSM's Blog
  • Tamil Cine's Blog
  • sujani's Blog
  • Iraivan's Blog
  • Thinava's Blog
  • குட்டியின் கோட்டை
  • வல்வை மைந்தன்
  • vishal's Blog
  • kural's Blog
  • KULAKADDAN's Blog
  • குறும்பன் வாழும் குகை
  • Thamilnitha's Blog
  • அடர் அவை :):):)
  • டுபுக்கு's Blog
  • வானவில்'s Blog
  • NASAMAPOVAN's Blog
  • சுட்டியின் பெட்டி இலக்கம் 1
  • vikadakavi's Blog
  • ravinthiran's Blog
  • Tamizhvaanam's Blog
  • hirusy
  • neervai baruki's Blog
  • இனியவள்'s Blog
  • senthu's Blog
  • tamil_gajen's Blog
  • சின்னப்பரின் பக்கம்
  • ADANKA THAMILAN's Blog
  • வல்வை சகாறாவின் இணையப்பெட்டி
  • harikalan's Blog
  • antony's Blog
  • mugiloli's Blog
  • Kavallur Kanmani's Blog
  • jeganco's Blog
  • Waren's Blog
  • "வா" சகி 's Blog
  • nishanthan's Blog
  • semmari's Blog
  • Akkaraayan's Blog
  • தமிழில் ஒரு சமையல் வலைப்பதிவு
  • தீபன்'s Blog
  • தமிழ் இளையோர் அமைப்பு
  • மாயன்'s Blog
  • Thumpalayan's Blog
  • Vani Mohan's Blog
  • mullaiyangan's Blog
  • NAMBY's Blog
  • பரதேசி's Blog
  • thamilkirukkan's Blog
  • Vakthaa.tv
  • colombotamil's Blog
  • மசாலா மசாலா
  • muththuran
  • கிருபா's Blog
  • நந்தவனம்
  • தமிழர் பூங்கா
  • TAMIL NEWS
  • dass
  • puthijavan's Blog
  • AtoZ Blog
  • mullaiiyangan's Blog
  • mullaiman's Blog
  • மல்லிகை வாசம்
  • karu's Blog
  • saromama's Blog
  • tamil92's Blog
  • athirvu
  • melbkamal's Blog
  • nedukkalapoovan's Blog
  • Loshan's Blog
  • ஜீவநதி
  • எல்லாளன்'s Blog
  • kanbro's Blog
  • nillamathy's Blog
  • யாழ்நிலவன்'s Blog
  • Vimalendra's Blog
  • Narathar70's Blog
  • நிரூஜாவின் வலைப்பதிவு
  • cyber's Blog
  • varnesh's Blog
  • yazh's Blog
  • MAHINDA RAJAPAKSA's Blog
  • விசரன்'s Blog
  • tamil paithiyam's Blog
  • TamilForce-1's Blog
  • பருத்தியன்
  • aklmg2008's Blog
  • newmank
  • ilankavi's Blog
  • இனியவன் கனடா's Blog
  • muthamil78
  • ரகசியா சுகி's Blog
  • tamileela tamilan's Blog
  • சுஜி's Blog
  • மசாலா மசாலா
  • Anthony's Blog
  • Gunda's Blog
  • izhaiyon's Blog
  • TamilEelamboy's Blog
  • sathia's Blog
  • லோமன்
  • kobi's Blog
  • kaalaan's Blog
  • sathiri's Blog
  • Voice Blog
  • தமிழ் செய்தி மையம் மும்பை
  • ஜீவா's Blog
  • தீபம்'s Blog
  • Iraivan's Blog
  • பிறேம்'s Blog
  • mullaikathir.blogspot.com
  • ஸ்ரீ பார்சி காங்கிரஸ் = ஸ்ரீ லங்கா = தமிழ் ஜெனோசைட்
  • sam.s' Blog
  • வாழ்ந்தால் உண்மையாய் வாழவேண்டும் இலலையேல் வாழதிருப்பதுமேல்
  • வாழ்ந்தால் உண்மையாய் வாழவேண்டும் இலலையேல் வாழதிருப்பதுமேல்
  • sam.s' Blog
  • தயா's Blog
  • தயா's Blog
  • ஏராழன்'s Blog
  • Small Point's Blog
  • Rudran's Blog
  • ulagathamilargale.blogpsot.com
  • ramathevan's Blog
  • Alternative's Blog
  • Alternative's Blog
  • அ…ஆ…புரிந்துவிட்டது…. கற்றது கைமண் அளவு…
  • ஜீவா's Blog
  • மொழி's Blog
  • cawthaman's Blog
  • ilankavi's Blog
  • ilankavi's Blog
  • கனடா போக்குவரத்து
  • வேலிகள் தொலைத்த ஒரு படலையின் கதை!
  • nirubhaa's Blog
  • nirubhaa's Blog
  • தமிழரசு's Blog
  • akathy's Blog
  • அறிவிலி's Blog
  • மல்லிகை வாசம்'s Blog
  • வல்வை சகாறா's Blog
  • விவசாயி இணையம்
  • அருள் மொழி இசைவழுதி's Blog

Found 54 results

  1. சிவப்புக்கல் மோதிரம் - சிறுகதை பாவண்ணன் - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் ``இன்னிக்கு என்ன பூமழையா? இப்படி ஏராளமான பூக்கள் விழுந்து கெடக்குது!” இரண்டு சக்கர வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு, வாசற்கதவைத் திறக்கும் வரையில் தமிழுடன் பேச்சை எப்படித் தொடங்குவது என்ற குழப்பத்தில் தத்தளித்தபடி இருந்தேன். ஆனால், சுற்றுச்சுவர் கம்பிக்கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்ததும், சுவருக்கும் வீட்டுவாசலுக்கும் நடுவில் நின்றிருக்கும் மகிழமரத்தடியில் விழுந்துகிடக்கும் பழைய பூக்களின் குவியல் மீது உதிர்ந்திருக்கும் புதிய பூக்களைப் பார்த்ததும் உரையாடலுக்கு ஒரு தொடக்கம் கிடைத்துவிட்ட வேகத்தில்தான் அப்படிக் கேட்டேன். ஆனால், மறுகணமே அந்த வேகம் வடிந்துவிட்டது. அதற்குள் ``எல்லாம்... `வருக வருக'னு உனக்கு வரவேற்பு கொடுக்கிறதுக்கான ஏற்பாடு கதிர்” என்றபடி கதவு ஓரமாகச் சாய்ந்து பழைய புத்தகம் ஒன்றில் மூழ்கியிருந்த தமிழ், என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தான். தொடர்ந்து “வருக வருக” என்று நாடகத்தனமாகச் சொன்னபடி, இன்னொரு முறையும் சிரித்தான். வாளியில் இருந்த துணிகளை எடுத்து உதறி, கொடியில் போட்டுக்கொண்டிருந்த கல்யாணியும் திரும்பி ``வாங்க வாங்க” என்றாள். மேலும் “அறுபதைத் தாண்டின ஆளுங்களுக்குத் தகுந்த மாதிரியா பேசறீங்க நீங்க? என்னமோ, இப்பதான் கூட்டாளி கிடைச்ச இளவட்டப் புள்ளைங்களாட்டம் இருக்குது உங்க பேச்சு” என்றாள். வீடே ஞாயிற்றுக்கிழமையின் களையில் திளைத்திருந்தது. எட்டு மணியைக் கடந்தும், போர்வையை இழுத்து முழுவதுமாகப் போத்திய நிலையில் செல்வம் ஒரு பக்கம் தூங்கிக்கொண்டு இருந்தான். இன்னொரு பக்கம் நிர்மலா காபிக் கோப்பையைக் கையில் பிடித்தபடி படுக்கையில் அமர்ந்த நிலையில் செய்தித்தாளில் மூழ்கியிருந்தாள். ``வாங்க பெரியப்பா” என்று நிமிர்ந்து புன்னகைத்துவிட்டு, மீண்டும் படிக்கத் தொடங்கிவிட்டாள். சமையல் அறையில் இருந்து சுவரொட்டிக்கறி கொதிக்கும் வாசனை வந்துகொண்டிருந்தது. ``என்ன... பேசாம இருக்க?” என்றபடி கதிரின் கையில் இருந்த ஒரு பூவை எடுத்து காம்பை உருட்டியபடி நடுநெற்றியில் ஒரு கணம் ஒற்றியெடுத்தான் தமிழ். அதன் இதழ் பதிவில் முகம் சிலிர்த்தவனாக, புருவம், விழிகள், கன்னம் என ஒற்றியொற்றி எடுத்தபடி என் மீது பார்வையைப் பதித்தான். ``காலையில் வில்லினூர் ஆத்தங்கரை வரைக்கும் போகலாம்னு ஒரு பெரிய வாக்கிங் போயிருந்தேன் தமிழ்'' எனத் தொடங்கிவிட்டேனே தவிர, மேற்கொண்டு சொல்ல முடியாத அவஸ்தையில் ஒரு கணம் மகிழ மரத்தின் பக்கம் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டேன். உச்சிக்காம்பில் இருந்து பிரிந்த ஒரு பூ, காற்றில் மெதுவாக அசைந்தசைந்து இறங்கி தரையில் உதிர்ந்தது. நீண்ட பெருமூச்சுடன் தமிழின் முகத்தைப் பார்த்தேன். சாயம் ஏற்றிக் கறுப்பாக்கிய தலைமுடியுடன்கூடிய அவனுடைய தற்போதைய தோற்றத்தை ஊடுருவிக் கடந்து பழைய முகத்தை என்னால் ஒரே கணத்தில் தொட்டுவிட முடிந்தது. அருமையான பாடகன் அவன். அந்தக் காலத்தில் இந்த ஊருக்குள் எங்கள் மெல்லிசைக் குழு ஏறி நிற்காத மேடைகளும் இல்லை; பாடாத பாடல்களும் இல்லை. ``எப்படிச் சொல்றதுன்னு தெரியலை தமிழ். வாக்கிங் முடிச்சுட்டுத் திரும்பும்போது போலீஸ் ஸ்டேஷன் பக்கத்துல ஒரு கடையில் டீ குடிச்சுட்டிருந்தேன். எதுத்தாப்புல இருந்த சுவர்ல, ஒரு கூட்டம் `கண்ணீர் அஞ்சலி' போஸ்டர் ஒட்டிட்டு இருந்துச்சு. ஆரம்பத்துல அதை நான் சரியா கவனிக்கலை. மேம்போக்காப் பார்த்துட்டுக் கிளம்பிட்டேன். நடக்க நடக்க எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் அந்த போஸ்டர் கண்ல பட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு. ரொம்பத் தூரம் வந்த பிறகுதான் ஏதோ ஒரு பொறி தட்டி, நிறுத்தி நிதானமா படிச்சுப் பார்த்தேன். ஒரு நிமிஷம் ஒண்ணுமே புரியாம நின்னுட்டேன் தமிழ்'' - மேற்கொண்டு சொல்ல முடியாதபடி குரல்வளையை நிறுத்தினான். “யாருடா கதிர்? நமக்குத் தெரிஞ்சவங்களா?” என்றபடி, நெருங்கி வந்து என் கைகளைப் பற்றி தன் கைகளுக்குள் வைத்துக்கொண்டான் தமிழ். `ஆமாம்' என்பதற்கு அடையாளமாக நான் தலை அசைத்தேனே தவிர, பேச்சு வரவில்லை. அதுவரை உரையாடலைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த கல்யாணியும், ஈரக்கையை புடவையில் துடைத்தபடி தமிழுக்குப் பக்கத்தில் வந்து நின்றாள். “யாருடா?” அவன் விழிகளில் ஒரு பதற்றம் மெள்ள மெள்ள குடியேறுவதைக் கவனித்தேன். சொல் எழாத தவிப்பில், நான் அவனையும் கல்யாணியையும் ஒரு கணம் மாறி மாறிப் பார்த்தேன். ``ஏன் இப்படித் தடுமாறுறீங்க? யாருன்னு சொன்னாத்தானே புரியும்!” என்றாள் கல்யாணி. “சொல்லு கதிர், யாரு அது?” என்று என் தோளை அசைத்தான் தமிழ். “கலைச்செல்வி.” ஒரு கணம் ஒன்றும் புரியாதவனாக “கலைச்செல்வி?” என்று கேள்வியாக ஆரம்பித்த அவன் குரல், அரைக் கணத்தில் அப்படியே அடங்கி, என் கண்களை உற்றுப் பார்த்தான். பிறகு, “சரியா பார்த்தியா?” என்று துயர் தோய்ந்த குரலில் மெதுவாகக் கேட்டான். “ஞாபகம் வராம நானும் முதல்ல தடுமாறிட்டேன் தமிழ். ஆனா, அப்பா பேரு, குடும்பப் பேரு, கட்சிப் பேருன்னு படிச்சதுமே புரிஞ்சிடுச்சு. எல்லாத்துக்கும் மேல ஜாடைன்னு ஒண்ணு இருக்குதுல்ல. எத்தனை வருஷங்கள் ஆனா என்ன... அதை மறக்க முடியுமா?” அவன் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஏதோ யோசனையில் ஆழ்ந்ததுபோல, தலையை இப்படியும் அப்படியுமாக சிலமுறை அசைத்தான். மெதுவாக இரண்டு அடி வைத்து நடந்து சென்று, நாற்காலியில் உட்கார்ந்தான். குழப்பமும் கேள்வியும் அடர்ந்த முகத்துடன் அவனுக்குப் பக்கத்தில் சென்று நின்றாள் கல்யாணி. தமிழ், அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் துயரம் அடர்ந்திருந்தது. ஆயினும் கண்ணீர் வெளிப்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காக ஒரு கணம் மூச்சை இறுக்கித் தளர்த்தினான். நிதானமான குரலில் “அப்பா காலத்து சம்பந்தம் கல்யாணி. அந்தக் காலத்துல எல்லாமே ஒரே கட்சியில் இருந்த குடும்பங்க. போகப்போக எந்தத் தொடர்பும் இல்லாம போயிடுச்சு” என்றான். தொடர்ந்து என்ன கேட்பது எனப் புரியாமல், உதட்டைக் கடித்தபடி ஒரு கணம் நின்றாள் கல்யாணி. பிறகு, “இருங்க, ரெண்டு பேருக்கும் சூடா டீ போட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்” என்றபடி சமையலறைக்குச் சென்றாள். புத்தகத்தின் மீது வைத்த பூவின் பக்கம் தமிழின் பார்வை சென்றது. என்னை அறியாமல் நானும் அந்தப் பூவையே பார்க்கத் தொடங்கினேன். சட்டென ஒரு குரல் நெஞ்சில் இருந்து பொங்கி `மலரே... குறிஞ்சி மலரே...' என ஒலித்தது. தொடர்ந்து `முல்லை மலர் மேலே... மொய்க்கும் வண்டுபோலே...' என்ற பாடல் வரிகள் உருண்டன. தமிழ், மிகச்சிறந்த பாடகன். அவன் அப்பா, புதுச்சேரி வட்டாரத்தில் பெரிய கட்சிப்பேச்சாளர். அவர் பேசும் மேடைகளில் தமிழின் பாடல்களுக்கும் இடம் உண்டு. அவனுடைய நண்பன் என்பதால், எனக்கும் சில சலுகைகள் கிடைத்தன. சிறப்புப் பேச்சாளர் வரும் வரை மேடையில் நாங்கள் மாறிமாறிப் பாடி, அரங்கத்தில் இருப்பவர்களை மகிழ்விப்போம். ஒதியஞ்சாலை திடலில் ஒருநாள் ஒரு பெரிய கூட்டம். அது முடிந்து எல்லோரும் போய்விட்டார்கள். மக்கள் அமர்வதற்காக திடலில் சீராக நிரவப்பட்டிருந்த கடல்மணல், குழல் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் மின்னியது. நாங்கள் இருவர் மட்டுமே அங்கே எஞ்சியிருந்தோம். அந்த வெட்டவெளியும் தனிமையும் வழங்கிய ஆனந்தத்தில் பித்துப்பிடித்ததுபோல் நான் அவனிடம் “கொஞ்ச நேரம் பாடலாமா?” என்று கேட்டேன். அவன் உற்சாகத்தில் தலையசைக்க, ஒரு விளக்குக் கம்பத்தின் அடியில் உட்கார்ந்து நான் ``செல்லக்கிளியே... மெள்ளப் பேசு” என மெதுவாகப் பாடினேன். அதைத் தொடர்ந்து அவன் ``நல்ல நல்ல பிள்ளைகளை நம்பி...” பாட்டைப் பாடினான். தொலைதூரத்தில் நின்றிருந்த தள்ளுவண்டிக்காரர்களும், காவலர்களும், ரிக்‌ஷாக்காரர்களும், சுண்டல் விற்பவர்களும் நெருங்கி வந்து உட்கார்ந்து கேட்டு ரசிக்கத் தொடங்கினார்கள். ஒவ்வொரு பாட்டுக்கும் அவர்கள் கைதட்டிப் பாராட்டினார்கள். எங்களால் அந்தச் சந்தோஷத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. அவர்கள் `போதும்... போதும்' எனச் சொல்லும் வரை பாடிவிட்டுப் புறப்பட்டோம். அந்த வாரத்தில்தான் எங்கள் நெஞ்சில் இன்னிசைக் குழு திட்டம் உதித்தது. பாட்டில் ஆர்வம்கொண்டிருந்த எங்கள் கல்லூரி நண்பர்கள் தங்கமுத்து, ராஜதுரை, ரங்கசாமி மூன்று பேரையும் தேடிப் பிடித்து எங்களோடு சேர்த்துக்கொண்டோம். தங்கமுத்துவும் ராஜதுரையும் ஞாபகசக்தியில் என்னைவிட கெட்டிக்காரர்கள். நான் நான்கு பாடல்கள் சொல்வதற்குள் அவர்கள் பத்து பாடல்களைச் சொல்வார்கள். பி.பி.ஸ்ரீனிவாஸ் குரலில் ரங்கசாமி கெட்டிக்காரன். அவனுக்கு, சிதம்பரம் ஜெயராமன் குரல். அவன் தொடர்பு வழியே முத்துக்குமாரின் வாத்தியக் குழு எங்களுக்காக மேடைகளில் இசையமைக்க ஒப்புதல் அளித்தது. எங்கள் குழுவுக்கு `ஐந்து நட்சத்திரங்கள்' என, அவர்கள்தான் பெயர் சூட்டினார்கள். ராஜதுரை மட்டுமே அப்போது வேலை கிடைக்காத ஆளாக இருந்தான். நானும் தமிழும் இந்தியன் வங்கியில் வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தோம். ரங்கசாமி அஞ்சல் துறையிலும், தங்கமுத்து தொலைபேசித் துறையிலும் இருந்தனர். புதுச்சேரி வட்டாரத்தில், சுமார் 10 ஆண்டுகாலம் எங்கள் குழு பாடாத திருமண மேடைகளே இல்லை. தமிழ் பாடும் `நெஞ்சம் உண்டு நேர்மை உண்டு ஓடு ராஜா...' பாட்டு, அப்போது மிகப் பிரபலம். பதவி உயர்வு கிடைத்ததால், ரங்கசாமியும் தங்கமுத்துவும் குஜராத்துக்குச் சென்றுவிட்டார்கள். போட்டித் தேர்வுக்கான வயது முடியும் நேரத்தில் ராஜதுரைக்கும் வேலை கிடைத்து மும்பை போய்விட, எங்கள் குழுவின் இயக்கம் தானாகவே ஒரு புள்ளியில் தேங்கி உறைந்துவிட்டது. ``இந்தாங்க டீ” என்றபடி ஆளுக்கு ஒரு கோப்பையை எடுத்துக் கொடுத்தாள் கல்யாணி. “மசமசன்னு இப்படி உங்களுக்குள்ளயே பார்த்துக்கிட்டு இருந்தா என்ன அர்த்தம்? கெளம்பிப் போறதுன்னா, வெயிலுக்கு முன்னால போயிப் பார்த்துட்டு சீக்கிரம் வந்துடுங்க. ஒரேயடியா எண்ணெய் தேச்சுக் குளிக்க வசதியா இருக்கும்ல” என்றாள். தொடர்ந்து ``இந்தப் பையன் வேற, ஒரு வாரமா `பிரியாணி பிரியாணி'னு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கான்னு கறிய அறுத்து அவிச்சு வெச்சுட்டேன். இல்லைன்னா, நானும் உங்ககூடவே வந்திடுவேன்” என்று சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே சென்றாள். நடுக்கூடத்தில் சந்தனமாலைகளைத் தாங்கியபடி தமிழின் பெற்றோர் படங்கள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. அறைக்குள் சென்று சட்டை மாற்றிக்கொண்டு வந்த தமிழ், நிர்மலாவிடம் “போய்க் குளிச்சுட்டு நேரத்தோடு சாப்பிடும்மா. தம்பியை எழுப்பிவிடு. நான் சீக்கிரமா வந்துடுறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு, என்னைப் பார்த்து “போலாமா?” என்றான். இருவரும் வெளியே வந்தோம். தெருவின் திருப்பத்தில், ஜே.சி.பி இயந்திரம் ஒன்று நின்றிருந்தது. அதன் நீண்ட கை சாக்கடைக்குள் மூழ்கி, அடைத்துக்கொண்டிருந்த கசடுகளை அள்ளி வெளியே போட்டது. உடைந்த பிளாஸ்டிக் பாத்திரங்கள், பிளாஸ்டிக் பைகளே பெரும்பாலும் இருந்தன. மேலும், பழைய துணிகள், கற்கள், மரக்கட்டைகள், ஓடுகள். அந்த வாடையின் கடுமையைத் தாங்கவே முடியவில்லை. கசடின் சரிவில் இருந்து கன்னங்கரேல் என ஒரு பந்து உருண்டு வந்து நடுத்தெருவில் நின்றது. வண்டியை ஓட்டியபடி கடக்க முடியாத நிலையில், தெருமுனை வரை தள்ளிக்கொண்டே நடந்து போனோம். சிறுவர்கள் கூட்டம், சரிவில் கிடந்த பொருட்களை எல்லாம் கிளறிக் கிளறி எடுப்பதும், பிறகு ஓவெனச் சத்தம் எழுப்பியபடி தூக்கி வீசுவதுமாக இருந்தது. ஒருவன் குனிந்து ஒதுங்கிக்கிடந்த ஒரு கம்பிக்கொத்தை கால் விரலால் புரட்டினான். `அது என்ன?' எனப் பார்க்கும் ஆர்வத்தில் அதன் மீது மணலை வாரிக் கொட்டி, பாதத்தால் அழுத்தித் தேய்த்தான். கருமை அகன்று நிறம் துலக்கம் பெறும் வரையில் உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்த வேறொரு சிறுவன் “டேய், பிளாஸ்டிக் மோதிரம்டா” என்று கண்டுபிடித்த பரவசத்தில் சத்தமிட்டான். அதற்குள் இன்னொருவன் கம்பிக்கொத்தின் இணைப்பு முடிச்சை அவிழ்த்து, மோதிரங்களை உதிர்த்தான். கிடைத்த வரைக்கும் ஆளுக்கு நான்கு ஐந்து என எடுத்து, விரலில் போட்டுக்கொண்டு ``ஹே..!'' எனச் சத்தமிட்டபடி ஓடினார்கள். இன்னும் கொஞ்ச தூரம் நடந்து சாலைக்கு வந்ததும், வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து ஏறிக்கொண்டோம். அங்கு இருந்து ஜோதி நகர் சாலையில் இறங்கியதும் ஒரு பெரிய பாலம். பாலத்தில் ஏறி இறங்கினால் மாரியம்மன் கோயில். தினமும் பார்க்கும் கோயில்தான். என்னமோ, அன்று `அந்தக் கோயில் பக்கம் திரும்பாமலேயே கடந்துவிட வேண்டும்' எனத் தோன்றியது. அந்த மோதிரத்தைப் பார்த்த கணத்தில் இருந்து மனம் ஒரு நிலையில் இல்லை. ஒரு பக்கம் வங்கி ஊழியன், இன்னொரு பக்கம் பிரபலமான பாடகன் என்று ஆனதுமே, தமிழின் அப்பா அவனுக்குத் திருமணம் செய்துவைக்க விரும்பினார். அவரைப்போலவே வில்லியனூர் பக்கத்தில் தொடக்கப் பள்ளி ஆசிரியராக இருந்தவர் இளமாறன். அவரும் சிறந்த மேடைப் பேச்சாளர். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ஒரே கட்சிக்காரர். பத்து ஆண்டுகளுக்கும் கூடுதலான பழக்கம். அவருடைய மகள் கலைச்செல்விக்கும் தமிழுக்கும் திருமணம் செய்துவைத்து, தம் நட்பை உறவாக வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என இருவருக்குமே ஆசை எழுந்தது. பெற்றோர் விருப்பத்துக்கு பிள்ளைகளும் கட்டுப்பட்டார்கள். பெரிய மண்டபம் ஒன்றில் ஊர் அறிய நிச்சயதார்த்தம் நிகழ்ந்தது. ஏராளமான கூட்டம். ``இதுக்கே இவ்வளவு கோலாகலம்னா, கல்யாணம் இதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய அளவுலதான் நடக்கும்” என்று ஊரே பேசியது. நிச்சயதார்த்தம் நடந்ததுக்கு அடையாளமாக, கலைச்செல்வியின் விரலில் அழகான சிவப்புக்கல் மோதிரம் ஒன்றை அணிவித்தான் தமிழ். கலைச்செல்வியும் தமிழின் விரலில் பளபளப்பான அதே நிறம்கொண்ட இன்னொரு மோதிரத்தை அணிவித்தாள். நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்வதாக கட்சித்தலைவர் வாக்களித்திருந்தும் வரவில்லை. நள்ளிரவைக் கடந்த பிறகு, ஒரு வாழ்த்துத் தந்தி மட்டும் வந்தது. கட்சித் தலைவர் தலைமையில்தான் அந்தத் திருமணம் நடைபெற வேண்டும் என்பதில், இரு அப்பாக்களும் உறுதியாக இருந்தனர். இடைவிடாத ஐந்தாறு சென்னைப் பயணங்களுக்கும் சந்திப்புகளுக்கும் பிறகுதான் அவர்களுக்குத் தேதி கிடைத்தது. நான்கு மாதங்கள் தாண்டிய ஒரு தேதி அது. ஆயினும் `அதுவாவது கிடைத்ததே!' என மகிழ்ச்சியில் திளைத்த குடும்பங்கள், கல்யாணத்துக்கான வேலைகளைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருக்கும் சமயத்தில் கட்சி இரண்டாக உடைந்தது. தமிழின் அப்பா பழைய கட்சியிலேயே தொடரும் உறுதியோடு இருந்தபோது, கலைச்செல்வியின் அப்பா புதிய கட்சியில் இணைந்துவிட்டார். அது, அவர்களின் நட்பைப் பாதித்தது; திருமண ஒப்பந்தத்தையும் பாதித்தது. பரிமாறிக்கொண்ட எல்லா பொருட்களையும் இருவருமே திருப்பித் தந்துவிட்டனர். அவற்றை வாங்கிக்கொண்டாலும்கூட, அதில் ஒன்றைக்கூட வீட்டில் வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என நினைத்தார் தமிழின் அம்மா. அனைத்தையும் யார் யாருக்கோ எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டார். இறுதியாக, நிச்சயதார்த்தத்துக்காகக் கொடுத்த சிவப்புக்கல் மோதிரத்தை எடுத்துச் சென்று கோயில் உண்டியலில் போட்டுவிட்டுத் திரும்பினார். நெல்லித்தோப்பு பக்கமாக வண்டியைத் திருப்பியபோது ``ஒரு நிமிஷம் வண்டியை நிறுத்து கதிர். வெறும் கையோடு எப்படிப் போறது? ஒரு மாலை வாங்கிட்டுப் போலாம்” என்று சொன்னான் தமிழ். ஓரமாக நடமாட்டம் இல்லாத இடமாகத் தேடி வண்டியை நிறுத்தியதும், தமிழ் மெதுவாக இறங்கி கடைப்பக்கம் சென்றான். தளர்ந்த நடையுடன் அவன் செல்வதைப் பார்க்க வருத்தமாக இருந்தது. நின்றுபோன கல்யாணத்துக்குப் பிறகு, அவன் வீட்டில் யாருமே கல்யாணப் பேச்சை எடுக்கவில்லை. வங்கியை அடுத்து, மெல்லிசைக் குழுவின் பாடல்கள் மட்டுமே அவனுக்கு ஒரு மீட்சியாக இருந்தன. ஓய்ந்த நேரத்தில் வங்கி அதிகாரித் தேர்வுக்கான தயாரிப்பில் முழுக்க முழுக்க தன்னைக் கரைத்துக்கொண்டான். இரண்டு முறை அவனுக்கு எழுத்துத் தேர்வில் வெற்றி கிடைத்தது. ஆயினும் நேர்காணல்களைக் கடந்து அவனால் செல்ல இயலவில்லை. அவன் சுதந்திரத்தில் ஒரு கணம்கூட தலையிடாமல் விலகியே நின்றார், தமிழின் அப்பா. அதே சமயத்தில் அவனிடம் மனம்விட்டுப் பேசவும் அவரால் முடியவில்லை. இரண்டு பேருக்கும் இடையில் ஏதோ ஒரு மெல்லிய திரை விழுந்துவிட்டது. அவர் தலைமையில்தான் எனக்கு திருமணம் நடந்தது. மதிய விருந்தை முடித்துக்கொண்டு புறப்படும் சமயத்தில் அவர் மண்டபத்தின் பின்கட்டுக்கு கை கழுவப் போகிறவர்போலச் சென்று ஒரு மூலையில் நின்றபடி “கதிர், இங்கே ஒரு நிமிஷம் வர்றியாப்பா!” என்று அழைத்தார். ``இதோ வர்றேன் பெரியப்பா” என்றபடி வேகமாக அவர் அருகே சென்றேன். எங்கு இருந்து தொடங்குவது எனப் புரியாதவர்போல சமையல்கட்டையும் ஓரமாக அடுக்கிவைத்த வாழைப்பழத் தார்களையும் ஓரிரு கணங்கள் பார்த்தபடி நின்றிருந்தார். பிறகு தண்ணீர்க் குழாயை மெதுவாகத் திருப்பித் திருப்பி மூடியபடி “ஏதோ வேகத்துல எடுத்துவெச்ச அடியில் கீழ விழுந்துட்டோம்கிறதுக்காக, எல்லாரும் அப்படியேவா ஆணியடிச்ச மாதிரி உட்காந்துடுறாங்க? சரி விடுன்னு தொடச்சுவிட்டுப் போறதில்லையா? உன் கூடவேதான் இருக்கான் அவன். நீ கொஞ்சம் எடுத்துச் சொல்லக் கூடாதா? ஒரு நாளா... ரெண்டு நாளா, நாலைஞ்சு வருஷம் போயிட்டுதே கதிர். காலாகாலத்துல கடமையைச் செஞ்சோம்னு எங்களுக்கும் ஒரு நிம்மதி வேணும் இல்லையா!” என்றார். ஒரு கணம் நிறுத்தி, பெருமூச்சு வாங்கினார். பிறகு “இந்தக் கட்சியால் இப்படி ஒரு நிலைமை வரும்னு நான் என்ன கனவா கண்டேன்? எல்லாம் நான் செஞ்ச குத்தம்தான். இல்லைனு சொல்லலை” என்று தொடங்கியவர், தொடர்ந்து பேச முடியாமல் குழாயில் இருந்து வழிந்தோடும் தண்ணீரையே பார்த்தபடி நின்றார். தொண்டைக்குழி மட்டும் ஏறி ஏறி இறங்கியபடி இருந்தது. நானாகவே அவர் கையைப் பற்றி “விடுங்க பெரியப்பா. நாங்க எல்லாருமே அவன்கிட்ட பேசறோம். சீக்கிரமாவே ஒரு நல்லதை நடத்திவைக்கலாம்” என்று சொல்லி, அவரை அனுப்பிவைத்தேன். அதன் பிறகு தமிழுடன் ஆறேழு ஆண்டுகளாக நிகழ்ந்த எங்கள் பேச்சுக்குக் கிடைத்த பலன்தான் தமிழ் என்கிற தமிழ்ச்செல்வனுக்கும் கல்யாணிக்கும் நிகழ்ந்த திருமணம். ``இது சரியா இருக்குமா கதிர்?” என்று கேட்டபடி, ஒரு பெரிய ரோஜா மாலையோடு வந்து நின்றான் தமிழ். “தாராளமா போதும்” என்று நான் சொன்னதும் சோகம் தோய்ந்த புன்னகையோடு என்னைப் பார்த்தான். ``நீ வந்து சொன்னதும் ஒரு வேகத்துல கிளம்பிட்டேனே தவிர, இதுக்கு எல்லாம் நாம போறது சரியா... தப்பான்னே தெரியலை. பேசாம இப்படியே திரும்பிடலாமா?” என்றான். அவன் குரல் முற்றிலும் உடைந்திருந்தது. ``இதுல என்ன தப்பும் சரியும்? ஊர்க்காரங்க மாதிரி நாமும் மாலை போட்டுட்டு வரப்போறோம். அவ்ளோதான். பேசாம வண்டியில் ஏறி உக்காரு.” ``அப்படியா சொல்றே?” குழப்பம் நீங்காத முகத்துடன் பின் இருக்கையில் உட்கார்ந்தான். 40-45 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக, தமிழின் திருமணம் நின்றுபோன சமயத்தில் ஒருநாள், கடற்கரையில் டியூப்ளே சிலையின் பக்கம் இருந்த பாறையில் உட்கார்ந்தபடி பொங்கிப் பொங்கி வரும் அலைகளையும் அமிழ்ந்து கரையும் நுரைகளையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ``தாய் தந்த பிச்சையிலே பிறந்தேனம்மா...'' என யாரோ பாடும் குரலைக் கேட்ட பிறகுதான், ஒரு கணம் திரும்பிப் பார்த்தேன். பார்வை இல்லாத ஒரு சிறுமி பாடிக்கொண்டிருக்க, பார்வை உள்ள மற்றொரு சிறுமி அவள் தோள் பற்றி மெதுவாக அழைத்துவந்தாள். மிகவும் உருக்கமான குரல். வேகமாக எழுந்து சென்று, அந்தச் சிறுமிக்குச் சில்லறைகளைக் கொடுத்துவிட்டுத் திரும்பியபோதுதான் என்னை நோக்கி “ஒரு நிமிஷம்” என்றபடி சாலையின் மறுபக்கத்தில் இருந்து ஒரு பெண் வருவதைக் கவனித்தேன். சில கணங்களுக்குப் பிறகுதான் அவள் கலைச்செல்வி என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். “உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்” என்றாள் அவள். பட்டுரோஜா நிறத்தில் புடவை அணிந்திருந்தாள். அதற்குப் பொருத்தமாக அதே நிற ரவிக்கை. எழுந்து அடங்கும் அலைகளைப்போல கை விளிம்புகளில் எம்ராய்டரி வேலை செய்திருந்தது மிகவும் பிடித்திருந்தது. மெல்லிதான ஒரு தங்கச்சங்கிலி மட்டும் அவள் கழுத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. “கரும்பு ஜூஸ் குடிக்கிறதுக்காக, எல்லாரும் ரேடியோ ஸ்டேஷன் பக்கம் போயிருக்காங்க” என்றாள். “உங்களை அப்பவே பார்த்துட்டேன். கொஞ்சம் பேசணும்னுதான் நான் இங்கேயே நின்னுட்டேன்.” பதற்றத்தில் என்ன பேசுவது என்றே புரியாமல், அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் நான். அவள் “எப்படி இருக்கார் உங்க தமிழ்?” என்று கேட்டாள். அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தேனே ஒழிய, அப்போதும் அவளுக்கு நான் பதில் சொல்லவில்லை. “அப்பா-அம்மாதான் பார்த்து மோதிரம் மாத்திவெச்சாங்க. இல்லைன்னு சொல்லலை. ஆனா, அதே அப்பா-அம்மா வேணாம்னு சொன்னா, அப்படியே விட்டுட்டுப் போயிடுறதா? இது என்ன ஆடு வியாபாரமா... கோழி வியாபாரமா? நமக்கு எல்லாம் மனசுன்னு ஒண்ணு இருக்குதா இல்லையா?” என்று கேட்டுவிட்டு, ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தாள். “கட்சி, கூட்டம், கடலைப்புண்ணாக்குன்னு பெரியவங்களுக்கு ஆயிரம் இருக்கும். அதெல்லாம் வேற விஷயம். என்னை நேருக்கு நேரா பார்த்து `பெருசுங்க எல்லாம் இப்படிக் கிறுக்குப்பிடிச்ச மாதிரி அலையுது. நீ என்னம்மா சொல்றே?'னு என்கிட்டதானே அவர் முதல்ல கேட்டிருக்கணும்? அப்படிக் கேட்டிருந்தா, அந்த நிமிஷமே நான் வீட்டைவிட்டு வரத் தயாரா இருந்தேன் தெரியுமா? அந்த அளவுக்கு அவர் மேல ஆசை வெச்சிருந்தேன். வாழ்ந்தா இவர்கூடத்தான்னு ராத்திரியும் பகலுமா கனவு கண்டுட்டு, மானம் கெட்ட ஒரு கட்சிக்காக நம்ம வாழ்க்கையை நாம ஏன் அழிச்சிக்கணும்?” கலைச்செல்வியின் கண்கள் கலங்குவதை என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. பார்வையைத் தாழ்த்தி அவள் கால் விரல்களையே பார்த்தபடி இருந்தேன். “அப்பா-அம்மா `போ'னா போவாரு, `வா'னா வருவாரு. அவ்ளோதானா? அதுதான் படிச்சவங்க செய்ற வேலையா? அவரு என்ன சாவி குடுத்த பொம்மையா? சொந்த புத்தின்னு ஒண்ணுமே இல்லையா? நிச்சயதார்த்தம் முடிஞ்சு ஒரு வாரம் கழிச்சு, இதே கடற்கரையில் இந்த இடத்துலதான் தற்செயலா என்னைப் பார்த்துட்டு அரை மணி நேரம் பேசிட்டிருந்தார். தெரியுமா உங்களுக்கு?” நான் திகைப்புடன் உதட்டைப் பிதுக்கி தலையாட்டியபடி நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தேன். அவள் அடிக்குரலில் `` `எனக்காக ஒரு பாட்டு பாடுறீங்களா?'னு கேட்டதும் `நான் மலரோடு தனியாக ஏன் இங்கு வந்தேன்...'னு பாடினது எல்லாம், அப்படியே என் நெஞ்சில் இன்னும் இருக்கு. அந்தக் குரல், அந்த ஈரம், ஒவ்வொரு நிமிஷமும் அது பொங்கிப் பொங்கி வருது. அந்தப் பேச்சுக்கும் பாட்டுக்கும் ஒரு அர்த்தமும் இல்லையா?” என்றபடி எச்சிலைக் கூட்டி விழுங்கினாள். ``என் ஞாபகமா கொஞ்ச காலமாவது அவர் விரல்ல போட்டிருந்த மோதிரம்கிற ஒரே காரணத்துக்காகத்தான் இதோ இந்த மோதிரத்தை இன்னும் நான் போட்டுட்டு இருக்கேன். இதனால வீட்டுல எத்தனை சண்டை, எத்தனை பேச்சு, எத்தனை அடிதடி தெரியுமா? அவருக்கு என் மனசுல கொடுத்த இடத்தை வேற யாருக்கும் தர முடியாதுங்கிறதை எல்லாரும் புரிஞ்சுக்கணும்னுதான் பிடிவாதமா இந்த மோதிரத்தை இன்னும் போட்டுட்டிருக்கிறேன்.” குரலை அடக்கிப் பேசினாலும் அவளுக்கு மூச்சு வாங்கியது. “ஒரு பொண்ணுக்கு இருக்கும் பிடிவாதம், ஒரு ஆம்பளைக்கு ஏன் இல்லாமப்போச்சு? போய், இப்ப வரச் சொல்லுங்க அவரை. எந்தக் கோயில்ல வேணும்னாலும் எனக்கு தாலி கட்டட்டும். நான் தயார்.” சொல்லவேண்டியதை எல்லாம் சொல்லி முடித்தவள்போல, வேகமாக எழுந்து பாதையைக் கடந்து போய்விட்டாள். அந்த ஆவேசத்தை நம்ப முடியாமல் அவள் நடந்து போகும் திசையையே வெகுநேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். என் உடல்ரத்தம் குளிர்ந்துபோனதுபோல இருந்தது. அவள் விருப்பத்தையும் கோரிக்கையையும் நான் தமிழிடம் சொல்லவில்லை. அதற்குப் பிறகு சில ஆண்டுகள் கழித்து என் மகளை க்ளுனி ஸ்கூலில் சேர்க்கும் பொருட்டு ஒரு பாதிரியாரின் பரிந்துரைக்காக அவர் அலுவலக வாசலில் நின்று இருந்தபோது, அதே கலைச்செல்வியை இரண்டாவது முறையாகப் பார்த்ததையும் நான் சொல்லவில்லை. அப்போது ஒரு காரில் வந்து இறங்கினாள் அவள். அவளோடு என் மகள் மாதிரியான ஒரு சிறுமியும் இறங்கினாள். கொஞ்சம்கூட மாறாத அதே உடல்வாகுடன் அவள் நடந்து வந்தாள். என்னை அறியாத ஒரு படபடப்பில் சட்டென எழுந்து நின்றதே, அவள் கவனம் என் மீது படிவதற்குக் காரணமாகிவிட்டது. ``எப்படி இருக்கீங்க சார்?” என்று புன்னகையோடு கேட்டபடி, காற்று வேகத்தில் காதோரமாக வந்து விழுந்த தலைமுடியை, கையை உயர்த்தி ஒதுக்கினாள் கலைச்செல்வி. மருதாணியிட்ட அவள் விரலில், சிவப்புக்கல் மோதிரம் மின்னிக்கொண்டிருந்தது. நான் புன்னகையோடு தலை அசைத்தேன். என் மகளை அவள் முன்னால் நிறுத்தி “ஸ்கூல் அட்மிஷனுக்காகத்தான் அலைஞ்சுட்டிருக்கேன். `இந்த ஃபாதர் சொன்னா கிடைக்கும்'னு முதலியார்பேட்டையில் ஒரு ஃபாதர் சொன்னார். அதான் பார்க்கலாம்னு…” என்றேன். “இங்கேயும் அதே கேஸ்தான்” என்று சிரித்தாள் அவள். தொடர்ந்து “எத்தனை குழந்தைங்க?” என்று கேட்டாள். “இவதான் மூத்தவள். இளவரசி. மூணு மாசத்துக்கு முன்னாடிதான் ஒரு பையன் பொறந்தான்” என்றேன். ``வெரி நைஸ்” என்றபடி குனிந்து இளவரசியின் கன்னத்தில் தட்டி முத்தமிட்டாள். முன்பக்கம் விழுந்த தலைப்பின்னலை எடுத்து பின்பக்கம் போட்டபடி நிமிர்ந்த கலைச்செல்வி, “உங்க நண்பருக்கு எத்தனை குழந்தைகள்?” என்று நேருக்குநேராக என்னைப் பார்த்துக் கேட்டாள். நிலைகுலைந்த ஒரு மனநிலையில், நான் அவளிடம் மெதுவாக “அவன் இன்னும் கல்யாணமே பண்ணிக்கலை” என்றேன். அவள் ஒரு கணம் திகைத்ததை, என்னால் உணர முடிந்தது. அடங்கிய குரலில் “அவர் வேணாம்னு சொன்னதும் நீங்களும் அப்படியே விட்டுட்டீங்களா? இதான் நட்புக்கு அழகா?” என்றாள். ஒரு பெருமூச்சுக்குப் பிறகு கலைச்செல்வியை மெதுவாகப் பார்த்தேன். ``குழந்தைக்குட்டிகளோடு அவ நல்லாதான் இருக்கா. உன்னை சீக்கிரமா ஒரு கல்யாணம் செஞ்சுக்கச் சொன்னானு சொல்லுங்க. நிச்சயமா சொல்லணும். சொல்வீங்களா?” என்றாள். நான் தலையசைத்தேன். அதுவரைக்கும் என் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த கலைச்செல்வியின் மகளை, நான் அப்போதுதான் பார்த்தேன். “என்னம்மா உன் பேரு?” என்று கன்னத்தைத் தட்டியபடி கேட்டேன். அவள் மெதுவாக “தமிழ்... தமிழ்ச்செல்வி” என்று சிரித்தாள். மேல்வரிசையில் தெரிந்த ஒரு தெத்துப்பல் அவளுக்கு மிகவும் அழகாக இருந்தது. அதற்குப் பிறகு ஆறேழு ஆண்டுகள் கழித்து, அதே பள்ளியின் ஆண்டுவிழா ஒன்றில் கசகசவென இருந்த கூட்டத்துக்கு நடுவிலும் ஒருமுறை அவளைப் பார்க்க நேர்ந்தது. அதே குரல். அதே புன்னகை. “ரெண்டாவது பொண்ணும் இங்கேதான் படிக்கிறா. இன்னிக்கு ரெண்டும் என்னமோ பாட்டு பாடுறாங்களாம். அவசியம் வரணும்னு நேத்து ராத்திரி முழுக்க ஒரே பிடிவாதம்” என்று சிரித்தாள். இளவரசியின் பெயரை நினைவுவைத்துக்கொண்டு கேட்டாள். ``அவளும் இன்னிக்குப் பாடுறா” என்று பதில் சொன்னேன். என்னமோ தெரியவில்லை, ஒரு வார்த்தைகூட தமிழைப் பற்றி அவள் அன்று எதுவுமே கேட்காததை மிகவும் தாமதமாகவே உணர்ந்தேன். அதையும்கூட நான் தமிழிடம் தெரிவிக்கவில்லை. வில்லியனூரை நெருங்கும் வரை தமிழ் எதுவுமே பேசவில்லை. எல்லையின் தொடக்கத்தில் இருந்தே சீரான இடைவெளியில் தென்னை ஓலைகளை நட்டிருந்தார்கள். அவற்றுக்கு இடையே கண்ணீர் அஞ்சலி சுவரொட்டியைத் தாங்கிய தட்டிகள் நின்று இருந்தன. தமிழ் என் தோளைத் தொட்டு, ஒரு சுவரொட்டியின் பக்கம் நிறுத்தச் சொன்னான். கண்ணாடியைக் கழற்றிவிட்டு கலைச்செல்வியின் முகத்தையே சில கணங்கள் உற்றுப் பார்த்தான். பிறகு, படத்துக்குக் கீழே அச்சிடப்பட்டிருந்த வாக்கியங்கள் மீது அவன் பார்வை படர்ந்தது. பிறகு `போலாம்' என்பதுபோல என் தோளைத் தொட்டு அழுத்தினான். வெற்றிலைத்தோட்டம் தாண்டி, ரயில்வே ஸ்டேஷன் தாண்டி, பெரம்பைச் சாலைத் திருப்பத்தில் நின்று இருக்கும் எம்.ஜி.ஆர் சிலையைத் தாண்டி, அல்லிக்குளத்தைத் தொட்டபோது மேளச்சத்தத்தைக் கேட்க முடிந்தது. யாரோ ஒரு நெருக்கமான உறவுக்கூட்டம் மேளச்சத்தத்தின் பின்னணியோடு தெருத்திருப்பத்தில் இருந்து வீட்டை நோக்கி ஊர்வலமாகப் போய்க்கொண்டிருந்தது. அந்தக் கூட்டத்துக்கு நடுவில் பெரிய ரோஜா மாலைகள் வைக்கப்பட்ட ஒரு சைக்கிள் ரிக்‌ஷாவை ஒருவர் இழுத்துக்கொண்டு சென்றார். “அந்த ஊர்வலத்துக்குப் பின்னாலேயே கூட்டத்தோடு கூட்டமாப் போய்ப் பார்த்துட்டு வந்துடலாம் தமிழ்.” அவன் `சரி' என்பதுபோல தலையசைத்ததற்குப் பிறகுதான், நான் வண்டியை ஓரமாக நிறுத்திப் பூட்டிவிட்டு இறங்கினேன். “மாலையை நான் வேணும்னா வெச்சுக்கவா?” என்று கேட்டேன். “இல்லை, நானே வெச்சுக்கிறேன்” என்றபடி மாலையோடு நடக்கத் தொடங்கினான் தமிழ். அவனைப் பார்க்கும்போது ஏதேதோ பழைய ஞாபகங்கள் பொங்கிப் பொங்கி வந்தன. அந்த ஊர்வலத்தை நெருங்கும் தருணத்தில் சட்டென நின்றுவிட்டான் தமிழ். என்னைப் பார்த்து தலையை அசைத்தபடி ``எதுவும் வேணாம் கதிர். திரும்பிப் போயிடலாம்” என்றான். எனக்குக் குழப்பமாகவும் திகைப்பாகவும் இருந்தது. அதை நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ``தமிழ்…” என்று எதையோ சொல்ல நான் வாயெடுத்தேன். அவன் தன் பார்வையாலேயே என்னை நிறுத்திவிட்டான். ஒரு கணம் திரும்பி கையில் இருந்த மாலையை சாலையோரத்தில் கண்ணீர் அஞ்சலி சுவரொட்டி ஒட்டப்பட்டிருந்த தட்டிக்கம்பியில் வைத்துவிட்டு திரும்பி வந்தான். பிறகு மெதுவாக, ``வண்டியை எடு கதிர், போகலாம்” என்றான். http://www.vikatan.com
  2. இமயா - சிறுகதை அராத்து, ஓவியங்கள்: பிரேம் டாவின்ஸி லங்காவி தீவு. நள்ளிரவைத் தாண்டி இரவு தனக்கான தனி கேரக்டரை வடிவமைத்துக்கொண்டிருக்கும் நேரம். `அன்கான்ஷியஸ்’ எனப் பெயரிடப்பட்டிருந்த அந்த பப்பில், அப்போதுதான் அறிமுகமாகி இருந்த இருவர், அடி பின்னியெடுத்துக் கொண்டிருக்கும் ட்ரம்ஸ் இசைக்கும், `ஒன்மோர் டிரிங்க் ப்ளீஸ்’ என உரசிக்கொண்டிருக்கும் பெண்களின் நச்சரிப்புகளுக்கும் இடையில் பேசிக்கொண்டு இருந்தனர். வீடு, வாசல், பிசினஸ் தாண்டி குழந்தைகள் பற்றி பேச்சு வந்ததும், இன்னும் கவனமாகவும் சத்தமாகவும் பேச ஆரம்பித்தனர். இருவரும் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள்தான். விட்டதைப் பிடிப்போம் என, குழந்தைக்குட்டியான பிறகும் லங்காவி டூர் வந்திருக்கின்றனர். ஒரு தந்தையின் பெயர் நீலகண்டன். அதை `நீல்' எனச் சுருக்கிவைத்துக்கொள்ளாத கலாசாரத்தில், கரூரில் தொழில் செய்பவர். வெளிநாடு வந்தால் மட்டுமே ஷார்ட்ஸ் போடுபவர் என்பது, அவர் அணிந்திருந்த ஷார்ட்ஸிலும் பாடிலாங்வேஜிலும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. இன்னொரு தந்தைக்கு சென்னையில் மென்பொருள் துறையில் வேலை; நல்ல சம்பளம். நீலகண்டன் தன்னை `நீல்' எனக் கூறிக்கொள்ளாவிட்டாலும், இன்னொரு தந்தை ராமகிருஷ்ணன் தன்னை `ராம்கி' எனக் கூறிக்கொண்டு, நீலகண்டனை `நீல்' என்றே அழைத்தார். ``என் பையனை யு.கே.ஜி-லேயே ஊட்டி கான்வென்ட்ல விட்டுட்டேன் சார்’’ என்றார். அவர் முகத்தில் பெருமிதம் ஒளிர்ந்தது. ``யு.கே.ஜி-லேயேவா?! ஏன் சார்... பையன் அழாம இருக்கானா?’’ ``ஊட்டியில் ரொம்ப ஃபேமஸான ஒரு ஸ்கூல் இருக்கு சார். அதுல நாலாம் வகுப்பில் இருந்துதான் அட்மிஷன். அங்கே சேர்க்கணும்னா, யு.கே.ஜி-யில் இருந்தே இந்த ஸ்கூல்ல சேர்த்து பிராக்டீஸ் குடுக்கணும் சார். அதான் இங்கே சேர்த்துட்டேன். முதல் தடவை ஸ்கூல்ல விட்டுட்டு வரும்போது மட்டும் பயங்கரமா அழுதான். அதுக்கு அப்புறம் செமயா ட்யூன் ஆகிட்டான். லீவில் வீட்டுக்கு வந்தால்கூட, `எப்பப்பா ஸ்கூல் திறக்கும்?’னு கேட்டுட்டே இருப்பான். அவனோட வேலைகளை அவனே செஞ்சுக்கிறான். நான் அவன்கூட டாய்லெட் வரைக்கும் போனால்கூட, `டாட்... நானே பார்த்துப்பேன். நீங்க போங்க'னு சொல்றான்’’ என்றார். ``இருந்தாலும் யு.கே.ஜி ரொம்பச் சின்ன வயசுதானே சார்? வீட்டை மிஸ் பண்றதுகூட ஓ.கே. அம்மாவை மிஸ்பண்றது கஷ்டமா இருக்காதா?’’ ``இல்லை சார். வருஷத்துல நாலு மாசம் லீவ் குடுத்துடுறாங்க. ஒவ்வொரு மாசமும் போய்ப் பார்த்துக்கலாம். ரெண்டு நாள் நம்மகூட வெச்சுக்கலாம். அங்கே படிப்பு மட்டும் இல்லை சார்... விளையாட்டு, பொழுதுபோக்குனு பசங்களுக்கு அங்கே இருக்கிறதுதான் பிடிச்சிருக்கு. ஆயாக்கள், டாக்டர்கள் இருக்காங்க. வீட்டுல இருக்கிறதைவிட ஜாலியா இருக்காங்க சார். நாமதான் வீட்டுல வெச்சு புள்ளைங்களை நல்லா வளர்த்திட்டிருக்கிறதா நினைச்சுக்கிறோம். வீட்டைவிட ஹாஸ்டல்ல ஜாலியா இருக்காங்க சார். தினமும் விதவிதமான விளையாட்டு, சாப்பாடு, எப்ப பார்த்தாலும் ஃப்ரெண்ட்ஸுனு ரகளையாப் போகுது அவங்க வாழ்க்கை. நம்ம காலம் மாதிரி அடைச்சுவெச்சு சொறிசிரங்கு புடிக்கவைக்கிற ஹாஸ்டல் இல்லை. குழந்தைங்களை ஃப்ரீயா விட்டு, என்ஜாய் பண்ணவைக்கிற ஹாஸ்டல் சார்.’’ அந்த ரவுண்ட் ஸ்காட்ச் முடிந்தது. இன்னொரு ரவுண்டை உற்சாகமாக ஆர்டர் செய்தனர் தந்தைகள். ``என் பையனுக்கு இப்பதான் ரெண்டு வயசு ஆகுது. எப்ப யு.கே.ஜி சேர்க்கணும்?’’ என்றான் ராம்கி. ``இப்பவே போய் ரெஜிஸ்டர் பண்ணிடுங்க’’ என்றான் நீல். ராம்கிக்கு, தன் பையனை இப்போதே ஊட்டியில் சேர்த்ததுபோல் தோன்றியது. ஊட்டி க்ளைமேட்டில் கோட்சூட் போட்டு பனி படர்ந்த சாலையில், தன் பையன் பள்ளிக்குச் செல்வது மனதில் 3-டி படமாக ஓடியது. செம ஜாலியாகிவிட்டார் ராம்கி. ``சார்... வாங்க போய் ஒரு டான்ஸ் போடலாம்’’ என்றபடி டான்ஸ் ஃபுளோருக்கு இரு தந்தைகளும் சென்றனர். டான்ஸ் ஸ்டெப் ஸ்லோவாகப் போட்டபடியே, ஹாஸ்டலில் குழந்தைக்குக் கொடுக்கும் உணவு, விளையாட்டுக்கள், பள்ளி இருக்கும் லொக்கேஷன் ஆகியவை பற்றி சத்தமாகப் பேசியபடி ஆடினார்கள். லங்காவியில் முடிவுசெய்தபடி, இந்தியா வந்த அடுத்த வார முடிவிலேயே ஊட்டிக்குக் கிளம்பினான் ராம்கி. அங்கே நெடுநாள் நண்பன் ஒருவன் இருந்தான். அதிகாலைப் பேருந்தில் இருந்து இறங்கியதும், நண்பன் ஸ்வெட்டர் சகிதம் காத்திருந்தான். ``ஸ்வெட்டர் போட்டுக்கடா’’ என நண்பன் சொல்லியும், ``வேணாம்டா’’ என வீறாப்பாகச் சொல்ல, இருவரும் தேநீர் கடைக்குச் சென்றனர். இறங்கியதும் தெரியாத குளிர், இரண்டு நிமிடங்களில் நரம்புகளில் ஊடுருவி, ரத்தத்தில் பரவி வெடவெடக்க ஆரம்பித்தது ராம்கிக்கு. பற்றியிருந்த தேநீர் கிளாஸ் நடுங்கி, தேநீர் சிதறி, தரையில் கொட்டியது. அடித்துப்பிடித்து நண்பனிடம் இருந்து ஸ்வெட்டர் வாங்கிப் போட்டுக்கொண்டான் ராம்கி. இருவரும், வீட்டுக்கு நடந்தே சென்றனர். வீடு நல்ல ஏற்றத்தில் இருந்தது. காலை நேரக் குளிரில் நடப்பது ரம்யமாக இருந்தது. வழி நெடுகிலும் பூச்செடிகளும் ஓங்கி உயர்ந்த மரங்களும் பச்சை வாசனையை வீசிக்கொண்டிருந்தன. நடப்பது கொஞ்சம் குளிரை மட்டுப்படுத்தியது. வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், நண்பனின் மனைவி சிரித்துக்கொண்டே வரவேற்றாள். குழந்தைகள், பெரிய பெரிய கம்பளிப் போர்வைகளுக்குள் பதுங்கித் தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர். வீடு முழுவதும் உள்ள ஒவ்வொரு பொருளிலும் குளிர் உறைந்துகிடந்தது. எதைத் தொட்டாலும் குளிர், ராம்கியுடன் கைகுலுக்கி உடலுக்குள் பாய்ந்தது. ரெஸ்ட் ரூம் செல்ல வேண்டும் என்ற தேவையைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டான். பல் துலக்கி, வெந்நீரில் குளித்து, சுடச்சுட இட்லி, ஆவி பறக்கும் மொச்சைக்கொட்டை சாம்பார் மற்றும் இரண்டு வகையான சட்னிகளுடன் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, நண்பனோடு ராம்கி பள்ளியைப் பார்க்கக் கிளம்பினான். அந்தப் பள்ளியின் பெயரைச் சொன்னதும், ஆட்டோ ஓட்டுநருக்குத் தெரிந்தது. ஊட்டி நகரத்துக்குள் ஓடிய ஆட்டோ, சரேலென ஓர் ஏற்றத்தில் ஏறத் தொடங்கியது. ஏற்றம் ஏறி முடித்ததும், வனத்துக்குள் செல்வதுபோல இரு புறங்களும் அடர்ந்த மரங்கள் இருக்கும் சாலை வழியாகச் சென்றது. வழியில் குழந்தைகள் அழகான யூனிஃபார்முடன் மெள்ள அன்னநடை போட்டு பள்ளிக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். சில பள்ளிகளில் ஸ்வெட்டரும் வேறு பல பள்ளிகளில் கோட்டும் யூனிஃபார்மாக வைத்திருந்தனர். சாலையில் இருந்து இடதுபுறமாக வெட்டி உள்வாங்கியது ஒரு தனிச் சாலை. அதன் உள்ளே சிறிது தூரம் ஆட்டோ ஓடியதும் அந்தப் பள்ளி தெரிந்தது. சுற்றிலும் மலைகள் இருக்க, நடுவே இயற்கையாக உருவான சமவெளியில் ஒரு பள்ளி அமைந்திருந்தது. பழங்கால பிரிட்டிஷ் கட்டடம், கம்பீரமாகத் தெனாவெட்டுடன் அமர்த்தலாக அமர்ந்திருந்தது. பள்ளிக்கு முன்பு பெரிய புல்வெளி. பக்கவாட்டில் சற்றே மேடான பகுதியில், மரங்களும் மலைகளும் சூழ அமைந்திருந்த விளையாட்டு மைதானம். மொத்தத்தில் ஒரு ஹாலிடே ரிசார்ட் போல இருந்தது பள்ளி. அங்கே யு.கே.ஜி-யில் இருந்து ஐந்தாம் வகுப்பு வரை இருந்தது. மொத்தமாக உண்டு உறைவிடப் பள்ளி. பள்ளிக்கு வெளியே இருந்த வெளியில் குட்டிச்சுட்டீஸின் அட்டகாசங்கள். சின்னச் சின்னக் குழந்தைகள் எல்லாம் க்யூட்டாக யூனிஃபார்ம் அணிந்து விளையாடிக்கொண்டு இருந்தனர். இன்னும் வகுப்புகள் தொடங்கவில்லை. எங்கு பார்த்தாலும் ஒரே ஓட்டம், `ஹோ...'வென உற்சாகக் கூக்குரல்கள். `யாரடா இவர்கள் அந்நியர்கள்?’ என ஒரு செகண்ட் வித்தியாசமாகப் பார்த்துவிட்டு, தங்கள் லூட்டியைத் தொடர்ந்தனர் குழந்தைகள். பள்ளியை சுருக்கமாகச் சுற்றிவிட்டு அட்மின் அறைக்கு வந்தனர். ``பையனுக்கு என்ன வயது?'’ என விசாரித்தனர். ``ரெண்டு’' எனச் சொன்னதும், ``ஆயிரம் ரூபாய் பணம் கட்டி ரெஜிஸ்டர் செய்துகொள்ளுங்கள்'’ என்றனர். ``யு.கே.ஜி-க்கு இன்னும் இரண்டு வருடங்கள் கழித்து வந்தால் போதும். அப்போது ஒரு இன்டர்வியூ வைப்போம்'' என்றனர். ஒரு ஃபார்மை நிரப்பி 1,000 ரூபாய் கொடுத்ததும் வேலை முடிந்தது. இந்தப் பள்ளியில் நான்காம் வகுப்பு வரை படித்தால், இங்கே இருக்கும் இந்தியாவிலேயே பிரபலமான பள்ளிக்குத் தயார் செய்கிறார்கள். அந்தப் பிரபலமான பள்ளியிலும் இப்போதே போய் ரெஜிஸ்டர் செய்துகொள்ளுங்கள் என்று அறிவுறுத்தினர். வேலையை வெகுசுலபமாக முடித்துக்கொடுத்தார் அங்கே வேலைபார்த்த ஒரு பெண்மணி. வெளியே வந்ததும் ராம்கிக்கு திடீரென மண்டையில் அடித்தது, `பையனுக்கு இவ்வளவு சீக்கிரம் ரெஜிஸ்டர் செய்கிறோமே. பெண் இப்போதே ஒன்றாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டி ருக்கிறாளே. அவளை மறந்தேவிட்டோமே!' எனக் குடைந்தது. `நடுவில் சேர்த்துக்கொள்வார்களோ இல்லையோ, கேட்டுப் பார்ப்பது நம் கடமை அல்லவா!' என நினைத்த ராம்கி, மீண்டும் அறைக்குள் நுழைந்தான். ``பெண் ஃபர்ஸ்ட் ஸ்டாண்டர்டு படிக்கிறாள். அவளைச் சேர்க்க முடியுமா?’’ எனக் கேட்டான். ``சிரமம்தான். வெகுசொற்பமான ஸீட்களே உள்ளன. டெஸ்ட் எழுத வேண்டும். பிறகு இன்டர்வியூ அட்டெண்ட் பண்ண வேண்டும்’’ எனக் கூறினாள் அட்மின் பெண். ``இல்லை... பெண்ணை வைத்துக்கொண்டு, பையனுக்கு மட்டும் ரெஜிஸ்டர் செய்வது சரியாப்படலை’’ என்று ராம்கி இழுத்ததும், அந்தப் பெண்மணிக்குள் இருந்த பெண்ணியச் சிந்தனை எரிய ஆரம்பித்தது. ``ஆமா... நிச்சயமாக பெண்ணை விட்டுவிடக் கூடாது. வளர்ந்ததும் இது அவளுக்குத் தெரிந்தால் வருத்தப்படுவாள். நீங்கள் பையனைவிட பெண்ணுக்குத்தான் முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும்’’ எனப் பேசிக்கொண்டே, அவளே பெண்ணுக்கான விண்ணப்பத்தைப் பூர்த்திசெய்து பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு, ``பெண்ணை அடுத்த வாரம் அழைத்து வாருங்கள்’’ எனச் சொல்லிவிட்டாள். வெளியே வந்து மனைவிக்கு போன் போட்டான் ராம்கி. விஷயத்தை விளக்கி, ``இமயாவையும் சேர்க்கலாமா?’’ என்றான். யோசித்த மனைவி, ``சும்மா போய் டெஸ்ட் எழுதிப் பார்ப்போம். செலெக்ட் ஆனா பார்த்துக்கலாம்’’ என்றாள். அவள் மனதுக்குள் ஓடும் ஊட்டி ட்ரிப் ஆசை புரிந்தது ராம்கிக்கு. ``சும்மா எல்லாம் ஊட்டிக்கு வந்து டெஸ்ட் எழுதக் கூடாது. ஒண்ணாவதுதான் முடிச்சிருக்கா. அதுக்குள்ள அவளை ஹாஸ்டலில் விட முடியுமா, அவ அதுக்கு ரெடியா இருக்காளா, அவளுக்குப் பிடிக்குதா... இதை எல்லாம் அவகிட்டயும் பேசிப்பார். நான் நேர்ல வந்து பேசுறேன்’’ என்றான். இமயா, தினமும் பிரைவேட் வேனில் பள்ளிக்குப் போகிறாள். வீட்டுக்கு வரும்போது தூங்கிக் கொண்டுதான் வருவாள். அவளைத் தூக்கி ராம்கியின் கையில் கொடுப்பார்கள். வியர்வைப் பிசுபிசுப்போடு தூக்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வரும்போது அவளைப் பார்க்கவே பாவமாக இருக்கும். அல்லிமலர் போல காலையில் பள்ளிக்குச் செல்பவள், கசங்கிய கருவாடாகத் திரும்பி வருவாள். சென்னையின் க்ளைமேட் ஒரு சாபக்கேடு. தினமும் இந்தப் பரபரப்பான டிராஃபிக்கில் நீந்தி, பள்ளிக்குச் செல்லும் பிள்ளைகள் எப்படி நிம்மதியாகப் படிக்க இயலும்? போனை கட் செய்துவிட்டு நண்பனுடன் சென்று, ஒரு ரிசார்ட்டுக்குள் செக் இன் ஆனார்கள். நண்பனின் வாழ்க்கை, குழந்தைகள், மனைவி, மாமனார், மாமியார் பிரச்னை பற்றி எல்லாம் பேசினார்கள். கொஞ்ச நேரம் ஊட்டி லோக்கல் அரசியல் பற்றி பேச்சு ஓடியது. மதிய உணவுக்குப் பிறகு குட்டித் தூக்கம். மாலை சிறு நடைப்பயிற்சி. இரவு, மதுவுடனும் இசையுடனும் கழிந்தது. ரிசார்ட்டின் அறையிலேயே தணல் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. குடும்பத்துடன் காரிலேயே ஊட்டிக்கு வந்தான் ராம்கி. மனைவியைப் பொறுத்தவரை ஊட்டியைச் சுற்றிப்பார்க்க மற்றும் ஓய்வு எடுக்க இந்த ட்ரிப். இமயாவின் டெஸ்ட் ஒரு சாக்கு. இமயா, எப்படியோ ஊட்டியில் ஹாஸ்டலில் தங்கிப் படிக்க விருப்பம் தெரிவித்துவிட்டாள். நண்பன் வீட்டிலேயே தங்க ஏற்பாடு. விரைவிலேயே இரு குடும்பங்களும் குழந்தைகளும் ஒன்றாகக் கலந்துவிட்டனர். தூங்கி எழுந்து, காலை உணவை முடித்துக்கொண்டு குடும்பத்துடன் பள்ளிக்குச் சென்றான் ராம்கி. இமயா, டெஸ்ட் எழுதினாள். அதை க்ளியர் செய்தாள். இன்டர்வியூ அட்டெண்ட் செய்து கொண்டிருந்தாள். இரண்டு வயது பொடியன் ஆழி, அங்கே இருக்கும் புல்தரை மற்றும் விளையாட்டுச் சாதனங்களில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். இமயா இன்டர்வியூவும் க்ளியர் செய்தாள். ஆனால், ஒரு சிக்கல் வந்தது. இடம் இல்லை என்பதுதான் அது. அதாவது வகுப்பில் அட்ஜஸ்ட் செய்து உட்கார்ந்துகொள்ளலாம். ஆனால், டார்மில் படுக்க, கட்டில் இல்லை. எல்லாம் நிரம்பிவிட்டன. இப்போது அந்தப் பெண்ணிய ஆர்வம்மிக்க பெண்மணி, சீனில் வந்தார். வகுப்புவாரியாக ஏதேதோ மாற்றங்கள் செய்து கட்டில்களை மாற்றிப்போட்டு, இமயாவுக்கு ஒரு கட்டில் ஏற்பாடு செய்தார். அட்மிஷன் நிச்சயமாகிவிட்டது. கையிலேயே செக் கொண்டுபோயிருந்ததால், உடனே செக் கொடுத்தான் ராம்கி. ``ரெண்டு நாள் டைம் எடுத்துக்கோங்க. தேவையானதை எல்லாம் பர்ச்சேஸ் செய்துவிட்டு, மூன்றாவது நாள் கொண்டுவந்து விட்டுடுங்க’’ என்றார்கள். ஊட்டியில் இருக்கும் அந்தப் பிரபல பள்ளியில் ஐந்தாம் வகுப்புக்கு இப்போதே ரெஜிஸ்டர் செய்துவிடும்படி அறிவுறுத்தினர். மனைவிக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. கண் மூடி கண் திறப்பதற்குள் இமயா ஊட்டி கான்வென்ட்டில் சேர்ந்துவிட்டாள். இமயாவும் ஆழியும் ஜாலியாகச் சிரித்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். மனைவி முகம் சோகமாகிவிட்டது. குழம்பியபடி காணப்பட்டாள். இமயாவை இங்கே சேர்த்துட்டோம், ஏழு வயதுக் குழந்தையை... அதுவும் பெண் குழந்தையை ஹாஸ்டலில் விட்டுவிட்டுச் செல்லப்போகிறோமா? மனைவியின் மண்டையில் எதுவும் ஏறவில்லை. மயக்கம் வருவதுபோல் இருந்தது. மனைவிதான் இப்படிக் குழம்பிப்போய் இருந்தாள். ஆழி, அந்தப் பள்ளியின் உள்ளே இண்டு இடுக்கு எல்லாம் ஓடிக் குதித்து, ரகளை செய்துகொண்டிருந்தான். அவனைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற பெரிய மனுஷத் தனத்துடன் பின்னாலேயே ஓடிக்கொண்டிருந்தாள் இமயா. பள்ளியைவிட்டு மீண்டும் நண்பன் வீட்டுக்கு வந்தனர். நண்பனின் மனைவி ராம்கியின் மனைவியைச் சமாதானப்படுத்தினாள். ``நீங்க வேறங்க... இவ வீட்டைவிட ஹாஸ்டல்ல ஜாலியா இருப்பா. நிறையக் கத்துப்பா. நிறைய ஃப்ரெண்ட்ஸ் கிடைப்பாங்க. அடிக்கடி பிக்னிக் கூட்டிட்டுப் போவாங்க. இன்னும் கொஞ்சநாள்ல உங்களுக்கே சொல்லிக்குடுப்பா பாருங்க’’ எனச் சிரித்தபடியே கூறினாள். ``அட்மிஷன் கிடைச்சது லக்குடா’’ என்றான் நண்பன். மதியம் ஓய்வு எடுத்துவிட்டு மாலையில் இரு குடும்பங்களும் ஷாப்பிங் போனார்கள். இமயாவுக்குத் தேவையான பொருட்கள் என பெரிய லிஸ்ட் கொடுத்திருந்தனர். ஒவ்வொரு கடையாக ஏறி இறங்கி ஊட்டியில் ஷாப்பிங் செய்வது சுலபமாக இருந்தது. சென்னை அளவுக்கு டயர்டு ஆகவில்லை. நண்பனின் குழந்தைகளும் இமயாவும் ஆழியும் நெருங்கிவிட்டிருந்தனர். ஒவ்வொரு கடையிலும், அவர்களின் தனி உலகத்தில் அவர்கள் லூட்டி அடித்தனர். ராம்கியின் மனைவி முகம் இன்னமும் இருண்டே காணப்பட்டது. இமயா, `ஹாஸ்டலாவது ஒண்ணாவது...' என்பதுபோல ஜாலியாகச் சிரித்தபடி விளையாடினாள். அவளுக்கு வாங்கும் உடைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதும் நிராகரிப்பதுமாக பிஸியாக இருந்தாள். அன்றைய இரவு, இறுக்கமாகக் கழிந்தது. ராம்கியின் மனைவி, அவனைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள். ராம்கிக்கும் குழப்பமாக இருந்தது. ரொம்ப ஸ்பீடாகப் போகிறோமா? இமயா, வழக்கமான சென்டிமென்ட் டைப் குழந்தை இல்லை. இயல்பிலேயே பிராக்டிக்கல். வெட்டிப் பிடிவாதம், அம்மா-அப்பாவோடு ஒட்டிக்கொள்ளுதல் என்பது எல்லாம் இல்லை. பாட்டியுடன் சில நாட்கள் தனியாக இருந்திருக்கிறாள். தேவை எதுவானாலும் தெளிவாகக் கேட்கக்கூடியவள். இருந்தாலும் ஏழு வயதுச் சிறுமியை ஹாஸ்டலில் விடுவது இனம்புரியாத திகிலாகவே இருந்தது. `எனக்கு ஹாஸ்டல்ல இருக்கணும்போல ரொம்ப ஆசையா இருக்குப்பா’ என்றும் ஒருமுறை சொல்லியிருக்கிறாள். இப்படியான குழப்பமான சிந்தனைகளோடு இரவு அரைத் தூக்கத்தில் கழிந்தது. மறுநாள் ஊட்டியில் அந்தப் பிரபலமான பள்ளியில் ஐந்தாம் வகுப்புக்கு இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் ரெஜிஸ்டர் செய்வதற்கு, ராம்கி குடும்பம் மட்டும் மதிய வேளையில் காரில் சென்றது. `மனைவிக்குப் பழக்கம் வரட்டும்' என மனைவியையும் மகளையும் மட்டும் உள்ளே அனுப்பிவிட்டு, ராம்கியும் ஆழியும் கேம்பஸுக்கு வெளியே நின்றுகொண்டார்கள். இந்தப் பள்ளி, நூற்றாண்டு பழைமை வாய்ந்தது. மிகப் பிரபலமான பள்ளி. தனியார் பள்ளி அல்ல, இந்திய அரசின் கீழ் வரும் பள்ளி. சுற்றிலும் மலை. ஆட்கள் யாரும் இல்லை. ஆழி, அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். ஒரு கொடி மரம் இருந்தது. சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு இந்தியக் கொடி பறக்கும் கொடி மரத்துக்கு அடியில், ராம்கியும் ஆழியும் அமர்ந்துகொண்டனர். வகுப்புகள் முடிந்துவிட்டனபோல. ஐந்தாம் வகுப்பு முதல் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை படிக்கும் பெண்கள் கான்வென்ட் யூனிஃபார்மில் பள்ளியில் இருந்து, நான்கு வரிசையாக ஹாஸ்டல் நோக்கி, இவர்களைக் கடந்து சென்றனர். ``ஹாய் சொல்லட்டுமாப்பா?’’ என்றான் ஆழி. ``ம்.’’ அவ்வளவுதான். ஆழி குஷியாகிவிட்டான். இப்போது இந்தக் காட்சியை எந்த SLR கேமராவிலோ அல்லது பி.சி.ஸ்ரீராம் கேமராவிலோ படம்பிடிக்க இயலாது. சுற்றிலும் மலை, பச்சைப்பசேல் எனத் தாவரங்கள், மரங்கள். பெரிய கேம்பஸ், நீண்ட வரிசையில் நான்கு நான்கு பேராக சீருடையில் பெண்கள், நடுவில் கொடி மரம், கடும் குளிர், ஒற்றைச் சிறுவன். சலிக்காமல் துள்ளிக்குதித்தபடி சிரித்துக்கொண்டே உற்சாகமாக ``ஹாய்... ஹாய்... ஹாய்...’' எனத் தொடர்ந்து சொல்ல ஆரம்பித்தான் ஆழி. இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் இருந்து வந்து ஹாஸ்டலில் தங்கி வாழும் அனைத்துப் பெண்களுக்கும் உற்சாகம் தொற்றிக்கொண்டது. ஒருத்திவிடாமல் அனைவரும் விதவிதமாக ``ஹாய்... ஹாய்... ஹாய்...'’ எனச் சொல்லியபடி வரிசை நகர்ந்தது. உடன் வரும் வார்டன்களும், சிரித்தபடி சென்றனர். சில அராத்துப் பெண்கள் பலவிதமான சேட்டைகள் செய்தபடி ``ஹாய்'’ சொன்னார்கள். அந்த மகிழ்ச்சிச் சூழலைக் கெடுக்க வேண்டாம் என வெட்கத்துடன், கன்னிப்பெண் போல கொடிமரத்தின் அடியில் தலை கவிழ்ந்து அமர்ந்திருந்தான் ராம்கி. மூட்டைமுடிச்சுகளோடு மறுநாள் இமயாவைப் பள்ளியில் விடச் சென்றனர். சின்னச்சின்ன ஃபார்மாலிட்டீஸ் இருந்தது. அதை எல்லாம் முடித்துவிட்டு, இமயாவைப் பார்த்துக்கொள்ளும் ஆயாவைச் சந்தித்தான் ராம்கி. ``இமயா, தெளிவான பொண்ணு. ஆனா, கொஞ்சம் ரிசர்வ்டு டைப் ஆயா. எதையும் வெளிப்படையா சொல்ல மாட்டா. வலிச்சாலும் முடிஞ்சவரை தாங்கிக்குவா. ரொம்ப வலி தாங்க முடியலைன்னாதான் வெளியே சொல்லுவா. பசிச்சாலும் சொல்ல மாட்டா’’ என ஆரம்பித்து, நிறையச் சொன்னான். அப்போதுதான் மகளைப் பற்றி சொல்லச் சொல்ல, அவனுக்கே அவன் மகளின் சித்திரம் கிடைத்தது. உள்ளுக்குள் நெகிழ்ந்தான். கடைசியாக ``நீங்கதான் ஆயா உங்க பொண்ணுபோல பார்த்துக்கணும்’’ எனச் சொல்லும்போது கொஞ்சம் கலங்கினான். ``அதெல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேங்க. சின்னச்சின்னப் புள்ளைங்க எல்லாம் ஜாலியா இருக்குங்க. கவலைப்படாதீங்க. இங்கே உங்க பொண்ணுக்கு ஃப்ரெண்ட்ஸ் கிடைச்சுட்டா போதும். எல்லாத்தையும் அவங்க பார்த்துப்பாங்க’’ என்றாள் ஆயா. ராம்கியின் மனைவி, வாய் திறந்து எதுவும் பேசவில்லை. பேசினாலே அழுதுவிடுவாள்போல. இமயாவின் ரூமில் அவளின் பொருட்களை வைத்துவிட்டுக் கிளம்பும் நேரம் வந்ததும், ஆழி, இமயாவைக் கட்டிக்கொண்டு முத்தமிட்டான். ``பை அக்கா...’’ என்றான். இமயா அவளின் டார்மைவிட்டு பள்ளிக் கட்டடம் வரை வந்தாள். ``பை அப்பா... பை அம்மா...’’ எனச் சொல்லிவிட்டு, திரும்பிப் பார்க்காமல் தன்னுடைய டார்ம் நோக்கிச் சென்றாள். காரை அங்கே இருந்து கிளப்பிக்கொண்டு நேராக சென்னை நோக்கிப் பயணம். ஊட்டி மலை இறங்குகையில் இருக்கும் உற்சாகம் எதுவும் இல்லை. வளைவுகள் கடந்து கார் இறங்கிக் கொண்டே இருந்தது. மனம் வெறுமையாக இருந்தது. ஊட்டி வரும்போது இமயா அமர்ந்திருந்த இடம் வெற்றிடமாக இருந்து மனதை அழுத்தியது. மனைவி, பின் ஸீட்டில் இருந்து விசும்பிக்கொண்டே வந்தாள். மறைத்து மறைத்து அழ அவள் முயற்சிசெய்தாலும், ஆழி கண்டுபிடித்துவிட்டான். ``ஏம்மா அழறே... இமயா நல்லா படிப்பாமா. அழாமப் படிச்சு, பெரிய ஆளாகிடுவாம்மா’’ என்று சமாதானப்படுத்தினான். ராம்கி, ஜடம்போல காரைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான். திடீரென வேறு வேலையாக ஊட்டி செல்லவேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது ராம்கிக்கு. வேறு ஒரு நண்பனுடன் ஊட்டிக்குப் பயணப்பட்டான். ஊட்டி பள்ளியில், தெளிவாக முன்னரே கூறியிருந்தார்கள். அறிவிக்கப்பட்ட லாங் வீக் எண்டின்போது மட்டுமே, பள்ளியில் வந்து குழந்தைகளைப் பார்க்க முடியும்; வெளியே அழைத்துச் செல்ல முடியும்; இரண்டு நாட்கள் பெற்றோருடன் தங்கவைத்துக்கொள்ள முடியும். மற்றபடி விரும்பியபோது எல்லாம் பள்ளியில் வந்து குழந்தைகளைப் பார்க்கக் கூடாது... அது விடுமுறையாகவே இருந்தாலும். ஊட்டியில் சென்ற வேலை முடிந்ததும், தன் மகள் இங்கேதான் இருக்கிறாள் என்ற எண்ணம் லேசாகத் தோன்றி, பூதாகாரமாக வளர்ந்தது ராம்கிக்கு. மனைவி வேறு `சும்மா... போய்ப் பார்த்துட்டுத்தான் வாங்களேன். விட்டா பாருங்க. இல்லைன்னா வந்துடுங்க. என்ன நஷ்டம்?’ எனச் சொல்லியிருந்தாள். நண்பனுடன் மதியம் பள்ளி நோக்கிக் கிளம்பிவிட்டான். படபடவென இருந்தது ராம்கிக்கு. `மகளைப் பார்க்க முடியுமா, எப்படி இருப்பாள், ஹாஸ்டல் செட்டாகி இருக்குமா?'... எனக் குழப்பத்திலேயே சென்றான். பள்ளி வளாகத்தினுள் நுழைந்ததும் ஏதோ சொர்க்கத்தில் நுழைந்தது போன்ற உணர்வு. அவ்வளவு குழந்தைகள் குதித்துக்கொண்டும், விளையாடிக்கொண்டும், ஓடிக்கொண்டும் இருந்தனர். கண்கள், இமயாவைத் தேடின. எவ்வளவுதான் கண்களைக் கூர்மையாக்கி குழந்தைகளுக்குள் ஊடுருவிப் பார்த்தாலும், இமயா தென்படவில்லை. சில செகண்ட்களில் பல குழந்தைகளின் முகங்களை ஸ்கேன் செய்துவிட்டான் ராம்கி. அட்மின் பிளாக்கினுள் நுழைந்து ஹவுஸ் மேடத்தைச் சந்தித்தான். அவசர வேலையாக வந்ததாகவும், ஒருமுறை மட்டும் இமயாவை இங்கேயே பார்த்துவிட்டுச் சென்றுவிடுவதாகவும், இனி இப்படி தனியாக வந்து சலுகை கேட்க மாட்டேன் என்பதாகவும் மடமடவெனப் பேசி முடித்தான். என்னவோ யோசித்த அந்த மேடம், ஒரு குழந்தையை அழைத்து, ``கால் இமயா’' என்று பணித்தார். நன்றி சொல்லிவிட்டு மீண்டும் வெளியே வந்து காத்திருந்தான் ராம்கி. இமயா, தூரத்தில் நடந்து வருவது தெரிந்தது. பள்ளி நேரம் முடிந்துவிட்டதால் ஹாஸ்டல் உடையில் இருந்தாள். அருகில் வந்ததும், ``இமயாக்குட்டி’’ என இமயாவைத் தூக்கிக்கொண்டான் ராம்கி. மற்ற குழந்தைகள் இதை வேடிக்கை பார்த்ததும் இமயாவுக்கு வெட்கமாகி இருக்க வேண்டும். நெளிந்தபடியே ராம்கியிடம் இருந்து இறங்க யத்தனித்தாள். அதைப் புரிந்துகொண்டு ராம்கியே இறக்கிவிட்டான். ``எப்பிடிமா இருக்க... ஆர் யூ ஓ.கே?’’ ``ஓ.கே-ப்பா.’’ ``எப்படி இருக்கு ஹாஸ்டல்?’’ ``நல்லாயிருக்குப்பா.’’ இடையில் வந்த மேடம் ஒருவர், ``இமயா... ஸ்நாக் டைம் ஃபார் யூ’’ எனச் சொல்லிவிட்டு, ``சாப்பிட்டு வந்து அப்பாகூடப் பேசலாம்’’ என்று அனுப்பிவிட்டார். விளையாடிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகள் எல்லோரும் ஸ்விட்ச் போட்டதுபோல ஸ்நாக்ஸ் சாப்பிட வந்துவிட, அந்த மைதானம் அமைதியில் நிறைந்தது. ஸ்நாக்ஸ் டைம் முடிந்து இமயா வரும்போது, கூடவே அவளின் தோழிகள் பட்டாளமும் வந்தது. ``நாங்க உன்னை விட்டுட்டுப் போனதும் அழுதியா இமயா?’’ என்றான் ராம்கி. `ம்ஹூம்…’ எனத் தலையாட்டினாள் இமயா. இமயாவைவிட சீனியர், ஒன்பது வயதுடைய ஒரு வாண்டு, ``இல்லை அங்கிள்... நீங்க போனதும் தனியாப் போய், யாருக்கும் தெரியாம அழுதா. நாங்க கேட்டதுக்கு `கால்ல இடிச்சுக்கிட்டேன். அதான்’னு பொய் சொன்னா’’ என்றாள். இமயா, மீண்டும் `இல்லை... இல்லை...’ என்பதுபோல தலையசைத்தாள். ``ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாம் கிடைச்சுட்டாங்களா இமயா?’’ என்றதும், தன் அருகே இருந்த வாண்டுகளை அறிமுகப்படுத்தினாள் இமயா. அதில் ஒன்பது வயதிருக்கும் ஒரு சுட்டிவாண்டு, ``அங்கிள்... நான் நார்த் இண்டியா. அப்பா-அம்மா வருஷத்துக்கு ரெண்டு தடவைதான் வருவாங்க. இமயாவைப் பத்தி கவலைப்படாதீங்க. நாங்க பார்த்துக்கிறோம்’’ என்றாள். இன்னொரு வாண்டு, ``இமயா செகண்ட் ரேங்க் வாங்கியிருக்கா அங்கிள். நல்லா படிக்கிறா’’ என சர்ட்டிஃபிகேட் கொடுத்தாள். ``நான்வெஜ் சாப்பிட மாட்டேங்கிறா அங்கிள்’’ என்று குறைப்பட்டுக்கொண்டாள் ஒரு குட்டி வண்டு. ``தமிழ் ரெசிடேஷன்ல இமயா ஃபர்ஸ்ட் வாங்கியிருக்கா. ஒரு புக் ப்ரைஸ் குடுத்திருக்காங்க’’ என்றாள் இன்னொரு வாண்டு. அவர்கள் எல்லோரும் யார், என்ன பெயர், என்ன ஊர் என விசாரித்துக்கொண்டான் ராம்கி. டார்ம் மேட் என, ஒருவரை இமயாவுக்கு செட் செய்திருந்தார்கள். அவளுக்கு எட்டு வயது இருக்கும். இமயாவைவிட ஒரு வகுப்பு அதிகம். அதாவது, மூன்றாம் வகுப்பு. ``கம்மியா சாப்பிடுறா அங்கிள். லேட்டாத் தூங்குறா...’’ என, சில குறைகளை எளிமையாக அக்கறையாகப் பட்டியலிட்டாள் அவள். ``வேறு ஏதாவது பிரச்னை இருக்கா?’’ எனப் பொதுவாகக் கேட்டதும், ``இந்த டார்மில் ஒரு பொண்ணு இருக்கா. அவ மட்டும்தான் இமயாவை அப்பப்ப கிண்டல் பண்ணுவா, சண்டைபோடுவா. அதனால் இமயா அழுவா!’’ என்றனர் குழந்தைகள். அந்த வீம்புக்கார வாண்டுவை வரவழைத்துப் பேசினான் ராம்கி. முதலில் முரண்டுபிடித்த அந்த வீம்பு, பிறகு கொஞ்சமாகச் சிரிக்க ஆரம்பித்தது. விளையாட்டுப் பொருளைப் பகிர்ந்துகொள்வதில் ஆரம்பித்த பிரச்னை எனப் புரிந்தது. அந்த வீம்புப் பாப்பா கொஞ்சம் புஷ்டியாக இருந்ததால், மற்ற குழந்தைகள் அதனிடம் கொஞ்சம் பயந்தது தெரிந்தது. அந்த வீம்புப் பாப்பாவைச் சமாதானப்படுத் தினான் ராம்கி. ``நான் அடுத்த தடவை வரும்போது உனக்கு நிறைய விளையாட்டுப் பொருட்கள் வாங்கிட்டு வர்றேன்’’ எனச் சொல்லி, மற்ற குழந்தைகளுடனும் இமயாவுடனும் கை கொடுக்கவைத்துச் சமாதானப்படுத்தினான். அப்போதும் இமயாவுக்கும் மற்ற குழந்தைகளுக்கும் நம்பிக்கை வரவில்லை. அந்த அளவுக்கு டெரர் பாப்பா போல. வாங்கிக்கொண்டு போயிருந்த தின்பண்டங்களை அந்த டெரர் பாப்பாவைவிட்டே மற்ற குழந்தைகளுக்கும் கொடுக்கச் சொன்னான். இடையிடையே வேறு சில வாண்டுகளும் வந்து நைஸாக எட்டிப்பார்த்து ஓடின. அருகில் வந்த அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் தின்பண்டங்கள் கொடுத்தான். குழந்தைகளை அப்படியே விட்டுவிட்டு ரெஸ்ட் ரூம் எப்படி இருக்கிறது எனப் பார்க்கச் சென்றான். ரெஸ்ட் ரூமைப் பார்க்கும்போதே, ஒரு பொடியன் பின்னால் இருந்து ``அங்கிள்...’’ என்று அழைத்தான். ``அங்கிள், உங்க ரெஸ்ட் ரூம் இங்கே இல்லை. வாங்க’’ என அழைத்துவிட்டு, முன்னால் குடு குடு என ஓடினான். பின்தொடர்ந்து சென்றான் ராம்கி. கெஸ்ட்களுக்கான ரெஸ்ட் ரூமைக் காட்டி, ``அது எங்க ரெஸ்ட் ரூம். இதுதான் உங்களுக்கு’’ எனச் சொல்லிவிட்டு ஓடினான். மீண்டும் குழந்தைகளிடம் வந்து, அனைவரிடமும் கொஞ்ச நேரம் ஜாலியாகப் பேசினான். குழந்தைகள் கொஞ்ச நேரத்தில் சிதறி ஓடினர். இமயா, தனித்து இருந்தாள். தன் சிறு மகளுடன் தனியே என்ன பேசுவது எனத் தெரியாமல் குழம்பினான் ராம்கி. தூக்கினால் வெட்கப்படுகிறாள்; கொஞ்சினால் கூச்சப்படுகிறாள். பள்ளி வளாகத்தினுள் தனியே தன் மகளுடன் இதற்கு மேல் எப்படிப் பொழுதைக் கழிப்பது எனத் தெரியாத ராம்கி, ``இந்த மாசக் கடைசியில் லாங்க் வீக் எண்ட் இமயா. அம்மா, நான், ஆழி எல்லோரும் வர்றோம்’’ என்றான். ``இன்னும் எவ்ளோ நாள் இருக்கு... பத்து நாளா?’’ என இரு கை விரல்களையும் விரித்துக் கேட்டாள். `நாள், கால இடைவெளி எல்லாம் குழந்தைக்குப் புரியுமா?’ என முதல்முறையாகக் குழம்பிய ராம்கி, ``ஆமாம் குட்டிம்மா...’’ என்றான். வாங்கிச் சென்றிருந்த ஸ்கிப்பிங் கயிறு, டென்னிகாய்ட், ஷட்டில் காக் ராக்கெட்டை எல்லாவற்றையும் இமயாவிடம் கொடுத்தான். ஆர்வமாக வாங்கிக்கொண்டாள். `` உன் ஃப்ரெண்ட்ஸ்கூட ஷேர் பண்ணிக்கமா’’ என்றதும் தலையை ஆட்டினாள் இமயா. ``கிளம்பட்டுமா குட்டிமா?’’ என்றான். ``ஓ.கே-ப்பா’’ என்றாள். கன்னத்தைத் தட்டிக்கொடுத்துவிட்டு, பள்ளியின் மெயின் கேட் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான். மெயின் கேட் அருகே வந்ததும் யாரோ பின்னால் தட்டுவதுபோல் இருந்தது. பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான். இமயாதான். பின்னாலேயே ஓடிவந்து, அந்த ராக்கெட்டால் மென்மையாகத் தட்டிவிட்டுச் சிரித்தபடி இருந்தாள். ``என்னம்மா?’’ என்றான். ``ஒண்ணுமில்லை’’ என்று சொல்லிச் சிரித்துவிட்டு, உள்ளே ஓடிப்போனாள். http://www.vikatan.com/anandavikatan
  3. தேர்பலி - சிறுகதை என்.ஸ்ரீராம், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் முதல் சாமம் கடந்த அகாலம். இருட்டு கட்டிய வீதியில் ஆள் நடமாட்டமே இல்லை. கல்தீப விளக்குகள் அணைந்துபோயிருந்தன. பின்வீதியில் எங்கோ குருட்டு ஆந்தைகள் சத்தமாகக் குடுகின. நெட்டையாண்டி, எட்டுவைத்து நடந்தான். வீட்டின் வெளி மதில் கதவு திறந்தே கிடந்தது. விளக்குமாடத்து அகல் ஒளி, கீழ்திசைக் காற்றுக்கு நடுங்கியவண்ணம் இருந்தது. கல்நிலவு வாசற்படியில் தலை வைத்துப் படுத்திருந்த கனகா, காலடி அரவம் கண்டதும் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். நெட்டையாண்டிக்கு முன்னே ஓடி, சமையல்கட்டுக்குள் கோரைப் பாயை விரித்துப் போட்டாள். பித்தளைச் சொம்பு நீரை நீட்டினாள். கை அலம்பிவிட்டு வந்த நெட்டையாண்டி, பாயில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்தான். அகல் சுடரின் அசைவுக்கு ஏற்ப நிழல்கள் சுவரில் விஸ்வரூபமாக அசைந்தன. கனகா, தலைவாழை இலையில் நீர் தெளித்து, பச்சரிசி சாதத்தைப் பரிமாறி, தொட்டுக்க சுரைக்கூட்டு வைத்தாள். நெட்டையாண்டி, மௌனமாகச் சாப்பிடத் தொடங்கினான். சற்றுநேரம் கழித்து எதிரில் அமர்ந்திருந்த கனகா கேட்டாள், “விடியிறதுக்குள்ள தேர் நகர்றதுக்குப் பரிகாரம் கண்டுபிடிச்சுட்டாரா உங்க மாயவித்தைக்காரர்?’’ “ம்.’’ “எப்படி?’’ “அதுக்கு கர்ப்பவதியைப் பலிகொடுக்கணுமாம்.’’ “கர்ப்பவதிக்கு எங்க போவீங்க?’’ நெட்டையாண்டி பதில் பேசாமல் சாப்பிட்டு முடித்து, கை அலம்பினான். முந்தானையை நீட்டிய கனகாவின் மேடிட்டிருந்த அடிவயிற்றை ஒரு கணம் வெறித்துப் பார்த்தான். கனகா சிரித்தாள். நெட்டையாண்டியின் முகம் இறுகிற்று. திடீரென மேல்துண்டை எடுத்து கனகாவின் வாயைக் கட்டினான். தூக்கித் தோளில் கிடத்தி நடந்தான். கால்களையும் கைகளையும் உதறித் திமிறிய கனகாவால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. கல்நிலவு சட்டம், நெட்டையாண்டி நெற்றிப்பொட்டில் மோதியது. உச்சந்தலை அதிர்ந்து வலித்தது. தடுமாற்றத்தை வெளிக்காட்டாமல் வாசற்படி இறங்கி நடந்தான். நெட்டையாண்டிக்கு சிறு நடுக்கம் உடம்பை ஊடுருவிச் சென்றது. அந்த நடுநிசி கொடுந்துயர் தருணம் திரும்பத் திரும்ப ஞாபகத்துக்கு வந்து, மனதை இம்சைப்படுத்தியது. குறுகிய தார்சாலை, போக்குவரத்து இல்லாமல் நீண்டது. இருபுறமும் நெல்வயல்கள் நடவு இன்றி கிடந்தன. தளர்வாக நடந்துகொண்டிருந்த நெட்டையாண்டி, புறச்சூழலை மறந்து மீண்டும் கடந்தகால நினைவில் மூழ்கினார். நெட்டையாண்டிக்கு பதினெட்டு வயது. ஆறு அடி உயரம். திக்குசான ஆள். மீசை கொஞ்சம் தடிக்க, அதை முறுக்கிவிட்டுக்கொண்டு முரட்டுத்தனமாக ஊருக்குள் திரிந்தான். ஆனால், தோற்றத்துக்கு நேரெதிரான பயந்த சுபாவம். விளக்குவைத்த பிறகு வீட்டைவிட்டு வீதியில் இறங்காத பயந்தாங்கொள்ளி. எப்போதும் பசி அடங்காத வயிறு. தின்பதற்காக ஊரில் யார் கூப்பிட்டாலும் போய் எடுபிடி வேலைகள் செய்தான். சிறு குழந்தைகள் கையில் வைத்திருக்கும் தின்பண்டங்களையும் மிரட்டி பிடுங்கித் தின்றான். ஊருக்குள் எந்த மதிப்பும் இல்லாமல் சுற்றித் திரிந்துகொண்டிருந்த நெட்டையாண்டிக்கு, ஊரே மதிக்கும் ஒரு காரியத்தைச் செய்யும் சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது. அப்போது ஹேவிளம்பி வருடம் முடிவுறும் தறுவாயில் இருந்தது. பருவமழை பொய்த்துப்போனதால் எங்கும் வறட்சி. தோட்டவெளிகள் தரிசாகிக் கிடந்தன. சேந்துகிணறுகளின் தரையில் சம்புக்கோரைகள் முளைத்துப் பூப்பூத்துவிட்டன. ஆலாம்பாளையத்துச் சனங்களுக்கு, குடிக்க தண்ணீர் இல்லை. நெட்டையாண்டி, ஊருக்குத் தெற்கே உப்பாற்றில் ஊற்று தோண்டினான். ஒரே நடையில் மூன்று குடங்கள். சும்மாட்டுத் தலையில் ஒன்று. இடது கக்கத்தில் ஒன்று. வலது கையில் தொங்கவிட்டு ஒன்று என ஊர் பெண்களுக்காகத் தண்ணீர் சுமந்தான். அதனாலேயே எல்லா வீட்டுத் திண்ணைகளிலும் உரிமையோடு உட்கார்ந்து, நெல் அரிசிச்சோறு சாப்பிட்டான். பங்குனி பிறந்தது. உப்பாற்று ஊற்றுக்குழியில் நீர் வற்றிப்போனது. ஊர் கூடியது. முனியப்புச்சிக்குப் பச்சைத் தடுக்கு வேய்ந்து சாட்டு அறிவித்தனர். நெட்டையாண்டியின் அய்யாதான் பெரிய பூசாரி. முனி விரட்டும் இரவு. பலி கிடாயின் குடல் மாலை போட்ட பெரிய பூசாரிக்கு, அருள் வந்தது. “ஊருக்கு மழையைக் கொண்டுவராம நான் போக மாட்டேன். என் வெறி, ஆவேசம் அதிகமாகியிருக்கு. ரத்தம் குடிக்க என் பல் எல்லாம் துடிக்குது. ஊருக்குள்ள ஒரு சனம் இருக்கக் கூடாது.” ஊர் கவுண்டரும் முனி விரட்டும் இளைஞர்கள் சிலரும் பூசாரியோடு இருந்துகொண்டனர். மற்றவர்கள் எல்லோரும் ஊரைவிட்டு தெற்கே புறப்பட்டனர். நெட்டையாண்டியும் போனான். உப்பாற்றின் அக்கரைக்குப் போய் ஊரைப் பார்த்து உட்கார்ந்துகொண்டனர். எங்கும் நிசப்தம்கூடிய இருள். நெட்டையாண்டிக்கும் சேக்காலிகளுக்கும் நேரம் போக மறுத்தது. சேக்காலிகளில் ஒருவன் கேட்டான், “ரெண்டாம் ஆட்டம் படத்துக்குப் போவமா?’’ நெட்டையாண்டி அது வரை படம் பார்த்தது இல்லை. நான்கு சேக்காலிகளோடு தரிசு வயல்களைக் கடந்து நடந்தான். தாராபுரத்தின் கிழக்கு ஓரம் கொளுஞ்சிவாடியில் வசந்தா டென்ட் கொட்டகை இருந்தது. சுற்றிலும் பனைமட்டைப் படல். சேக்காலிகளே டிக்கெட் எடுத்தனர். உள்ளே மணல் தரையில் உட்கார்ந்தனர். வெள்ளைத் திரையில் `நாடோடி மன்னன்’. படைவீரர்கள் குதிரையில் விரைந்து வந்தனர். திடீரென நெட்டையாண்டி எழுந்தான். அதற்குள் திரையில் குதிரைகள் நெருங்கியிருந்தன. நெட்டையாண்டி திரும்பி, மணல் தரையில் அமர்ந்திருக்கும் ஆட்களை மிதித்தபடி ஓட ஆரம்பித்தான். யாருக்கும் எதுவும் புரியவில்லை. சேக்காலிகள் பின்னே எழுந்து ஓடிவந்தார்கள். நெட்டையாண்டி, நுழைவுவாயிலைக் கடந்து பனைமட்டைப் படலை எகிறித் தாண்டினான். குதிரைகள் பின்னே துரத்துவதுபோலவே இருந்தது. கால்களின் குளம்பொலி கிட்டத்தில் வந்துகொண்டே இருந்தது. நெட்டையாண்டி, தரிசு வயல்களின் வரப்புகளைத் தாண்டித் தாண்டி ஓடியபடியே இருந்தான். இருந்திருந்தாற்போல் பொட்டுப்பொட்டென மழைத்துளிகள் இறங்கின. கருத்த முகில்கள் திரண்டு வானம் கொள்ளாமல் தேங்கி நின்றன. மின்னல் படர்ந்து இடி இடித்தது; மழை கனத்தது. குதிரைகள் தொடர்ந்து துரத்திக்கொண்டே இருந்தன. நெட்டையாண்டி, ஓடிக்கொண்டே இருந்தான். உப்பாற்றுக் கரை வந்ததும் வாய் முனகியது, “குதுர தொரத்துது... குதுர தொரத்துது...” நெட்டையாண்டியின் அம்மாக்காரி அழ ஆரம்பித்தாள். “எம் புள்ளைய முனியப்புச்சி புடுச்சுக்கிச்சு.” ஊர் சனங்கள் பயந்துபோனார்கள். முதல் கோழி கூப்பிட, மழை ஓய்ந்தது. நெட்டையாண்டி சுயநினைவு இழந்தான். உப்பாற்றில் வெள்ளம் வடியவே இல்லை. முனி விரட்டிய பிறகு ஊர் கவுண்டர் பரிசல் போட்டு ஊர் சனங்களை ஊருக்குக் கூட்டிவந்தார். அந்த வாரத்திலேயே ஊர் சேந்துகிணறுகள் மேல் ஜலம் பொத்து நிரம்பியது. அய்யாவால் நெட்டையாண்டியைக் குணப்படுத்த முடியவில்லை. பச்சிலைகளும் சூரணங்களுமாகச் செய்த சிகிச்சைகள் வீணாகின. அன்று உச்சிவெயில் கொளுத்தும் பிற்பகல். நெட்டையாண்டியைப் பார்க்கவந்த ஊர் கவுண்டர் அய்யாவைத் தனியே கூட்டிப்போய் பேசினார். “முனியப்புச்சிக் குதுரயைத்தான் அப்படிச் சொல்றான். அவனை இங்க வெச்சிருந்தா பிழைக்கவைக்க முடியாது. வேற இடம் மாத்திப்பாரு.” சாயங்காலத்தில் ஊர் கவுண்டரே சவ்வாரி வண்டியும் பூட்டிக்கொடுத்தார்.நெட்டையாண்டியைத் தூக்கி வண்டியில் ஏற்றிக் கிடத்தினர். ஈர மண்பாதையில் வடக்கு நோக்கிப் போனது வண்டியின் பயணம். நெடுநாட்களுக்குப் பிறகு தானியக் கதிர்களைச் சூறையாடும் வானாஞ்சிட்டுகள் கிறீச்சிட்டவாறு படை படையாகப் பறந்து வந்தன. வடக்குச் சீமை பண்டாரத்தோடு ஓடிப்போன அத்தைக்காரியின் உறவு முறிந்து, இருபது வருடங்களுக்கு மேல் ஆகியிருந்தது. அய்யா வெட்கத்தை எல்லாம் விட்டுவிட்டுத்தான், அந்த வீட்டின் வெளி மதில் கதவின் முன் வண்டியில் இருந்து இறங்கினார். ஆனால், அத்தைக்காரியும் மாமாவும் பழைய பகையை மறந்து, நெட்டையாண்டியை வீட்டுக்குள் தூக்கிப்போனார்கள். சிலுவை ஆஸ்பத்திரிக்குக் கூட்டிப்போய் வைத்தியம் பார்த்தார்கள். குணமானதும் கனகாவைக் கட்டியும் வைத்தார்கள். அடுத்த கார்காலம் வந்தது. மாமாவும் அத்தைக்காரியும் காசியாத்திரை கிளம்பிப் போய்விட்டனர். காமாட்சி அம்மன் கோயில் முறைமை பூஜையை, நெட்டையாண்டியே கவனித்து வந்தான். அந்த வருடத்தில் ஆடி பதினெட்டுக்குப் பின்னிட்ட தினத்தில் இருந்தே பிடித்த பருவமழை ஓயவே இல்லை. தினமும் சாயங்காலம் மழை வந்துகொண்டே இருந்தது. ஆவணி, புரட்டாசி கடந்தும் இதே நிலைதான். மானாவாரி நிலங்களில் நீர் ஓரம்பு எடுத்துவிட்டது. விதைத்து முளைத்திருந்த மானாவாரிப் பயிர்கள் எல்லாம் இற்று மிதந்தன. மேகாட்டுக் குடியானவர்களுக்கு என்ன செய்வது எனத் தெரியவில்லை. நெல்நாற்று விட்டு நட்டனர். நல்ல மகசூல். தைப்பூசத்துக்கு முன்பே அறுவடை முடிந்து, நெல் மூட்டைகளைத் திண்ணையில் கொண்டுவந்து அடுக்கினர். குடியானவர் வளவே குதூகலித்துக் கிடந்தது. நாட்டாமைக்காரர் காமாட்சி அம்மன் சாட்டை அறிவித்தார். அதேவேளை பட்டு நெசவாளர் வளவின் நிலை வேறாக இருந்தது. எங்கும் பட்டுப்பூச்சி செடிகள் இற்றுப்போய்விட்டதால், பட்டுக் கூடுகளின் வரத்தே இல்லை. பட்டுப்புழுக்கள் உருமாற்றம்கொள்ளும் முன் சுடுநீரில் போட்டு நூல் பிரிக்கும் கொப்பரைகள் கவிழ்த்து வைக்கப்பட்டன. பட்டுத்தறிகள் நெசவு இல்லாமல் போயின. தார்பட்டு நூற்கும் பெண்களின் ராட்டைகள் அட்டாழியில் கிடத்தப்பட்டன. நெசவாள இளந்தாரிகள் நாள் எல்லாம் ஊர் மடத்திண்ணையில் உட்கார்ந்து தாயமும் பாஞ்சாங்கரமும் விளையாடி பொழுதைக் கழித்தனர். அன்று நாட்டாமைக்காரரின் சாட்டு வரி வசூலிப்பவர்கள், நெசவாளர் வளவுக்குள் வந்து திடுமுட்டி தட்டினர். நெசவாள இளந்தாரிகள் கொதித்துப்போயினர். நெசவாள முன்னோடும்பிள்ளை தலைமையில் நாட்டாமைக்காரரைப் பார்க்கச் சென்றனர். கோயிலடியில் தேர் மராமத்துச் செய்யும் ஆட்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த நாட்டாமைக்காரர், வெகு நேரத்துக்குப் பிறகே இவர்கள் பக்கம் வந்தார். “சேடனுக எல்லாம் சேர்ந்து வந்திருக்கீங்க. என்ன சோலி?” “நாங்க நெசவு இல்லாம முழிப் பிதுங்கிக் கிடக்கிறோம். நீங்க அம்மன் சாட்ட அறிவிக்கலாமா?” “எங்க மானாவாரி பூமியில நெல்லு விளையவெச்சிருக்கா அம்மன். நாங்க எதுக்கு சாட்ட நிறுத்தணும்?” “நாங்களும் சாட்ட நிறுத்தச் சொல்லல. எங்க நிலைமை சீராகிறவரைக்கும் தள்ளிவையுங்கனுதான் கேட்கிறோம்.” “அறிவிச்ச சாட்ட நிறுத்தினா, அம்மன் கோபத்துக்கு ஊர் ஆளாக வேண்டிவரும். உங்களால முடியலைன்னா வரி குடுக்க வேண்டாம்.” நெசவாள முன்னோடும்பிள்ளைக்குக் கோபம் வந்தது. “நாங்க ஒண்ணும் அந்த அளவுக்குத் தரம்கெட்டுப் போகலை. எங்களுக்கும் மானம், ரோஷம் இருக்கு.” தேர்த் திருவிழா களைகட்டியது. முதல் நாள் தேர் புறப்பாடு. ஐந்துவடத் தேர், குடியானவர் வளவு வீதிகளில் மேளவாத்தியத்துடன் வலம்வந்தது. தேர் முகப்பில் உட்கார்ந்திருந்த நெட்டையாண்டி, ஆரத்தியைக் காட்டி குங்குமம் வழங்கினான். குடியானவர்களின் முகங்கள் எங்கும் மகிழ்ச்சிப் பிரவாகம். தேர் நெசவாளர் வளவுக்குள் நுழைந்தது. ஆட்கள் யாருமே தேர் வடம்பிடிக்க முன்வரவில்லை. ஒரு நாற்சந்தியில் முதல் நாள் தேர் நிலைகொண்டது. ஊர் ஓசை அடங்கிவிட்டது. எங்கு இருந்தோ இரவாடிவித்தைக்காரர்கள் ஊருக்குள் வந்தனர். கொம்புகள் ஊதப்பட்டன. தப்பட்டைகளும் முரசுகளும் கொட்டி முழங்கின. முகத்தில் அரிதாரச் சாயம் பூசிய இரவாடிவித்தைக்கார ஆண்களும் பெண்களும், வாளும் வேலும் ஈட்டியும் ஏந்தியபடி அணிவகுத்து வந்தனர். பிச்சைப்பாத்திரம் வைத்திருந்த சிறுவர்கள், சிங்கம், புலி, குரங்கு, கருடன், பூதம் என விதவிதமான கொடிகளை ஆட்டியபடி வந்தனர். தேர் முன்பாக வந்ததும் எல்லோரும் குழுமி வட்டமிட்டனர். கை கால் சலங்கை குலுங்க இசைக்கு ஏற்ப நடனமாடினர். ஊர் சனங்கள் கூடியதும், கருத்த குள்ளமான தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் திடீரென சத்தமிட்டார். தப்பட்டையும் முரசும் கொம்பும் ஓசை அடங்கின. நடனமாடிய இரவாடிவித்தைக்காரர்கள் ஒதுங்கி நின்றனர். தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் கூட்டத்தைப் பார்த்துப் பேசினார், “அய்யாமார்களே... ஆத்தாமார்களே... நாங்க காட்டுற வித்தைக்கு எதிர்வித்தை காட்டினாலும் சரி. இல்ல... பொய்னு நிரூபிச்சாலும் சரி. நாங்க தோத்தவங்களாவோம். அப்படி யாரும் செய்யலைன்னா, நீங்க எங்களுக்குக் கப்ப வரி கட்டணும்.” கூட்டம், அமைதியாகப் பார்த்தது. தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர், சுருக்குப்பையில் இருந்து கோழிமுட்டை ஒன்றை வெளியே எடுத்துக் காட்டினார். வயிறு பெருத்த இளம் இரவாடிவித்தைக்காரன் ஒருவன் அந்தக் கோழிமுட்டையை வெடுக்கெனப் பிடுங்கி மேலே வீசினான். கோழிமுட்டை கீழே விழும்போது திடீரென சேவலாக மாறி இறக்கையடித்துப் பறந்தது. நடனமாடிய இரவாடிவித்தைக்காரர்கள் அந்தச் சேவலை துரத்திப் பிடித்தனர். உடனே தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர், அந்தச் சேவலை வாங்கி கொண்டையை நீவினார். அந்தச் சேவல் முட்டையிட்டது. கூட்டம் ஆச்சர்யத்தோடும் மிரட்சியோடும் பார்த்தது. கொஞ்ச நேரம் அங்கு அலாதியான அமைதி. இளம் இரவாடிவித்தைக்காரன் நாட்டமைக்காரரின் கையைப் பிடித்து, தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரரின் முன்பாகக் கொண்டுவந்து நிறுத்தினான். “அய்யாமாரே... உங்க ஊர் எங்ககிட்ட தோத்துப்போச்சு. இப்ப கப்ப வரி கட்டுங்க.” நாட்டாமைக்காரர், வேட்டித் தலைப்பில் முடிந்திருந்த காசுகளை எடுத்து நீட்டினார். தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் வாங்க மறுத்தார். “ அய்யாமாரே... இதெல்லாம் கட்டுப்படியாகாது. முடுஞ்சு வெச்சிருக்கிற நோட்டுக்களை எடுத்துப் போடுங்க. இல்லைன்னா இந்தத் தேரையே நகர்த்தவிடாம செஞ்சுட்டுப் போயிடுவேன்.” நாட்டாமைக்காரர், வெடுக்கெனக் கையை உதறி நகர்ந்தார். ``கட்டுவித்தக்கார நாயிக... என்னையே மிரடுறீங்களாடா? போட்ட காசைப் பொறுக்கிக் கிட்டு ஊரைவிட்டு ஓடுங்க. இல்லைன்னா உதைச்சுத் துரத்திருவேன்.’’ நாட்டாமைக்காரர், கூட்டத்தை விலக்கி நடந்தார். உடனே நெசவாளமுன்னோடும் பிள்ளை அங்கு வந்து ஒரு ரூபாய் தாளை எடுத்துப் போட்டார். தப்பட்டையும் முரசும் அதிர்ந்து முழங்கின. கொம்புகள் உச்சஸ்தாயிக்கு ஊதப்பட்டன. நடனமாடும் இரவாடிவித்தைக்காரர்கள் நெசவாள முன்னோடும்பிள்ளையைச் சூழ்ந்துகொண்டு நடனம் ஆடினர். அன்று இரவு இரண்டாம் சாமம் கடந்த வேளை. தேருக்குக் காவல் இருந்த நெட்டையாண்டி, இருண்ட ஆகாயத்தையும் கண் சிமிட்டும் விண்மீன்களையும் பார்த்தபடியே நேரத்தைக் கடத்திக்கொண்டிருந்தான். அப்போது காலடிச் சத்தம் கேட்டது. பார்வையைக் கூர்மையாக்கினான். நெசவாள முன்னோடும்பிள்ளை, நெசவாள இளந்தாரிகளை அழைத்துக்கொண்டு தேரைக் கடந்து கிழக்கு நோக்கிப் போனார். நெட்டையாண்டிக்குச் சந்தேகம் ஏற்பட்டது. சிறு இடைவெளிவிட்டு இருளில் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தான். அவர்கள் ஊருக்குக் கிழக்கே ஆலந்தோப்புக்குள் நுழைந்தனர். பாரம் சுமக்கும் கோவேறுக் கழுதைகள் மிரண்டு எழுந்தன. இரவாடி வித்தைக்காரப் பெண்கள் கல் அடுப்பில் மண்பாண்டங்கள் வைத்துச் சமைத்துக் கொண்டிருந்தனர். துணிக்கூடாரத்துக்குள் இருந்து தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் வெளியே வந்து கும்பிட்டார். “நிஜமாலுமே உன்னால தேரை நகர்த்தாம செய்ய முடியுமா?” “என்ன அய்யாமாரே... இப்படிக் கேட்கிறீங்க?” “செய்ய முடியுமா... முடியாதா?” “முடியும். ஆனா, தெய்வ காரியமாச்சே.” நெசவாள முன்னோடும்பிள்ளை, கக்கத்தில் இடுக்கியிருந்த பட்டுச்சேலைகளை எடுத்து உதறி விரித்தார். சமையல் செய்யும் இரவாடி வித்தைக்காரப் பெண்கள் எல்லோரும் எழுந்து வந்து சூழ்ந்து பார்த்தனர். இளம் இரவாடிவித்தைக்காரன் சட்டெனப் பட்டுச்சேலைகளை வாங்கிக்கொண்டான். “நாளைக்கு தேர் நகராது அய்யாமாரே. அப்படி நகரணும்னா நாங்க வரணும்.” “நீங்க வரக் கூடாது. விடியும்போது ஊரைவிட்டு வெகுதூரமா போயிரணும்.” நெட்டையாண்டி, பெரும் குழப்பத்துக்கு ஆளானான். நேராகக் கிளம்பி நாட்டாமைக்காரர் வீட்டுக்குச் சென்றான். தூக்கச்சடவுடன் நடைக்கு வெளியே வந்த நாட்டாமைக்காரரிடம் நடந்ததைச் சொன்னான். “ஏண்டா ஏதாச்சும் கனவுகீது கண்டீயா என்ன? எங்களுக்குள்ள கொசலம் சொல்ற வேலையை வெச்சுக்காத!” நெட்டையாண்டி, மேற்கொண்டு நிற்காமல் தேர் நிலைக்கே வந்துவிட்டான். அதற்குள் தேர் அருகில் தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரரும் இளம் இரவாடிவித்தைக்காரனும் நின்று, கட்டுவித்தை மந்திரத்தைக் கடுமையாக ஓதிக்கொண்டிருந்தனர். ``ஓம்... ஆம்... ஊம்... றீம்... றீம்... காஉங்கி ஹ்றீம் றீம் வசிய... மோகினி வா... வா...’’ பின்னர் தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் தெற்குத் திசை பார்த்து நின்று சத்தமிட்டார். ``குறளைப் பேய்களே... மறுபடியும் நான் வர்ற வரைக்கும் தேர்ச் சக்கரத்தை விட்டுறாதீங்க.’’ ஒருவர் பின் ஒருவராக கிழக்குத் திசை பார்த்துக் கிளம்பினர். நெட்டையாண்டி, தேரை நெருங்கினான். தேர்ச் சக்கரங்களைச் சுற்றிலும் கோழி ரத்தம்போல ஏதோ ஒன்று சிந்தியிருந்தது. நெட்டையாண்டிக்கு, பயம் எழுந்தது. மறுநாள் இரவும் தேர் நகரவில்லை. வடம் பிடிப்பவர்கள் அதிகமாகி இழுத்துப் பார்த்தனர். சிறு அசைவில்லை. நெட்டையாண்டி, `இரவாடி வித்தைக்காரர்கள் வேலையைக் காட்டிவிட்டனர்' எனப் புரிந்துகொண்டான். ஆனால், நாட்டாமைக்காரர் புரிந்துகொள்ளவில்லை. பக்கத்து ஊர்களில் இருந்து ஆட்களைத் திரட்டிவந்து தொடர்ந்து தேரை இழுக்க முயன்று கொண்டே இருந்தார். தேர் அப்படியே ஆணி அடித்தாற்போல் நின்றது. விடியற்காலை வந்தபோது ஊர் மக்கள் முகத்தில் பீதி படரக் கலைந்துபோயினர். பகலில் நெசவாள முன்னோடும்பிள்ளை, காவல் நிலையம் சென்று நாட்டாமைக்காரர் தேரில் பில்லி, சூனியம் வைத்துவிட்டு ஊரை மிரட்டுவதாகப் புகார் கொடுத்தார். அதற்கு அடுத்த நாளும் தேர் நகரவில்லை. பகலில் ஜீப் ஒன்று தேர் நின்ற இடத்துக்கு வந்தது. கோவை ஜில்லா கலெக்டர், போலீஸோடு இறங்கி வந்தார். தலைப் பாகையுடன் கருத்த தாடி வளர்த்திருந்த சிங் கலெக்டர், தேரைச் சுற்றிப்பார்த்துவிட்டு போலீஸ்காரர்களுக்கு ஏதோ உத்தரவிட்டார். போலீஸ்காரர்கள் ஜீப்பில் ஏறிக் கிளம்பிப் போயினர். அன்று சாயங்காலம் யானைகள் கொண்டு வரப்பட்டன. தேர் வடத்தை யானைகளின் காலில் கட்டி இழுக்கவைத்தனர். ஐந்து வடங்களும் முறுக்கி அறுந்துபோயின. தேரில் சலனம் இல்லை. ஊர் சனங்கள் மேலும் திகில் அடைந்தனர். சிங் கலெக்டர், நாட்டாமைக்காரரைக் கூப்பிட்டார். நாட்டாமைக்காரர் ஓடிவந்து, சிங் கலெக்டர் முன்பு பவ்யமாகக் கும்பிட்டு நின்றார். “இன்னும் ரெண்டு நாள் டைம் தர்றேன். அதுக்குள்ள தேரை நகர்த்திடணும். இல்லைன்னா தீ வெச்சுக் கொளுத்தச் சொல்வேன்.” மேற்கு வானில் செந்நிறம் மறைந்து இருள் சூழ்ந்தது. ஊரில் இருந்து திசைக்கு ஒரு குதிரை வண்டி கிளம்பியது. சாட்டை நுனியால் அடிவாங்கிய குதிரைகள் வேகமெடுத்தன. விடியும் தருவாயில் வடக்கே சென்ற குதிரை வண்டி ஆட்கள் இரவாடிவித்தைக்காரர்கள் இருக்கும் இடத்தைக் கண்டுபிடித்தனர். நெட்டையாண்டியும் நாட்டாமைக்காரரும் அங்கு போனார்கள். ஒரத்துப்பாளையம் பக்கம் நொய்யல் ஆற்றங்கரைப் பனைத்தோப்புக்குள் இரவாடி வித்தைக்காரர்கள் பதுங்கியிருந்தனர். தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் நடுக்கத்துடன் பேசினார், “அய்யாமாரே... எங்க குறளிவித்தையால கட்டுவிக்கத்தான் முடியும். கட்டை அகற்ற முடியாது. வேணும்னா எங்களுக்குக் குருவகுலை குடுத்த சாமி இருக்கார். அவர்கிட்ட கூட்டிட்டுப் போறேன். எங்களுக்கு இப்படி எல்லாம் அபகீர்த்தி நேரும்னு தெரியாது. எங்கள மன்னிச்சு அருளணும்.” தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் நெடுஞ்சாண் கிடையாக நாட்டாமைக்காரரின் காலில் விழுந்து பாதத்தைப் பற்றிக்கொண்டார். சென்னிமலை மேற்குக் கனவாய்க்குச் சென்று குதிரை வண்டி நின்றது. சதுனிவௌவால்கள் பறந்து வட்டமிட்டன. திரவக் கள்ளிகளும் மாவிலிங்க மரங்களும் முற்றி நின்ற வனத்துக்குள் தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் மேலே கூட்டிப்போனார். வெப்பாலை மரத்து நிழலின் கீழ் நரி உறங்கும் குகை முன்பு, மயில்தோகை மீது கோவணச்சாமியார் ஒருவர் நிச்சலனமாக உட்கார்ந்திருந்தார். தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் கிட்டத்தில் போய், நடந்த விஷயத்தை அவர் காதோரம் சொன்னார். கோவணச்சாமியார் இலைகளைப் பறித்து பாறையில் தேர், ஒரு பெண், வீச்சரிவாள் என வரைந்து காட்டினார். தலைமை இரவாடி வித்தைக்காரர் பரவசத்துடன் சாமியார் காலில் விழுந்து கும்பிட்டு எழுந்தார். “சாமி உத்தரவு குடுத்திருச்சு. வாங்க போலாம்.” நெட்டையாண்டிக்கும் நாட்டாமைக்காரருக்கும் ஒன்றும் விளங்கவில்லை. குதிரை வண்டியில் ஊர் திரும்பும்போது தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் கேட்டார், “அய்யாமாரே... சாமி என்ன சொல்லுச்சுனு புரிஞ்சுதா?” நெட்டையாண்டியும் நாட்டாமைக் காரரும் மௌனமாகப் பார்த்தனர். “பல நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னால இதே மாதிரி தேர் நகராமல் போனப்போ, எங்க ஆதி குரு செஞ்ச பரிகாரம்தான் சாமி வரைஞ்ச அந்தப் படம். அப்ப ஆதி குரு குடகுராசாவிடம் முதல் மந்திரியா இருந்தார். பல்லவ தேசத்துல இருந்து வந்து கூப்புடுறாங்க. தேர்கிட்ட போய் பார்த்தா குறளைப் பேய்கள் சக்கரத்தைக் கெட்டியாகப் பிடிச்சுருக்கு. தன்னோட எல்லா சக்திகளையும் திரட்டிப் பார்த்தார். ஏவல்ல கட்டுண்ட தேர் நகரலை. அன்னைக்கு ராத்திரி நடையைச் சாத்திக்கிட்டு அம்மனை வேண்டினார். அம்மன் அசரீரியா ஆகாய வாக்கு சொல்லுச்சு... `தலைச்சாம் புள்ளயைக் கருவுற்றிருக்கும் கர்ப்பவதியைப் பலியிடு’னு. அந்த அர்த்த ராத்திரியில் கர்ப்பவதிக்கு எங்க போவார்? அதுவும் தலைச்சாம்புள்ளயைக் கருவுற்றிருக்கிற கர்ப்பவதிக்கு. அப்பத்தான் அவருக்கு தம் பொஞ்சாதி கர்ப்பவதிங்கிற ஞாபகம் வந்துச்சு. உடனே கூட்டிவந்து தேர் பலி குடுத்து தேரை நகர்த்தினாராம். அதுபோலதான் இன்னிக்கு நாங்க செய்றது லேசுபட்ட காரியம் அல்ல.’’ தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் தேர் முன்பு அமர்ந்து படையலிட்டு, ஏவல் கட்டுகளை விரட்ட பூஜையைத் தொடங்கினார். ஊரே நிசப்தமாகக் கிடக்க மந்திர உச்சாடனங்களின் சத்தம் பயமுறுத்தும்படி இருந்தது. நெடுநேரம் கழித்து தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் அச்சம் கலந்த குரலில் நாட்டாமைக்காரரைக் கூப்பிட்டார். “வேற வழி இல்லை. குறளைப்பேய்கள் பலமா சக்கரத்தைக் கவ்வியிருக்கு. கர்ப்பவதியைப் பலி கொடுத்தாத்தான் அடக்க முடியும்.” “அப்ப, கலெக்டர் சொன்ன மாதிரி தேரைக் கொளுத்திருவோம்.” “தேரைக் கொளுத்தினா... குறளைகள் ஊரைக் கொளுத்திரும்.” நாட்டாமைக்காரர் பயந்து நடுங்கினார். நெட்டையாண்டி ஒரு கணம் யோசித்தான். தைரியமாக வீட்டுக்குப் போய் கனகாவைத் தூக்கிவந்தான். தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் கலசநீரை அள்ளி கனகா மீது வீசினார். வீச்சரிவாளை ஓங்கிப் பிடித்து நின்றார். உதடுகளில் இருந்து வெளிப்பட்ட ஆக்ரோஷமான மந்திரம், மௌனம் பூண்ட ஊர்வெளியை மீண்டும் கிழித்துக்கொண்டு பரவியது. அந்த நேரம் நாற்சந்திக்கு குதிரை ஒன்று வாயில் நுரைதள்ள வந்து நின்றது. கோவணச்சாமியார் தீப்பந்தத்துடன் குதிரையில் இருந்து குதித்து இறங்கினார். தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் ஓங்கியிருந்த வீச்சரிவாளைப் பிடுங்கி தூர வீசினார். ஏதோ சாடை காட்டினார். தலைமை இரவாடிவித்தைக்காரர் நெட்டையாண்டியிடம் சொன்னார், “சாமியே... தேரை நகர்த்துறேன்னு சொல்லிருச்சு. நீ உம் பொஞ்சாதியைத் தூக்கிட்டு வீட்டுக்கு ஓடிடு.” ஒருபோதும் இல்லாமல் அப்போது ஊரைச் சுற்றிலும் குள்ளநரிகள் ஊளையிட்டன. மயங்கிக் கிடந்த கனகாவை திண்ணையில் கிடத்திய நெட்டையாண்டிக்குப் பயம் எடுத்தது. வெளி மதில் கதவைச் சாத்திவிட்டு வீதியில் இறங்கி நடந்தான். நீண்ட நெடுங்கால தேசாந்திரப் பயணம் முடிந்து ஊர் திரும்பிய நெட்டையாண்டி, நேராக காமாட்சி அம்மன் கோயிலுக்கு வந்தார். யாரோ வயதான சந்நியாசி என நினைத்து, எவரும் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. இளம் பூசாரி ஒருவன் முள்பாதக் குறடின் மேல் நின்று சாமியாடிக்கொண்டிருந்தான். கணக்குகள் சொல்லி, காணிக்கை பெற்றான். நடுச்சாமத்துக்குப் பின் சாமியாட்டம் ஓய்ந்தது. குறிகேட்க வந்தவர்கள், வாகனங்களில் ஏறி கலைந்தனர். திடீரென எங்கும் அச்சுறுத்தும் தனிமை. நாலுகால் மண்டப மூலஸ்தானத்தைப் பூட்டிவிட்டு வந்த இளம் பூசாரி, உருவாரக் குதிரை ஓரமாக உட்கார்ந்திருந்த நெட்டையாண்டியைக் கண்டதும் அருகில் வந்தான். “இது சத்தியவாக்கான சாமி. இங்க ராத்தங்கக் கூடாது.” “தங்கினா சாமி என்ன பண்ணும்?’’ “சாமி ஒண்ணும் பண்ணாது. ஆனா, எங்க தாத்தாவோட சித்த சக்தி உங்களை உசுரோடு விடாது.” “நான் அதுக்கு எல்லாம் பயப்பட மாட்டேன்.” “யோவ் பெருசு! கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னால என் சாமியாட்டத்தைப் பார்த்தல. அது எப்படினு நினைக்கிற? எல்லாம் அவரோட அருள்.” நெட்டையாண்டி சத்தமாகச் சிரித்தார். “அவர் சாதாரண சித்தர் அல்ல. ஊருக்காக நிறைமாதப் பொண்டாட்டியவே தேர் பலி கொடுக்க நினைச்ச மகான்.” நெட்டையாண்டி, மீண்டும் சத்தமாகச் சிரித்தார். “நீங்க இன்னும் நம்பலையில. வீட்டுக்கு வாங்க எங்க பாட்டியவே சொல்லச் சொல்றேன்.” நெட்டையாண்டி பதில் கூறாமல் இருளில் இறங்கி நடந்தார். ஊரை எல்லாம் தாண்டி நடந்த பின்னால், கோவணச்சாமியார் தேரை நகர்த்தினாரா... இல்லையாங்கிற சந்தேகம் அன்றைக்குப் போலவே இன்றைக்கும் அவருக்குள் எழுந்தது. http://www.vikatan.com/anandavikatan
  4. வடுகநாதம் சிறுகதை: என்.ஸ்ரீராம், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு இருள் அடர்ந்த பனி இரவு. நடுச்சாம வேளை. தோட்டத்து வீட்டின் உள் அறையில் படுத்திருந்த நான் ஏதோ சத்தம் கேட்டு, கண்விழித்தேன். நாய்கள் குரைப்பதும், ஆட்கள் விசில் அடிப்பதும் மாறி மாறிக் கேட்கத் தொடங்கின. கிழக்குப்புறத்தில் இருந்துதான் சத்தம். நான் அவசரமாக எழுந்து ஆசாரத்துக் கயிற்றுக்கட்டிலில் அசந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த அப்பாவை எழுப்பினேன். எழுந்ததும் ஏதோ ஆபத்து என உணர்ந்துகொண்டார். வெளித்திண்ணை விட்டத்தில் செருகியிருந்த குத்தீட்டியை உருவி எடுத்துக்கொண்டு, விசில் சத்தம் கேட்கும் கிழப் புறத்துத் தோட்டத்தை நோக்கி ஓடினார். அதற்குள், வடக்கே செங்காட்டூரில் இருந்து ஆட்கள் பதில் விசில் கொடுத்துக்கொண்டு ஓடிவருவதை, பேட்டரி லைட் வெளிச்சப் புள்ளிகளைவைத்து கண்டுணர முடிந்தது. நாலா திக்குகளிலும் செம்மறியாட்டுப் பட்டிகளில் கட்டியிருந்த நாய்களும் விழித்துக்கொண்டன. குரைப்பு ஒலி பலமானது. மாட்டுக் கொட்டகையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த மாதேவப்பாவும் எழுந்து வந்தார். நானும் கவைக்குச்சியைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடினேன். எங்கும் கடும் இருள். கார்த்திகைக் குளிர். பனி இறங்கியிருந்தது. பாதை மண்ணைத் தோண்டி உட்கார்ந்திருந்த காட்டுப் பக்கிகள் விருட்டெனப் பறந்துபோயின. வழியின் இருபுறங்களிலும் மானாவாரி நிலங்களில் சடைமஞ்சிய சோளப் பயிர்கள் புடைதள்ளியிருந்தன. நாங்கள் கிழப் புறத்துத் தோட்டம் போனபோது, பட்டியக்கிடையில் ஆட்கள் சூழ்ந்து நின்று சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வோர் ஆளின் கையிலும் குத்தீட்டி, வல்லயம், அரிவாள், கட்டுத்தடி என கனமான ஆயுதங்கள். அப்பா என்னிடம் சொன்னார்... ``ஆட்டுத் திருடந்தான். மூனு செம்புலிப் பிரவையைப் புடிச்சுக்கிட்டுப் போயிட்டான். நல்லவேளையா நாய் ஒலைக்கங்காட்டி தூக்கம் தெளிஞ்சு கத்தியிருக்காங்க. இல்லீனா, மொத்த பட்டியாட்டையும் புடுச்சுட்டுப் போயிருப்பானுக.'' ஆட்கள் கலைந்து செல்லாமல், ஆட்டுத் திருடனை எப்படிப் பிடிப்பது எனக் கலந்து ஆலோசித்துக்கொண்டிருந்தனர். அப்பா எங்களைக் கூட்டிக்கொண்டு நேராக எங்கள் தோட்டத்துப் பட்டியக்கிடைக்கு வந்தார். செம்மறிகள் மிரண்டு எழுந்தன. குட்டிகள், தாய் மடிக்காம்பைப் பற்ற, அவை பாலூட்டின. மாதேவப்பா ஆடுகள் சரியாக இருக்கின்றனவா என எண்ண ஆரம்பித்தார். அப்பா, தொடுவான விளிம்பில் ஒளிர்ந்த விண்மீனைப் பார்த்தபடி இயலாமையோடு என்னிடம் பேசினார். ‘நமக்குத்தான்டா பட்டி நாயே வாய்க்கமாட்டேங்குது. பத்து வருஷமா நானும் ஒரு நல்ல நாய் வளர்க்கப் படாதபாடு படுறேன். யார்விட்ட சாபமோ தெரியலை.” சமீபத்தில்தான் பட்டியில் கட்டியிருந்த கருநாய், சோறு குடிக்காமலேயே கிடந்து செத்துப்போனது. அப்பா, சந்தையில் இருந்து நெத்திலிக் கருவாடு எல்லாம்கூட வாங்கிவந்து போட்டுப்பார்த்தார். அது செருமிக்கொண்டே இருந்ததே தவிர, தேறிவரவில்லை. அதற்கு முன்பிருந்த செவலை நாய் வாகனத்தைத் துரத்தும் பழக்கத்தைக்கொண்டிருந்ததால், லாரியில் அடிபட்டுச் செத்துப்போனது. அப்பா வருஷத்துக்கு இரண்டு நாய்களாவது வளர்த்துப்பார்த்தார். நாய்கள் தங்கவில்லை. ஒருமுறை அப்பா ஆதங்கத்தோடு என்னிடம் சொன்னார்... ‘`ஒரு குடியானவனுக்கு ஆடு - மாடு, விருத்தி மட்டும் இல்லடா... நாய் விருத்தியும் இருக்கணும். எனக்கு ஏனோ, அந்தக் கொடுப்பினை இல்ல இந்த ஜென்மத்துல...'' மறுநாள் விடிந்ததும், அப்பா கயிற்றுக் கட்டிலைத் தூக்கிக்கொண்டு பட்டியக்கிடைக்குப் போனார். மாதேவப்பாவோடு சேர்ந்து ‘வண்டிக்குடிசு’ தயார்செய்தார். ராத்திரியில் அந்த ‘வண்டிக்குடிசு’க்குள் படுத்துக்கொண்டு, பட்டிக்கு காவல் இருக்க மாதேவப்பாவை நியமித்தார். மாதேவப்பாவும் கொஞ்சம் வெளிச்சம் இருக்கும்போதே இரவு உணவை முடித்துக்கொண்டு, பட்டியக்கிடைக்குப் போய்விடுவதை வழக்கமாக வைத்திருந்தார். மழை கொட்டும் நாளிலும் மாதேவப்பா இந்த நியமத்தை மீறவில்லை. பட்டியாடுகளுக்கு மாதேவப்பா காவல் இருக்கும் தெம்பில் அப்பாவும் நிம்மதியாகவே படுத்து உறங்கினார். நாட்கள் கடந்தன. எங்கள் பகுதியில் ஆடுகள் திருட்டுப்போவது மட்டும் நிற்கவே இல்லை. ஒவ்வொரு விடிகாலையிலும் யார் பட்டியில் திருட்டு நடந்தது எனத் தகவல் வந்தவண்ணமே இருந்தது. அன்று முன்ஜாமத்தில் வந்து அப்பா என்னை எழுப்பினார். அப்பாவுக்கு உடம்பெங்கும் வியர்த்துக்கிடந்தது. பதற்றமாக இருந்தார். ‘`கனவு கண்டேன்டா... நம்ம பட்டியாட்டை எல்லாம் யாரோ திருடிட்டுப் போறமாதிரி. ஒடனே பொறப்படு. ஒரு எட்டு போயி பட்டியக்கிடையப் பாத்துட்டு வந்துடலாம்.” தென்னந்தோகைகளின் அசைவும் நின்றிருந்த நிசப்தம். நான் அப்பாவோடு நந்தம் பூசணிக்காட்டு வரப்பில் இறங்கி நடந்தேன். முகில்களுக்கு இடையே மறைந்திருந்த வளர்பிறை நிலா, திடீரென வெளிப்பட்டு வெளிச்சம் பரப்பியது. நான் பேட்டரி லைட்டை பட்டிக்குள் அடித்தபோது, செம்மறிகளின் கண்கள் கோலிக்குண்டுபோல ஒளிர்ந்தன. வண்டிக் குடிசுக்குள் படுத்திருந்த மாதேவப்பா எங்கள் பேச்சரவம் கேட்டு எழுந்து வரவில்லை. அப்பா சத்தமிட்டார்... ‘`மாதேவப்பா... மாதேவப்பா...” படுத்திருந்த மாதேவப்பாவிடம் இருந்து ஓர் அசைவும் இல்லை. நான் எழுப்புவதற்காக கிட்டத்தில்போய் போர்வையைப் பிடித்து இழுத்தேன். போர்வை மட்டும் கையோடு வந்தது. மாதேவப்பா, ஆள் படுத்திருப்பதுபோல ஜோடனை செய்துவிட்டு எங்கோ சென்றிருந்தார். மாதேவப்பா மேல் ஏற்பட்ட கோபத்தை அப்பா வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லை. பட்டித்தரம்போரம் தரையில் உட்கார்ந்து கொண்டார். என்னையும் உட்காரச் சொன்னார். தோட்டவெளி எங்கும் அநாதியான மௌனம். புழுதி வெடிப்புகளில் பதுங்கிய சில்வண்டுகளின் ரீங்கரிப்புகூட இல்லை. செம்மறிகளின் மூத்திரம் கலந்த புழுக்கை வாசனையை நுகர்ந்தபடி, பனிக்குளிரில் நேரம்போனது. மாதேவப்பா வந்தபாடில்லை. ஆறு வருடங்களுக்கு முன்பு அப்பா கொல்லேகால் பட்டுப்புழு கொண்டுபோனபோது, மாதேவப்பாவை எங்கோ பார்த்து தோட்டத்துக்கு அழைத்துவந்தார். தேன்கனிக்கோட்டை பக்கமுள்ள நூரொந்துசாமிமலை என்கிற மலைக்கிராமம்தான் மாதேவப்பாவின் பூர்வீகம். குள்ளமான கறுத்த உடம்பு. இடுப்பில் ஓர் அழுக்கடைந்த வெள்ளை வேஷ்டி மட்டும். துண்டுகூடக் கிடையாது. ஐம்பது வயதைக் கடந்திருந்தபோதும் முப்பது வயதுக்காரன்போல ஒரு தோற்றம். நகரத்தில் இருந்து கல்யாணம் செய்துவந்த மனைவி யாருடனோ ஓடிப்போய்விட, அதில் இருந்து தேசாந்தரக்காரனாக மாறிவிட்டதாக வந்த சில நாட்களில் சொன்னார். முதல் சேவல் கூவிவிட்டது. பனைகள் மட்டும் கீகாற்றின் போக்குக்கு ஏற்ப ஆடிக்கொண்டிருந்தன. நந்தம் பூசணிக்காட்டு வரப்புப் பக்கம் இருந்து மாதேவப்பா பாடியபடி வருவது தெரிந்தது. ‘`உச்சி வகுந்தெடுத்து... பிச்சிபூ வெச்சகிளி... பச்சைமலைப் பக்கத்துல மேயுதுன்னு சொன்னாங்க...'' பட்டியக்கிடையில் எங்களைக் கண்டதும் மாதேவப்பா திடுக்கிட்டு, தயங்கியபடி நின்றார். அப்பா எழுந்து எதுவும் பேசாமல் வரப்பில் ஏறி வீட்டைப் பார்த்து நடந்தார். மறுநாள் கீழ்வானம் வெளிறி விடிந்தது. திருமுருகன் திரையரங்கில் ‘ரோசாப்பூ ரவிக்கைக்காரி’ படம் போட்ட ஏழு நாட்களும், நாள் தவறாமல் மாதேவப்பா படம் பார்த்திருப்பதை பெரியப்பாவின் ஆடுகளை மேய்ப்பவர் சொல்லிவிட்டார். அப்போதும் அப்பா கோபப்படவில்லை. வருத்தமாகப் பேசினார். “நல்லவேளை... நம்ம பட்டிக்குத் திருடன் வரலை. வந்திருந்தா, கேக்குறதுக்கு நாதியத்து மொத்த ஆட்டையும் ஓட்டிட்டுப் போயிருப்பான்.'' அன்றில் இருந்து அப்பா, நாய்க்குட்டி தேடுவதில் தீவிரமானார். அப்போது மடத்துப் பாளையத்து அப்புச்சியிடம் நாய்க்குட்டி இருப்பதாக சேதி கிடைத்தது. அப்பா சைக்கிளில் என்னையும் அழைத்துக்கொண்டு மடத்துப் பாளையம் போனார். அப்புச்சி, உப்பாற்றின் மறுகரை வயலில் கொத்தாட்கள் நெற்பயிருக்குக் களையெடுப்பதைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தார். வாடைக் காற்றில் ஈரமணம். உச்சிப்பொழுதை முகில்கள் மறைத்த பகலாக இருந்தது. உடனே அப்புச்சி எங்களை வீட்டுக்குக் கூட்டிவந்தார். மதிற்சுவரில் எருகாமுட்டி தட்டி காயவைக்கப்பட்டிருந்தன. வாசலில் செண்பகப்பூ நிற நாய்க்குட்டி ஒன்று விளையாடிக்கொண்டி ருந்தது. கண்டதும் எங்களுக்குப் பிடித்துப்போனது. நாங்கள் வந்த சோலி தெரிந்ததும் அப்புச்சியின் முகம் இறுக்கம் அடைந்தது. ‘`எனக்கு நாய்க்குட்டியைக் குடுக்கப் பிரியந்தாம் மாப்பிள்ள. ஆனா, சம்பந்தி வூட்டுக்கு நாயைச் சீதனமாக் குடுத்தா, உறவு நாள்பட நெலைக்காதுனு சாங்கீதம் இருக்கே... என்ன பண்ணறது?” ஊருக்குத் திரும்பிவரும்போது அப்பா நிராசையுடனேயே சைக்கிளை அழுத்துவது தெரிந்தது. அந்த வாரம் எல்லாம் அந்தச் செண்பகப்பூ நிற நாய்க்குட்டி எங்கள் கண்களுக் குள்ளேயே இருந்தது. ஒரு வழியாக வருஷ மழையும் ஓய்ந்தது. தை பிறந்து, மானாவாரி நிலப் பயிர்கள் அறுவடையாகின. எங்கும் தரிசான பின்பும் ஆட்டுத் திருடனைப் பிடிக்க முடியவில்லை. மிகச் சாதுர்யமாக பட்டியாடுகளைத் திருடிப்போய்க்கொண்டே இருந்தான். வேறு வழி இல்லாமல் அப்பாவே பட்டிக் காவலுக்குப் போகத் தொடங்கினார். அன்று இருண்டவெளி மெள்ள வெளுத்துக்கொண்டிருந்தது. அறுவடை முடிந்துவரும் வருடாந்திரக் குறிக்காரிச்சிகள் வாசலில் நின்றிருந்தனர். அம்மாவை வாசற்படியில் அமர்த்தி, காலம் கணித்து நிமித்திகம் கூறும் குறிக்காரிச்சிகள் ஏடுகளை கோனூசியால் பிரித்தனர். பைரவமூர்த்தி பிரசன்னமானார். ‘வடுகன் வரப்போறான்... வாலாட்டி வாசலில் நிற்கப்போறான் வம்சத்தையே காக்கப்போறான்...’ அம்மா கண்களில் நீர் வந்துவிட்டது. தானியங்களைப் போட்டதும், குறிக்காரிச்சிகள் போய்விட்டனர். ஆனால், எனக்கும் அப்பாவுக்கும் குறிக்காரிச்சி சொன்னதன் மேல் துளியும் நம்பிக்கை வரவில்லை. அதற்கு அடுத்த சனிக்கிழமை. மூன்றாம் ஜாமம். குளத்துப்பாளையத்து நூற்பாலைச் சங்கு ஊதி அடங்கியது. எங்கள் மானாவாரி நிலத்தில் விளைந்த தானியங்களை விற்க, குண்டடம் சந்தைக்கு அப்பா மொட்டை வண்டி பூட்டினார். நானும் அம்மாவும் மாதேவப்பாவும் தானிய மூட்டை மீது ஏறி அமர்ந்துகொண்டோம். வண்டி கிளம்பியதும் மாதேவப்பா தூங்கிவிட்டார். அம்மா, முந்தானையால் தலைக்கு முக்காடிட்டுக்கொண்டு இருளை வெறித்தபடியே மௌனமாக இருந்தாள். பின்பனிக்காலக் குளிரில் தென்பட்ட ஊர்களின் சனங்களும் நடைசாத்தி, உறங்கிப்போய்க் கிடந்தனர். மின்மினிகள் தன் ஒளிச் சிமிட்டலுடன் பறந்து திரிந்தன. அப்பா குண்டடம் சந்தைப்பேட்டை வரும் வரை எட்டு மைல் தூரமும் சரியான நாய் ஒன்று அமையாமல்போனது பற்றி, ஆற்றாமையுடன் என்னிடம் பேசியபடியே வந்தார். சந்தைப்பேட்டையில், ஏற்கெனவே தானியங்களை ஏற்றிவந்த பாரவண்டிகள் அவிழ்த்துவிடப்பட்டி ருந்தன. வியாபாரிகள் விடியட்டும் எனக் காத்திருந்தனர். அப்பா வண்டியை அவிழ்த்து விட்டதும், தானிய மூட்டைகளுக்கு மாதேவப்பாவையும் அம்மாவையும் காவல்வைத்தார். என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு சந்தையின் மறுகோடிக்கு வந்தார். தேநீர்க் கடை திறந்திருந்தது. பாய்லர் வெளிச்சத்தில் நின்றிருந்த கடைக்காரர், தேநீரை விநியோகிக்காமல் தாமதப்படுத்தினார். ‘`வடுகக்குட்டி வந்து வாய் வெக்கணும். அப்புறந்தான் சப்ளையே...” ஆட்களில் சிலர் எரிச்சலடைந்து நகர்ந்தனர். எனக்கும் அப்பாவுக்கும் எதுவும் புரியவில்லை. அந்தச் சமயத்தில் திடீரென தேநீர்க் கடைக்காரர் கத்தினார். ‘`வா வடுகா... வந்துட்டியா... வந்து ஒரே ஒரு வாய் என் காணிக்கையை எடுத்துக்க...'' முருங்கைப்பூ நிற நாய்க்குட்டி ஒன்றுவந்து கடை முன்பு நிற்பதை அப்போதுதான் நானும் அப்பாவும் பார்த்தோம். கடைக்காரர் அவசரமாகச் சிறிய தலைவாழை இலையில் ஒரு சூடான வடையையும் கொஞ்சம் தேநீரையும் ஊற்றி, நாய்க்குட்டியின் முன்பு பவ்யமாக வைத்தார். நாய்க்குட்டி உடனே தின்னாமல் சற்று யோசித்தது. ‘அப்பனே எடுத்துக்க... ரோசணை பண்ணாதே இன்னிக்கத்த பொழப்புதான், எனக்கு எட்டு நாள் சீவனம்...” கடைக்காரர் செய்தது எங்களுக்கு விசித்திரமாகப்பட்டது. நாய்க்குட்டி சட்டெனக் குனிந்து, நாவால் தேநீரை மட்டும் நக்கியது. பின்னர் நகர்ந்து வேறு கடைப்பக்கம் சென்றது. கடைக்காரர் உள்ளே பார்த்துச் சத்தமிட்டார்... `‘வடையைக் கொறைச்சலாவே போடு. வடுகன் தொடலை... இன்னிக்கு இழுக்காது.” சில கடைகளின் பக்கம் அந்த நாய்க்குட்டி நிற்கவில்லை. நிறையக் கடைக்காரர்கள் நாய்க்குட்டிக்கு சிறிது பிரசாதமாகவைத்த பின்னரே வியாபாரத்தைத் தொடங்கினர். எனக்கும் அப்பாவுக்கும் இந்த முருங்கைப்பூ நிற நாய்க்குட்டியை நிரம்பவும் பிடித்துப்போனது. எங்கள் வண்டிப் பக்கம் வந்தபோது நான் அப்பாவிடம் கேட்டேன்... ‘`ஏம்ப்பா... இந்த நாய்க்குட்டி நமக்குக் கெடைச்சா, நல்லா இருக்குமில்ல?'' ``ஆமான்டா... நானும் இப்பிடி ஒரு தெய்வீக அம்சம் பொருந்திய நாயைத்தான்டா இத்தனை நாளும் தேடிட்டிருந்தேன்.” பொழுது கிளம்பி மேலே ஏறிவிட்டது. அப்பா, தானிய மூட்டைகளை விற்று முடித்திருந்தார். பூண்டு, மிளகு, பட்டை, சோம்பு போன்ற ‘செலவுப்பெட்டி’ சாமான்கள் வாங்க அம்மா சந்தைக்குள்ளே போய்விட்டாள். மாதேவப்பா பீடியைப் புகைத்தபடி, வண்டியின் முக்காணிக் கட்டை மீது உட்கார்ந்திருந்தார். அப்பா கேட்டார்... ‘`இங்க இருக்கிற டென்டு கொட்டகையிலயும் `ரோசாப்பூ ரவிக்கைகாரி' ஓடுது. பார்த்துட்டு வர்றியா?” மாதேவப்பா, பீடிப் புகையை மூக்கில் விட்டுக்கொண்டே அசட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தார். திருவோடும் கம்பும் பிடித்தபடி காவிப் பண்டாரங்கள் பாடியபடி வந்து பிச்சை கேட்டனர். அவர்களுக்குப் பின்னே முருங்கைப்பூ நிற அதே நாய்க்குட்டி நின்றிருந்தது. எங்களை அண்ணாந்து பார்த்து, வாலை லேசாக ஆட்டியது. அப்பா கிட்டத்தில் போய் அதைத் தடவிக்கொடுத்தார். சாதுவாகவே நின்றது. கண்கள் சாந்தமாக இருந்தன. நகம், இரட்டைப்படை எண்ணிக்கை. நிமிர் வால். விறைத்தக் காதுகள். அப்பா நாய்க்குட்டியைத் தூக்கியபடி எழுந்தார். ‘`சர்வலட்சணங்களும் பொருந்திய நாய்க்குட்டி இதுடா...'' உடனே மாதேவப்பா கேட்டான்... ‘`அப்படின்னா... இந்த நாய்க்குட்டியைக் கட்டி, வண்டியில நம்ம தோட்டத்துக்குத் தூக்கிட்டுப் போயிருவோமா?” அடுத்த கணம் நாய்க்குட்டி அப்பாவின் பிடியில் இருந்து நழுவி, கீழே குதித்தது. கூட்டத்தின் இடையே புகுந்து சந்தைப் பேட்டையின் நுழைவாயிலை நோக்கி ஓடியது. அப்பா மாதேவப்பாவை முறைத்துவிட்டு, நாய்க்குட்டி சென்ற திசையைக் குறிவைத்து ஓடினார். நானும் பின்னே ஓடினேன். அதற்குள் நாய்க்குட்டி நுழைவாயிலைக் கடந்து. தார்ச்சாலையில் கிழக்குப் பார்த்து ஓடியது. வாகனங்களைக் கண்டு பயமின்றி ஓரமாகவே சென்றது. ஊரின் கிழக்கோடிக்கு வந்து, தெற்கே திரும்பியது. நாங்களும் விடாமல் பின்தொடர்ந்தோம். நாய்க்குட்டி வடுகநாத ஸ்வாமி கோயிலின் முன்பு போய் நின்று, மூச்சு வாங்கியது. பின், நடை தாண்டி உள்ளே போனது. கொடிமரத்தில் இருந்து வலமாக ஓடி, பிரகாரம் சுற்றிவந்தது. வடுகநாதர் சன்னதி படிக்கட்டில் ஏறி, முன்னங்காலை நீட்டிப் படுத்துக்கொண்டது. நாங்கள் ஒன்றும் புரியாமல் படுத்துக்கிடக்கும் நாய்க்குட்டியையே பார்த்தபடி இருந்தோம். பித்தளைக் குடத்தில் தண்ணீர் சுமந்துவந்த குருக்கள் நின்று பேச ஆரம்பித்தார்... ‘`ஏழெட்டு மாசத்துக்கு முன்னால ஒரு சாயங்காலம், கார்மழை, இடியும் மின்னலுமாகக் கொட்டுது. காத்தும் அசுரத்தனமா வீசுது. நேரம் ஆயிட்டுதேனு நான் நடை திறக்க வந்தேன். கோபுரத்தின் அடியில ஆறேழு குறி சொல்ற கோடாங்கிப் பொண்ணுக மழைக்கு ஒண்டியிருந் தாங்க. நான் நடை திறந்ததும், அவுங்ககிட்ட இருந்து இந்த நாய்க்குட்டி ஓடிவந்து வடுகநாதர் சன்னதி முன்னால நின்னுக்குச்சு. மழைவிட்டதும் கோடாங்கிப் பொண்ணுக போயிட்டாங்க. இந்த நாய்க்குட்டி போகலை. புராண காலத்துல அசுரர்கள் செய்த கொடுமைகளைப் பொறுக்காத பிரசுதாரணன் என்ற முனிவன், தேவர்களுக்காக காசியில் உத்திரவேள்வி செய்தபோது பைரவர் பாலகனாகத் தோன்றினாராம்... வடுகநாதன்னு பேரோடு. வடுகன்னா, பாலகன்னு அர்த்தம். நானும் இந்த நாய்க்குட்டியை இந்தக் கலிகாலத்துல தோன்றிய வடுகன்னு நெனைச்சு கோயில்லயே விட்டுட்டேன்.'' சந்தைப்பேட்டை வரும் வரை அப்பா மௌனமாகவே வந்தார். எங்களுக்காகக் காத்திருந்த அம்மாவிடம், நான் நடந்ததை எல்லாம் சொன்னேன். அம்மாவின் முகம் மலர்ந்தது. ‘`அடேய்... அன்னிக்கு குறிக்காரிச்சி சொன்ன நாய்க்குட்டி இதுதான்டா...” வண்டி, வடுகநாதசாமி கோயில் பக்கம் வந்ததும் நிறுத்தச் சொல்லி இறங்கினாள். கோயிலின் நடைப்பக்கம் போய் நின்று, குரல் கொடுத்தாள்... ``வடுகா... வடுகா...” நாங்கள் யாரும் எதிர்பார்க்காத அந்தக் கணத்தில், முருங்கைப்பூ நிற நாய்க்குட்டி ஓடிவந்து அம்மாவின் காலடியில் நின்றது. எங்கள் தோட்டத்துக்கு வந்த பின்னர், நாய்க்குட்டியை நாங்கள் `வடுகன்' என்றே பெயர் சொல்லி அழைத்தோம். பகல்களில் எல்லாம் வீட்டு வாசற்படியிலேயே படுத்துக்கிடக்கும். இருள் சூழ்ந்ததும், தானாகப் பட்டிக்குச் சென்று, ஆடுகளுடனேயே படுத்துக்கொள்ளும். ஆடுகள், வடுகனைக் கண்டு மிரளவில்லை. குட்டிகள், இதோடு விளையாடின. ஒரு வருடம் போயிருந்தது. அன்று பகல் உக்கிரத்தின் வெம்மை அகலாத இரவு. அகால ஜாமத்தில் வாசலில் நின்று யாரோ கூப்பிடுவது கேட்டது. அந்தக் குரல், அதுவரை நாங்கள் கேட்டிராத குரலாக இருந்தது. நானும் அப்பாவும் குத்தீட்டியுடன் கதவைத் திறந்தோம். அதற்குள் கட்டுத்தரை பக்கம் இருந்து மாதேவப்பா அரிவாளுடன் வந்து நின்றார். மின்சார ஒளியில், வந்திருந்தவன் நடுங்கியபடி கை கூப்பினான். அவனின் வலது கெண்டைக் காலில் சதை பிய்ந்து, ரத்தம் நிற்காமல் வடிந்துகொண்டிருந்தது. ‘`என்னை மன்னிச்சிருங்க. நான் உங்க பட்டியில ஆடு திருட வந்தனுங்க. பட்டிக்குள்ள ஆடோட ஆடா உங்க நாய் படுத்திருக்கிறதைக் கவனிக்கலீங்க. எம்மேல பாஞ்சு கடிச்சிருச்சுங்க. பல்லு பலமா பட்டிருச்சுங்க. `கடிச்ச நாய் வீட்டுல ஒரு வாய் தண்ணி வாங்கிக் குடிச்சா, பல்லு வெஷம் ஏறாது'ங்கிறது பெரியவங்க வாக்கு. அதுதான் வந்துட்டேனுங்க. என்னை நீங்க போலீஸுலயே புடிச்சுக் குடுத்தாலும் சரி. ஆனா, ஒரு வாய் தண்ணி ஊத்தலைனு மட்டும் சொல்லிறாதீங்க...'' அவனுக்குச் சொற்கள் திக்கின. கண்களில் நீர் பெருகியது. அம்மா வீட்டுக்குள் போய் சொம்பில் தண்ணீர் கொண்டுவந்தாள். அவன் இரு கைகளையும் ஒட்டி, தண்ணீரைக் குடித்து முடித்தான். அதுவரை அமைதியாக இருந்த மாதேவப்பா, சட்டென அவனை நெருங்கிப் பிடித்துக்கொண்டார். அரிவாளைக் காட்டி மிரட்டியபடி, தென்னை மரத்தில் கட்ட இழுத்துப்போனார். அதுவரை எதுவும் பேசாமல் நின்றிருந்த அப்பா, குத்தீட்டியை வெளித்திண்ணை மீது வீசியெறிந்துவிட்டுச் சொன்னார். `‘அவனை விட்ரு மாதேவப்பா...'' வேறு வழியில்லாமல் மாதேவப்பா அவனை விட்டுவிட்டார். அவன் ஓடிவந்து, அப்பாவின் காலடியில் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்தான். பின் எழுந்து கைகூப்பியபடி போய்விட்டான். எனக்கு இவை எல்லாம் ஏதோ கனவில் நடப்பதுபோல இருந்தது. இந்த விஷயம் ஊருக்குள் தெரிந்தபோது ஊர்க்காரர்கள் அப்பா மீது கோபப்பட்டனர். ஆனால், அதன் பின்னர் எங்குமே ஆட்டுத் திருட்டு நடக்கவில்லை. இரு வருடங்களுக்குப் பின் துந்துபி வருஷத்தின் புரட்டாசி மாத மழை நாள். இடியுடன்கூடிய கனமழை பெய்து, வானம் வெளிவாங்கியிருந்த உச்சிப் பகல். நல்லிமடம் பள்ளிக்கூடத்தில் ஆறாம் வகுப்புப் படித்துக்கொண்டிருந்த நான், மதிய உணவுக்குப் பின் பசங்களோடு ஈர மைதானத்தில் தொட்டு விளையாட்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது மேற்கே இருந்து சத்தம். கோவில்பாளையத்துக்காரர்கள் ஒரு நாயைத் துரத்திக்கொண்டு வந்தனர். நாய், நாக்கை தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு, ஜலவாய் ஒழிக்கியபடி விரைசலாக வந்துகொண்டிருந்தது. அது மடத்துப்பாளையம் அப்புச்சியின் செண்பகப்பூ நிற நாய் என்பதை நான் பார்த்ததும் கண்டுகொண்டேன். துரத்திவந்தவர்கள் சத்தமிட்டனர். ‘`மசை நாய்... ஓடிருங்க... ஓடிருங்க...” நாங்கள் வகுப்பறைத் திண்ணை மீது ஏறி நின்றுகொண்டோம். நாய், துரத்துபவர்களுக்குப் பிடிபடாமலேயே போய்க்கொண்டிருந்தது. ஒரு வாரகாலம் ஓடியும் அந்த மசை நாய் யாரிடமும் சிக்காமலேயே சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. ஆட்டுக்குட்டிகளை, மாட்டுக்கன்றுகளை பிற நாய்களைக் கடித்துச் சேதப்படுத்தியிருந்ததாகத் தகவல் வந்துகொண்டே இருந்தது. வேலைக்காட்டில் சில பெண்களைக்கூட கடித்துவிட்ட தாகச் சொன்னார்கள். குழந்தைகளை எல்லாம் பெரியவர்களே பள்ளிக்குக் கூட்டிவந்து விட்டபடி இருந்தனர். எனக்கும் அப்பா துணைக்கு வந்தார். அன்று திங்கட்கிழமை. அப்பா காங்கேயம் சந்தைக்கு தேங்காய் கொண்டுபோய்விட்டார். நான் வெளித்திண்ணையில் உட்கார்ந்து, உட்கார்ந்து பார்த்தேன். என்னைக் கூட்டிப்போகும் மாதேவப்பா எங்கோ சென்றுவிட்டார். நானே துணிந்து பைக்கட்டைத் தூக்கிக்கொண்டு கிளம்பினேன். எறவான கூரை மீது அண்டங்காக்கைகள் கத்துவதைக் கண்டு அம்மா எச்சரித்தாள். ‘`டேய்... ரோட்டு வழியாகப் போயிராதே... மசை நாய் வந்திரும். குறுக்கு வழியா இட்டேரியில போ.” இட்டேரியின் இருபுறங்களிலும் முடக்கற்றான் கொடி படர்ந்த கிளுவை வேலி, அநாதரவாகக் கிடந்தது. தூரத்தில் மணிப்புறாக்கள் மட்டும் கூவின. சுள்ளிப்பூ பறித்து, தேன் உறிஞ்சியபடி நான் நடந்துகொண்டிருந்தேன். ஒரு திருப்பத்தில் செண்பகப்பூ நிற நாய் நாக்குத் தொங்கலோடு எதிரில் வந்துகொண்டிருந்தது. பார்த்ததும் எனக்குப் பகீரென்றது. திகிலில் மனம் உறைந்துபோனது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். காலை வெயிலைத் தவிர, யாரும் இல்லாத இட்டேரி வெறிச்சிட்டுக்கிடந்தது. வாலை, பின்னங்கால்களுக்கு இடையே செருகிய நாய் என்னைப் பார்த்து வேகம் எடுத்துப் பாய்ந்து வந்தது. நான் திரும்பிக் கத்தியபடி தோட்டத்தைப் பார்த்து ஓட ஆரம்பித்தேன். ``அய்யோ... அம்மா... அப்பா... காப்பாத்துங்க... காப்பாத்துங்க...'' மசை நாய் என்னை நெருங்குவதற்கு இன்னும் சில அடி தூரங்களே பாக்கியிருந்தன. மசை நாய் கடித்து சாகப்போகிறேன் என அந்தக் கணம் நினைத்தேன். மேலும் விசைகொண்டு ஓட்டத்தின் வேகத்தை அதிகப்படுத்தினேன். நாய் என் நெருக்கத்தில் வருவது அதன் காலடி ஓசையில் இருந்து தெரிந்தது. அப்போது என்னையும் அறியாமல் என் வாய் முணுமுணுத்தது... ``வடுகா... காப்பாத்து. வடுகா... காப்பாத்து.” ஓடியபடியே நிமிர்ந்து பார்த்தேன். என் எதிரில் வடுகன் ஓடிவந்துகொண்டிருப்பது தெரிந்தது. மசை நாய் என்னை விட்டுவிட்டது. வடுகன் மீது பாய்ந்தது. இரண்டும் சத்தமாகக் குரைத்தபடி, மூர்க்கமாகச் சண்டையிட்டன. நான் நிற்காமல் தோட்டத்துக்கு ஓடிவந்துவிட் டேன். அம்மா ஆசுவாசப்படுத்தினாள். சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு, வடுகன் வாசலில் வந்து நின்று வாலாட்டியது. வாயெல்லாம் ரத்தக் கறை. அன்று இள மதியத்தில் இட்டேரியில் செண்பகப்பூ நிற மசை நாய் குரல்வளை கடிபட்டுச் செத்துக்கிடப்பதாக மாதேவப்பா வந்து சொன்னார். அன்றில் இருந்தே வடுகன் எதுவும் சாப்பிடவில்லை. தென்னந்தோப்பின் கிழக்கு ஓரமாகப் போய், அமைதியாக நின்றுகொண்டது. மறுநாள் நாக்கு நீண்டு, ஜலவாய் ஒழுக ஆரம்பித்தது. மாதேவப்பா இரும்புச் சங்கிலியை எடுத்துப் போய், வடுகனை தென்னை மரத்தோடு சேர்த்துக் கட்டியபடி சொன்னார்... ``வடுகனுக்கு மசை பிடிச்சிருச்சு...'' வடுகன் அசையவே இல்லை. திறந்த கண்களில் இருந்து நீர்த்துளிகள் உதிர்ந்துகொண்டே இருந்தன. மசை நாய்க்கே உண்டான எவ்வித மூர்க்கக் குணமும் இல்லை. சாந்த சொரூபியாகவே நின்றான். பதிமூன்று தினங்கள் கழித்து அதிகாலையில் போய்ப் பார்த்தபோது வடுகன் தரையில் விழுந்துகிடந்தான். காதோரம் எறும்புகள் ஊர்ந்துகொண்டிருந்தன. அப்பா, வடுகனை நாரத்தை மரத்தின் வேர்க்காலில் புதைத்தார். முப்பது வருடங்கள் கடந்துபோன பின்னரும் மரம் பருவம் தவறாமல் பூப்பூத்து, காய்க்கிறது. எத்தனையோ பஞ்ச காலத்திலும் மரம் பட்டுப்போகவில்லை. தற்போது நகரோடியான நானும், இந்த வாழ்க்கை வடுகன் போட்ட பிச்சை என அவ்வப்போது நினைத்தபடியே இருக்கிறேன்! http://www.vikatan.com/anandavikatan
  5. இரவில் ஊருக்கு வந்தவன் - சிறுகதை ஜி.ஆர்.சுரேந்தர்நாத், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் நான் பாலு வீட்டு முன்பு காரில் இருந்து இறங்கியபோது, இரவு மணி மூன்று. காவிரியில் குளித்துவிட்டு, பாதங்களில் நீர் சொட்டச் சொட்ட எத்தனையோ காலைகளில் நான் நடந்த ஊருக்கு, நண்பர்களுடன் ஆயிரமாயிரம் கதைகள் பேசிச் சிரித்துத் திரிந்த ஊருக்கு, ஒரு திருடன்போல் இரவில் வந்து இறங்கியிருக்கிறேன். விடிவதற்குள் வந்த வேலையை முடித்துக்கொண்டு, யார் கண்ணிலும் படாமல் கிளம்ப வேண்டும். நான் கார் கதவை அடித்துச் சாத்தியபோது, இரண்டு மூன்று தெரு நாய்கள் என்னைப் பார்த்துப் பலவீனமாகக் குரைத்துவிட்டு ஓய்ந்தன. சாலையோரச் சாக்கடையில் இருந்து தவளைகளின் கொர்... கொர்... சத்தம். புதிதாக பெயின்ட் அடித்திருந்த சிவன் கோயில் கோபுரம், மின்விளக்கு வெளிச்சத்தில் வண்ணமயமாக மின்னியது. பாலு வீட்டின் உள்ளே லைட் எரிந்தது. நான் வீட்டின் படியில் ஏறுவதற்குள் கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வந்தான் பாலு. புன்னகையுடன் என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, “வாடா சேது…” என்றான். “ராஜா மாதிரி சுத்தி வந்துட்டிருந்த ஊருக்குள்ள, ஏதோ ஊரை விட்டு ஓடிப்போன கடன்காரன் மாதிரி நடுராத்திரி வந்துருக்கேன்டா” என்று சொன்னபோது, என் குரல் தழுதழுத்தது. ``ச்சீ… என்னது சின்னப் பையன் மாதிரி” என என்னை அணைத்துக்கொண்ட பாலுவின் குரலும் உடைந்திருந்தது. பாலு, பள்ளிக்காலம் முதல் என் நண்பன். உள்ளூரிலேயே ஆசிரியராக இருக்கிறான். வீட்டினுள் நுழைந்தவுடன், தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த பாலுவின் மனைவி சுமதி, “வாங்கண்ணா…” என, என் கையில் இருந்த பையை வாங்கிக்கொண்டாள். “ம்… நல்லாருக்கியாம்மா?” “நல்லாருக்கேன் அண்ணா. வீட்டுல எல்லாரும்…” “என்னைத் தவிர எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்க” என்றவுடன் சுமதியின் முகம் மாறியது. “பசங்கல்லாம்…” என்று நான் இழுக்க, `ரூம்ல தூங்கிட்டிருக்காங்க. எழுப்பலாம்னேன். இவர்தான் நீங்க வந்தது யாருக்கும் தெரியக் கூடாதுன்னு சொன்னார்” என சுமதி சொல்ல, அமைதியானேன். சுமதி, பேச்சை மாற்றும் விதமாக, “உங்களுக்குப் பாதி முடி நரைச்சுடுச்சுண்ணா” என்றாள். “நாப்பத்து நாலு வயசு ஆச்சு... நரைக்காம? உன் புருஷன் டை அடிச்சு மறைச்சுட்டான்” என்றதற்கு, சுமதி மெலிதாகப் புன்னகைத்தாள். “டேய்…. பேச்சு சத்தம் கேட்டா, பசங்க முழிச்சுடுவாங்க. வா... நாம பின்னாடி ஆத்தங்கரையில நிப்போம்” என்றான் பாலு. நான் பேன்ட்டில் இருந்து மாறி, வேட்டி கட்டிக் கொண்டேன். கொல்லை வாசல் கதவை பாலு திறக்க, விசுக்கென காவிரிக் காற்று முகத்தில் பட்டதும் மிகவும் ஆறுதலாக இருந்தது. “ரொம்ப நாள் கழிச்சு காவிரிக் காத்து” என்றபடி கொல்லை வாசல்படியில் இறங்கினேன். காற்றில் சலசலத்த வாழைமரங்களைப் பார்த்துவிட்டு, “இன்னும் வாழை எல்லாம் போடுறியா?” என்றேன். “ம்… பெருசா லாபம் ஒண்ணும் கிடையாது. பழக்கத்தை விட முடியலை.” ஆற்றுக்குப் போகும் ஒற்றையடிப் பாதை தெரிந்தது. டார்ச் அடித்தபடி முன்னால் நடந்தான் பாலு. நான் பின்னால் நடந்தேன். சில்வண்டுகளின் ரீங்காரம், இரவின் அடர்த்தியை இன்னும் அதிகரித்தது. பாதை முடிந்தவுடன் ஓவென விரிந்துகிடந்த வெற்று மணல் காவிரியைக் கண்டவுடன், மனதில் ஓர் அலையடித்து ஓய்ந்தது. எதிர் கரை மூங்கில் தோப்பில் இருந்து விநோதமான சத்தம் எழுப்பிய காற்று, `நல்லாருக்கியா சேது?’ எனக் கேட்டது. அரை நிலா வெளிச்சத்தில் தெரிந்த ஆற்று மணலில் என்றோ, எங்கிருந்தோ அடித்துக்கொண்டு வந்த ஒரு சிவப்பு நிறப் புடவையும் வேட்டியும் துண்டும் காற்றில் படபடத்தன. சட்டைப் பையில் இருந்து சிகரெட் எடுத்துப் பற்றவைத்துக் கொண்டு காவிரி மணலைப் பார்த்தேன். தண்ணீர் கரைபுரண்டு ஓடும் ஆகஸ்ட் மாதத்தில், நீரில் ரப்பர் பந்தை வீசி விளையாடியது, தண்ணீர் இல்லாத நாட்களில் மணலில் கபடி விளையாடியது... என, இந்த ஆற்றின் ஒவ்வொரு மணல் துகளிலும் என் ஞாபகங்கள் இருந்தன. “நாம சின்னப்பிள்ளையாவே இருந்துருக்கணும் பாலு” என்றேன் புகையை விட்டபடி. ``நம்ம வாய்க்கால் பாலத்துல உட்கார்ந்து பேசிட்டிருந்த இருபது வயசுலேயே வாழ்க்கை நின்னுருக்கணும்.அதுக்குப் பின்னாடி ஒரு நிமிஷம்கூட நகர்ந்திருக்கக் கூடாது. நிர்மலா, டியூஷனுக்கு வாய்க்கால் பாலம் வழியா சைக்கிளில் போவா. அவளைப் பார்க்கிறதுக்கு பத்துப் பேர் உட்கார்ந்திருப்போம்” என்றேன் புன்னகையுடன். “இப்ப நிர்மலா ஹெச்.எம் ஆகிட்டாடா.” “அப்படிப் போடு” என்ற நான், கரையோரம் சலசலத்த தென்னை மரங்களைப் பார்த்தபடி, “நாம தென்னந்தோப்புல கள் குடிச்சு மயங்கிக் கிடந்தது, ஆடி மாசம் தண்ணி திறந்ததும், கண்ணு சிவக்கச் சிவக்க ஆத்துல குளிச்சுட்டு, திருச்சி காவேரி தியேட்டர்ல, `ஓமனிக்கான் ஒரு சிசிரம்’ மலையாளப் படம் பார்த்துட்டு வந்ததுல்லாம் ஞாபகம் இருக்கா... அன்னைக்கி தியேட்டர்ல செம கும்பல்ல?” “கும்பல்ல அந்த ஏரியாவே டிராஃபிக் ஜாம் ஆகி போலீஸ் வந்துடுச்சுல... அவ்ளோ கும்பல்ல செல்வராஜ்தான் நமக்கு டிக்கெட் வாங்கிக் குடுத்தான்.” “இப்ப செல்வராஜ் எங்கேடா இருக்கான்?” “திருப்பூர் பனியன் கம்பெனியில இருக்கான். தீபாவளிக்கு வந்துட்டுப் போனான்.” “காவிரிக் கரைக்காரன், திருப்பூருக்குப் பிழைக்கப் போறான். ம்… எல்லாம் போச்சு” என்ற நான் பெருமூச்சுவிட்டபடி, “அக்கா எத்தனை மணிக்கு வர்றேன்னு சொல்லியிருக்கு?” என்றேன். “நாலு மணிக்கு” என்றவுடன் நான் மேற்கொண்டு ஒன்றும் பேசாமல் காவிரியைப் பார்த்தேன். “நீ இரு. காபி எடுத்துட்டு வர்றேன்” என பாலு எழுந்தான். காவிரியைப் பார்க்கப் பார்க்க, கண்கள் கலங்கின. கண்கள் முன்பாக இருந்த மணல் மெள்ள மெள்ள மறைந்தது. காவிரி கரைபுரண்டு ஓடிய ஒருநாளில், அக்கா எனக்கு நீச்சல் கற்றுக்கொடுத்த போதுதான், பொன்னம்மா அக்கா வந்து விஷயத்தைச் சொன்னாள். அப்போது எனக்கு பத்து வயது இருக்கும். அக்காவுக்குப் பதினேழு வயது இருக்கும். அரசமரத்தடிப் படித்துறையில் அக்கா எனக்கு நீச்சல் கற்றுக்கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். அக்கா கைகளை விட்டவுடன், நான் தபதபவென இரண்டு அடி கடந்துவிட்டு, அப்படியே நீரில் மூழ்கி நீரைக் குடித்தேன். என்னைத் தூக்கிய அக்கா, ``காலை அடின்னு எத்தனை தடவை சொல்றது?’’ என்றாள். நான் குடித்த தண்ணீர் மூக்கில் வழிந்தது. அப்போது பின்னால் இருந்து சிரிப்புச் சத்தம் கேட்க, திரும்பிப் பார்த்தோம். அரசமரத்து மேடை பிள்ளையார் கோயிலுக்கு, வாரம் ஒரு முறை பூஜை செய்யும் ஃப்ரீலான்ஸ் குருக்கள் குடத்தில் காவிரி நீரை மொண்டபடி, ``டேய்… நீச்சல்கூட உங்க அக்காதான் கத்துத்தரணுமா?’’ எனக் கேட்க, நான் வெட்கப்பட்டுச் சிரித்தேன். அப்போது என் அக்காவின் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த மலர் அக்கா, `ஆ…’ என அக்காவின் மீது சாய, ``நாயே… என்னடி?’’ என்றாள் அக்கா. ``மீன் கடிக்குதுடி’’ என்ற மலர் அக்கா பொத்தென்று நீரில் விழுந்து நீந்துவதைப் பார்க்க, எனக்குப் பொறாமையாக இருந்தது. அரச மரத்து மேடையில் இருந்து “பானு…” என்ற குரல் கேட்க, அக்கா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். படிக்கட்டில் புடவைக்கு சோப்பு போட்டுக்கொண்டிருந்த தேன்மொழி அக்கா, “பொன்னம்மா அக்கா அழுவுற மாதிரி இருக்கு” என்றபடி பரபரப்பாக எழ, நாங்களும் வேகமாகப் படியேறினோம். பொன்னம்மா அக்கா, “எல்லாம் போயிடுச்சுடி” எனத் தலையில் அடித்துக் கொண்டு பெருங்குரலெடுத்து அழுதாள். எங்களுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. என் அக்காவும் தேன்மொழி அக்காவும் ஆடைகள் மாற்றிக்கொள்ள மரத்தடிக்கு அந்தப் பக்கம் சென்றனர். என்னைக் கட்டிப்பிடித்தபடி பொன்னம்மா அக்கா, “எல்லாம் போயிடுச்சுடா… போயிடுச்சுடா” என்று அழுதுகொண்டிருந்தாள். நான் விஷயம் புரியாமல், இடுப்பில் கட்டிய துண்டுடன் நின்றுகொண்டிருந்தேன். தாவணியைச் சரிசெய்தபடி வந்த அக்கா, “விஷயத்தைச் சொல்லிட்டு அழுக்கா” என்றவுடன், “உங்களை அநாதையாக்கிட்டு, உங்க அப்பனும் அம்மாவும் போய்ச் சேந்துட்டாங்கடி” என்றவுடன் அதிர்ந்தேன். “அய்யோ… மகமாயி” என்று அக்கா அலற, எனக்கு வயிற்றைப் புரட்டி, கை கால்கள் வெடவெடவென நடுங்கின. திருச்சியில் ஒரு திருமணத்துக்காக, ஊரில் இருந்து பதினைந்து பேர் வேனில் போயிருந்தனர். “கல்யாணம் முடிஞ்சு வந்தப்ப, ஒரு லாரி மோதி, பத்துப் பேரு செத்துட்டாங்கடி” என்றவுடன், “அம்மா… அப்பா…” என்று அக்கா அலறிய அலறல் கலங்கடித்தது. “அக்கா…” என்று அவள் கையைப் பிடித்த நான், அதன் பிறகு அதை விடவே இல்லை. திருச்சி ஜி.ஹெச் மார்ச்சுவரியில் அம்மா, அப்பாவின் உடல்களை அடையாளம் காட்டியபோதும், ஏதேதோ பேப்பர்களில் அக்கா கையெழுத்துப் போட்டபோதும், பத்துப் பிணங்களும் சேர்ந்தாற்போல் ஊரில் வந்து இறங்க, ஊரே தீப்பிடித்ததுபோல் அத்தனை ஜனங்களும் அலறியபோதும், வீட்டுக்கு வந்த உறவுகள் எல்லாம் எங்களைக் கட்டிப்பிடித்து அழுதபோதும், அடம்பிடித்து அக்காவும் சுடுகாட்டுக்கு வர, நான் கொள்ளி போட்டபோதும் அக்காவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டேதான் இருந்தேன். `கடைசி வரைக்கும் நாங்க இருக்கோம். ஒண்ணுக்கும் கவலைப்படாதீங்க’ என்ற உறவுகள் பத்தாம் நாள் காணாமல் போய், நானும் அக்காவும் மட்டும் வீட்டில் தனித்திருந்த அந்த இரவு, இன்னும் என் நினைவில் உள்ளது. அம்மா, அப்பா புகைப்படத்துக்கு முன்னால் விளக்கு எரிய, அக்காவின் கண்களில் இருந்து நீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. “ஏன்க்கா… எல்லாரும் போய்ட்டாங்க?” என்றேன். “எல்லாரும் அவங்கவங்க வேலையைப் பாக்கணும்ல. அவங்க போனா என்ன? உனக்கு நான் இருக்கேன்டா. எனக்கு நீ இருக்க. வேற யாரும் வேண்டாம்” என்றாள். சொன்னபடியே இருந்தாள். குடியிருந்த அந்தச் சின்ன ஓட்டு வீட்டைத் தவிர வேறு சொத்துக்கள் கிடையாது. அப்பா, திருச்சி சின்னக்கடை வீதி ஒரு ஜவுளிக்கடை வாசலில், இறக்கும் வரை ஜாக்கெட்கள் மட்டுமே தைத்த ஏழை டெய்லர். அப்பா, அம்மா இறந்த இருபதாம் நாள், வீட்டில் உலை வைக்க அரிசி இல்லை. சொந்தங்களும் பெரிதாக உதவும் அளவுக்கு வசதி இல்லை. பத்தாவதில் அப்போதே 500-க்கு 454 மார்க் வாங்கி, டாக்டர் கனவுகளுடன் ப்ளஸ் டூ படித்துக்கொண்டிருந்த அக்கா, அதிகம் யோசிக்காமல் படிப்பை நிறுத்தினாள். அப்பா மெஷின் போட்டிருந்த ஜவுளிக் கடையிலேயே வேலைக்குச் சேர்ந்தாள். காலையில் எழுந்து, சமைத்து, என்னை சைக்கிளில் கொண்டுபோய் பள்ளியில் விட்டுவிட்டு, பாசஞ்சர் ரயிலில் திருச்சிக்குச் செல்வாள். நான் எட்டாவது படிக்கும்போது, எப்போதும் என் நினைவிலேயே இருந்த அக்காவின் நினைவில் வேறு ஒருவனும் வந்தான். எதிர்வீட்டுக்குப் புதிதாகக் குடிவந்த ஹெட்மாஸ்டர் மகன் அருண். தஞ்சாவூரில் ஏதோ அரசு வேலையில் இருந்தான். சனி, ஞாயிறுகளில் வீட்டுக்கு வருவான். அப்போது மட்டும் ஒரு புது அக்கா பிறந்தாள். சனிக்கிழமையானால், காலையில் சீக்கிரமே எழுந்து குளித்துவிட்டு நிலைகொள்ளாமல், வீட்டுக்கும் தெருவுக்கும் நடந்துகொண்டே இருந்தாள். சந்தேகத்துடன் நான் ஜன்னல் அருகில் அமர்ந்து படித்தபடி பார்த்துக்கொண்டி ருப்பேன். அப்போது தோளில் பையுடன் தெருமுனையில் தெரிந்த அருணைப் பார்த்தவுடன், அக்காவின் கண்கள் ஒளிர்வதைப் புரியாமல் பார்ப்பேன். அருணும் ஒரு பிரத்யேகப் புன்னகையை வீசிவிட்டுச் செல்வான். ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலைகளில் என்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு அக்கா எங்கோ தனியாகச் சென்று வந்தாள். ஒருநாள் காவிரி ஆற்று நீரில் போர்வையை அலசி, ஆளுக்கு ஒரு முனையைப் பிடித்து முறுக்கியபோதுதான் அக்கா சொன்னாள். “சேது… எதிர் வீட்டு அருணைப் பார்த்துருக்கியா... எப்படி இருக்காரு?” “நல்லாருக்கார். ஏன் கேட்குற?” என்றேன் சிரிப்புடன். “என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்கிறார். நம்மாளுங்கதான். கல்யாணமாகிட்ட பிறகு, நாம எல்லாரும் ஒண்ணா இருக்கலாம்னு சொல்றார். உன்னைக் கேட்டுச் சொல்றேன்னு சொல்லியிருக்கேன்” என்றபோது நான் போர்வையை முறுக்குவதை நிறுத்தினேன். அக்காவுக்குத் திருமணமாகிவிட்டால், வேறு யாரும் இல்லாத என் மீது அக்கா பழைய ப்ரியம் செலுத்துவாளா? அவளுக்குக் குழந்தை பிறந்துவிட்டால், அதேபோல் என்னையும் பார்த்துக்கொள்வாளா... என்று தோன்ற, எனது சிரிப்பு நின்றது; அத்துடன் அக்காவின் சிரிப்பும் நின்றது. அந்த ஞாயிறு அன்று மாலை சிவன் கோயில் குளத்துக்கு அருகில் அருணுடன் பேசிவிட்டு வந்த அக்கா, அறையில் அழுவதைப் பார்த்தேன். ஆறே மாதங்களில் அருணின் திருமணம் நடந்தது. எங்கள் வீட்டுக்கும் பத்திரிகை வைத்திருந்தார்கள். அருணின் கல்யாணம் நடந்தபோது அக்கா என்னை அழைத்துக்கொண்டு, திருக்காட்டுப்பள்ளி பெரியம்மா வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டார். உள்ளுக்குள் எனக்கு சிறிது வருத்தமாக இருந்தாலும், அந்த வயதில் அக்காவுடைய இழப்பின் தீவிரம் புரியவில்லை. அதன் பிறகு நான் பள்ளிப்படிப்பு முடித்து, பி.இ சிவில் இன்ஜினீயரிங் படித்து, பெங்களூரில் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேரும் வரையில் அக்காவிடம் எந்தச் சலனமும் இல்லை. 29 வயது ஆகியிருந்த அக்கா ஊரில் ஃபேன்சி கடை வைத்திருந்த மாமாவை மணந்துகொண்டாள். அடுத்த வருடமே ஒரு பெண் குழந்தைக்குத் தாயும் ஆனாள். நான் மாதாமாதம் அக்காவைப் பார்க்க ஊருக்கு வந்துவிடுவேன். 27 வயதில், கவிதாவுடன் எனக்குத் திருமணம் ஆகும் வரை எல்லாம் நன்றாகத்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது. கவிதா… அக்கா பார்த்துவைத்த பெண். எங்கள் ஊர் ரைஸ் மில் அதிபர் மகள். வாழைத்தோப்பு, தென்னந்தோப்பு என ஏராளமான சொத்து. பெரிய இடம் என நான் சற்று யோசித்தேன். ஆனால், அக்காதான் என்னை வற்புறுத்தி திருமணம் செய்துவைத்தாள். திருமணமாகி பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு பிரச்னை ஆரம்பித்தது. நான் தினமும் இரவு, அக்காவிடம் போனில் பேசுவது கவிதாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. “அது என்ன தினமும் அக்காகூட போன்ல பேச்சு?” என்ற கவிதாவை முறைத்தபடி, “ஏன்... பேசினா என்ன?” என்றேன். மேற்கொண்டு கவிதா ஒன்றும் பேசவில்லை. ஆனால், அடுத்த வாரம் அக்காவைப் பார்க்க ஊருக்குக் கிளம்பியபோது, கவிதா மீண்டும் பிரச்னை செய்தாள். “இப்ப எதுக்குத் திடீர்னு?” “நான் ஒவ்வொரு மாசமும் அக்காவைப் போய்ப் பார்த்துட்டு வருவேன் கவிதா.” “மாசாமாசமா? சரி... அப்ப கல்யாணமாகலை. போய்ட்டு வந்தீங்க. இப்பத்தான் நான் வந்துட்டேன்ல.” கவிதாவை நெருங்கி அவளை உற்றுப் பார்த்தேன். “கவிதா… நான் வானத்துல இருந்து குதிச்சு நேரா உன் புருஷனா வந்துடல. அதுக்கு முன்னாடி எனக்கு ஒரு வாழ்க்கை இருந்தது. அதுல தெய்வம் மாதிரி என் அக்கா இருந்தா.” “இருக்கட்டும். அதுக்குனு ஒவ்வொரு மாசமும் போய்ப் பாக்கணுமா?” “பார்த்தா என்ன? நீயும்தானே வர்ற. நீ வேணும்னா போய் உங்க வீட்டுல இரு” என்றவுடன் ஒன்றும் பேசாமல் கிளம்பி வந்தாள். ஆனாலும் அவ்வப்போது பிரச்னை செய்துகொண்டே இருந்தாள். நான் அக்கா மீது மிகவும் பாசமாக இருப்பது, அவளை உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. அடுத்த மாதம் கிளம்பியபோது மீண்டும் ஆரம்பித்துவிட்டாள். “இது என்ன? மாசாமாசம் வேண்டுதல் மாதிரி. இனிமே ஏதாச்சும் விசேஷத்துக்குப் போனா போதும்.” “அதை நான்தான் முடிவு பண்ணணும்.” “எல்லாத்தையும் நீங்களே முடிவு பண்ண முடியாது. இப்ப நான் எங்க வீட்டுல யாரையும் பார்க்காம இல்லியா?” “உங்க வீட்டுலயும் எங்க அக்காவும் ஒண்ணு கிடையாது கவிதா.” “ஏன் அவங்க என்ன பெரிய மகாராணியா?” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள், அவளை அடித்திருந்தேன். அதிர்ந்துபோய் என்னைப் பார்த்த கவிதாவின் கண்களில் குரோதம் தெரிந்தது. “அவ்ளோ பெருசுன்னா, உங்க அக்காவையே கல்யாணம் பண்ணியிருக்க வேண்டியதுதானே?” என்று கவிதா கூறி முடித்த அடுத்த விநாடி, அவள் கழுத்தை நெரிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன். அவள் விழிகள் பிதுங்கிய பிறகுதான் கையை விட்டேன். “வயிறு எரிஞ்சு சொல்றேன்டி. நீ நல்லா இருக்க மாட்ட” என்று வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தேன். அல்சூரில் இருந்த ஒரு நண்பன் அறையில் தங்கிவிட்டு, மறுநாள் காலை பத்து மணிக்கு மேல் வந்தபோது, வீட்டு வாசலில் என் மாமனாரின் அம்பாசிடர் கார் நின்றிருந்தது. வீட்டினுள் மாமனார், மாமியார், சின்ன மாமனார், மச்சான்கள் என ஒரு கும்பலே உட்கார்ந்திருந்தது. அவர்களுடன் அக்காவும் மாமாவும் நின்றுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவுடன் எனக்குப் பகீரென்றது. என்னைப் பார்த்தவுடன் ஓடிவந்து என் சட்டையைப் பிடித்த அக்கா, “பொம்பள வளர்த்த பையன். பொம்பளப்பிள்ளைகிட்ட கை நீட்டுறியே… வெட்கமா இல்ல?” என்றாள். நான் பதில் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “நீ என்னைப் பார்க்க வரலைன்னா, ஒண்ணும் குடி முழுகிடாது. உனக்குனு ஒருத்தி வந்துட்டா. அப்புறமும் அக்கா, அக்கான்னுக்கிட்டு” என்ற அக்காவுக்குக் குரல் அடைத்து, பேச்சு நின்றது. “ஆகா… என்னா நடிப்பு? தினம் போன்ல பேசி, ஊருக்கு வரச்சொல்லி எங்களுக்குள்ள சண்டை மூட்டிவிட்டுட்டு, இப்ப யோக்கியம் மாதிரி பேசுறதைப் பாரு” என்று கவிதா சொல்ல, அக்கா அதிர்ந்தாள். “நான் ஏன்மா உங்களுக்குள்ள சண்டை மூட்டப்போறேன்? என் தம்பி நல்லா வாழணும்னுதான் நினைப்பேன்” என்றதற்கு கவிதா பதில் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. என் அருகில் வந்த மாமனார், “ரெண்டு பொண்ணுங்களைப் பெத்து வளர்த்துருக்கேன். ரெண்டு பேரு மேலயும் இதுவரைக்கும் என் சுண்டுவிரல்கூட பட்டது இல்லை. பார்த்து நடந்துக்கங்க. என் பொண்ணுக்கு மரியாதை கொடுத்தாதான், நான் உங்களுக்கு மரியாதை கொடுப்பேன்” என்றார் மிரட்டுவதுபோல். “முதல்ல உங்க பொண்ணைக் கண்டிச்சுவைங்க. எங்க அக்காவைப் பத்தி மரியாதையா பேசச் சொல்லுங்க” என்ற நான், கவிதா சொன்னதைச் சொல்லிவிடலாமா என்று நினைத்தேன். ஆனால், அக்கா மனம் கஷ்டப்படும் என்பதால் சொல்லவில்லை. குறுக்கே புகுந்த மாமா, “நடந்ததை எல்லாம் விடுங்க சம்பந்தி. சேது… இனிமே நீ சும்மா சும்மா ஊருக்கு வர வேண்டாம். ஏதாச்சும் நாள், கிழமைன்னா வந்தா போதும்” என்று முடித்துவைத்தார். அதன் பிறகு நான் மாதாமாதம் ஊருக்குப் போவதை நிறுத்திவிட்டேன். போனில் பேசினாலும், “அக்காக்காரிகூட அப்படி என்ன குசுகுசுனு பேச்சு” என்று அசிங்கமாகப் பேச, நான் போனில் பேசுவதைக் குறைத்துக்கொண்டேன். எப்போதாவது கல்யாணம் காட்சிக்கு ஊருக்குப் போனால்தான் பார்ப்பது என ஆயிற்று. இருந்தாலும் அக்கா தொடர்பாக பல சண்டைகள். ஆயிரம் சண்டைகளுக்கு நடுவிலும் பிள்ளைகள் பெறும் விநோதமான படைப்பு மனிதப் பிறவி என்பதால், எனக்கும் இரண்டு பெண் குழந்தைகள் பிறந்தனர். மாமாவுக்கு பிசினஸில் ஏதோ நஷ்டம் என அக்கா என்னிடம் பணம் கேட்டாள். நான் ஊருக்குச் சென்று கொடுத்திருக்கலாம். அப்போது முக்கிய வேலையில் மாட்டிக்கொண்டிருந்ததால் நேரில் வரச் சொல்லிவிட்டேன். அப்போது நான் செய்த பெரிய தப்பு... இந்த விஷயத்தை கவிதாவிடம் சொன்னது. “ஆத்தாடி… ரெண்டு லட்ச ரூபாயா? பா… பா… பா…” “கத்தாதடி. அவங்க காதுல விழுந்துடப்போகுது.” விழுந்துவிட்டது. ஹாலில் இருந்த அக்கா அறைக்கு வந்து, “உனக்குக் கஷ்டம்னா வேண்டாம்டா. நான் ஊர்ல பார்த்துக்கிறேன்” என்றாள். “ஒருத்தரை வளர்த்தோம்னு, இப்படியா அட்டையா உறிஞ்சுவீங்க?” என்று கவிதா கேட்டவுடன், அக்கா திகைத்துப்போனாள். “இல்லம்மா… கொஞ்சம் கடன் நெருக்கடி. முடிஞ்சா கொடுனுதான் கேட்டேன்.” “எங்களுக்கும் ரெண்டு பொட்டப்புள்ளைங்க இருக்கு. நாளைக்கு அதுங்களுக்கு நல்லது கெட்டது பண்ண வேணாம்?” “கவிதா… நீ எதுவும் பேச வேண்டாம். உள்ளே போ…” என்று குரலை உயர்த்தினேன். “என்னை ஏன் உள்ளே போகச் சொல்றீங்க? விட்டா வெளியே போகச் சொல்வீங்கபோல” என்றவுடன், “ச்சீ... வாயை மூடுடி” என்று கையை ஓங்க, அக்கா கையைப் பிடித்துத் தடுத்தாள். “ஆகா… தம்பிக்காரனை நல்லா தூண்டி விட்டுட்டு, இப்ப சமாதானம் பேசுறதைப் பாரு.” “அம்மா கவிதா... ஏதோ கஷ்டம்னு தெரியாமக் கேட்டுட்டோம். விடு தாயே. நாங்க கிளம்புறோம்” என்றாள் அக்கா கண்களைத் துடைத்தபடி. “நீ என்னக்கா போறது? இவளை முதல்ல தலைமுழுகினாத்தான் நான் நிம்மதியா இருப்பேன். நீ முதல்ல போடி” என்று கவிதாவின் கழுத்தைப் பிடித்துத் தள்ள, பொத்தென்று கீழே விழுந்தாள். என் மகள்கள் இருவரும், “அம்மா… அம்மா...” என கவிதாவின் மேல் பாய்ந்து அழுதனர். வேகமாக எழுந்த கவிதா தலைமுடியை வாரி முடிந்துகொண்டு, “அக்காக்காரிக்காக நான் வெளியே போகணுமா? நான் சாகறேன். நீங்க உங்க அக்காகூட நிம்மதியா இருங்க” என்றவள் வேகமாக ஓடி இன்னோர் அறையில் நுழைந்து கதவைச் சாத்திக்கொள்ள, நாங்கள் பதறிப்போனோம். “கவிதா… கவிதா…” என்று நாங்கள் அலறினோம். ஜன்னல் வழியாக கவிதா சீலிங் ஃபேனில் சேலையைக் கட்டிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவுடன், “அய்யோ… கடவுளே” என்று அக்கா தலையில் அடித்துக்கொண்டு கதறினாள். நானும் மாமாவும் சேர்ந்தாற்போல் கதவை இடித்தோம். திறக்கவில்லை. குழந்தைகள் சத்தமாகக் கதறினர். மாமா, “சேது... அந்த கிரைண்டர் கல்லை எடுத்துட்டு வருவோம்” என்று இருவரும் சமையல் அறைக்கு ஓடினோம். கிரைண்டர் கல்லைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்து வேகமாக நான்கு இடி இடித்தவுடனேயே தாழ்ப்பாள் உடைந்து, கதவு திறந்துகொண்டது. நாங்கள் உள்ளே நுழைந்தபோது கவிதா சேலையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தாள். நான் பாய்ந்து, அவள் கால்களைப் பிடித்தேன். மாமா வேகமாகக் கயிற்றை அவிழ்க்க, அவள் மயக்கமாகி இருந்தாள். மூக்கில் கை வைத்துப் பார்க்க மூச்சு இருந்தது. மருத்துவமனையில் கவிதா பிழைத்துக் கொண்டாள். ஆனால், மறுநாள் அங்கு வந்த கவிதாவின் அப்பா, எங்கள் மீது, `வரதட்சணைக் கொடுமை செய்து தற்கொலைக்குத் தூண்டியதாக’ புகார் கொடுக்க, போலீஸ் எங்களை விசாரணைக்கு அழைத்துச் சென்றது. நாங்கள் உண்மையைச் சொல்ல, அந்த போலீஸ் அதிகாரி, “நீங்க சொல்றது எல்லாம் உண்மையாவே இருக்கலாம். ஆனா வரதட்சணை கேஸ்ல ஒண்ணும் பண்ண முடியாது. உங்களை அரெஸ்ட் பண்றதைத் தவிர வேற வழி இல்லை. நீங்க பொண்ணு வீட்டுல பேசி கம்ப்ளைன்ட்டை வாபஸ் வாங்கச் சொல்லுங்க” என்றார். மருத்துவமனை அறையில், “நான் இப்ப என்ன செய்யணும்?” என்றேன் என் மாமனாரைப் பார்த்து. மாமனார் கவிதாவைப் பார்த்தார். என்னையும் என் அக்காவையும் மாறி மாறிப் பார்த்த கவிதா, “இனிமேல் அவங்க அக்கா இங்க வரக் கூடாது” என்றாள். “சரி…” என்றேன் நான். “நீங்களும் ஊருக்குப் போய்ப் பார்க்கக் கூடாது. பாக்கக் கூடாதுன்னா கல்யாணம், காட்சினு இனிமே உங்க வாழ்நாளில் எங்கேயும் பார்க்கவே கூடாது. போன்லேயும் பேசக் கூடாது. இன்னைக்கு நீங்க பார்த்தது, பேசியதுதான் கடைசி…” என்று கூற, நான் அதிர்ச்சியுடன் அக்காவைப் பார்த்தேன். நான் பேச வாய் திறக்க, சடாரென அக்கா, “அவ்ளோதானேம்மா… இனிமே நாங்க பேச மாட்டோம்; பார்க்க மாட்டோம். போதுமா?” “அக்கா… அவ சொல்றானு.” “வேண்டாம்டா… போதும். உறவுங்கிறது சந்தோஷமா இருக்கத்தான். ஒரு உறவால அந்தச் சந்தோஷம் கெடுதுன்னா, அந்த உறவே வேண்டாம். செத்துப்போனா எல்லா உறவும் ஒருநாள் முடியத்தான் போகுது. நம்ம அம்மா அப்பா செத்து நாம வாழலையா? அந்த மாதிரி நினைச்சுக்க.” “அக்கா… எப்படிக்கா உன்னைப் பார்க்காம?” பலவீனமாகப் படுக்கையில் படுத்திருந்த அந்த நிலையிலும் கவிதா, “ஏன் பார்க்காம இருந்தா குடியா முழுகிடும். அவங்க என்ன உங்க அக்காவா... இல்ல என் சக்களத்தியா?” எனக் கேட்க, நாங்கள் அத்தனை பேரும் அதிர்ந்துபோனோம். அடிப்பதற்குக்கூட வழி இல்லாது நான் திகைத்து நின்றேன். மாமா உடனே வெளியே சென்றுவிட்டார். உலகில் உள்ளவர்களின் அத்தனை சோகங்களையும் தன் கண்களில் சுமந்தபடி என்னைப் பார்த்த அக்கா, சில விநாடிகள் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. பிறகு கண்ணோரம் கண்ணீர் வழிய, “நான் போயிடுறன்மா. இனிமே ஜென்மத்துக்கும் பார்க்க மாட்டேன். மறுபடியும் நீ அசிங்கமா எதுவும் பேசிடாத” என்றபடி என்னைப் பார்த்த அக்கா, சட்டெனத் தலையைக் குனிந்துகொண்டாள். ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் கையாலாகாத நிலையில் இருந்த நான், “எனக்கு மட்டும் ஏன்க்கா இப்படி ஒரு பொண்டாட்டி?” என தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்தேன். “சேது… நம்ம ரெண்டு பேரும் ஒரே அப்பனுக்குப் பிறந்திருந்தா, இனிமே நாம பார்த்துக்கக் கூடாது. பார்த்துக்கிட்டாத்தான் பாசமா என்ன? எனக்கு நீ நல்லா இருக்கணும். அவ்வளவுதான்” என்ற அக்கா தடதடவென வெளியேற, நான் வாழ்க்கையே வெறுத்துப் போய் நின்றேன். பதிமூன்று வருடங்கள் ஆகின்றன. அதன் பிறகு இன்று வரையிலும் அக்காவைப் பார்க்கவே இல்லை. ஊர்ப் பக்கம், தெரிந்தவர்கள் கல்யாணம், விசேஷம் என்று எதற்கும் வந்தது இல்லை. கவிதாவுக்குத் தெரியாமல் ஊருக்கு வந்தால்கூட, என் மாமனாரும் அதே ஊர்தான் என்பதால், எப்படியும் அவருக்குத் தகவல் போய்விடும் என ஊருக்கே வரவில்லை. பாலுவின் சகலை ஓசூரில் இருந்தான். பாலு, சகலை வீட்டுக்கு ஓசூருக்கு வரும்போது அவனைச் சென்று பார்த்து நலம் விசாரிப்பதோடு சரி. அந்தச் சண்டைக்குப் பிறகு இப்போதுதான் ஊருக்கு வருகிறேன். எதிர்கரை மூங்கில் தோப்பில் இருந்து குயில்கள் கூவும் சத்தம் கேட்டது. தோப்பில் இருந்து திடீரெனக் கும்பலாகப் பறந்துவந்த காகங்கள், வானத்தைப் பார்த்துவிட்டு இன்னும் விடியவில்லை என்று மீண்டும் கூடுகளுக்குத் திரும்பின. அருகில் காபி குடித்துவைத்த டம்ளர் காய்ந்துகொண்டிருந்தது. ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்றவைத்துக்கொண்டு நானும் பாலுவும் ஆற்று மணலில் இறங்கினோம். செருப்பு இல்லாமல் வெறும் மணலில் நரநரவென நடந்தபோது சுகமாக இருந்தது. காற்றில் பறந்த வேட்டி நுனியைத் தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு, “மனைவிங்கிற ஒரே ஒரு உறவுக்காக, மத்த எல்லா உறவுகளையும் அறுத்துவிடுறதுக்குப் பேர்தான் கல்யாணமா பாலு?” என்றேன். “ம்…” என்று பெருமூச்சுவிட்ட பாலு, “ஆம்பளையாப் பிறந்த எல்லாருக்கும் இந்தப் பிரச்னை இருக்கு சேது. என்னைய எடுத்துக்க. உள்ளுர்ல இருக்கேன். ரெண்டு தெரு தள்ளித்தான் அம்மா அப்பா இருக்காங்க. சேர்ந்து வாழ முடியலை. அம்மாக்களுக்கு, மகனுக்குக் கல்யாணம் ஆன பிறகு அவன் மகன் இல்லை; மருமகளோட புருஷன். பொண்டாட்டிங்களுக்குப் புருஷன், புருஷன் இல்லை; மாமியாரோட மகன். ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து நம்ம தலையை உருட்டிச் சாவடிக்கிறாங்க.” “தனியா இருந்தாலும் அப்பப்ப பார்த்துக்கிறீங்கல? எனக்கு அதுக்குக்கூட வழியில்லாமப் போச்சு. கல்யாணமாகி பத்து நாட்கள் ஹனிமூனுக்கு கூர்க் போய்ட்டு வந்தோம். அந்த நாட்கள்தான் என் கல்யாண வாழ்க்கையில் சந்தோஷமான நாள். அதுக்குப் பிறகு, கவிதாவைப் பத்தி நினைச்சுப்பார்க்க ஒரு சந்தோஷமான நினைவுகூட இல்லை. சின்ன வயசுல… பணம் சம்பாரிச்சா, எல்லாம் கஷ்டங்களும் சரியாகிடும்னு நினைச்சேன். இப்ப நிறையப் பணம் இருக்கு. ஆனா அதைக் கொண்டு வீட்டுல சந்தோஷத்தை வாங்கித் தர முடியலை. ஒருநாள் பெங்களூர்ல ஒரு கல்யாண ரிசப்ஷன்ல, நான் என் ஆபீஸ் ஃப்ரண்டஸ்கூடச் சிரிச்சுப் பேசுறதைப் பார்த்துட்டு என் பெரிய பொண்ணு சொன்னா, `நீங்க இப்படிச் சிரிச்சுப் பேசி நான் பார்த்ததே இல்லை. வீட்டுல ஏன் இப்படி இருக்கிறது இல்லை?’னு கேட்டாள். `அங்க உங்க அம்மா இருக்கா’னு நான் எப்படிச் சொல்றது சிவா?” இப்போது வானம் லேசாக விடிய ஆரம்பித்திருந்தது. அப்போது பாலு வீட்டுக் கொல்லைப்பக்கத்தில் இருந்து ஆற்று மணலில் ஒரு பெண் உருவம் இறங்கி நடந்துவருவது தெரிந்தது. “யாருடா அது... சுமதியா?” “இல்லை. உங்க அக்கா…” என்றபோது என் அடிவயிற்றில் ஒரு பந்துபோல் உருண்ட உணர்வுக்கு பெயர்தான் பாசமா? நான் அக்காவை நோக்கி நடந்தேன். அக்காவின் தலைமுடி ஏகத்துக்கு நரைத்திருந்தது. முதிர்ந்த தளர்ந்த நடை. என்னைப் பார்த்தவுடன் அக்கா நின்று விட்டாள். அவள் அருகில் சென்ற நான் தாங்க முடியாமல் “அக்கா” என்று அழ ஆரம்பித்தேன். அடுத்த விநாடியே அக்காவும், “சேது…” என என்னைக் கட்டி அணைத்தபடி அழ ஆரம்பித்தாள். நாங்கள் அழுது ஓய்ந்து பேச ஆரம்பிக்க ஐந்து நிமிடம் ஆனது. பாலு எங்களைத் தனிமையில் விட்டுவிட்டு சென்றான். “சேது… எப்படிடா இருக்க?” “நல்லாயில்ல அக்கா. உங்களை எல்லாம் நோகடிச்சுட்டு எப்படிக்கா நான் நல்லாருப்பேன்?” “சேது… அவங்கவங்களுக்குனு ஒரு வாழ்க்கையை கடவுள் விதிச்சிருக்கான். அது நல்லதோ கெட்டதோ, அதுப்படி வாழ்ந்துட்டுப் போறதைத் தவிர நமக்கு வேறு வழியே இல்லை சேது” என்ற அக்கா கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு, “பொண்ணுங்க என்ன படிக்கிறாங்க?” என்றாள். “மூத்தவ ஒன்பதாவது. சின்னவ ஆறாவது.” “கவிதாவுக்கு நீ இங்க வரக் கூடாது சரி. கவிதாகூட ஒரு கல்யாணம் காட்சினு பிள்ளைங்ககூட இந்தப் பக்கம் வர்றது இல்லையே?” “அப்புறம் பிள்ளைங்களுக்கு உன் உறவு ஒட்டிக்குச்சுனா?” “கவிதா அப்படி ஒரு வார்த்தை சொன்ன பிறகு, இப்பக்கூட உன்னைப் பாக்கக் கூடாதுனுதான் நினைச்சேன். ஆனா நேத்து ராத்திரி பாலு வந்து, சொன்ன பிறகு மனசு கேக்கலைடா. இப்ப எதுக்குத் திடீர்னு வந்த?” “ உன் பொண்ணுக்குக் கல்யாணம் வெச்சுருக்க. என்கிட்ட ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லலையே.” “உனக்கு யார் சொன்னது?” “ரெண்டு நாள் முன்னாடி போன் பண்ணியிருந்தப்ப பாலு சொன்னான். மாப்ள என்னக்கா பண்றார்?” “கவர்மென்ட் ஆஸ்பத்திரியில் கிளார்க். நல்ல ஜனங்க.” “ரொம்பச் சந்தோஷம்க்கா. நிறையச் செலவாகுமே. பணத்துக்கு என்ன பண்ணுனீங்க?” “அதெல்லாம் ஒரு பிரச்னையும் இல்லை. சேர்த்துவெச்சிருந்தேன்” என்றபோது, அக்கா என் கண்களைச் சந்திக்கவில்லை. “ஏன் பொய் சொல்ற? நீ காசுக்காக, கந்துவட்டிக் காரன்கிட்ட எல்லாம் கையேந்திக்கிட்டு நிற்கிறேனு பாலு சொன்னப்ப எனக்கு எப்படி இருந்தது தெரியுமா? என்கிட்ட கேட்கணும்னு உனக்கு தோணலையாக்கா?” “ஏ… அப்பா. ஒரு தடவை கேட்டுட்டு என்ன பாடுபட்டோம், மறுபடியும் கேட்பேனா? என் பிரச்னையை நான் பார்த்துக்கிறேன். நீ சந்தோஷமா இருந்தா போதும்.” “நீ கஷ்டப்படுறது தெரிஞ்சுக்கிட்டு எப்படி நான் சந்தோஷமா இருக்க முடியும்?” என்ற நான் சட்டைப் பையில் இருந்து அந்த டிமாண்ட் டிராஃப்ட்டை எடுத்தேன். “அக்கா… இதுல அஞ்சு லட்ச ரூபாய் இருக்கு. வேண்டாம்னு சொல்லாம வாங்கிக்க” என்றவுடன் அக்காவின் முகம் மாறியது. “இதுக்குத்தான் இத்தனை வருஷம் கழிச்சு வந்தியா?” “நீ பயப்படாத. அவளுக்குத் தெரியாது. இது நான் தனியா ஒரு அக்கௌன்ட்ல போட்டு வெச்சிருந்தேன். நான் இங்கே வந்தது, யாருக்கும் தெரியாது. அவகிட்ட `புனே போறேன்’னு சொல்லிட்டு, இப்படி நடுராத்திரி வந்துருக்கேன். இந்தா வாங்கிக்க” என டிராஃப்ட்டை நீட்ட, அக்கா தன் கையைப் பின்னால் இழுத்துக்கொண்டாள். “நீ இதுக்குத்தான் வந்திருக்கேனு தெரிஞ்சா, நான் வந்திருக்கவே மாட்டேன். உன்னைப் பார்த்த வரைக்கும் சந்தோஷம் சேது. நீ விடியறதுக்குள்ள கிளம்பு. இது எல்லாம் வேண்டாம்.” அக்காவின் குரலில் இருந்த உறுதியைப் பார்த்து நான் அசந்துபோனேன். நான் குரல் உடைய, “அக்கா… வாங்கிக்க” என்றேன். “வேண்டாம்டா… நான் சொல்றதைக் கேளு.” அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்து, “உன் தம்பி கொடுக்கிறேன். வாங்கிக்க” என்று கூற அவள் கையைப் பின்னால் இழுத்து, முதுகுக்குப் பின்னால் உறுதியாகக் கட்டிக்கொண்டாள். “நீ வாங்கினா நான் நிம்மதியா இருப்பேன். வாங்கிக்கக்கா” என்றபோது குரல் தழுதழுத்தது. அக்கா, அமைதியாக நின்றாள். அவள் முகம் கல்போல் இருந்தது. “அப்படி ஒரு வார்த்தை சொன்ன பிறகு எப்படிடா நான் வாங்குவேன்.” “அதை ஏன்க்கா இன்னும் மனசுல வெச்சிருக்க? என் சந்தோஷத்துக்காக வாங்கிக்க” என்று அடக்க முடியாமல் சத்தமாக அழுதேன். இதற்கு எல்லாம் கலங்காமல், “நான் வர்றேன்…” என அக்கா திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தாள். சிறுவயதில் அக்காவுடன் பேசியது எல்லாம் மின்னல் வெட்டாக மனதில் ஓடியது. `உன்னை விட்டுட்டு மூணு நாள் ஸ்கூல் டூர் போக மாட்டேன்க்கா.’ `கல்யாணமானாலும் பக்கத்து, பக்கத்துலேயே வீடு கட்டிக்கிட்டு இருக்கலாம்க்கா.’ நான் பெரும் அழுகையுடன், “அக்கா… அக்கா… அக்கா…” என்று கத்த, அக்கா நடந்துகொண்டே இருந்தாள். எனக்காகப் படிப்பை விட்டு வேலைக்குச் சென்ற அக்கா; எனக்காக தன் காதலை இழந்த அக்கா; எனக்காக பெங்களூர் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் அவமானப்பட்ட அக்கா... என் வாழ்க்கையில் இருந்து முற்றிலும் விலகி, அந்தப் பரந்த மணல்வெளியில் போய்க்கொண்டே இருந்தாள்! http://www.vikatan.com/anandavikatan
