அபராஜிதன்

கருத்துக்கள உறவுகள்
  • Content count

    1,598
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

அபராஜிதன் last won the day on October 29 2015

அபராஜிதன் had the most liked content!

Community Reputation

249 Excellent

About அபராஜிதன்

  • Rank
    Advanced Member
  • Birthday

Contact Methods

  • ICQ
    0

Profile Information

  • Gender
    Male

Recent Profile Visitors

4,727 profile views
  1. அவராக தான் இருக்குமென்று நினைத்தேன்
  2. வாழ்த்துகள்
  3. 6.12.16. ஜெயலலிதா அம்மையார்.. இறுதி ஊர்வலத்தைப் பார்க்கும்போது தானாகக் கண்ணீர் கசிகிறது. இவ்வளவுதானா வாழ்க்கை ????. எத்தனையோ விமர்சனங்கள் அவர் மீது இருந்த போதிலும் இறுதிக் கட்டத்தில் அவற்றையெல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டு, அவர் பிரிவின் மீதான துன்பம் பீறிடுகிறது. தனியொரு பெண்ணாக, தனக்கெனக் குடும்பமற்றவராக அவர் வாழ்ந்தார் என்னும் உண்மை ஒவ்வொருவர் உள்ளத்திலும் ஆறாத் தணலாகப் போய் அமர்ந்திருக்கிறது. அதுவே தமிழகத்தின் சாதாரண மக்களிடையே அசைக்க முடியாத அன்பை அவர்மீது ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. திரைப்படத் துறையிலும் அரசியலிலும் அவர் உண்மையான தாரகையேதான் ! தங்கத் தாரகை !. கால்வைத்த துறை எதுவாக இருந்தாலும், அதில் விருப்பமே இல்லாவிட்டாலும் கூட, அதில் துருவ விண்மீனாய் மின்னினார் என்றால் மிகையில்லை. முதல் கட்டம், இரண்டாம் கட்டம் தாண்டி மூன்றாம் கட்ட அரசியலில் அவரிடம் பெரும் மாற்றம் நிகழ்ந்திருந்தது. தனி ஈழத் தீர்மானம் உட்பட, கொள்கைகளில் 'யூ' திருப்பம் எடுத்தார். உடை, தோற்றம் உட்பட அனைத்திலும் ஆடம்பரங்களை அறவே களைந்தார். இனி தனக்கென வாழ எதுவுமில்லை, தனக்கு வாழக்கிடைத்த ஆண்டுகளெல்லாம் ஊக்க ஆயுளே என்று உணர்ந்து, மக்களுக்கான வாழ்க்கையில் கவனம் செலுத்தினார். தமிழகத்தின் அரசியல் உரிமைகள் பறிபோகாமல் ஓரளவு அரணாக நின்றவர் !. இவரைப் போன்று இனியொரு பெண் ஆளுமை தமிழகத்தில் காணக் கிடைக்காது. என்ன, அவர் அடைந்த உச்சக்கட்ட வாழ்நிலைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியோடு, உடல் நலத்தோடு, அவர் விரும்பியவை கிடைக்கப் பெற்றவையோடு இருந்திருக்கலாம். அந்த ஆதங்கம் நாம் பேச்சுப் பரிமாறிக் கொள்ளும் அனைவரிடமும் பொங்குகிறது. இத்தனை ஊசி,மருந்து, வலி, வேதனைகளோடுப் போராடித்தான் முடிவை அடைந்திருக்க வேண்டுமா ?. அப்படித்தான் விதிக்கப் பட்டிருந்ததா அவரது சிம்ம ராசிக்கு ?. அதிமுக அனுதாபியாகவோ, ஜெயலலிதாவின் ரசிகையாகவோ இல்லாத என் தாயார் நேற்றிலிருந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார். எனக்கும் கூட அதே உணர்வுதான். அவர் பிரிவு எனக்கு இவ்வளவு துன்பம் தருவதாக இருக்கும் என்று எண்ணியதேயில்லை. இன்னும் சில காலம் இருந்திருக்கலாம் என்கிற ஆதங்கமே ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. அவர் இல்லாத தமிழகம் வெறுமையாக இருப்பது போல் தோன்றுவது ஏன் ?. கூடுதலாக, அவரை நேசித்த பல்லாயிரக் கணக்கான தமிழ் மக்களுக்குக் கடைசியாக எதுவும் சொல்லாமல் போய் விட்டாரே !. எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைத்திருந்த வார்த்தைகள் தொண்டைக்குழி தாண்டுமுன் காலன் குறுக்கே வந்து விட்டானோ.... இறுதி நிமிடத்தில் என்ன நினைத்தீர்கள் அம்மையீர் ?.... #போய்வாருங்கள்அம்மையீர் !... தமிழகத்தின் வரலாற்றில் தங்கத் தாரகையாக என்றென்றும் வீற்றிருப்பீர் ! பிகு : இறுதி அஞ்சலி செலுத்தச் சென்று கூட்டத்தில் சிக்கி உடல்நலக் குறைவு ஏற்பட்டுத் திரும்பி விட்டேன்... ஒருவேளை உங்களை அந்த சாய்ந்த நிலையில் காண விரும்பவில்லை என்ற உள்மனதின் குரல் வெளியே கேட்டிருக்குமோ !!!!... தாமரை 6.12.16. ஜெயலலிதா அம்மையார்.. இறுதி ஊர்வலத்தைப் பார்க்கும்போது தானாகக் கண்ணீர் கசிகிறது. இவ்வளவுதானா வாழ்க்கை ????. எத்தனையோ விமர்சனங்கள் அவர் மீது இருந்த போதிலும் இறுதிக் கட்டத்தில் அவற்றையெல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டு, அவர் பிரிவின் மீதான துன்பம் பீறிடுகிறது. தனியொரு பெண்ணாக, தனக்கெனக் குடும்பமற்றவராக அவர் வாழ்ந்தார் என்னும் உண்மை ஒவ்வொருவர் உள்ளத்திலும் ஆறாத் தணலாகப் போய் அமர்ந்திருக்கிறது. அதுவே தமிழகத்தின் சாதாரண மக்களிடையே அசைக்க முடியாத அன்பை அவர்மீது ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. திரைப்படத் துறையிலும் அரசியலிலும் அவர் உண்மையான தாரகையேதான் ! தங்கத் தாரகை !. கால்வைத்த துறை எதுவாக இருந்தாலும், அதில் விருப்பமே இல்லாவிட்டாலும் கூட, அதில் துருவ விண்மீனாய் மின்னினார் என்றால் மிகையில்லை. முதல் கட்டம், இரண்டாம் கட்டம் தாண்டி மூன்றாம் கட்ட அரசியலில் அவரிடம் பெரும் மாற்றம் நிகழ்ந்திருந்தது. தனி ஈழத் தீர்மானம் உட்பட, கொள்கைகளில் 'யூ' திருப்பம் எடுத்தார். உடை, தோற்றம் உட்பட அனைத்திலும் ஆடம்பரங்களை அறவே களைந்தார். இனி தனக்கென வாழ எதுவுமில்லை, தனக்கு வாழக்கிடைத்த ஆண்டுகளெல்லாம் ஊக்க ஆயுளே என்று உணர்ந்து, மக்களுக்கான வாழ்க்கையில் கவனம் செலுத்தினார். தமிழகத்தின் அரசியல் உரிமைகள் பறிபோகாமல் ஓரளவு அரணாக நின்றவர் !. இவரைப் போன்று இனியொரு பெண் ஆளுமை தமிழகத்தில் காணக் கிடைக்காது. என்ன, அவர் அடைந்த உச்சக்கட்ட வாழ்நிலைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியோடு, உடல் நலத்தோடு, அவர் விரும்பியவை கிடைக்கப் பெற்றவையோடு இருந்திருக்கலாம். அந்த ஆதங்கம் நாம் பேச்சுப் பரிமாறிக் கொள்ளும் அனைவரிடமும் பொங்குகிறது. இத்தனை ஊசி,மருந்து, வலி, வேதனைகளோடுப் போராடித்தான் முடிவை அடைந்திருக்க வேண்டுமா ?. அப்படித்தான் விதிக்கப் பட்டிருந்ததா அவரது சிம்ம ராசிக்கு ?. அதிமுக அனுதாபியாகவோ, ஜெயலலிதாவின் ரசிகையாகவோ இல்லாத என் தாயார் நேற்றிலிருந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார். எனக்கும் கூட அதே உணர்வுதான். அவர் பிரிவு எனக்கு இவ்வளவு துன்பம் தருவதாக இருக்கும் என்று எண்ணியதேயில்லை. இன்னும் சில காலம் இருந்திருக்கலாம் என்கிற ஆதங்கமே ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. அவர் இல்லாத தமிழகம் வெறுமையாக இருப்பது போல் தோன்றுவது ஏன் ?. கூடுதலாக, அவரை நேசித்த பல்லாயிரக் கணக்கான தமிழ் மக்களுக்குக் கடைசியாக எதுவும் சொல்லாமல் போய் விட்டாரே !. எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைத்திருந்த வார்த்தைகள் தொண்டைக்குழி தாண்டுமுன் காலன் குறுக்கே வந்து விட்டானோ.... இறுதி நிமிடத்தில் என்ன நினைத்தீர்கள் அம்மையீர் ?.... #போய்வாருங்கள்அம்மையீர் !... தமிழகத்தின் வரலாற்றில் தங்கத் தாரகையாக என்றென்றும் வீற்றிருப்பீர் ! பிகு : இறுதி அஞ்சலி செலுத்தச் சென்று கூட்டத்தில் சிக்கி உடல்நலக் குறைவு ஏற்பட்டுத் திரும்பி விட்டேன்... ஒருவேளை உங்களை அந்த சாய்ந்த நிலையில் காண விரும்பவில்லை என்ற உள்மனதின் குரல் வெளியே கேட்டிருக்குமோ !!!!... தாமரை ஒரு சீன பழமொழி ஒன்று உண்டு - " ஒரு ராஜா வின் நாய் இறந்ததற்கு , அவரின் மந்திரிகள் கதறி கதறி அழுதனராம் ...