  6. டொமினிக் சிறுகதை: பவாசெல்லதுரை, ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு இரண்டாம் போகம் நெல் விளைந்து முற்றி, நிலம் பொன்னிறமாக உருமாறியிருந்தது. பார்க்கிற எவரையும் வசீகரிக்கும் அழகு. தன் அழகில் தானே பெருமிதம்கொள்ளும் தருணம், அறுவடைக்குக் கொஞ்சம் முந்தைய நாட்களில்தான் ஒரு வயலுக்கு வாய்க்கிறது. வழக்கத்தைவிட இன்று அதிகாலை விஜயத்தில் எனக்கு நிதானம் கூடியிருந்தது. வரப்புகளில் பனியில் நனைந்த விதவிதமான வண்ணங்களில் புடவைகள். தூரத்தில் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு அவை வண்ணக்கோடுகள். கூர்ந்து கவனிக்கிறேன். எல்லா புடவைகளின் நுனியும் நெல்வயலின் ஒரு மையத்தில் குவிந்திருக்கிறது. இந்தக் கனவின் விரிவு நம்ப முடியாததாகவும் ஆச்சர்யங்களைக் கூட்டிக் கொண்டுபோவதாகவும் இருக்கிறது. புடவைக் குவியலின் மையத்தில் ஓர் அழகான இளம்பெண் இருக்கவேண்டும் என யாசிக்கிறேன். அத்தனை வண்ணங்களையும் குடித்தெழும் அவள், இதற்கும் அப்பாற்பட்டவளாக, இதுவரை நான் காணாத ஒரு நில தேவதையாக எழவேண்டும் என மனம் முந்துகிறது. வரப்புகளின் மீது அசையும் புடவைகளின் லயத்துக்கு ஏற்ப அந்த மையம் கூட்டியும் குறைத்தும் விளையாடுகிறது. அதில் ஒரு தேர்ந்த நாட்டியக்காரியின் நளினம் இருக்கிறது. கூடவே ஓர் இதமான டிரம் சத்தம், ஏற்கெனவே இசைத்து வைத்தது மாதிரி ஒலிக்கிறது. எப்போதாவது எங்கேயாவது இப்படி சில அதிசயக் காட்சிகள் விரியும். இன்று அது என் வயலில். என் கவனத்தைச் சிதைத்து, சீழ்க்கை ஒலி அதே மையத்தில் இருந்து மேலெழும்புகிறது. புடவைகளின் நுனிகளோடு வரப்பின் கீழ் படுத்திருந்த குழந்தைகள், குபீரென எழுந்து கும்மாளமிடுகின்றனர். இப்போதும் குழந்தைகளின் கைகளில் புடவைகளின் நுனி. பனியில் நனைந்து நிற்கும் குழந்தைகளை இன்னும் நெருங்குகிறேன். எல்லோரும் பக்கத்து இருளக் குடியின் தேவதைகள். இன்று அதிகாலை ஒலித்த டிரம் சத்தம்தான் அவர்களை இங்கு அழைத்திருக்கக்கூடும். மையத்தில் இருந்து இப்போது ஒரு பாடல் ஒலிக்கிறது. மொழி புரியாத சங்கீதம். அந்தப் பாடலை உள்வாங்கி, குழந்தைகள் எதிரொலிக் கின்றன. அது முற்றிய கதிர்களில் பட்டுத் தெறிக்கிறது. வயல் நடுவில் இருந்து எழப்போகும் தேவதைக்கு எதிர்பார்த்திருந்த ஒரு தருணத்தில், மேல்சட்டை அணியாத வெற்றுடம்போடு ஒரு வெள்ளைக்காரன் எழுகிறான். கால்சட்டை அணிந்திருக்கும் அவன் முதுகு லேசாக வளைந்திருப்பதைப் பார்த்தேன். குழந்தைகளின் கையில் இருக்கும் புடவை நுனிகளின் மொத்தத்தையும், அவன் தன் இரு கைகளில் தாங்கிப்பிடித்து நிற்கிறான். அவன் வலது தோளில் டிரம் ஒன்று தொங்குகிறது. அவனைப் பார்த்ததும் குழந்தைகளின் உற்சாகக் கூச்சல் இன்னும் அதிகரிக்கிறது. அதையே தனக்கான பின்னணி இசையாக்கி, அவன் நடனத்தோடு கலக்கிறான். இப்போது புடவை நுனிகள் அவன் கால்களுக்கு அடியில் புதைந்து கொண்டன. குழந்தைகளின் ஆரவாரமும் டிரம்மின் ஓசையும் தூரத்தில் துலங்கும் ஊர் வரை எட்டுகிறது. தன் வெற்றிலை இடிப்பை நிறுத்தி பெரியத்தாய் ஆயா, குழந்தைகளின் ஆரவாரக் குரலை அருந்துகிறாள். அவள் பொக்கைவாய் சிரிப்பு காலத்தைத் தாண்டி நீள்கிறது. அந்த வெள்ளைக்காரன், நான் நிற்கும் திசை நோக்கி வருகிறான். குழந்தைகளின் கூச்சல் இன்னும் அதிகரிக்கிறது. அவன் நடனமாடிக் கொண்டே வருகிறான். என் கண் முன்னர் ஒரு கவித்துவக் காட்சி பரந்துவிரிந்து அந்தக் காலையை இன்னும் அழகாக்குகிறது. ஒரு மாமரத்துக்குப் பின்னால் நான் மறைந்து நின்றுகொள்கிறேன். இப்போது அவர்களின் உலகத்தில் இருந்து மறைந்திருத்தலே நன்று. என்னைக் கண்டுவிட்ட சந்தோஷத்தோடு அவன், என்னை இன்னும் சமீபிக்கிறான். நான் என் உடம்பை இன்னும் சுருக்கிக்கொள்கிறேன். அது திமிறுகிறது. மரத்துக்கு அப்புறம் நின்று தன் வலது கையை மட்டும் நீட்டி, “ஐ'ம் டொம்னிக், ஆனந் ஸ்கரியாஸ் ஃப்ரெண்ட்” என ஆங்கிலத்தை ரகசியம்போல உச்சரிக்கிறான். பதிலுக்கு என் கையை நீட்டாமல் அவன் பக்கமாக நகர்ந்து, அவனை ஒரு பெண்ணைப்போல தழுவிக்கொள்கிறேன். எங்கள் இருவரின் உடல் சூட்டையும் இருவராலும் உணர முடிகிறது. இப்படித்தான் எனக்கும் டொமினிக்குக்குமான அந்த முதல் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. இதோ டொமினிக்குடனான என் இரண்டாம் சந்திப்புக்கு, கார்த்தியோடு போகிறேன். எங்கள் இருவர் முகங்களிலும் பதற்றம் படர்ந்திருக்கிறது. எங்கள் புல்லட் சத்தம் மட்டும் அந்தச் சாலையை நிறைக்கிறது. பெரிய இரும்பு கேட் போட்ட அந்த வீட்டின் முன்னர் புல்லட் அணைக்கப்படாமல், சத்தம் கூட்டப்படுகிறது. ஹார்ன் ஒலியும் கூடவே அலறுகிறது. காத்திருக்காமல் அந்த கேட் திறக்கப்படுகிறது. யாரையும் பொருட்படுத்தாமல் நானும் கார்த்தியும் உள்ளே நுழைகிறோம். நான் மட்டும் திரும்பிப் பார்க்கிறேன். பத்து பேருக்கும் மேல் அங்கங்கே மிஷ்கின் பட மனிதர்கள் மாதிரி நிற்கிறார்கள். அவர்களுக்கு இடப்பட்ட கோடு களுக்குள் அவர்கள் நின்று அல்லது உட்கார்ந்தி ருக்கிறார்கள். வெய்யில் ஏறிய மத்தியானம். ஒரு சிவப்பு வண்ண பிளாஸ்டிக் சேரில் அதன் விட்டத்தில் இருந்து வெளியே பிதுங்கி ஓர் ஆள் உட்கார்ந்திருக்கிறான். எங்கள் வருகை அவனிடம் ஒரு சிறு அசைவையும் உருவாக்கவில்லை என அவனது உடல் மொழி சொன்னது. ‘‘இங்க யாரு சக்திவேலு?’’ ஒரு கறுத்த ஆள் தலை உயர்த்தி என்னைப் பார்த்தான். ‘‘உனக்கு என்னடா பிரச்னை?’’ என கார்த்தியின் குரல் என்னை முந்துகிறது. ‘‘பொறு, பொறு கார்த்தி.’’ ‘‘என்ன பிரச்னை?’’ - அதே வார்த்தைகளை நான் கொஞ்சம் சாந்தமாக உபயோகித்தேன். ‘‘ஒரு பிரச்னையும் இல்லையே’’ - அவன் மதிற்சுவரின் வடக்கு நோக்கிப் பார்த்தவாறு, யாருக்கோ சொல்வதுபோல சொன்னான். அவன் உடல்வழியே காட்டிய அலட்சியம் யாரையும் வெறியேற்றும். கார்த்தி தன் ஆத்திரத்தை என் கைப் புதைப்பில் கரைத்துக்கொண்டிருந்தான். நான் டொமினிக்கைத் தேடினேன். மதிற்சுவரின் ஒரு மூலையில் சட்டையில்லாமல் ஒரு பெர்முடாஸ் மட்டும் போட்டு திரும்பி நின்றுகொண்டிருந்தவன், என் குரல் கேட்டு எழுந்து திரும்பினான். அவனின் வெள்ளை உடல் எங்கும் விழுந்த அடிகளின் ரத்தவிளாறுகள் படிந்திருந்தன. கன்னம் கன்றியிருந்தது. சற்று முன் உதட்டின் வழி வழிந்த சிறு ரத்தம் உறைந்து கருங்கோடாக நிலைபெற்றிருந்தது. திறந்திருந்த அந்த வீட்டின் ஹாலின் தரையில், அவன் எங்கெங்கோ சேகரித்திருந்த வண்ணப் புடவைகள் தாறுமாறாகக் கலைந்துகிடந்தன. படிக்கும் தரைக்கும் இடையே புரண்டுகிடந்த டிரம்மின் ஒரு பக்கத் தோல் முற்றிலும் கிழிந்திருந்தது. டொமினிக் என்னை ஏறெடுத்தான். பாம்பின் தலை கடைசியாக நசுக்கப்படுவதை நீங்கள் அருகில் இருந்து பார்த்திருக்கிறீர்களா? அது சாகும் முன்னர் ஒருமுறை தலையை உயர்த்தி யாசிக்கும். டொமினிக் தன் தலையை உயர்த்தி என்னை நோக்கி யாசித்தான். நானும் கார்த்தியும் சூழலைக் குடித்துக் கொண்டிருந்தோம். நான் அந்தச் சிவப்பு நிற சேரில் உட்கார்ந்திருந்த ஆளை நோக்கிப் போனேன். கூடவே என் ஒரு கை டொமினிக்கைப் பற்றியிழுத்துக்கொண்டிருந்தது. ‘‘என்ன இது?’’ ‘‘என்னைக் கேட்டா?’’ ‘‘யார் இவரை இப்படி அடிச்சது?’’ அவன் சக்திவேலை நோக்கிப் பார்வையைத் திருப்பினான். நானே எதிர்பாராத அந்தக் கணத்தில் கார்த்தி அவனை நோக்கி ஓடி, அவன் முகத்தில் எட்டி உதைத்தான். பின்னால் இருந்த ஓர் அடுக்கு செம்பருத்திச் செடியில் அவன் மல்லாக்க விழுந்தான். அந்தக் கறுத்தப் பெண் ஓடிவந்து அவனைத் தூக்கினாள். அந்தச் சிறுமி திடீரென வீறிட்டு அழுதாள். என் கைப்பற்றி இருந்த டொமினிக்கின் உடல், பயத்தால் உதற ஆரம்பித்தது. கூடுமானவரை என் கை அழுத்தத்தில் அவர் பயத்தை உறிஞ்சிவிட முயன்றேன். அவனைத் தூக்கி உட்காரவைத்தவள், உதைத்தவனை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. அவள் மௌனத்தை என்னால் அளவிட முடியவில்லை. விளைந்த நெல்வயலின் நடுவே தன் பாடலோடு ஓர் ஆண் தேவதை என காற்றில் மிதந்துவந்த டொமினிக், என் முன் பிம்பமாகத் தோன்றி மறைந்தான். இங்கு இருப்பவன்தான் நிஜம். கலைந்த புடவைகள், கிழிந்த டிரம், பாதி வெந்த சோற்றோடு கவிழ்ந்துகிடக்கும் அந்தப் பாத்திரம், இன்று பூத்த மலர்களோடு உடைந்து சரிந்த செம்பருத்திச் செடி, எதற்கும் அசைந்துகொடுக்காத அந்தச் சிவப்பு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருக்கும் வீட்டு உரிமையாளன். உன் பாடலுக்கும் வாழ்வுக்குமான தூரம் தெரிகிறதா என் டொமினிக்? அவனை உற்றுப்பார்த்தேன். இப்போதுகூட சற்றுமுன் கரும் ரத்தம் கசிந்த தன் வலிமிகுந்த உடலைப் பஞ்சாக்கி, அப்படியே அவனால் வானில் பறந்துவிட முடியும் எனத் தோன்றியது. எங்கோ ஒரு வயலில் இறங்கி அதனுள் இருந்து ஆடி, பாட முடியும். சட்டையில்லாத கரும்நிறக் குழந்தை களோடு ரயில்வண்டி விளையாட்டில் வெகுதூரம் பயணித்து, வளைந்து வளைந்து ஓடும் காட்டாற்றில் குதித்துவிடவும் முடியும். ஆனால், அது எதுவும் முடியாமல், பெருமழையில் நனைந்த ஒரு கோழிக்குஞ்சின் உதறலோடு என் பின்னால் நிற்கிறான் டொமினிக். அப்பா கொல்கத்தாக்காரன், அம்மா அயர்லாந்துக் காரி என்பது டொமினிக்குக்குப் புரிய ஆரம்பித்தபோது, அவர்கள் இருவருமே அவனுடன் இல்லை. மரணம், தொலைதல், விடுபடல், விட்டொழித்தல் இதில் எதுவென அவன் அறிந்துகொள்ளவும் இல்லை. பூர்வீகம் தேடியலையும் வாழ்வு இதுவரை அவனுக்கு வாய்க்கவில்லை. அன்றாடங்கள் அகலவே பெரும் போராட்டம் தேவைப்பட்டது. கடந்தகால இழிவுகள், பெருமிதங்கள் எல்லாம் ஒருபோதும் நிகழ்காலப் பசியைப் போக்கிவிடுபவை அல்ல என்பதை, டொமினிக்கின் பட்டினிகள் நிறைந்த நாட்கள் அவனுக்கு உணர்த்தியிருந்தன. இந்தத் தொடர் அலைக்கழிப்பில் அவன் திருவண்ணாமலையை அடைந்தபோது, தன் வாழ்வின் முப்பத்து ஏழு வருடங்களை இழந்திருந்தான். ஆஸ்ரம அமைதி, எப்போதாவது அதைக் கீறி எழும் மயில்களின் சத்தம், மதியச் சாப்பாடு, ஃபில்டர் காபி... இவை எதுவும் ஆரம்பம் முதலே அவனுக்கு ஏனோ பிடிக்காமல்போனது. அதன் பின்பக்க வழியே நீளும் மலையேறும் பாதை, விரவிக்கிடக்கும் சரளைக்கற்கள், சிறு குகைகள், எலுமிச்சம்பழ வாசனைகொண்ட மஞ்சள் புல் புதர்கள், சில்லிட்ட நீரூற்றுகள், அழுக்கேறி வாய் நாறும் சாமியார்கள்... எல்லாவற்றில் இருந்தும், அவன் வெகுதூரம் விலகிப்போய்க்கொண்டிருந்தான். சமுத்திர ஏரிக்கரையின் மேல் ஊர்க்காவல்போல் நிற்கும் அந்தக் கரிய பனைமரங்கள். கரைக்கும் கீழ் வியாபித்திருக்கும் புளியமர நிழல்கள்தான் அவனை அப்படியே இருத்திக்கொண்டன. ஏதோ ஓர் உந்துதல்பெற்று அவன் என் கையை விடுவித்து வீட்டுக்கு உள்ளே போனான். எங்கள் எல்லோர் கண்களும் அவன் மீதே இருந்தன. அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில், ஐஸ்கட்டிகள் ஒட்டியிருந்த எலுமிச்சை பழச்சாறு நிரம்பிய பெரிய கண்ணாடி டம்ளர்களை ஒரு மர ட்ரேயில் அடுக்கிக்கொண்டு வெளிவந்தான். நேராக வந்து, விழுந்து எழுந்து அதன் பின் தரையையே வெறித்துக்கொண்டிருந்த சக்திவேல் முன் நின்று, ‘‘ப்ளீஸ் டேக் இட்’’ என்றான். அவன் முகத்தைக் கவனித்தேன். கருணை ததும்பும் முகம். அவன் தலையுயர்த்திப் பார்த்துவிட்டு, பின் கவிழ்ந்துகொண்டான். அந்த வீட்டு ஓனரும், நானும், கார்த்தியும் ஜூஸ் டம்ளர்களைக் கையில் எடுத்தோம். மீதி டம்ளர்கள் ட்ரேயிலேயே இருந்தன. புளியமர நிழல் மனதை நிரப்பி உடலைக் கிடத்தியது. பசியைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவன் பெரும்பாக்கம் சாலையில் இரும்பு கேட் போட்ட ஒரு பெரிய வீட்டை ஆனந் ஸ்கரியாவின் பண உதவியோடு முன்பணம் தந்து வாடகைக்கு எடுத்தான். சீஸனுக்கு வரும் வெள்ளைக்காரர்கள் அவனிடம் சுலபமாக வந்துசேர்ந்தார்கள். உணவோடுகூடிய தங்கும் இடம். கூடவே மீந்த விஸ்கியும், சில சமயங்களில் சோர்ந்த வெள்ளைக்காரிகளின் உடம்பும்கூடக் கிடைத்தன. தனியாக அவனால் சமாளிக்க முடியாதபோதுதான், ராணி தன் ஆறு வயது மகள் சசியோடு உடன் வந்துசேர்ந்தாள். அவனுக்கு ராணி மீது உடல் ஈர்ப்பு எப்போதுமே இருந்தது இல்லை. தன்னைப்போலவே அநாதை என்ற ஒரு கருணை சுரந்தபடியே இருந்தது. அந்தக் குழந்தையை கனந்தம் பூண்டி ரமண மகரிஷி பள்ளியில் சேர்த்தான். அவளைக் கொண்டுபோக, கூட்டிவர சைக்கிள் வாங்கினான். விருந்தினர்களை ராணியும் அவனும் சேர்ந்து கவனித்தார்கள். ராணியின் முன்கதையை அவன் ஒருபோதும் கேட்டது இல்லை. ரணங்கள் அதுவாக ஆறிவிடும். ஆனந் கொடுத்த முன்பணம் ஒரே சீஸனில் அடைந்து அவன் முதலானது. பின்னிரவு வரை தூக்கம் இல்லாமல் தவித்த அவன் இரவுகள், வலி நிறைந்தவை. மொட்டைமாடியில் தகரம் அடித்து, தனக்கான அறையை அவனே வேய்ந்துகொண்டான். இது பிளாட்பாரத் தங்கலையும், புளியமர நிழலையும் தாண்டிய அடுத்த நிலை. ராணியும் அவளது மகளும் சமையலறையோடு கூடிய கீழ் வீட்டில் இருந்தார்கள். ஒருநாளும் அவர்களோடு உட்கார்ந்து பேச நேரம் இருந்தது இல்லை அவனுக்கு. சசியை சைக்கிள் கேரியரில் உட்கார்த்தி வைத்து ஸ்கூலுக்குக் கூட்டிப்போகும்போது, எதிர்ப்படும் குளிர்காற்றில் அடக்கிவைத்த அத்தனையையும் கொட்டிக் கொண்டே போவான். சசி அதைக் கேட்கிறாளா என ஒருநாளும் கவனித்தது இல்லை. அந்தப் பேச்சில் அவன் நினைவுகள் எப்போதும் ததும்பியது இல்லை. சில சமயம் பாடல்கள், இவை எப்போதும் விசித்திரமாக இருந்தது சசிக்கு. வெளிக்கசிவு எதுவுமின்றி அந்தச் சிறுபெண் எப்போதும் மௌனத்தால் இறுகியிருந்தாள். அவள் பேச்சற்று இருந்ததே எல்லோரையும் நிறைத்துக்கொண்டதாகத் தெரிந்தது அவனுக்கு. அந்த இறுக்கம் டொமினிக்குக்குப் பிடித்திருந்தது. அவன் குதூகலமாகிக் காற்றில் மிதக்கும்போது எல்லாம், சசிதான் அவனை எப்போதும் தரைக்கு இழுத்துவந்தவள். என்றும் இல்லாமல் எதற்காக இன்று அதிகாலையிலேயே சக்திவேல் வந்தான்? இவன்தான் என் புருஷன் என ராணிதான் டொமினிக்குக்கு அவனை அறிமுகப்படுத்தினாள். அவனை நோக்கி நீட்டிய டொமினிக்கின் கையை உதறினான் சக்திவேல். அதில் ஒரு முரட்டுத்தனம் இருந்தது. எதிர்பாராத ஒரு தருணத்தில் டொமினிக் முகத்தில் காறித்துப்பி அந்தக் காலையை வன்மமாகத் தொடங்கினான் சக்திவேல். தரையில் சாத்திவைக்கப்பட்டிருந்த டிரம் கிழிந்தது. சரமாரியாக அவ்வப்போது டொமினிக்குக்கு அடி விழுந்தது. ராணி அவனைத் தடுக்க இயலாமல் பதுங்கினாள். சசியின் முகம் மேலும் இறுகி எந்த நேரமும் வெடித்துவிடும்போல ஆனது. என்ன யோசித்தும் எதற்காக இந்தத் துவம்சம் என டொமினிக்கால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை, ராணியின் இந்த மௌனத்தையும் சேர்த்து. புதுசுபுதுசாக யார் யாரோ வந்து உட்கார்ந்தார்கள். டொமினிக்கின் உடல் நடுக்கத்தில் இருந்தது. ரத்தக்கசிவுதான் தாங்க முடியாத வலியைத் தந்தது. என்ன முயன்றும் இது எதனால் என அவனால் யூகிக்கவே முடியாமல்போனது. ராணியையும் சசியையும் யாராலும் டொமினிக்கைவிட அக்கறையோடு கவனித்துக்கொள்ள முடியாது. அத்தனை அக்கறை, அத்தனை ப்ரியம். ‘‘இன்னும் ஒரு படி மேலே போ டொமினிக்.இன்னும் ஏறு…'' உயரம் சறுக்கியது, ஏறினான். டொமினிக்... இன்னொருவன் மனைவி, குழந்தை மீது உனக்கு ஏன் அக்கறை… ப்ரியம்? ஏணிக்கு அருகில் சக்திவேல் நின்றிருந்தான். சட்டெனச் சறுக்கி தரைக்கு வந்தான். ஒரு கணத்தில் டொமினிக்குக்கு எல்லாம் புரிந்தன. வாழ்வின் ரகசிய முடிச்சுக்கள் ஏதோ ஓர் எதிர்பாராத தருணத்தில்தான் அவிழ்கிறது. தூக்கிச் சுமந்ததை நழுவவிட்டுத் துறந்தான். டொமினிக் லேசானான்... முகம் தெளிந்தது. அவன் திடீரென வீட்டுக்குள் பிரவேசித்தான். போன வேகத்தில் வெளியே வந்தான். மிகச் சிறிய ஒரு டிராவல் பேக் மட்டும் அவன் வலதுபக்கத் தோளில் தொங்கியது. எதிர்புறம் நின்றிருந்த சக்திவேலை நெருங்கி, வீட்டைக் காண்பித்து, ‘‘நான் போறேன், நீ இருந்துக்கோ” என்று சைகையிலும் தப்புத்தப்பான தமிழிலும் சொன்னான். சக்திவேல், முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டான். அது மிகச் செயற்கையாக இருந்தது. ராணி அவனை ஏறெடுத்துப்பார்த்து சட்டெனக் கவிழ்ந்துகொண்டாள். நிமிடத்தில் அவள் பார்வை அவன் மீது பட்டுத் திரும்பியது. சசியை மட்டும் தரையளவு குனிந்து தன்னுள் அணைத்துக்கொண்டான். ஒரு தமிழ் சினிமாவின் உருவாக்கப்பட்ட காட்சிபோல அந்த இடம் விரிந்துகொடுத்தது. திறந்திருந்த கேட் வழியே டொமினிக் சட்டென வெளியேறினான். வெளியே நின்று இருபக்கச் சாலைகளையும் கவனித்தான். அவன் செல்லவேண்டிய திசை சற்றுமுன் தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒன்று. அது தெற்கு. அவன் நடக்க ஆரம்பித்தான். எப்போதும் டொமினிக்கின் நடையில் ஒரு நளினம் இருக்கும். இன்று அவன் நடை வேகமெடுத்து ஓட்டமாக மாறியிருந்தது. வாடகை வீடுதான் எனினும் அது அவன் வீடு. ஒரு கரும்பிசாசு மாதிரி வாசலை அடைத்து நின்றது அவன் புல்லட். ஆனந்திடம் இருந்து பெற்ற பணத்தில் இருந்து ஆரம்பித்த உயர்ந்த வாழ்வு சில நிமிடங்களில் அவன் என்ஃபீல்ட் முதுகுக்குப் பின்னால் போய்விட்டது. அவனால் திரும்பிப் பார்க்க முடியாது. திரும்பினால் சக்திவேல் தெரிவான்; தரையில் உறைந்துபோய் ராணி உட்கார்ந்திருப்பாள்; சசியின் தவிப்பு மீண்டும் அவனை ஈர்க்கும். டொமினிக், பெரும்பாக்கம் சாலையில் இன்னும் வேகம் கூட்டி நடந்தான். நடையில் ஒரு தீர்மானம் இருந்தது. அடுத்த நாள் காலை, ஆணாய்பிறந்தானில் கூலி வேலைக்குப்போன பெண்களின் குரல்கள் வியந்து வியந்து பேசிக்கொண்டன. ``வெள்ளக்காரன்டி, கால்சட்டை மட்டுந்தான் போட்டிருக்கான். வெளஞ்ச வெளச்சலுக்கு நடுவால இருந்து எழுந்தான் பாரு... வரப்பு முழுக்கக் கொத்துக்கொத்தா கொழந்தைங்க... அம்மாஞ் சீக்கிரம் எப்படித்தான் நம்மூருக் கொழந்தைங்க முழுக்க அவங்கூட போச்சுங்களோ?” “நம்ம அம்புட்டுப் பேரு பொடவையும் அதுங்க கையில கலர் கலரா என்னமா அசையுது!” “வரப்பு மேல குபீர்னு எழுந்து வந்துச்சுங்க பாரு, எம்மாம் அழகு. அதுங்க கூடவே போயிடலாமுனு இருந்துச்சு!” http://www.vikatan.com/anandavikatan
  7. யாரும் இழுக்காமல் தானாக... - சிறுகதை நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு...வண்ணதாசன் சொப்பனத்தில் அப்பா வந்திருக்கிறார். எழுந்திருக்கும்போதே நீலாவுக்குச் சந்தோஷமாக இருந்தது. பச்சைக் கட்டம் போட்ட போர்வையை ஒரு தடவை கசக்கினாற்போலப் பிடித்து, முகத்தோடு ஒத்திக்கொண்டாள். பட்டாசலில் கிடக்கிற அப்பா போட்டோவைப் பார்க்க வேண்டும் போல இருந்தது. அப்பாவுக்கு ஜெமினி கணேசன் மாதிரி ஜாடை. ஜாடை என்றால் மூக்கு, முழி எல்லாம் இல்லை. சுருட்டை சுருட்டையாகத் தலைமுடி அப்படி. மீசையை வைத்திருப்பதும் வட்டக் கழுத்து ஜிப்பா போடுவதும் அப்படி. அம்மாவின் தோளைப் பிடித்துக்கொண்டு அப்பா நிலாவைப் பார்க்கிறது மாதிரியான பக்கவாட்டுப் புகைப்படம் ஒன்று உண்டு. ரொம்ப அழகாக இருக்கும். ஸ்டுடியோக்காரர் வரைந்த ஜன்னல் திரையும் முழு நிலவும் நிஜம் மாதிரி தெரியும். அம்மா அதைக் கழற்றிவைத்துவிட்டாள். 'எங்களைப் பார்க்கவே ஆளைக் காணோம். நிலா பார்க்கிறது ஒண்ணுதான் குறைச்சல்' என்று அம்மா அதை டிரங்குப் பெட்டியில் வைத்த நாள் ஞாபகம் இருக்கிறது. சேலை முந்தானை அப்போதும் கண்ணாடி தூசியைத் துடைத்துக்கொண்டுதான் இருந்தது. 'அதை'த் தூக்கித் தூரப் போடுதியா இல்லையா?' என்று மந்திரத்து மாமா சந்தம் போட்டானே தவிர, அவனுக்கும் அழுகைதான் வந்தது. மாமாவும் அப்பாவும்தான் ஜோடி. எங்கே போனாலும் ஒன்றாகப் போவார்கள்; வருவார்கள். சொல்லப்போனால், கொஞ்சம் இப்படி அப்படியாக அலைந்தது எல்லாம் இரண்டு பேரும் சேர்ந்துதான். குற்றாலம் சீஸனை ஒட்டி, கொஞ்ச நாள் யார்கூடவோ அப்பா குடித்தனம் நடத்தியபோது மந்திர மாமாவுக்கும் தெரியும் என்று சொல்வார்கள். 'ஏ... நீ பேசாதடே. கூட்டுக் களவாணித்தனம் பண்ணிட்டு வந்துட்டு யோக்கியன் போலப் பேசுதான்' என்று முருகையா தாத்தா திட்டிய சமயம், மந்திரத்து மாமாவுடன் அப்பா ஒரு சிவப்புத் துண்டைத் தலையில் முறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு பேசாமல் நின்றிருக்கிறார். 'ஏதாவது தகவல் உண்டா?' என்று மாமா வந்து அம்மாவிடம் கேட்கும்போது, 'நீயில்லா எனக்குச் சொல்லணும். அதை விட்டுட்டு என்கிட்டே தகவல் கேட்டா எப்படி?' என்று வாரியலை உள்ளங்கையில் தட்டி, மறுபடியும் அம்மா குனிந்து பெருக்க ஆரம்பிப்பாள். அம்மாவுக்குச் சுத்தம் முக்கியம். அடுப்படியில் ஈருள்ளித் தொலியோ, தேங்காய் நாரோ,வெண்டைக் காய் காம்போ கிடக்காது. பீரோவில் இருக்கிறதும் சரி... கொடியில் கிடக்கிறதும் சரி... ஒவ்வொரு உருப்படியும் பெட்டி போட்டுத் தேய்த்தது மாதிரி இருக்கும். விளக்குக்கு முன்னால் போட்ட கோலத் தைப் பெயர்த்து எடுத்துக்கொண்டு போய்விடலாம். 'எப்படி மூதி. இதை அழிச்சிட்டு இன்னொண்ணு போட மனசு வருது?' என்று சாலா பெரியம்மை, அம்மாவின் கையில் கிடக்கிற ரப்பர் வளையல்களை ஒதுக்கிக்கொண்டே தலைமுடியை நீவிவிடுவாள். கை தலையில் இருந்து பிடரி, முதுகு, இடுப்பு என்று தடவி இறங்கும்போது அம்மாவுக்கு சொடுக்கும். கோலப்பொடி மினுங்கலைப் பார்த்துக் குனிந்தபடி சற்று அப்படியே இருப்பாள். 'எங்கேயிருந்து புடிச்சுக்கிட்டு வந்தாங்க உன்னை?' என்று சாலா பெரியம்மை லேசாக அம்மா மீது சரியும்போது, அம்மா விலகுவாள். 'இங்கே என்ன, இன்னொரு பூனைக்குட்டி உட்கார்ந்துக்கிட்டிருக்கு' என்று பெரியம்மை அப்போது தன்னுடைய கன்னத்தைக் கிள்ளியது நீலாவுக்கு ஞாபகம் வந்தது. நீலா கன்னத்தைத் தடவிக்கொண்டாள். அப்பா இப்படியெல்லாம் கன்னத்தைக் கிள்ளியது இல்லை. இந்த 10 வருஷங்களாக அப்பாவைக் காணோம். அதற்கு முந்திகூட அப்பா கொஞ்சினதாக ஞாபகம் இல்லை. அப்பா கொஞ்ச மாட்டார். அவர் பிரியம் வேறு மாதிரி. பொம்மையும் சாமானுமாக வாங்கிக்கொண்டு குவிப்பார். அம்பாசமுத்திரத்துக்கு ஏதோ ஒரு ஜோலியாகப் போனவர், ஒரு மரக் குதிரையை வாங்கி வந்து, மறுநாள் பூராவும் நீலாவை அதில் வைத்து ஆட்டினார். கடைக்குக்கூடப் போகவில்லை. 'வேலை என்றைக்கும் இருக்கு' என்று அப்பா சொல்லும்போது, அம்மாவுக்கு என்ன சொல்ல முடியும்? ஓங்கிக் குட்டப்போவது போல வந்து, பட்டும் படாமல் அப்பா தலையில் விரல் கணுவை அழுத்திவிட்டு, 'இரண்டு பேருக்கும் வந்திருக்கிற பவுசு' என்று சொல்லியபடி அம்மியைக் கழுவிவிடுவாள். தண்ணீர் விழ விழ, கன்னங்கரேர் என்று குழவிக் கல் மினுங்கும். 'அபிஷேகம் பண்ணுற மாதிரி இருக்கு!' அப்பா இங்கே இருந்து சொல்வார். அப்புறம் எப்படி அப்பாவுக்கு அந்த அம்மிக் கல்லை, மரக் குதிரையை, மூணு கால் சைக்கிளை, அம்மாவை, என்னை எல்லாம் விட்டுவிட்டுப் போக முடிந்தது என்று நீலாவுக்குத் தோன்றும். மந்திரத்து மாமா செத்ததுக்குக் கண்டிப்பாக அப்பா வந்துவிடுவார் என்றுதான் எல்லோரும் நினைத்தார்கள். 'பேப்பர் படிக்காமலா இருப்பான்? போட்டோவைப் பார்த்துட்டு சும்மா இருக்க முடியுமா? காசியில இருந்துன்னாலும் ஓடியாந்திர மாட்டானா என்ன?' என்று சொல்லி, முழுதாக ஒருநாள் தாண்டி மறுநாள் ரயில் வரும் வரை போட்டிருந்தார்கள். கட்டத்தலத்தில் எரு எல்லாம் அடுக்கின கிருஷ்ணன், 'கொஞ்சம் பொறுத்துப் பாக்கலாம்யா. எப்படியும் முகம் முழிக்கவாவது ஐயா வந்திரும்னு தோணுது. ஒண்ணா கழுத்தைக் கட்டிட்டு அலைஞ்ச உசுரு' என்று சொல்லித் தாக்காட்டினதைச் சொல்லி, 'அவனுக்குத் தெரிஞ்ச அருமைகூட இந்தக் கிறுக்கனுக்குத் தெரியாமப்போச்சே' என்று அப்பாவைப்பற்றி பாவூர்த் தாத்தா வருத்தப்பட்டது உண்டு. அம்மா யார் என்ன சொன்னாலும் ஒன்றும் சொல்வதில்லை. பேசாமல் கேட்டுக்கொண்டாள். ஐந்து மாதம், ஆறு மாதம் சத்தமில்லாமல் நடமாடிக்கொண்டு இருந்தாள். 'இப்படி நீ... கீ கொடுத்த பொம்மை மாதிரி எதுலேயும் பட்டுக்கிடாமல் இருந்தால் எப்படி?' என்று யாராவது கேட்பார்கள். 'மனுஷி இல்லை... பொம்மைன்னு தீர்மானம் பண்ணியாச்சு. அப்புறம் எங்கே பட்டுக்கிடறதும் தொட்டுக்கிடறதும்'-அம்மா தையல் மெஷினுக்கு அங்கங்கே சொட்டுச் சொட்டாக எண்ணெய்விட்டுக்கொண்டே சொல்வாள். வட்டம் அமுங்கி நாசி வழியாக எண்ணெய் இறங்குகையில் டொப் டொப் என்று கேட்கிற தகரச் சத்தம் நீலாவுக்குப் பிடிக்கும். நீலா படுக்கையில் இருந்து எழுந்திருந்தபடியே அந்தச் சத்தத்தை இன்றைக்கும் கேட்பது போலக் கற்பனை செய்துகொண்டாள். நாக்கை மேல் அண்ணத்தில் ஒட்டி விலக்கிச் சத்தம் உண்டாக்கினாள். சிரிப்பாகவும் சந்தோஷமாகவும் இருந்தது. சொப்பனத்தில் அப்பா வந்த சந்தோஷம் மாதிரி, இது இன்னொரு சந்தோஷம். இத்தனை வருஷத்துக்கு அப்புறம் முதல் தடவையாகக் கனவில் வருகிறவர், தான் மட்டும் வரலாம் இல்லையா. இதில் சபாபதி எங்கே வந்தான்? சபாபதியை அப்பா பார்த்திருக்கவே முடியாது. சபாபதியைத் தான் பார்த்ததே ஆரெம்கேவி புதுக் கடைக்கு வேலைக்குப் போன பிறகுதான். அதற்கு எத்தனையோ வருஷத்துக்கு முந்தியே அப்பா கண் காணாமல் போயாயிற்று. திருவிழாக் கூட்டத்தில் தொலைந்தது போல, ஆள் இருக்கிறதும் இல்லாததும் இன்றைக்கு வரைக்கும் பிடிபடவில்லை. சொப்பனத்தில் அப்பா வந்ததுகூடத் திருவிழா சமயம் மாதிரிதான் தெரிகிறது. கசகச என்று நெரிகிற கூட்டம். தேரோட்டம்தான் போல. ஆனித் திருவிழாத் தேர் இல்லை. ஏதோ வடக்கத்தித் தேர். பாயும் குதிரை, வாழைமரம், நகரா, நெல்லையப்பர் எல்லாம் இல்லாமல் வேறு மாதிரி இருக்கிறது. வெள்ளை சாக்பீஸ் மாதிரி, குழல் விளக்கு மாதிரி தூண் தூணாக அசைகிறது. யாரும் இழுக்காமல் தானாக நகர்ந்து வருகிற மாதிரி இருக்கிறது. அப்பா கையிலும் சபாபதி கையிலும் மயிலிறகு விசிறி இருக்கிறது. விசிறிக்கொண்டே நடக்கிறார்கள். முன்னே பின்னே பார்த்திருக்காத சபாபதியுடன் அப்பாவுக்கு அப்படி என்ன சிரித்துச் சிரித்துப் பேசுவதற்கு இருக்கும் என்று தெரியவில்லை. சொல்ல முடியாது. 'நீலாவைக் கட்டிக்கிடலாம்னு நினைக்கேன். என்ன சொல்லுதீங்க?' என்று சபாபதி அப்பாவிடம் கேட்டாலும் கேட்டு இருப்பான். அப்படிக் கேட்கக்கூடியவன்தான். 'உனக்குத் தைரியம் இல்லைன்னா சொல்லு... உங்க அம்மைகிட்டே நான் வேணும்னா கேட்கேன். இதுக்கு என்ன பயம் வேண்டிக்கிடக்கு?' என்று நீலாவிடம் சபாபதி ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கிறான். அப்படியே சபாபதி அப்பாவைக் கேட்டு இருப்பான் என்றாலும், அதற்கு அப்பா கோபம்தானேபட்டிருப்பார். இப்படிச் சிரிக்கவா செய்வார்? நீலாவுக்கு இப்போது ஒரு சந்தேகம் வந்தது. சொப்பனத்தில் தேர் வந்தால் நல்லதா, கெட்டதா? இழுக்கிற தேர் இல்லை. தானாக நகர்கிற தேர். அம்மாவிடம் தேரைப்பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமா, கூடாதா? ஒன்றைப்பற்றிச் சொல்லும்போது அடுத்ததை எப்படிச் சொல்லாமல்விட? எல்லாவற்றையும் சொல்ல வேண்டும் என்று கணக்கா என்ன? அப்பா வந்ததைச் சொல்லும்போது சபாபதி வந்ததைச் சொல்லாமல்விட்டால், அம்மாவுக்கு என்ன தெரியவா போகிறது? அம்மாவுக்கு ஏற்கெனவே கொஞ்சம் தெரிந்துதான் இருந்தது. எப்படி இந்தக் கல்லத்தி முடுக்குத் தெருவுக்குள் இருந்துகொண்டே அம்மா எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொள்கிறாளோ? போஸ்ட் ஆபீஸில் போட்டால் பேங்கில் போடுவதைவிட வட்டி எவ்வளவு கூடுதல் என்று தெரிகிறது. ரேஷன் கடையில் துவரம் பருப்பு என்றைக்குப் போடுவார்கள் என்பதைச் சொல்கிறாள். 'பை பாஸ் ரோட்டில் பாலம் கட்ட ஆரம்பிச்சுட்டாங்களாம். இத்தனை கோடியில யார் யார் பைக்கு எவ்வளவு போகுதோ?' என்கிற கணக்கையும், 'அந்த கம்ப்யூட்டர் கம்பெனிக்காரன் எல்லாத்தையும் ஏமாத்தினதும் இல்லாம, எத்தனையோ பேர் வேலையையும் தொலைச்சு வெளியே அனுப்பிட்டானாமில்லே' என்ற வருத்தத்தையும் அம்மா பேச்சோடு பேச்சாகப் பகிர்ந்துகொள்கிறாள். இன்றைக்கு ஒருநாள் ராத்திரி இப்படித்தான். சாப்பாடு வைக்கிற நேரம். குழம்பு ஊற்றி நீலா சாப்பிட்டு முடிக்கிற வரை ஒன்றும் சொல்லவில்லை. 'காய் வைக்கட்டுமா?' என்று பையக் கேட்கிறபோது அம்மாவின் பார்வை மொத்தமாக நீலாவின் முகத்தில் இருக்கிறது. 'என்ன தட்டு முன்னால உட்கார்ந்து கொறிச்சுக்கிட்டு இருக்கே? ஆள் சரி இல்லையே, என்ன விஷயம்?' என்று அம்மா கேட்கும்போதுகூட நீலா பெரிதாக ஒன்றும் நினைக்கவில்லை. 'அது என்னது? ஊக்கும் கறுப்பு ரிப்பனும்? ரெண்டு நாளா மேஜையில கிடக்கு?' - இதைக் கேட்டுக்கொண்டே சாதம் வைத்தாள். 'சேர்த்துப் பிசை' என்று மோர் ஊற்றினாள். 'எலுமிச்சங்காய் ஒரு துண்டு போடவா?' என்று கரண்டிக் காம்பினால் ஊறுகாய் ஜாடியைக் கிளறினாள். கடைசியாகத்தான், 'அது யாருடி சபாபதி?' என்று கேட்டாள். நீலா அன்றைக்குத்தான்அம்மா விடம் சபாபதியைப்பற்றிச் சொன்னாள். சபாபதியைப்பற்றிக்கூட அல்ல. முத்துக்குமார் தீக்குக்குளித்தது பற்றியும், சபாபதி கொடுத்துப் படிக்கச் சொன்ன முத்துக்குமாரின் கடித நகலைப் பற்றியும், கறுப்பு ரிப்பனைப் பற்றியும் சொன்னாள். தட்டு, டம்ளரை எல்லாம் எடுத்து அங்கணக்குழியில் போட்டு முடித்துவிட்டு, நீலாவைப் பார்க்காமல் 'நானும் படிச்சேன்' என்று அம்மா சொன்னாள். கொஞ்ச நேரம் அம்மா, நீலா இரண்டு பேருமே எதுவும் பேசவில்லை. இந்த வீட்டில் வெளிச் சத்தம் வராமல் எல்லா ஜன்னலையும் அடைத்தது போல இருந்தது. படக் காலண்டர் தொங்கும் இந்த சுவர், டேபிள் ஃபேன், மண்பானைக்குப் பின்னால் வளர்கிற மஞ்சள் கிழங்கு, அடுக்களைச் சருவச் சட்டியில் வைத்திருக்கிற வாழைப் பூ எல்லாம் காணாமல் போய்விட்ட மாதிரி இருந்தது. அம்மா மூக்கை உறிஞ்சுவது கேட்டது. கறுப்பு ரிப்பனைத் தன் ஆள் காட்டி விரலில் சுற்றியும் தளர்த்தியும் நிற்கிற நீலாவிடம் கண்ணைத் துடைத்துக்கொண்டே அம்மா வந்து, 'அந்தப் பையன் சபாபதிக்கு எந்த ஊருடி?' என்றாள். 'தெரியாதும்மா' என்ற நீலாவிடம் 'தெரிஞ்சுக்கிடணும்' என்று சொன்னாள். சாதாரணமாகச் சொன்ன மாதிரிதான் இருந்தது. எது எல்லாம் முக்கியமானதோ அதை எல்லாம்பற்றி இப்படிச் சாதாரணமாகச் சொல்ல அம்மா பழகி இருந்தாள். மற்றவைக்கு ஏழெட்டு வார்த்தைகள் என்றால், இதற்கு இரண்டே இரண்டு மட்டும். சில சமயம் அதுவே அதிகம் என்பது போல அம்மா கையைப் பிடிப்பாள். தோளைத் தடவுவாள். அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்து போய்விடுவாள். இன்றைக்கு அம்மா எங்கே போனாள் என்று நீலாவுக்குத் தெரியவில்லை. வாயில் பிரஷ்ஷை வைத்துக்கொண்டே அடுப்படிக்குள் எட்டிப் பார்த்தாள். காபி கொதித்துக்கொண்டு இருந்தது. மரப்பொடி அடுப்பு இருக்கும்போதும் சரி, இப்போதும் சரி, அம்மாவுக்கு இந்த வெங்கல உருளியில்தான் காபி கொதிக்க வைக்க வேண்டும். 'சட்டி சூடாகிறதுக்கே பத்து நிமிஷம் ஆகும்'மா என்று நீலா சொல்லிஇருக்கிறாள். அம்மா உடனடியாக அதற்குப் பதில் சொல்வது இல்லை. எல்லா பாத்திரத்தையும் கழுவிக் காயவைத்து உள்ளே அடுக்கும்போது, 'நீலா, இங்கே வந்துட்டுப் போ' என்றாள். அம்மா கையில் அந்த உருளி இருந்தது. நீலா முகத்துக்குப் பக்கம் அதை உயர்த்தி 'இதைப் பாரு' என்றாள். காட்டின இடத்தில், 'க.தெ' என்று பெயர் வெட்டியிருந்தது. 'எங்க அம்மையோட அம்மை பேரு' என்று சொன்னதோடு சரி. மேற்கொண்டு எந்தப் பேச்சும் கிடையாது. அம்மாவை நினைத்து நீலா சிரித்துக்கொண்டாள். கன்னம் ஒதுங்கியதில் பிரஷ் பிடி வழியாக பற்பசை வழிந்து சொட்டியது. காபி கொதிக்கிற வாசனையும் பற்பசை வாசனையுமாக நீலா கண்ணாடி தொங்குகிற இடத்துக்குப் போய் முகத்தைப் பார்த்தாள். வெளிச்சம் போதாது. முகம் சரியாகத் தெரியவில்லை. வேறு என்னென்னவோ தெரிந்ததற்கு மத்தியில் தன்னுடைய முகத்தை யூகித்துக்கொண்டாள். தன் முகத்துக்குப் பின்னால் சொப்பனத்தில் வந்த அப்பா முகம், சபாபதி முகம் எல்லாம் தெரிகிறதா என்று உற்றுப் பார்த்தாள். எதுவும் தெரியாவிட்டாலும் எல்லோரும் தெரிவதாக நினைத்துக்கொண்டாள். 'எங்கே போனா அம்மா?' - நீலா அங்கணத்தில் முகம்கழுவும் போது, சுற்றிப் பதித்திருந்த பட்டியல் கல்லின் குளிர்ச்சியில் கொஞ்ச நேரம் நின்றாள். ஜன்னல் வலையில் தொங்கி அசைந்த பனங்கிழங்கு நாரை தெருப் பக்கம் தள்ளிவிட்டாள். கைவிரல் அப்பின வலைத் துருவைப் பார்க்கப் பிடித்தது அவளுக்கு. ஏதோ பச்சை வாசம் வந்தது. விறகு வெட்டுகிற வாசம் இல்லை. மரம் முறிந்துகிடக்கிற வாசனை. இலை ஒடிந்த ஈரமும், நசுங்குகிற இலை தழையும் உண்டாக்குகிற வாசனை. நீலா இன்னொரு ஜன்னல் கதவையும் திறந்து எட்டிப் பார்த்தாள். எதிர்த்த வளவில், கண்ணாடிச் சில் குத்தின சுவர்ப்பக்கம் சாய்ந்து வளர்ந்திருத முருங்கை மரம் அப்படியே ஒடிந்து தெருவில் கிடந்தது. ராத்திரி மழை தாங்கவில்லை போல. சைக்கிள் போகலாம். ஒரு ஆள் ஒருச்சாய்ந்து இந்தப் பக்கத்துச் சுவரோடு சுவராக நடக்கலாம். அவ்வளவுதான் இடம். மீதி பூராவும் பூவும் பிஞ்சும் இலையும். எல்லோரும் ஒரு மாதிரியாக சந்தோஷத்தில் இருந்தார்கள். முக்கியமாக எதிர்த்த வீட்டு சுப்பக்கா முகத்தை இப்படிப் பார்த்தது இல்லை. அப்போதுதான் தாலி கட்டி முடிந்தது போலவும், 'எல்லாரும் இருந்து சாப்பிட்டுவிட்டுப் போகணும். பந்தி போட்டாச்சு' என்று உபசாரம் செய்வது போல ஒவ்வொரு முகமும் இருந்தது. எல்லோர் கையிலும் கொத்துக் கொத்தாக முருங்கைக் கீரை இருந்தது. நனைந்துகிடக்கிற தெரு. இன்னும் சரியாக வெயில் வராத ஓர் இடத்தில் நின்று அம்மாவும் காய்கறிக் கடை பாஸ்கரப் பெரியப்பாவும் பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள். பாஸ்கர பெரியப்பாவை, அம்மா 'பாசு அத்தான்' என்று தான் சொல்வாள். பெரியப்பா முதலில் சோடா கம்பெனி வைத்திருந்தாராம். கொஞ்ச நாள் வொர்க் ஷாப். அப்புறம் தையல் மெஷின் கடை. இப்போது காய்கறிக் கடை. 'ஒரு புத்தி நிலையா கிடையாது. அவனுக்கு எப்படி பொண்ணைக் கொடுக்க?' என்று அம்மாவைக் கொடுக்கவில்லையாம். அம்மா சிரித்துக்கொண்டே சொல்லியிருக்கிறாள். முன்னால் அடிக்கடி வந்து அப்பாவுடன் பேசிவிட்டுப் போவார். இப்போது வருகிறதே இல்லை. 'நான்தான் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டேன்' - அம்மா சொல்லும்போது நீலாவுக்கு என்னவோ மாதிரிதான் இருந்தது. இன்றைக்கு எப்படி வந்தார் என்று தெரியவில்லை. சில சமயம் இப்படி ஆகும் போல. பாஸ்கரப் பெரியப்பாவும் அம்மாவும் இப்படிப் பேசிக்கொண்டு இருப்பதைப் பார்க்க நீலாவுக்கு நன்றாக இருந்தது. ஒரு கார் அல்லது கோயில் யானை இப்போது வந்தால் இன்னும் அழகாக இருக்கும் என்று நீலா நினைத்தாள். அம்மா சற்று அளவுக்கு அதிகமான முருங்கைக் கீரையை நெஞ்சோடு அணைத்தபடி வர, பெரியப்பா சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு வீட்டைப் பார்க்க நகர்ந்து வருவது தெரிந்தது. பாஸ்கரப் பெரியப்பா கையில் இருந்து சாவிக்கொத்தோ எதுவோ கீழே விழுந்தது. அம்மா குனிந்து அதை எடுத்துக் கொடுத்தாள். ஏதோ ஒன்று கைதவறிக் கீழே விழுவதும் அதை இன்னொருவர் எடுத்துக் கொடுப்பதும் சாதாரண விஷயம்தான். ஆனால், ஒடிந்து விழுந்துகிடக்கிற முருங்கை மரமோ அல்லது முந்தின இரவு கண்ட சொப்பனமோ, ஏதோ ஒன்று அதை நீலாவுக்கு அபூர்வமானதாக்கிற்று. 'நீலா இன்னும் எழுந்திருக்கலை', 'காபி கொதிச்சிருக்கும்,' 'வீடு திறந்துகிடக்கு, பூட்டலை' என்று அம்மா ஏதாவது சொன்னாளோ என்னவோ, பாஸ்கரப் பெரியப்பா இந்த ஜன்னலை ஏறிட்டுப் பார்த்தார். ரொம்ப நாளைக்குப் பிறகு நீலாவைப் பார்க்கிற சிரிப்புடன் மீசை விரிந்தது. கையை உயரத் தூக்கி வீசி வீசி அசைத்தார். நீலா பதிலுக்கு அசைத்தாள். இரண்டு பேரும் வரும் வரை இங்கே ஜன்னலுக்குப் பக்கத்திலேயே நிற்பதா, வாசலுக்குப் போவதா என்று முடிவு செய்ய முடியாமல் அவர்களையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். சொப்பனத்தில் அப்பா கையிலும் சபாபதி கையிலும் இருந்த மயிலிறகு விசிறிகளை அம்மா கையிலும் பாஸ்கரப் பெரியப்பா கையிலும் கொடுத்தால் எப்படி இருக்கும் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. http://www.vikatan.com/anandavikatan
  8. சுலாப் இன்டர்நேஷனல் - பாக்கியம் சங்கர் - ஓவியங்கள்: செந்தில் சின்னாரு, தன் அடிவயிறு கனத்திருந்ததை உணர்ந்தாலும், தூக்கத்தில் இருந்து விடுபட்டு எழுந்திருக்க மனம் இல்லாமல் புரண்டு படுத்தான். ஆனாலும், அடிவயிற்றின் அலப்பறை தூக்கத்தைக் கலைத்துப்போட்டது. இனியும் தாமதித்தால், டவுசரிலேயே பேர்வாதி முடிந்துவிடும் அபாயத்தை உணர்ந்தவனாக ஓட்டம் பிடித்தான். விவரம் தெரிந்ததில் இருந்து சின்னாருக்கு எப்போது எல்லாம் அடிவயிறு கனத்துவிடுகிறதோ, அப்போது எல்லாம் இப்படித்தான் ஓட்டமும் நடையுமாக வீட்டுக்கும் சுலாப் இன்டர்நேஷனலுக்கும் டவுசரைப் பிடித்தபடி ஓடுவான். இப்போதும் அப்படித்தான். வீட்டில் இருந்து இருநூறு அடி தூரத்தில் பொதுக் கழிப்பிடம் இருக்கிறது. தன் ஜோட்டுக்காரன்களின் வீட்டில் எல்லோரும், தனி கக்கூஸ் கட்டிவிட்டதால், இவனோடு போன வாரம் வரை டவுசரைப் பிடித்துக்கொண்டு ஓடிவந்த ஆறுமுகமும் இல்லாமல், தன்னந்தனியாக விடப்பட்டதில் சின்னாருக்கு ஏக வருத்தம்தான். இதன் நிமித்தமாக அம்மாவோடு நிறையச் சண்டைகள் போட்டுப்பார்த்தான். சில வேளை சாப்பிடாமலும் அடம்பிடித்தான். “சின்னாரு, கொஞ்சம் பொறுத்துக்கடா. இன்னும் மூணு சீட்டுத்தான். உனக்குப் புடிச்ச டிசைன்ல கக்கூஸ் கட்டிடலாம்டா” என அவனுக்கு ஒரு கவளத்தை ஊட்டினாள் அம்மா. இனியும் சாப்பிடாமல் இருக்க முடியாது என்ற காரணத்தால், வேண்டாவெறுப்பாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு அம்மாவின் கைப்பிடிச் சோற்றை வாயில் போட்டுக்கொண்டான். அம்மாவும் அக்காவும் மம்மது மாமா வீட்டில் கடன்களை முடிக்க அனுமதி உண்டு. சின்னாருக்கும் மாமா வீட்டில் உரிமை இருக்கிறதுதான். ஆனால், அவன் போக மாட்டான். யார் வீட்டிலும் கடன்களை முடிப்பது இல்லை என்ற தீர்மானத்தில் இருந்தான். கக்கூஸ் போனால் அது தனது சொந்த வீட்டு கக்கூஸாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தான். அதுவரை சுலாப் இன்டர்நேஷனலே போதும் என்பது அவனது எண்ணம். உடல் சிலிர்த்து, மயிர்கள் கூச்செரிந்து, சின்னாரு சுலாப்பை நெருங்கியபோது பென்சிலையா மாவாவை வாயில் போட்டபடி அவனிடம், “உள்ள வெயிட்டிங் பத்து பேரு… நூவு பதகொண்டு” எனச் சிரித்தார். சின்னாருக்கு வந்த கோபத்தில் ஓர் எத்து விடலாம் என்றால், கால் வழியாக ஏதாவது அசம்பாவிதம் நடந்துவிட்டால் என்ற பயம். பென்சிலையாவை முறைத்தபடியே கழிவறைக்குள் நுழைந்தான். குமார் அண்ணாச்சி, கையில் சொக்கலால் பீடியை வைத்துக்கொண்டு பற்றவைக்காமல், ஏதோ போருக்குப் போவதைப்போல மூடியிருந்த கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். சின்னாருவைப் பார்த்ததும், “ஏல சின்னாரு… உங்க அம்மா அரிசி பாக்கி 25 ரூபாய் குடுக்கணும். வீட்டுக்குப் போனதும் ஞாபகப்படுத்துவியா?’’ எனக் கேட்க, சின்னாருக்குக் கோபம் கோபமாக வந்தது. அவன் அடிவயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு என்ன சொல்வது எனத் தெரியாமல், அண்ணாச்சியை மலங்க மலங்கப் பார்த்தான். விடாமல் அண்ணாச்சி, “ஏல... நா சொல்றது விளங்குதா?” என முறைத்தார். பக்கத்தில் நின்ற ஒருவன் டமார் என டவுசர் கிழிந்து பட்டாசு கிளப்ப, சின்னாரு, அண்ணாச்சியைப் பார்த்துச் சிரித்துவிட்டான். அண்ணாச்சிக்கான கதவு திறக்கப்பட்டது. உள்ளிருந்து ஒருவன் அவ்வளவு புத்துணர்ச்சியாக இந்த உலகத்துக்குள் வந்தான். அண்ணாச்சி உள்ளே போனதும் அவர் இடத்தை சின்னாரு கைப்பற்றிவிட்டான். அண்ணாச்சியின் அலப்பறை, கதவின் இடுக்கில் வெளியேறி பென்சிலையா வரை போய்விட்டதுபோல. “ஏய் கொடுக்குகளா… நீலு பொய்யண்டிரா. கப்பு தாங்கல” எனக் குரல்கொடுத்தார். சின்னாருக்கு உடம்பு சிலிர்த்து, கண்களில் இருந்து நீர் கசிய ஆரம்பித்தது. அவனது சிந்தனையில் இந்த உலகமே ஒரு பெரிய கழிவறையாக மாறிவிட்டதாகவும், அதில் எப்போது வேண்டுமானாலும் மிகவும் சுதந்திரமாக, கதவு தட்டல்கள் எதுவும் இல்லாமல், நிம்மதியாக இந்தச் சரீரத்தின் ஆதாரக் கடன்களை முடிப்பதாக ஒரு நினைப்பு வந்துபோனது. அண்ணாச்சி, ஜலக்கிரீடைக்கு வந்திருப்பது உள்ளிருந்து வந்த சத்தத்தில் உறுதியானது. சின்னாருக்கான கதவு திறந்தது. இப்போது அண்ணாச்சி, அவன் கண்களுக்கு கடவுளாகக் காட்சி தந்தார். அண்ணாச்சி, புத்துணர்வு பெற்றவராக சின்னாருவைப் பார்த்து, “ஏல... அந்தப் பாக்கி. மறந்துடாதல!” என டவுசர் தெரியும்படி போனார். இப்போது அவரைப் பார்த்த சின்னாருக்கு, கோபம் வரவில்லை. கதவைத் திறந்த கடவுள் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம் என்பதாகச் சிரித்துக்கொண்டே உள்நுழைந்து தாழிட்டுக்கொண்டான். உட்காரும் இடத்தைத் தவிர, நைந்துபோன பெயின்ட் டப்பா வைக்கும் அளவுக்கான ஒரு சிறிய இடம். ஒருதடவை பென்சிலையாவிடம் இதுபற்றி கேட்டபோது, ``உள்ள போயி குடும்பமா நடத்தப்போற? `அது’க்கு அவ்ளோ இடம் போதும்டா!'’ என அவன் வாயை அடைத்துவிட்டார். உட்கார்ந்தவன் சுற்றிலும் பார்வையை ஓடவிட்டான். மனிதர்களின் பாலியல் வறுமைக்கோட்டுச் சித்திரங்கள் அவனை உற்றுப்பார்த்தன. பார்க்காததுபோல தலையைக் கவிழ்த்துக்கொண்டான். கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. உட்கார்ந்து சரியாக மூச்சுகூட விடவில்லை, அதற்குள் கதவைத் தட்டினால் சின்னாரு என்னதான் செய்வான். தலையில் சம்மட்டியால் ஓங்கி அடிப்பதுபோல அவனுக்குக் கேட்டது. ஆனாலும் இன்னொரு வனுக்குக் கதவைத் திறந்து, தான் கடவுள் ஆகும் சமயம் வந்துவிட்டது என அமைதிகொண்டான். வெளியே வந்த சின்னாரு, பென்சிலையாவைப் பார்த்தான். அவர் இரண்டு லோட்டாக்களில் தேநீரை ஊற்றிக்கொண்டிருந்தார். “ஏய் கொடுக்கு... டீ தீஸ்கோரா!” என ஒரு மடக்கு குடித்துக்கொண்டார். சின்னாரு, தேநீரை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு மடக்கு குடித்தான். “உன் தோஸ்த் ஆறுமுகம் எக்கட்ரா? ஆளையே காணோம்!” என்றார் பென்சிலையா. சின்னாரு சோகமாக, “அவன் இனிமே வர மாட்டான் பென்சிலு” என்று தேநீரைக் குடித்தான். “ஏன்டா, ஒல்லுக்கு கில்லுக்கு ஏதாவது நோவா?” - முகத்தைப் பரிதாபமாக வைத்துக்கொண்டார். “அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல பென்சிலு. அவங்க சொந்தமா ஒரு கக்கூஸ் கட்டிட்டாங்க. அதான்…” என்றான். “ஓ… அதி சங்கதியா? அவங்கோ அம்மா வெவரங்கொடுக்குடா சின்னாரு. ஆமா... நீங்கோ எப்போ கக்கூஸ் கட்டப்போறீங்கோ?” - இப்படி பென்சிலையா கேட்டதும், சின்னாருவுக்கு என்ன சொல்வது எனத் தெரியாமல், தேநீர் லோட்டாவை அப்படியே வைத்துவிட்டுக் கிளம்பினான். பென்சிலையாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. “ஏய் சின்னாரு… சின்னாரு… ஆகுரா…” எனக் கத்திப்பார்த்தார். சின்னாரு, திரும்பாமல் விர்ரென நடந்து சென்றுவிட்டான். பென்சிலையா கேட்டது, சின்னாருக்குள் திரும்பத் திரும்ப ஒலித்தது. இனி `சுலாப்’ என்ற பட்டப்பெயர் தனக்கு மட்டும்தான் என நினைத்தபோதே, அவனுக்குக் கொலைவெறி வந்தது. குழாயடியில் இவன் ஜோட்டுப்பயல்கள் நின்றுகொண்டிருந்ததைப் பார்த்துவிட்டான். ஆறுமுகம் நின்றிருந்தான். இப்போது எல்லாம் ஆறுமுகத்தின் முகத்தில் ஏதோ ஒரு கௌரவம் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பது சின்னாருக்குப் பிடிக்கவில்லை. கண்டுகொள்ளாமல் அவர்களைக் கடந்தான். “இன்னா சுலாபு… காத்தாலயே பொங்கல் வெச்சுட்டு வர்றபோலகுது...” எனக் கலாய்த்தான் மாறன். எல்லோரும் சிரித்தார்கள். ஆறுமுகமும் சிரித்தான். இப்படி எப்போதும் அவர்கள் கிண்டலடித்துக்கொள்வது வழக்கம்தான். ஆனால், இப்போது இவர்கள் இப்படிச் சொல்லிச் சிரித்தது, தன்னை முற்றிலும் நிர்வாணப்படுத்தி நடுரோட்டில் நிற்கவைப்பதுபோல் உணர்ந்தான் சின்னாரு. அதுவும் ஆறுமுகம் சிரித்ததை, அவனால் பொறுத்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை. நேராகச் சென்று ஆறுமுகத்தின் தாவாவில் ஒரு குத்து விட்டான். இதைச் சற்றும் எதிர்பாராத மாறனும் நேருவும் நிலைகுலைந்து நின்றார்கள். குத்து வாங்கி விழுந்த ஆறுமுகம், வீறுகொண்டு எழுந்து சின்னாருவை ஓர் எத்து விட்டான். மாறனும் நேருவும் இருவரையும் மடக்க முயற்சித்தார்கள். பேட்டையில் சில பெருசுகள் வந்து, மடக்கி அனுப்பும் அளவுக்கு சண்டை நிற்கவில்லை. ஆறுமுகத்தை மாறனும் நேருவும் கூட்டிச்சென்றார்கள். சின்னாரு, ஆறுமுகத்தை முறைத்தபடியே திரும்பி நடந்தான். வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், சின்னாரு கலைந்த கேசத்தைச் சரிசெய்துகொண்டான். அம்மா, சங்கரா மீனை ஆய்ந்துகொண்டிருந்தாள். “ஏய் சின்னாரு… அக்கா கக்கூஸ் போவுணுமா. தண்ணி வாளியை எடுத்துக்கினு போயி மாமா வீட்டுல வையி…” எனச் சொன்ன அம்மா, சின்னாருவுக்கு மீனின் சினை பிடிக்கும் என தனியாக ஒரு சட்டியில் போட்டுவைத்தாள். “அதெல்லாம் எடுத்து வைக்க முடியாது. அதுக்கு கை இல்ல? எடுத்துக்கினு போ சொல்லு. இல்ல நீ எடுத்துக்கினு போ. என்னாண்டலாம் சொல்லாத!” என்றவன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். மீன் ஆய்வதை நிறுத்திவிட்டுக் கோபம் வந்தவளாக, “பெரிய கலெக்டரு. தண்ணி எடுத்துக்கினு போய் வைக்க மாட்டாரு… பொட்டப்புள்ள தண்ணி வாளியை வெளிய எடுத்துக்கினு போனா கூச்சமா இருக்காது? ஒழுங்கு மரியாதையா எடுத்துக்கினு போயி வை. இல்ல... மத்தியானம் சோத்துக்கு வீட்டுப் பக்கம் வந்துராத” எனச் சொன்ன அம்மா, முதல் அலசலில் இருந்த மீனை இரண்டாவது அலசலுக்கு மாற்றினாள். “ஏன்... எனக்குக்கூடத்தான் டவுசரைப் புடிச்சிக்கினு, காலங்காத்தால ஓடுறது கூச்சமா இருக்கு” - முகத்தில் ஆறுமுகம் கொடுத்த நகக் கீறலுக்கு, தேங்காய் எண்ணெய்யைத் தொட்டு வைத்துக்கொண்டான். “அடி செருப்பால, இம்புட்டுக்கானும் இருந்துகினு, கூச்சம் வந்துடுச்சோ! எங்கே இருந்து கத்துக்கினு வர்ற? ஆங்…” - கையில் கிடைத்த ஈயச் சட்டியைத் தூக்கி அடித்தாள் அம்மா. அக்காவின் முகத்தில் சிலிர்த்த ரேகைகள் படரத் தொடங்கின. தண்ணீர் வாளியைத் தூக்கிக்கொண்டு மம்மது மாமா வீட்டுக்குப் போவது என முடிவு எடுத்தாள். “அம்மா... சும்மா கத்திக்கினு இருக்காத. நானே தூக்கினு போறேன்” என, தண்ணீர் வாளியைத் தூக்கினாள். சின்னாருவுக்கு என்னவோ மனசு கேட்கவில்லை. விருட்டென வந்தவன், தண்ணீர் வாளியைப் பிடுங்கினான். அக்காவைப் பார்த்து, “வாளியை வெச்சுட்டு வந்து சொல்றேன். அப்புறமா போ” என, தண்ணீர் வாளியைத் தூக்கிக்கொண்டு போனான். அம்மா, சின்னதாகச் சிரித்தபடி சின்னாருக்குப் பிடிக்கும் என மீனின் தலையை, மீன் சினை வைத்த சட்டியில் வைத்தாள். அன்று வெள்ளிக்கிழமை என்பதால், `ஒலியும் ஒளியும்’ பார்ப்பதற்காக அக்கா பிரத்யேகமாகத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தாள். மம்மது மாமா வீட்டில் நாலணா கொடுத்துப் பார்க்க அனுமதி உண்டு. ஆனால், சின்னாருக்குக் கட்டணம் கிடையாது. அவன் மாமாவின் செல்லப்பிள்ளை. இரவு 8 மணி ஆனதும் ஒரு ஜமாவாக எல்லோரும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். மாமா நடுநாயகமாக உட்கார்ந்திருந்தார். ‘உன் விழியும் என் வாளும் சந்தித்தால்...’ எனத் தலைவர் பாட ஆரம்பித்தார். அதற்கு அந்தக் கதாநாயகி ‘சந்தித்தால்’ எனக் கொஞ்சலாக உருகினார். அக்காவும் ‘சந்தித்தால்’ எனப் பாவனைகொண்டதை சின்னாரு பார்த்தான். தண்ணீர் வாளிக்காக அக்காவை மிகவும் புண்படுத்தியதாக நினைத்துக்கொண்டான். ‘இதோ எந்தன் தெய்வம் முன்னாலே...’ நடிகர் திலகம் பாட ஆரம்பித்ததும், மாமா உற்சாகம் கொண்டார். அந்தப் பாடல் முடியும் வரை அவர் ஒரு டி.எம்.எஸ்-ஸாகவே மாறியிருந்தார். விடிந்தது. சின்னாரு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தான். பேட்டையே பரபரப்பானது. `மம்மது மாமா இறந்துவிட்டார்!' என்ற செய்தியை சின்னாருவால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. மாமா கிடத்தப் பட்டிருந்தார். சில பெரியவர்கள் பக்கத்தில் அமர்ந்தபடி குர்ஆன் ஓதினார்கள். அமைதியாகப் படுத்திருக்கும் மாமாவைப் பார்த்தவன், வீட்டுக்கு வந்தான். மாமா இறந்துபோனதைவிட வேறு ஒரு சிந்தனை அவனை வெகுவாக ஆட்கொண்டுவிட்டது. `இனி அம்மாவும் அக்காவும் எங்கே கக்கூஸ் போவார்கள்?’ எனத் தீவிரமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கினான். அவன் நினைத்ததுபோலவே சில நாட்களில் பீவி மாமியும், தனது சொந்த ஊருக்குப் போவதாகச் சொல்லி அம்மாவிடம் விடைபெற்றார். அம்மாவும் மாமியும் கட்டிப்பிடித்து அழுதார்கள். சின்னாரு, புத்தகப் பையை ஆணியில் மாட்டிவிட்டு, அடுக்களையில் இருக்கும் சோற்றுப்பானையில் இருந்த சோற்றைப் போட்டு, மீன் குழம்பை ஊற்றிக்கொண்டான். ஒரு கவளத்தை வாயில் போட்டவன் அம்மாவின் ஞாபகம் வர, “அம்மா எங்கே போயிருக்குது?” என அக்காவிடம் கேட்டான். “பக்கத்துலதான் போயிருக்குது. இப்ப வந்துரும்” - அக்கா எழுதுவதில் மூழ்கினாள். அம்மா வந்தாள், கூடவே இரண்டு நபர்கள் சில பொருட்களைச் சுமந்துகொண்டு வந்தார்கள். ஒரு மீன்பாடி வண்டியில் செங்கற்களும் சிமென்ட் மூட்டைகளும் வந்து இறங்கின. சின்னாருக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. அம்மாவிடம் கேட்டபோது, “நம்ம வீட்டுல கக்கூஸ் கட்டப்போறோம்டா” எனச் சொல்லி விட்டு மேஸ்திரியிடம் ஏதோ பேசினார். சின்னாருவுக்கு தலைகால் புரியவில்லை. “அம்மா நெசமாவா சொல்ற?” எனக் கேட்டான். “உன் மேல சத்தியமா!” என்று அம்மா சின்னாருவின் தலையில் கை வைத்தாள். அவனுக்குச் சந்தோஷம் தாங்க வில்லை. நேராக பென்சிலையாவிடம் ஓடினான். பென்சிலையா, உள்ளே இருந்து வருபவரிடம் காசு வாங்கி கல்லாவில் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். “ஏமிரா கொடுக்கு... வயிறு கலக்கிருச்சா, உள்ள போ… ஃப்ரீயாத்தான் இருக்குது” என்றார். சின்னாரு, அவர் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து “பென்சிலே... எங்க வீட்டுல கக்கூஸ் கட்டுறாங்கோ. அதான் உன்னாண்ட சொல்லிட்டுப் போலாம்னு வந்தேன்” என்றவனுக்கு, சந்தோஷத்தில் முகம் பூரித்தது. “ம்… ஆறுமுகம் மாதிரி இனிமே நீயும் இக்கட வர மாட்டல சின்னாரு?” “ஆமாமாம்... இனிமே வர மாட்டேன். ஆனா, உன்னைப் பார்க்க வருவேன். வரட்டா பென்சிலு.” பென்சிலையா சிரித்துக்கொண்டார். வீட்டுக்கு நடந்தவன், வழியில் மாறனைப் பார்த்தான். “டேய் மாறா… இனிமே நானும் சொந்த வீட்டு கக்கூஸ்காரன்தான். யாராவது சுலாபு கிலாபுனு கூப்பிட்டிங்கோ... மவனே பேஜாராய்டுவீங்கோ!” எனக் கித்தாப்புடன் மாறனைக் கடந்து சென்றான். வெள்ளை நிற கக்கூஸ் பேசனையும் கால் வைக்கும் பீங்கானையும், பதிப்பதற்காக மேஸ்திரி வெளியே எடுத்துவைத்தார். சின்னாரு அந்தப் பீங்கானை மிகுந்த வாஞ்சையோடு தடவிப்பார்த்தான். அவனுக்குக் கண்ணீர் வந்தது. இரவு படுக்கும் முன் அம்மா சொன்னாள், “இனிமே என் புள்ளீங்க எங்கேயும் வவுத்தைப் புடிச்சிக்கினு நிக்க வேணாம். சின்னாரு... காத்தால நீதான் பஸ்ட் போகணும்... சரியா?” என்றபோது சின்னாருவின் அப்பா பெருமையாகப் பீடியை இழுத்துக்கொண்டார். எப்படிப் புரண்டு படுத்தும் தூக்கம் வரவில்லை சின்னாருவுக்கு. கண்களை விழித்துப் பார்த்தான். தான் அசந்து தூங்கிவிட்டதை அப்போதுதான் உணர்ந்தான். அம்மா கக்கூஸின் வாயிலில் மஞ்சள், குங்குமம் வைத்து கற்பூரம் காட்டி சின்னாருவைப் பார்த்து, “ஏய் சின்னாரு... தண்ணி எடுத்து வெச்சுட்டேன் போ” என நகர்ந்தாள். சின்னாரு, தனது சொந்த வீட்டு கக்கூஸில் நுழைந்தான். கதவைத் தாழிட்டான். விசாலமாக இருந்தது. சிமென்ட் ஜன்னல் வைத்து காற்றோட்டமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. அம்மா ஏற்றிவைத்த ஊதுபத்தியின் புகை கதவு இடுக்கில் சன்னமாக நுழைந்து, வாசனை மிகுந்த கழிவறையாக மாறியது. வாழ்வில் முதல்முறையாக தனது சொந்த கக்கூஸில் சின்னாரு உட்கார்ந்தான். எந்தக் கதவுத் தட்டல்களும் இல்லை. சுவர் சித்திரங்களின் வன்மம் இல்லை. பீடி புகையோ, நாராசங்களோ இல்லாத அவனுக்கான கழிவறையில் நெடுநேரம் உட்கார்ந்தும், எதுவும் நடக்காததுதான் ஏன் என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை! http://www.vikatan.com/anandavikatan