ஆனால் அந்த ராஜா இறந்த போது ஒரு மந்திரி கூட ஒருதுளி கண்ணீர் சிந்தவில்லையாம்" இறுதி ஊர்வலத்தையும் இறுதி மரியாதையையும் பார்த்தபோது எனக்கு இது தான் தோண்றியது ! இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் கைதாகி அவர் சிறை சென்ற போது , பார்த்த அந்த கதறல் குமுறல் , இன்று அவரின் இறுதி ஊர்வலத்திலோ குழிக்குள் இறங்கும் போதோ எங்கும் தென்படவில்லை ... பூத உடல் கடைசியாக தென்படும் போது , சுற்றி ஒரு நாலு பேர்கூட கண்ணீர் விட்டு கதறவில்லை என்று நினைக்கும் போது சற்றே மனது வலிக்கிறது .... "இப்பவாது யாராவது அழுவுங்க டா ...இந்தம்மா இதுக்காகவாது ஒரு குடும்பம் புள்ள குட்டி னு வாழ்ந்திருக்கணும்" என்று என் தாய் டிவியை பார்த்தபடி சொன்னபோது, அவரின் நா தழுதழுத்திருந்தது ... உலகமே வியக்கும் படி வாழ்ந்த அந்த இரும்பு தலைவிக்கும் சொல்லப்படாத வலிகளும் ஏராளம் இருந்திருக்கும் !! சுற்றியிருப்பவர்களை விட தூரத்தில் அழும் மூதாட்டிகளில் ஒரே ஒருவரை அந்த கடைசி நொடிகளிலாவது அழைத்து வந்து அருகே விட்டிருந்தால் , அந்த இரும்பு மனிதியின் பூத உடல் இன்னும் நன்றாக உறங்க சென்றிருக்கும் !! போய் வாருங்கள் அம்மா ... இந்த மூதாட்டி போல் எத்தனை எத்தனையோ பேரின் உண்மையான அஞ்சலி உங்களை வந்து சேரும் !! One Final Salute To One Incredible Lady !! -ரா.ராஜகோபாலன்
  4. கதை கூறும் படமொன்று """""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" முப்பத்தைந்து வருடங்கள் V C member ஆக இருந்தவராம், நாற்பது வருடங்கள் பாமங்கை கண்டத்துக்கு வட்ட விதானையாக இருந்தவராம் . அப்போதெல்லாம் குழந்தை வண்ணக்கர், குழந்தை வட்டானை என்று என் தந்தையை தெரியாதவர்களே இல்லை. விடிந்தால் யாராவது ஓரிரு முஸ்லீம் அன்பர்கள் அப்பாவை சந்திக்க வந்து வாசலில் நின்றதை கண்டிருக்கின்றேன். வெள்ளாமைக்காரராக நின்ற அவர் தன் போடியாரோடு எங்கள் வீட்டுக்கு வந்த என் சிறு பராயத்தில்தான் நான் அவரை அறிந்திருந்தேன் . அப்போது நான் சிறு பையன் . நான் வளர வளர என்னைக்காணும் போதுகளில் வட்டானர மகன் என்ற கணிப்பில் என்னை காணும் போதுகளில் ஒரு சிரிப்போடும் , தலையசைப்போடும் நகர்வார். போடியாரோடு என்ன பிரச்சினையோ தெரியாது அவர் கன காலம் வெள்ளாமைக்காரனாக நீடிக்கவில்லை. ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: ::::: தகவல் :::: தம்பி " சிறாஜ் " 12_11_2016 இல் இந்த படத்துடன் ஒரு பதிவிட்டிருந்ததற்கு பலரும் ஆச்சர்ய பின்னூட்டம் இட்டிருந்தார்கள். நானும் " இன்னுமா " என்ற ஒற்றை சொல்லொன்றையே பின்னூட்டியிருந்தேன் . அதற்கு " சிறாஜ் " ஆயிரம் அர்த்தங்கள் கொண்ட கேள்வியிது என்று பதிலிட்டிருந்தார். அது எனக்கும் அவருக்குமே மட்டும் புரிந்த நயன மொழியாகக் கூட இருந்திருக்கலாம். அந்த படத்தை பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டவர்களுக்கு அதற்கு பின்னால் உள்ள வாழ்வு தெரியுமா என்பது தெரியாது. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே காட்டுக்குள் போகவேண்டும் . இரு பக்கமும் சம அளவில் அடுக்கிய விறகுச்சுமையுடன் நாம் பார்த்த அந்த படத்தில் உள்ளது போல் அவர்கள் தொடர்ச்சியாக ஓடி வருவதில்லை என்பதும் , சம தரை பாதையில் மட்டும்தான் அப்படி வரமுடியும் என்பதையும் கண் கூடாக கண்டிருக்கின்றேன் நான். மேட்டுப் பாதையில் ஓட்ட முடியாது. இறக்கத்திலும் ஓட்ட முடியாது . பலன்ஸ் தவறி கவுண்டு விடுவார்கள். மணல் பொதிந்த பாதையில், சேற்று நில தெருவில் , தண்ணீர் நிறைந்த குண்டுகுழி ரோடில், ஒற்றையடி பாதை வழி உயர்ந்த கட்டுகளில் ( இதை வண்டு என்று சொல்வது எத்தனை பேர்களுக்கு நினைவிருக்கோ தெரியாது ) வரப்புகளில் , வேகத்தடை பாதைகளில் ,என்று பல சந்தர்ப்பங்களில் அவர்கள் விறகுச் சுமை கொண்ட சைக்கிளை தள்ளி உறுட்டிக்கொண்டுதான் வருவார்கள் என்பதை பனங்காட்டு பால்ததில் நின்ற நேரங்களில் பார்த்திருக்கின்றேன். அந்த நேரங்களில் காணும் அவர் அதே தலையசைத்த சிரிப்புடன் போவதையும் கண்டிருக்கின்றேன் ............................................................ ::::::: சம்பவம் ::::::: அரச ஊதியத்தை பெற்றுக் கொண்டே அதிகாரிகளும், காவல் துறையினரும் கடமை செய்யத்தேவை இல்லையெண்டிருந்த காலம்து. காடு, காணி, வயல் வரப்பு , நீர் நிலம் வந்து சேர்ந் ராஜகுமாரர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்த எனது இருபத்தி இரண்டு வயதுக்காலமது. எங்கள் ஊரையும் ஒரு ராஜகுமாரன் தன்கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்தான் . என்னோடு தின்று உறங்கி நெருங்கிப்பழகியவன். ஒரு நாள் காலை நேரப்பொழுதில்தான் இவர் என்னை தேடி வந்தார். அப்பா இறந்த பிற்பாடு எவரும் வரவதில்லை என்றானதான காலத்தில் இவர் ஏன் வந்திருக்கின்றார் என்றுதான் யோசிக்க வேண்டியிருந்தது. " என்ன காக்கா" வியத்தை வினாவினேன் . " வாப்பா . . எண்ட சைக்கிள கொள்ளியோட ராவு புடிச்சி வைச்சிற்றாங்க வாப்பா . ஒங்களுக்கு தெரிஞ்சாக்களென்டா ஒள்ளம் செல்லி வாங்கி தாறயளாம்பி " ? எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரிந்திருக்கவில்லை. நாட்டு நடப்பின் பயனாக நான் இது வரைக்கும் எந்த அனுகூலத்தையோ, யாரிடமும் எந்த உதவியையுமோ எதிர் பாராதவன் . இருந்தாலும் என்னையும் நம்பி கூட ஒருவர் வந்திருக்கின்றாரே, அதுவும் இது வரையில் எதுவும் கேளாதவர் கேட்கின்றாரே என்ற நினைப்பில்தான் அவரை கூட்டி சென்றேன். வளவு முளுவதிலும் அவரின் சைக்கிள்கள் போல விறகு சுமந்த சைக்கிளகள் தென்னைகளிலும் , சுவரிலும் சாய்த்து கிடக்கின்றது . பலபேர் சோக முகத்துடன் வாசலிலில் காத்து நிற்கின்றனர். தங்கள் பாதுகாப்புக்கான காட்டை இந்த சைக்கிள் விறகு வியாபாரிகள் அழிக்கின்றார்களாம். தஙகளால் தடை செய்யப்பட்ட காரயத்தை இவர்கள் செய்ததற்காக சைக்கிளும் விறகுகளும் பறிமுதல் செய்யப் பட்டிருக்கிறதாம். தாங்கள் விதித்த அபராதத் தொகையை செலுத்தினால் மட்டுமே சைக்கிளையும் விறகையும் மீட்டுக்கொள்ளலாமாம் . பொஞ்சாதி புள்ளத்தாய்ச்சி இண்டைக்கு நாளைக்கெண்டு புள்ளை புறக்க இரிக்கு வாப்பா என்று இவர் அன்று கெஞ்சியது எனக்கு இப்போதும் நினைவிருக்கு. உள்ளே இருக்கும் அந்த தேசத்தை மீட்க வந்தவர்களிடம் இவருக்காக தயவு காட்டச்சொல்லி கேட்கின்றேன். எங்கள் சட்டம் எல்லோருக்கும் பொதுவானதுதான் உனக்காக மட்டும் தயவு காட்ட முடியாது. சொல்லி விட்டார்கள். வெளியில் வந்து அவரின் முகத்தை பார்க்கிறேன் , அவர் சிறிது நேரம் நின்று விட்டு என்ன யோசித்தாரோ தெரியவில்லை போய்விட்டார். அதன் பின்பாய் என்ன ஆனார் என்று கூட நான் அறிந்திருக்க வில்லை . என்னை, எனது கையறு நிலை நினைத்து நானே அவமானப்பட்டேன் அன்று. இதுதான் எனக்கான பெறுமதியா ? இவ்வளவு தானா நான்? வெறுத்துப் போனேன். நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு சந்தைக்கு போயிருந்த நாளொன்றில் அவராகத்தான் வந்து பேசினார் . முதலில் என்னால் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியாமலிருந்தது அவரை. பின்புதான் அந்த சைக்கிளுக்கும் ,விறகுக்குமுடையவரென்று நினைவில் வந்தார். எனது ஞாபகம் அதுவாகவே இருக்க அதையெல்லாம் நினைவில் கொள்ளாதவர் போல . " என்ன வாப்பா என்னய மதிக்கலயா ? நீங்க குழந்தை வட்டானர மகன் தானே "? நான் மீண்டும் ஒரு முறை கூனிக் குறுகி நின்றேன். " எங்க வாப்பா வெளி நாடா? எந்த நாடு " ? "லண்டன்" "ஆ . . . லண்டனா . . . நம்முட மகனொண்டும் அங்கானே இரிக்கான் கடசிப்புள்ள " நான் அவரிடம் சொல்ல நினைத்தேன் , உங்களுக்கு அன்று இரங்க மறுத்த அந்த ராஜகுமாரனும் லண்டனில்தான் இருக்குறானென்று. சிறிது நேர உரையாடலுக்குப் பின் விடை பெறும் போதுதான் கேட்டேன் " காக்கா உங்களுக்கு என்னில குறை கோவமேதுமில்லையோ "? மீண்டும் ஒரு முறை பனித்தது என் கண்கள் அவர் பதிலில் " என்ன கத வாப்பா இது சீ . . அப்பிடியெல்லாம் இல்ல வாப்பா நீ எங்குட புள்ளையெல்லுவா " """"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" இந்த படத்துக்கும் , இதை எழுத பண்ணியதற்கும் நன்றி #சிறாஜ்# """""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" #மனவடைசல்# ।।।।।।।।।।।।।।।।।।।। விமல் குழந்தை வேல் - முகநூல் வழி
  5. ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள் சோழியன் அண்ணாவின் ஆத்மா சாந்தியடைய பிரார்த்திக்கிறேன்
  6. வாழ்வின் மிக நீளமான ஆண்டு எது? அதை எப்படித் தீர்மானிப்பது? யோசித்துப் பார்த்தால் குறிப்பிடத்தகுந்த அனுபவங்களை, புதிய மனிதர்களை, புதிய இடங்களை, மறக்கமுடியாத பயணங்களை மேற்கொண்ட ஆண்டு மிக நீளமானதாயிருக்கும். எனக்கு தொண்ணூற்று ஐந்தாம் ஆண்டு மிக நீளமானதாயிருந்திருக்கிறது. தொடர்ந்து அடுத்த வருடமும்! தொண்ணூற்று ஐந்தாமாண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் தொடர்ச்சியாக இரண்டு பாரிய இராணுவ நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தன. முதல் இரண்டு தவணைகள் மட்டுமே பாடசாலை நடைபெற்றது. அதில் நான்கு விடுமுறைகள் வேறு. ‘முன்னேறிப் பாய்தல்’ நடவடிக்கை தோற்றதும், இராணுவத்தின் அடுத்த நடவடிக்கை 'ரிவிரச' ஆரம்பிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆவணி மாத பாடசாலை விடுமுறை அப்படியே விடுமுறையாகவே நீண்டது. அந்த முறை நல்லூர்த் திருவிழா வழக்கத்தைவிட வெகு விமர்சையாக நடந்ததாகத் தோன்றியது. அன்றைய தீபாவளியும் வெகு உற்சாகமாயிருந்தது. தீபாவளிக்கு முதல் நாளிரவு மிகப்பெரிய இடிமின்னலுடன் அப்படியொரு மழை. அது அதற்கு முன்னர் பார்த்திராதது! அதன்பின்னரான மழைக் காலநிலையும் பனியுமாக தொடர்ந்து வந்த நாட்களின் காலைவேளைகளில் இராணுவ டாங்கிகளின் இரைச்சலைக் கேட்க முடிந்தது. மோட்டார்க் குண்டுகளின் சத்தம், ஷெல் சத்தம் அதிகரித்திருந்தது. அவ்வப்போது வீதியில் சைக்கிளை உருட்டிக்கொண்டு, மாட்டு வண்டிகளில், அபூர்வமாகக் கார்களில் இடம்பெயர்ந்து செல்லும் மக்களைக் காணமுடிந்தது. இது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகரித்தது. எப்போதும் இந்தக்காட்சியைக் காணமுடிந்தது. அன்றைய நாளின் மதியப்பொழுதில் தொடர்ச்சியாக ஒரு ஊர்வலம் போலவே சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். சண்டை வலுத்துக் கொண்டிருப்பது புரிந்தது. வருமுன் காப்போம் நடவடிக்கையாக அருகிலிருந்த சிவராசா கடையிலிருந்து அத்தியாவசியப் பொருட்களை அதிகமாக வாங்கிகொண்டிருந்த அப்பாவுக்கு உதவியாக நானும் சென்றிருந்தேன். கடையிலிருந்து இரண்டாம் முறையாக வீட்டுக்குப் பொருட்களை எடுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, கடந்து சென்ற முச்சக்கரவண்டியில் பொருத்தப்பட்ட ஒலிபெருக்கி அறிவித்தது. ‘அன்பார்ந்த தமிழீழ மக்களே! நாளை கடும் விமானத் தாக்குதல்கள், எறிகணை வீச்சுக்களுக்கிடையில் யுத்தம் நடைபெற இருப்பதால் எல்லாரும் உடனடியாக வெளியேறிப் பாதுகாப்பாக வடமராட்சி, தென்மராட்சி, வன்னிப் பகுதிகளுக்குச் செல்லுங்கள்!’ முதலில் ஒன்றும் புரியவில்லை. எல்லோரும் திகைத்துப் போய் அவரவர் வீட்டு வாசல்களில் நின்றிருந்தார்கள். அயலவர்களோடு கூடிக்கதைத்தார்கள். சற்றும் எதிர்பார்க்காத ஒன்று. 'எங்கட பெடியள் யாழ்ப்பாணத்த விடமாட்டாங்கள்' என்று நம்பிக்கொண்டிருந்த மக்களுக்கு அது பேரதிர்ச்சி. எதைக்கொண்டு போவது? என்பதில் எங்களுக்கு அவ்வளவு குழப்பமெல்லாம் இல்லை. தொண்ணூறாம் ஆண்டுக்குப் பிறகு எங்களுக்கு இது நான்காவது இடம்பெயர்வு! உடனே போவதிலெல்லாம் அப்பாவுக்கு அவ்வளவு உடன்பாடு இருக்கவில்லை. அக்கா அதிகமாகப் பயந்துகொண்டிருந்தாள். பொதுவாகவே அக்காக்கள்தான் அதிகமாகப் பதட்டப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. எனக்கு 'அதெப்படி நாளைக்கு ஆமி குண்டுபோடும், ஷெல்லடிக்குமெண்டு இவங்கள் சொல்லுறாங்கள்?' என்று லொஜிக்கலாகக் கேள்வியெழுந்தது. 'நாட்டை விட்டு வெளியேறாதவர்கள் உளவாளிகளாகக் கருதப்படுவர். தண்டனை வழங்கப்படும்'. உறவினர்கள், அயலவர்கள் எல்லோரும் பீதியைக் கிளப்பியதில் எதற்கும் தயாராக இருந்துவிடலாம் என்று உடுப்புகள் உட்பட்ட பொருட்கள் தயாராக இருந்தன. எனது சைக்கிளில் ஓரளவு பெரியதும் சிறியதுமாக இரண்டு சூட்கேஸ்கள். அப்பா முக்கியமான 'ஆவணங்களை அழிக்கும்' இறுதிக்கட்டப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தார். இது மிக முக்கியமானது. வீட்டில் வெளிச்சம், சாளரம் போன்ற புத்தகங்கள் சில இருந்தன. அதைவிட முக்கியமாக ஒரு கட்டாக சில பத்திரிகைகளின் குறிப்பிட்ட சேகரிக்கப்பட்ட பக்கங்கள் இருந்தன. 