  9. ஒருபோதும் தேயாத பென்சில் - சிறுகதை வண்ணதாசன் “வீடு எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு'' - உட்காரக்கூட இல்லை. வீட்டுக்குள் வந்ததும் ராஜேஸ்வரி சொன்னாள். ''கீச்சுன்னு கதவு திறந்து மூடின சத்தம்கூட நிக்கலை. அதுக்குள்ள எப்படி ராஜி வீடு பிடிச்சுப்போச்சு?'' என்று அவளை உட்காரவைக்கப் போவதுபோல், தன் பக்கம் இழுத்துச் சேர்த்துக்கொண்டு சந்திரா நின்றாள். சந்திராவுக்கு ஏற்கெனவே பெரிய கண்கள். இன்னும் கொஞ்சம் பெரிதாகி அவை ராஜியை அகலமாகப் பார்த்தன. ''பாருங்க அணில் குஞ்சு மாதிரியே தோள்ல தொத்த ஆரம்பிச்சுட்டா'' என்று ராஜி என்னிடம் சொன்னபோது பிடித்து இருந்தது. ஓர் அணிலாக சந்திராவை நினைத்துப்பார்க்கச் சந்தோஷமாக இருந்தது. நரை விழ ஆரம்பித்து இருந்த 60 வயது அணில். முருங்கைப் பூ கொரித்துக்கொண்டு, சரசரவென்று தென்னை மரம் ஏறிக்கொண்டு, பதி போடுகிற பூனையைக் கண்டால் பயந்து உச்சிக் கிளையில் ஒளிந்து சத்தம் போடுகிற அணில். சில சமயம் தானாக முன்னங்காலில் பற்றியிருக்கிற கொட்டையைப் பசலிப் பழக் கண்களால் பார்த்துத் தியானம் செய்கிற அணில். எனக்குச் சட்டென்று இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு முந்தி வந்த அந்தக் கனவு ஞாபகம் வந்தது. அது எப்படித் தொலைந்துபோய்விட்ட ஒரு கனவின் சாவி, எத்தனையோ வருடங்களுக்குப் பிறகு வந்திருக்கிற ராஜியின் கையில் இருக்கிறது? மளமளவென்று திறந்துகொண்ட கனவில் நான் ஒரு மலை அடிவாரத்தில் நிற்கிறேன். ஒரு வனம் முடிகிற மாதிரி அடர்ந்த நிழலும் தூரத்தில் தெரிகிற மலைகளில் நகரும் வெயிலுமாக ஓர் அமைப்பு. நான் சட்டைகூடப் போடவில்லை. திருச்செந்தூர் கோயிலுக்குப் போகும்போது செய்கிற மாதிரி, ஒரு நீளத் துண்டு மாத்திரம் தோளில்கிடக்கிறது. துண்டு மெல்லிசாகவும் அதே சமயத்தில் மெத்துமெத்தென்றும் எப்படி இருக்கும்? ஆனால், அப்படித் தான் இருந்தது. காற்றைவிட, காற்றடிக்கிற நேரத்துத் துணி நம் உடம்பில் படும்போது இருக்குமே அதுபோல. நான் என் கையை முழுதாக நீட்டியிருக்கிறேன். கொஞ்சம்கூட மடங்கவோ, வளையவோ இல்லை. இரண்டு கைகளையும் ஏந்திப் பிச்சைக்கு நின்றால் அல்லது ஓடுகிற ஆற்றில் தண்ணீரை அள்ளி மறுபடி ஆற்றிலேயே விட்டால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி இருந்தது. வெற்றுக் கை இல்லை. இரண்டு கைகளும் நிரம்பி வழிகிற மாதிரி வாதாம் பழங்கள். அவ்வளவு செக்கச்செவேர் என்று இருக்கும் வாதாம் பழங்களை எல்லாம் இப்படிச் சொப்பனத்தில்தான் பார்க்க முடியும். அது ஒரு விநோதம் என்றால், இன்னொரு விநோதம், அந்த வாதாம் பழங்களை எட்டிக்கூடப் பார்க்காமல், என் முழங்கையிலும் தோளிலும் உச்சந் தலையிலும் ஏறி இறங்கி விளையாடுகிற அணில்கள். எத்தனை என்று எண்ண முடியவில்லை. சதா இடம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிற அணில்களை எப்படி எண்ண முடியும்? அதன் கால் நகம் மேல் துண்டின் இழைக்குள் சிக்கி, அதை உதறி மேலே ஏறுகிறபோது, துண்டு என் மார்பு ரோமத்தின் மேல் நகர்வதுகூட எனக்கு நினைவிருந்தது. கையை நீட்டியது நீட்டியபடியே நிற்கிறேனே தவிர, அந்த வாதாம் பழங்களை அணில்கள் தொடுவதாக இல்லை. தூரத்து மலையில் வெயில் நகர்ந்துகொண்டு இருக்கிறது. மலையில் நிழல் நகர்வதுதானே வெயில் நகர்வதாகவும் தெரியும். அப்படித் தெரிந்தது. சொப்பனத்தில் வந்ததுபோலவே, நான் கைகளை நீட்டிக்கொண்டு நிற்கிறேன். ஜன்னலில் அசையும் துணியில் வெளிச்சம் இடம் மாறுகிறது. மேலே மின்விசிறி சுற்றுகிறது. மேஜையில் இருக்கும் கணினித் திரையில், நீலப் பின்னணியில் மறுபடி மறுபடி பத்துப் பதினைந்து பச்சைக் கிளிகள் உட்கார்வதும் பறப்பதுமாக ஒருமூங்கில் புதரை நிரப்பிக்கொண்டு இருக்கின்றன. ராஜேஸ்வரியும் சந்திராவும் சோபாவில் உட்காரக்கூட இல்லாமல், வீட்டைச் சுற்றிப்பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். சந்திரா இதுவரை உட்கார்ந்து இருந்த திவானின் வெதுவெதுப்பான பள்ளத்தையே நான் பார்க்கிறேன். என்னை இப்படித் தனியாக விட்டுவிட்டு சந்திரா போய்விடுவது என்பது ராஜி வருகிற ஒவ்வொரு முறையும் நடப்பதுதான். தனி என்றால், நாங்கள் இங்கே இருக்கிறோம், நீங்கள் அங்கே இருங்கள். குறுக்கே வரக் கூடாது என்பது மாதிரிகூட இல்லை. அது வேறு மாதிரி. வெளியே தள்ளிக் கதவைப் பூட்டி, சாவியையும் கடலுக்குள் எறிந்ததுபோல இருக்கும். எந்தச் சத்தமும் கேட்காமல் ஒரு கறுப்பு இசைத்தட்டு சுழல்கிற காட்சி இப்போது எனக்கு ஞாபகம் வருகிறது. இரண்டு சிறகுகள் மாதிரி வெளிச்சம் பிரதிபலிக்க, வழவழப்பான அரக்குக் கறுப்பில், அவ்வப்போது ஓர் அலையில் ஏறி இறங்குகிற படகின் அசைவுடன், அது சுற்றுவது அழகுதான். ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால், அதன் சத்தமற்ற, ஒலிபரப்பப் படாத மௌனம் எத்தனை வதை? அடுத்த அறையில் இருந்து சீனா மணி அசைகிற சத்தம் வருகிறது. தானாகக் காற்றில் அசைந்து உலோகக் குழல்களின் தொங்கல்கள் ஒன்றோடு ஒன்று மோதி உண்டாகிற சத்தம் இல்லை. முதல் சத்தத்தில் ஒரு விரல் உண்டாக்குகிற கலவரம் இருந்து, அப்புறம் அது அடங்க அடங்கத் தானாக எழுகிற மணியோசை. அது ராஜேஸ்வரியின் விரலாகத்தான் இருக்கும். ராஜேஸ்வரிக்குத்தான் அப்படி ஒரு பழக்கம். எதையும் சும்மா பார்க்க ராஜியால் முடிவது இல்லை. எங்களுக்குக் கல்யாணமாகி சொர்ணாவும் பிறந்துவிட்டாள் என்று நினைக்கிறேன். தொட்டில் கம்பின் கடைசல் வழவழப்பும் அதன் மூவர்ணக் கொடி நிறங்களும் ஞாபகத்தில் வருகிறது என்றால், அது சரியாகத்தானே இருக்கும். அப்போது எல்லாம் போட்டோ தொங்கவிடாத பட்டாசல் உண்டா? எங்களுடைய கல்யாண போட்டோவை ராஜேஸ்வரி அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். “நீங்க மாத்திரம் பாத்து ரசிச்சாப் போதும்னு உங்க உயரத்துக்கு மாட்டிக்கிட்டீங்களாக்கும்? நாங்க எல்லாம் பார்க்க வேண்டாமா? நிமிர்ந்து பாத்துப் பாத்துப் பொடனி வலிக்குது சாமி'' என்று என்னைப் பார்த்துச் சொன்னாள். எனக்கு அந்த 'சாமி' பிடித்திருந்தது. அந்தச் சொல்லில் ஓர் இடைவெளி குறைந்து நான், சந்திரா, ராஜி எல்லோரும் மேலே ஏறுகிற, மல்லிகை தொங்குகிற, லேசாக வாத்திய இசை ஒலிக்கிற ஒரு லிஃப்ட்டின் சச்சதுரத்தில் நிற்பதாகத் தோன்றியது. இதற்குள், ராஜி சந்திராவிடம் ஸ்டூல் இருக்கிறதா என்று கேட்டாள். தையல் மெஷின் பக்கம் இருந்ததை அவளே எடுத்துப் போட்டாள். மேலே ஏறி, அந்தப் புகைப்படத்தை எடுத்து நீட்டினாள். ராஜியிடம் இருந்து நான் அதை வாங்க வேண்டும் என்று கையைக்கூட நீட்டிவிட்டேன். சந்திரா யார்? என்னதான் சினேகிதி என்றாலும், இதெல்லாம் நடக்கவிட முடியுமா? “இங்கே கொடு'' என்று சத்தம் கொடுத்தாள். கழற்றிய எங்கள் புகைப்படச் சட்டத்துடன், ராஜி அந்த ஸ்டூலில் நின்ற நேரத்தை, கைக்கடிகார முள்போல இப்போதும் என்னால் திருப்பிவைத்துக் கொள்ள முடியும். ராஜி தன் புடவைத் தலைப்பால் ஒரு தடவை அதைத் துடைக்கிறாள். “தூசி தூசி... யப்பா எவ்வளவு தூசி'' என்கிறாள். முதலில் 'சாமி' பிடித்ததுபோல, இப்போது இந்த 'யப்பா' பிடிக்கிறது. ராஜி கட்டியிருந்தது ஒரு கருநீலப் புடவை. சந்திரா சொல்வது மாதிரி சொன்னால், 'நவ்வாப் பழக் கலர்.' புடவை முழுவதும் வளையம் வளையமாகக்கிடக்கிறது. கோயில் வாசல் வளையல் கடையில் இருந்து எல்லா வளையல்களும் உருண்டு உருண்டு வந்து, ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக மண்டபத் தரையில் சுழன்றன. வளையல்களுக்கு உயிர் இருப்பதுபோலவும் ஒவ்வொரு வெவ்வேறு நிற வளையலும், குவியலுக்குள் புதைந்து, இன்னொரு புதிய நிறத்தோடு வெளியே வருவதும் நன்றாகத்தானே இருக்கும். ஸ்டூலில் நிற்கிற ராஜியின் புடவையில் இருந்து எந்த விநாடியிலும் அப்படி ஒன்றிரண்டு வளையல்கள் உருண்டு கீழே வரக்கூடும். அப்படி வரும்போது, உடையாமல் அவற்றை ஏந்திக்கொள் வதற்காகவே நான் அருகில் நிற்கிறேன் என்று தோன்றிற்று. ராஜி இறங்கின கையோடு எங்கள் புகைப்படத்தைப் பார்த்தாள். ''வெளிச்சம் காணலை'' என்று வாசலுக்குப் போனாள். சந்திராவும் கூடவே போனாள். நாங்கள் அப்போது வாடகைக்கு இருந்த வீட்டின் நடையை ஒட்டி இரண்டு மரத் தூண்கள் வழுவழு என்று இருக்கும். ராஜி அந்தத் தூணில் சாய்ந்துகொண்டாள். நடைப் பக்கத்து அரைவட்டக் கல்படிகளில் சந்திரா உட்கார்ந்து ராஜி முகத்தையே பார்த்தபடி இருந்தாள். “நல்லா இருக்கு'' என்று முதலில் சொல்லி, “ரெண்டு பேரும் நல்லா இருக்கீங்க'' என்று ராஜி சொல்லும்போது, சந்திரா உட்கார்ந்தவாக்கில் ராஜியின் மடங்கின முழங்கால் பகுதியில் தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டாள். அப்படிச் சாய்ந்திருந்த நேரம் சில நிமிஷங்கள்கூட இருக்காது. அந்தக் குறைந்த நேரத்துக்குள் ராஜியின் ஒரு கை நீண்டு, சந்திராவின் சாய்ந்த தலையைத் தன்னோடு சேர்த்துக்கொண்டது. இதுபோன்று பெரிதாக ஒன்றுமே இல்லாத இடங் களில் எல்லாம் எனக்குக் கண் நிரம்பிவிடும். நிரம்பின கண்களோடு ராஜியையும் சந்திராவையும் அப்படியே அணைத்துக்கொண்டால் என்ன என்று தோன்றியது. தொட்டிலில்கிடந்த பிள்ளை சிணுங்கியது ஒரு வகைக்கு நல்லதாகப் போயிற்று. ராஜி படத்தை உற்றுப்பார்த்தபடி சொன்னாள், “சித்ரா ஸ்டுடியோவுல எடுத்ததா? அதானே பார்த்தேன்.'' ''ஐய்ய்... அப்படின்னா உனக்கு சித்ரா ஸ்டுடியோ எல்லாம் தெரியுமா ராஜி?'' தெரியும் என்று ராஜி சொல்லவில்லை. “எபியும் நானும் அங்க போட்டோ எடுத்திருக்கோம்'' என்று மட்டும் சொன்னாள். ராஜியின் குரல் ராஜியின் குரல்போல இல்லை. அந்த மரத் தூணுக்குள் இருந்து கேட்டதுபோல இருந்தது. அதைச் சொன்ன பிறகு ஒரு நிமிடம்கூட அந்த இடத் தில் உட்கார்ந்து இருக்கவில்லை. ராஜி எழுந்த அளவுக்கு வேகமாக எழுந்திருக்க சந்திரா சிரமப்பட்டாள். ஏதோ வாசலில் போட்டு இருந்த கோலம்தான் அவளை எழுந்திருக்கவிடாமல் தடுப்பது மாதிரி, கோலத்தையே பார்த்தாள். கண்கள் கலங்கும்போது எதையாவது அசையாமல் பார்க்கத்தானே தோன்றும். தொட்டில் பக்கம் நிற்கிற என்னை ராஜி பொருட்படுத்தவில்லை. சந்திரா ஏற்கெனவே நிறைய இதைப்பற்றிச் சொல்லி இருக்கிறாள். ஏற்கெனவே என்றால், சொர்ணாவை சந்திரா உண்டாகி ஏழெட்டு மாதம் ஆகியிருந்த சமயத்தில், எபி என்கிற எபினேசரைத்தான் ராஜேஸ்வரி காதலித்தாள். மிக நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகே ராஜி வீட்டில் கல்யாணத்துக்கு ஒப்புக்கொண்டார்கள். மோதிரம் எல்லாம் மாற்றிய பிறகுதான் அந்த விபத்து நடந்தது. அடைத்துகிடந்த குலவணிகர்புரம் ரயில்வே கேட்டில் காத்துக்கொண்டு இருந்தபோது பின்னால் வந்த லாரி எப்படி அவ்வளவு வேகமாக எபினேசரின் மோட்டார் சைக்கிளில் மோதியது என்று தெரியவில்லை. எபி மட்டும் இல்லை... இன்னொரு சைக்கிள்காரர்கூட... சைக்கிளில் கட்டியிருந்த வேலிக்கருவை விறகின் பச்சை வாடை, அடித்த வெயிலில் சுள்ளென்று பரவியது. கோர்ட் விசாரணைக்குப் போய்விட்டு ஜெயிலுக்குத் திரும்புகிற இரண்டு கைதிகளில், தாடிவைத்த பையன் ஈரமான ரத்தத்தைப் பார்த்ததும் கையை உயர்த்தினதில், விலங்கின் மேல் போட்டு இருந்த துண்டு நழுவியது. எபியின் முகம் அந்த விலங்கையே பார்ப்பதுபோலத் தரையில் அழுந்தி இருந்தது. இவ்வளவையும் சொல்லிவிட்டு, “அதுக்குப் பிறகு ராஜிக்குக் கையில விலங்கு போட்டுக் கூட்டிக்கிட்டுப் போகிற யாராவது எதிரே வந்தால்கூட, பார்க்க முடியாதாம். அவள் போகிற பஸ்ஸில் அப்படி யாராவது இருந்தால், உடனே இறங்கிவிடுவாளாம் பாவி'' என்று சந்திரா அழுத நேரம் இப்போது ஞாபகம் வருகிறது. சரிந்துகிடக்கிற ஒரு சைக்கிளும் பச்சை விறகு வாசமும் பின்னால் எத்தனையோ தடவை என்னைத் தொந்தரவு செய்திருக்கின்றன. ராஜி எங்கள் போட்டோவைக் கீழே எங்கும் வைக்கவில்லை. ஸ்டூலை எடுத்துப் போடும்போதும் சரி, ஏறி ஆணியில் மாட்டும்போதும் சரி, அவளா கவே சமாளித்துக்கொண்டாள். சரியாக இருக்கிறதா, சாய்ந்து இல்லையே என்று கழுத்தை ஒடித்துப் பார்த்துவிட்டு இறங்கி, ஸ்டூலை எடுத்தது மாதிரியே தையல் மெஷின் பக்கம் போட்டாள். சீனா மணி ஓசை பூராவும் நின்றுவிட்டு இருந்தது. நான் போட்டோவில் இருந்து, எபினேசரிடம் நகர்வதற்குள், இரண்டு பேரும் அடுத்த அறைக்கு நகர்ந்துவிட்டார்கள்போல. புத்தர் சிலையைப்பற்றிய பேச்சு கேட்கிறது. அந்த அறையில் ஒரு வெண்கல புத்தரை வைத்திருக்கிறோம். சிறியதுதான். உட்கார்ந்திருப்பார். குறுக்கே மார்பின் இடதுபுறமாகப் போகிற ஆடை வலது தோள் வரை போயிருக்கும். வலது கை, வலது தொடையின் கீழ் முகமாகத் தொங்க, மடியில் இருக்கிற இடது கையில் ஒரு தீர்த்தச் செம்பு போன்ற பாத்திரம் இருக்கும். ராஜி சரியாக அந்தப் பாத்திரத்தைப்பற்றிச் சந்திராவிடம் கேட்க ஆரம்பித்தாள். ''நிற்கிறது, உட்கார்கிறது, பெருமாள் மாதிரி படுத்துக்கிடக்கிறது எல்லாம் பார்த்திருக்கோம். இது என்ன புதுசா, மடியில ஒரு செம்பு வச்சுக்கிட்டு? உனக்குத் தெரியுதா சந்திரா என்னதுன்னு?'' “நானும் மனுஷின்னு இந்த வீட்டுலதான் இருக்கேன். அப்பபோ தூசியிருக்கா தும்பு இருக்கான்னு தட்டிவிடுதேன். இன்னிக்கு வரைக்கும் அவரு உட்கார்ந்திருக்கிறதுதான் தெரியும். மடியில என்ன இருக்குன்னு உத்துப் பாத்ததே இல்லை. எது எல்லாம் பிறத்தியாருக்கு லாஸ்ட்ல படுமோ, அது எல்லாம் உன் கண்ணுக்கு எப்படித்தான் முதல்லயே பட்டுருதோ ராஜி?'' சந்திரா மிகுந்த ஆற்றாமையோடுதான் கேட்டாள். “எப்படித்தான் முதலிலே படுகிறதோ என்பதற்குப் பதிலாக, எதுக்குத்தான் முதலிலே படுகிறதோ என்று கேட்டால் சரியாக இருக்கும்'' ராஜி இதைச் சொல்லும்போது பேச்சு வழக்கில் இருந்து விலகி, ஒரு நாடகத்தின் மத்தியில் வருகிற வசனம் போல, அதிக நிறுத்தங்களுடன் பேசினாள். எப்படி என்பதையும், எதற்கு என்பதையும் ஆங்கிலத்தில் ஒரு தடவை உச்சரித்தாள். நிச்சயமாக ராஜி அதைப் புத்தரைப் பார்த்துக்கொண்டு புத்தரிடமேதான் கேட்டிருப்பாள். எனக்குச் சற்று நகர்ந்து, அடுத்த அறைக்கோ அல்லது ராஜியும் சந்திராவும் புத்தருடன் இருக்கிற அறைக்கோ போக வேண்டும் என்று தோன்றியது. ராஜியின் நடமாட்டத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்றும், ராஜி எங்கள் வீட்டில் இருக்கிற எல்லாப் பொழுதுகளிலும் சந்திராவுடன் நானும் இருக்க வேண்டும் என்றும் நினைப்பதில் பிசகு எதுவும் உண்டா? அப்புறம் ராஜியின் அருகில் சந்திரா அடைகிற மலர்ச்சியை என்னால் ஏன் ஒருபோதும் உண்டாக்க முடியவில்லை என்கிற தவிப்பும் இன்னொரு காரணம். ராஜி இதை அனுமதிக்கிறதில்லை. எங்கள் வீட்டுக்குத்தான் அவள் வந்திருப்பாள் என்றாலும், என்னுடைய இடங்களை அவள் மட்டுமே தீர்மானிப்பாள் என்பது நன்றாகவே தெரியும். ராஜியின் மனதுக்குள் வெவ்வேறு அறைகள் இருக்கும். நான், சந்திரா, ராஜி இருக்கிற அறை, சந்திராவும் ராஜியும் இருக்கிற அறை. நானும் சந்திராவும் தனியாக இருக்க, அவள் மட்டும் தனியாக இருக்கிற அறை என்று நிறைய இருக்கும். நம்முடைய வீடுதானே அல்லது சந்திராதானே, சந்திராவின் சினேகிதிதானே என்று அவற்றில் எந்த அறையில் இருந்தும் எந்த அறைக்கும் போய்விட முடியாது. அப்போது போடியில் இருந்தோம். ராஜி சாயுங்காலம்தான் வந்திருந்தாள். ராஜிக்கு மொட்டைமாடி பிடிக்கும். சொல்லப்போனால் யாருக்குத்தான் பிடிக்காது? மேலே போய்விட்டாள். புங்கைமரக் கிளைகளுக்கே ஒரு அடர்த்தி உண்டு இல்லையா. அது அசைந்து அசைந்து தரையில் சொட்டிக்கிடந்த பழைய எச்சங்களை மெழுகிக்கொண்டு இருக்க, ராஜி தன்னுடைய மடிக்கணினியில் புல்லாங்குழல் கேட்டுக்கொண்டு இருந்தாள். அது நான் எப்போதோ கேட்ட சீனத்துப் புல்லாங்குழல் மாதிரி இருக்கிறதே என்று படியேறிப் போனேன். ராஜி அப்படி அழுதுகொண்டு இருப்பாள் என்று எப்படி நான் எதிர்பார்க்க முடியும்? என்ன தான் உடனே கவனமாகத் திரும்பினாலும் சத்தம் கேட்காமல் இருக்குமா? நம் காலுக்கு இருக்கிற ஜாக்கிரதை தரைக்கு எப்படி உண்டாகும்? பாதம் உரசின சத்ததில் ராஜி திரும்பி ஒருதடவை பார்த்தாள். 'ஏன் இங்கே வந்தாய் நாயே?' என்று கேட்டிருந்தால்கூட அப்படி இராது. 'ஸாரி' என்ற படி இறங்கினேன். அவளுடைய பெயரைச் சேர்த்துச் சொல்லக்கூட முடியவில்லை. கீழே வந்து சந்திராவிடம் சொன்னேன். ''சரி'' என்றாள். சரியென்றால் என்ன அர்த்தம்? எது சரி. யார் சரி. இதில் என்ன சரியும் தப்பும் வந்தது? மொட்டை மாடியில் இருந்து நமக்குப் பிடித்த ஒரு சத்தம் கேட்கிறது. இன்னும் கொஞ்சம் கேட்போம் என்று போனால் தப்பா? ஒரு தடவைக்கு நான்கு தடவை, வீட்டுக்குப் பின்னால் நிற்கிற மஞ்சள் கொன்றையில் ஒரு குருவிச் சத்தம் கேட்டால் எட்டிப் பார்க்காமலா இருப்போம்? சத்ததில் குருவி என்ன, கொக்கு என்ன, ராஜி என்ன? ''நீங்கள் போட்டுச் சாப்பிட்டுக்கிறீங்களா?''- சந்திரா என்னிடம் கேட்டாள். நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. உலகத்தில் சாப்பாடு தவிர, எவ்வளவு இருக்கிறது மனுஷனுக்கு. நான்கு கரண்டி கோதுமை உப்புமாவைக் கிண்டி, அதை ஒரு பீங்கான் தட்டில் மூடிவைத்துவிட்டால் போதுமா? “நான் மேலே போறேன். வர லேட்டாச்சுன்னா நீங்க படுத்துத் தூங்குங்க'' - சந்திரா மேலே கொண்டுபோவதற்கு சாப்பாட்டுப் பாத்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டு இருந்தாள். “இவ்வளவையும் ஒத்தையில எப்படி மேலே கொண்டுபோவே?'' என்று கேட்டதற்கு சந்திரா ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “நான் கொண்டுவந்து வைக்கவா?'' என்பதற்கும் பதில் இல்லை. ஒரு மனுஷன் இதற்கு மேல் என்னதான் செய்ய முடியும். தண்ணீர் ஜாடியில் களகளவென்று தண்ணீரைத் திருகி நிரப்பியபடி சந்திரா குனிந்திருந்தாள். தண்ணீர் நிரம்புகிற சத்தம் ஏதோ ஒரு வகை யில் நம்மையும் நிரப்பத்தான் செய்கிறது. சந்திரா பக்கம் போய் இறுக்கிக்கட்டிக்கொள்ள நினைத்தேன். தலையை இரண்டு முறை தட்டிக் கொடுத்துவிட்டு, “அது அழுதுக்கிட்டு உக்காந்திருக்கும்மா'' என்றேன். “வந்து சொல்லுதேன்'' என்று சந்திரா படியேறும்போது சொன்னாள். ஏதோ ஒரு சிறு மூடியோ தட்டோ அவள் கையில் இருந்து நழுவிப் படியில் விழுந்து துள்ளியது. சந்திரா வந்து சொன்னாள். “தரையில ஒண்ணுமே விரிக்காமல் அப்படியே படுத்தாச்சாக்கும்?'' என்று ஆரம்பித்தாள். ஒரு தலையணையை எனக் குக் கொடுத்துவிட்டு இன்னும் ஒன்றைத் தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டாள். சற்று அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தாள். திரும்பிப் படுத்து சந்திராவையே பார்த்தேன். சேலைக்கு வெளியே தெரிந்த கரண்டைக் காலில் காய்ப்பு ஏறியிருந்தது. மிஞ்சி வளையத்தை விரலோடு உருட்டியபடி சந்திரா சொல்ல ஆரம்பித்தாள். “கல்யாணம் வேண்டாம்னா. மேல் படிப்புப் படிச்சா. பேங்க் வேலையை விட்டுட்டு, காலேஜ்ல சொல்லிக்கொடுக்கப் போனா, அங்கே போனா. இங்கே வந்தா. ஆனால், ஏன் இப்படி ஆகுது அவளுக்கு மட்டும்.'' மறுபடியும் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே இருந்தாள். “ராஜிக்கு ஒண்ணுக்கு மேல ஒண்ணா வந்துக்கிட்டே இருக்கு. அவளாக் கொண்டு எல்லாத்தையும் பல்லைக் கடிச்சுக்கிட்டு நீச்சல் அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கா.''- இப்படியே பொதுப்படையாக இன்னும் நாலைந்து சொல்லிக்கொண்டு இருந்தாள். ஒரு கட்டத்தில் என் புஜத்தை இரண்டு கைகளாலும் அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்ட சந்திராவை ஏறிட்டுப் பார்த்தேன். “ரெண்டு பக்கத்திலேயும் கட்டி இருக்காம். கொஞ்சம் முத்திப்போயிட்டுதாம். சுத்தமா எடுத்திரணும்னு சொல்லிட்டாங்களாம்.'' நான் இப்போது சந்திரா முகத்தைப் பார்க்கவில்லை. எங்கே கட்டி, எதை எடுக்கச் சொல்லிவிட்டார்கள் என்றெல்லாம் கேட்கவில்லை. “அதைத் தனியாவா விட்டுட்டு வந்திருக்கே'' என்றேன். நான் அங்கேதான் பார்ப்பேன் என்று நினைத்திருக்க வேண்டும். சேலைத் தலைப்பை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டு சந்திரா எழுந்தாள். மச்சுப் படி ஏறும்போது மூக்கை உறிஞ்சுவது கேட்டது. மிக நெருக்கமாக சந்திராவை இழுத்து முகத்தோடு முகம் வைத்தபடி ராஜி கேமராவைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். “இதைகூட நீங்கள் பதிவு செய்யலாம் சார்'' என்று சந்திராவின் கன்னத்தில் முத்தம் கொடுத்தாள். திடீரென்று என்ன தோன்றியதோ, சந்திராவின் மடியில் படுத்து, “எங்க அம்மை'' என்று முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள். ஏதோ ஒரு அவசரமான அசைவில், கையோ உடம்போ பட்டு தொட்டிச் செடி நடனமிடுவது போலச் சிலிர்த்தது. நான் மிக வேகமாக ஒவ்வொன்றையும் க்ளிக் செய்துகொண்டு இருந்தேன். இதுவரை எடுத்த படங்களைவிடவும் இந்தப் படங்கள் நிச்சயமாக நன்றாக அமையும் என்று தோன்றும்போது, ஒரு புகைப்படக்காரனுக்கு உண்டாகிற கிளர்ச்சியை நான் அடைந்திருந்தேன். விரலை அழுத்தித் தளர்த்தும்போது உண்டாகிற சத்தமும், சந்திராவின் மேலும் ராஜி மேலும் பாய்கிற வெளிச்சமும் அடுத்தடுத்த மிடறுக்கான போதையை உண்டாக்கிக்கொண்டு இருந்தன. சந்திரா, “போதும்ப்பா. எதுக்கு இவ்வளவு? ஒரு கணக்கு இல்லையா?'' என்றாள். கணக்குகள் அற்ற தருணங்களில் உண்டாகிற சந்தோஷம் அவள் முகத் தில் இருந்தது. ராஜி படிகளில் இருந்து இறங்கி என்னிடம் வந்தாள். “எங்கே எங்கே, நாங்க நல்லா விழுந்திருக்கோமான்னு பார்க்கட்டும்'' என்று என்னிடம் இருந்து கேமராவை வாங்கினாள். ''போட்டோவுல நான் நல்லாவே இருக்க மாட்டேன், எங்கிட்ட காட்டவே வேண்டாம்'' என்று சந்திரா எங்களைவிட்டு நகர்ந்தாள். “நான் நல்லா இருப்பேனா?'' ராஜி என்னிடம் கேட்டாள். அது கேள்வி இல்லை. ஒப்புதல் கேட்பது. நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சிரித்தேன். சிரித்தால் போதுமென்று இருந்தது. “உனக்கென்ன குட்டி, அன்றைக்குப் பார்த்தது மாதிரி அப்படியே இருக்கியே'' சந்திரா மறுபடியும் எங்கள் பக்கம் வந்தாள். குட்டி என்று சொன்ன பிறகு ராஜியைத் தொட வேண்டும் என்று அவளுக்குத் தோன்றியிருக்கும். ராஜி சிரித்துக்கொண்டுதான் சொன்னாள், “அப்படியேதானே இருப்பேன், ஒருபோதும் தேயாத பென்சில் மாதிரி'' என்று நிறுத்தினாள். “ஏன் தெரியுமா, ஒருபோதும் எழுதாத பென்சில் இல்லையா இது. எழுதினாத்தானே தேயும்'' என்று மேலும் சிரித்தாள். “அறையட்டுமா உன்னை?'' கையை ஓங்கிக்கொண்டு சந்திரா, ராஜி பக்கம் சென்றாள். சந்திராவை 'நில்' என்று சொல்வதுபோலக் கையைக் காட்டிவிட்டு, ராஜி அந்த மலையாளக் கவிதையை வரி வரியாகச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்! http://www.vikatan.com/anandavikatan
  10. சிறுகதை: நேர்முகம் நேர்முகத் தேர்வுக்குத் தயா ராகி தன் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள் அனிதா. ‘‘என்னடி இது! தலையில் கொஞ்சம் எண்ணெய் தடவி சீவி சடை போட் டுக்கொண்டால் என்ன!’’ - ஆதங்கத் துடன் நான் கேட்க, ‘‘அம்மா! என்னை பெண் பார்க்கப்போகிறார்களா என்ன? எப்போதும்போல் இருந்தால் போதும்’’ என்றபடி கிளம்பினாள். ‘‘சாமியிடம் வேண்டிக்கொண் டாயா? அப்பா உன்னுடன் வரவேண் டாமா?’’ என்றேன். அவளோ, ‘‘சாமி கும்பிட்டாச்சு. நீ இன்னும் அந்தக் காலத்திலேயே இருக்கிறாய். அப்பா கூடவே வந்தால் அங்கு உள்ளவர்கள் கிண்டல் செய்வார்கள்’’ என்று கூறிவிட்டு, டாட்டா காண்பித்து வெளியேறினாள். மென்பொருள் நிறுவனத்தின் நேர் முகத்தேர்வுக்கு அவளது முதல் முயற்சி இது. புகழ்பெற்ற பன்னாட்டு நிறுவனமாம். அதனால் தகுந்த முன்னேற்பாட்டுடன் செல்கிறாள். பெண் உரிமை பற்றிய கனவுகள், கற்பனைகள் மெய்ப்பட வேண்டு மென்றால், தேவையற்ற கட்டுப்பாடு களை நீக்கி முழு சுதந்திரத்தையும் கொடுத்துத்தான் ஆக வேண்டும். நானும் வேலைபார்த்து விருப்ப ஓய்வு பெற்றவள்தான் என்றா லும், அனிதாவின் பார்வையில் நான் பத்தாம்பசலி! நான் அப்பாவுடன்தான் சென்றேன் நேர்முகத் தேர்வுக்கு. அதில் வெற்றி பெற்றது விந்தையான அனுபவம். நிழலாடும் நினைவுகள் நெஞ்சைவிட்டு நீங்காதவை. படிப்பில் நான் சராசரி. அது அரசுத் துறை நிறுவனம்.தேர்வாளர்கள் மூன்று பேர். அவர்களுக்கு எதிரே அமர்ந்தவுடன் எனக்கு ஒரே உதறல். தெரிந்த வினாக்களுக்குக்கூட தப்புத் தப்பாக விடையளித்தேன். மனப் பதற்றத்தை சிரமத்துடன் சமாளித் தேன். என் விண்ணப்பத்தைப் புரட்டிக் கொண்டே வந்தவர், மேலும் கேட்க ஆரம்பித்தார். நல்லவேளையாக நான் ஈடுபாடு செலுத்தும் தளம். ‘உங்கள் பொழுதுபோக்கு?’ ‘இசை.’ ‘வாய்ப்பாட்டா, கருவிசார்ந்த சங்கீதமா?’ ‘வாய்ப்பாட்டு.’ ‘ஆர்வம் கேட்பதிலா, பாடுவதிலா?’ ‘பாடுவதில்.’ ‘முறையாக கற்றுக்கொண்டீர் களா?’ ‘இல்லை. சிறுவயதில் ஆரம்பித்து தொடரமுடியவில்லை. கேள்வி ஞானம் உண்டு. சமீபத்தில்தான் பாட ஆரம்பித்தேன்.’ ‘இப்போது பாடுவீர்களா?’ ‘ஊம். பாடுவேன்.’ ‘சரி. உங்களுக்குப் பிடித்த பாட லைப் பாடுங்கள்.’ ‘தரையில் உட்கார்ந்து பாடினால் தான் பாட்டு நன்றாக வரும்.’ இன்னொருவர் நக்கலாக, ‘ஜமுக் காளம், ஸ்ருதிப்பெட்டி, தம்புரா எல்லாம் ஏற்பாடு செய்யவில்லையே!’ என்றார். ‘இல்லை ஐயா! அதெல்லாம் தேவையில்லை. சம்மணமிட்டு உட்கார்ந்து பாடுகிறேன்.’ ‘விருப்பப்படி பாடுங்கள். வெளி யில் உள்ளவர்களும் கேட்க ஏதுவாக ஜன்னல்களைத் திறந்து வைக்க லாமா?’ ‘ஊம். திறக்கச்சொல்லுங்கள்.’ ‘குறையொன்றுமில்லை மறை மூர்த்தி கண்ணா!’ - ராஜாஜி எழுதி சுப்புலட்சுமி அம்மா பாடியதை முழு வதும் பாடினேன். வெளியே சலசலப்பு. சிலர் சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர். ‘இது நேர்முகத் தேர்வா, பாட்டுக் கச்சேரியா?’ ‘நம்மைக் கூப்பிட்டிருப்பது பெய ரளவுக்குத்தான். முரண்பாடாக எதை யாவது கேட்டு, எல்லோரையும் அனுப்பிவிட்டு, அவர்கள் முன்ன தாகவே தேர்வு செய்தவர்களின் பெயர்களை அறிவிப்பார்கள். எல் லாம் கண்துடைப்பு.’ இதுபோல சிலர் விமர்சித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ‘நீங்கள் பாடியது பிரமாதம். வாழ்த் துக்கள்!’ என்றனர் தேர்வாளர்கள். என் தன்னம்பிக்கைக்குப் பரிசாக அந்த வேலை கிடைத்தது என்பதையும் சொல்லவேண்டுமா என்ன! அங்கு 20 ஆண்டுகள் வேலை பார்த்தேன். குடும்பத்தில் நாங்கள் நான்கு பேரும் வேலை, படிப்பு என்று ஒவ் வொரு இடத்தில் இருப்பதும், எப் போதாவது பார்த்துக்கொள்வதும்.. ‘இதுதான் நல்ல குடும்பத் துக்கு இலக்கணமா?’ என்ற கேள்வி மனதில் அடிக்கடி எழுந்தது. விருப்ப ஓய்வு கொடுத்துவிட்டு வந்து விட்டேன். மணி 3. அனிதா திரும்பிவிட்டாள். முகம் சற்று வாட்டத்துடன் இருந்தது. ‘‘என்னடி? என்ன ஆயிற்று?’’ என் கேள்விக்கு ஒரு வெள்ளை கவரை நீட்டினாள். பிரித்துப் பார்த்த நான் உற்சாகத்துடன், ‘‘வாழ்த்துக்கள் மகளே! மகிழ்ச்சியான செய்தியைச் சொல்லாமல், ஏன் கடுகடுவென்று இருக்கிறாய்? என் பெண்ணுக்கு எல்லாவற்றிலும் வெற்றிதான்!’’ என்று அவளைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டேன். ‘‘அடுத்த வாரமே வேலையில் சேரச் சொல்கிறார்களே. என்றைக்கு என்று முடிவு செய்துவிட்டாயா?’’ என்றேன் ஆவலாக. அவளோ, ‘‘இந்த வேலையில் சேர்ந்தால்தானே? நான் போகப்போவதில்லை’’ என்றாள். ‘‘மிக நல்ல நிறுவனம் என்று நீதானே ஆர்வத்துடன் சென்றாய்?” ‘‘நல்ல நிறுவனம்தான். நிறைய சம்பளமும்தான். ஆனால், திற மையை சோதிக்க கேள்விகள் எதுவும் கேட்கவில்லை. ஆனால், நிறைய நிபந் தனைகள். அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கவே தர்மசங்கடமாக இருந் தது. ‘குறைந்தது 2 ஆண்டுகளுக்கு திருமணத்தை தள்ளிப்போடவேண் டுமாம். உடனே குழந்தை பெற்றுக் கொள்ளக்கூடாது. இது மிக முக்கிய புராஜெக்ட் என்பதால் அடுத்த மூன்று ஆண்டுகள் இரவுபகல் பார்க் காமல் வேலை செய்ய வேண்டும். வாரவிடுமுறை தவிர மற்ற நாட்களில் விடுப்பு எடுக்கக்கூடாது. தவிர்க்க முடியாமல் எடுத்தால்கூட, வீட்டில் இருந்தே பணியாற்றல் (Work From Home) என்ற பெயரில் வீட்டிலேயே வைத்து மடிக்கணினியில் வேலை களை முடித்துக்கொடுக்க வேண்டு மாம்.’’ அவள் சொல்லச் சொல்ல எனக்கே பற்றிக்கொண்டு வந்தது. தனிமனித உரிமையைப் பறிகொடுத்துதான் இதுபோன்ற முன்னேற்றத்தை அடைய வேண்டுமா என்ன! ‘‘சரியான முடிவுதான் எடுத் திருக்கிறாய் அனிதா’’ என்று மனதார வாழ்த்தினேன்! http://tamil.thehindu.com/opinion/blogs/சிறுகதை-நேர்முகம்/article9435408.ece?ref=sliderNews
  11. காதல் 2086 பயணி, ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் சிவா குடும்பத்து அப்பார்ட் மென்ட்டுக்கும் கௌரி குடும்பத்து அப்பார்ட்மென்ட்டுக்கும் நடுவே இருந்த குறுகிய நடையில் பலர் கூடியிருந்தனர். சிவா அவனது பாட்டியின் முகத்தின் மேல் தலையணையைப் போட்டு மூச்சு நிற்கும்படி அழுத்திப் பிடித்திருந்தான். சிவாவின் வீட்டு முன்னறையில், சுவரில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஸ்ட்ரெட்ச்சர் போன்ற படுக்கையில்தான் சிவாவின் பாட்டியைக் கிடத்தியிருந்தார்கள். அவர் மீது கறுப்பு நிறத்தில் ஒரு போர்வை போத்தியிருந்தது. அவளது கைகளும் கால்களும் அதற்காகவே செய்யப்பட்ட பட்டைகளால் கட்டப்பட்டிருந்தன. பாட்டியின் அசைவு நின்றிருந்தது. பாட்டியின் தலை பக்கத்தில் தலையணையைப் பிடித்தபடி சிவா நின்றிருந்தான். கால் பக்கத்தில் த.தா.மு.க கட்சியின் வட்டச் செயலாளர் ஆதி, அந்தப் பாட்டியின் கட்டியிருந்த கால்களை ஒப்புக்குப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார். சிவாவின் அம்மாவும் அப்பாவும் அவர்களின் வீட்டு முன்கதவு அருகே எதிர்ப்பக்கம் பார்த்தபடி நின்றிருந்தார்கள். கௌரியும் அவள் அம்மா-அப்பாவும் கெளரி வீட்டு முன்கதவு அருகே நின்றிருந்தார்கள். அவர்கள் வீட்டு முன்னறையில் கௌரியின் தம்பி சுவரில் தொங்கிய நாற்காலிப் பலகையில் உட்கார்ந்திருந்தான். அவனுடைய முகத்தில் முன்புறமாக தொலைபேசி காட்சிப் பெட்டியை மாட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவன் முகத்தின் அளவு இருந்த அந்தக் கறுப்புப் பெட்டியால், அவன் உடல் அந்தப் பெட்டியில் இருந்து கீழாக வளர்ந்து வாடியதுபோல் இருந்தது. கதவுகளில் கூடுதல் பாதுகாப்புக்காக எப்போதோ சுற்றியிருந்த முள்கம்பி துருப்பிடித்திருந்தது. எல்லோரும் அடுத்தது என்ன என்பது பற்றிய பேச்சில் இருந்தார்கள். சிவாவைத் திரும்பிப் பார்த்த சிவாவின் அம்மா, “ஆகிட்டிருக்கும்டா விட்டுடு” என்றாள். அவளது மெல்லிய வலது கையில் ஒரு வண்ணப்பட்டையை வளையல்போல போட்டிருந்தாள். எதிர்ப்பக்கத்தில் இருந்து, “இன்னும் அஞ்சு நிமிஷம் இருக்கட்டும்ஜி” என்றார் கௌரியின் அப்பா. அவரது வலது கையிலும் ஒரு வண்ணப்பட்டை இருந்தது. ஆனால், அது வேறு வண்ணத்தில் இருந்தது. அங்கு இருந்த எல்லோர் கைகளிலுமே வண்ணப்பட்டைகள் இருந்தன. “ஆமாஜி, கொஞ்சம் நேரம் அதிகம் பிடிச்சா தப்பு இல்லை” என்றார் பாட்டியின் கால்களைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்த ஆதி. “ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி, 2084-ல, காந்தாரி தெருவுல ஒரு கேஸ். அந்த ஆளு, ஐயன் மதுக்குடிலில் இருந்து நேரா வீட்டுக்குப் போகாம மெட்ரோ ரயில் நிலையத்துலயே உரக்க மேலவங்களை சாதி குறைவாப் பேசிட்டாரு. அது கேமராலயும் பதிவாகிருச்சு. அவரையும் `தியாகியாக்கணும்’னு காவல் நட்புத் துறையில் சொல்லிட்டாங்க. இப்படித்தான் தலைகாணி போட்டு அவரு சம்சாரம் புடிச்சாங்க. சொல்லச் சொல்லக் கேக்காம, `ஆகிருச்சு’னு விட்டுட்டாங்க. அவரு தியாகியாகிட்டார்னு டி.வி-க்கு விளக்கிக்கிட்டிருக்கேன்... அந்த ஆளு இருமிக்கிட்டே எழுந்து உக்காந்துட்டார். நல்ல காலமா அவங்க குடும்பத்துலேயே அந்த அம்மாவோட தம்பி இருந்தார். அவரை இன்னொரு தன்னார்வலரா நியமிச்சு, கத்தி கபடா எல்லாம் வெச்சு அந்த ஆளைத் `தியாகி’யாக்கி முடிச்சோம். வாசல் எல்லாம் ரத்தமும் சத்தமுமா ஒரே கலீஜு. அந்தக் குடும்பத்துக்கு அசுத்தக் கட்டணம் வேற போடவேண்டியதாப்போச்சு” என்றார் ஆதி. “இல்லைஜி, `அடுத்த வாரம் தேர்தலை வெச்சுக்கிட்டு இப்படி உங்களை நேரத்தைக் கடத்தி அலைக்கழிக்கிறோமே'னு சொன்னோம்” என்றார் சிவாவின் அப்பா. அவருக்குத் தளர்வாக இருந்தது. தனது பாக்கெட்டில் இருந்து கருஞ்சிவப்பு வண்ணக் கோலா மாத்திரைக் குப்பியை எடுத்து, குண்டாக இருந்த ஒரு மாத்திரையை வாயில் போட்டுக் கொண்டு சப்பி உறிஞ்சத் தொடங்கினார். “அதுக்கு என்ன பண்றதுஜி? கடமை, சாதி, கட்டுப்பாடுனு ஆட்சிக்கும் பொறுப்பு இருக்குல?” என்றார் ஆதி. இரண்டு வீடுகளிலும் முன் அறைச் சுவர்களில் இருந்த விளம்பரம் செறிந்த தொலைக்காட்சித் திரைகள், இரண்டு இரண்டு நிகழ்ச்சிகளை பாதிப் பாதித் திரைகளாகப் பிரித்துக் காண்பித்தபடி பளபளத்து ஓடிக்கொண்டே இருந்தன. “ஜி, பாட்டி தியாகி ஆகிட்டாங்கன்னா, சான்றிதழ் மதிப்பெண்கள் உடனே கணக்காகிடுமா?” என்று ஆதியிடம் கேட்டார் சிவாவின் அம்மா. “அப்படியா? எங்க குடும்பத்துக்கு 2070-ல் இருந்தே சரியா கணக்கு அப்டேட் ஆகலை” என்றார் கௌரியின் அப்பா. “மொதல்ல இது முடியட்டும்ஜி. இதோ இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல `தன்-டி.வி’காரங்க வந்துடுவாங்க. நம்ம கட்சிப் பசங்களை, தியாகிச் சான்றிதழும் தன்னார்வலர் சான்றிதழும் பண்ணிக் கொண்டுவரச் சொல்லிட்டுத்தான் இங்கே வந்தேன். வந்திருவாங்க. நேரடி ஒளிபரப்பே பண்ணியிருக்கலாம்... இன்னைக்கு என்னவோ நகைச்சுவைப் போட்டியோட இறுதிச்சுற்றாம். ஆனா, இன்னைக்கு ராத்திரியே போட்ருவாங்க” என்ற ஆதி, “தம்பி சிவா, நீங்கதான் தன்னார்வலர் சான்றிதழ் வாங்கிக்கணும். போயி வேற நல்லதா ஒரு டி-ஷர்ட் போட்டுக்கங்க” என்றார். தான் இரு கைகளாலும் அழுத்திப் பிடித்திருந்த தலையணையையும் அதன் கீழ் இருந்த பாட்டியின் முகத்தையும் கழுத்து அசைவில் சுட்டியபடி, “ஆகிடுச்சா... விட்டுடவா?” என்றான் சிவா. அவன் முகம் லேசாக வியர்த்திருந்தது. எல்லோரும் `ஆகிட்டிருக்கும்’ எனச் சொன்னார்கள். தலையணை அவள் முகத்து மேலேயே கிடக்க, பாட்டி இறந்திருந்தாள். மிகவும் மெலிந்து காணப்பட்ட அவளது உடல் மீது இருந்த கறுப்புப் போர்வையும் த.தா.மு.க கட்சித் தலைவர் ஐயன் படம் பொறித்த தலையணையும் வெற்றுப் படுக்கையில் இருப்பதுபோல் இருந்தன. ஆட்சி மாறும்போது, புதுத் தலையணை உறைகள் மட்டும் விநியோகிக்கப்படும். கொஞ்ச நேரத்தில் `தன்-டி.வி’க்காரர்கள் வந்தார்கள். சாக்கடையில் கல் வீசியதுபோல அந்த இடத்தில் அவர்களைச் சுற்றி பரபரப்பு ஏற்பட்டது. ஆதியும் டி.வி-க்காரர்களின் குழுத் தலைவர் ராமும் எந்த இடத்தில் கேமராக்களை வைப்பது என்பது பற்றி பேசினார்கள். அதற்குள் த.தா.மு.க கட்சியின் ஆட்கள், துப்பாக்கிகள் பொருத்தப்பட்டிருந்த காவல் நட்புத் துறை மினி வேனில் சான்றிதழ்களுடன் வந்துவிட்டிருந் தார்கள். தொலைபேசிக் காட்சிப் பெட்டியில் படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கௌரியின் தம்பியை, தலையில் தட்டினார் ராம். அவன் அதிர்ந்து முகத்தில் இருந்து பெட்டியை விலக்கினான். பார்த்துக்கொண்டிருந்த திரைப்படத்தில் இருந்து ஏதோ ஒரு வசனம் சொல்லியபடி மிரள மிரள விழித்தான். அவன் நிலைமைக்கு வர சில நிமிடங்கள் பிடித்தன. பிறகு, சாதிப் பண்பாடு காத்த தியாகிச் சான்றிதழில் கீர்த்தனா என்கிற பாட்டியின் பெயரையும், தன்னார்வலர் சான்றிதழில் சிவாவின் பெயரையும் சரிபார்க்கச் சொன்னார். பாட்டியும் சிவாவும் ஒரே சாதி என்பதால், சான்றிதழ்களின் வண்ணத்தில் குழப்பம் இல்லை என்பது எல்லோருக்கும் ஆறுதலாக இருந்தது. ராம், எல்லோருக்கும் படப்பிடிப்பு முறையை விளக்கினார்... “தலைவர்ஜி-க்கு இதெல்லாம் நல்லா தெரியும். மத்தவங்க எல்லாருக்காகவும் ஒரு தடவை சொல்லிடுறேன். இந்தச் சிவப்பு லைட் எரிஞ்சா ரிக்கார்டிங்னு அர்த்தம். யாரு பேசினாலும், எல்லார் வலது கையிலயும் இருக்கிற அவங்கவங்க சாதி வண்ணப்பட்டை நல்லா தெரியுற மாதிரி கையை உயர்த்திப் பேசணும். இல்லைன்னா ஷாட் ரிஜெக்ட் ஆகிடும். மொதல்ல தியாகி குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவங்கள்ல யாராவது தியாகியோட பேர், வயசு, சாதி விவரம் எல்லாம் சொல்லணும். அப்புறம் சாதிப் பண்பாட்டுக்கு என்ன ஆபத்து வர இருந்ததுனு தெளிவா விளக்கணும். அப்ப, அடுத்த சாதிக்காரங்கள்ல ஒருத்தரும் வந்து பேசி விளக்கலாம். அடுத்ததா தலைவர்கிட்ட நான் கேள்வி கேட்பேன். அவரு, தியாகி அவங்களாகவே சாதிப் பண்பாட்டுக்கு எதிரான குற்றத்தை ஒப்புக்கிட்டு, மனம் திருந்தி, தியாகியாக முன்வந்ததைப் பற்றி சொல்லி, சாதிப் பண்பாட்டை ஐயன் ஆணைப்படி காப்பாத்திட்டதா சொல்வார். அப்ப எல்லாரும் கை தட்டலாம். அப்புறம் `சாதிப் பண்பாடு காத்த தியாகி’ சான்றிதழ் கொடுக்கிறதை எடுப்போம். தியாகி சார்பா யார் வாங்கிக்கப்போறீங்க?” என்றார். “ஜி, நான் வாங்கிக்கிறேன்” என்றார் சிவாவின் அப்பா. “மொதல்ல இவர் பேசட்டும். ஆனா, சான்றிதழை வாங்க யாராவது லேடீஸ் இருந்தா நல்லா இருக்கும்” என்றார் ராமின் ஒளிப்பதிவு உதவியாளர். சிவாவின் அம்மா சான்றிதழைப் பெற்றுக்கொள்வது என முடிவானது. விகசிப்புடன் புதுப் புடவை மாற்றிக்கொள்ள உள்ளே செல்லத் திரும்பியவரை ராம் நிறுத்தினார். “இருங்கஜி, முழுக்கக் கேட்டுட்டுப் போங்க. தனித்தனியா சொல்ல முடியுமா?” என்று நெற்றி சுருக்கினார் ராம். சிவாவின் அப்பா, சிவாவின் அம்மாவைக் கன்னத்தில் சப்பென அடித்து “பெரியவங்க பேசுறாங்கல!” என்று பல்லைக் கடித்தார். “விடுங்கஜி” என்று போனால் போகட்டும் என்பதுபோல கையை வீசினார் ஆதி. “வேலூர் மாநாடு நடந்தப்ப ரொ.த.தா.மு.க கட்சித் தலைவியைப் பத்தி ஐயன் சொன்னதை கேட்டிருப்பீங்க. ‘பேதையர் உள்ளம் பெரும் இருட்பள்ளம்’னாரு. சொல்லிச் சொல்லித்தான் திருத்தணும் இதுங்களை.” ராம் தொடர்ந்தார்... “சான்றிதழை தலைவர்கிட்ட இருந்து வாங்கிக்கிட்டு, உங்க குடும்பம் சாதிப் பண்பாட்டைக் காப்பாத்த, `இந்தச் சிறு சேவை செய்ய முடிஞ்சதுக்கு சந்தோஷம்’னு சொல்லணும். அது மட்டும் நீங்க சொன்னா போதும். சொல்லிட்டு தலைவர் காலைத் தொட்டுட்டு போயிட்டே இருக்க வேண்டியதுதான். அடுத்ததா தன்னார்வலர் சான்றிதழ். அது ரொம்ப சிம்பிள்தான். யாருப்பா, நீயா? கேட்டுக்க...” என்று சிவாவைப் பார்த்துத் தொடர்ந்தார் ராம். “நேரா வந்து சான்றிதழை வாங்கிக்கிட்டு தலைவர் கால்ல விழுந்துட்டு எழுந்து போயிடணும். பேச எல்லாம் தேவை இருக்காது.” சிவாவுடன் எல்லோரும் தலையாட்டி னார்கள். “எல்லாரும் போன் டி.வி-யைக் கழட்டிவெச்சிடுங்க. அதை மாட்டிக்கிட்டு கேமரா முன்னாடி வரக் கூடாது” என்றார் ராம். எல்லோரும் அப்போதுதான் உணர்ந்தது போல அந்த உறுதியான கறுப்புப் பெட்டிகளை தங்கள் முதுகுகளில் இருந்து கழற்றினார்கள். சிவாவின் அம்மாவுக்கும் சிவாவுக்கும் தோளின் குறுக்கே போட்டுக்கொள்ள தன்-டி.வி துணிப்பட்டை வளையங்கள் தரப்பட்டன. அதில் தன்-டி.வி-யின் சின்னமும், த.தா.மு.க-வின் சின்னமும், அந்த மாத விளம்பரதாரர் அதிசுகம் மாத்திரையின் படமும் போட்டிருந்தன. ``மகா மோட்டார் விளம்பரம் போட்ட துணிப்பட்டை இல்லையா?’’ என்று வினவினான் கௌரியின் தம்பி. ``அது மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பே முடிந்துவிட்டது’’ என்றார் ஒளிப்பதிவாளர். ஒளிப்பதிவு தொடங்கும் முன்னர் எல்லோரும் அமைதியாக இருக்கும்படி கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டார்கள். கௌரியின் தம்பி, மீண்டும் போன் டி.வி பார்க்கத் தொடங்கினான். அவனை சுவரில் ஆணி அடித்து மாட்டிவைத்ததுபோல இருந்தது. அந்தச் சிறிய வீட்டில் படுக்கைகள், நாற்காலிகள், மேஜைகள்... என எல்லாமே சுவர்களில் மடங்கித் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. சிவாவின் அப்பா வலது கையை உயர்த்தி, சாதிப் பட்டை தெரியும்படி வைத்துக்கொண்டு கேமராவைப் பார்த்துப் பேசத் தொடங்கினார். வெகுநாள் பயன்படுத்தாத கதவு கீல்போல முதலில் அவர் குரல் இழுபட்டது. போகப்போக வேகமும் திடமும் கூடின. அவரே அவரை டி.வி-யில் பார்ப்பதுபோல காணப்பட்டார். அவரது தாயாரின் பெயர், சாதி, வயது விவரங்களைச் சொன்னார். ``96 வயது என்பதால் இன்னும் நான்கு வருடங்களில் எப்படியும் அமரர் பேறு பெறுவதற்கு அந்த மாவட்டத்தின் அமரர் மஹாலுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருப்பார் என்றாலும், அதற்குள் இந்தச் சம்பவம் நடந்தது ஆண்டவன் நற்கருணை என்றார். இதுவரை அந்தப் பாட்டி சாதிப் பண்பாட்டுக்கு எதிராக எதுவும் செய்ததாகப் பதிவாகவில்லை’’ என்றார். ``ஆனால் கடந்த இரண்டு மாதங்களாக அவர் தனது பேரன் சிவாவுக்கும் பக்கத்து போர்ஷனில் வசிக்கும் வேறு சாதியைச் சேர்ந்த கெளரி என்னும் பெண்ணுக்கும் இடையில் சாதிப் பண்பாட்டுக்கு ஊறு விளைவிக்கும் வகையில் காதல் உண்டாக்க முயற்சித்த விஷயம் தெரியவந்தது'' என்றார். ``அவர்கள் இருவரிடமும் ஒருவரைப் பற்றி இன்னொருத்தரிடம் பேசுவதும், அவர்களை பரஸ்பரம் பேசச் சொல்லி ஊக்குவித்ததும் நடந்தது’’ என்றார். ``இது எத்தகைய சமூகச் சீரழிவுக்கு வழிவகுத்திருக்கும் என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்ததே’’ என்றார். ``வீட்டில் இது குறித்து விவாதம் நடந்ததும் ஒருமுறை பாட்டியை நன்னெறிக் கருவிகள் கொண்டு சீர்படுத்தும் முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது என்றும், அதன் விளைவாக பாட்டி ஒரு வாரம் மருத்துவமனையில் இருந்தார். ஆயினும் இளைய தலைமுறைக்கு வழிகாட்டவேண்டிய பாட்டி, தொடர்ந்து அவர்களின் மனதில் தீய விஷயங்களை விதைத்தார்’’ என்றார். ஒருமுறை சிவாவையும் கெளரியையும் பார்த்து, ‘மாட்டுக்கு இல்லாத சாதி மனுஷனுக்கு ஏன்?’ என்று பாட்டி கேட்டதாகவும் சொன்னார். “கட்... போதும்ஜி. நிறுத்திக்கலாம்” என்றார் ராம். ஒளிப்பதிவாளரைப் பார்த்து, “கடைசி வரியை வெட்டிடு” என்றார். ஒளிப்பதிவாளர் கையை உயர்த்தி, ‘தெரியும்’ என்பதாகச் சைகைசெய்தார். பிறகு தொடர்ந்து, “பொண்ணு சைடுல, அந்தச் சாதியில் இருந்து யாருப்பா வர்றது?” என்றார். தானும் கோலா மாத்திரைகளைத் தொடர்ந்து சப்பி உறிஞ்சியபடி இருந்த கௌரியின் அம்மா, வாயில் இருந்த மாத்திரையை விழுங்கிவிட்டு கேமரா முன்வந்து நின்றார். “க்ளோஸப்பா எடுப்பீங்க?” என்றார். “அதை விடுங்க. சாதிப் பட்டை தெரியவேணாமா? கையைத் தூக்கிப்பிடிங்க” என்றார் ராம். கௌரியின் அம்மா, எப்படி கெளரி அந்தப் பாட்டியின் சீர்கெட்ட வலையில் விழ இருந்தாள் என்பதையும், எப்படி அவர்களது குடும்பம் சாதி உயர்வைச் சொல்லி அவளை நல்வழிப்படுத்தியது என்பதையும் சொன்னார். அவர் நிறுத்தியதும் ராம், ஆதியைப் பேட்டி காண அழைத்தார். அதற்குள் ஒளிப்பதிவாளர் குறுக்கிட்டு, “ஜி, ‘சாதிப் பண்பாட்டுக்கு ஊறு விளைவித்தல்’ வரி சொல்லலியே? க்ளியரன்ஸ் ஆகாது” என்றார். மீண்டும் கௌரியின் அம்மா அழைக்கப்பட்டார். சாதிப் பண்பாட்டுக்கு ஊறு விளைவிக்க நினைத்த பாட்டியிடம் இருந்து தங்கள் மகள் கௌரியை மீட்டதைச் சொன்னார். கெளரியின் கணினிப் பலகையில் இவர்கள் கண்டுபிடித்த காதல் மின்னஞ்சல்களையும் செய்திகளையும் வைத்து கௌரியின் அப்பா அவளை விசாரணை செய்ததையும் சொன்னார். கூடவே, கௌரியின் அப்பா அவளை ‘இளைஞர் நெறிப்படுத்தும் பிரம்’பால் அடித்ததில் அவளுக்கு முதுகில் இருந்து ரத்தமே வந்துவிட்டது என்பதையும் சொன்னார். அவர் முடித்ததும் ஆதி வந்து கேமரா முன்பு நின்று சிரித்துப்பார்த்துக்கொண்டார். ராம் தரையைப் பார்த்தபடி இருந்தார். “எப்ப ஆரம்பிக்கணும் சொல்லுங்கஜி” என்றார் ஆதி. “ஜி, ஒரு நிமிஷம் வாங்க, உங்ககூடப் பேசணும்” என்றபடி படிகளில் இறங்கிப்போனார் ராம். ஆதி பின்தொடர்ந்தார். இருவரும் காவல் நட்புத் துறையின் வண்டியில் உட்கார்ந்து பேசினார்கள். காவல் நட்புத் துறை ஆட்களும் த.தா.மு.க கட்சி ஆட்களும் தள்ளிப்போய் நின்று கொண்டார்கள். இரண்டு பேரும் அவர்களது முதுகுப் பக்கம் இருந்த தொலைபேசிக் காட்சிப் பெட்டியை முன் பக்கம் தள்ளி, முகத்தின் மீது போட்டுக் கொண்டு, அப்போது தொடங்கிவிட்டிருந்த நகைச்சுவைப் போட்டி நிகழ்ச்சியைப் பார்க்கத் தொடங்கினார்கள். இடை இடையே சிரித்தார்கள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து ஆதியும் ராமும் மேலே வந்தார்கள். சிவாவின் பெற்றோரையும் கௌரியின் பெற்றோரையும் அழைத்தார்கள். `வரப்போகும் தேர்தல் பணிகளையும் மீறி இதற்கு இவ்வளவு நேரம் செலவிடுவது மிக அவசியம்’ என கட்சியின் மேல் இடத்தில் இருந்து உத்தரவு வந்திருப்பதாக விளக்கினார் ஆதி. சிவாவின் கணினிப் பலகையும் கௌரியின் கணினிப் பலகையும் கொண்டுவரப் பட்டன. அவற்றின் தகவல்கள் உறியப்பட்டு, சுவரில் இருந்த தொலைக்காட்சித் திரையின் பாதியில் விரிக்கப்பட்டன. சற்று நேர அலசலிலேயே சிவாவும் கௌரியும் வேறு வேறு அலுவலகங்களில் வேலைசெய்தாலும், அரசு செய்து தந்திருக்கும் வசதிகளையும் மீறி வேண்டும் என்றே வெளியே செல்வதும், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்ளும் படியான சூழல்களை உருவாக்கிக்கொள்வதும் நடந்திருக்கும் என்பது தெரியவந்தது. அநாவசிய மனிதச் சந்திப்புகளே சாதிப் பண்பாடு மீறிய செயல்களுக்கு விஷ வித்துக்கள் எனத் தெரிந்தும், அவர்கள் அதில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள் என்று தெரியவந்தது. கடைசியில் 22 வயதான சிவாவும் 19 வயதான கௌரியும் ஒருமுறை அல்ல, பலமுறை சாதிப் பண்பாட்டு விதிமுறைகளைத் துச்சமாக மதித்து நடந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும், இந்த நடத்தை சிவாவின் பாட்டியின் தூண்டுதலால் மட்டும் நடந்திருக்க முடியாது என்பதும் முடிவானது. நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து பால்கனிக்குப் போய் கீழே எட்டிப் பார்த்தார் ஆதி. இப்போது காவல் நட்புத் துறை ஆட்கள் மினி வேனில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். “யோவ்... ஜி, மேல வாய்யா” என்று கத்தினார். வாயைத் துடைத்தபடி ஓர் அதிகாரி கடகடவென படிகள் ஏறி வந்தார். பிறகு சிவாவையும் கெளரியையும் அழைத்தார்கள். ராமும் ஆதியும் மாற்றி மாற்றிக் கேள்விகளைக் கேட்டார்கள். காவல் நட்புத் துறை அதிகாரி தனது கணினிப் பலகையில் எல்லாவற்றையும் குறித்துக்கொண்டார். “நீ உக்காந்துக்கிட்டே இருக்கே? டிபார்ட்மென்ட் கேள்வி எல்லாம் கேளுய்யா” என்றார் ஆதி. காவல் நட்புத் துறை அதிகாரி, அவரது கணினித் திரையில் தட்டி, சாதிப் பண்பாட்டு விதிமுறைகள் பக்கத்தைப் பார்த்து சில கேள்விகள் கேட்டு, அவற்றின் பக்கத்திலேயே பதில்களையும் பதிந்துகொண்டார். “புணர்ச்சி நடந்துச்சா?” என்றார். சிவா `இல்லை’ எனத் தலையசைத்தான். “முத்தம் நடந்துச்சா?” சிவாவும் கௌரியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்தபடி `இல்லை’ என்பதாகத் தலை அசைத்தார்கள். “தழுவல்?” இல்லை. “உடல் தொடுதல்?” சற்றே தயங்கிவிட்டு, உடல் தொடுதல், தழுவல் நடக்கவில்லையாயினும் ஒரே ஒருமுறை இருவரும் கைகளைப் பற்றியபடி பேசிக்கொண்டிருந் ததைச் சொன்னாள் கெளரி. நிமிர்ந்து எல்லோரையும் பார்த்துவிட்டு தலைகுனிந்து கொண்ட சிவா, மெள்ள ஆமோதித்துத் தலையசைத்தான். ஆதி சடக்கெனத் திரும்பி சிவாவின் அப்பாவைப் பார்த்தார். சிவாவின் அப்பா எழுந்து, சிவாவின் வயிற்றில் ஓங்கி உதைத்தார். சிவா முனகிவிட்டு அமைதியாக இருந்தான். அடுத்ததாக ஆதி, கௌரியின் அப்பாவைப் பார்த்தார். அவர் மடமடவென எழுந்து சுவரில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த ‘நன்னெறிக் கருவிகள்’ என்ற பெட்டியில் இருந்து ஒரு பிரம்பை எடுத்துக்கொண்டு வந்து, கௌரியை மூன்று முறை ஓங்கி ஓங்கி அடித்தார். முதல் அடிக்கு கெளரி கத்தினாள். மற்ற இரண்டு அடிகளுக்கும் புடவையின் தலைப்பைச் சுருட்டி, வாயை அடைத்துக்கொண்டு சத்தம் வராமல் பார்த்துக்கொண்டாள். “ஜீமார்களே, ஒரே சிக்கலாக்கி வெச்சிருக்கீங்களே” என்றபடி தலைமுடியைக் கோதிக்கொண்டார் ஆதி. இரு பக்கப் பெற்றோரும் தீவிரமாக மன்னிப்புக் கேட்டார்கள். பண்பாடு காக்க பரிகாரமாக எதையும் செய்யத் தயார் என உறுதி சொன்னார்கள். பக்கத்து நகரில் நடந்த சாதிப் பண்பாட்டு விழாவில் கலந்துகொண்டு, தான் கொள்கைப் பாடல்கள் பாடிய விஷயத்தை எதிர்பார்ப்புடன் சொன்னார் கௌரியின் அம்மா. இதற்குள் படம் பார்த்து முடித்திருந்த கௌரியின் தம்பி போன் டி.வி-யை எடுத்து முதுகுப்புறம் போட்டுக்கொண்டு வந்து வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினான். தரையில் இருந்த பிரம்பைப் பார்த்துவிட்டு, “நல்லா அடி கெடச்சுதா... யாருக்கு?” என்றான். அவனையும் சிவாவையும் கெளரியையும் தூரப்போகச் சொல்லிவிட்டு பெரியவர்கள் தங்களுக்குள் கலந்து பேசினார்கள். அந்தக் குடும்பங்களின் அரசுச் சான்றிதழ் பெட்டிகளைக் கொண்டுவரச் சொல்லி கவனமாகப் பார்த்தார் ஆதி. ஒரு சாதிப் பண்பாட்டுத் தியாகிச் சான்றிதழும் ஒரு தன்னார்வலர் சான்றிதழும் கிடைத்தால் ‘ஐயன் இனிய இல்லத் திட்ட’த்தின்படி அவர்களின் இல்லத் தகுதி என்ன ஆகும் எனக் கணக்குப் போட்டார்கள். அதில் ராம் உதவினார். கௌரியின் குடும்பத்துக்கு இரண்டு படுக்கையறைகள்கொண்ட வீட்டுக்கு விண்ணப்பிக்கும் தகுதி கிடைக்கும் வாய்ப்பு இருப்பது தெரியவந்தது. சிவாவின் குடும்பத்துக்கு அப்படியும் ஒரு சான்றிதழுக்கான மதிப்பெண்கள் குறைந்தன. அடுத்த சான்றிதழ் வாய்ப்பு எப்போது கிடைக்குமோ தெரியாது என்பது சிவாவின் அம்மா-அப்பாவுக்குக் கவலையாக இருந்தது. ஆதியும் அவர்களும் ஒரே சாதி என்பதை நினைவுபடுத்தும் வண்ணம், சிவாவின் அம்மா வலது கையை உயர்த்திப் பிடித்துப் பேசினார். அமைதியாக பல் தெரிய புன்னகைத்தார் ஆதி. “ஜி, கட்சி ஒப்புக்கிட்டா சிவா அம்மா-அப்பா ரெண்டு பேருமே சிவாவுக்குத் தியாகித் தலைகாணி பிடிக்கலாமே? அப்ப, ரெண்டு சான்றிதழ் குடுத்திடலாமே?” என்று புருவம் சுருக்கிக் கேட்டார் ராம். ஆதி, கட்சி அலுவலகத்துடன் பேசினார். பின்பு, ஆதி கேட்டுக்கொண்டபடி கட்சி நிதிக்கு ஒரு தொகை தர தாங்கள் எப்போதுமே தயார் என்று உறுதி கூறினார்கள் சிவாவின் பெற்றோர். அப்படியே செய்வதாக முடிவானது. தங்களுக்கும் இரண்டு தன்னார்வச் சான்றிதழ்கள் தர முடியுமா என்று கௌரியின் பெற்றோர் கேட்டபோது, `முடியாது' என உதட்டைப் பிதுக்கி மறுத்துவிட்டார் ஆதி. கட்சி ஆட்களை மேலே வரும்படி கைகாட்டி அழைத்தார் ஆதி. மதிய வெயில் கனிந்து மாலையாகிக்கொண்டிருந்தது. அவர்கள் மேலே வந்ததும் இரண்டு சாதிப் பண்பாட்டுத் தியாகிகளின் சான்றிதழ்களும், மூன்று தன்னார்வலர் சான்றிதழ்களும் தயாரித்துக் கொண்டுவர வேண்டும் என்று விளக்கினார். அந்தச் சான்றிதழ்களில் எழுதவேண்டிய பெயர்களை சரியாகக் குறித்துக்கொள்ளச் சொன்னார். கட்சிக்காரர்கள் கீழே இறங்கிப்போனார்கள். “ஜி, இன்னைக்கு தன் டி.வி-யில் பத்துப் பதினஞ்சு நிமிஷத்துக்கு உங்க முகம்தான் தெரியப்போகுது” என்று முகம் விரியச் சிரித்தார் ராம். தலைகுனிந்து குலுங்கிச் சிரித்தபடி, “அப்படி பார்த்தா, உங்க புரொடக்‌ஷன் டீமுக்கும்தான் பேட்டா எகிறப்போவுது” என்றார் ஆதி. பிறகு சட்டென ஞாபகம் வந்தவராக பால்கனிக்கு ஓடினார். கீழே வண்டியில் ஏறிக்கொண்டிருந்த கட்சிக்காரர்களைப் பார்த்து, “டேய் ஜீங்களா! சான்றிதழ்ல சாதி கலர் மாத்திக் கொண்டாராதீங்க” என்றார். “தெரியும்ஜி...” என்று கீழே இருந்து பதில் வந்தது. அதற்குள் ராம் அவரது உதவியாளரிடம் இன்னும் சில குறுக்குத் துணிப்பட்டைகளை வண்டியில் இருந்து மேலே கொண்டுவரச் சொன்னார். சிவாவும் கெளரியும் இருந்தவற்றுள் தேடி கறுப்பு நிற ஆடைகளை அணிந்துகொண்டார்கள். சிவா அவனது பாட்டியின் போர்வையை விலக்கி, அவளது கை, கால்களில் கட்டியிருந்த பட்டைகளை உருவிக்கொண்டு இன்னொரு படுக்கையைக் கொக்கி நீக்கி, விரித்துப்போட்டுத் தயாரானான். சிவாவின் அம்மா அவன் வாயில் ஒரு கோலா மாத்திரையைப் போட்டாள். எதிரே கெளரி வீட்டில், கௌரியின் அம்மாவும் அப்பாவும் ‘நன்னெறிக் கருவிகள்’ பெட்டியில் இருந்து கால், கை கட்டும் பட்டைகளை எடுத்து கௌரிக்கு மாட்டுவது தெரிந்தது. தனது படுக்கையில் சாயும் முன்பு கெளரி திரும்பி சிவாவைப் பார்த்தாள். சிவா அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்! http://www.vikatan.com/anandavikatan