'விடுதலைப் புலிகள்', 'ஈழநாதம்' பத்திரிகைகளில் போராளிகள் பற்றி வெளிவந்த அவர்களின் புகைப்படங்களுடன் கூடிய வாழ்க்கைக்குறிப்புக்கள் களமுனைச் சம்பவங்கள் பற்றியவை. ஒவ்வொரு தனிமனிதனது பிரத்தியேகமான கதைகளவை. யார் யார் சேகரித்ததோ என்னிடம் சேர்ந்திருந்தது. அவற்றை 'டம்ப்' பண்ணாமல் விட்டு வைத்தால் ஆமிக்காரன் அந்த வீட்டையே டம்ப் பண்ணிவிடலாம் என்கிற நம்பிக்கை பரவலாக இருந்தது. ஆகவே எரிக்க வேண்டியத்தை எரித்து ஆவணங்களை அழிக்கும் பணியை பொதுமக்கள் சரியாகவே செய்துகொண்டார்கள். சோகமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஏழுமணியளவில் இன்னொரு பயணம் ஆரம்பித்தது. வாழ்வு முழுமைக்கும் மறக்க முடியாத அனுபவங்களைக் கொடுத்துவிட்ட பயணம் அது! வாகனங்கள் பிடிப்பதற்கு அவகாசமில்லை. கிடைக்கவுமில்லை. வீதியில் சனத்தொகை அடர்ந்திருந்தது. சைக்கிள்கள், மோட்டார்சைக்கிள்களை உருட்டியவாறே செல்லமுடிந்தது. யாழ் நகர மத்தியில் மாமாவின் கடையருகே நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தது உறவினர் குழாம். இரவே செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை என சிலர். எனினும் 'நாளைக்காலை கடுமையான தாக்குதல்' என்பது பலரைப் பயமுறுத்தியது. மாம்பழம் சந்திக்குப் போகவேண்டும் என்றார்கள். அப்போதுதான் முதன்முதல் அந்தப்பெயரைக் கேட்கிறேன். செஞ்சிலுவைச்சங்க அலுவலகத்திற்கு அருகில் நகர்ந்து செல்லும்போது எட்டரை ஆகிவிட்டிருந்தது. இருளில் தவறிவிடாதிருக்க, அவ்வப்போது யாரோ யாரையோ பெயர்சொல்லி அழைத்துக் கொண்டார்கள். இரண்டு மூன்றடி எடுத்து வைப்பது, பிறகு அரைமணிநேரம் அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்துவிட்டு பிறகு இரண்டடி! இந்த வேகத்திலயே நகர முடிந்தது. திடீரென மழை தூறத்தொடங்கியது. சற்று நேரத்தில் கடும்மழை. எவ்வளவு நேரம் என்றெல்லாம் தெரியாது. நகரமுடியாத நெரிசல். அப்படியே தெப்பலாக நனைந்து, நடுங்கி நின்றுகொண்டிருந்தேன். எப்போது மழைவிட்டது. உடைகள் உலர்ந்தது என்பதெல்லாம் தெரியாது. வாட்டும் குளிர் பொறுத்து விடிகாலையில் ஒரு பிளேன் டீ. வாழ்வின் மிகச்சுவையானதொரு தேநீர் அது! பயணங்கள் விதவிதமான மனிதர்களை அறிமுகம் செய்து வைக்கிறது. இக்கட்டான ஒரு பயணம் நம் கூடவே இருக்கும் மனிதர்களின் அதுவரை பார்க்காத ஒரே இன மக்களின், ஒரே ஊர் மக்களின் மாறுபட்ட முகங்களை இனங்காட்டிச் செல்கிறது. எவ்வளவு பேரானாலும் மறுப்பே சொல்லாமல் இடம்கொடுத்து ஆதரவளித்த சாவகச்சேரி மனிதர்களை, வந்தாரை வாழவைக்கும் வன்னி மக்களை அறிமுகச் செய்தது இந்தப்பயணத்தின் நீட்சியே! நெரிசலும், குழப்பமும் கூடவே குரல்களுமாக ஊர்ந்துகொண்டிருந்த அந்தப்பயணத்தில் காலை பத்துமணிக்கு அரியாலையை அடைந்துவிட்டோம். அப்பகுதிவாசிகளிடம் 'குடிக்கத் தண்ணீர் கிடைக்குமா' எனக் கேட்டபோது கிடைத்த பதில் புதுமையாக இருந்தது. ‘உலை வைத்து விட்டோம்!' சோற்றுக்கு உலை வைத்துவிட்டால் தண்ணீர் கொடுக்கக்கூடாது என்பது ஒரு பாரம்பரியமாகவோ, சம்பிரதாயமாகவோ யாழ்ப்பாணத்தின் ஒருபகுதியில் இருந்திருக்கலாம். இன்னமும் இருக்கலாம். அல்லது எல்லோரும் இப்படிக் கேட்டால் கிணறு வற்றிப் போய்விடும் என்பதாலும் தவிர்க்கக் கூறியிருக்கலாம். ஆச்சரியமாக இருந்தது. இன்னும் பலருக்கும், பல வீடுகளில் இதே அனுபவம் நேர்ந்தது. கூட்டத்தில் நின்றிருந்த ஒருவர் தரமான கெட்டவார்த்தையால் இதுகுறித்துப் பாராட்டிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். திடீரெனக் கவனித்ததில் அப்பா, அக்காவைக் காணவில்லை. இரவெல்லாம் ஒன்றாகவே வந்து பகல் நேரத்தில் தொலைந்துபோனோம். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம்வரை இல்லை. பின்னே சற்றுத்தூரத்தில் அம்மா. அம்மாவும் நானும் தனித்திருந்தோம். அப்பா, அக்காவை எங்கே தேடுவது? புரியவில்லை. எப்படியும் நாளைக்காவது கண்டுவிடலாம். ஓர் ஓரத்தில் நம்பிக்கை இருந்தாலும் ஆற்றாமையும் ,கோபமும், இயலாமையும் அலைக்கழித்தது. வெய்யில் எரித்துக் கொண்டிருந்தது. தாகத்தில் தொண்டை வறண்டு பேச முடியவில்லை. கண் மங்கலாகுவது போலிருந்தது. தலை சுற்றுமோ மயக்கம் வந்துவிடுமோ என்கிற யோசனையும் கூடவே வந்தது! நாவற்குழிப் பாலம் எவ்வவு தூரத்திலிருக்கிறது என்பதும் தெரியவில்லை. இந்தா வந்திட்டுது என இரண்டு மணிநேரமாக யார் யாரோ யாருக்கோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். சடுதியாக வானம் கிழித்துப் பெருமழை! அவ்வளவு அழகான மழை. மகிழ்ச்சியுடன் அப்படியே அண்ணாந்து ஆசை தீரப் பருகிக்கொண்ட அந்தத்தருணமே தூய நீரின் உண்மையான சுவையை உணர்ந்த அல்ல முதன்முறையாக நீரின் சுவையறிந்த பொழுதானது. என் முன்னால் நகர்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு அண்ணன் தான் வைத்திருந்த குடையை விரித்துத் தலைகீழாகப் பிடித்து, அதில் தேங்கிய நீரை ஒரு கப்பில் சரித்து ஸ்டைலாகக் குடித்தார். மழை ஓய்ந்து மீண்டும் வெய்யில் எரிக்க, ஆடைகள் முற்றிலும் உலர்ந்து போயிருந்தது. தூரத்தில் சிறு மோட்டார் ஷெல்களின் சூட்டுச் சத்தம் துல்லியமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. வரிசை நகர்ந்தபாடில்லை. பக்கத்தில் ஒரு அண்ணன். அவரது சாளி மோட்டார் சைக்கிளின் கூடைக்குள் ஒரு பொமரேனியன் நாய்க்குட்டி அமர்ந்திருந்தது. இப்படியொரு பயணத்தை, இவ்வளவு சனத்திரளைக் கண்டிருக்காததாலோ என்னவோ சுற்றுமுற்றும் ஆர்வமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அமைதியாகக் குறைக்காமல் இருந்தது பார்க்க ஆச்சரியமாக இருந்தது. இடையிடையே எஜமானனின் முகத்தையும் திரும்பிப் பார்த்தது. ஒருவேளை நிற்கிறாரோ இல்லையோ எனக் கலவரமடைந்திருக்கலாம்.நான் பார்ப்பதைக் கவனித்ததுபோலத் திரும்பிப் பார்த்தது. கண்களில் வியப்பைத் தெரிவிப்பதுபோல, ஆர்வமாக என முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தது. நான் ஏதேனும் பேசுவேனோ என எதிர்பார்ப்பதைப்போல காத்திருந்தது. பின் மீண்டும் வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தது. நாவற்குழி ரயில் பாலம் தூரத்தில் தெரிந்து. மறுபுறம் இடப்பக்கமாக எங்களுக்குச் சமாந்தரமாக இன்னொரு வரிசை தூரத்தில் தெரிந்தது. அது நல்லூர் செம்மணி வீதியால் நகரும் மக்கள். பிரதான வீதி நிறைய சனத்திரள். வீதியின் இருமருங்கும் சடுதியாகச் சரிந்து வயல்வெளியும் சதுப்புநிலமுமாக இருந்தது. நீர் தேங்கியிருந்தது. சிலர் வீதியைவிட்டு சதுப்பு நிலத்தில் இறங்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். சதுப்பு நிலத்தில் யாரோ ஒரு முதியவர் மயங்கி விழுந்து இறந்துவிட்டதாகச் செய்தி கடத்தப்பட்டு வந்தது. சற்று நேரத்தில் நான்குபேர் இறந்துவிட்டதாகப் பேசிக் கொண்டார்கள். என் கைகளிருந்து ஐந்தாறுமுறை சைக்கிள் நழுவி சரிவில் வழுக்கி சதுப்புநீருக்குள் விழுந்தது. மீண்டும் மீண்டும் இழுத்து எடுத்து வைத்துக் கொண்டேன். இந்திய இராணுவத்தினரது போன்ற திறந்த ஜீப் ஒன்றில் இயக்க உறுப்பினர்கள் மூவர் சதுப்பு நிலத்தால் அடிக்கடி நம் வரிசைக்குச் சமாந்தரமாக சென்றுவந்தார்கள். தண்ணீர் தேங்கி மறைந்துக்கொண்டிருந்த வயல் வரப்புகள் மீது ஜீப் ஏறியிறங்கிக் குதித்துக் குதித்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தண்ணீர் நாலா பக்கமும் பீய்ச்சியடிக்க, நம் மீதும் அவப்போது தெறிக்க நாமும் அப்படிச் சென்றால் எவ்வளவு நல்லாயிருக்கும் மனம் ஒருகணம் ஜீப் ஏறிப் பறந்தது. மக்களை ஒழுங்கு படுத்தவோ, உதவி செய்யவோ இல்லை சும்மா வெறுப்பேற்றவே ஓடித்திரிகிறார்கள் என்று தோன்றி எரிச்சலடையவைத்தது! ‘ஷெல் அடிக்கிறாங்களோ தெரியேல்ல’ யாரோ ஒருவர் அச்சம் தெரிவித்தார். நல்ல வாய் முகூர்த்தம் அவருக்கு. சற்று நேரத்தில் பலாலியில் ஆர்ட்டிலறி அடிக்கும் சத்தம் கேட்டது. ‘ஆட்லறி குத்திட்டான். எல்லாரும் படுங்கோ!’ யாரோ ஒருவர் கத்தினார். ‘ஆக்களுக்கு அடிக்க மாட்டான்’ என இன்னொருவர் நம்பிக்கை தெரிவித்தார். அப்படியே எல்லாத்தையும் கைவிட்டு போட்டது போட்டபடி சிலர் சதுப்புநிலத்தில் இறங்க, சிலர் வீதிச்சரிவில் மறைந்து பொசிஷன் எடுக்க, ‘எது வந்தாலும் வரட்டும்’ என பலர் பாத்திருக்க புரோப்பலர் சத்தம் துல்லியமாகக் கேட்க, கடந்து போயின ஐந்தாறு ஷெல்கள். பின் அமைதியானது. மாலை வெய்யில். எந்தச் சலனமுமில்லாத துல்லியமான வானம். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் பறந்து கிடக்கும் வெளி. தொலைதூரத்தில் பனை மரங்கள். கூட வந்தவர்களின் பேச்சுக்குரல்கள் ஒய்ந்திருந்தன. பசியும் தாகமும் கொடுத்த சோர்வும், பேசிப்பேசியே களைப்படைந்தோ மென்சோகம் கலந்த மௌனம் அது. இதோ வந்துவிட்டது. இன்றைய ஒருநாள் பிரசித்திபெற்ற, இன்றைய ஒரு நாளின் உச்சகட்ட இலட்சியமான நாவற்குழிப் பாலம். அதில் நடக்கும்போது மட்டும் சற்று வேகமாக தொடர்ந்து நடக்க முடிந்தது. அவ்வளவுதான் சாதித்தாகிவிட்டது. சந்திக்கு அருகாமையில் பரந்திருந்த வெளியில் ஆங்காங்கே திரள்திரளாக மக்கள் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். தரையில் உரப்பை ஒன்றை விரித்து அம்மா உட்கார்ந்திருந்தார். இது எங்கே கிடைத்தது அம்மாவுக்கு? அம்மாவின் மடியில் தலை வைத்து அப்படியே கால்களை நீட்டிப் படுத்துக் கொண்டேன். இருட்டத்தொடங்கிவிட்டது. மழை வருமா? நேரம் ஆறுமணியை நெருங்கியது. கண்களை மூடிக்கொண்டேன். அது நீண்டதொரு வருடத்தின் மிக நீண்டநாளாக இருந்தது. http://www.4tamilmedia.com/special/yard/2703-2016-10-31-07-08-35
  7. தொடர்ந்து இணையுங்கள்
  8. Road to Nandikadal வாசித்து முடித்துவிட்டேன். முகமாலையில் தரித்து நின்ற 53 டிவிசனுக்குத் தலைமை தாங்கிய கமல் குணரத்தின நான்காவது ஈழப்போரில் இறுதியில் புலிகளின் தலைவர் கொல்லப்படுகின்ற தாக்குதல் வரை சொல்வதே இந்த நூல். புலிகளின் தலைவரைப் புகழ்ந்திருக்கின்றாரென 2ம் அத்தியாயம் மட்டும் வாசித்துவிட்டு 'புகழ்' பரப்பிய புலி ஆதரவாளர்கள் கடைசி அத்தியாயம் வரை வாசித்திருந்தால் கடும் சினம் வந்திருக்கும். ஒரு நாய் தன் கால் மீது கிடக்கிறது எனவும், நாயின் அடையாள சின்னம் எதுவெனவும் புலிகளின் தலைவரை -அவர் ஒரு மனிதர் என்றளவில் கூட- சிறிதும் மரியாதை கொடுக்காமல் இருப்பதை வாசித்திருந்தால், புகழைப் பதிந்தவர்கள் தம் பதிவுகளை மறைத்துவிட்டு ஓடியிருப்பார்கள். புலிகளைத் தீவிரவாதிகளென எல்லா இடத்திலும் அடையாளமிடும் கமலுக்கு, அவரை மீறி பல இடங்களில் புலிகளென வந்துவிடுகின்றது. பாவம் அடுத்த பதிப்பிலாவது replace பட்டனைப் பாவித்து எஞ்சியுள்ள புலிகள் பகுதியை தீவிரவாதிகளென மாற்ற அவர் ஆவன செய்வாரென நம்புவோமாக. தீவிரவாதிகள் மீது வெஞ்சினம் கொண்டபொழுதிலும் அவர்கள் அலையலையாய் வந்து முகமாலை, புதுக்குடியிருப்பு பகுதிகளில் மோதியதை எதுகொண்டும் மறைக்க முடியவில்லை. மூன்று வருடங்களுக்குள் நிகழ்ந்த யுத்ததிற்குள் கிட்டத்தட்ட 5,800 படையினர் கொல்லப்பட்டதையும், 29,000 படையினர் போரினால் அங்கவீனப்பட்டதையும் ஒப்புக்கொள்கிறார். தீவிரவாதிகளை சில இடங்களில் பாராட்டுகின்றார். அவர்களின் மிகத்துல்லியமான ஆட்டிலறித்தாக்குதல்களை மட்டுமின்றி தங்களால் அவ்வளவு எளிதில் அழிக்கமுடியாது மிக நுட்பமான கோணங்களில் அவற்றை நிறுத்திவைத்திருந்த முறையையும் உலகில் எந்த இடத்திலும் இவ்வாறான கோணங்களில் வைத்து பார்த்ததில்லையெனவும் வியக்கின்றார். இரண்டாவது தீவிரவாதிகளின் வேவு பார்க்கும் திறத்தை. முகமாலை போன்ற முக்கிய நிலைகளைத் தாண்டி வந்து அவர்கள் உளவு பார்த்தமை. முக்கியமாய் 8-10 கிலோமீற்றர்கள் மிதக்கும் படகை கைகளால் (கவனிக்க துடுப்பு எதுவும் பாவிக்காது) அளைந்து வந்து உள்நுழைந்தது மட்டுமின்றி தாங்கள் இரவு சாப்பிட்டுவிட்டு மிச்சம் வைக்கும் சாப்பாட்டையும் உண்டு விட்டுசென்ற வேவுப்புலிகளின் திறமையைப் பாராட்டச் செய்கின்றார். அதுவும் அவ்வப்போது சுட்டு சுட்டு வீழ்த்த தொடர்ச்சியாக இப்படி கைகளால் வலித்துக்கொண்டு வந்த உளவுப்புலி பற்றி காமினி பொன்சாகவிற்குக் குறிப்பிட்டபோதுகூட மிகச்சிறந்த நீச்சல்வீரான அவரால் கூட இப்படியும் முடியுமா என நம்பமுடியாது இருந்தது என்கின்றார். இறுதி புதுமாத்தளின் 800m X 800m நடக்கும் இறுதி யுத்தத்தில் கால்களே இல்லாத சில புலிகள் அவ்வளவு மூர்க்கமான போராடிய திறமையைத் தன்னால் பாராட்டாமல் இருக்கமுடியவில்லை என்கின்றார்... -சார்ஸ்ஸ் அன்ரனி ஓரிரவில் சாதாரண மக்கள் போல இராணுவ எல்லைக்குள் நுழைந்தபோது இது இரவு இப்போது அனுமதிக்கமாட்டோம் என இராணுவம் மறுத்தபோது நடந்த சண்டையிலே கொல்லப்பட்டிருக்கின்றார் என்கின்றார். சார்ஸ் அன்ரனி 800X 800 புதுமாத்தளன் சண்டை box இறுக்கப்பட்டபோது கிட்டத்தட்ட 4 கிலோமீற்றர் தொலைவில் சென்றே இராணுவ எல்லைக்குள் நுழைந்தார் எனச் சொல்லப்படுகின்றது. புலிகளின் தலைவர் இருக்கின்றாரா அல்லது தப்பிவிட்டாரா என்பது தங்களுக்கு அவரைக் கொல்லும்வரை தெரியாது எனச் சொல்கின்றார். புலிகளின் தலைவர் கொல்லப்படுவதற்கு முன் மூன்று அலையலையான தாக்குதல்கள் நடத்தப்படுகின்றது. அந்த தாக்குதலிலேயே பானு, சொர்ணம், மாதவன் மாஸ்டர் உள்ளிட்டோர் கொல்லப்பட்டதாய் கூறுகின்றார். கிட்டத்தட்ட 700 பேர் ஒரு நாளிலே (மே 17) கொல்லப்படுகின்றனர். -புலிகளின் தலைவரும் சூசையும் கிட்டத்தட்ட அருகிலேயே நின்றிருக்கின்றனர். -புலிகளின் தலைவர் கொல்லப்பட்ட விதம் குறித்து எல்லாவிதமான வதந்திகளையும் - அவர் சரணடைந்து மகிந்தாவின் முன் மண்டியிடவைக்கப்பட்டவர் உட்பட- நிராகரித்து, தன்னைப் போன்றவர்கள் நேரடிச் சாட்சியாக நடந்ததைப் பார்த்தவர்கள் என உறுதியாகச் சொல்கின்றார். இறுதித்தாக்குதலை நடத்திய கொமாண்டோக்களின் படமும் இந்தப் புத்தகத்தில் இருக்கிறது. உடனேயே புலிகளின் தலைவரின் உடலை எரித்து அடையாளமின்றிச் செய்ததாகவும், எல்லாளன் போல நினைவுச்சமாதி ஒருபோதும் அமைத்துவிடக்கூடாதெனவும் எச்சரிக்கையுடன் இருந்ததாகவும் கூறுகின்றார். புலிகளின் தலைவரின் உடலை அடையாளங் காட்ட கருணா வந்தபோது, தனக்குக் கேட்க ஒரு இராணுவத்தினன், 'நீங்களும் அவசரப்படாது பிரிந்துவிடாதிருந்தால், உங்கள் உடலையும் இங்கே கிடத்தியிருப்போம்' எனச் சொன்னதையும் இந்தப்புத்தகத்தில் பதிவு செய்கின்றார். கருணா ஒரு புன்சிரிப்புடன் புலிகளின் தலைவரை அடையாளம் காட்டினாலும், தயா மாஸ்டர் கண்களில் நீரோடு இருந்தார் எனவும் எழுதுகின்றார். ஆனால், இந்தப் புத்தக்கத்தில் நடேசன், புலித்தேவன் போன்றோர் சரணடைய வந்த காட்சிகளின் பதிவு எதுவும் இல்லை. புலிகளின் இளையமகனான பாலச்சந்திரன் உயிரோடு சரணடைந்ததும், பிறகு