  12. மீன் - சிறுகதை பவா செல்லதுரை - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் பவுல் வாத்தியாரை, `வாத்தியார்' என அவரே சொன்னாலும் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். அப்படி ஓர் ஒல்லிக்குச்சி உடம்பும், முழங்காலுக்குமேல் தூக்கிக் கட்டிய கட்டம் போட்ட லுங்கியும், கைவைத்த வெள்ளை பனியனுமாகத்தான் எப்போதும் திரிவார். இவர் ஸ்கூலுக்கு எப்போது போவார், அப்போதாவது உடைமாற்றிக்கொள்வாரா... என்பது எல்லாம் மாயவித்தைகள்போல மறைந்துவிடும். முனிசிபல் பாய்ஸ் ஹைஸ்கூலில், பத்தாவதுக்கு மாறியபோதுதான் பவுல் வாத்தியாரின் நீளமான அந்தத் தூண்டிலில் நானும் மாட்டிக்கொண்டேன். என் வீட்டில் இருந்து நடை தூரத்தில்தான் எல்லுக்குட்டை இருந்தது. அதை சிலர் `குளம்' என்றும் தப்பாகச் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். எப்போதும் பாசி படர்ந்து, அழுக்கு சேர்ந்து, அதில் இருந்து பச்சைப்பசேல் என நீர் வழிந்தோடும் நடைபாதையே ஓடை என மாறிப்போய், மக்களும் அதனூடே நடக்கப் பழகிக்கொண்டார்கள். எத்தனை அசுத்தம் எனினும், நீரில் கால் நனைப்பது மனதைச் சில்லிடவைக்கும்தானே? உலர்ந்த மனிதர்களுக்கு எப்போதுமே அப்படி ஒரு சில்லிடல் தேவையாக இருக்கிறதுபோலும். வழிந்தோடும் அந்தப் பச்சை நீரில், வழிநெடுக ஜிலேபிக் குஞ்சுகள் புரளும். அவற்றைக் கையில் ஏந்தி, ஹார்லிக்ஸ் பாட்டில்களில் அடைக்கப்பட்ட சுத்தமான நீரில் வளர்க்கிறேன் என்ற பேரில் சாகடிக்கிற பழக்கம், நான் பத்தாவது வந்த பின்னரும் தொடர்ந்தது. டைஃபாய்டில் கிடந்த அப்பாவைப் பார்ப்பதற்காக, சகவாத்தியார் வாங்கிவந்த ஹார்லிக்ஸை மொத்தமாக முறத்தில் கொட்டிவைத்துவிட்டு, புது காலி பாட்டிலில் ஜிலேபி பிடித்து, அம்மாவிடம் தொடப்பக்கட்டை அடிவாங்கியது பத்தாவது வந்த பின்னரும் வெட்கம் இன்றி நீடித்தது. நாம் பவுல் வாத்தியாரிடம் இருந்து வெகுதூரம் நடந்து, பச்சைத் தண்ணி ஓடைக்கு வந்துவிட்டோம் என நினைக்கிறேன். அன்றும் அவர் தோளில் சுமந்த நான்கைந்து தூண்டில்களோடு அந்தப் பச்சை ஓடையில் நடந்துவரும்போது, என் புது பாட்டில் நிறைய மீன்குஞ்சுகள் நிறைந்திருந்தன. மீனாலான ஒரு முதியவரும், மீன்குஞ்சுகளாலான ஒரு சிறு பையனும் இணைவது இயற்கையின் முதல் விதிதானே! அதுதான் எங்கள் இருவருக்கும் அன்று நிகழ்ந்தது. என் கூரை வீட்டில் இருந்து ஐந்தாவது வீடு அவருடையது. அதுவும் மண்சுவரும் மஞ்சள் புல் கூரையும்தான். முன்பக்கம் விசாலமான காலியிடம் இருந்தது. சிமென்ட் பூச்சு சில்லிட்ட அவர் வீட்டுத்திண்ணையில், நான் வந்து உட்கார்ந்து அரை மணி நேரம் ஆகியும் அவர் என்னைக் கவனிக்காமல் தன் தூண்டிலைச் சரிசெய்துகொண்டிருந்தார். வீணையின் நரம்பை அவிழ்த்துக் கட்டும் வேணி அக்காவின் லாகவத்தை அது மிஞ்சியிருந்தது. தூண்டில் முள்ளையும் நரம்பையும் இணைக்கும் இடம் கவனக்குவியலின் உச்சம்; விரல்களின் தோழமையின் கூடுகை. நான் கவனமாக அதை அவதானித்துக்கொண்டிருந்தேன். கட்டி முடித்ததும் தன் கையால் பலம்கொண்ட வரை இழுத்துப் பார்த்துக்கொண்டார். அவரே தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டார். அப்போதுதான் எதிரே ஒரு ஜீவன் இருப்பதைக் கவனித்து, அதே சிரிப்பைக் கொஞ்சம் நீடித்தார். எனக்கு பேச்சே வரவில்லை. அவர் என் அப்பாவைவிட நான்கைந்து வயது மூத்தவர். அவரிடம் போய் நான் என்ன பேசுவது? ஆனால், நான் அவரிடம் என் கண்களால் யாசித்தேன் என்பதை உணர்ந்துகொண்டவர்போல, அந்தத் தூண்டிலை என் கைகளுக்கு மாற்றித் தந்தார். நான் வேணி அக்கா வீணையை மடியில் கிடத்துவது மாதிரியே, என் மடியில் அதை வைத்ததைக் கவனித்து மெள்ளச் சிரித்து, “சும்மா எடுத்துப் பாரு, பிரிச்சு வீசு, உடைச்சுடாத...” என என்னைத் தளர்த்திவிட்டு, வீட்டுக்குள் போனார். “வேற வேலை இல்லை உனக்கு? நீ கெட்டதும் இல்லாம படிக்கிற புள்ளையை வேற கெடுக்குற…’’ என வாத்தியாரம்மாவின் குரல் அடுக்களையில் இருந்து சத்தமாகக் கேட்டது. வாத்தியாரம்மாக்கள் எல்லா வீடுகளிலும் ஒன்றுபோலத்தான் இருப்பார்கள் என்பதை, அந்த அம்மாவின் குரலை என் அம்மாவின் குரலோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக்கொண்டேன். அந்த அம்மாவின் முதுகுக்குப் பின்னால் நின்று, வாத்தியார் எனக்கு சைகைக் காட்டினார். அது ‘பாலையா கடை மூலையில் போய் நில்’ என்ற சொல்லின் உடல் அசைவு. நான் பாலையா கடை வாசலில் காத்திருந்த நிமிடங்களில், வரிசையாக அடுக்கிவைத்திருந்த ஹார்லிக்ஸ் பாட்டில்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவற்றில் மீன்குஞ்சுகளுக்குப் பதில், தேன்மிட்டாய்களும் கமர்கட்டுகளும் பொரி உருண்டைகளும் இருந்தன. அடுத்த சில நொடிகளில் எங்கள் ரகசியச் சந்திப்பு ஓரிரு வார்த்தைகளில் முடிந்தது. இன்று மாலை மூணு மணிக்கு பெரிய ஆலமரத்தடிக்கு நான் வந்துவிடவேண்டும். செருப்பு போட்டுக்கொண்டு வர வேண்டாம். அவ்வளவுதான். நான் மத்தியானம் இரண்டு மணிக்கே, பெரிய ஆலமரத்தடியில் விழுந்துகிடந்த ஆலம்பழங்களைப் பொறுக்கிக்கொண்டிருந்தேன். பவுல் வாத்தியாரும் மூணு மணிக்கு முன்னரே தூரத்தில் வருவது வெண்கோடு மாதிரி தெரிந்தது. என் உற்சாகத்தில் கையில் இருந்த ஆலம்பழங்களை மரத்தை நோக்கி மேலே எறிந்தேன். கீழே கொட்டியவற்றை மீண்டும் இரு கைகளாலும் அள்ளி, சாலையில் வீசினேன். பெரும் குரலெடுத்து ஹோவென அந்த மரம் அதிரும்படி கத்தியதில், இரண்டு மூன்று மைனாக்கள் மட்டும் பறந்தன. “என்ன பண்ற?” - வாத்தியாரின் குரல் என்னை உரசியது. “ஒண்ணும் இல்லை சார்.” மீதி வார்த்தைகள் என் உதட்டிலேயே ஒட்டிக்கொண்டன. “வா.” இடைவெளிவிட்டுப் பின்தொடர்ந்தேன். அதே கட்டம்போட்ட லுங்கி, கைவைத்த வெள்ளை பனியன், செருப்பு இல்லாத கால்கள், வலது தோளில் ஏறிய சின்னதும் பெரியதுமான ஐந்தாறு மூங்கிலில் ஆன தூண்டில்கள். எப்போதும் பேச்சற்ற பின்தொடர்தல்கள் அவதானிப்பை அதிகரிக்கும்போல. நான் இரு பக்கங்களிலும் இருந்த எல்லாவற்றையும் கண்களாலும் மோப்பத்தினாலும், எனக்குள் உள்வாங்கிக்கொண்டே அவர் பின்னால் நடந்தேன். நாங்கள் போய் நின்ற இடம், ஓர் இடிந்த பம்புசெட் கொட்டாயின் பின்புற ஈரத் தரை. அவர் குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்து, பையில் இருந்த உடைந்த கொட்டாங்குச்சியைக் கையில் எடுத்தார். மூடிபோட்ட பிளாஸ்டிக் டப்பா ஒன்றை, அருகே இருக்கும்படி பார்த்துக்கொண்டார். மண் ஈரம், கொட்டாங்குச்சியின் இழுப்புக்கு வளைந்து தந்தது. நான்காவது இழுப்புக்கு மண்ணில் ஆறு ஏழு மண்புழுக்கள் நெளிவதைப் பார்த்தேன். பவுல் வாத்தியாரின் முதுகு லேசாக விரிந்தது. வேட்டைக்காரர்களுக்கு உபபொருட்களின் கிடைத்தல் அரிதிலும் அரிது. அவர் இப்போது இரு கைகளாலும் இயங்கினார். மண் தோண்டுதல், புழுக்களை மண்ணோடு சேர்த்து அள்ளி டப்பாவில் போடுதல்... என, தான் கூட்டிவந்த ஒரு பையன் அருகே நிற்கிறானே என்ற எந்த உணர்வும் இல்லாமல், அவர் தனியே இயங்கிக்கொண்டி ருந்தார். எல்லா வேட்டைக்காரர்களுக்குமே துணை என்பது பெரும் இழுக்குத்தான். நான் எதிர்பார்த்ததற்கு முன்பே டப்பா நிறைந்தது. மேல் மண்ணை எடுத்து அதன்மேல் போட்டு, பழந்துணியைக் கிழித்து அதைக் கட்டிக்கொண்டார். மூடியைத் தனியே எடுத்து பைக்குள் போட்டுக்கொண்டு என்னை ஏறெடுத்தார். `செத்துப்போன புழுக்களை மீன்கள் விரும்பாது’ என, எனக்கு அவர் சொன்னதுபோல் இருந்தது. ஆனால், அவர் எப்போது வாய் திறந்து பேசியிருக்கிறார்? “போலாம்.” இப்போது எங்கள் முன்னர் நீண்டுகிடந்த ஒற்றையடிப் பாதையில் முந்தியும் பிந்தியுமாக நடந்தோம். பேச்சு இல்லை. விலங்கு வேட்டைகள் மூச்சு சத்தத்தையும் உறிஞ்சக் கேட்கும். பவுல் வாத்தியார், மீனுக்கும் அதே விதிதான் என்பதுபோல நடந்தார். இப்போதைய நடையில் ஓர் ஆவேசம் இருந்தது. வெயில் முற்றாகத் தணிந்து பாதை எங்கும் வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. நான் எதிர்பார்க்காத ஒரு சமயத்தில், தன் தோளில் இருந்த தூண்டில் கட்டை என்னிடம் தந்தார். நான் எதிர்வீட்டு மெர்சி குட்டிப் பாப்பாவைத் தூக்குவதுபோல, அவற்றைத் தூக்கி என் தோளில் ஏற்றிக்கொண்டேன். அதன் பின்னர் என் நடை பவுல் வாத்தியாரின் நடை மாதிரியே மாறியிருந்ததை, அவரும் கவனித்திருக்க வேண்டும். நாங்கள் இருவரும் ஓர் இலுப்பை மரத்தடியில் குந்திக்கொண்டோம். எங்கள் எதிரே சலனமற்று மெள்ள நகர்ந்துகொண்டிருந்தது ஓலையாறு. அது நகர்கிறது என்றால், கொம்பாதிக் கொம்பனும் நம்ப மாட்டான். பவுல் வாத்தியார் ஒருவரைத் தவிர, அதன் அசைவை அறிந்தவர் இல்லை. என்னிடம் இருந்த தூண்டிலை வாங்கி ஈரத் தரையில் வைத்துவிட்டு, லுங்கியை அவிழ்த்து இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டார். பையில் இருந்த வெள்ளைத் துண்டால் தலையைப் போத்திக்கொண்டார். காக்கி நிறத்தில் அதற்காகவே தைக்கப்பட்ட பையில் இருந்து, வெற்றிலைபாக்கு புகையிலையை வாயில் அதக்கிக்கொண்டு, இரண்டு தூண்டில்களை தனியே பிரித்து, துள்ளும் புழுக்களை அதன் கொக்கிக்குக் கொடுத்தார். எல்லாமே கச்சிதம். தெற்கில் இருந்து வடக்கு நோக்கி தூண்டில் நரம்பு விழுந்தது. துத்தநாகத் தக்கையின் பளீர் வெள்ளையில் விழுந்தவுடன் அதன் அசைவு தெரிந்தது. நான் அவர் பார்வையில்படும்படி நின்று, ‘`நானும் உன்கூடத்தானே வந்திருக்கேன். என்னையும் பார்றா கிழவா!'’ என உள்ளுக்குள் கேவியது, அவருக்குக் கேட்டிருக்க வேண்டும். தக்கையை நிதானித்துக்கொண்டே அளவில் சின்னதாக இருந்த மூணாவது தூண்டிலில் புழு நிரப்பி என் பக்கம் திரும்பாமலே, ‘`அங்க போய் போடு'' என்ற கணம், என் முன் நின்றசையும் நீரில், ஒரு கோடி துள்ளும் விரால்களின் வெளிச்சத் துள்ளலை உணர்ந்தேன். தூண்டிலை லாகவத்தோடு தெற்கில் இருந்து வடக்காக வீசினேன். உடனே தக்கை அலைபாய்ந்தது. “அது குஞ்சுகுசுமான் ஏமாந்துடாத.” பவுல் வாத்தியாரின் தூரத்துக் குரல் சன்னமாகக் கேட்டது. ஆனால், தக்கை நீருக்குள் முழுக்க அமிழ்ந்துவிட்டது. ``இனிமேலும் ஏமாந்தால், ஒரு மீன் வேட்டையாடிக்கு அழகு அல்ல மகனே... இழு!’ நான் மூங்கிலை தூக்கி அசைத்துப் பார்த்தேன். லேசாகக் கனத்த அது, நீரை நோக்கி இழுப்பதை உணர்ந்தேன். அதன் போக்கில்விட்டு எதிர்பாராத நேரத்தில் நானே மேலே இழுத்தேன். என்னை அப்போது நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டும். என் தூண்டில் முள்ளில் மஞ்சள் நிறத்தில் துள்ளிக்கொண்டு, ஒரு பெரிய மீன் ஆட்டம் போட்டது. கவனத்தோடு அதை என்னிடம் இழுத்தேன். அதன் உடல் மஞ்சள் மினுமினுப்பு ஏறி, என் அருகே இன்னும் துள்ளியது. தூண்டிலோடு என் ஆசானை நோக்கி ஓடினேன். அவர் இன்னும் மீன் மாட்டாத அந்தத் தூண்டில்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். `முதுமை வேட்டைக்கு உதவாது’ என நான் என் ஆழ்மனதில் நினைத்த கணத்தின்போது, கிழவன் ஒரு நொடி... ஒரே நொடி என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தது. முகத்தில் எந்த மலர்ச்சியும் இல்லாத திரும்புதல் அது. “சார் வெரால்...” “அது வெரால் இல்ல; உளுவை. மெள்ள முள்ளில் இருந்து அதைக் கழற்றி, அந்தப் பையில போட்டுடு... அடுத்த புழுவை மாட்டு.” அதையும் அந்த அசைவற்ற தக்கையைப் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னது. என் முதல் வேட்டை வெரால் இல்லை என்பதில், அதற்கு ஓர் அற்ப சந்தோஷம். `இரு கிழவா... அடுத்து செனை வெராலா பிடிச்சுக் காட்டுறேன்.’ அவர் காட்டிய தூரத்தையும் தாண்டிப்போய் தூண்டில் போட்டேன். இப்போது அவரிடம் கேட்காமலேயே இன்னொரு நீளமான தூண்டில் ஒன்றும் என் கையில் இருந்தது. வெற்றி அடைந்தவனின் அத்துமீறல் அது. இப்போது என் கவனம் ஒரு விராலின் மீது மட்டுமே குவிந்திருந்தது. நீரின் சத்தம் கேட்டுத் திரும்பி, பவுல் வாத்தியாரின் தூண்டிலில் துள்ளும் ஒரு கரிய மீனின் இழுபடலை இங்கு இருந்தே பார்த்தேன். அது ஒரு பெருவிரால். கிழவன் அதை அமுக்கமாக தன் பையில் திணிப்பதைக் கவனிக்காதது மாதிரி கவனித்தேன். என் தூண்டிலில் அதன்பின் நாலைந்து கருஞ்ஜிலேபிகளும் இரண்டு குரவைகளும் மட்டும் மாட்டின. கொஞ்சம் ஏமாந்தால் குரவையை, விரால் என பவுல் வாத்தியாரே நம்ப வேண்டிவரும். விரால் கருநிறமும்... நேர்மாறாக குரவை செந்நிறமும். மற்றபடி உருவ அமைப்பு ஒன்றுபோலவே இருக்கும். தொண்டை செருமும் சத்தம் கேட்டுத் திரும்பியவனை, எல்லாவற்றையும் எடுத்து மூட்டை கட்டச் சொல்லி, சைகை செய்தார் பவுல் வாத்தியார். அடுத்த விநாடியே அதைச் செய்தேன். முள்ளில் மாட்டித் தொங்கிய ஒரு வெளிச்சிக் கெண்டையை எடுத்து, மீண்டும் நீரிலேயே விடுவித்தேன். வாத்தியாரின் பை கனத்திருந்ததைக் கவனித்தேன். சுருக்கிடப்பட்ட பையினுள் அசையும் உயிரினங்களின் எண்ணிக்கைதான் அவரின் அன்றைய வெற்றி. மதியம் தோன்றியதுக்கு நேர்மாறாக, `முதுமைதான் வேட்டைக்கு உகந்த காலம்’ என இப்போது தோன்றியது. நாங்கள் வீட்டை அடைந்தபோது இரவு ஏழு மணி ஆகியிருந்தது. வரும் வழியில் நான் மட்டும் பம்புசெட் நீரில் மீன் கவிச்சிப்போக தேய்த்துத் தேய்த்துக் குளித்தேன். அந்நேரம் வாத்தியார் அடுத்த நாளுக்கான புழுக்களைத் தோண்டினார். ஒன்றுமே தெரியாதது மாதிரி நான் வாத்தியார் வீட்டைத் தாண்டி என் வீட்டுக்குப் போனபோது, அப்பா வாசலிலேயே என்னை எதிர்பார்த்து உட்கார்ந்திருந்ததையும், அவருக்குப் பக்கத்தில் உடைக்கப்பட்ட ஒரு மூங்கில் கழி கிடந்ததையும் கவனித்தேன். இரவு ஏழு மணிக்கும் எட்டரை மணிக்கும் இடையே என்ன நடந்தது என்பது எனக்கும், அப்பாவுக்கும், தடுத்தாண்ட சாட்சியாக இருந்த அம்மாவுக்கும் மட்டுமே தெரிந்த ரகசியமாகட்டும். அப்போதுதான் மீசை துளிர்விட்ட ஒரு பத்தாம் வகுப்புப் பையனுக்கு ஏற்பட்ட அவமானம், அவனோடு மட்டுமே மக்கி மண்ணாகும். இது ஏதும் அறியாத பவுல் வாத்தியார், ஒரு எவர்சில்வர் கிண்ணத்தில் ஏந்திப் பிடித்த மீன் குழம்போடு வீட்டுப் படி ஏறிக்கொண்டிருந்ததை, முழந்தாளிட்டு, கைகள் இரண்டையும் நெஞ்சுக்கு நேராகக் கட்டிக்கொண்டு அழுதழுது வழிந்த கண்ணீரைக்கூட துடைக்க அனுமதி இல்லாமல், உள்ளுக்குள் கதறிக் கன்றிப்போன மனதோடு அவரை நான் ஏறெடுத்தேன். அப்பாவின் எதிர்பாராத ஒரு தட்டுதலில் மீன்குழம்புக் கிண்ணம் எகிறி நடுவீட்டில் விழுந்தது. அதற்காகவே காத்திருந்ததுபோல அப்பா ஆரம்பித்தார். ஓர் ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியரிடம் இருந்து இவ்வளவு கெட்ட வார்த்தைகளை, பவுல் வாத்தியார் அன்றுதான் கேட்டிருக்கக்கூடும். அது எனக்கும், எங்க வீட்டு வாத்தியாரம்மாவுக்கும் பழகிவிட்டிருந்தது. `‘நீயெல்லாம் ஒரு வாத்தியாராயா? உனக்கு எவன்யா உத்தியோகம் குடுத்தான். படிக்கிற பையனை இப்படிக் கெடுத்துக் குட்டிச்சுவராக்கிக் கூட்டிட்டுப் போறியே. இதுக்கு நீ வேற எதனா செய்யலாம்.’' பவுல் வாத்தியாரின் உடல் உதறல் ஏறிக்கொண்டேபோனது. அதனூடே அவர் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தார். “அவனை ஏன்யா பார்க்குற... மயிரு.” அவர் நிதானமாகத் திரும்பி நடந்தார். வாழ்வில் அவர்பட்ட அதிகபட்ச அவமானம் இதுவாகத்தான் இருக்கும். சிதறிய மீன் வாசனையால் நிறைந்திருந்தது வீடு. முனகிக்கொண்டே அம்மா அவற்றைச் சுத்தம்செய்தாள். என் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்கவே இல்லை. அதற்குப் பிறகும்கூட பல நாட்கள் பாலையா கடை வாசலில் பவுல் வாத்தியாரும் நானும் சந்தித்துக்கொண்டோம். மீன்படுதல் பற்றி ஓரிரு வார்த்தைகளில் வாத்தியார் சொல்வார். அப்பா ஊரில் இல்லாத நாட்களில் பள்ளிக்கொண்டாப்பட்டு ஆற்று மதகு வரை நாங்கள் தூண்டிலோடு நடந்திருக்கிறோம். அம்மாவும் ஊரில் இல்லாத நாட்களில் குட்டையைப் பாத்திகட்டி நீர்வடித்து ஆறாவையும் அசரையையும் அள்ளிக்கொண்டு வந்திருக்கிறோம். வாத்தியாரம்மா திட்டிக்கொண்டே போடும் மீன்குழம்பை அந்த வீட்டுத் திண்ணையிலேயே உட்கார்ந்து சாப்பிட்டிருக்கிறேன். பெற்றவர்களின் மூர்க்க எதிர்ப்பால் எந்தக் காதலாவது தன் சந்திப்புகளை நிறுத்தியிருக்கிறதா என்ன? காதலுக்கே அப்படி என்றால், இது மீன் சம்மந்தப்பட்டது. அப்பாவுக்கு என்னைத் திட்ட, அடிக்க, துரத்த எப்போதுமே நேரம் காலம் தெரிந்தது இல்லை. எந்தப் புத்தியுள்ள அப்பனாவது, நாளைக்கு அரசாங்கக் கணக்குப் பரீட்சை எழுதப்போகும் ஒரே மகனை பித்தாகரஸ் தியரம் பிடிபடவில்லை என மூங்கில் கழியால் சாத்துவானா? என் அப்பா சாத்தினார். அந்த இரவில் நான் வழக்கம்போல ஏழாவது முறையாக வீட்டைவிட்டு ஓடினேன். ஜார்ஜ் டிக்கன்ஸ் வீட்டுக்கு அருகிலேயே, குட்டிச்சுவராக நின்ற வீட்டில் மறைந்திருந்தேன். என்னைத் தேடி அப்பாவும் அம்மாவும் ஆளுக்கு ஒரு திசையில் அலைந்த இரவை, அருகில் இருந்தபடியே அலட்சியப்படுத்தினேன். விடியும் முன்னர் பாலையா கடை வாசலில் இருந்தேன். கருப்பட்டி வெல்லமும் காபித்தூளும் வாங்க நின்ற யாருக்கும் நேற்றிரவு எனக்கும் அப்பாவுக்கும் இடையே நடந்த அடிதடி தெரியாது. வெற்றிலைபாக்கையும் புகையிலையையும் வாங்கி தன் ப்ரியமான காக்கிப்பையில் அடைக்கும்போது, பவுல் வாத்தியார் என்னைப் பார்த்துவிட்டார். புளியமரத்தடியில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்த தூண்டில்கள் பரவசம் ஏற்படுத்தியது எனக்கு. அதன் அருகே நின்று அவற்றை கையில் எடுத்தேன். `நான்கு மணி நேரத்தில் பத்தாம் வகுப்பு அரசுத் தேர்வு நடக்கப்போகிறது. அதுவும் எனக்குப் பிடிக்காத கணக்குப் பரீட்சை. நடந்தால் நடக்கட்டும். எனக்கு என்ன? ஆட்டம் காட்டின விரால்களின் திருட்டுத்தனங்களை, இன்று என் தூண்டில் முட்களில் மாட்டிவிட வேண்டும்' என தூண்டில்களை எடுத்துக்கொண்டு நான் அவருக்கு முன்னர் நடக்கத் தொடங்கினேன். அன்று இரவு நான் ஆற்றங்கரையிலேயே கையும் களவுமாக என் அப்பாவால் பிடிபட்டேன். தூண்டில்களை அங்கேயே விட்டுவிட்டு தலைதெறிக்க ஓடின பவுல் வாத்தியாரை, தூர இருந்தே பார்த்தேன். எதிரில் வந்த பஸ்ஸில் ஏறி திருக்கோவிலூருக்கு, தன் கொழுந்தியாள் வீட்டுக்குப் போய்விட்டதாக யாரோ காற்று வாக்கில் சொல்லக் கேட்டேன். அவர் மரணம் நிகழும் வரை அப்பாவிடம் பிடிபடாமல் மறைந்து திரிந்த கிழவன் ஆனார் பவுல் வாத்தியார். சாரோன் உத்தானத் தோட்டத்தில், என் அப்பாவின் உடல் அந்தக் கறுப்புப் பெட்டியில் கிடத்தப்பட்டு உள்ளே இறக்கப்பட்டபோது அப்பாவைக் கடைசியாக ஒருமுறை பார்த்தேன். அதே கோபக்கார முகம். மரணம்கூட மனித முகத்தை மாற்றாதா? மண்வெட்டியில் ஏறியிருந்த ஈர மண்ணோடு சர்ச் ஃபாதர் செபாஸ்டின், ``நீ மண்ணில் இருந்து எடுக்கப்பட்டாய். மண்ணோடு மண்ணாய்ப் போகிறாய். மறுபடியும் மண்ணில் இருந்து உயிர்த்தெழுவாய்’' என அந்தப் பெட்டியின் மீது மூன்று முறை மண்ணைக் கொட்டியபோது, நான் யதேச்சையாக பக்கத்துக் கல்லறையைப் பார்த்தேன். எம்.பவுல் ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர் பிறப்பு: 25.11.1927 இறப்பு: 26.12.1983 என சிலுவையில் இருந்தது. ‘அய்யோ பவுல் சார்... உங்களுக்கு மூன்றடி பக்கத்தில் என் அப்பா.’ பதற்றத்தில் என் வாய் முணுமுணுத்ததை அந்த மரணச் சத்தத்தையும் மீறி, எல்லோரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். ஃபாதர் செபாஸ்டின் என்னை விநோதமாகப் பார்த்தார்! http://www.vikatan.com/anandavikatan
  13. அடேலினா - சிறுகதை அவள் அறிமுக எழுத்தாளர் பா.விஜயலட்சுமி ஓவியம்: ஸ்யாம் ஆல்ப்ஸ் மலையின் மிதமிஞ்சிய குளிர், கணப்புச் சூட்டைத் தாண்டி போர்வைக்குள் சுருண்டு படுத்திருந்த அடேலினாவின் உடலை சன்னமாக குலுங்க வைத்தது. கண்கள் மூடி தூக்கத்தில் கனவுகண்டு புன்னகை புரிந்தவளை கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டே ஜன்னல் ஓரத்தில் கைதொடும் தூரமாகக் கிடப்பதைப் போல விரிந்துகிடக்கும் ஆல்ப்ஸ் மலையின் பிம்பத்தை ரசித்துக்கொண்டிருந்தான் கெவின். கெவின்... நாற்பது வயதைத் தொட 1,460 நாட்களை கைகளில் வைத்துக் கொண்டிருப்பவன். ஆல்ப்ஸ் மலையின் பனிப்படுகைகளில் உருண்டு, புரண்டு ஐஸ்கட்டிகளை ஆராய்ச்சி செய்பவன் - ‘கிளேசியர் ரிசர்ச் சயின்ட்டிஸ்ட்’. அவனிடம் பயிற்சியாளினியாக வேலைக்குச் சேர்ந்தவள் அடேல். பாம்பு முதல் அமேசான் தவளைகள் வரை விஷ ஆராய்ச்சியில் கைதேர்ந்தவள். கெவினின் அறிவார்ந்த பேச்சையும், பனிக்கட்டிகளை அவன் ஆராயும் லாகவத்தையும், வேலையின் மீதான காதலையும் கண்டவளுக்கு அவள் மனதும் அவன் பின்னேயே பனிபடர்ந்த பாறைகளின் இடையில் பூத்துக்குலுங்கும் இளஞ்சிவப்பு நிற அல்ஃபினா மலர்களாகப் படர்ந்துகொண்டே சென்றது. ‘திருமணம் செய்துகொள்ளலாமா?’ என்று தடாலடியாக ஒருநாள் கேட்டவள், உடனடியாக அவனை இழுத்துக்கொண்டு போய் சர்ச்சில் நிறுத்தி டக்கென்று தன்வசமாக்கிக் கொண்டாள். இதோ... வாழ்க்கை மலைப்பயணம், ஆர்கிட் மலர் தேடுதல், பனி ஆராய்ச்சி என்று நிற்காமல் மெல்லிய தென்றல் போல கடந்துகொண்டே இருக்கிறது. இனி மீண்டும் அவர்களின் அறை... இருவரும் இன்று செய்ய வேண்டியிருப்பது மிக முக்கியமான பணி. விஞ்ஞானிகள் குழுவின் நீண்ட ஆராய்ச்சியில் கிடைத்த ஒரு விஷயம், எல்லோரையும் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கி இருந்தது. ஆல்ப்ஸ் மலைப்பகுதியின் பனிப்பாறைகளில் சிலநாட்களாக ஒரு விபரீத மாற்றம். பனிப்பாறைகளில் வெடிப்புகளும் பிளவுகளும் ஒரே சீராக நேர்க்கோட்டு வரிசையில் பரவிவருவது செயற்கைக்கோள் படங்களின் மூலமாகத் தெரியவந்தது. இது ஏதாவது வெளிநாட்டு சதியா, இயற்கையின் அபாயகர மாற்றமா என்பதை ஆராயத்தான் கெவினும் அடேலும் பயணமாகிறார்கள். மேலும் மூன்று விஞ்ஞானிகளுடன் இணைந்து புறப்பட்டவர்கள் அப்பகுதியைச் சென்றடைந்தபோது இருள் சூழ்ந்திருந்தது. காற்றுடன் பனியின் சாரலும், பனிக்குள் நுழைந்து வரும் ஊதக்காற்றின் மெல்லிய சீழ்க்கை ஒலியும் அச்சமூட்டிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு வாரமேனும் வேலை நீளக்கூடும் என்பதால் அதற்கான முன்னேற்பாடுகளுடன் வந்திருந்தார்கள். உடனடியாக கூடாரம் அமைத்து தங்களை ஆசுவாசப் படுத்திக்கொண்டனர். கெவினோ, ‘நான் சூழ்நிலையை கண் காணித்துவிட்டு வருகிறேன்’ என்று துள்ளலுடன் கிளம்பிவிட்டான். இரவின் நிசப்தத்தையும் தாண்டி எல்லோரும் நெடிய தூக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்க, விடியும் தறுவாயிலும் கெவின் திரும்பிவராததால் அடேலுக்கு வயிற்றுக்குள் பயப்பந்து உருண்டது. பொழுதும் நன்றாக விடிந்துவிட்டதால், பனிப் பாறைகள் வைரத்துண்டு களாக வெயிலின் பிடியில் ஜொலித்துக்கொண்டிருந்தன. `கெவின்... கெவின்' என்று கூச்சலிட்டுக்கொண்டே அலைந்துகொண்டிருந்தவர் களின் தேடுதலை கெவின் வீணாக்கவில்லை. ஒரு வெடிப்பின் ஆரம்பத்தில் படர்ந்து கிடந்த செடிகளின் நடுவே உருண்டு விழுந்து கிடந்தான் அவன். ‘கெவின்ன்ன்ன்’ என்று அடேல் அலறியதில் பனிக் கட்டிகள் உருகி வழிந்தே விடும் அளவுக்கு அதிர்ந்தன. உடனடியாக கெவினை மீட்டு அதிவேகமாக மலையைக் கடந்து கீழே வந்து, மருத்துவமனையில் சேர்க்கும் வரை அடேலின் உயிர் அவளிடமில்லை. மருத்துவர்கள் அவனுடைய மயக்கத்துக்குக் காரணம் தெரியாமல் தவித்தனர். அவனோ சரியாக ஒரு மணி நேரத்தில் படுக்கையில் எழுந்து அமர்ந்தான். அவனது முகம் மிகக் கொடூரமாகக் காட்சியளித்தது. விறுவிறுவென்று வெளியே வந்தவன், அடேலிடம், ‘வீட்டுக்குக் கிளம்பலாம்’ என்று எதுவும் சொல்லாமல் இழுத்துக் கொண்டு கிளம்பிவிட்டான். மருத்துவர்கள் அழைப்பதைக்கூட காதில் போட்டுக் கொள்ளவில்லை. வந்த வனிடம் துளிக்கூட சிரிப்பில்லை. அடேலை வெறித்துப் பார்த்தவன் ‘எனக்குப் பசிக்குது’ என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்று படுத்துக் கொண்டான். அதேநேரம் சக விஞ்ஞானி களையும் இனம்புரியாத ஒரு பதற்றம் சூழ்ந்திருந்தது. விஞ்ஞானிகள் அமைப்பின் தலைவரான மார்க்ஸர் டேவிட் சொல்லிய விஷயமும், அவருடைய ஆய்வு முடிவுகளும் எல்லோரையும் சிலையாக்கி நிற்க வைத்தன. அடேலிடம் அதைச் சொல்லியே ஆக வேண்டும் என்று அவளுடைய தோழி ஃப்ளோராவுக்கு மனது அடித்துக் கொண்டது. உடனடியாக தன் எண்ணத்தை நிறைவேற்றக் கிளம்பியும் விட்டாள். கெவினுடைய வீட்டுக்குள் ஃப்ளோரா நுழைந்தபோது அடேல் அங்கில்லை. சுற்றுமுற்றும் பார்த்துக்கொண்டே அவள் பெட்ரூமுக்குள் நுழைந்தபோது கெவின் தலைமுதல் பாதம் வரையில் போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திப் படுத்திருந்தான். அதேநேரம்... ஏதோ வாங்குவதற்காக வெளியில் சென்றிருந்த அடேலுக்கு வந்த செல்போன் அழைப்பு அவளை ரத்தம் உறைய வைத்தது. கெவின் உருண்டு விழுந்த புதர்ப்பரப்புதான் பனிப்பாறை வெடிப்புக்கும், அவனுடைய நிலைமைக்கும் காரணம் என்று மறுபுறம் அவளுக்கு விவரித்துக் கொண்டிருந்தார் மார்க்ஸர். ‘கெவின் உருண்டு விழுந்த அந்த ஆர்க்கிட் மலர்களில் வசிக்கும் ஒரு வகை பூச்சிகள்தான் அந்தப் பெருவெடிப்புக்குக் காரணம் அடேல். அவற்றின் குணாதிசயமே இயல்பான ஒருவரின் குணத்தை நேர்மாறாக மாற்றுவதுதான். அழிந்து போய்விட்ட உயிரினங்கள் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்ட அந்தப் பூச்சி இப்போது மீண்டும் உருவாகியிருப்பது எப்படி என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், அவற்றின் முட்களில் இருக்கும் விஷமானது, பனிப்பாறைகளின் அடியில் தங்கிவிட்டதால், அது ஒரே நேர்க்கோடாக பாறைகளில் வெடிப்பை ஏற்படுத்த ஆரம்பித்துள்ளது. கட்டியாக இருக்கும் பனியையும் உருக்க ஆரம்பித்துள்ளது. அதில் கால்தவறி விழுந்த கெவின் அந்த விஷத்தை 6 மணி நேரத்துக்கும் மேலாகவே சுவாசித்துள்ளான். அவன் உடல் முழுவதும் பரவியுள்ள அந்த விஷம், அவனைக் கொல்லாது. ஆனால், கெவின் இனி மனிதனில்லை. அன்பு, பாசம் போன்ற குணங்கள் இனி அவனிடம் இருக்காது. அவனை பழைய நிலைக்கு மாற்றுவது கடினம். நீ பத்திரமாக இரு அடேல். அவன் எதை வேண்டுமானாலும் செய்வான்’ என்று அவர் எச்சரித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அடேல் போனை கைநழுவ விட்டுவிட்டாள். அவசர அவசரமாக வீட்டுக்குத் திரும்பிய அடேல் வெகுநேரமாகத் தட்டியும் கதவுகள் திறக்கப்படவில்லை. பயந்து போனவள் பின்பக்க வழியாக வீட்டுக்குள் விரைந்தாள். அங்கே கண்ட காட்சி அவளை உறைய வைத்தது. உடல் முழுவதும் நகத் தீற்றல்களுடன் சோபாவில் பிணமாகக் கிடந்தாள் ஃப்ளோரா. சற்றுக்கூட அசையாத கருவிழிகளுடன் அமர்ந்திருந்த கெவின், ‘எனக்கு ஜினபி வேண்டும்’ என்று கடினக் குரலில் கேட்டான். ஆழ்ந்து மூச்சை விட்ட அடேல் விரைந்து உள்ளே சென்றாள். சரியாக 20 நிமிடங்களில் திரும்பி வந்தவள் அவனுக்கு ஜினபியை கோப்பைகளில் ஊற்றிக் கொடுத்தாள். கிட்டத்தட்ட நான்கு கோப்பை ஜினபியை உட்செலுத்தினான் கெவின். மீண்டும் ஒரு குவளைக்காகக் கீழே குனிந்தவனின் கண்களில் பட்டது அந்தக் காகிதம். எடுத்துப் படித்தவனின் கண்கள் சிறிது கூட அசையவோ, அதிர்ச்சியை வெளிக்காட்டவோ இல்லை. “உன்னுடைய ஜினபி நிரம்பிய மதுக்கோப்பையில் சரியாக இருபத்து நான்கு துளிகள் மெர்க்குரி கலந்திருக்கிறேன் கெவின்... இந்த உலகில் நான் அதிகமாக நேசித்தது உன்னைத்தான். ஆனால், உன்னால் நேசிக்கப்பட்டவர்கள் உன்னாலேயே மரணமடைவதை நான் விரும்பவில்லை. நானும் போகிறேன் கெவின். நீ பாதியில் விட்டுப் போகும் ஆராய்ச்சியை முடித்து உயிர்களைக் காப்பாற்றும் பொறுப்பை முடித்துவிட்டு நானும் உன்னிடமே வந்துவிடுவேன். வலியில்லாத நீண்ட, நெடிய தூக்கம் உனக்கு வாய்க்கட்டும்...” கடிதத்தைப் படித்து முடிக்கும் முன்னரே அவனது இதயம் துடிக்க மறந்திருந்தது. எல்லாவற்றுக்கும் சாட்சியான லிம்மட் நதி அந்தக் கரிய இரவில் குளிரை அணைத்துக்கொண்டு சலனமற்று உறங்கத் தொடங்கியிருந்தது! http://www.vikatan.com
  14. செவத்தகன்னி - சிறுகதை சிறுகதை:சிவக்குமார் முத்தய்யா, ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் காற்றில் சாசுவதமாக கைகளை அசைத்தபடி நடக்கத் தொடங்கினாள் செவத்தகன்னி. பொழுது மெள்ள ஏறிக்கொண்டிருந்தது. பொழுதுக்கும் அனலாகக் கொட்டித்தீர்த்த வெயில் குறைந்து, தெற்கே இருந்து மெல்லிய காற்று வேப்பம்பூக்களின் வாசனையோடு வீசியது. சைக்கிள் பஞ்சர் ஆகிவிட்டிருந்தது. அதை எடுத்துக்கொண்டும், ‘முக்கூட்டில்’ இருக்கும் சலீம்பாய் கடையில் மளிகை சாமான்கள் வாங்கிக்கொண்டும் வரவேண்டும் எனக் கிளம்பியிருந்தாள். முக்கூட்டுக்கும் ஓர்ச்சேரிக்கும் மூன்று மைல் தூரம். இதைக் கடந்துதான் டவுனுக்குப் போக வேண்டும் என்பதால், முக்கூட்டில் இருந்துதான் நாலு ரோட்டுக்கு பஸ் பிடித்து, 20 மைல் தொலைவில் உள்ள தஞ்சாவூருக்குப் போக முடியும். அவை எல்லாம் உடனே நடந்துவிடும் காரியம் அல்ல. ஒருநாள் பொழுதும் செலவாகிவிடும். அதோடு குறைந்தது ஒரு ஐந்நூறாவது வேண்டாமா... தனக்குத்தானே முணுமுணுத்துக்கொண்டாள். நடைவேகத்தில் அவள் அணிந்திருந்த ஆடை சரக் முரக் என ஓசை எழுப்பியது. இருபுறங்களிலும் தரிசாகக்கிடந்த வயல்களில் நெற்தாள்கள் மக்கிக் கிடந்தன. பயிரெடுப்பு முடிந்திருந்தது. தூரத்தில் ஒருவர் ‘கிளுக்கி’வைத்து நண்டு பிடித்துக் கொண்டிருந்தார். வளராத இளம் வெள்ளை நத்தைக்கூடுகளை ஆற்றுமணலில் பொறுக்கி யெடுத்து சிறு துளையிட்டு மெலிதான இரும்புக் கம்பியில் கோத்து ஆட்டினால், சலங்கைபோல சத்தம் எழும். இதையே சணலில் கோத்துக் கட்டிக்கொண்டு சிறுவர்கள் குறவன் - குறத்தி ஆட்டம் ஆடி மகிழ்வார்கள். கம்பியில் கோத்த சலங்கையை மூங்கில் குச்சியில் வளைத்துக் கட்டி, வரப்பில் இருக்கும் நண்டு வளைகளில் உள்ளே விட்டு, குச்சியை முன்னும் பின்னுமாகத் திருப்ப வேண்டும். அப்போது எழும் சத்தத்தைக் கேட்டு உள்ளே இருக்கும் நண்டு, மழை பெய்கிறது என வெளியே வரும். முகப்பவுடர் டப்பாவில் இருக்கும் தண்ணீரைப் பீய்ச்சியடிக்க வேண்டும். மழைதான் என்று நம்பி, நண்டு மேலே வரும்போது கிடுக்கிக் குச்சியால் பிடித்து, சாக்குப்பையில் போட்டுக் கொள்ளலாம். இது இந்தப் பகுதிக்கான நண்டுபிடி நுட்பம். அதுவும் வைகாசி மாதத்து நண்டுக்கு அப்படி ஒரு சுவை. தை மாதத்தில் இருந்து மழை குறைவு என்பதால், ‘வளை’யில் நீர் தேங்குவது அரிது. தொடர்மழையும் மிக மிகக் குறைவுதான் என்றாலும், ஆடி மாதம் வரைக்கும் நீரைத் தேக்கிவைக்கும் திறன்கொண்டவை நண்டுகள். பங்குனி மாதம் கர்ப்பக்காலம் என்பதால், அதற்கான நீரை உடம்பிலும் வளையின் பள்ளத்திலும் சேமித்துக்கொள்ளும். இப்போது அங்கே நண்டு பிடிப்பது பூசாரி தாத்தாவாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அவர் இதுபோன்ற வேலைகளில் அபார நுட்பம்கொண்டவர். கோடைக்காலத்தில் தினம் நண்டு பிடித்து, 200 ரூபாய்க்காவது விற்றுவிடுவார். மீண்டும் உற்றுப்பார்த்தாள். அவரைப்போலத்தான் தெரிந்தது. எதிரே பைக்கில் வேட்டி சட்டையில் வந்த ஒருவன், செவத்தகன்னியை இடுப்புக்கு மேலாக ஒரு மாதிரி பார்த்து உதட்டைப் பிதுக்கினான். சட்டெனப் பார்த்தவள், விலகிக்கிடந்த தாவணியை எடுத்துப் போட்டுக்கொண்டாள். “நாக்கைத் தொங்கப்போட்டுக்கிட்டு எவ கிடைப்பானு அலையுறானுங்க.” நடை வேகமானது. பரபரப்பாக இருந்த கடைத்தெருவில் பன்னீர் சைக்கிள் கம்பெனியில் இரண்டு ஆட்கள் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். சைக்கிள் ஓரமாக நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. உட்கார்ந்த நிலையில் சைக்கிளுக்கு பெண்டு எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். இவளைப் பார்த்ததும், “வாம்மா... சைக்கிள் போட்டு எத்தினி நாளாச்சு? ஆள் சொல்லி அனுப்பிச்சாதான், அம்மா வருவீங்களோ?” என்றார். ``இல்லிங்க. காசு இல்லாமப்போச்சு, அதான்'' என முனகினாள். எதிர்த்துப் பேசினால் அவ்வளவுதான். கோபக்காரர்; ஆனால், நல்ல தொழிற்காரர். அவர் கேட்ட பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு சைக்கிள் பின் டயர் காற்றை அழுத்திப்பார்த்தாள். நங்கென்று அழுத்தமாக இருந்தது. குயில்தோப்பு பக்கம் சைக்கிளை விடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அங்கே மண் சாலையில் ஈச்சம் முட்கள் நிரவிக்கிடக்கின்றன. காட்டுக்கருவை முட்கள் வேறு கொத்தாக டயர்களைப் பதம்பார்த்துவிடுகின்றன. பாய் கடையில் சாமான் வாங்கும்போது கடையில் நாலைந்து பேர் நின்றிருந்தார்கள். பைக்கில் வந்த இரண்டு இளைஞர்களும் கைலியைத் தூக்கிக் கட்டியிருந்தது அவர்களின் உள்ளாடை தெரியும் அளவுக்கு இருந்தது. அவர்களில் ஒருவன் செவத்தகன்னியிடம் நெருங்கிவந்து நின்றான். அழுகிய பழவாசனை வீசியது. அந்த வாசனையை அவள் எப்போதோ எவரிடமோ உணர்ந்த வாசனை. சட்டென பின்வாங்கினாள். அவர்கள் வாங்க வந்த பொருளை வாங்காமல் இவளையே உற்றுப்பார்ப்பதுபோல் ஒரு பிரமை ஏற்பட்டது. “சொல்லுங்கப்பா... உங்களுக்கு என்ன வேணும்?'' - சலீம்பாய் அவர்களைப் பார்த்துக் கடிந்துகொண்டார். “சிகரெட் குடுங்க...” அவர் எடுத்துக்கொடுத்தார். ஒருவன் நெருங்கிவந்து செவத்தகன்னியிடம் “உன் பேர் என்ன?” என்றான். பதில் சொல்லாமல் சலீம்பாயைப் பார்த்தாள். “பொழப்பைக் கெடுக்காதீங்கடா சாமீகளா! வட்டிக்கு வாங்கிப்போட்டு, வியாபாரம் பண்ணிக்கிட்டுக் கெடக்கேன்'' அவர்கள் விலகிப்போனார்கள். பொழுது ஏறிவிட்டிருந்தது. அந்த இருவரும் பாண்டியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும். இல்லை என்றால், இவ்வளவு துணிச்சலாக கடைத்தெருவில் நடந்துகொள்ள மாட்டார்கள். பொழுது இருள்கொண்டது. கடைத்தெருவில் ஆட்களின் சலசலப்பு, குடிகாரர்களின் வாக்குவாதங்கள், டீக்கடைகளில் சுடப்படும் பஜ்ஜி, அந்தியில் விற்கப்படும் குரவை மீன், கீச்சலான குரலில் கருவாடு விற்கும் பாட்டி, மேற்கே இருக்கும் சாராயக் கடையில் இருந்து மது அருந்திவரும் மனிதர்கள், சற்று தூரத்தில் இருந்த இரும்புப் பட்டறையில் அழுத்தமாக அடிக்கப்படும் கம்பிகளின் சத்தம், துருத்திகளில் சுத்தப்படும்போது எழும் தீப்பொறிகள், கரை வேட்டிக்காரர்கள் பூட்டிய அரிசிக் கடையில் உட்கார்ந்து அடிக்கும் அரட்டை, அங்கங்கே நிற்கும் நடுவயதுக்காரர்கள் இடுப்புக்கு மேலே செலுத்தும் கூர்மையான பார்வை, பஸ்ஸுக்காகக் காத்திருக்கும் அறிமுகம் இல்லாத பயணிகள், பஞ்சர் ஒட்டுவதில் தீவிரம்கொண்டிருக்கும் சைக்கிள் கம்பெனிக்காரர்... இப்படியாக ஓர் ஒழுங்கமைவில் குடியிருந்தாலும், சற்று தூரத்தில் யாரோ தன்னைக் குறிப்பார்ப்பதைப்போல உணர்ந்த செவத்தகன்னிக்கு, உள்ளுக்குள் அச்சம் துளிர்த்தது. சைக்கிளில் ஏறினாள். கூட்டமாகவும் தனித்தும் கூடு திரும்பும் பறவைகள், குரலிட்டு அங்கும் இங்கும் அலைந்தன. சாலையின் இருபுறங்களிலும் வேலிக்கு அரணாக கிளுவை, உதயன், கல்யாணமுருங்கை, வாதமடக்கி மரங்களும் அடர்கொண்ட நல்லகாட்டாமணிகளும், பிண்ணாக்குச் செடிகளும் வளர்ந்து நின்றன. இடைவெளியிட்டு இருந்த இந்த மரங்கள் இடையே ஓரிரு பனை மரங்களும் இருந்தன. அதில் குலைதள்ளிக் கிடந்த காய்கள், தாகம்கொண்டவர்களைக் கூவி அழைத்துக்கொண்டிருந்தன. பொருட்களை பாலித்தீன் பையில் வைத்து ஹேண்டில்பாரில் மாட்டியிருந்தாள். நடைப்பயணமாக வரும் ஆட்கள் பொழுதுபோகும் முன்னே வந்து சென்றுவிட்டார்கள்போல. இருள்கொண்ட சாலை வெறிச்சோடிக்கிடந்தது. சைக்கிள் இருக்கைக்கு ஒரு ஸ்பாஞ்ச் வைக்கச் சொல்லியிருக்கலாம். பாறாங்கல் போல இறுக்கமாக இருந்தது. இருந்தாலும், இருள்கொண்ட அந்தியில் தவழ்ந்து வரும் காற்று, சித்திரை மாதத்தின் வெக்கையைத் தணித்தது. வேகமாக சைக்கிளில் போய்க்கொண்டிருந்தாள். பின்னால் வேகமாக வெளிச்சமிட்டு பைக் சீறிவரும் சத்தம் கேட்டது. திரும்பிப்பார்க்கும் முன்னர் செவத்தகன்னியைக் கடந்து, சில அடிகள் தள்ளி நின்றது. இதை எதிர்பார்க்காத அவள் பதற்றத்துடன் பிரேக் பிடித்து சைக்கிளை நிறுத்தினாள். பைக்கில் இருந்து இறங்கிய ஒருவன், இவள் அருகில் வந்தான். அவன் முகம் துல்லியமாகத் தெரிந்தது. இவள் பிடித்திருந்த சைக்கிள் ஹேண்டில்பாரைப் பிடித்த அவன், ``உனக்கு என்ன ஊரு?'' என்றான். “ஓர்ச்சேரி” “ஐந்நூறுவா இந்தா... வாங்கிக்கோ.” “வேண்டாம்... போங்க.” “ஒரு அரை மணி நேரம் எங்கிட்டே பேசிட்டுப் போ...” - உடல் நடுங்கியது செவத்தகன்னிக்கு. வார்த்தை குழறியது. சைக்கிளில் ஏறி ஓடிவிடலாம் என முயற்சித்தாள். மற்றொருவனும் இவள் அருகில் வந்து தொடக் கூடாத இடத்தில் தொட்டான். காறி `தூ'வெனத் துப்பினாள். வடக்கே இருந்து ஒரு ‘பைக்’ வந்ததும், இவளைவிட்டு விலகி, பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிப்போனார்கள். வியர்வையில் நனைந்துவிட்டது உடல். குலதெய்வம் நொண்டிவீரனைக் கூப்பிட்டுக் கொண்டே சைக்கிளில் ஆக்ரோஷமாக மிதிக்கத் தொடங்கினாள். எதிரே வந்த பைக்கில் மூன்று பேர் முண்டியடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்து போனார்கள். ஊர் எல்லைக்கு அருகே இருந்த சுடுகாட்டு வாய்க்கால் மதகில் உட்கார்ந்து, இருவர் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைக் கடந்துபோகும்போது, ஒற்றை நாய் தெற்கு பார்த்து அழுதுகொண்டிருந்தது. ஓர்ச்சேரி மெலிதான வெளிச்சத்தில் இருந்தது. காட்டாற்றின் கரையில் கிழக்கும் மேற்குமாக படுகையில் மூன்று தெருக்களில் குடிவந்து இருந்தார்கள். ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட குடியிருப்புகளில், ‘கல்’வைத்து கட்டிய மூன்று வீடுகளைத் தவிர அத்தனையும் மண்ணால் சுவர் எழுப்பி, பனை ஓலையால் கூரைவேய்ந்த வீடுகள். வடக்குப் பார்த்து காட்டாற்று கரையில் இருந்த வீட்டில் வந்து இறங்கியபோது, துகில் உரியப்படும் முன்னர் துரியோதனன் சபையில் இருந்து தப்பிக்க முயலும் திரௌபதியின் முனைப்பு ஞாபகத்துக்கு வந்தது செவத்தகன்னிக்கு. இலவச குண்டு மின்சார பல்பு வீட்டுக்குள் வெளிச்சமிட்டுக்கொண்டிருந்தது. வாசலில் ஆடுகள் படுத்திருந்தன. சைக்கிளில் இருந்து இறங்கி உள்ளே குரல்கொடுத்தாள். இவளது அம்மா முனியம்மா முறத்தில் கொட்டிய அரிசியில் கல் பொறுக்கிக்கொண்டிருந்தாள். இவள் வருவதைப் பார்த்ததும், “ஆச்சி... ஏன் இம்புட்டு லேட்டு?” என்று கேட்டாள். “கடையில ஒரே கூட்டம்.” வரும் வழியில் நடந்த விஷயத்தைச் சொன்னால், ஒப்பாரி வைக்கத் தொடங்கிவிடும் என, நடந்ததை வெளிக்காட்டாமல் பாலித்தீன் பையில் இருந்த பொருட்களைக் கீழே கொட்டிப் பிரித்து வைத்தாள். கொடாப்பில் அடைபடாத கோழிகள், சுவரில் உட்கார்ந்து செவத்த கன்னியைப் பார்த்தன. பொழுது ஏறிவிட்டிருந்தது. சாப்பிட்டுவிட்டுப் படுத்தால் போதும் என இருந்தது. எதிர்காலம் குறித்த பயம் உருவானது. சுடரும் மின்மினிகள் இல்லாத இந்த இரவைப்போல, பௌர்ணமி தேயும் வெளிச்சத்தைத் தருவதைப்போல வாழ்வு குறித்த எல்லா கணிப்புகளும் பொய்யாகிக் கொண்டிருந்தன. எல்லாம் அவனால் அப்போது எடுத்த முடிவு, பெரும் தோல்வியைத் தந்துவிட்டது. மஞ்சள் வெளிச்சத்தைப் படரச்செய்யும் அந்த பல்பை நிறுத்தலாம்போல் இருந்தது. அம்மா உடல் வலியால் முனகுவது ேகட்டது. பருத்தி வயல்களில் பொழுதுக்கும் பஞ்சு எடுப்பது சற்று சிரமமான வேலை. தகிக்கும் வெயில் ஒருபுறம் என்றாலும், காய்ந்த பஞ்சுகளை எடுக்கும்போது, கண்களுக்குத் தெரியாத தூசிகள் பறந்து கண்களில் படியும். வயலில் சற்று ஈரம் இருந்தாலும் குளிர்ச்சி கிடைக்கும். அது இல்லை என்றால், புழுங்க வேண்டியதுதான். ஒரு வாரமாக கீழ்கட்டளையில் அம்மாவும் மகளும் பஞ்சு எடுத்ததால், கையில் கொஞ்சம் பணம் சேர்ந்து இருந்தது. சட்டியில் இழையும் உயிர் நண்டுகளைப் பிடித்து, தேவை இல்லாத பகுதிகளை நீக்கிக்கொண்டிருந்தாள் அம்மா. பேசிக்கொள்ள வார்த்தைகள் தீர்ந்துபோனதுபோல ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். தெருக் கடைசியில் இருந்த அமுதா வந்தாள். “ரெண்டு, மூணு நாளா நாக்குக்கு ஒனக்கையே இல்லாமபோச்சு. துக்கினிக் கொழம்பு குடு கன்னி.” “ம்.” “ஆமா வாங்கடி... நீங்க நல்ல கறி பொல்ல கறி ஆக்கினா மட்டும், கதவை அடைச்சுக்கிட்டுத் துன்னுங்க. நாங்க ஆக்கினா மட்டும் நாக்கைத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டு வாங்க” என்றாள் செவத்தகன்னியின் அம்மா. “என்ன அத்தே இப்படிச் சொல்லிபுட்டே, நீ என்னத்தக் கேட்டு நான் இல்லைனு சொன்னேன்?” பூண்டு வாசத்துடன் அடுப்பில் குழம்பு கொதித்துக்கொண்டிருந்தது. “கொதிக்கட்டும் ஒக்காரு அண்ணி” - அமுதாவின் கையைப் பற்றி நீள்வாக்கில் கிடந்த பெஞ்சில் அமர்த்தினாள் செவத்தகன்னி. சில மணி நேரத்துக்கு முன்னர், நடந்த அந்த விஷயத்தைச் சொல்லலாமா எனத் தோன்றியது. வேண்டாம் என நிறுத்திக் கொண்டாள். அமுதா தனது வீட்டுக்காரன் பற்றிய குற்றச்சாட்டுக்களை அடுக்கத் தொடங்கினாள். இது கேட்டுக் கேட்டு அலுத்துப்போன விஷயம். ஆனாலும், அவள் சொல்லச் சொல்ல ‘ம்’ போட்டு கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். முனியம்மாள் கிண்ணத்தில் குழம்பையும் நண்டு துண்டங்களையும் போட்டுக் கொடுத்தாள். கிளம்பிப் போனாள் அமுதா. சாப்பிட்டுவிட்டுப் படுத்தபோது இரவாகிவிட்டது. நாளைக்கு யாருக்கு பஞ்சு எடுக்கப்போவது என தெரியவில்லை. பார்த்துக்கொள்ளலாம் எனப் படுத்தாள். கீழே விரிக்கப்பட்டிருந்த பாயில் படுத்தபோது மடித்தக் கோரைப்பாயின் வாசனையில் இருந்து அறிவழகனின் ஞாபகம் சடுதியில் வந்து, செவத்தகன்னியைத் துன்புறுத்தியது. எப்படியாவது அந்த நினைவுகளில் இருந்து விடுபட நினைத்தாலும், ஏற்படும் அனுபவங்கள் கசப்பின் சுவையைத் தருவதாக இருந்தன. அதனால் ஒவ்வொன்றையும் எளிதாகக் கடந்துவிட வேண்டும் என, ஒவ்வொரு முறையும் முயற்சித்தாள். இந்த உடல் இல்லை என்றால், என்னைப் பின்ெதாடர்ந்து வருபவர்களின் எண்ணிக்கை எத்தனையாக இருக்கும் என நினைத்துக்கொண்டாள். இப்போது தன்னை வசீகரிக்க நினைப்பவனும், முன்னால் தன்னோடு வாழ்ந்தவனும் கிட்டத்தட்ட ஒரு முகம் கொண்டவர்களா? வேறு வேறு முகமூடிகளும் ஒப்பனைகளும் கொண்டவர்களா? ஒவ்வொரு முறையும் உடலை ஒப்புக்கொடுத்துதான் அவர்களின் சுயத்தைக் கண்டறிய வேண்டுமா? அனுபவம் அவள் மீது இடைவிடாத ரணங்களைப் பதித்திருக்கிறது. நினைவுகள் சுழன்றன. பத்தாம் வகுப்பு வரை மட்டுமாவது எப்படியாவது செவத்தகன்னியைப் படிக்கவைக்க வேண்டும் என்பதில், அவளின் அப்பா தங்கவேலு உறுதியாக இருந்தார். இரண்டு மகன்களும் உதவாக்கரையாக இருக்கிறார்கள் என்பது அவர் கணிப்பு. பெரியவன் கேரளாவுக்கு மாட்டுக்கறிக் கடைக்குப் போனவன் உயிரோடு இருக்கிறானா... இல்லையா எனத் தெரியவில்லை. அடுத்தவன் திருப்பூர் பனியன் கம்பெனியில் வேலைசெய்து எப்போதோ பணம் அனுப்பினான். இப்போது இல்லை. ஆனால், இந்த இருவருக்கும் பத்து வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு பிறந்தவள் செவத்தகன்னி. இவள் பிறந்த சில மாதங்களில் தங்கவேலுக்கு நல்ல வருமானம் கிடைத்தது. மாடுகளைத் தோலுரிப்பதில் மகா கெட்டிக்காரன் தங்கவேலு. சுற்றுவட்டாரக் கிராமங்களில் காணியாச்சிப் பார்க்கும் ஆட்களோடும் நல்ல உறவு இருந்தது. அதேபோல விசேஷக் காலங்களில் ஆடு உரிக்க இவனுக்கு ஏக கிராக்கி. செத்த மாட்டையே ஒரு மணி நேரத்தில் உரிப்பவன் என்றால், ஆட்டுக்கு அரை மணி நேரம்கூட ஆகாது. அப்படி ஒரு லாகவம் அவன் கையில். சூரி கத்தியைப் பிடிக்கும்போது அப்படி ஒரு நுட்பம். செத்த மாட்டை தரையில் கிடத்தி, கழுத்து மேல்புறமாகத் தாடையைக் கீறி, கீழ்பாகத்தில் இருந்து மெள்ள நகர்ந்து வயிறு, பின்புறம் எனக் கீறி, கைகளை உள்நுழைத்து அழுத்தி, விரல்களைத் தள்ளி, நெம்பி வரும் அழகே அழகு. அப்படி ஒரு நேர்த்தி. மாட்டுத் தோல் விலையில் கிடைக்கும் பணத்தில், இவனுக்கு முக்கால் பாகம், காணியாச்சிக்காரனுக்கு கால் பாகம் என்பதே ஊதியம். ஆனால், ஆட்டுத் தோல் உரிப்பில் அப்படி அல்ல. உரிப்பவனுக்கே தோல் சொந்தம். தோல் விற்ற வகையில் ஓர் ஏக்கர் நிலமே வாங்க முடிந்தது. அது எல்லாம் செவத்தகன்னி பிறந்த பிறகு என்பதால், அவளைச் செல்லமாக வளர்த்தான். அதனால், இவள் படித்து ஏதாவது ஒரு வேலைக்குப் போகவேண்டும் என்பதிலும், தீவிரம்காட்டினான் தங்கவேலு. ஆனால், பத்தில் தேறி பதினொன்றில் படித்துக்கொண்டிருந்த அந்த மழைக்காலத்தில்தான் தங்கவேலுக்கு காமாலை முற்றி, உடல் சொடிந்துபோனது. தினமும் குடித்த சாராயமும் பீடியும் நோயின் தீவிரத்தன்மையை அதிகரித்திருந்தன. இறுக்கமான நிறத்தில் கடும் வலிமைகொண்டிருந்த உடம்பு, ஓரிரு மாதங்களில் சுணங்கிப்போனது. நாட்டுமருந்துகளும் பத்தியங்களும் பயன் அளிக்கவில்லை. காற்றும் மழையும் கடும்சீற்றம்கொண்ட அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை நள்ளிரவில், தங்கவேலு உயிர் அணைந்தது. அதுவரை சீராகப் போய்க் கொண்டிருந்த வாழ்க்கை, குழப்பமாகவும் கோளாறாகவும் மாறியது. இரண்டு அண்ணன்களும் திசைதெரியாமல் போய்விட்டார்கள். அம்மா அவர்களைப் பெற்றிருக்க வேண்டாம் எனச் சொல்லி அழுதாள். பன்னிரண்டில் தோல்வி யடைந்து மேற்கொண்டு படிக்க முடியாமல்போனது. உறவுக்காரர்கள் எப்போதாவது பார்க்கும்போது நலம் விசாரிப்பதோடு நிறுத்திக்கொண்டார்கள். அம்மாவோடு நாற்று நட வயலில் இறங்கினாள்.வயலும் வீடும் அம்மாவும் என, கிராமத்தின் அழிஞ்சை காடுகளில், வயல்வெளிகளில், திடல்களில், பறவைகளின் பாடல்களைக் கேட்கும் முனைப்புகளில், வாசனையோடு பூக்கும் காட்டுமல்லிச் செடியின் தேடல்களில், தோட்டங்களில் வைக்கும் கனகாம்பரம் நட்டுப் பூப்பறித்து கட்டி விற்கும் ஆர்வத்தில், இளமை தரும் இனம்புரியாத மகிழ்ச்சியின் நெகிழ்வுகளில், ஏதோ ஒன்றை அடைய விரும்பும் விருப்பங்களில் திளைத்துக்கொண்டிருந்தாள். வட்டமான முகத்தில் பூக்கும் பருக்களில் உடலில் வழியும் வியர்வை வாசனையில், முகத்தில் மினுங்கும் பொலிவில் ஒரு புதிய மனுஷியாக, தான் இருப்பதையும் தனக்குள் மிளிரத் தொடங்கியிருக்கும் மார்பைப் பார்க்கும்போது ஒருவிதப் பெருமிதம் பொங்கிவழிந்தது. தங்களது ஒரு ஏக்கர் நிலத்தில் புழுதியடிக்க டிராக்டர் வருவதாக அம்மா முனியம்மா சொல்லி இவளையும் அழைத்தாள். அது ஒரு ஆடி மாதம். ஆனி மாதத்தில் ஒருநாள் கனத்த மழை பெய்ந்தது. அதற்குப் பிறகு எல்லோரும் கோடை உழவு தொடங்கிவிட்டார்கள். வடக்குப் புறமாக நீண்டுகிடக்கும் வயல்வெளிகளில் இடையே ‘துண்டக்கட்டளை’ என அழைக்கப்படும் தங்களது வயல் நல்ல செழுமையான நிலம். இரண்டு போகம் நெல்லும் ஒருபோக காலத்தில் புஞ்சைப் பயிர்களை உளுந்தோ, பயிரோ, எள்ளோ வஞ்சனை இல்லாமல் விளையக்கூடியது. நல்ல வாய்க்கால் பாசனம், ஓடம்போக்கியாற்றில் மதகைத் திறந்தால் போதும்... ஓர்ச்சேரியான் வாய்க்கால் உடைத்துக்கொண்டு ஓடும். ஒரு ஏக்கரும், ஒரு மணி நேரத்துக்குள் பாய்ந்துவிடும். நல்ல வாசனையுள்ள மண். நுகர்ந்து பார்த்தால் பீர்க்கம்பூ வாசனையடிக்கும். வயலின் வரப்புகளில் மூன்று வேப்பமரங்களும் ஒரு கருவேலமரமும் நின்றன. தாயும் மகளும் வேப்பமரத்தின் நிழலில் அமர்ந்து தூரத்தில் இருந்து வயல்வெளிகளில் ஊர்ந்துவரும் டிராக்டரைப் பார்த்தார்கள். வெயில் சுதி இழந்து கிடந்தது. ஆடிக்காற்று மரங்களை அசைத்து ஆட்டிக்கொண்டிருந்தன. அவன் சிவப்பு சட்டையும் நீலநிற லுங்கியும் அணிந்திருந்தான். நடுத்தரமான உயரத்தில் கொஞ்சம்போல வெளுப்பாக இருந்தான். கண்கள் செண்பகப் பறவையின் கண்களைப் போல அவ்வளவு சிவப்பு. அதற்குப் பிறகு அவனைத் தொடர்ந்து சந்திக்கவேண்டி இருந்தது. வயல்வெளிகளில், தெருக்களில், சாலைகளில் ஏதோ ஒன்றைத் தேடி அலைபவன்போல் தெரிந்தான். அவனைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு சந்திப்பிலும் அவன், இவளை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டே, ஈர்த்துக்கொண்டே இருந்தான். ஒருநாள் வடக்குவெளியில் நடவுக்குச் சென்றுவிட்டு தனியாக வந்தபோது, கொல்லுருரான் வாய்க்கால் மதகடியில், நீண்ட வரிசையிலான பனைமரங்களின் இடையே வந்து கொண்டிருந்தான். எதிரே வந்தபோது கண்ணடித்து அழைத்தான். போவதா... வேண்டாமா எனத் தயங்கி நின்றாள். ஆனாலும் நடுக்கத்துடன் அருகே போனபோது வெடுக்கென கையைப் பற்றி உள்ளங்கையில் அழுத்தமாக உதடு பதித்தான். உதறியடித்துவிட்டு, வேகமாக ஓட்டம் பிடித்தாள். இரவு எல்லாம் உறக்கம் இல்லை. பார்த்த சினிமா படங்கள் எல்லாம் ஞாபகத்துக்கு வந்தன. பிறகான பொழுதுகள் மரங்கள் அடர்ந்த தோப்புகளிலும் புதர்கள் மண்டிய திடல்களிலும் அந்திக் கருக்கலிலும் நிழல்களைப்போல அவனோடு ஊடாடிக்கிடந்தாள். பல உச்சிவெயில் பொழுதுகளில் முனியம்மா, மகளைத் தேடி அலைந்தாள். தெருப் பெண்கள் ஜாடைமாடையில் அவளிடம் ஏதோ சொன்னார்கள். எதுவும் புரியாத புங்கன்கட்டையாகக் குழம்பித் தவித்தாள். குறுவை சாகுபடி முடிந்து, சம்பா நடவு தொடங்கியிருந்த முதிர்வெயில் கொண்ட புரட்டாசி மாதத்தின் கடைசி சனிக்கிழமையில், ஒரு மஞ்சள் பை நிறையத் துணிகளை எடுத்துக் கொண்டு முக்கூட்டு பக்கம் செவத்தகன்னி போவதைப் பார்த்த ஊர் தலையாரி தங்கையன், வந்து முனியம்மாவிடம் சொன்னான். அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை... டிராக்டர் டிரைவர் அறிவழகனோடு, செவத்தகன்னி ஓடிப்போன விஷயம் ஊர் எங்கும் பரபரப்பாகப் பேசப்பட்டது. சங்கு அறுக்கப்பட்ட ஆட்டைப்போல வீட்டின் வாசல்படியில் அமர்ந்து பிதற்றிக்கொண்டிருந்தாள் முனியம்மா. சிறுவர்களும் வயதான பெண்களும் கூடி நின்று வேடிக்கை பார்த்தார்கள். தெரு ஆட்கள் வந்து கெட்ட வார்த்தையில் திட்டினார்கள். ஓர்ச்சேரி மூன்று தெருக்களை உள்ளடக்கிய மொத்த ஜனக்கட்டும், மையமான பொது புளியமரத்தடியில் இரவில் கூடி விவாதித்தார்கள். நாட்டாமை, பஞ்சாயத்து உள்ளிட்டவர்கள் இது கிராம கௌரவப் பிரச்னை என்றும், அந்த டிராக்டர் டிரைவர் அறிவழகன் பத்து மைலுக்கு அப்பால் இருந்து வந்தவன் என்றும், உடனே அவன் கிராமமான குழிக்காட்டுக்கு ஆள் அனுப்பி விபரத்தைச் சொல்லவும் எங்கே இருந்தாலும் தேடவும் முடிவெடுக்கப்பட்டன. இதற்கான செலவுக்கு முனியம்மாவுக்குச் சொந்தமான ஒரு ஏக்கர் நிலத்தையும் அடகுவைத்து, ஊரே இருவரையும் பிடிக்க ஆகும் செலவைப் பார்த்துக்கொள்ள முடிவெடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் குழிக்காட்டுக்குப் போனபோதுதான் அறிவழகனுக்கு ஏற்கெனவே திருமணமாகி இரண்டு குழந்தைகள் இருப்பது தெரியவந்தது. அறிவழகன் மனைவி கைக்குழந்தையை தோளில் போட்டுக்கொண்டு ஒப்பாரிவைத்து அழுவதாலும், அந்த ஊர்க்காரர்கள் திரண்டு நாளை வரப்போவதாகவும் செய்தி சொல்லிப்போனவர்கள் முனியம்மாவிடம் வந்து சொன்னார்கள். ஆனால், எவரும் வரவில்லை. சிவப்புக் கட்சிக்காரர் மூலமாக 27 நாட்கள் தேடி, திருப்பூர் பனியன் கம்பெனி ஒன்றில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த இருவரையும் தேடிப்பிடித்துக் கொண்டுவந்தார்கள். இரண்டு கிராமங்களும் கூடி சர்வ கட்சிகளில் உள்ள ஒன்றிய அளவிலான பிரமுகர்கள் முன்னிலையில், கிராமத்தில் கூட்டம் கூட்டப்பட்டது. இருவரையும் புளியமரத்தில் கட்டிவைத்து புளியம்சிம்புவால் ஆளுக்கு நாலு அடி கொடுத்து, செவத்தகன்னியின் கழுத்தில் கட்டியிருந்த தாலியை அறுத்து, ஆளுக்கு பத்தாயிரம் ரூபாய் வீதம் கிராமத்துக்குக் கொடுக்கவும் இருவரையும் பிரித்துவிடவும் முடிவெடுக்கப்பட்டது. செவத்தகன்னி முகத்தில் கிராம முக்கியஸ்தர்கள் காறி உமிழ்ந்தார்கள். இப்படித்தான் அப்பாவின் நிலமும் அவளின் தன்மானமும் பறிபோயின. அப்படி ஒரு தவறைச் செய்திருக்காவிட்டால், இப்படி ஒரு நெருக்கடியும் கஷ்டமும் வந்திருக்காது. அறிவழகன் ஏமாற்றினான். நாம் ஏமாந்தோம். அவன் வார்த்தைகள் பிடித்திருந்தன. அவன் சொல்லில் ஏதோ ஒரு சக்தி இருந்தது. அவன் பேச்சை மீற முடியாமல் அவன் பின்னால் போனாள். அந்த வலி நிரம்பிய அனுபவத்துக்குப் பிறகுதான் இந்தக் கிராமத்தின் ஆண்களின் பார்வை இவள் மீது படரத் தொடங்கியது. வயல்வெளிகளில் தனித்திருக்கும் பொழுதுகள் மிகவும் அபாயம் நிறைந்தவையாக மாறின. ஒவ்வொன்றிலும் மிகக் கவனமாக அடியெடுத்து வைத்தாள். காதல் குறித்த பிடிமானம் நழுவிப்போனது. ஆண்கள் பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வர முடியாமல்போனது. அதன் பிறகு சூழலின் நெருக்கடியில் உருவான காதல்கள் எல்லாம் வெறும் உடலின் உணர்ச்சியின் பிதற்றல்கள் என உணர்ந்தபோது, உடல் பற்றிய ஒரு தெளிவு ஏற்பட்டது. படுக்கையில் இருந்து எழுந்து உட்கார்ந்தாள் செவத்தகன்னி. வயிறு உப்பியது. யாரோ வெளியே கனைப்பது கேட்டது. கொட்டடியில் ஆடுகள் கட்டிக்கிடந்தன. கீழத்தெருவில் நாய்கள் குரைத்தன. அது கிழக்குப் பார்த்த வீடு. கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வந்தாள். ஆடுகள் போட்ட பச்சைப் புழுக்கைகளின் வாசம் எழுந்தது. இவள் கதவைத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் ஆடுகள் கத்தின. நெற்றி வெள்ளை ஆடு மடி தளர்ந்துகிடந்தது. `குட்டி போட்ருக்கோ...' என முணுமுணுத்துக் கொண்டாள். உள்ளே எட்டிப்பார்த்தாள். ரவி நின்றுகொண்டிருந்தான். “யாரு..?” “நாந்தேன் கன்னி'' - அருகில் வந்தான். “சொல்லு...” “முக்கூட்டுல சாயந்தரம் கறிகொண்டார் பேரன் உன்னைப் பார்த்தானாம். பிடிச்சுப் போச்சாம். `எவ்வளவு பணமுன்னாலும் தர்றேன். ஒரு தடவை அழைச்சிக்கிட்டு வா'னு சொல்றான். உன்னைப் பத்தி நம்மூர்க்காரனுவோ தப்பா சொல்லியிருப்பானுவபோல இருக்கு. நான் அவன்கிட்டே டிராக்டர் ஓட்டுறதுனால ஒண்ணும் பதில் சொல்ல முடியல. என்ன சொல்ற. எவ்வளவு பணமுன்னாலும் வாங்கித் தர்றேன்” - கெஞ்சலுடன் சொன்னான். அவனிடம் இருந்து அழுகிய பழவாசனை வீசியது. வானத்தைப் பார்த்தாள். நட்சத்திரங்கள் சுடர்ந்தன. மெல்லிய தென்றல் தவழ்ந்தது. மரங்கள் மெள்ள அசைந்தன. ஆந்தை ஒன்று அலறிக்கொண்டு வேகமாக கிழக்குப் பக்கம் பறந்தது. விசிலடிக்கும் பறவையின் சீழ்க்கையொலி விட்டுவிட்டுக் கேட்டது. “அவரு எங்க நிக்கிறாப்புள்ள. மணி என்னாச்சு?'' “ஆத்தங்கரை மேட்டுல... மணி 12 இருக்கும்.” “சரி... முன்னே போ. நான் பின்னே வர்றேன்.” “கட்டாயம் வர்றியல்லே.” “ம்...” வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள். அம்மாவின் குறட்டை ஒலி தீவிரமாகக் கேட்டது. குதிர் இடுக்கின் மறைவில் இருந்த அப்பாவின் சூரி கத்தியை எடுத்தாள். விரலால் சுனை பார்த்தாள். மிகக் கூர்மையாக உள்ளிறங்கியது. அப்பா செத்த மாட்டைத் தோலுரிக்கும்போது கழுத்தில் இருந்து தொடங்குவது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. கூந்தலை முடிந்து இருளில் நடக்கத் தொடங்கினாள்! http://www.vikatan.com
  15. கலைமாமணி சிறுகதை: பாவண்ணன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு ஒரு வகுத்தல் கணக்குக்காக 13-வது வாய்ப்பாட்டை மனசுக்குள் சொல்லிக்கொண்டிருந்ததால், தெருமுனையில் ஒலித்த தமுக்குச் சத்தம் என் காதில் விழவில்லை. ஆனால், என் தம்பி காதுகொடுத்துக் கேட்டுவிட்டான். மறுகணமே கன்றுக்குட்டிபோல துள்ளி எழுந்து வெளியே பாய்ந்து ஓடினான். `எழு பதிமூணு தொண்ணுத்தொண்ணு, எட்டு பதிமூணு...' என மனசுக்குள் முணுமுணுத்தபடியே அவன் பக்கமாகத் திரும்புவதற்குள், அவன் ஒரு குட்டிமுயலின் வேகத்தில் வேலிப்படலைத் தாண்டியிருந்தான். எதுவுமே புரியாமல் நோட்டை அப்படியே கவிழ்த்துவைத்துவிட்டு “இருடா ராமு, நானும் வரேன்டா...” என்றபடி அவனுக்குப் பின்னால் ஓடத் தொடங்கினேன். தமுக்குத் தாத்தாவின் முன்னால் அவன் பறந்து சென்று நிற்பதைப் பார்த்ததுமே, எனக்கு விஷயம் புரிந்துவிட்டது. தாத்தா குச்சிகளால் தமுக்கைத் தட்டித்தட்டி எழுப்பிய ஓசையால் அந்த இடமே அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. நான் ஓட்டமாக ஓடி தம்பியின் தோளைப் பிடித்தபடி மூச்சுவாங்கினேன். “இன்னைக்கு ராத்திரி பத்து மணிக்கு திரெளபதை அம்மன் கோயில் திடல்ல, அக்கம்பக்கம் பதினெட்டுப் பாளையத்திலும் பேர்பெற்ற அமுதகான சிகாமணி, கூத்துச் சக்கரவர்த்தி சிறுவந்தாடு ராமலிங்க வாத்தி யாருடைய குழு `அபிமன்யு வதம்' கூத்து நிகழ்ச்சியை நடத்த இருக்காங்க. தெரு ஜனங்க எல்லாரும் குடும்பத்தோட வந்து கண்டு களிக்கணும்…” ஒவ்வொரு வாக்கியத்தையும் ராகம் போட்டு அவர் இழுத்து இழுத்துச் சொல்ல, நாங்களும் அவரைத் தொடர்ந்து அதே ராகத்தில் சத்தம் போட்டுச் சொன்னோம். `கண்டுகளிக்கணும்...'னு அவர் ஒருமுறை சொன்னதை, நாங்கள் மூன்று முறை திருப்பித் திருப்பிச் சொல்லிக் குதித்தோம். கண்களைச் சிமிட்டியபடி தாத்தா தன் தோளைக் குலுக்கி தலையைத் திருப்பியபடி தமுக்கை அடித்த ஒவ்வொரு முறையும் எங்கள் ரத்தம் சூடாகியது. நரம்புகளில் பரவிய துடிப்பை, எங்களால் தடுக்கவே முடியவில்லை. எங்கள் இடுப்பில் இல்லாத தமுக்கை அடிப்பதுபோல அபிநயித்தபடி சத்தம் போட்டுக்கொண்டே அவருக்குப் பின்னால் போனோம். வேலை முடிந்து அப்பா வீட்டுக்கு வரும் சமயத்துக்காகக் காத்திருந்து, அவர் வந்ததுமே நானும் தம்பியும் ஓடிச்சென்று ஆளுக்கொரு பக்கமாக நின்று அவரிடம் `அபிமன்யு வதம்' கூத்து பற்றிச் சொன்னோம். அப்பா, ராமலிங்கம் வாத்தியாரின் ரசிகர்; அவருடைய கூத்து நடக்கும் ஊர்களுக்கு எல்லாம் சிரமத்தைப் பாராமல் சென்று பார்த்துவிட்டு வருவது வழக்கம். அவரைப் பற்றி பேசத் தொடங்கினால், அப்பாவுக்கு நிறுத்தவே மனம் வராது. “பெரிய தெறமசாலியான கலைஞன். கண்ண மூடிக்கினு கடவுள் தூவுன வெத மாரி இந்தக் கிராமத்துல வந்து பொறந்துட்டாரு. வேற ஊரா இருந்தா, அவருக்குக் கிடைச்சிருக்கக்கூடிய மரியாதை, கெளரவமே வேற மாரி இருந்திருக்கும்” என்று, நாக்கைச் சப்புக்கொட்டியபடி எங்களைப் பார்த்துச் சிரிப்பார். ``ஊரு ஒலகத்துக்குத் தெரியற மாரி, ஐயாவுக்கு ஏதாச்சும் செய்யணும்” என்று எப்போதும் சொல்லிக் கொண்டே இருந்த அப்பா, ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ராமலிங்கம் வாத்தியாரை பற்றி பெரிய கட்டுரை ஒன்று எழுதி, ஒரு பத்திரிகைக்கு அனுப்பினார். அடுத்த வாரம் அந்தக் கட்டுரையுடன் வெளியிட, அவரைப் படம் பிடிப்பதற்காக பத்திரிகை ஆபீஸில் இருந்து ஒரு கேமராமேன் வந்திருந்தார். வாத்தியாரை பல இடங்களில் பல கோணங்களில் நிற்கவைத்து, படம்பிடித்துக்கொண்டு சென்றார். பிரசுரமான அந்தக் கட்டுரையில், இடையிடையே அந்தப் படங்களும் இருந்தன. அன்று ஊர் முழுக்க வாத்தியாரைப் பற்றிய பேச்சு. ``கூத்தாடிக்கு வந்த வாழ்வப் பாத்தீங்களாடா...” என்று சொல்லிச் சிரித்தவர்களும் இருந்தார்கள். ``எனக்கு ஒரு பெரிய கெளரவத்தைத் தேடிக் குடுத்துட்ட பலராமா” என்று வீட்டுக்கே வந்து வாத்தியார் நெகிழ்ச்சியோடு அப்பாவிடம் சொன்ன போது, நான் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ```இதெல்லாம் நமக்கு நடக்காது'னு நெனச்சிட்டி ருந்தேன் பலராமா” என்றபோது, அவர் கண்கள் தளும்பின. இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலாகப் பேசிவிட்டு, புறப்படும் சமயத்தில் “எங்க ஊட்டு ஜனங்க எல்லாருக்குமே என்னைக் கண்டா எப்பவும் ஒரு எளக்காரம்தான். என் ஊட்டுக் காரிக்குக்கூட என்னமோ இந்த ஆளு ஆத்தமாட்டாம இந்தத் தொழிலப் பண்ணிட்டுக் கெடக்கு றான்கிற நெனப்பு உண்டு. பத்திரிகையில படம் வந்த பிறகுதான் என்னமோ இருக்குதுடா இதுலன்னு யோசிக்கிறானுவோ” என்றார். வாத்தியாருடைய கூத்துகளைப் பற்றி அப்பா எழுதிவைத்த குறிப்புகள், அலமாரியில் ஏராளமாக இருந்தன. கட்டுரை எழுதும்போது இந்தக் குறிப்பு களைத்தான் அவர் பயன்படுத்திக்கொள்வார். சீரான இடைவெளிகளில் அவை பலவிதமான பத்திரிகைகளில் பிரசுரமாகின. அவரோடு சேர்ந்து கூத்துகளைப் பார்த்துப் பார்த்து, எங்களுக்கும் கூத்து மீது ஆர்வம் பிறந்தது; சில பாடல் வரிகளையும் வசனங்களையும்கூட மனப்பாடம் செய்துவைத்திருந்தோம். ஞாயிறு காலை நேரத்தில், அப்பா எங்களுக்கு எண்ணெய் தேய்த்துவிடும்போது, எங்கள் வாய் கூத்துப் பாடல்களை ஓயாமல் முழங்கியபடி இருக்கும். வெந்நீரைக் காய்ச்சுவதற்காக அடுப்பின் முன்னால் உட்கார்ந்து மிளார்களை ஒன்றையடுத்து ஒன்றாக அப்பா நெருப்புக்குள் தள்ளத் தொடங்கியதும், அவருடைய ஒரு பக்கத் தோளில் சாய்ந்தபடி நான் அர்ஜுனன் சபதமிடும் பாடல் வரியை நெஞ்சை நிமிர்த்திக்கொண்டு சொல்வேன். அடுத்த கணமே என் தம்பி, அப்பாவின் இன்னொரு பக்கத் தோளில் சாய்ந்தபடி பீமன் யானைபோல கர்ஜித்துவிட்டுப் பாடும் பாடல்வரியைப் பாடுவான். பாடல்களாலும் வசனங்களாலும் அப்பாவை மகிழ்ச்சியில் திளைக்க வைப்போம். “இந்தப் பாட்டு, வசனங் களுக்கு எல்லாம் ஒரு கொறைச் சலும் இல்லை. வாய்ப்பாடு சொல்லுங்கடான்னாதான் நம்ம புள்ளைங்களுக்கு நோப்பாளமா இருக்கும்” என்று அம்மாதான் முணுமுணுத்தபடி இருப்பாள். பலவிதமான கலைஞர்களுக்கு அரசாங்கத்தின் சார்பில் கலைமாமணி விருது வழங்கும் நிகழ்ச்சி பற்றியச் செய்தியை, பத்திரிகையில் தற்செயலாகப் படித்தார் அப்பா. அந்தப் பட்டியலில் எங்களுக்குப் பிடித்த ஒரு நகைச்சுவை நடிகரும் இருந்தார். நானும் தம்பியும் அந்த நடிகரைப் பற்றி உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்பா திடீரென எங்களைப் பார்த்து, “இப்படி ஒரு விருது நம்ம கூத்து வாத்தியாருக்குக் கிடைச்சா எப்படிடா இருக்கும்?” என்று கேட்டார். எங்களுக்கு அந்தக் கேள்வியின் ஆழம் புரியாததால் அவரைக் குழப்பத்துடன் பார்த்தோம். `` `பிரபல கூத்துக்கலைஞர் சிறுவந்தாடு ராமலிங்கம் வாத்தியாருக்கு, தமிழக அரசு வழங்கும் கலைமாமணி விருது'னு பத்திரிகையில கொட்டை எழுத்துல செய்தி வந்தா நம்ம ஊருக்கே பெருமையா இருக்கும், இல்லையா?” என்று மற்றொரு கேள்வியையும் கேட்டார். செய்தியை சத்தம்போட்டு படிப்பதுபோல் அப்போது அவர் குரல் இருந்தது. நாங்கள் பதில் சொல்லாமல் அவரையே பார்த்தோம். அவர் மட்டற்ற உற்சாகத்துடன் இருப்பதுபோலத் தோன்றியது. ``செல்வி... செல்வி!” - தோட்டத்துச் செடிகளுக்கு பூவாளியில் தண்ணீர் பாய்ச்சிக்கொண்டிருந்த அம்மாவை உடனே அழைத்து, அதே கேள்வியை மீண்டும் கேட்டார். அம்மா அமைதியாக “பெருமையாத்தான் இருக்கும். ஆனா, ஒரு விருதை வாங்கிக்குடுக்கிற அளவுக்கு உங்களுக்கு அரசாங்கத்துல செல்வாக்கு இருக்கா?” என்று கேட்டாள். ஒரு கணம் யோசனையில் மூழ்கின அப்பா, “செல்வாக்கு இருக்குதோ இல்லியோ, நம்மால முடிஞ்ச அளவுக்கு முட்டிப்பாக்கலாம்ல?” என்றபடி அம்மாவின் பக்கம் திரும்பினார். அம்மாவின் கண்கள் அவரையே அசைவின்றி உற்று நோக்கின. பிறகு, “முட்டுங்க, முட்டுங்க. முட்றதை யாரும் வேணாம்னு சொல்லல. தலையை உடைச்சிக் காமப் பக்குவமா முட்டணும். அவ்ளோதான்” என்றபடி, தோட்டத்துக்குப் போய் விட்டாள். ஐயாவை, கலை மாமணி விருதுக்குரிய கலைஞ னாக முன்வைப்பதை அன்று முதல் அப்பா தன்னுடைய லட்சியமாகக்கொண்டார். ஒருநாள், சென்னை செல்லும் ரயிலுக்காக விழுப்புரம் ஸ்டேஷனில் நாங்கள் காத்திருந்த சமயத்தில், விழுப்புரத்து ராஜாங்கம் மாமாவும் அந்த ரயிலில் ஏறுவதற்காக வந்திருந்தார். அவரை வழியனுப்பிவைக்க அவர் கட்சியைச் சேர்ந்த ஒரு பெரும் கூட்டமே அவருக்குப் பின்னால் நின்றிருந்தது. அவர் அப்பாவைப் பார்த்ததும் “என்ன மச்சான், குழந்தைப் பட்டாளத்தோடு எங்க கெளம்பிட்டீங்க?” என்று கேட்டார். “லீவு நாளாச்சே, வண்டலூர் வரைக்கும் போயி, பசங்களுக்கு ஜூ காட்டிட்டு வரலாம்னு கெளம்பினோம்” என்றார் அப்பா. பேச்சோடுபேச்சாக, கலைமாமணி விருது தொடர்பாக சட்டமன்ற உறுப்பினரைச் சந்திக்க உதவிசெய்யும்படி அப்பா அவரிடம் கேட்டார். “உங்களுக்கு இல்லாத உதவியா மச்சான். அடுத்த ஞாயித்துக்கெழம நம்ம வீட்டுக்கு வந்துருங்க. ரெண்டு பேருமா போய்ப் பாத்துட்டு வந்துருவோம்” என்றார். மாமாவின் நம்பிக்கையூட்டும் பேச்சைக் கேட்டு, தன் கனவு நனவாகிவிட்டதைப்போலவே நினைத்தார் அப்பா. அடுத்த வாரம் அவர் கிளம்பியபோது அவர் அழைக்காமலேயே நாங்களும் தயாராகி வாசலில் வண்டிக்கு அருகில் நின்றோம். ``நீங்க எதுக்குடா?” என்று அப்பா முதலில் தயங்கினார். ஆனால் ``மாமா ஊட்டுல நாலஞ்சு முயல்குட்டிங்க இருக்குப்பா. ஒவ்வொண்ணும் பஞ்சு மூட்டயாட்டம் மெத்து மெத்துன்னு இருக்கும். அதுங்கள பாக்க ஆசையா இருக்குப்பா” என்று சொன்னதும் சம்மதித்துவிட்டார். டி.வி.எஸ் வண்டியிலேயே மாமாவைப் பார்க்க விழுப்புரத்துக்குப் போனோம். அவர் வீட்டில் ஒரு மணி நேரம் கழித்த பிறகு, எல்லோருமாக சட்டமன்ற உறுப் பினரின் வீட்டுக்குச் சென்றோம். வீடு மிகப் பெரிதாக இருந்தது. பெரிய சுற்றுச்சுவர். வாகனங் களை நிறுத்தும் வசதியோடுகூடிய பெரிய வளாகம். அதையடுத்து சின்னத் தோட்டம். அதை யொட்டி உயர்ந்து நீண்ட படிகளில் ஏறி அவர் வீட்டுக்குள் சென்றோம். பழகியவர்போல அந்த வீட்டில் மாமா நடந்து செல்வதைப் பார்க்க ஆச்சர்யமாக இருந்தது. வாசலில் நின்றவர்கள் அவருக்கு வணக்கம் வைத்தார்கள். ``ஐயா வணக்கம்” என்று கதவுக்கு மறுபுறத்தில் நின்றபடி அழைத்தவாறே உள்ளே நுழைந்தார் மாமா. தலைமுடிக்குச் சாயம் ஏற்றிவிட்டு, உலர் வதற்காகக் கூடத்தில் உட்கார்ந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்த சட்டமன்ற உறுப்பினர் “வாய்யா ராஜாங்கம். எப்படி இருக்க?” என்று புன்னகைத்தபடி முகத்தைத் திருப்பினார். மிகப் பெரிய துண்டால் தன் உடலை அவர் போத்தியிருந்தார். அப்பாவின் வணக்கத்துக்கு பதில் வணக்கம் சொன்னபடியே “ராஜாங்கம், போன்லயே உங்களைப் பற்றிச் சொன்னாரு. நீங்க சொல்லுங்க தம்பி, எந்த மாதிரி விஷயத்துக்கு என் உதவி தேவைப்படுது?” என்று நேராகவே விஷயத்துக்கு வந்துவிட்டார் அவர். அப்பா தொண்டையைச் செருமியபடி மாமாவை ஓரக்கண்ணால் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, தனது லட்சியக்கனவை எடுத்துரைத்தார். “அது யாரு ராமலிங்கம் வாத்தியார்... எந்த ஊர்க்காரர்... நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லயே?” என்று இழுத்தார் சட்டமன்ற உறுப்பினர். “நம்ம பக்கம்தான் ஐயா. சிறுவந்தாட்டுக்காரர்” என்றபடி தயார்செய்து வைத்திருந்த கோப்பை அவரிடம் கொடுத்தார். “உங்களுக்குச் சொந்தமா?” “அதெல்லாம் ஒரு பந்தமும் கெடயாது. அவர் கலைஞர்; நான் ரசிகன். அவ்ளோதான் ஐயா.” அப்பாவை ஒருகணம் உற்றுப் பார்த்துவிட்டு கோப்பின் பக்கங்களை ஒவ்வொன்றாகப் புரட்டினார். ஒருசில நிமிடங்கள் மெளனத்தில் கரைந்தன. ``கவலையேபடாதீங்க. வர்ற வருஷம் அன்னெளன்ஸ் பண்ணப்போற லிஸ்ட்ல இவர் பேரு நிச்சயமா இருக்கும். அதுக்கு நான் உத்தரவாதம்” என மறுபடியும் தன் நெஞ்சைத் தொட்டுச் சொன்னார். “ரொம்ப நன்றிங்க ஐயா, இதுக்கு இந்த ஊரே கடமைப் பட்டிருக்குது” என்று கைகளைக் குவித்து வணங்கினார் அப்பா. ராமலிங்கம் வாத்தியாருக்கு நிச்சயம் கலைமாமணி விருது கிடைத்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை, அப்பாவின் மனதில் உறுதியாக விழுந்துவிட்டது. ஆனால், அம்மாவுக்கு மட்டும் அந்த நம்பிக்கை வரவில்லை. ஜாடைமாடையாக தன் அவநம்பிக்கையை அப்பாவுக்கு உணர்த்திய படியே இருந்தார். ``ஆமா, உனக்கு வேற வேலையே இல்லை. நான் இடம் போனா, நீ வலம் போவே; நான் வலம் போனா, நீ இடம் போவே. அதான என்னைக்கும் நம்ம ஊட்டுல நடக்குது” என்று முனகியபடி சலித்துக்கொண்டார் அப்பா. பத்து நாட்கள் கழித்து விருதுப் பட்டியல் அறிவிக்கப்பட்டபோது, ராமலிங்கம் வாத்தியாரின் பெயர் அதில் இல்லை. அப்பா அதிர்ச்சியில் இடிந்துபோய் உட்கார்ந்து விட்டார். வெளியே செல்லவே கூச்சப் பட்டுக்கொண்டு அலுவலகத்துக்கு இரண்டு நாட்கள் விடுப்பு போட்டுவிட்டு வீட்டிலேயே உட்கார்ந்திருந்தார். அவரால் அந்த ஏமாற்றத்தில் இருந்து எளிதில் மீள முடியவில்லை. ``ஆரம்பிக்கும்போதே இந்தக் கரிவாய்க் காரி வசனம் சொல்லிட்டாளே. அப்பறம் எப்படி உருப்படும்?” என்று அம்மாவை நாள்தோறும் திட்டித்தீர்த்தார். ஆறேழு மாதங்களுக்குப் பிறகுதான் தன் சோர்வில் இருந்து முற்றிலுமாக மீண்டெ ழுந்தார் அப்பா. முதலில் தயாரித்திருந்த கோப்பை எடுத்து மீண்டும் விரிவுபடுத்தி, ஆறேழு பிரதிகள் தயார்செய்தார். மாவட்ட ஆட்சியரையும் முக்கியமான பிற அதிகாரி களையும் நேரில் சந்தித்து, ஆளுக்கொரு பிரதியைக் கொடுத்து, பரிந்துரைக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டார். அந்த ஆண்டு அறிவிக்கப் பட்டப் பட்டியலிலும் அவர் பெயர் இடம்பெறவில்லை. அதற்கடுத்த ஆண்டில் ஒரு பொதுக்குடிமகனின் பரிந்துரை என்கிற அளவில் தன் பெயரிலேயே அந்தக் கோப்பை அரசாங்க அதிகாரியின் பார்வைக்கு நேரடியாக அனுப்பிவைத்தார். “இந்த தரமாச்சும் அரசாங்கம் இந்த விருதை ஐயாவுக்கு அறிவிக்கணும். திறமையின் உச்சமான புள்ளியில ஐயா இருக்கிற பொருத்தமான நேரம் இது. இப்ப கெடச்சா, அவருக்கும் கெளரவம்; விருதுக்கும் கெளரவம்.” பார்க்கிறவர்கள் எல்லோரிடமும் சொல்லிக் கொண்டு திரிந்தார் அப்பா. ஆனால், அந்த ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட பட்டியலிலும் ஐயாவின் பெயர் இல்லை. மனம் உடைந்து போன அப்பா, யாரிடமும் பேசாமல் வீட்டுக்குள்ளேயே அடைந்துகிடந்தார். அவரிடம் மெதுவாகப் பேசிப்பேசி அவரை இயல்பானவராக்கினாள் அம்மா. நடந்த விஷயங்களை எல்லாம் கேள்விப் பட்டு, ராமலிங்கம் வாத்தியாரே ஒருநாள் அப்பாவைத் தேடி வீட்டுக்கு வந்து “ரொம்பப் புத்திசாலின்னு ஒன்ன நெனச்சனே பலராமா. நீயா இப்படி நடந்துக்கிற?” என்றபடி கைகளைப் பற்றினார். “அது…” என்று எதையோ சொல்ல அப்பா இழுத்தார். ``இங்கே பாரு பலராமா, ஒரு கூத்தாடிக்கு அவனுடைய ஆட்டத்தப் பார்த்து ரசிச்சுக் கைதட்டிப் பேசக்கூடிய ரசிகர்களுடைய பாராட்டுதான் ரொம்பப் பெரிய விருது. அரசாங்க விருது எல்லாம் ஒரு கணக்கே இல்லை. இன்னைக்கும் நான் ஆடுற கூத்தப் பார்க்க ஒவ்வொரு இடத்துலயும் வரக்கூடிய முந்நூறு நானூறு பேருங்க, நான் பேசற வசனத்தைக் காதால கேட்டுட்டு நாள் முழுக்கத் திருப்பித் திருப்பிப் பேசுறாங்க, நான் பாடுற பாட்டைப் பாடுறாங்க. இதுக்கும் மிஞ்சிய விருதுனு ஒண்ணு இந்த உலகத்துல இருக்குதா, சொல்லு?” அப்பாவின் தோளைத் தொட்டு அமைதிப் படுத்தினார் வாத்தியார். நீண்ட உரையாடலுக்குப் பிறகு, அன்று இரவு எங்கள் வீட்டில் அப்பாவோடு சேர்ந்து சாப்பிட்டார். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அப்பா யாரும் எதிர்பார்த்திராத ஒரு செயலைச் செய்தார். அலுவலக விஷயமாக சென்னைக்குச் சென்றிருந்த சமயத்தில் வீடியோ கேமரா மூலம் படமெடுக்கத் தெரிந்த ஒருவரை அழைத்துக்கொண்டு வந்தார். சுற்றுவட்டாரங்களில் ராமலிங்கம் வாத்தியாரின் கூத்து நிகழ்ச்சி நடைபெறும் இடங்களுக்கு எல்லாம் அழைத்துச் சென்று, கூத்தின் முக்கியப் பகுதிகளைப் படம்பிடித்துக்கொள்ள வழி செய்தார். அர்ப்பிசம்பாளையத்தில் `மயில் ராவணன் கதை’, தாதம்பாளையத்தில் `விராட பர்வம்’, சாலையாம்பாளையத்தில் `கர்ண மோட்சம்’, மடுகரையில் `அர்ஜுனன் தபசு’. ``இன்னும் ஒன் கிறுக்குப் போகலையா?” என்று சிரித்தார் ஐயா. “நீங்க சும்மா இருங்க ஐயா, எந்தக் காரணத்துக் காகவும் என் லட்சியத்துல இருந்து பின்வாங்க மாட்டேன்” என்று பேசிச் சமாளித்தார் அப்பா. கூத்து இல்லாத ஒரு நாளில் வாத்தியாரைத் தன் சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசவைத்துப் படம்பிடிக்கவைத்தார். அப்புறம் ஊர், கோயில், ஏரிக்கரை, குளங்கள், மரங்கள், தெருக்கள், வயல்வெளிகள் எனக் கண்ணில் பட்டதை எல்லாம் படமாக்கினார். பிறகு, வீடியோக்காரர் சென்னைக்குத் திரும்பிச் சென்றுவிட்டார். எடுத்த காட்சிகளை எல்லாம் வெட்டியும் இணைத்தும் மாற்றி அமைத்துக்கொண்டு ஒரு மாதத்துக்குப் பிறகு அவர் திரும்பி வந்து, தான் எடுத்த படத்தைப் போட்டுக் காட்டியபோது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. ஒரு படம் எப்படி உருவாகிறது என்பதை, அன்று நாங்கள் நேருக்குநேர் தெரிந்துகொண்டோம். அந்தக் குறும்படத்தின் பிரதியையும் செம்மைப் படுத்தப்பட்ட கோப்பையும் எடுத்துக்கொண்டு சென்னைக்குச் சென்ற அப்பா, யாருடைய உதவியையும் எதிர்பார்க்காமல் உயர்அதிகாரியை நேரில் சந்தித்துக் கொடுத்துவிட்டு வந்தார். ஆனால், அந்த முயற்சிகளுக்கும் பலன் கிடைக்கவில்லை. அந்த ஆண்டின் பட்டியலிலும் வாத்தியாரின் பெயர் இல்லை. சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு, கூடத்தில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். `` `வதம்'னா என்னப்பா அர்த்தம்?” என்று அப்பாவிடம் கேட்டான் தம்பி. ``பத்து, பன்னெண்டு பேரு சேர்ந்து ஒரு ஆளை அடிச்சுக் கொல்றதுதான் வதம்” என்றார் அப்பா. தம்பியின் கண்களில் ஒரு மிரட்சி பரவி, தேங்கி நின்றது. “அபிமன்யுவை எதுக்குப்பா வதம் செய்றாங்க?” என்று அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டான். அப்பா, எங்களுக்கு அபிமன்யுவின் கதையைச் சுருக்கமாகச் சொல்லி முடித்தார். நான், அவர் தோளையொட்டி நின்றிருந்தேன். சக்கரவியூகத்துக்குள் நுழையும் கலையை அறிந்து கொண்டவனுக்கு வெளியேறும் கலை தெரியா ததால், எதிரிகளின் தாக்குதலுக்குப் பலியாகி இறந்துபோனதைச் சொல்லும்போது அவர் குரல் மிகவும் தடுமாறியது. ``அது மரணமே இல்லடா. ஒரு கொலை, கூட்டுக்கொலை” என்று நாக்கு சப்புக்கொட்டியபடி சொன்னார். பத்து மணி என்பதன் அடையாளமாக, ஒருமுறை மின்சாரம் நின்று சில கணங்களுக்குப் பிறகு வந்தது. “நீ வரலையா செல்வி?” என்று அம்மாவைப் பார்த்துக் கேட்டார். ``நீங்க போய் வாங்க சாமிங்களா, அது போதும். எனக்கு கூத்தும் வேணாம், பாட்டும் வேணாம். கண்ணு முழிக்கிற வேலை எல்லாம் நம்ம உடம்புக்கு சரிவராது” என்று சிரித்தபடியே எங்களை அனுப்பிவைத்தாள். திரெளபதை அம்மன் கோயில் திடலில் மின்சார விளக்குகளும் காஸ் விளக்குகளும் வெளிச் சத்தைப் பொழிந்தபடி இருந்தன. ஏராளமான கூட்டம். வெள்ளைத் திரையை இருவர் பிடித்தபடி இருக்க, பின்பாட்டுக்காரர்கள் கடவுள் துதிகளைப் பாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆட்டத் திடலைத் தாண்டி ஆட்டக் காரர்கள் வேஷம் கட்டும் இடத்துக்குச் சென்று, வாத்தியார் ஐயாவைச் சந்தித்தார் அப்பா. ஐயா, முதல் வேஷக்காரனுக்கு புஜக் கிரீடைகளைப் பொருத்திக் கட்டியபடியே உரையாடினார். யாரும் எதிர்பாராதபடி ஐயாவிடம் `‘நீங்கதான் அபிமன்யுவா வேஷம் கட்டப்போறீங்களா?” என்று கேட்டான் தம்பி. அவர் பெருமிதத்துடன் `ஆமாம்' எனத் தலையசைத்தார். “ `அபிமன்யு, ரொம்பச் சின்னப்பையன்'னு அப்பா சொன்னாங்க. நீங்க இவ்ளோ பெரியவரா இருக்கீங்களே” என்று தன் முகவாயில் விரலால் தட்டியபடி கேட்டுவிட்டான். அப்படி ஒரு கேள்வியை யாருமே எதிர்பார்க்கவில்லை. அப்பா “என்னடா கேள்வி இது, வா இங்க!” என்று அவனை வேகமாக தனக்கு அருகில் இழுத்தார். “உடு பலராமா, கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிறது நல்லதுதானே” என்று சிரித்தார் வாத்தியார். பிறகு திரும்பி, “பெரியவங்க சின்னவங்களா மாறி நடிக்கிறதுதான் நடிப்பு” என்று தம்பியிடம் சொன்னார். ``யாராவது அடிக்க வந்தா விடாதீங்க. நீங்கதான் பெரியவராச்சே. தைரியமா திருப்பி அடிங்க” என்று சொன்னான் தம்பி. “ஐயோ! மானத்த வாங்குறானே” என்று கூச்சத்தில் நெளிந்தார் அப்பா. வாத்தியார் வாய் விட்டுச் சிரித்தபடி அவன் தோளில் தட்டிக் கொடுத்தார். “இன்னும் ரெண்டு, மூணு வாரத்துல விருது அறிவிப்பு வந்துடும் ஐயா. இந்த தரம் கண்டிப்பா உங்க பேர் பட்டியல்ல இருக்கும்” - அப்பா புறப்படுவதற்கு எழுந்தார். “இன்னும் நீ அந்த முயற்சியை விடலையா பலராமா? நீயும் விடாக்கண்டனா இருக்க. அவனுங்களும் கொடாக் கண்டனுங்களா இருக்கானுவோ” என்று சிரித்தார் வாத்தியார். பிறகு, “வரட்டும் வரட்டும் பலராமா. வர்ற காலத்துல பாத்துக்கலாம்” என்றார். கூத்து தொடங்கியது. ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் பாடும் பாடல்களும் ஆடும் அடவுகளும் புதுமையாக இருந்தன. அபிமன்யுவைக் கொஞ்சியபடி சுபத்திரை பாடும் பாடல்களும் உரையாடல்களும் காதுக்கு இதமாக இருந்தன. விடியும் வரைக்கும் நாங்கள் இந்த உலகத்திலேயே இல்லை. வேறொரு மாய உலகத்தில் வசித்துவிட்டு திரும்பியதுபோல இருந்தது. வீட்டுக்குத் திரும்பியதும் சுபத்திரையின் பாடல்களை அம்மா, தாத்தா, ஆயா எல்லோரி டமும் பாடிக் காட்டிய பிறகுதான் எங்கள் வேகம் சற்றே குறைந்து இயல்பான நிலைக்குத் திரும்பியது. பள்ளிக்கூடம், விளையாட்டு மைதானம், ஏரிக்கரை என நாங்கள் போகும் இடங்களில் எல்லாம் பல நாட்களுக்கு அந்தப் பாடல்களைப் பாடியபடி திரிந்தோம். மடுகரையில் தொடர்ச்சியாக 12 நாட்கள் ஐயாவின் கூத்து தொடங்கியதையொட்டி, அப்பா விடுப்பு எடுத்திருந்தார். தேர்வுக் காலம் என்பதால், எங்களை அழைத்துச் செல்லக் கூடாது என அப்பாவுக்குக் கட்டளை விதித்திருந்தாள் அம்மா. அதனால், அப்பா மட்டும் தனியாகவே இரண்டு நாட்களாகக் கூத்து பார்த்துவிட்டு வந்தார். ஒருநாள் காலையில் கூத்து முடிந்து திரும்பிய அப்பாவுக்கு, ஒரு டம்ளரில் தேநீர் கொண்டுவந்து கொடுத்தாள் அம்மா. அதை வாங்கிப் பருகிக் கொண்டிருக்கும்போதே வாசலில் பேப்பர்காரன் மணியடிக்கும் சத்தம் கேட்டது. “இதோ வந்துட்டேன்” என்றபடி அவரே வெளியே சென்று வாங்கிக்கொண்டு வந்து நாற்காலியில் உட்கார்ந்தார். தன்னிச்சையாக அவர் உதடுகள் கூத்துப்பாட்டு ஒன்றை முணுமுணுத்தபடி இருந்தன. செய்தித்தாளில் முதல் பக்கத்தைத் திறந்து படித்ததுமே சந்தோஷத்தில் எழுந்து நின்று விட்டார் அப்பா. ``டேய், இங்கே பாருடா, இங்கே பாருடா...” என்று என்னிடம் அந்தத் தாளைக் காட்டினார். ``இங்கே, இங்கே..!” என்று அவர் விரலால் அழுத்திக் காட்டிய இடத்தில் ‘தமிழக அரசின் கலைமாமணி விருதுகள்’ என அச்சாகி இருந்ததை வாய்விட்டுப் படித்தேன். தம்பியும் ஓடிவந்து எனக்குப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டு சத்தம் போட்டுப் படித்தான். அதற்குள் அம்மாவும் அங்கே வந்துவிட்டாள். என்னிடம் இருந்து தாளை வாங்கி அவளும் படித்தாள். அப்பா விரலால் சுட்டிய இடத்தில் விருதாளர்களின் நீண்ட பட்டியல் இருந்தது. `நிகழ்கலை’ என்னும் பிரிவில் `ராமலிங்கம் வாத்தியார், சிறுவந்தாடு’ என்னும் பெயர் தடித்த எழுத்தில் அச்சாகி இருந்தது. அப்பாவின் முகத்தில் படர்ந்து இருந்த மகிழ்ச்சியைப் பார்த்து, அம்மாவின் விழிகள் கலங்கின. “நான் எடுத்த முயற்சிகளுக்கு எல்லாம் ஒரு பெரிய வெற்றி இது செல்வி” என்று அம்மாவைப் பார்த்துச் சிரித்தார் அப்பா. பிறகு, ``ஐயாவுக்கு விஷயம் தெரியுமோ தெரியாதோ. ஒரு எட்டு மடுகரை வரைக்கும் போய்ச் சொல்லிட்டு வரேன். விருது விழாவுக்கு அவரை அனுப்பிவைக்க ஏற்பாடு செய்யணும்” என்றபடி அப்பா புறப்பட்டார். “அப்பா... நாங்களும் வரோம்பா” என்று பக்கத்தில் சென்று கெஞ்சினோம். மறுத்து விடுவாரோ என, சற்றே எங்களுக்கு ஒருகணம் தயக்கமாக இருந்தது. ஆனால், சிரித்தபடி “வாங்கடா செல்லங்களா” என்று இருவரையும் பின்னால் ஏற்றிக்கொண்டார். அம்மா ஒன்றும் சொல்லாதது எங்களுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. மடுகரையில் பங்களா வாசலிலேயே வண்டியை நிறுத்திவிட்டு, உள்ளே படியேறிச் சென்றோம். கூடத்தில் சுவர்க்கண்ணாடியைப் பார்த்தபடி ஒப்பனையைக் கலைத்துக் கொண்டிருந்த ஐயா, சத்தம் கேட்டு எங்கள் பக்கம் முகத்தைத் திருப்பினார். அப்பாவைப் பார்த்ததும் அவர் முகத்தில் ஆச்சர்யம். ``என்ன பலராமா, ஊட்டுக்குப் போவலையா?” என்று கேட்டார். “போயிட்டுத் திரும்பி வந்திருக்கேன் ஐயா. இந்த வருஷத்துக்கான கலைமாமணி விருதுப் பட்டியல் அறிவிச்சுட்டாங்க ஐயா. கூத்துக்கலைப் பிரிவுல உங்களுக்குத்தான் விருது. இதோ பாருங்க, உங்க பேர முதல்ல போட்டிருக்காங்க” - உற்சாக மாகச் சொல்லிக்கொண்டே செய்தித்தாளை அவரிடம் கொடுத்தார் அப்பா. அவர் சொன்னதைக் கேட்டுவிட்டு, அங்கங்கே ஒப்பனையைக் கலைத்தபடி இருந்த மற்ற கலைஞர்கள் ஒரே நொடியில் ஐயாவைச் சூழ்ந்துகொண்டார்கள். அவர் பெயரை செய்தித் தாளில் பார்த்துவிட்டு அவரைத் தோளில் தூக்கிவைத்து ஆடினார்கள். “டேய் எறக்குங்கடா, எறக்குங்கடா” என்று சிரித்தபடியே கெஞ்சினார் ஐயா. “ஐயா, நாளைக்குக் காலையில சென்னையில விழா. நீங்க இன்னைக்கு ராத்திரியே அங்கே போய்த் தங்கினாத்தான், விழாவுல கலந்துக்க சுலபமா இருக்கும்” என்று அப்பா சொன்னார். “இன்னிக்கா?” என்றார் ஐயா அதிர்ச்சியுடன். பிறகு, ``அது எப்படி முடியும் பலராமா? 12 நாள் கூத்துக்குக் கைநீட்டி முன்பணம் வாங்கியிருக் கோமே. ரெண்டு நாள் ஆட்டம்தான் முடிஞ்சிருக்கு. இன்னும் பத்து நாள் ஆடியாவணும். உடனே கெளம்புன்னா எப்படி முடியும்?” என்று பதற்றத்துடன் கேட்டார். “ரெண்டு நாளுக்கு இங்கே இருக்கிறவங்க, உங்க வேலையைப் பாத்துக்க மாட்டாங்களா ஐயா?” என்று தயக்கத்துடன் கேட்டார் அப்பா. “நிச்சயமா அவங்க நல்லபடியா பாத்துக்கு வாங்க. அது எனக்கும் தெரியும். ஆனா, அது தர்மம் இல்லை. நான் பொறுப்பெடுத்து நடத்துவேன்னு நம்பிதான் முன்பணத்தை என் கையில குடுத்திருக்காங்க. இப்ப என் சொந்த வேலைதான் முக்கியம்னு ரெண்டு நாள் விட்டுட்டுப் போனா, அடுத்த வருஷம் இப்படி முன்பணம் கொடுப்பாங்களா? யோசிச்சுப் பாருங்க” என்றார். ஐயா, அப்பாவின் தோளைத் தொட்டு “இந்த ஊர்ல 20 வருஷத்துக்கு முன்னால ஒரு தரம் மழையே இல்லாமப்போயிடுச்சு பலராமா. அப்ப இந்த ஊர்க்காரங்க மழைக்காகப் பிரார்த்தனைப் பண்ணிட்டு, பன்னெண்டு நாள் கூத்தாடணும்னு தாம்பாளத்துல நூத்தியொரு ரூபா வெச்சுக் குடுத்தாங்க. கூத்து முடிஞ்ச மக்காநாளே மழை கொட்டோ கொட்டுனு கொட்டிச்சு. ஒரு வாரம் அடைமழை. அப்ப இந்த ஊர்க்காரங்க எல்லாரும் சேர்ந்து ஒவ்வொரு வருஷமும் இந்த மாசத்துல இந்த நாள்ல இங்கே வந்து நீங்கதான் வேஷம்கட்டி ஆடணும்னு எங்கிட்ட ஒரு வாக்கு கேட்டு வாங்கிக்கிட்டாங்க. அதை இதுவரைக்கும் நான் மீறினது இல்லை” என்று சொல்லிவிட்டு மூச்சு வாங்கினார். முகத்திலும் கையிலும் இருந்த எண்ணெய்ப் பசையை ஒரு துணியில் துடைத்துக்கொண்டார். “பேரும் கெடக் கூடாது, தொழிலும் கெடக் கூடாது. அதுதான் பெரிய விருது பலராமா. இந்த மெடல், பட்டம், பேர் எல்லாம் உசிரோட பொழைச்சுக்கெடந்தா, நாளப்பின்ன பார்த்துக்கலாம்.” கையில் இருந்த செய்தித்தாளை ஐயாவிடம் கொடுத்துவிட்டு, பெருமூச்சோடு திரும்பினார் அப்பா. நாங்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்தோம். “ஒரு நிமிஷம் பலராமா” என்றபடி ஐயா, அப்பாவை நோக்கி கையைக் காட்டினார். அப்பா உடனே அவர் பக்கம் பார்வையைத் திருப்பினார். ``என் சார்பா நீ போய் விருதை வாங்க உனக்கு விருப்பம் இருந்தா, தாராளமா போலாம்” என்றார். மறுப்பின் அடையாளமாக புன்னகையோடு தலையசைத்துவிட்டு, பங்களாவின் படிகளில் இறங்கத் தொடங்கினார் அப்பா. http://www.vikatan.com
  16. வேண்டுதல் சிறுகதை: விமலாதித்த மாமல்லன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு கிழவர் படுத்த படுக்கையாகி அன்றோடு ஆறாவது நாள். பாத்ரூம் போகக்கூட எழுந்திருக்க முடியாமல் படுக்கையிலேயே இருந்துவிட்ட அன்றே, எல்லோருக்கும் சொல்லிவிடுவது எனப் பெண்ணும் மாப்பிள்ளையும் முடிவுசெய்துவிட்டார்கள். கிழவரைப் பார்த்துக்கொண்டது என்னவோ இளைய பெண்தான் என்றாலும், அவள் இருந்தது அவர் வீட்டில். இளையவள் சொந்தத்திலேயே மணமுடித்து இருந்ததால், அவர் வீட்டிலேயே சுவாதீனமாய் மாப்பிள்ளையும் தங்கிவிட்டார். அவர் பார்க்கும் வேலைக்கு அதைப்போல இரண்டு வீடுகளை வைத்துக்கொள்ள முடியும் என்பதால், அக்கம்பக்கத்தில்கூட பெரிய வம்பு எதுவும் எழவில்லை. இன்னும் இருந்த இரண்டு மகள்களில் பெரியவள் கல்கத்தாவிலும், நடுவுள்ளவள் பம்பாயிலும் இருந்தார்கள். `உடம்பு சுகமில்லாமல்தானே இருக்கிறார்... எமெர்ஜென்சி எதுவும் இல்லையே?' என, கல்கத்தாக்காரி திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். `என்னதான் அப்பா என்றாலும், குறுகிய அவகாசத்தில் புறப்பட வேண்டும் என்றால், விமானத்துக்கு சொளையாக அழுதாக வேண்டுமே' என்கிற கவலை அவளுக்கு. அவள் கணவர் இருந்த, அரசு நிர்வாகத்தின் கீழ் பராமரிக்கப்பட்டு வந்த தனியார் கம்பெனியை, முழுக்கவும் தனியாருக்குத் தாரைவார்த்துக் கொடுத்ததில் திடீரென `தங்கக் கைகுலுக்கல்' என ஒரு தொகையைக் கொடுத்து மாலையும் பூங்கொத்துமாக அனுப்பிவைத்துவிட்டார்கள். முந்தி மணந்தாலும் பிந்திப் பிறந்த மகன்களோ +1, +2-வுமாக கண்விழித்துப் படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். என்னதான் படித்தாலும், எவ்வளவுதான் மதிப்பெண்கள் எடுத்தாலும் எஃப்.சி-க்குக் காசை அவிழ்க்காமல் பொறியியல் கல்லூரி என்பது கானல் நீர். கைகுலுக்கிக் கொடுத்து அனுப்பியதை வைத்துக்கொண்டு, இன்னும் நான்கைந்து வருடங் களுக்கு நான்கு பேர் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டாக வேண்டும். இதற்கு இடையில் ஆண்டவன் புண்ணியத்தில் யாருக்கும் உடம்புக்கு ஒன்றும் வராமல் இருக்க வேண்டும் என்பதை நினைக்க நினைக்க அவளுக்கு மலைப்பாக இருந்தது. அதுநாள் வரை, அப்பா இருந்த மெட்ராஸ் வீட்டைப் பற்றியோ, அதன் மதிப்பைப் பற்றியோ, அப்பாவுக்குப் பிறகு அதை விற்க நேர்ந்தால் அதில் தனக்கு எவ்வளவு கிடைக்கும் என்பதைப் பற்றியோ அவள் கனவில்கூட எண்ணிப்பார்த்தது இல்லை. அப்பா படுத்தப்படுக்கையாகக் கிடக்கிறார் என்ற செய்தியைக் கேள்விப்பட்டதில் இருந்து, இப்படி ஓர் எண்ணம் தலைக்குள் தட்டாமாலை சுற்றத்தொடங்கிவிட்டது. அந்த நினைப்பை அகற்ற அவ்வப்போது `சீ... தூ' என அவளையும் மீறி வாய்விட்டுச் சொல்லிக்கொண்டி ருந்தாள். `இவளுக்கு என்ன ஆயிற்று?' என கணவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் தயிர்சாதம் சாப்பிடத் தொடங்கியதும் தன் தட்டை எடுத்து வைத்துக்கொண்டவளுக்கு, இரண்டு வாய் உள்ளே போவதற்குள் குமட்டிக்கொண்டு வந்தது. புடவைத் தலைப்பால் வாயைப் பொத்திக் கொண்டு வாஷ்பேசினுக்குப் போய் வாந்தி எடுத்த பின்னரே சற்று ஆசுவாசம் ஆகிற்று. கணவர், அவள் முதுகையே பார்த்தவண்ணம் இருந்தார். திரும்பியவள், `ஒன்றும் இல்லை... அஜீரணம். கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்தால் சரியாகிவிடும்' எனச் சொல்லி விட்டு, போட்டது போட்டபடி படுக்கையறைக்குப் போய்ப் படுத்துவிட்டாள். அப்பாவின் உடல்நிலை மோசம் எனத் தெரியவந்தால், எந்தப் பெண்ணால்தான் சகஜமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியும். இருந்தாலும் இதில் அவர் செய்ய என்ன இருக்கிறது, ஆறுதல் சொல்வதைத் தவிர. அவளுக்குப் பிறத்தியார் ஆறுதல் சொல்வதா? அவள் இல்லை என்றால், தம் கதியே அதோகதி அல்லவா என்றும் அவருக்குத் தோன்றியது. `அறுபதைத் தொடப்போகிற வயதில் வேலையில்லா பட்டதாரி ஆகிவிடுவாய்' என்று எந்த ஜோசியரும் சொல்லியிருக்கவில்லை. அவர் வீட்டிலேயே உட்காரத் தொடங்கிய பின்னர் ஒருநாள் தயங்கித் தயங்கி, `வெளியில் ஏதாவது வேலைக்குப் போகலாமே!' என்ற பேச்சை எடுத்தாள். `கெளரவமாக வகித்த பதவிக்குத் தகுந்தாற்போல் வேலை தேடி, வெளியில் அலைந்தால் வீண்செலவுதான் மிஞ்சும். வாழ்நாள் முழுவதும் லஞ்சம் வாங்காமல் கெளரவமாக வாழ்ந்துவிட்டதற்கு, வட்டியும் முதலுமாக `கன்சல்டன்ட்' என்ற பந்தாவான பெயரில், முன்பின் தெரியாதவர்களுக்கு எல்லாம் லஞ்சத்தை வாங்கிக்கொடுக்கும் மாமா வேலை பார்க்க வைத்துவிடுவார்கள்’ என, பிள்ளைகள் எதிரிலேயே வாய்விட்டுச் சொல்லிவிட்டார். அன்று முதல் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்வது கூடக் குறைந்துவிட்டது. அப்பா பற்றிய செய்தியை தங்கைதான் கைபேசியில் தெரிவித்தாள். ``என்னடீது... இருந்தாப்ல இருந்து குண்டத் தூக்கிப் போடறே?'' ``ஆமாங்க்கா... நேத்து ராத்திரிகூட நன்னாதான் இருந்தார். எப்பையும்போல உச்சுக்கொட்டி உச்சுக்கொட்டி சூப்பர் சிங்கர்லாம்கூட படுத்த வாகுலையே நன்னா பாத்துண்டிருந்தார். படுக்கிறதுக்கு மின்ன பாத்ரூமுக்குப் போனதுதான் கடைசி. காத்தால கட்டில்லயே போயிட்டார். அப்பா அப்பாங்கிறேன், கண்ணுலேர்ந்து தாரைத் தாரையா ஜலம்தான் வழியறது. வாயைத் தொறந்து ஒரு வார்த்தை பேச மாட்டேங்கிறார்'’ என்று சொல்லிக்கொண்டே போனவள், உடைந்து அழத் தொடங்கிவிட்டாள். ``என்னடீ சொல்றே. டாக்டர் வந்து பார்த்தாரா?'' ``டாக்டர்லாம் டெய்லி வந்து பார்த்துட்டு போயிண்டுதான் இருக்கார். ஒரு இம்ப்ரூவ்மென்ட்டும் இல்லை.'' ``உங்காத்துக்காரர் என்ன சொல்றார்?'' ``அவர்தான்க்கா, `டிக்கெட் கிடைக்கிறது கஷ்டம். கல்கத்தாக்காவுக்கு மொதல்ல சொல்லிடு'ன்னார்.'' ``அவ என்னடி பண்றா. அவளுக்கு நியூஸ் தெரியுமோ?'' ``அவளாவே சித்த நேரம் மின்ன யதேச்சையா போன் பண்ணி, `அப்பா என்ன பண்றார்? அவராண்ட போனைக் குடு, பேசணும் போல இருக்கு'னு கேட்டாக்கா.'' ``என்னடீ சொல்றே?'' ``ஆமாங்க்கா. விஷயத்தைச் சொன்னதும், `என் நாக்குல சனிடீ'னு துடிச்சுப் போயிட்டா. மத்தியானம் ஃப்ளைட்டைப் பிடிக்கிறதா சொல்லியிருக்கா.'' இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொண்டிருந் திருந்தால், மெட்ராஸ் தங்கை அவளாகவே விமான டிக்கெட் புக் பண்ணிக்கூடக் கொடுத்திருப்பாள் என்பது என்னவோ வாஸ்தவம்தான். ஏற்கத்தான் மனம் வரவில்லை. இதெல்லாம் அவளுக்கு ஒரு பணமே இல்லை. என்றாலும், ஏற்றுக்கொள்வது நன்றாகவா இருக்கும் எனத் தோன்றியது. சட்டென ஏதோ தோன்றிற்று. விலுக்கென படுக்கையில் இருந்து எழுந்து ஹாலுக்கு வந்தாள். அவர் செருப்பைக் காணவில்லை. உள் தாழ்ப்பாள் போடப் படாமல் மூடப்பட்டிருந்த கதவு வெறிச்சென இருந்தது. அவர்தான் கதவுப் பூட்டைப் பூட்டிக்கொண்டு போயிருக்கிறார். இன்னொரு சாவி டி.வி பக்கத்தில் இருந்தது. கண் அனிச்சையாக அந்தப் பக்கம் பார்த்து, சாவி இருப்பதை உறுதிசெய்து கொண்டது. ட்ரெய்னுக்கு டிக்கெட் புக் பண்ணத்தான் போயிருப்பார். அவர் வீட்டில் இருக்க ஆரம்பித்தது முதலாகவே, பசங்க படிப்பு கெடும் என்ற காரணத்தை வைத்து, இன்டர் நெட்டைத் துண்டித்தாயிற்று. இந்த இழவெடுத்த சூப்பர் சிங்கர் மட்டும் இல்லை என்றால், டி.வி-யையும் துணி போட்டு மூடிவைத்துவிடலாம். சின்ன வயதில் பாட்டு கற்றுக்கொண்ட பாவத்துக்குக் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அப்பாதான் `அவள் பாட்டு கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்' என ஒற்றைக்காலில் நின்றார். அவள் பாட்டுக் கச்சேரி அரங்கேற்றம், தெருக்கோடிப் பிள்ளையார் கோயில் மண்டபத்தில் விமர்சையாக நடந்தது. அதைப் பார்க்க அம்மாவுக்குத்தான் கொடுத்துவைக்கவில்லை. அதற்குள் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டாள். மூன்று பெண் குழந்தைகளையும், அம்மாவுக்கு அம்மாவாக இருந்து அப்பாதான் வளர்த்தார். இதே மாதம் விஜயதசமி அன்றுதான் அம்மா போய்ச் சேர்ந்தாள். இன்னும் இரண்டு நாட்களில் விஜயதசமி என்பது நினைவுக்கு வர, வயிற்றில் பந்து சுருண்டது. அவருடைய அம்மாப் பாட்டியின் சாயலில் அவள் இருப்பதால்தான் பாட்டியைப் போலவே, அவளுக்கும் பாட்டு நன்றாக வருகிறது என வாய்க்கு வாய் சொல்லி மாய்ந்துபோவார் அப்பா. பெண் பார்க்க வந்தபோது பாடியதுதான் கடைசி. கல்யாணம் முடிந்து கல்கத்தாவுக்கு வந்து சேர்ந்த பின்னர் `குழந்தை... குழந்தை!' என 10 வருடங்கள் கண்ட கண்ட மருந்து மாத்திரைகளைத் தின்று, பிள்ளைப்பேறுக்கு முன்பே உடல் பெருத்து, குரல் முரடாகிப்போனது. அவர் டிக்கெட் புக் பண்ணியாயிற்று என போன் பண்ணுவதற்குள், அப்பா எழுந்து உட்கார்ந்துவிட்டார் என்ற செய்தி வந்துவிடட்டும் என்று, ஒரு ரூபாய் நாணயத்தை மஞ்சள் துணியில் முடிந்து சுவாமி முன்பாக வைத்தாள். பக்கத்தில் இருந்த பித்தளைப் பெட்டியில் கல்யாணம் ஆனது முதல் முடிந்துவைத்தவை வேண்டிய மட்டுக்கும் இருந்தன. சில பிரார்த்தனைகள் நிறைவேறியிருந்தன; பல நிறைவேறியது இல்லை என்ற எண்ணம் மின்னல் கோடாக நெளிந்து மறைந்தது. `தெய்வக் குத்தம்' என, கை அனிச்சையாக மோவாயைத் தொட்டுக்கொண்டது. அப்பாவைக் கண்கொண்டு பார்க்கச் சகிக்கவில்லை. பார்த்ததும் முதலில் தோன்றிய நினைப்பே, எப்போது வேண்டுமானாலும் போய்விடுவார் என்பதுதான். சகோதரிகளிடம் வாய்விட்டுச் சொல்லியேவிட்டாள். ``என்னடீது, இப்படி இருக்கார்? நாளைக்குத் தாண்டுவாரான்னே தெரியலையேடீ.'' ``ஒரு வாரமாவே இப்படிதான்க்கா இருக்கார். எவ்ளோ மாத்திரை மருந்து குடுத்தும் ஜுரம் இறங்கவே மாட்டேங்கறது.'' நெற்றியில் இருந்த ஈரத் துணியைத் திருப்பிப் போட்டாள் இளையவள். ``இப்படித்தான்டி ஒரு விஜயதசமியன்னைக்கு அம்மா போய்ச் சேர்ந்தா...'' என்றாள். ``வாய அலம்புடீ'' என்றபடி பம்பாய்க்காரி விசுக்கென இடம்விட்டு அகன்றாள். மாப்பிள்ளை, டாக்டர் மாமாவைக் கூட்டிக்கொண்டுவந்தார். அவர், அப்பாவின் பால்யகால சிநேகிதர். அப்பாவும் அவரும் ஒரே தெருவில் ஒன்றாக விளையாடியவர்கள் என்று, அப்பா அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். ``என்னைக் கூப்பிடணும்னு உங்களுக்கெல்லாம் இப்பதான் தோணித்தா?'' என்று கேட்டபடியே உள்ளே நுழைந்தார். அப்பாவின் அருகில் சென்று நெற்றியில் கை வைத்துப் பார்த்தவர், ``டேபிள் ஃபேன், பெடஸ்டல் ஃபேன்னு பக்கத்தாத்து அக்கத்தாத்துல இருக்கிறதை எல்லாம் கொண்டாந்து சுத்திவைங்கோ. அனல் இங்க அடிக்கறது'' என்று உருட்ட ஆரம்பித்துவிட்டார். ``மாமா... பொழச்சுப்பாரா?'' என்றாள் பெரியவள் மெல்லிய விம்மலுடன். ``என்னை எதுக்குக் கூப்ட்ருக்கேள். அவ்ளோ சுலபத்துல இவனைப் போகவிட்ருவேனா?'' ``மாமா, ஏதோ எங்க ஆறுதலுக்காகச் சொல்றேள். எனக்கென்னவோ நம்பிக்கையே இல்லை.'' ``நீ எப்ப வந்தே?'' ``நீங்க வர்றதுக்கு அரை மணி மின்ன.'' ``இப்பதான வந்தே. ஒரு வாரமா இவனோடயே இருந்தா மாதிரி பேசறே.'' ``அதுக்கு இல்லே…'' - புடவைத் தலைப்பால் வாயைப் பொத்திக்கொண்டாள். டாக்டர் மாமா போன் போட்டார். யார் யாரோ வந்தார்கள். ஆம்புலன்ஸ் வந்தது. அப்பா ஆபத்தான கட்டத்துக்குப் போய்கொண்டிருக் கிறார். ஹாஸ்பிட்டலுக்கு அழைத்துக்கொண்டு போகப்போகிறார் என பெரியவள் நினைத்தாள். கிசுகிசுத்தக் குரலில் சகோதரிகளிடம் அரற்றவே ஆரம்பித்துவிட்டாள், ``அவ்ளதான்போல. நேக்கென்னவோ பயமா இருக்குடீ'' என்று. ஹாலில் வேட்டியை விரித்து அப்பாவைக் கட்டிலில் இருந்து அப்படியே தூக்கிக் கீழே படுக்கவைத்தார். ஃபேன் காற்றில் அசைந்த நான்கு முழம் வேட்டியைத் தவிர ஒற்றை அசைவு இல்லாது பொம்மைபோல நடுக்கூடத்தில் படுக்கவைக்கப்பட்டிருந்தார் அப்பா. டாக்டர் மாமா என்ன செய்கிறார் என யாருக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை. ஆம்புலன்ஸில் இருந்து ஆளுயரத்துக்கு நீள நீளமாக இரண்டு ஐஸ் பார்களை நான்கைந்து பேர் கொண்டுவந்து, அப்பாவுக்குப் பக்கவாட்டில் வைத்தார்கள். ஸ்கூல்விட்டு வந்த குழந்தைகள் இரண்டும் யூனிஃபார்மைக்கூடக் கழற்றாமல் விதிர்த்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. அப்பா பக்கத்தில் சேர் போட்டு உட்கார்ந்துவிட்டார் டாக்டர் மாமா. ஒருத்தர் ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை. கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் உட்கார்ந்திருந்தவர் நெற்றியைத் தொட்டுப்பார்த்தார். அப்பாவின் மணிக்கட்டைப் பிடித்துப் பார்த்துவிட்டு, ``அரை மணி கழிச்சு போன் பண்ணுங்கோ'' என்று மாப்பிள்ளையிடம் சொல்லிவிட்டு, ``பயப்பட ஒண்ணும் இல்லை, எழுந்துடுவான். கொஞ்சமா கஞ்சி ரெடி பண்ணி வெச்சுக்குங்கோ'' என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பிப் போயேவிட்டார். ``என்னடீது... இந்த மனுஷன் ஏதோ ஜோசியக்காரராட்டமா இப்படிச் சொல்லிட்டுப் போயிட்டார். அவர் நிலைமை எழுந்திருக்கிறா மாதிரியா இருக்கு?'' என்று புலம்பத் தொடங்கிவிட்டாள் பெரியவள். இரண்டு சகோதரிகளும் எவ்வளவு சொல்லிப் பார்த்தும், அவள் வாய் ஓய்வதாக இல்லை. ஏதோ பிரமை பிடித்தவள்போல, ``அவர் எழுந்திருக்க மாட்டார். எனக்கு நம்பிக்கையே இல்லை'' என்று வறண்ட கண்களும் கம்மிய தொண்டையுமாகச் சொன்னதையே, திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். விளக்கு வைக்கும் நேரம் ஆகிவிட்டது. அப்பாவிடம் எந்த அசைவும் இல்லை. கஞ்சி ஆடைகட்டிவிட்டிருந்தது. பெரியவளின் அரற்றல் வேறு, எல்லோரையும் மிக மோசமான இரவை எதிர்நோக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தது. அப்பாவின் கட்டைவிரல் ஆடியதை முதலில் பெரியவள்தான் பார்த்தாள். பார்த்தவள், மிரட்சியுடன் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள். அவள் முகத்தில் இருந்த பீதியில் மிரண்டவர்களாக, மற்றவர்கள் அப்பாவைப் பார்த்தார்கள். அவர் மெள்ள கை - கால்களை அசைக்கத் தொடங்கியிருந்தார். குதூகலத்தில் வீடே திமிலோகப்பட்டது. பெரியவள், அப்பாவையே வெறித்துப் பார்த்தபடியே இருந்தாள். அவளை யாரும் கவனிக்கக்கூட இல்லை. டாக்டர் மாமா கூறியதுபோல கொஞ்ச நேரத்தில் அப்பா எழுந்து உட்கார்ந்துவிட்டார். இளையவள் ஸ்பூனில் ஊட்டிய கஞ்சியை சப்புக்கொட்டி சாப்பிட்டபடி அவளைப் பார்த்து, நெஞ்சுக்கூட்டில் மூச்சிளைக்க, ``என்னடீ, எப்படி இருக்கே, எப்போ வந்தே, மாப்ள செளக்யமா இருக்காரா, பசங்க எல்லாம் எப்டி இருக்கா?'' என்றார். அவள் வெடித்து அழுதாள். ஏன் அழுகிறாள் என அவர் உள்பட யாருக்கும் புரியவில்லை. எல்லோரும் அவளை விநோதமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்! http://www.vikatan.com
  17. திரை - சிறுகதை ஜா.தீபா, ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் சுபலன் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். சிக்கலான முடிவுகள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அவர் அமைதியாக இருப்பது வழக்கம். ஆனால் அன்று, அவரது மனம் கொதிப்பில் இருந்தது. தூரமாகத் தெரிந்த மலைச்சிகரங்களை இலக்கு இன்றி பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார். குரு நாட்டில் இருந்து காந்தார தேசத்துக்கு, இதுவரை திருமணத்துக்கான அழைப்புகள் மட்டுமே வந்திருக்கின்றன; முதன்முறையாக திருமணச் சம்பந்தம் தொடர்பாக தூது வந்திருக்கிறது. `இது சரிப்படாது. இல்லை... ஏன் சரிப்படாது? குரு வம்சத்தின் பட்டத்து மகிஷியாகும் யோகம் காந்தாரிக்கு இருக்கக்கூடும். ஆனால்...' நினைக்கும்போதே அவர் அடிவயிற்றை என்னவோ செய்தது. அப்போதுதான் அந்த அலறலும் கேட்டிருக்க வேண்டும். ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தவர், ஓலம் வந்த திசையை நோக்கி ஓடினார். அது காந்தாரியின் பழத்தோட்டம் இருக்கும் திசை. காந்தாரிக்கு, நாள் முழுவதையும் பழத்தோட்டத்தில் கழித்தாலும் அலுக்காது. அங்கு எதைப் பார்ப்பாள், எதனுடன் பேசுவாள் என்பது எல்லாம் அவளுக்கு மட்டுமே தெரிந்த அந்தரங்கம். தோட்டத்தின் நடுவே அபூர்வமாகப் பூக்கும் பூக்கள் ஒவ்வொன்றின் மணமும் காந்தாரியின் மேல் வீசும். அந்த அளவுக்கு அவள் பூக்களோடும் நெருக்கம். சுபலன், தோட்டத்தை நெருங்கும்போதே காந்தாரிக்குத்தான் ஆபத்து என்பது தெரிந்துவிட்டது. அப்படியே நின்றார். காந்தாரியின் தோழிகள், அலறலை இன்னும் நிறுத்தவில்லை. “காந்தாரி மயங்கி சரிந்துவிட்டாள்.விளையாடிக்கொண்டுதான் இருந்தோம்...” என்றாள் ஒரு பெண் அரைகுறை வார்த்தைகளில். “அப்படி என்ன விளையாட்டு?'' என்றார் சுபலன். “கண்ணாமூச்சி.” அதற்குள் `காந்தாரி விழித்துவிட்டாள்' என்ற செய்தி கிடைத்தது. காந்தாரிக்கு, முதலில் ஒன்றும் புரியவில்லை; படபடப்புடன் காணப்பட்டாள். தந்தையைப் பார்த்ததும் மரியாதைக்காக எழுந்தாள். `இனி இதுபோன்ற ஆபத்தான விளையாட்டுக்கள் வேண்டாம்' என்று ஏதோ சொல்ல முனைந்தவர், குதிரையின் மூச்சிரைப்பைப்போல் பெருமூச்சை உதிர்த்துவிட்டு அங்கு இருந்து நகர்ந்துபோனார். காந்தாரி, அண்ணன் சகுனியைத் தேடினாள். அடுத்த நிமிடம் புயல் வீசப்போகும் அறிகுறிக்கு முந்தைய அமைதி, தோட்டத்தில் எழுந்தது. காந்தாரி புரிந்துகொண்டாள். சகுனி அண்ணன் வந்துவிட்டான். தோழியர்கள், ஆடை சரசரப்புகூட எழாமல் அங்கு இருந்து நகர்ந்தனர். அவனின் வருகையும் இருப்பும், எப்போதுமே மற்றவர்களுக்கு மனப்பதற்றத்தை உண்டு பண்ணுவதை காந்தாரி கவனித்திருக்கிறாள். ஆனால், தன்னுடைய மனம் மட்டும் பதற்றத்தில் இருந்து விடுபடுவதை அவள் உணர்ந்தாள். `எதனால் இப்படி?' எனப் பலமுறை யோசித்திருக்கிறாள். சகுனியிடம்கூட இதைப் பற்றி அவள் பேசியது இல்லை. முற்றுப்பெறாத ஒரு ரகசியம்போல் அவளுக்குள்ளேயே அந்தக் கேள்வி தங்கியிருக்கிறது. காந்தாரி, சகுனியை ஏறிட்டாள். “அண்ணா...” என்றாள் அடியாழக் குரலில். சகுனி ஒன்றும் பேசவில்லை. கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்தின்போது அவள் கண்களைக் கட்டியிருந்த துணியை தனது ஒற்றை விரலால் எடுத்தான். “நெருப்பு வேண்டும்” என்றான். நெருப்பு வந்தது. அந்தத் துணியைத் தீயிட்டான். “காந்தாரி... நமக்கு பயம் ஏற்படுத்தும் செயல்களை நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டும் அல்லது அழித்தொழிக்க வேண்டும்... புரிந்ததா?” காந்தாரிக்கு அப்போது ஒன்றும் புரியவில்லை. காந்தாரத்தில் குளிர்கால இரவுகள் சிக்கலானவை. ஆட்டின் கம்பளியை உடலில் இறுகக் கட்டிக்கொண்டாலும் மலைச்சிகரத்தின் மேல் மோதிவரும் காற்றுக்கு ஊடுருவும் தன்மை அதிகம். காந்தாரிக்கு இன்று குளிர் உறைக்கவில்லை. அடர்வெயிலும் நடுங்கும் குளிரும் காந்தார தேசத்தின் சொத்துக்கள். அவற்றை நிரந்தரமாகக் கைவிட்டுப்போகும் காலம் வந்துவிட்டது. குரு நாட்டிலும் இதேபோன்ற சீதோஷ்ண நிலைதான் இருக்கும் என்கிறார்கள். இங்கு இருந்து குரு நாட்டைப் பார்க்க முடியுமா என்று, நின்ற இடத்தில் இருந்து கால்களை உயர்த்திப் பார்த்தாள். காலை வெளிச்சத்தில் மலை மறைத்திருப்பது தெரியும். இப்போது கடும் இருளைத் தவிர ஒன்றும் தெரியவில்லை. இருட்டையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். கண்கள் அடைத்துக்கொண்டு வந்தன. தூக்கம் வருகிறதோ என, கண்களை மூடினாள். கண்களுக்குள் மேலும் கருமை இறுகியது. அந்தக் கருமையை அவளால் தாங்க முடியவில்லை. மீண்டும் நெஞ்சுக்குள் படபடப்பு ஏறிக்கொண்டது. திருமணம் முடிவானதில் இருந்து குரு நாட்டுத் தூதுவர்கள் அடிக்கடி வந்து போகிறார்கள். காந்தார தேசத்தின் ஏக இளவரசியின் திருமண ஏற்பாடுகள் மந்தகதியிலேயே நடந்துகொண்டிருந்தன. சுபலனால்கூட முழுமனதோடு வைபவக் காரியங்களில் ஈடுபட முடியவில்லை. காந்தாரியின் திருமணம் குறித்து சகுனியிடம் பேசி, அவனுடைய சம்மதமும் வாங்கியாயிற்று. சகுனி, எப்போதும் எதிர்காலத்தைக் கணிக்கத் தெரிந்தவன். பாதகங்களை அவனால் முறியடிக்க முடியும். அவனுக்கு வேண்டியது எல்லாம் சாதகங்கள் மட்டுமே. காந்தாரியைச் சமாதானம் செய்ய அவனால் மட்டுமே முடியும். இந்நேரம் காந்தாரியிடம் அவன் சொல்லியிருப்பான். காந்தாரியிடம் சொல்லவேண்டியதைப் பற்றி சிந்திப்பதற்கு, சகுனி அதிக நேரம் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. `‘காந்தாரி... இன்னும் சில நாட்களில் எங்களைவிட்டு நீ அந்நிய தேசத்துக்குச் செல்லப்போகிறாய். அங்கே உனக்குப் பல இடையூறுகள் வரலாம்... நிச்சயம் வரும். அங்கு நீ மட்டும் இளவரசி அல்ல, குந்தி போஜனின் மகளும் இருக்கிறாள். பாண்டுவின் மனைவி என்பதால், அவளுக்கும் அங்கு அதிக உரிமைகள் இருக்கும்.” “அது இயல்புதானே அண்ணா!” “ஆமாம். ஆனால், உன்னை அங்கு இரண்டாம்பட்சமாகப் பார்ப்பதில் எனக்கு சந்தோஷம் இல்லை. உனக்கு கணவனாக வரப்போகும் திருதராஷ்டிரன், மாபெரும் வீரன்; மனவலிமைகொண்டவன்.” காந்தாரி நாணத்தில் லேசாகச் சிரித்தாள். “காந்தாரி, வீரம் என்பதை என்னவென்று நினைக்கிறாய்?” காந்தாரிக்கு, இந்தக் கேள்வியின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டு பதில் சொல்ல நேரம் எடுத்தது. “மனோதிடம்தான் அண்ணா உண்மையான வீரம். அப்படி எனில், நான் பார்த்ததிலேயே சிறந்த வீரன் நீதான்.” “சரியாகச் சொன்னாய். மனோதிடம் இருப்பவனே வீரன். போர்க்களத்தில் நின்று எதிரிகளைச் சூறையாட முரடர்களால்கூட முடியும். ஆனால், வீரனால்தான் தலைமை ஏற்க முடியும். புரிகிறதா?” காந்தாரி புரிவதாகத் தலையசைத்தாள். “குரு வம்சத்தின் தற்போதைய பட்டத்து இளவரசனான பாண்டு, என்றுமே வீரன் அல்ல; அதே நேரம் முரடனும் அல்ல. திருதராஷ்டிரன் போர்க்களத்துக்குச் சென்றது இல்லை. ஆனால், அவனால் ஒரு ராஜ்ஜியத்தை நிர்வகிக்க முடியும். அதற்கு மனோதிடம்தானே வேண்டும்... கண்கள் தேவை இல்லையே!” காந்தாரி, சகுனி பேசியதை ஒரு நொடிக்குள் கிரகித்துக்கொண்டாள். “அண்ணா, அவர்...” “ஆம். மனோதிடம் உள்ளவர்களுக்கு கண்கள் என்பது வெற்று அலங்காரம்தான்.” “ஐயோ!” திடுக்கிட்டு எழுந்தாள் காந்தாரி. நேரம் விடியத் தொடங்கியிருந்தது. திருதராஷ்டிரனின் உஷ்ண சுவாசம், காற்றில் கலந்திருந்தது. ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கிறார். திருமணமான நாளில் இருந்து தான் ஆழத் தூங்குவதாக பலமுறை சொல்லியிருக்கிறார். அதே திருமண நாளில் இருந்துதான் தன் தூக்கத்துக்கு சலனம் ஏற்பட்டது என்பதை காந்தாரி அவரிடம் சொல்லவில்லை. கண்களைச் சுற்றிக்கட்டிய துணியைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். இன்று என்ன நிறத்தில் ஆன துணியைக் கட்டியிருப்பார்கள்? உடுத்தும் உடைக்கு ஏற்ற வண்ணத்தில் துணியைக் கட்ட கட்டளையிட்டிருந்தாள். எந்த வண்ணத்தில் உடை அணிந்திருக்கிறாள் என்பதை, பணிப்பெண் சொல்லியிருந்தாள். `கரும்பச்சையா...இளஞ்சிவப்பா..? அது நேற்றைக்கு முன்தினம் அல்லவா? அப்போது நேற்றைய பொழுதில் என்ன உடையாக இருக்கும்? எதுவோ சொன்னாளே!' - காந்தாரிக்கு நெஞ்சுப் படபடப்பு அதிகமானது. மூச்சு, காற்று வேண்டி அலைந்தது. மனதையே கண்களாகப் பாவித்துக்கொள்வேன் எனப் பெருமையுடன் இருக்கும்போது, இப்படி ஒரு மறதி ஏற்பட்டதை காந்தாரியால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. யாரைக் கேட்பது? இந்த அகாலவேளையில் யாரையாவது அழைக்கலாம்தான். அழைத்து, `கண்களில் என்ன நிறத்தில் துணி கட்டியிருக்கிறாய்?’ எனக் கேட்டால், அவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? அஸ்தினாபுரத்தின் பட்டமகிஷியின் கேள்வியில்கூட, உயர் தகுதி இருக்க வேண்டும் என்றுதானே உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். மனம் ஒவ்வொரு நிறமாகச் சொல்லிப்பார்த்தது. சுவாசம் அதிர்ந்துகொண்டேபோனது. கையை மெதுவாக தலையின் பின்பக்கமாகக் கொண்டுசென்றாள். இந்தத் துணியை முதன்முதலாகக் கட்டும்போது சகுனி உடன் இருந்தான். ‘`இதை தியாகமாக நினைக்கிறாயா காந்தாரி?” என்றான் சகுனி. “இல்லை அண்ணா. இது ஒரு வைராக்கியம். சிறுவயதில் இருந்தே இருட்டைப் பார்த்து அச்சப்படுபவளாக இருந்திருக்கிறேன். `எது நமது பலவீனமோ, அதற்குத்தான் சோதனை வரும்' என்று நீதானே சொல்வாய். நான் அதை எதிர்கொள்ளப்போகிறேன். என்னுடைய இந்தச் செயலை குரு வம்சமோ, காந்தாரமோ எதிர்பார்த்திருக்காது. உயிருடன் இருக்கும்போதே என்னை நான் பொசுக்கிக்கொண்டே இருப்பேன். என்னைப் பார்க்கும்போது எல்லாம் மண்ணாசைக்காகவும் கௌரவத்துக்காகவும் எதையும் செய்யத் துணியும் கோழைகளுக்கு உறுத்த வேண்டும்.” சகுனி மனதுக்குள் வருத்தமாகச் சிரித்திருக்கக்கூடும். ஏனெனில், அவர் எதிர்காலத்தைக் கணிக்கக்கூடியவர். அந்த நாள் முதல் இன்று வரை அந்தகாரத்தோடு வாழப் பழகியாயிற்று. காந்தாரியின் செயலினால் பெருமையின் அளவு எல்லை இல்லாமல்போனது திருதராஷ்டிரனுக்கு. பிறவியில் இருந்தே கண்பார்வையற்ற அவர், கேட்பதற்கு அநேகக் கேள்விகளை வைத்திருந்தார். ‘`உங்கள் நாட்டின் நிறம் என்ன?'' என்றார் ஒருமுறை. இப்படியான ஒரு கேள்வியை காந்தாரி எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. மனக்கண் முன்னால் காந்தாரத்தைக் கொண்டுவந்தாள். `‘பழுப்பு நிறம்’' என்றாள் `‘அஸ்தினாபுரத்தின் நிறம் என்னவென்று தெரியுமா?’' “நான் பார்த்தது இல்லை. ஆனால், பச்சையாக இருக்க வேண்டும்.” “எப்படிச் சொல்கிறாய்?” “காற்றின் மணத்தை வைத்து.” “நானும் காற்றோடுதான் அதிகம் பழகுகிறேன் காந்தாரி. அது சுவாரஸ்யமானது அல்லவா! ஒருவரின் மூச்சுக்காற்றை வைத்தே, அவர் எப்படிப்பட்ட மனநிலையில் இருக்கிறார் என்பதை அறிந்துகொள்வது ஒரு வித்தை. அதற்கு நான் என்னைத் தயார்ப்படுத்திக்கொண்டேன்.” காந்தாரி அதற்கு பதில் சொல்லவில்லை. திருதராஷ்டிரன் பல கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே போனார். `கண்கள் அற்ற உலகத்தில் வாழ்வது, எவ்வளவு கொடுமையானது. அதே நேரம் அது வசீகரமானது' என்றும் சொன்னார். `‘வசீகரமா... எதற்காக ஒவ்வொரு நாளும் விதவிதமான சமாதானங்களைச் சொல்கிறாய் திருதராஷ்டிரா? எனது கண்கள் என்னால் மறைக்கப்படாமல்போயிருந்தால், உங்கள் அனைவராலும் வலுக்கட்டாயமாகப் பிடுங்கப்பட்டிருக்கும். உங்கள் கைகளின் வழியே எனது கண்கள் கட்டப்படுவதை நான் எப்படி ஒப்புக்கொள்வேன்? உன்னுடைய சமாதானங்கள் உன்னையே திருப்திப்படுத்துவது இல்லை என்பதாலேயே, ஒவ்வொரு நாளும் அவை வளர்ந்துகொண்டே போகின்றன. ஆண்களுக்கு ஒரே வாய்தான். ஆனால், பேசக்கூடிய நாக்குகள்தான் விதவிதமாக முளைத்திருக்கின்றன” என காந்தாரி உதட்டு அசைவால் திருதராஷ்டிரனிடம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தாள். அவர் கேள்வியில் ஒருமுறைகூட, `நீ ஏன் உன் பார்வையை மறைத்துக்கொள்கிறாய்?' என்ற கேள்வி எழுந்ததே இல்லை. அதற்கான பதிலை, அவர் மற்றவர்களிடம் இருந்து பெற்றிருக்கக்கூடும். கண்களைக் கட்டிக்கொண்டு மணவறைக்கு வந்ததும் மண்டபமே ஸ்தம்பித்தது. தியாகம் என்றார்கள், பத்தினி என்றும் சொன்னார்கள்.ஆனால், யாருக்கும் இது பாடம் உணர்த்தும் செயலாகத் தெரியவில்லை இன்று வரை. இன்று ஏனோ அவளுக்கு `கண்களைத் திறந்தே ஆகவேண்டும்' எனத் தோன்றியது. எண்ணம் வலுப்பெற்றுக் கொண்டேபோனது. இறுதியில் முடிவாயிற்று. காந்தாரி, கண்களின் கட்டுகளை அவிழ்க்கத் தொடங்கினாள். இதனால் எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் அடையாமல் இருந்தது அவளுக்கே சற்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது. கட்டுகள் தளர்ந்தன. துணியைக் கையில் எடுத்தாள். அருகில் நின்ற பணிப்பெண், வழக்கம்போல் அந்தத் துணியைக் கையில் ஏந்தத் தயாரானாள். மறுநொடி அறைக்குள் ஒரு நெடி சூழ்ந்தது. காந்தாரி வீசி எறிந்த துணி சரியாக ஒரு தீப்பந்தத்தின் மீது விழுந்து கருகிக்கொண்டிருந்தது. சட்டென காந்தாரி சொன்னாள், “பற்றி எரியும் துணி வெள்ளை நிறம்.” காந்தாரியின் துல்லிய அவதானிப்புக்கு முன் எரியும் துணியை அணைக்கும் முயற்சிகூட இல்லாமல் பணிப்பெண்கள் திகைத்து நின்றனர். காந்தாரியின் மூடிய இமைகள் முதலில் திறந்துகொள்ள மறுத்தன. இமைகளைப் பிரிக்க மிகவும் சிரமம் ஏற்பட்டது. இமைகள் மெதுமெதுவாகத் திறந்துகொண்டன. அதே இருட்டு... கண்களைக் கசக்கினாள். மேலும் அந்தகாரம். கசக்கிக்கொண்டே இருந்தாள். அவளது வெள்ளை விழிப்படலம் மட்டும் கருவிழி இல்லாமல் சோழியைப்போல உருண்டுகொண்டிருந்ததை, பணிப்பெண்கள் பார்த்துக்கொண்டே நின்றிருந்தனர்! http://www.vikatan.com/anandavikatan