கொல்லப்பட்டதும் பற்றி ஒரு சிறுமூச்சும் இல்லை. தீவிரவாதிகளோடு யுத்தம் தொடங்கியது சரி. ஆனால் no fire zone வரும்வரைக்கும் மக்கள் இழப்பு/கஷ்டம் பற்றி சிறுவிபரிப்புக்களும் இல்லை. ஏதோ இரண்டு இராணுவங்கள் மக்கள் இல்லாத சூனியப்பிரதேசத்தில் சண்டை செய்தனர் என நாங்கள் கற்பனை செய்யவேண்டியதுதான். இத்தனை அழிவு நிகழ்ந்தபின்னும், புலிகள் மீது கட்டாய இராணுவ சேர்ப்பு, மக்களை வெளியேவிடாது தடுத்தமை போன்ற பாரிய குற்றச்சாட்டுக்கள் வெளிப்படையாக இருந்தாலும் ஏன் அந்தமக்கள் உட்பட பெரும்பான்மையான தமிழ்மக்கள் மகிந்த ராஜபக்‌ஷாவிற்கு தன் பெரும்பான்மையாக ஆதரவை போரின் பின்பான காலத்தில் கூட காட்டவில்லை என்பதைப் புரியாதவரை, எல்லாளன் - துட்டகைமுனு,, மகிந்த ராஜபக்‌ஷா- பிரபாகரன் போன்றவர்கள் சாதாரண பெயர்களே, இவற்றின் பின்னால் இருக்கும் நுட்பமான பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படாது இருக்கும்வரை இஃதொரு நச்சுச்சூழல் என்பதை அறியாதவரை இந்த அழகிய தீவு அமைதியாக எளிதில் இருக்கமுடியுமா என யோசித்தும் பார்க்கமுடியும். வெற்றியை நடத்திக் காட்டிய இராணுவத்தளபதி சிறைக்குள்தான் பின்னர் அனுப்பப்பட்டார். இராணுவப் புரட்சி நடந்துவிடும் என்ற அச்சத்தாலோ என்னவோ போருக்குத்தலைமை தாங்கிய தளபதிகளில் பெரும்பான்மையோர் வெளிநாடுகளுக்கு தூதர்களாகத் துரத்தப்பட்டார்கள். ஈழத்தின் இறுதிப்போர் நிகழும்போது 120, 000 இருந்த இராணுவம் கிட்டத்தட்ட 230,000, இரண்டு மடங்காக்கப்பட்டது. அதுவரை இருந்த 9 டிவிசன் - 20 டிவிசன்களாகவும் ஆக்கப்பட்டன. இவ்வளவு பேரை வைத்துக்கொண்டு, கொல்வதற்கு 'தீவிரவாதிகளும்' இல்லாதுபோகும்போது நாட்டில் எந்தச் சூழ்நிலையும் வரலாம் என்பதையும் அவ்வளவு எளிதில் மறந்துவிடமுடியாது. ஒரு தோற்றுப்போன போராட்டத்தை, அவர்கள் 'தீவிரவாதி'களாய் இருந்தாலும் தங்களின் சகோதர்களாகவும், நண்பர்களாகவும் இருந்த அவர்களை 'இயக்கம்' எனற பெயரில் பலர் வெறுக்கலாம், ஆனால் சக மனிதர்களாய் அவர்களை தமிழ்ச்சமூகம் அவ்வளவு எளிதில் விட்டுக்கொடுக்காது. மிக மோசமாக அவர்களைச் சித்தரிக்கும் இந்த நூலில் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம் என்னவென்றால், 'நாங்கள் எப்போதும் அதிகாரம் மிக்கவர்கள், எங்களால் எதையும் செய்யமுடியும்' என்பதே. ஆம், எதையும் செய்யமுடியாது கீழ்மைப்பட்ட ஒரு சமூகம், தன் சாபங்களாலும், குற்றவுணர்வுகளைப் பெருக்குவதன் மூலமும் உங்களின் இருப்புக்களை/மனச்சாட்சிகளை அவ்வளவு எளிதில் உறங்கவிடாது என்றே நம்புகின்றேன். Elengo Dse - முகநூல் மூலம்
  9. அது பற்றிய தகவல்கள் தெரியாது அண்ணா
  10. 1992ம் ஆண்டு GITEX என அழைக்கப்படும் Gulf Information & Technology Exhibition உச்சக்கட்டத்தில் இருந்த நேரம். அமீர்கத்திற்கு ஆப்பிள் டீலராக இருந்ததால் வருடா வருடம் எங்களுக்கு அந்த எக்ஸ்போவில் அரங்கம் அமைத்துக் கொள்ள முன்னுரிமை தரப்படும் அப்படி அந்த ஆண்டு 60 சதுர அடி அமைத்துக் கொள்ள இடம் ஒதுக்கப்பட்டது. எங்கள் உரிமையாளர் அரபி முதுகலை படித்தவன். சடையன் வா இங்கே எனக் கூப்பிட்டு இந்த ஆண்டு நம் அரங்கம் நெ 1 ஆக இருக்க வேண்டும். ஆபீஸ் ஊழியர்கள் அனைவரையும் பயன் படுத்திக் கொள் அரங்கம் எல்லோராலும் பேசப்பட வேண்டும் மேலும் இந்த ஆண்டு நம் அரங்கை பார்வையிட ஷேக் மொஹம்மது வருகிறார் கூடவே அமெரிக்காவிலிருந்து ஸ்டீவ் ஜாப் வருகிறார், எனச் சொல்லி விட்டு புறப்பட்டு விட்டான் அரபி. என்ன செய்வது என தெரிய வில்லை ஆளாளுக்கு யோசனை சொன்னார்களெ தவிர உருப்படியாக ஏதும் சொல்லவில்லை. மனதில் ஒரு ஐடியா உதித்தது. டிரைவரை அழைத்துக் கொண்டு அவீரில் உள்ள ஸ்டோருக்கு சென்றேன். பழைய கணினிகள் போர் போல குவித்துக் கிடந்தது. அதிலெ வகைக்கு ஒன்றாக எடுத்து வந்து அலுவலகத்தில் சேர்ர்த்து டெக்னீசியன்களை கூப்பிட்டு ஒரு அமர்வை வைத்து எனது ஐடியாவை சொன்னேன் அதாவது ஆப்பிளின் பரிணாம வளர்ச்சி ( Evolution of Apple) என்ற தீமிலே அரங்கம் அமைய வேண்டும் அதற்கான வேலையை செம்மையாக செய்ய வேண்டும் என சொல்லி விட்டேன். எனது டெக்னீசியன் குழுவில் இரு மலையாளிகள் ஒரு தமிழன் ஒரு ஃபாலஸ்தீனியன் (தின்று கொண்டே இருப்பான் அதனால்தான் தீனியன்) ஒரு எகிப்தியன் ஒரு பாகி ஒரு வடக்கத்தியன் எல்லோருக்கும் முகம் சரியில்லை தமிழனும் மலையாளியும் முதலில் களமிறங்கினார்கள். பழைய ஆப்பிள் கணினியை செப்பனிட என்னவேணும் என ஆராய்ந்து பொருள்கள் வாங்க கிளம்பிவிட்டார்கள். இரவு பகலாக உழைத்து நான் எதிர்பார்த்த விதமே பழைய ஆப்பிள் கணினிகளை (Apple 1 Apple II ,IIG Apple Lisa (ஸ்டீவ் ஜாபின் மகள் பெயர் லிசா ) , Apple Profile) சரிக் கொணர்ந்து விட்டார்கள். அரங்கம் நிர்மானிக்க வேண்டிய வேலை. அதையும் சரி செய்து விட்டு அடுத்த நாள் காலை 10 மணிக்கு அரங்கம் திறப்பு விழாவை எதிர் பார்த்திருந்தோம். உள்ளூர் ஷேக்கை விட cupertino விலிருந்து வரப்போகும் ஸ்டீவ் ஜாபையே அதிகம் எதிர்பார்த்திருந்தோம். அமெரிக்காவிலிருந்து வரும் ஆப்பிள் நிறுவனரை வரவேற்க கோட்டு சூட்டு அணிந்து நின்றோம்.அமெரிக்காவிலிருந்து ஸ்டீவ் வருகிறார் அவரும் கோட்டு சூட்டு அணிந்துதான் வருவார் என்ற யூகம் வழக்கும் போல ஷேக் வந்தார், எங்கள் அரபியின் மூக்கோடு மூக்கை உரசிவிட்டு எங்களுக்கும் ஹாய் சொல்லி விட்டு சென்றார். அடுத்து ஸ்டீவ், வந்தார் கோட்டு சூட்டோடு வருவார் என எதிர்பார்த்திருந்த எங்களுக்கு மடிந்து மக்கிப்போன ஒரு டெனிம் ஜீன்சும் கருப்பு ஆப்பிள் டீ ஷர்ட்டுமாக அரங்கத்தில் நுழைந்து பார்த்தார். very nice and good, but this is not the way to exhibit Apple’s evolution என்றார். நான் ஆப்பிள் 1 கீழே வைத்து படிப்படியாக அதன் வளர்ச்சியை மேலே மேலே கொண்டு போய் கடைசியில் G3 எந்திரத்தில் முடித்திருந்தேன். மேலே பழைய ஆப்பிளை வைத்து கிழே கடைசியில் G3 யில் முடித்திருக்க வேண்டுமாம். அவர் சொன்னதும் சரிதான் குரங்கிலிருந்து பிறந்தவன் மனிதன் என மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சியை காட்டும் போது முதலில் குரங்கை காட்டி படிப்படியாக கடைசியில் தானே மனிதன் வருவான். நான் உல்டாவாக செய்து விட்டேன். இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு செய்தும் தவறாகப் போய்விட்டதே என ஒரு மன உளைச்சல். அந்த உளைச்சல் அன்றிரவே சரியாகி விட்டது. Mac ED என ஒரு குட்டி கணினியை எடுத்து உள்ளே இருந்த அதன் குடல் குந்தானி எல்லாவற்றையும் உருவி விட்டு வெறும் கூட்டை (shell) ஐ வைத்து , பார்வையாளார்கள் தங்கள் பிசினெஸ் கார்டை போடும் விதமாக Please drop your business card என எழுதி வைத்திருந்தேன். அதில் ஸ்டீவ் தனது கார்டை டிராப் செய்து விட்டு see you later என விடை பெற்று சென்று விட்டார். அன்றிரவு ஸ்டீவ் க்கு UAE யின் மெயின் டீலரான Arab Business Machine