  18. அப்பா! - சிறுகதை விடியற்காலை ஐந்து மணி. நந்தினியின் செல்போன் விடாமல் அடிக்க... கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டே போனை எடுத்த நந்தினி, அண்ணாவின் பெயரைப் பார்த்ததும் பயந்து போனாள். “என்னடா, இந்த நேரத்துல... யா... யாருக்கு என்னாச்சு?” “அப்பாக்கு ஹார்ட் அட்டாக்டி. சாரதா நர்ஸிங் ஹோம்ல சேர்த்திருக்கோம்.” அவ்வளவுதான்... நந்தினிக்கு அவள் உலகமே சுற்றியது. நிதானத்துக்கு வந்து ஆகாஷிடம் சொல்லிவிட்டு மருத்துவமனைக்குப் பயணித்த அந்த நிமிடங்கள் நரகமானவை. எட்டு வருடங்களுக்கு முன்னால், அப்பாவின் முன் நின்றது நினைவிலாடியது. “நான் எவ்ளோ சொல்லியும் கேக்காம ஆகாஷை கல்யாணம் பண்ணிண்டு வந்து நிக்கற... இதுக்கு மேல உன் கூட எனக்குப் பேச இஷ்டம் இல்ல...” “எதுக்கு இப்படி கத்தறேள்... ஆகாஷ் உங்க அக்கா பையன்தானே?'' என்று சப்போர்ட்டுக்கு வந்த அம்மாவை பார்வையாலே எரித்தார் அப்பா. அன்றிலிருந்து நந்தினியோடு பேசுவதையும் பார்ப்பதையும் அப்பா நிறுத்தி 8 வருடங்களாயிற்று. ஆனாலும், இரண்டு குழந்தை கள் பிறந்தபோதும், கிரஹப்பிரவேசத்தின்போது மறக்காமல் அம்மா, அண்ணா, மன்னி என்று யாராவது ஒருவரை அனுப்பி வைத்துக்கொண்டுதான் இருந்தார். “நமக்கு உடம்பு சரியில்லாம வீக்கா இருக்கும்போதுதான் எல்லாரையும் பாக்கணும், பேசணும்னு தோணும். நீ போனா அப்பா கோவிச்சுக்க மாட்டார். போயிட்டு வா” என்று ஆகாஷ் தந்த நம்பிக்கையில் மருத்துவமனை சென்றாள் நந்தினி. அம்மா, அண்ணாவைப் பார்த்துவிட்டு ஐ.சி.யூ-வுக்கு சென்றபோது மனம் உணர்வுகளால் நிரம்பியிருந்தது. அப்பா இடது பக்க இரண்டாவது கட்டிலில் சுவாசக் கருவிகளின் துணையோடு சுவாசித்துக்கொண்டிருந்தார். தலை நரைத்து, வழக்கமான விபூதி கீற்று இல்லாமல் களையிழந்து, சோர்வாக இருந்த அப்பாவைப் பார்க்கவே வலித்தது. நினைவுகள் கண்ணீராக நிரம்பி வழிய ஆரம்பித்தன நந்தினிக்கு. `கால் வலிக்குதுப்பா' என்று சொன்ன ஒரே காரணத்துக்காக இரவெல்லாம் கால் அமுக்கிவிட்ட அப்பாவா இது... `ஹெர்பேரியம் பண்றதுக்கு பிளான்ட்ஸ் இல்லப்பா' என்று கண்களைக் கசக்கியபோது, மூச்சிரைக்க வந்து பிளான்ட்ஸ் கொடுத்த அப்பாவா இது... `விருப்பப்பட்ட காலேஜ் கிடைக்காது போலப்பா' என்று முகம் சுருங்கியதை பொறுக்காது, தொடர்ந்து ஒரு மாத கடும் முயற்சியின் காரணமாக ஸீட் கிடைக்க வைத்த அப்பாவா இது... என்று அப்பாவை பற்றி நினைக்க நினைக்க கண்ணீர் வழிவதைத் தடுக்க முடியவில்லை நந்தினிக்கு. அப்பா மெள்ள கண் விழித்து நந்தினியைப் பார்த்து கண்களில் நீர் வழிய மெலிதாக சிரித்து, `இங்கே வா' என்று சைகையால் அழைக்க, ஒரு கணம் இதயம் நின்று துடித்தது நந்தினிக்கு. ``எப்ப வந்தே?'' ``இப்பதான்பா'' என்று அப்பாவின் கண்ணீரைத் துடைத்தபோது சோர்வில் அப்பாவின் கண்கள் தானாக மூடிக்கொண்டன. வெளியே வந்து கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டே ``எதனால இப்படி ஆச்சு'' என்று அண்ணாவிடம் கேட்டாள் நந்தினி. ``ஆகாஷுக்கு ஒருமாசத்துக்கு முன்னாடி கார் ஆக்ஸிடன்ட் ஆச்சுல்ல... அதைச் சொன்னேன். அப்படியாவது மனசு மாறுவார்னு நினைச்சேன். ஆனா, அந்த நியூஸால அப்பாவுக்கு இப்படி ஆகும்னு நினைக்கலை... ஸாரி நந்தினி'' என்று தலைகுனிந்த அண்ணனின் குற்ற உணர்வை மேலும் கிளற விரும்பாமல் அமைதி காத்தாள் நந்தினி. “இவர் சொன்னதுலேருந்து அப்பா உடைஞ்சு போயிட்டார் நந்தினி” - மன்னி சொன்னாள். ```ஆகாஷுக்கு ஒண்ணும் இல்லையே, நல்லா இருக்கானா'னு கேட்டுண்டே இருந்தார். சரி நந்தினி, நீ கெளம்பு. டைம் ஆச்சு. நாளைக்கு காத்தால வா'' என்று அனுப்பி வைத்தான் அண்ணன். இரண்டு நாட்கள் குழந்தைப் பராமரிப்பை ஆகாஷே முழுவதுமாக எடுத்துக்கொண்டான். நந்தினி வீட்டுக்கும் மருத்துவமனைக்கும் சாப்பாடு கட்டி எடுத்துக் கொண்டுபோனாள். அப்பாவை நார்மல் வார்டுக்கு மாற்றியிருந்தார்கள். “அப்பா ஏதாவது சாப்பிட்டாளாம்மா?” “நர்ஸ் வந்து கஞ்சி குடுத்தா. நாளைலேந்து இட்லி சாப்பிடலாம்னு சொல்லிருக்கா” என்றாள் அம்மா. “இதுல சாப்பாடு இருக்கு” என்று பையை அம்மாவிடம் தந்தாள். கொஞ்ச நேரத்தில் அப்பா விழித்துக் கொண்டார். நந்தினியை அருகே அழைத்து பக்கத்தில் இருந்த நாற்காலியைக் காண்பித்து உட்காரச் சொன்னார். “ஆகாஷ் வரலையா?” - ஈனஸ்வரத்தில் கேட்டார். “வித்யாவையும் வினயாவையும் ஸ்கூல்லேந்து கூட்டிண்டு சாய்ங்காலமா வருவார்ப்பா...” மாலை ஆகாஷ் மகள்களோடு வந்தான். ஆகாஷைப் பார்த்து சந்தோஷமாகச் சிரித்தார். தன் கைகளை அசைத்துப் பக்கத்தில் வரச் சொன்னார். ஆகாஷ் பக்கத்தில் வர, அவனின் இடது உள்ளங்கையை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டார். “அந்த ஆக்ஸிடன்ட்ல உனக்கு ஒண்ணும் அடிபடலையேப்பா?” “இல்ல மாமா, எனக்கு ஒண்ணும் ஆகலை.” தன் கை மேல் இருந்த அவரின் கையை ஆறு தலாக தடவிக்கொடுத்தான். வெகு நாட்களுக்கு பிறகு அப்பாவிடம் பேசியதால் மனது நிறைந் திருந்தது. நிம்மதியாக உறங்கினாள் நந்தினி. மறுநாள் மருத்துவமனைக்குச் சென்றபோது அப்பா பழையபடி ஃப்ரெஷ்ஷாக நெற்றியில் விபூதிக் கீற்றோடு பார்ப்பதற்கு நிறைவாக இருந்தார். “ஆகாஷ் வரலையாம்மா?'' - அப்பா கேட்டார். “பிளம்பிங் வேலை நடக்குதுப்பா...” “நல்ல பெரிய வீடாம்மா?” “எங்காத்தைப் பாக்கறயா?” என்றபடியே தன் செல்போனில் வீட்டை காட்ட, ரசித்து மகிழ்ந்த அப்பா, ``கார் ஒழுங்கா இருக்காமா?” என்றார். “நீ டிஸ்சார்ஸ் ஆகி எங்காத்துக்கு அதுலதான வரப்போற... அப்பப் பாரு'' என்றபோது அப்பா சிரித்தார். மறுநாள் அதிகாலை நான்கு மணிக்கு அப்பா மறைந்து போனார். பதின்மூன்றாம் நாள் காரியம் முடிந்த இரவு, ஐந்நூறு, ஆயிரம் ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாது என்று பிரதமர் அறிவித்தார். “நந்தினி... அப்பா பீரோ லாக்கர்ல ஏதாவது பணம் இருக்கா பாரு... உங்கப்பா குருவி சேக்கறா மாதிரி ஒவ்வொரு பைசாவும் சேத்துருக்கா. அது வேஸ்ட்டா போயிட போறது. போய் பாரு...” நந்தினி பீரோவைத் தொடும்போதே அப்பாவைத் தொடுவது போன்ற உணர்வு வர, கைகள் நடுங்கின. அப்பாவுக்கு மாச சம்பளம் வந்ததும் ரூபாயைப் பிரித்து வைக்கும் பழக்கம் உண்டு. நோட்டு கட்டுகளைப் பார்த்தபோது அப்பாவின் எழுத்து தெரிந்தது. உற்றுப் பார்த்த நந்தினி உறைந்தாள். `நந்தினி தலை தீபாவளி', `நந்தினி கிரஹப்பிரவேசம்', `நந்தினி வளைகாப்பு', `நந்தினி பொங்கல்' என்று அவளுக்கு தான் செய்ய வேண்டிய சீர் அனைத்துக்கும் பணத்தை பிரித்து வைத்திருந்தார் அப்பா. ஒரு பெரிய விம்மல் ஒன்று அவள் தொண்டையில் இருந்து எழுந்தது. “அப்பா...” - பணக்கட்டால் முகத்தை முடிக்கொண்டு பெரிதாக அழத் தொடங்கினாள் நந்தினி. http://www.vikatan.com
  19. ஆகாசப் பூ - சிறுகதை பிரபஞ்சன், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம் அவள் புரண்டு படுத்தாள். இப்போது எல்லாம் இப்படி அடிக்கடி புரண்டு புரண்டு படுத்து, அறுந்துபோகும் உறக்கத்தின் இழையைத் துரத்திச்சென்று விடியும் வரை அவஸ்தைப்பட வேண்டியிருந்தது அவளுக்கு. மூன்று மூன்றரை மணிக்கு, இந்தப் பிரச்னை தொடங்கிவிடும். காதுகளுக்கு அருகில், விளங்காத சத்தங்கள், மொழிச்சொற்கள், யாரோ பக்கத்தில் இருந்துகொண்டு பேசுவதுபோல. என்ன பேசுகிறார்கள் என்றுதான் விளங்கவில்லை. ஏறக்குறைய உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள். உலகம் விடிந்துகொண்டிருந்தது; சத்தமாகத் தெரிந்தது. பால் வெளிச்சம் படரும்போது, தோட்டத்து மரங்களில் இருந்து பறவைகள் பேசத் தொடங்கிவிடும். உணவுவிடுதிக்குக் கறந்து தர மாடுகள் நடக்கும் ஓசை, பால் பூத்தின் ஷட்டர் அநாகரிகச் சத்தத்துடன் திறக்கும் நாராசம். அவள் தன்னை உறக்கத்துக்குள் போத்திக்கொண்டாள். உறக்கம், நீல அலைகளானது. நீல அலைகளில் அவள் அமிழும்போது, மிதமாக அவள் செல்பேசி சகானாவில் இழைந்தது. யார் இந்த நேரத்தில்? முக்கியமான அழைப்பு என்பதுபோல அவள் உணர்ந்தாள். ``ஹலோ.'' ``வணக்கம் மேடம். நான் கேசவன்'' என்றது எதிர்க்குரல். ``சொல்லுப்பா, என்ன விஷயம்?'' ``ஸாரி மேடம். நம்ம சி.ஆர் காலமாகிட்டார்.'' ``அடடா... எப்போ?'' ``இரவு பத்துக்கு நெருக்கமா.'' அவள், பதிலை யோசிக்கவேண்டி இருந்தது. ``சரி, பார்ப்போம்... நன்றி.'' அவள், ஜன்னல் கதவைத் திறந்து வெளியே பார்த்தாள். மழைநீர் மாதிரி தெருவிலும் மரங்களிலும் இருட்டு தேங்கியிருந்தது. ஒரு தெருநாய், தன் உடம்பை உதறி, குரைத்து சூரியனை அழைத்துக்கொண்டிருந்தது. கேசவன் குரலில் இரண்டு சமாசாரங்கள் இருந்தன. அவள் அறிவாள். நிறுவனத்தின் தலைவர் இறந்ததைச் சொன்னது ஒன்று. இன்னொன்று, அவர் அவளுக்கு நெருக்கமானவர் என்பது. நெருக்கம், இதற்கு என்ன அர்த்தம்? அவரவர் அனுபவத்துக்கு ஏற்ப பொருள்படும் பன்முக வார்த்தை அது. கேசவன், அவளுடைய உதவியாளன். அவன் மேடத்துக்கு விஷயத்தைச் சொல்வது அவன் கடமைகளில் ஒன்று. மேல் மற்றும் கீழ் அர்த்தம் வெளிப்படச் சொன்னான். காபி போட்டு எடுத்துக்கொண்டு வந்து பால்கனியில் அமர்ந்தாள். ஒரு ஆட்டோ, வெள்ளை வேட்டியாகப் பரவிய விடியலைக் கிழித்துக்கொண்டிருந்தது. சி.ஆருக்கும்கூட காபி பிடிக்கும். அதை முதல் சந்திப்பிலேயே அவர் வெளிப்படுத்தினார். சி.ஆர் பதவியில் இருந்தபோதுதான், அவள் பணியில் சேர்ந்தாள். பணிசார்ந்த, அனுபவம் சார்ந்த எதையும் அவர் அவளிடம் கேட்கவில்லை. ``உங்களை எனக்குத் தெரியும்’' என்று ஒற்றை வரியில் அனைத்தையும் முடித்துக்கொண்டார். காபி வந்தது. ``எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். சர்க்கரை தேவை யானதைப் போட்டுக்கொள்ளுங்கள். இங்கே எல்லாம் கலந்துகட்டித்தான் கொடுத்துக்கொண்டி ருந்தார்கள். நான் வந்த பிறகுதான், காபி சடங்கை ஒழுங்குப்படுத்தினேன்'' என்றவர், அவள் ஒரு வாய் சாப்பிட்ட பிறகு, ``எப்படி இருக்கு?'' என்றார். ``அருமை'' என்றாள். அவர் தொடர்ந்தார், ``என்னைப் பற்றி. உங்கள் கட்டுரை ஒன்றில், ஒரு அபிப்பிராயத்தைக் கொஞ்சம் சூடாகச் சொல்லியிருந்தீர்கள். எனக்கு மறக்கவில்லை. அப்போது, சிராய்த்துக் கொண்டாற்போல் வலித்தது. ஆனால், உங்கள் கருத்து சரி. நான் புரிந்துகொண்டேன்.'' அவள் சங்கடமாக உணர்ந்தாள். ``இப்போ என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்?'' ``என்ன எடுத்துக்கொள்ளலாம் என யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.'' ``நல்லது. உங்கள் வேலையைத் தொடருங்கள். அரை மணி நேரம் காத்திருக்க முடியுமா? உங்கள் அப்பாயின்ட்மென்ட் ஆர்டரை வாங்கிக்கொண்டு போய்விடுங்கள்.'' அவள் நன்றி சொல்லிவிட்டு, அறைக்கு வெளியே இருந்த விசிட்டர்ஸ் பகுதியில் வந்து, சௌகர்யமான நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். ஓர் இனிய வாசனை அங்கு நிரம்பியிருந்ததை ரசித்தாள். பத்து நிமிடங்களுக்குள் சி.ஆர் அழைத்தார். ``வாழ்த்துகள். இது உங்கள் நியமன ஆணை. ம்... உங்களை நான் எப்படி அழைக்கட்டும்? தியாகராசன் சந்திர பிரபாவை டி.சி.பி என்று. டாக்டர் டி.சி.பி சரியா?'' ``டாக்டர் என்னத்துக்கு? டி.சி.பி போதும் சார்!'' ``நோ சார். சி.ஆர் போதும்.'' ``நன்றி சார்''-சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தாள். `சிநேகிதி வசந்த சூர்யாவைப் பார்த்து, விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும்' என இவள் நினைக்கும்போதே, சூர்யா இவளை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தாள். நிறுவனம், நிறைய மரங்களை வளர்த்தது ஆறுதல். சில மரங்களை அழகுபடுத்துவதாகச் சொல்லி முடிவெட்டி நிறுத்தியிருந்தது அநாசாரம். இரண்டும் சேர்ந்தவைதான் நிறுவனங்கள். சூர்யா ஓடிவந்து இவள் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, ``பாராட்டுகள்'' என்றாள். பாக்குமர நிழலில் புல்தரையில் அமர்ந்தார்கள். ``நேர்காணல் ரொம்பச் சீக்கிரம் முடிஞ்சுட்டாபோல!'' ``நேர்காணல்னா, நேராக வேலை பெறப்போகிற ஆளைப் பார்ப்பதுதானே? பார்த்தார். ஆர்டரைக் கொடுத்தார். அது சரி. சி.ஆர் எப்படி... நல்லவர்தானா?'' புல்தரையில் தும்பிகள் நிறையப் பறந்தன. வெயிலைத் தின்று வாழும் உயிர்கள். சூர்யா, டி.சி.பி-யைப் பார்த்துச் சொன்னாள், ``நல்லவர்கள்னு ஒரு சாதி இருக்காப்பா? எனக்குத் தெரிஞ்சு இல்லை. மனுஷர்கள்தான் இருக்காங்க. அன்பு, அயோக்கியத்தனம், கருணை, களவாணித்தனம், சல்லித்தனம், புறம்பேசுதல், காட்டிக்கொடுக்கிற கயமைத்தனம், எல்லாம் சரிவிகிதத்துல கலந்த மனுஷத்தனம், சந்தர்ப்பம் சூழ்நிலை, நிலம், பொழுது, காற்று, தின்கிற உணவு எல்லாம் சேர்ந்தவன்தான் மனுஷன். நீ உன்னைக் காப்பாத்திக்கணும். தட்டப்படுற கதவுக்கு வெளியே யார் நிக்கிறானு பார்த்துட்டு, அப்புறமா கதவைத் திறக்கிறது உனக்கு நல்லது.'' ``நேரா சொல்லுப்பா... சி.ஆர்-ஐ எப்படி டீல் பண்றது?'' ``என்னிடம்கூட கேட்டிருக்கார், `அடுத்த கருத்தரங்கத்தை ஊட்டியில் வெச்சுக்கலாமா?'னு.'' ``ஊட்டியிலா?'' ``ஆமாம்... ஏற்காடு, ஊட்டி, கொடைக்கானல்னு மலைவாசஸ்தலத்துலதான் நம்ம சி.ஆரு-க்கு ஐம்புலனும் எழுந்து நடனமாடுது. நேஷனல் செமினாரை எல்லாம் அங்கேதான் நடத்துவார்.'' ``நீ போயிருக்கியா?'' ``இல்லை. எனக்கு புரமோஷனே வரலையே. நீ புரிஞ்சுக்கவேணாமா!'' நல்லவேளைதான். சி.ஆர் அடுத்தடுத்து நான்கு கருத்தரங்குகள் நடத்தினார்; அவற்றைச் சமதளத்திலேயே நடத்தினார். துறைத் தலைவர் என்ற முறையிலும், நிறுவனத் தலைவர் என்ற நிலையிலும் அடிக்கடி சி.ஆரை அவள் சந்திக்கவேண்டியிருந்தது. தொடக்கத்தில் பதற்றம் இருந்தாலும், நாளடைவில் அது சமனப்பட்டுக் குறைந்தது. அதோடு சி.ஆர் அறிவாளியாக இருந்தார். இடைக்காலத்து இலக்கியங்களில் அவர் ஆர்வமும் புலமையும் மதிக்கும்படியாக இருந்தன. அதோடு இருபதாம் நூற்றாண்டு நவீனத் தத்துவங்களில் ஆராய்ச்சியும் செய்திருந்தார். அவள் `கேமு’ என்றால், `சார்த்ரு’தான் மேலானவர் என்று இரண்டு மணிக்கும் மேலாக அவர் பேசினார். அவர் முன்வைக்கும் நியாயங்களில், நியாயம் இருப்பதுபோல தோன்றினார். இருத்தலியல்வாதிகளில், வைதிக-அவைதிகத் தத்துவவாதிகளை அழகுறப் பிரித்துக் காட்டினார். ஒருநாள் அவர் அவளிடம், ``சிற்றிலக்கியங்கள் பற்றிய கருத்தரங்கம் ஒன்றை நீங்கள் முன்நின்று நடத்துங்களேன். சிற்றிலக்கியங்களின் சொற்கள், அமைப்புகள், தோற்றக் காரணம், சமூகப் பின்புலம்... ஏதேனும் உங்கள் தேர்வை முன்னிறுத்திச் செய்யுங்களேன்.'' ``செய்யலாம் சி.ஆர். முதலில் சில புரிதல்கள் நமக்கு வேணும். அவற்றைச் `சிற்றிலக்கியம்' என ஏன் சொல்ல வேண்டும்? `இலக்கியம்' என்றால் போதாதா? அப்புறம், நீங்கள் சொன்னதுபோல, சிற்றிலக்கியங்களை நூற்றுக்கணக்கில் செய்தவர்கள் இஸ்லாமியக் கவிஞர்கள் அல்லவா! அதை ஏன் நாம் பேசுவது இல்லை? நம் தமிழ் அன்னைக்கு இஸ்லாமியப் பிள்ளைகள் மேல் வெறுப்பா என்ன? அவர்களின் இலக்கியப் படைப்புகள் பற்றி கருத்தரங்கம் நடத்த அனுமதி கொடுத்தீர்கள் என்றால், நான் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.'’ ``கொடுத்தேன். உங்கள் விருப்பம்போலவே செய்யுங்கள். அகில இந்தியக் கருத்தரங்கமாகவே நடத்திவிடலாம்.'’ அவள் பின்வருமாறு பேசியிருக்கக் கூடாது. மனதில் இருப்பதுதானே வார்த்தையாக வெளிவருகிறது. ``சமதளத்திலேயே நடத்தலாம். மலைப்பகுதிக்குப் போக வேண்டாமே!’’ மனித முகம் இப்படியும் ஆகும் என்று அவள் நினைக்கவில்லை. அவமானப்படுத்தப்பட்ட மனிதன் முகம்போல, காயம்பட்டதுபோல ஆனார். ஆனால் அது டி.சி.பி-யை வருத்தப்படுத்தவில்லை. யாரோ ஒருத்தி அவர் முகத்தில் அதைச் சொல்லியிருக்க வேண்டும். அவளுக்காக தான் பேசியதாக அவள் நினைத்தாள். அது தன் கடமை என்றும் நினைத்தாள். மீண்டும் அவள் அசிஸ்டன்ட் கேசவன் பேசினார். ``மதியம் இரண்டு மணி போல் அடக்கஸ்தலம் ஊர்வலம் புறப்படுவதாக இருக்கிறது'' என்று நினைவூட்டினார். நன்றி சொல்லிவிட்டு, `என்ன செய்யலாம்?' என யோசிக்கத் தொடங்கினாள். `பழகிய மனிதனின் மரணத்துக்குச் சென்று வழியனுப்புவது நாகரிகம்' எனப் பலரும் சொல்ல அவள் கேட்டிருக்கிறாள். அந்தக் கூற்றில் சத்து இருக்கலாம். அவளுக்கு முன், குளிக்கவேண்டிய கடமை ஒன்று இருப்பது அவள் நினைவுக்கு வந்தது. `குளித்துவிட்டு சாவு வீட்டுக்குப் போவதாவது!' என்றும் தோன்றியது. தான் `தூய்மை' என்றெல்லாம் பேசப்படும் விஷயத்துக்குள் காலை வைக்கிறோமோ? இல்லை. அது கூடாது. அவள் குளிக்கப் போனாள். டி.சி.பி-க்கு ஒரு பிரச்னை ஏற்பட்டது. அவசரமாக வீடு தேவைப்பட்டது. சூர்யாவுடன் வீடு பார்க்கப் போனாள். தனியாக வாழும் ஒரு பெண்ணுக்கான, தொந்தரவு அதிகம் வராத, ஓரளவு பாதுகாப்பான குடியிருப்பு. ``தனியாக இருக்கிறீர்களா?’’ என்றார் வயதான ஒரு வீட்டுக்காரர். முன்னர் அந்த வீட்டில் லெக்சரர் சரவணன் இருந்தார். திருமணம் ஆன பிறகுதான் வேறு வீட்டுக்குப் போனார்.'' ``சரவணன்கூட தனியாகத்தானே இருந்தார்?’’ என்றாள் டி.சி.பி. அசட்டுத்தனமான சிரிப்பை, இப்போது எல்லாம் அடிக்கடி பார்க்க முடிந்தது டி.சி.பி-யால். வீட்டுக்காரப் பெரியவர் ஒருவர், ``அசைவம் சமைக்க மாட்டேளே!'’ என்றார். ``இல்லை... நான் சமைப்பதே இல்லை. ஆனால், வாங்கிவந்து சாப்பிடுவேன்’' என்றாள். அழகான அசட்டுச் சிரிப்பு. ``ஹஸ்பண்ட் பின்னால் வருவாரா?’’ என்றார் ஒரு வீட்டுக்காரர். ``இல்லை. எப்போதும் வர மாட்டார். எனக்கு ஹஸ்பண்ட் என்று எவனும் இல்லை.’' ஆறாவது வீட்டுக்காரர், ``எங்கு பணி?'’ என்று மட்டும் கேட்டார்... சொன்னாள். ``உங்கள் தலைவர் உங்களுக்காகப் பேசுவாரா?’’ என மட்டும் கேட்டார். டி.சி.பி-யை முந்திக்கொண்டு சூர்யா சொன்னாள், ``பேசுவார்... நாளைக்கு எங்களோடு வருவார்.’' வந்தார் சி.ஆர். ``அனைத்துக்கும் நான் பொறுப்பு’’ என்று வீட்டுக்காரருக்கு உத்தரவாதம் அளித்தார். இதை டி.சி.பி விரும்பவில்லை. சில பிரச்னைகள் ஏற்படும் என்று அவள் தயங்கினாள். வீடு கிடைக்கும்படியாகச் செய்தமைக்கு, ஏதாவது பிரதிபலன் எதிர்பார்ப்பார் சி.ஆர் என்பது ஒன்று. தன் வசிப்பிடம், ஓர் ஆணுக்குத் தெரிந்துவிடுகிறது என்பது இரண்டு. என்றாலும் சூர்யா எப்படியோ சாத்தியப்படுத்தினாள். ``சி.ஆர் இதுக்கு கூலி கேட்பாரோடி... வேறு வகையாக.’' ``கேட்கலாம். எப்படியும் உன்னிடம் இருப்பதைத்தானே கேட்கப்போகிறார். தராதே. இதுபோன்ற அதிகாரத்தில் இருக்கும் ஜொள்ளர்களின் நினைவு எல்லாம் நம் உடம்பாகத்தான் இருக்கும். அலட்சியம் செய். அவர்களைப் புறக்கணி. காலை எழுந்தவுடன் தலை வாருகிறோம். எப்போதும் ஒன்றிரண்டு தலைமுடிகள் சீப்பில் ஒட்டிக்கொண்டு வருகிறதுதானே! அந்த உதிரிகளுக்காக வருந்துகிறோமா?’’ ``வருந்தத் தேவை இல்லைதான்.’' ஊரில் இருந்து டி.சி.பி-யின் தம்பி செல்லில் அவளை அழைத்து நன்றி தெரிவித்துக்கொண்டார். ``எதுக்குப்பா நன்றி?’' ``அக்கா... நீ சொல்லித்தானே நிறுவனத்தின் கான்ட்ராக்ட் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. பெரிய பெரிய முதலைகள் அதுக்கு மோதிக்கொண்டிருந்தார்கள். மாசம் பல லட்சம் ரூபாய் வரும். நான் நிமிர்த்திடுவேன் அக்கா.'’ ஏதோ தப்பு நடக்கிறது எனத் தோன்றியது அவளுக்கு. நேராக சி.ஆரைப் போய்ப் பார்த்தாள். ``என் தம்பி, ஏதோ சொல்றானே... என்ன சார்?’’ ``அதுவா, உங்க தம்பி என்னை வந்து பார்த்தார். அந்தப் பெரிய கான்ட்ராக்ட் தனக்கு வேணும்னு கேட்டார். நம்ம குடும்பத்து இளைஞன் முன்னுக்கு வர்றதுக்கு நாம் வழிகாட்டியதா இருக்கட்டுமே!’' ``தப்பு பண்ணிட்டீங்க சார். எனக்கு இந்த விஷயமே தெரியாது. நீங்க என்னிடம் சொல்லியிருக்கணும். அவன் நல்ல பையன் இல்லை சார். மணல் திருட்டு, பிளாட் பிசினஸில் ஊழல்னு வாழுறவன். அதனாலேயே என் குடும்பத்தோட உறவே வேண்டாம்னு நான் ஒதுங்கி வாழ்றேன்.’' ``ஒருத்தன் எப்பவுமே தப்பு பண்ணிட்டே இருப்பானா! உங்க தம்பி நல்லா வருவான். நான் நம்புறேன்.'’ சூர்யாவைப் பார்த்து விஷயத்தைச் சொன்னாள் டி.சி.பி. அவள் மூச்சு இரைக்க இரைக்க நின்றதைக் கண்டு, சூர்யா கவலைப்பட்டாள். அவர்கள் அமர்ந்த இடத்தில் இருந்து, அமைதியற்றுக் கொந்தளிக்கும் கடலைப் பார்க்க முடியும். புரண்டு புரண்டு வந்த அலைகள், சமாதானமாகி கடலில் கரைந்தன. ``இதுல நீ விசனப்பட என்ன இருக்கு? அந்த ஆள், எப்போதும் தூண்டில்தான் போடுவார். இப்போது பெரிய வலையையே விரித்திருக்கார். நீ சிக்க மாட்டாய். அதை அவர் இப்போது புரிந்துகொண்டிருப்பார்.’’ ``கடைசியாக வர்றபோது, நான் அவரிடம் சொன்னேன். `அடிப்படையில் முறை இல்லாத, நேர்மை இல்லாத காரியங்களை நீங்கள் செய்கிறீர்கள் சி.ஆர். அந்தப் பையன் எப்படிப்பட்டவன், இந்தப் பெரிய காரியத்தைச் சாதிக்கும் தகுதியுள்ளவனா, அந்த கான்ட்ராக்ட்டுக்கு உரிய யோக்கியதை நிரம்பியவனானு எதுவும் விசாரிக்காம நீங்க இதைச் செய்திருக்கக் கூடாது. இப்படிச் செய்வது என்னைச் சந்தோஷப்படுத்தும்னு நீங்க நினைச்சா, அது நீங்க எனக்குச் செய்ற அவமானம். நான் திருப்தி அடைஞ்சு, எந்த ரூபத்துலயும் பதில் உபகாரம் செய்ய மாட்டேன்.’ `அப்படி இல்லை டி.சி.பி. அன்பு காரணமா...' `அன்பு? அந்த வார்த்தையைக் கேட்கவே எனக்கு அருவருப்பா இருக்கு. அர்த்தம் இல்லாத, சாயம்போன வார்த்தையை என் முன்னால இனி சொல்லாதீங்க. நீதி, நேர்மை, நியாயம், எல்லாத்துக்கும் மேலே அறம்னு ஒண்ணு இருக்கு சி.ஆர். பொய்யை அன்புனு சொல்லாதீங்க. என்னை ரொம்ப மலிவா எடை போட்டுட்டீங்க'.'’ காபியை முடித்துக்கொண்டு அவர்கள் வெளியே வந்தார்கள். ``அந்த ஆள் முகத்தில் விழிக்கவே எனக்குப் பிடிக்கலைப்பா. என்ன செய்யலாம்... ரிசைன் பண்ணிடலாமா?’’ டி.சி.பி-யை அவள் ஃபிளாட்டின் வெளியே இரும்பு கேட்டுக்குப் பக்கத்தில் வளர்ந்துகொண்டிருந்த மாதுளைச் செடியின் ஓரம் நிறுத்தி சூர்யா சொன்னாள், ``ரிசைன் பண்ண வேணாம். சி.ஆர் நிரந்தரமா என்ன? நிலைமை மாறலாம். ஒண்ணு செய், கீழைத் தேய மொழி ஆராய்ச்சிக்கு உனக்குக் கிடைச்சிருக்கிற ஸ்காலர்ஷிப்பை இப்போ பயன்படுத்திக்கோ. ஆறு மாசம், ஒரு வருஷம் வரைக்கும் அதை நீட்டிச்சுக்கலாம். சி.ஆரைச் சந்திக்கவும் நேராது. உருப்படியா ஒரு காரியத்தைச் செய்துட்டு வா. ஆய்வில் மட்டும் கவனம் செலுத்து.'' அதிர்ஷ்டம்தான். டி.சி.பி அப்படித்தான் நினைத்தாள். தங்கும் இடம் பெரிய வளாகம். முதிர்ந்து படர்ந்த மரங்கள். மரங்களில் அடர்ந்த பறக்கும் உயிர்கள். பத்துப் பத்து அறைகளாக மூன்று அடுக்குக் கட்டடம். அவளுக்குக் கீழ் அடுக்கில் கடைசி அறை. ஜன்னலைத் திறந்தால் மரங்களின் கொலு. அவள் அறை வாசலில் சச்சதுரமாக நிலம். முதல் நாளே, அந்த இடத்தைப் பசுமையாக மாற்றுவது எனத் தீர்மானித்தாள். பக்கத்து அறை சிநேகிதி கங்கா. ஊரில் இருந்து திரும்பும்போது ஒரு செடி கொண்டுவந்து கொடுத்தாள். ``என்ன செடி?’' என்றாள் டி.சி.பி. ``ஆகாசப் பூ. அதாவது, நீல நிறம் மேல்பக்கமும் வெள்ளை நிறம் அடிப்பக்கமுமாக, நீல ஆகாயம்போல பூக்கள் இருக்குமாம். அதனால் அந்தப் பெயர். பக்கத்து கார்டனில் இருந்து, எல்லா பூச்செடிகளையும் வாங்கி நட்டுவிடலாமா?’’ என்றும் கேட்டாள் கங்கா. ``நாலு பூச்செடிகள் போதும். மீதி நாலோ ஆறோ பூக்கள் இல்லாத, இலையே அழகாக அரும்பும் செடிகளாகவும் இருக்கட்டும். பூக்கள் மட்டுமா அழகு? இலைகள், அரும்புகள், தண்டில் ஊர்ந்துவரும் எறும்புகள், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக புற்கள் எல்லாமும்தானே தோட்டம். தோட்டம் வளர்ப்பதில் மிகவும் சிரத்தையாகத் தன்னைப் பிணைத்துக்கொண்டாள் டி.சி.பி. காலையிலும் மாலையிலும் செடிகளைப் பார்ப்பது, தொடுவது, பேசுவது, நீர் வார்ப்பது என தன்னை உடைத்து, திசைகளிலும் மண்ணிலும் ஆகாயத்திலும் பொடியாகத் தூவிக்கொண்டாள். இடையிடையே, சூர்யா பேசிக்கொண்டுதான் இருந்தாள். ஒருமுறை சூர்யா பேசும்போது, ``யார்?'' என்றாள். ``என்னடி, நான்தான் சூர்யா. என்னைக் கூடவா மறந்துட்டே?'’ என்று கேட்டபோதுதான் தன்னிலை உணர்ந்தாள். அவள் தன் டைரியில் இப்படி எழுதினாள்... `இரண்டு விஷயங்களில் என்னை, நானே விரும்பி இழந்துகொண்டிருக்கிறேன். இந்த இழப்புதான் என்னுள் சேகரமாகிறது. என் ஜீவியத்துக்கு அர்த்தம் இதுதான் என்று தோன்றுகிறது.' ``அது என்னடி இரண்டு விஷயங்கள்?’' - ஊர் திரும்பியபோது சூர்யா கேட்டாள். ``ஒண்ணு... பழங்குடி மலைவாழ் மக்கள்னு சொல்லி, நம்ம நாகரிகச் சமூகம் ஒதுக்கிவெச்சிருக்கிற மக்கள் நூறு சதவிகிதம் மனுஷங்களா இருக்கிறதை ஒவ்வொரு நாளும் நான் பார்க்கிறேன். ரெண்டு... அவர்களை அவர்கள் வாழும் இடங்கள்ல இருந்து ஏன் வெளியேத்துறாங்கனு அவர்களுக்குத் தெரியலை சூர்யா. நம்ம அரசியல்காரர்கள், கார்ப்பரேட்டு களோட ஏஜென்டா இருக்கிறாங்கனு அவர்களுக்குத் தெரியலை. இது ரொம்பவே என்னைத் தொந்தரவு பண்ணுது.'’ `` `மலைவாழ் மக்களோட மொழியை ஆராய்ச்சி பண்றது மட்டும்தான் உன் வேலை'ம்பாங்களே!’' ``இப்படித்தான் எனக்கு சம்பளம் தர்ற நிறுவனமும் சொல்லுது. கல்விப் புலத்து அயோக்கியத்தனமே அந்த இடத்துலதான் தொடங்குது சூர்யா. என் கண் முன்னாடி துப்பாக்கியைக் காட்டிய போலீஸ், அந்த மக்களை காடுகளைவிட்டு வெளியேத்துறாங்க. எதுக்கு நம்மை வெளியேத்துறாங்கனு தெரியாமலேயே, அந்த மக்கள் குழந்தைக்குட்டிங்களோடு நடக்குறாங்க. பெண்கள், குழந்தைகள், வயசானவங்க கண்கள்ல மிரட்சி பயம்; எதையும் செய்ய முடியாத துர்பாக்கியம். என்னைத் தூங்க முடியாமப் பண்ணுதுப்பா. அந்த மக்கள்கிட்ட, `நீங்க எக்கேடும் கெட்டுப்போங்க. என்கிட்ட மொழி பற்றி பேசுங்க’னு சொல்ல, இரும்பாலே அடிச்சிருக்கலைப்பா என் மனசு!’’ மிகுந்த யோசனைக்குப் பிறகு, சூர்யா சொன்னாள், ``வேண்டாம்... அந்த எழவெடுத்த வேலை. பார்த்துக்கலாம். இங்கே நடக்கிறது தெரியுமா, `தகுதி இல்லாத நபருக்குப் பெரிய பெரிய கான்ட்ராக்டை, சுயலாபம் கருதி கொடுத்திருக்கார் சி.ஆர்’னு தகவல் பரவி என்கொயரி நடந்தது. சி.ஆர் தப்பிக்க முடியாத நிலை. நீண்ட விடுப்பிலே போனார்.’’ இந்த விவகாரங்களை காதிலேயே வாங்கிக்கொள்ளவில்லை டி.சி.பி. ``இந்த முறை நீ என்னோடு வர்ற. `நான் ஏழெட்டுச் செடிகள் வளர்க்கிறேன்'னு சொல்றதே தப்பு. அதுங்க வளருது. நான் பார்த்துக்கிட்டிருக்கேன். நான் செய்றது எல்லாம் ஒரு வாளி தண்ணீர் வார்க்கிறது மட்டும்தான். அதுங்களோடு பேசுறேன். குழந்தையைப்போல தொடுறேன். அதுங்களுக்கு என்னைப் புரியுதா? புரியும்... நிச்சயம் புரியும். மனிதர்களால்தான் மனிதரைப் புரிஞ்சுக்க முடியலை. செடி, கொடி, மரம், நாய், பூனை எல்லாம் புரிஞ்சுக்கும். பச்சைக் கடுகு மாதிரி, பச்சைப் பயறு மாதிரி, பச்சைப் பட்டாணி மாதிரி இலைவிடுறது ஆச்சர்யம்பா... அதிசயம்பா! ஒரு செடி, ஒரு இலைவிடுறது, அரும்பு வைக்கிறது, பூ பூக்கிறது எவ்வளவு பெரிய சிருஷ்டி. அதைப் பார்க்கிறதே என் வாழ்க்கையின் பயன்னு நினைக்கிறேன்பா. நான் நிறைஞ்சுபோயிடுறேன். அது போதும் என்னைச் சுத்தி பெரிய பெரிய மரம். பறவைகள் சதா பேசும். `எந்தப் பறவை இப்போ பேசினது?’னு கேட்டா, என்னால சொல்ல முடியும். போதும்... இது போதும். இப்படியே வாழ்ந்துட்டுப் போயிடுறேன் சூர்யா.’' டி.சி.பி-யின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள் சூர்யா. அவள், கண்களால் நிறைந்திருந்தாள். கடல் ஏனோ அமைதி அடைந்திருந்தது. சூர்யா சொன்னாள், ``சி.ஆரோடு இறுதி ஊர்வலத்துக்குப் போயிருந்தேன்பா. ஒரு தகவல் எனக்குச் சொல்லப்பட்டது.’' ``.......’’ ``சி.ஆர்., சில மாசங்களா மாத்திரை மருந்தே சாப்பிடாம இருந்திருக்கார். அதாவது, மரணத்தை அவரே தேடிப் போயிருக்கார்.’’ டி.சி.பி சொல்லத் தொடங்கினாள், ``கங்கானு ஒரு சிநேகிதி. என் அடுத்த ரூம். அவள் ஒரு செடி கொண்டுவந்தாள். மலைச்சிகரங்கள்ல வளர்ற செடியாம். அது பேர் ஆகாசப் பூச்செடி. ஒரு சமயம் ஒரு பூ பூக்கும். நீலமும் வெள்ளையுமா ஆகாசம்போல பூ. எத்தனை அழகு! அடடா... எனக்குத் தோணுது, அந்தப் பூ மாதிரி ஆகாசமா மாறிடணும்னு. மேல மேல ஆகாசத்தையே லட்சியமா வெச்சுப் போய்க்கிட்டே இருக்கணும். போகணும்... போய்ச் சேரணும்.'' சூர்யாவின் மடியில் தலை சாய்த்தாள் டி.சி.பி. காற்றில் சிதறிப் பறக்கும் அவள் தலைமுடியை நீவி விட்டுக்கொண்டு சொன்னாள், ``உன்னால முடியும் பிரபா.’’ http://www.vikatan.com/anandavikatan
  20. இமயமலை பஸ் டிக்கெட் - சிறுகதை சிறுகதை எஸ்.செந்தில்குமார், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பு சின்னரேவூப்பட்டியைக் கடந்து கம்பத்துக்குப் போகும் பேருந்தின் சத்தத்தில் சங்கரன் கண் விழித்தான். ஆலமரத்தைத் தாண்டி ரோட்டு வளைவில் பேருந்து சென்றது, அதன் ஹெட்லைட் வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. சங்கரன் பிளாஸ்டிக் குடத்தில் இருந்த நீரை அள்ளி முகம் கழுவியபோது ஊரில் இருந்து கும்பலாக பெண்கள் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார்கள். கூடைகளைத் தங்களது கக்கத்தில் இடுக்கியபடி நடந்துவருவதை சங்கரன் பார்த்தான். கோழிக்கொண்டைப் பூக்களும் செவ்வந்தியும் தோட்டத்தில் மலர்ந்து விட்டது. பூ எடுக்க கூலியாட்கள் போகிறார்கள். அவர்களுக்குப் பின்பாக இரண்டு எருமைகள் அசைந்து அசைந்து நடந்துவருவது தெரிந்தது. மாரியப்பன் எருமைகளை மேய்ச்சலுக்கு ஓட்டிவந்தான். எருமைகள் வாய் வைத்து சோளத்தட்டையை ருசிபார்த்துவிட்டால் விடாது. “ஏய் மாரியப்பா... எருமையை ரோட்டைவிட்டு கீழே இறக்கி ஓட்டிட்டுப் போடா. சோளத்திலே வாய் வைக்கப்போகுது” எனக் குரல்கொடுத்தான் சங்கரன். “கம்பெனி சோளத்தை எல்லாம் எருமை திங்கிறது இல்லப்பா. குளுதானியிலே பழைய சோத்தையும் இட்லியும் தோசையுமாத் தின்னு பழகியிருச்சு. உளுந்த வடை சாப்பிடப் பழகியிருச்சு” எனக் கேலியாகப் பேசினான் மாரியப்பன். எருமைகள் ரோட்டைக் கடந்து காட்டுப் பக்கமாக நடந்தன. சங்கரனை மாற்றிவிடுவதற்கு அவனது அப்பா சுருளி வரவேண்டும். அதுவரை பொட்டல் களத்தில் இருக்க வேண்டும் என சங்கரன் நினைத்தான். அவனுக்கு கண்கள் எரிந்தன. சங்கரன் நேற்று ஊருக்குள் போகவில்லை. சோளக்காட்டில் இருந்து நேராக பொட்டல்களத்துக்கு வந்துவிட்டான். ஒருநாள் ராத்திரி முழுக்க காவலுக்கு இருந்துவிட்டான். காலையில் அவனது அப்பா சுருளி வந்து வீட்டுக்கு அனுப்புவதாகச் சொன்னார். பகலில் சுருளி காவலுக்கு இருப்பார். சங்கரன் ராத்திரி காவலுக்கு வர வேண்டும். “அண்ணே... மென்டல்சாமியைக் காணோம்னு அவரைத் தேடிக்கிட்டு ரவி அலையுறான்” என மாரியப்பன் தகவல் சொன்னான். சங்கரனுக்கு சங்கடமாக இருந்தது. ரவியின் அப்பா சாமியப்பன் மாதத்தில் ஒருநாள், இரண்டு நாட்கள் காணாமல்போய் திரும்பிவந்துவிடுவார். எங்கு போகிறார், எதற்காகப் போகிறார் என ஒன்றும் தெரியாது. சாமியப்பன் ஊரில் ஜாக்கெட் சட்டை தைக்கிற தையற்காரர். அவரது இரண்டாவது மகன் ரவியை டெய்லர் வேலைக்குப் பழக்கினார். மூத்த பிள்ளை வாத்தியார் வேலை பார்க்கிறான். ரவியின் அம்மா சௌடம்மா இறந்துபோனதற்குப் பிறகுதான், சாமியப்பன் இப்படி நடந்துகொள்கிறார் என்று ஊரில் பேசினார்கள். சௌடம்மாவுக்கு வயிற்றுவலி வந்து மூன்று நான்கு மாதங்கள் வைத்தியம் செய்தும் வலி தீரவில்லை. வயிற்றில் கட்டியிருக்கிறது என்று டாக்டர்கள் சொல்லிவிட்டார்கள். வைத்தியச் செலவுக்கு தென்னந்தோப்பை எழுதிக்கொடுத்துவிட்டு ஆஸ்பத்திரிக்குப் போனார்கள். சௌடம்மாவின் வயிற்றில் இருந்த கட்டியை எடுத்து, இரண்டு மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு அவளுக்குத் திரும்பவும் வலி உண்டாகி இறந்துபோனாள். சாமியப்பனுக்கு அதற்குப் பிறகு மனம் நிலைகொள்ளவில்லை. மனுஷன் சௌடம்மாவின் நிழலிலேயே வாழ்ந்தவர். அவள் நினைவாக இருந்தவர், திடீரென ஒருநாள் காணாமல்போனார். ரவியும் சங்கரனும் தேடினார்கள். தென்னந் தோப்பை விற்ற கவலையில் தோப்புக்குச் சென்றிருப்பார் என அங்கு போய்ப் பார்த்தனர். சாமியப்பன் வரவில்லை எனக் காவல்காரன் சொன்னான். கோம்பையில் இருக்கும் சாமியப்பனின் சகோதரி விஜயாவின் வீட்டுக்குப் போயிருப்பார் என்று அங்கு போய்ப் பார்த்தார்கள். அங்கும் அவர் இல்லை. டவுனுக்கு ஆள்விட்டுத் தேடினார்கள். மலைக்காட்டுப் பக்கமாகப் போயிருப்பார் என ஆள்விட்டார்கள். எங்கும் இல்லை. ரவியும் அசந்துபோய் `வரும்போது வரட்டும்' என விட்டுவிட்டான். ஒரு நாள் இரண்டு நாட்கள் என ஆறு மாதங்கள் கடந்துவிட்டன. ஊர்க்காரர்களும் சாமியப்பனை மறந்துபோனார்கள். சங்கரனும் ரவியும் போடிக்கு வந்து ஜீவன் தியேட்டரில் சினிமா பார்த்துவிட்டு, பஸ்ஸுக்காகக் காத்திருந்தார்கள். பஸ் ஸ்டாண்டுக்குள் சாமியார் கூட்டம் ஒன்று ஹோட்டல் கடையின் முன்பாக நின்றிருந்ததை அவர்கள் பார்த்தார்கள். கூட்டத்தில் ஒருவர் சாமியப்பனைப் போலவே தெரிந்தார். அவர்கள் இருவரும் அங்கு சென்று பார்த்தார்கள். உண்மையில் அவர் சாமியப்பன்தான். அழுக்கு வேட்டியும் சட்டையுமாக ஆளே உருவம் தெரியாமல் இருந்தார். தாடி வளர்ந்திருந்தது. பங்கரையாக தலைமுடி இருந்தது. சாமியப்பன் காக்கி நிறத்திலான பை ஒன்றை வைத்திருந்தார். அவரைப்போல் அங்கு இருந்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் பை வைத்திருந்தனர். அந்தப் பையில் தண்ணீர்பாட்டிலும் துணிகளும் வைத்திருந்தனர். ஒவ்வொருவரும் தங்களது நெற்றியில் விபூதி பூசியிருந்தனர். அதன் நடுவே வட்டமாக சந்தனமும் குங்குமமும் தெரிந்தன. ரவி, தன் அப்பா சாமியப்பனைப் பார்த்ததும் அழுதேவிட்டான். சங்கரன் கூட்டத்தில் இருந்து அவரை இழுத்துவந்தான். “நான் மென்டல்சாமி. இமயமலையில் இருந்து வர்றேன். நான் எழுபது வருஷத்துக்கு முன்னாடி அங்கே போனது. இப்போதான் ஊருக்குள்ளே நுழையுறேன்” எனச் சொன்னார். சங்கரன், “பேசாம வாங்க... வீட்டுக்குப் போவோம்” என்றான். சாமியப்பன் பஸ் ஸ்டாண்டு நடுவில் நின்று கொண்டு, “மழை இனிமேற்பட்டு கொட்டோ கொட்டுனு கொட்டப்போகுது. மழை வராமல் வீட்டைவிட்டு, ஊரைவிட்டு, காட்டைவிட்டுப் போன சாமிமார்கள் எல்லாம் திரும்பிவந்துக்கிட்டு இருக்காங்க. நாங்க எல்லாம் இமயமலையில் இருந்து இறங்கிவர்றோம் தம்பி. நம்ம ஊர்ல இருக்கிற ஆறு, குளம், கம்மாக்கரை எல்லாம் நிறைஞ்சிரும். தென்னந்தோப்பை வித்தவனுக்கு தென்னந்தோப்பு கிடைக்கப்போகுது. வீட்டை வித்தவனுக்கு வீடு கிடைக்கப்போகுது. காட்டை வித்தவனுக்கு காடு கிடைக்கப்போகுது” என்றவர் தன்னிடம் இருந்த பேருந்து டிக்கெட்களை ரவியிடம் கொடுத்து, “இமயமலைக்குப் போறதுக்கு இந்த டிக்கெட்டை வெச்சிக்கோ. பஸ்காரங்க உன்னையை ஏத்திக்குவாங்க. இந்தா இது போறதுக்கு டிக்கெட். வர்றதுக்கு பச்சை கலர் டிக்கெட்” என்று சொன்னார். ரவி டிக்கெட்டை வாங்கி தனது ஜோப்பில் வைத்துக்கொண்டான். “சரிப்பா நீங்க வாங்க. நம்ம வீட்டுக்குப் போவோம்” என்று அவரை அங்கு இருந்து அழைத்துவந்தான். “நீ என்னைக்கு இமயமலைக்குப் போகப் போறே?” என ரவியைப் பார்த்துக் கேட்டார் சாமியப்பன். அவரது கையைப் பிடித்து, “பேசாம வாங்கப்பா... பேசாம வாங்கப்பா...” என நடந்தான் ரவி. பேருந்து நிலையத்தில் நின்றிருந்த வர்கள், ரவியையும் சாமியப்பனையும் வேடிக்கை பார்த்தார்கள். சங்கரனும் ரவியும் அவரை வீட்டுக்குள் அழைத்துவந்ததும் சாமியப்பன் கை நிறைய விபூதியை அள்ளி, “சௌடம்மாவைக் கூப்பிடுறா. அவளுக்கு வயித்துவலிக்கு விபூதி போடுறேன். இமயமலையில் இருந்து ஈஸ்வரன் எனக்குக் குடுத்தனுப்புன விபூதிடா மகனே. நீயும் பூசிக்க” எனச் சொல்லியவர் நேராகச் சமையற்கட்டுக்குள் போய், “சௌடம்மா... சௌடம்மா...” எனச் சத்தமாக அழைத்தார். வீட்டில் யாரும் இல்லை என்றதும், “எங்கடா உங்க அம்மா... மந்தைக்குப் போயிருக்காளா?” எனக் கேட்டார். “அம்மா செத்தது உங்களுக்கு ஞாபகம் இல்லையா?” என்று ரவி கேட்டான். “என்னது செத்துப்போயிட்டாளா... ஆஸ்பத்திரியில நல்லாத்தான இருந்தா?” என்று வீட்டு மூலையில் போய் உட்கார்ந்துகொண்டார். அதற்குப் பிறகு அவர் யாருடனும் பேசுவது இல்லை. அந்த இடத்தைவிட்டு எழுந்து வருவது இல்லை. வீட்டுக்குள்ளாக இருந்தால், யாருடன் பேசாமல் இருப்பார். தையல்கடைக்கு அழைத்து வந்து நான்கு பேருடன் பேசிப் பழகினால் சரியாகிவிடும் என்று ரவி நினைத்தான். தினமும் சாமியப்பனை தையல்கடைக்கு அழைத்து வந்தான். அவருடைய வயதுக்காரர்கள் என்ன பேசினாலும் பதில் பேச மாட்டார். எப்போதாவது யாரிடமாவது `சௌடம்மா இறந்துபோச்சு. உங்களுக்குத் தெரியுமா?’ என்று அழுத கண்களோடு கேட்பார். அதைப் பார்க்கும்போது ரவிக்கும் சங்கரனுக்கும் வேதனையாக இருக்கும். சின்னரேவூப்பட்டிக்காரர்கள் சாமியப்பனுக்கு காவல் இருந்தார்கள். சாமியப்பன் தெருவைவிட்டு அடுத்த தெருவுக்குப் போனாலும் கூட்டிக் கொண்டுவந்து தையல்கடையில் விடுவார்கள். அப்படியிருந்தும் திடீரென ஒருநாள் ராத்திரி இரண்டாவது தடவையாக ஆளைக் காணவில்லை. ரவி ஒருநாள் முழுக்கத் தேடிப் பார்த்துவிட்டு, தையல்கடையில் உட்கார்ந்திருந்தபோது பழனிச்சாமி வாத்தியார் சாமியப்பனை அழைத்துவந்தார். “எங்க சார் இருந்தார்?” என ரவி கேட்டான்.வாத்தியார், ஊர்க்காரர்கள் முன்பாக எதுவும் பேசவில்லை. கூட்டம் கலைந்து சென்றதும் வாத்தியார் ரவியிடம் தனியாக, “தேனி சந்தைக்குப் போயிட்டு வர்றப்போ பார்த்தேன். ஹோட்டல் வாசல்ல வர்றவங்க போறவங்ககிட்டே கையேந்திக்கிட்டு இருந்தார். எனக்குச் சங்கடமாப் போச்சு ரவி” என்றார். ரவியின் கண்கள் கசிந்தன. அதற்குப் பிறகுதான் அவரை வீட்டுக்குள் வைத்துப் பூட்டிவைத்தான். வேளாவேளைக்கு சாப்பாடு கொடுத்தான். பாளையத்துக்கு வாரத்தில் ஒருநாள் டாக்டர் வருகிறார் என்றும், அவரிடம் சாமியப்பனைக் கூட்டிப்போய் வைத்தியம் செய்தால் சரியாகிவிடும் என்றும் வாத்தியார் சொன்னார். பாளையத்துக்கு சாமியப்பனை அழைத்துப்போனார்கள். தூக்கத்துக்கு மருந்து எழுதிக்கொடுத்தார் டாக்டர். தொடர்ந்து மாத்திரைகள் சாப்பிட்டுவந்தால் சரியாகிவிடும் என்று சொன்னார். மாத்திரைகள் சாப்பிடத் தொடங்கியதும் புலம்பல் அதிகமானது. நடுராத்திரியில் எழுந்து உட்கார்ந்து அவராகப் பேசிக்கொண்டிருப்பார். `தையல்கடையில உங்க அம்மா இருக்கா கூட்டிட்டுவாடா’ என ரவியிடம் சொல்வார். ஜன்னலைத் திறந்து `சௌடம்மா கடையிலே இருக்கா... கூட்டிட்டு வாங்க’ என்று தெருவில் போகிறவர்களிடம் சொல்வார். சாமியப்பனின் பேச்சு ரவிக்கும் ஊருக்கும் பழகிவிட்டது. ஊர்க்காரர்களுக்கு சாமியப்பன் `மென்டல்சாமி’ ஆனார். சாமியப்பனை குத்தாலத்தில் சேர்த்து விடுவதற்கு ரவியிடம் யோசனை சொன்னான் சங்கரன். குத்தாலத்துக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டால் ரவிக்குக் கல்யாணம் நடக்கும் என்று அவன் ஆசைப்பட்டான். அவர்கள் இருவரும் பாளையத்துக்கு வரும் டாக்டரிடம் யோசனை கேட்டார்கள். டாக்டரும் சீட்டு எழுதித் தருவதாகச் சொன்னார். ஆனால், கடைசி நேரத்தில் ரவிக்கு அப்பாவைக் குத்தாலத்துக்கு அனுப்புவதற்கு விருப்பம் இல்லை. சமைக்கவும் பாத்திரம் தேய்த்துப்போடவும் தண்ணீர் எடுக்கவும் துணி துவைக்கவும் வீட்டுவேலை செய்யவும் தையல்கடையில் சட்டை வெட்டித் தைப்பதுமாக இத்துப்போயிருந்தான். விரல் நகத்தில் அழுக்கு ஒட்டியிருந்தது. கன்னம் குழிவிழுந்து பாதி சீக்காளி மாதிரி ஆகியிருந்தான். இரண்டு வேளைகள் சாப்பாடு கவலையோடு வயிற்றுக்குள் விழுகிறது. பகல் எல்லாம் பசியோடும் கவலையோடும் உறக்கத்தோடும் இருக்கிறான் எனக் கவலைப்பட்டான் சங்கரன். ரவிக்கு 40 வயது முடிந்துவிட்டது. “குத்தாலத்துக்கு அவரை அனுப்பிச்சுட்டா மட்டும் யாரு பொண்ணு தரப்போறா சங்கரு. விடுறா... சாகிற வரைக்கும் என்கூட அப்பா இருக்கட்டும்” எனச் சொன்னான். அதற்குப் பிறகு குத்தாலத்துக்கு அனுப்புவது சம்பந்தமாக சங்கரன் அவனிடம் எதுவும் பேசவில்லை. ரவிக்கு எப்படியாவது பெண் பார்த்து கல்யாணம் செய்துவைத்தால் அவனுக்கு நிம்மதியாக இருக்கும் என, சங்கரனும் அவனது மனைவியும் நினைத் தார்கள். ஊர்க்காரர்களிடமும் பெரியவர்களிடம் சொல்லி கோம்பைக்குப் போய் ரவியின் அத்தை விஜயாவிடம் பெண் கேட்கச் சொன்னார்கள். பெரியவர்களும் சங்கரனின் பேச்சைக் கேட்டு கோம்பைக்குப் போனார்கள். “மென்டலா ஒரு ஆளு இருக்கிற வீட்டிலே உங்க பொண்ணைக் கட்டிக்குடுப்பீங்களா?” என்று பெண் கேட்டுப்போன ஊர்க்காரர்களிடம் விஜயா கேட்டாள். “உங்க அண்ணன்தானே விஜயா. நீயே ஒதுக்கினா வேற யாரு பெண் தருவா? அவங் களுக்கு ஒரு வழியைச் சொல்லு” பஞ்சாயத்துக் காரர்கள் பேசினார்கள். “இதே மாதிரித்தானய்யா நானும் ரெண்டு மூணு வருஷத்துக்கு முந்தி, அவர் வீட்டு வாசல்ல நின்னு எனக்கு ஒரு நியாயத்தைச் சொல்லுங்கனு அழுதேன். நீங்க யாராவது என் பேச்சுக்கு மருவாதி தந்தீங்களா? என்னமோ பெருசா அன்னைக்குப் பேசினாரு எங்க அண்ணார். அவர் மூத்த பிள்ளை செல்வராசுக்கு, நான் பொண்ணு தர்றேன்னு சொன்னப்போ, வாத்தியார் வேலைக்குப் போறவனுக்கு வாத்தியார் வேலைக்குப் போற பொம்பளைதான் சரியா வரும்னு, என் மகளை வேண்டாம்னு சொன்னார். ஆமாய்யா என் மக படிக்காதவதான். காடுகரைக்கு வேலைக்குப் போறவதான். அவரு விட்டுக்குடுத்திருக்கக் கூடாதா? இன்னைக்கு யார் வந்து முன்னாடி நிக்கிறா? என் மக அந்த வீட்டில வாக்கப் பட்டிருந்தா நான் வந்திருப்பேன். வாத்தியாரு வேலைக்குப் போன அவர் புள்ளை, வேற சாதிக்காரியை இழுத்துட்டுப் போயிட்டான். எனக்கும் இல்லை. உனக்கும் இல்லை. யாருக்கு நட்டம்?” - விஜயா கோபமாகப் பேசினாள். அவள் பேசியது நியாயமாக இருந்தது. பஞ்சாயத்துக் காரர்கள் பதில் பேசவில்லை. ஊருக்குத் திரும்பிவிட்டார்கள். சங்கரன் அதன் பிறகு ரவிக்குப் பெண் பார்ப்பதை விட்டுவிட்டான். மாரியப்பன் எருமைகளை ஓட்டிக்கொண்டு ரோட்டைக் கடந்துசெல்வதை சங்கரன் பார்த்தான். முழுதாக விடிந்துவிட்டது. குருவிகள் படைபடையாக `குவுக்... கூவுக்... டிவிக்...’ என்ற சத்தத்தோடு சோளத்தை ஆய்ந்தன. பேருந்துகள் தொடர்ந்து ரோட்டில் சென்றன. தார் ரோட்டில் பேருந்து சத்தத்துடன் கடந்ததும் குருவிகள் கும்பலாக மேலெழுந்து பறந்தன. பேருந்து போனதும் திரும்பவும் ரோட்டில் மேய்வதற்கு வந்து உட்கார்ந்து சோளத்தைக் கொத்தின. குளத்துக்கரையில் இருந்த குறவர் வீட்டுச் சிறுவர்கள் ஐந்து ஆறு பேர் கவட்டையும் சாக்குப்பையுமாக வந்தார்கள். சங்கரன் அவர்களிடம், “டேய்... தையக்கடைக்காரரைக் கரட்டுப் பக்கமா பார்த்தீங்களாடா?” எனக் கேட்டான். சிறுவன் ஒருவன் சாக்குப்பையை தோள்மாற்றிப் போட்டபடி, “இல்லண்ணே...” என்றான். மற்றொருவன், “அவரு செல்போன் நம்பர் இருந்தா போட்டுப்பாருங்கண்ணே... ஏன் தேடுறீங்க?” எனச் சொன்னான். என்ன கேட்கிறோம் என்ன பதில் சொல்கிறான் என சங்கரனுக்கு அவன் மேல் கோபமாக வந்தது. சிறுவர்கள் அவனைக் கடந்துசென்றார்கள். ராத்திரியில் உறக்கம் இல்லாததும் சோளத் தட்டைகளின் தூசி துரும்புகள் கண்களில் விழுந்ததும் சங்கரனுக்கு கண்களில் எரிச்சலை உண்டாக்கியது. தூரத்தில் சங்கரனின் அப்பா சுருளி நடந்துவருவது தெரிந்தது. சங்கரன் ரோட்டுக்கு இரண்டு பக்கங்களும் சிதறிக்கிடந்த சோளத்தட்டைகளைக் கூட்டிக் குமித்தான். காய்ந்த சோளத்தட்டைகளில் இருந்து உதிர்ந்த சோளம் நெடுகக் கிடந்தது. ரோட்டில் கிடந்த சோளத்தைக் கையில் எடுத்துக் கசக்கிப்பார்த்தார் சுருளி. பொட்டல்களத்தில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த ஆட்கள் எழுந்துகொண்ட அரவம் கேட்டது. மூட்டைகளைத் தூக்கிப்போவதும் பிரிந்த மூட்டையில் இருந்து சோளத்தட்டைகளை எடுத்து பொட்டலில் காயப்போடுவதுமாக இருந்தனர். சங்கரன் வீட்டுக்கு நடந்து வரும்போது மேற்கு ரோட்டுப் பக்கம் வண்டிக்காரர் வீரு இரட்டை மாட்டுவண்டியை ஓட்டிவந்தார். அதிகாலையில் வண்டிகட்டி, டவுனுக்குப் போய் உர மூட்டைகளை வாங்கிக்கொண்டு ஊருக்கு வருகிறார். வண்டியில் மென்டல்சாமி உர மூடைகளின் மேல் படுத்திருந்ததை சங்கரன் பார்த்தான். மாட்டுவண்டி ஊருக்குள் போகாமல் தெற்குப் பக்கமாக தார் ரோட்டைப் பார்த்து வந்தது. “வண்டியை நிறுத்துங்க மாமா. தையக்காரரை கீழ இறக்கிவிடுங்க. அவரை எங்கே கூட்டிட்டுப் போறீங்க?” எனச் சத்தம் கொடுத்தான். வீரு `ஹே...ஹே...’ எனக் குரல்கொடுத்து மாட்டுக் கயிற்றை இழுத்துப் பிடித்து, மாட்டை நிறுத்தினார். வண்டி அவனைக் கடந்து இரண்டு அடி முன்னால் போய் நின்றது. மென்டல்சாமி வானத்தைப் பார்த்துக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டபடி படுத்திருந்தார். “யோவ்... சாமியப்பா கீழே இறங்கு. வீட்டுக்குப் போய்ச் சாப்பிட்டுத் தூங்கு” என்று வீரு சத்தம் கொடுத்தார். சாமியப்பன் காதுகேளாதவர்போல வானத்தைப் பார்த்து யாரோடோ பேசுவது மாதிரி பேசிக்கொண்டிருந்தார். “நீங்க ஏன் மாமா அவரைக் கூட்டிட்டுப் போனீங்க?” “விடியக்காலையிலே உர மூட்டை தூக்குறதுக்கு வண்டி கட்டிட்டு இருந்தப்போ ஏறி உட்காந்துட்டு இறங்க மாட்டேன்னு சொல்லிட்டாருடா. விபூதியை அள்ளிக்குடுத்து, `வழியிலே எங்கேயும் வண்டியைவிட்டு கீழே இறங்கக் கூடாது’னு சௌடம்மா மேலே சத்தியம் வாங்கிக்கிட்டுல கூட்டிட்டுப் போய்வந்திருக்கேன். அவரை வெச்சுக்கிட்டு நான் பட்ட அவஸ்தை எனக்குத்தான் தெரியும்” எனச் சொன்னார். சாமியப்பன் விபூதியை நெற்றியிலும் கையிலும் காலிலும் தடவியிருந்தார். மாட்டுவண்டியில் இருந்து கீழே இறங்கி, “ஈஸ்வரா... ஈஸ்வரா...” என வானத்தைப் பார்த்துக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டார். “டேய் தம்பி... சௌடம்மா ஈஸ்வரங்கிட்ட போயிட்டா. மேல பாரு. இந்தப் பக்கமாப் பாரு” என்றார். சங்கரன் பார்த்த திசையில் நின்றிருந்த வேப்பமரத்தில் இருந்து குருவிகள் கும்பலாகப் பறப்பது தெரிந்தது. “சரி சரி... வீட்டுக்கு வாங்க போவோம்” என சங்கரன் அவர் கையைப் பிடித்து நடந்தான். அவர்கள் இருவரும் ஊருக்குள் போகும் பாதையில் நடந்தார்கள். வழியில் சாமியப்பன் அவனிடம், “இட்லியும் வடையும் வேணும்” என்றார். “சரி... வாங்கித்தர்றேன் வாங்க” என்றான் சங்கரன். சாமியப்பனும் சங்கரனும் வடக்குத் தெருவுக்குப் போனார்கள். வடக்குத் தெருவில் இரண்டு மூன்று டீக்கடைகள் இருக்கின்றன. சின்ன ஹோட்டல் வைத்து பக்கத்து ஊர்க்காரர்கள் நடத்துகிறார்கள். விடிகாலையில் இருந்து சின்னரேவூப்பட்டியிலும் சூடாக இட்லி கிடைக்கிறது. டீக்கடைகளில் சூடாக வடையும் மிக்ஸரும் போட்டு தட்டில் வைத்துவிடுகிறார்கள். சங்கரன் ஹோட்டலில் உட்காரவைத்து இட்லியும் வடையும் வாங்கித்தந்தான். ரவி டீ குடிக்க கடைக்கு வருகிற நேரம்தான். டீக்கடைக்காரரிடம், “அண்ணே ரவி வந்தானா?” எனக் கேட்டான். கடைக்காரர் `இல்லை’ என்று சொன்னார். ரவி வந்ததும் வீட்டுக்குப் போய் தூங்கலாம் என நினைத்தான். அவனுக்குக் கண்கள் காந்தலாகயிருந்தது. தன்னை அறியாமல் அசந்து கண்களை மூடினான். இட்லி சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த சாமியப்பன் “டி.வி பெட்டி இல்லையா... எம்.ஜி.ஆரு பாட்டா போடுங்கப்பா. அப்பதான் கடையில யேவாரம் கூடும். உம்முனு தின்னா எப்படிடா?” என்று கடைக்காரனைத் திட்டினார். வடக்குத் தெருக்காரர் ஒருவரும் ``டி.வி போடுங்கப்பா'’ எனக் குரல்கொடுத்தார். சாமியப்பன் இட்லி சாப்பிட்டுவிட்டு இலையை எடுத்து குப்பைத்தொட்டியில் போட்டார். கையைக் கழுவினார். பிறகு அவர்கள் இருவரும் டீ குடித்தார்கள். சங்கரன் கடைக்காரரிடம் பணத்தைத் தந்துவிட்டு, கடையில் இருந்து வெளியே வந்தான். ரவி இன்னமும் டீக்கடைக்கு வராமல் இருந்தது அவனுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. சாமியப்பனைத் தேடி அவன் வேறு எங்கேயாவது சென்றிருப்பான் என சங்கரன் நினைத்தான். சாமியப்பனை அழைத்துக்கொண்டு அவரது வீட்டுக்குச் சென்றான். “ரவியை விட்டுட்டு நீ மட்டும் தனியா வந்திருக்கே?” என சாமியப்பன் கேட்டார். அவர் அப்படிக் கேட்டது சங்கரனுக்க