இண்டர் காண்டினெண்டல் ஓட்டலில் மிடில் ஈஸ்ட் டீலர்களுக்கும் ஸ்டீவிற்கும் விருந்து ஏற்பாடு செய்திருந்தது. அந்த நிகழ்ச்சியில் ஸ்டீவ் Apples main task is innovation and imagination, that innovation and imagination exhibited by one of the UAE dealer by the way of Apple’s evolution என்றார். இது ஸ்டீவிடம் நான் வாங்கிய ஷொட்டு (Pat) அதே சமயம் மற்றோரு தருணத்தில் அவரிடம் குட்டும் வாங்கியிருக்கிறேன். இன்ஷா அல்லாஹ் அடுத்த பதிவில் அது.. ஒருநாள் காலை எனது ஆப்பிள் ஷோரூமில் அன்றைய தினம் Ingram MicroD நிறுவனத்திலிருந்து வந்திருந்த மக்கிண்டோஷ் தேர்ட் பார்ட்டி சாப்ட்வேர்கள் அடங்கிய பார்சலை திறந்து சரி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நுழைவாயிலில் ஒரு நெடிய உருவம் நுழைந்து மக்கிண்டோஷ் கணினிகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. பின் என்னிடமே வந்து எங்கே முதிர் (மேனேஜர்) என அரபியில் கேட்டது நாந்தேன் என்ன வேண்டும் என அரபியிலேயே பதில் சொன்னேன். அந்த மனிதர் பேசிய அரபி சற்று வித்தியாசமாக இருந்தது. நாம் சென்னைத்தமிழ், நெல்லைத்தமிழ், மதுரைத்தமிழ், தஞ்சைத்தமிழ் என்பது போல அங்கெ அரபியர்கள் பேசும் அரபி வழக்கை வைத்தே அவன் எந்த அரபு நாட்டிலிருந்து வந்திருக்கிறான் என கண்டு பிடித்து விடலாம். எ.கா ஒரு பொருளை காட்டி ரஃபீக் ஹாதா கம் (அமீரக வாசி ) இதன் விலை என்ன யா ஷேக் ச்சம் ஹாதா (சவூதி ) மாஅல்லிம் கத்தேஷ் ஹாதா (ஜோர்டான்/பலஸ்தினி) போல்லகே கம் கினி ஹாதா (எகிப்தியன்) ஆனால் வந்திருந்தவனின் அரபி வித்தியாசமாக இருந்தது. மேலே எனது ஆபிசுக்கு அழைத்துச் சென்று நான் அரபி மொழியைக் கொல்ல அவன் ஆங்கிலத்தை கொத்தி கீமா போட ஒன்றும் விளங்கவில்லை. பாதி புரிந்தது லிப்யாவிலிலிருந்து வந்திருக்கிறான் மக்கிண்டோஷ் ஜி3 கணிணி வாங்க கைப்பையிலிருந்து கட்டு கட்டாக அமெரிக்க டாலரையும் எடுத்து காட்டினான். பட்சி ஒன்று மூளையில் படபடத்து, நீ தலையிடாதெ உன் முதலாளியை கூப்பிடு நீ ஒதுங்கிக் கொள் என்றது. முதலாளிக்கு போன் செய்தேன் ஆளை விடாதே சுலைமானி சாண்ட்விச் கொடுத்து ஆளை அமுக்கிவை அரைமணி நேரத்தில் நான் அங்கிருப்பேன் என்றார் முதலாளி. சரியாக இருபது நிமிடத்தில் எங்கள் அரபி வந்து விட்டான். வழக்கம் போல இருவரும் மூக்கோடு மூக்கை உரசி கட்டித் தழுவி குசலம் விசாரித்து பேச ஆரம்பித்து விட்டார்கள். சங்கதி இதுதான் வந்திருந்தவன் துனிசியாக்காரன். லிப்யாவின் கத்தாபி அரசிற்கு கணினி வாங்க வந்திருக்கிறான் (அதான் அரபி வித்தியாசமாக இருந்தது) டீலை முடித்து விட்டான் எங்கள் அரபி. மொத்தம் 120 ஜி3 கணினி. அதுவும் கத்தாபியின் மிலிட்டரிக்கு . வேண்டாம் இந்த டீல் சரியாக வராது என்றேன். மக்கிண்டோஷ் டீலர்ஷிப்பின் முக்கியமான சட்டம். ஆப்பிள் தயாரிப்புகள் எதுவும் ஈரான்,ஈராக்,கொரியா,லிப்யா,கியுபா நாடுகளுக்கு விற்பனை செய்யக் கூடாது. மீறிச் செய்தால் டீலர்ஷிப் கேன்சலாகிவிடும் என்ற சட்டம். அதில் கையெழுத்து போட்டால்தான் டீலர்ஷிப் கிடைக்கும். அதை நினைவூட்டினேன். அதையெல்லாம் நான் சரி செய்து கொள்கிறேன். நீ உன் வேலையைப் பார் என்றான். முதலில் 40 ஜி3 கணினிக்கு ஆர்டர் செய்தேன். எப்போதும் 10 கணினிக்கு ஆர்டர் செய்யும் எங்களிடமிருந்து 40 கணீனிக்கு ஆர்டர் வந்த போதே மெயின் டீலர் உஷாராகி விட்டான். ஏன் எதற்கு என்ற கேள்வியோடு 40 கணினி வாங்குபவர்களின் database வேண்டும் என்றான். ஏற்கனவே வாங்கியிருந்தவர்களின் முகவரியோடு, காலித் பின் வலீத் ரோட்டில் இருந்த டீக்கடை,ஷவர்மா கடை,தையல் கடை என இஷ்டத்திற்கு தகவலை அளித்து விட்டு 40 ஜி3 யை கொண்டு வந்து சேர்த்தேன். அடுத்த ஒரு வாரத்தில் மீண்டும் 40 ஜி3 க்கு ஆர்டர் செய்தேன். மெயின் டீலர் தரமாட்டேன் என அடம் பிடித்தான். காரணம் எங்களிடம் வந்த லிபியாக்காரன் மெயின் டீலரிடமும் போய் சுலைமானி குடித்திருப்பான் போல. நீ லிப்யாவிற்கு ஏற்றுமதி செய்ய இருக்கிறாய். ஆப்பிள் சட்டபடி அது தவறு. உனது ஏஜன்சியை ஏன் ரத்து செய்யக் கூடாது என நோட்டீஸ் விட்டான். எனது அரபி நேராக மெயின் டீலரிடம் சென்றான். நான் மண்ணின் மைந்தன் உன்னால் என்ன செய்ய முடியுமோ செய்து கொள் என்று சண்டை போட்டு வந்து விட்டான் ( மெயின் டீலர் லெப்னானைச் சேர்ந்தவன்) லிப்யாக்காரனிடம் கை நீட்டி மொத்த பணத்தையும் அட்வான்சாக வாங்கி விட்டோம்.என்ன செய்வது. GCC நாடுகள் அனைத்திலும் கேட்டுப் பார்த்தோம். ஒன்றும் நடக்கவில்லை. no chance of selling beyond our territory என முகத்தில் அறைந்தாற் போல சொல்லி விட்டார்கள். வேறு வழி grey marketing, எந்த நாட்டில் லிபியாவிற்கு விற்கக் கூடாதென்றானோ அவன் நாட்டிலேயே ஜி3 வாங்குவதென முடிவு கட்டி அமெரிக்காவில் உள்ள சில ஆப்பிள் ஸ்டோரிடம் கேட்டோம். முதலில் அவன் கேட்ட கேள்வி துபாய் எங்கிருக்கிறது, சவூதி அரேபியாவிலா என்றான். அடங் கொய்யாலெ என அவனுக்கு படம் வரைந்து பாகங்களைக் குறி என்பது போல துபாய் மேப்பை விளக்கினேன். அடுத்து பேமெண்ட், LC எடுத்து தருகிறேன் என்ற என்னிடம் அப்படி என்றால் என்ன என்று ஒரு கேள்வியைக் கேட்டான். அமெரிக்கனுக்கு தெரிந்ததெல்லாம் கிரெடிட் கார்ட் அல்லது வயர் ட்ரான்ஸ்ஃபர் மட்டுமே. இப்படி பேச்சு வார்த்தைகள் நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே, சில லோக்கல் ஈரானியர்கள் வந்து நீ அமெரிக்காவில் ஜி3 வாங்கப் போகிறாயா அப்படி என்றால் எங்களிடம் பணத்தை கட்டி விடு, நாங்களே கம்ப்யூட்டரை வரவழைத்து துபாய் ஏர்போர்ட்டில் தருகிறோம் என்றார்கள். இதென்னடா அமெரிக்காவில் போன் செய்து கம்ப்யூட்டர் கேட்டால் துபாயில் பதில் தருகிறான். ஏதேனும் தாவூத் இப்ராஹிம் வேலையா என ஆச்சரியப் பட்டு அரபியிடம் சொல்லி விட்டேன். பிறகென்ன மீண்டும் மூக்கோடு மூக்கு உரசி, சுலைமானி குடித்து ஒரே வாரத்தில் ஈரானியர்களுக்கு பணப் பட்டுவாடா செய்தான் அரபி. மீதமுள்ள 80 ஜி3 கணினியையும் 10 நாளில் கொண்டு வந்து சேர்த்தேன். விசாரித்ததில் கிடைத்த தகவல், அமெரிகாவில் ஆப்பிள் ஸ்டோர் வைத்து நடத்துபவர்கள் பெரும்பான்மையினர் ஈரானியர்கள் ஆனால் அமெரிக்க குடியுரிமை பெற்றவர்களாம். கம்ப்யூட்டர் வந்த அன்று, மீண்டும் சண்டை செய்தான் மெயின் டீலர் இது grey marketing கஸ்டம்சை விட்டு பொருள்கள் வெளியே வரக் கூடாதென தடை வாங்கி விட்டான். ஏர்போர்ட் கஸ்டம்சில் இருந்து அரபிக்கு போன் செய்தேன். அங்கே ஏர்போர்ட் மேனேஜர் பெயரை மட்டும் சொல் அரை மணி நேரத்தில் பொருள்களை வெளியே கொண்டு வந்து விடுகிறேன் என்றான். அதை செய்தும் காட்டினான். ஜாம் ஜாமென்று இரு கண்டெய்னர்களில் கணினி, மானிட்டர், கீபோர்டு என லிப்யாவிற்கு ஏற்றுமதி செய்தேன். யே ட்ரைலர் ஹை மெயின் பிக்ச்சர் பாக்க்கி ஹே தோஸ்த் எங்கள் ஒப்பந்தப்படி ஜி3 சப்ளை மட்டுமல்ல , லிபியா வரை சென்று அதை இன்ஸ்ட்டால் செய்து, நெட் ஒர்க்கிங் வரை செய்து கொடுப்பதுதான் ஒப்பந்தம். கம்ப்யூட்டர் வாங்கி சப்ளை செய்வதில் தாமதம், லிபியா செல்வதற்கு ஒரு இந்தியனின் பாஸ்போர்ட், ஒரு ஃபலஸ்தினியன் பாஸ்போர்ட் இரண்டையும் கொடுத்து விசாவிற்கு அப்ளை செய்திருந்தேன். இந்திய பாஸ்போர்ட்டுக்கு உடனே விசா கிடைத்து விட்டது, பலஸ்தினியனுக்கு விசா கிடைக்கவில்லை. லிப்யா செல்வதற்கு வேறு யாரும் தயாராக இல்லை. இதற்கிடையில் லிப்யாவிலிருந்து ஃபோனுக்கு மேல் ஃபோன் தாமதமாகிறது. உடனே விரைந்து வந்து எல்லா கம்ப்யூட்டரையும் இயக்கத்திற்கு உள்ளாக்கு, மேலும் ஜி3 ஆர்டர் செய்ய வேண்டும் என்றார்கள். விசா பிரச்சினையை சொன்னேன். லிப்யாவிலிருந்து பதில் வந்தது, ஃபலஸ்தினியக்கு ஆன் அரைவல் விசா தருகிறோம் உடனே புறப்பட்டு வரச்சொல் என. இதற்கிடையில் லிப்யா மிலிட்டரியில் உல்ள ஒரு வெளங்காவெட்டி, அமெரிக்காவில் படித்தவனாம் எனக்குரிய ஜி3 யை கொடு நான் முன்பே ஜி3 யை பாவித்திருக்கிறேன் என்ற அந்தப் பாவி, ஜி3 யை எடுத்து இன்ஸ்டால் செய்திருக்கிறான். arabic enabled செய்யத் தெரியாமல் முழித்துவிட்டு , கடைசியில் லிப்யாவிலிருந்து மக்கிண்டோஷ் தலைமையகத்திற்கு (cupertino) மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருக்கிறான் , எப்படி அரபிக் OS இன்ஸ்டால் செய்வதென்று, பிரமித்துப் போன ஆப்பிள் தலைமையகம், உனது ஜி3 யின் பார்ட் நம்பரை அனுப்பு என்று பதில் அனுப்பியிருக்கிறது. திருவாளர் உடனே உதவி கிடைக்கப் போகிறது என்ற உற்சாகத்தில் நம்பரை அனுப்பியிருக்கிறார். நம்பரை வைத்து கண்டு பிடித்து விட்டார்கள். அந்த ஜி3 அமீரகத்திற்கு அனுப்பப் பட்டதென. அவ்வளவுதான் மெயின் டீலரை கிழி கிழி (நன்றி கலா மாஸ்டர்) என கிழித்து விட்டார்கள். அது மட்டுமல்ல AMME (African,Mediteranian & Middle East) ரீஜினல் ஆபிஸ் டென்மார்க்கில் உள்ளது அங்கிருந்து இருவர் நேரடியாக துபாய் வந்து விட்டார்கள். விசாரனைக்காக, விசாரனை துவங்கியது, என் முதலாளி நீயே சமாளித்துக் கொள் நான் வர முடியாது என்று ஜகா வாங்கி விட்டான். நல்லவேளை நாங்கள் அனுப்பிய கம்ப்யூட்டர் அனைத்திற்கும் invoice ஜோர்டானில் உள்ள ஒரு கம்பெனியின் முகவரிக்கு bill செய்திருந்தேன். சத்தியம் செய்து விட்டேன், நாங்கள் விற்பனை செய்தது ஜோர்டானுக்குத்தான், அங்கிருந்து அவர்கள் லிப்யாவிற்கு அனுப்பியிருக்கிறார்கள், எங்களுக்கு தெரியானல் என சொல்லி விட்டேன். அவர்கள் நம்பவில்லை என்பது அவர்களின் முகத்திலிருந்து தெரிந்தது. மெயின் டீலரும் எங்களை போட்டுக் கொடுத்து விட்டான். இது முதல் தடவை என்பதால் உங்கள் டீலர்ஷிப்பை ரத்து செய்யவில்லை, ஆனால் இனிமேல் உங்களுக்கு ஜி3 ஜி4 கணினி ஆறு மாதத்திற்கு சப்ளை கிடையாதென எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு போய்விட்டான். அடுத்த வாரமே ஸ்டீவிடமிருந்து, ஒரு கண்டனக் கடிதம் வந்து விட்டது. இப்படியெல்லாம் ஆப்பிளை வளர்த்த ஸ்டீவ் ஜாப் இன்று நம்மிடையே இல்லை. ஆப்பிள் ஸ்டிக்கரை பார்த்துவிட்டு என் மகள் (அப்போது 5 வயது) துபாயில் இருந்த போது கேட்ட கேள்வி டாடி ஆப்பிளை கடித்தது யார் ? நானும் விளையாட்டாக நண்டு கடித்து விட்டது என்பேன். அது இப்போது உண்மையாகி விட்டது நண்டு(cancer) கடித்ததால் ஸ்டீவ் ஜாப் நம்மிடையே இல்லை. creative man attacked by (pan)creatic cancer . May his soul rest in peace. மீள் பதிவு Source - Facebook
  11. தம்பி நா. முத்துக்குமாரின் இழப்பு, மிகப்பெரிய வெற்றிடத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. நம்முன் ஒரு வானவில்லாய் ஜாலம் காட்டிவிட்டு, எதிர்பாராத ஒரு ஒற்றைநொடியில் மின்னல்போல் மறைந்துவிட்டார் முத்துக்குமார். அவரை நான் நீண்டகாலமாகப் பார்த்தும், பழகியும், ஒரு சகோதரனாய் அன்புசெலுத்தியும் வந்திருக்கிறேன். ஒரு சாமான்ய நெசவாளர் குடும்பத்தில் பிறந்த அந்தத் தம்பி, கடும் உழைப்பால் படிப்படியாக முன்னேறி, இலக்கிய உலகில் தனக்கென ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கிக்கொண்டவர் அவரது பாடல்கள் ஒவ்வொரு நொடியிலும் காற்றுவெளி எங்கும் இழைந்துகொண்டே இருக்கிறது. திரைப்பாடல்கள் மூலம் அவர் எட்டாத உயரத்தை அடைந்தபோதும், தன் தலைமீது கர்வம் ஏற அவர் அனுமதித்ததே இல்லை. தன்னடக்கக் கோட்டினை அவர் தாண்டவே இல்லை. அவரது அந்த எளிமைதான் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. திரைத்துறைக்குள் நுழைவதற்கு முன்பே, "இனிய உதய'த்திலும், "சிறுகதைக் கதிரி'லும் தன் பங்களிப்பைச் செலுத்தி, எங்களோடு பயணித்தவர் நா. முத்துக்குமார். திரைப்படப் பாடல்களால் அவர் புகழ்பெற்று வந்ததை சற்று தள்ளிநின்றே ரசித்தவன் நான். படைப்பு மற்றும் பாடல்கள் உள்ளிட்ட அவரது எந்தத் திரையுலக முயற்சியிலும், நான் கைகோர்த்துக் கொண்டதில்லை. அதேசமயம், அவரது திருமண நிகழ்வு உள்ளிட்ட அவர் குடும்பம் சார்ந்த அத்தனை நல்லது கெட்டதுகளிலும், ஒரு மூத்த சகோதரனாய் நான் உரிமையோடு பங்கெடுத்திருக்கிறேன். தம்பி நா. முத்துக்குமாரை, நான் படைப்புகள் சார்ந்து கவனம் வைத்துப் பாராட்டத் தொடங் கியது அண்மைக் காலமாகத்தான். ஒரு நாள் அவரெழுதிய பாடல் ஒன்றை நான் கேட்டேன். அது, இயக்குனர் வசந்தபாலனின் "வெயில்'’ படத்தில் இடம்பெற்ற பாடல். "வெயிலோடு விளையாடிவெயிலோடு உறவாடிவெயிலோடு மல்லுக்கட்டிஆட்டம் போட்டோமே' என்று தொடங்கிய அந்தப் பாடலின் வரிகளில் நான் மிகவும் மகிழ்ந்துபோனேன். அந்தப் பாடல் என்னை, வெய்யிலில் ஆடிப்பாடி விளையாடித் திரிந்த எங்கள் கிராமத்தின் பால்ய காலத்துக்கே இழுத்துப்போனது. ’அட... தம்பி முத்துக்குமார், வாழ்க்கையின் வெக்கையையும் உள்வாங்கிக்கொண்டு சிறப்பாகப் பாட்டெழுதுகிறாரே’ என்று மனதிற்குள் அளவுகடந்த ஆனந்தம் அடைந்தேன். இதன்பின்னர் தம்பி முத்துக்குமாரின் இன்னொரு பாடல் என்னை மகிழ்ச்சிக் கடலில் ஆழ்த்தியது. அந்த அனுபவம் மறக்கமுடியாத அனுபவம். மணிப்பூரில் என் மூத்தமகள் பிரபாவதி, படித்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில், ஒருமுறை வந்திருந்தார். இரவு 10.30 மணி இருக்கும்... அவர் என்னை அழைத்து, ‘""அப்பா, முத்துக்குமார் மாமா டைரக்டர் ராம் இயக்கிய "தங்க மீன்கள்' படத்தில் ஒரு பாட்டு எழுதியிருக் காங்க. ரொம்பவும் அருமையான பாட்டுப்பா. கேட்டுப் பாருங் கப்பா''’ என்று மனம்பூரித்துச் சொன்னதோடு, அந்தப் பாடலை நான் கேட்கும்படி செய்தார். "ஆனந்த யாழை மீட்டுகிறாய் - அடிநெஞ்சில் வண்ணம் தீட்டுகிறாய்!அன்பெனும் குடையை நீட்டுகிறாய் - அதில்ஆயிரம் மழைத்துளி கூட்டுகிறாய்!' என, அப்பா- மகளுக்கிடை யிலான உறவுநிலையின் உன்னதத் தைச் சொன்ன அந்தப் பாடலைக் கேட்டு நெகிழ்ந்துபோனேன். அந்தப் பாட்டின் ஒவ்வொரு வரியிலும் அப்பா- மகள் உறவைக் கொண்டாடி யிருப்பார் முத்துக்குமார். மகிழ்ந்துபோன நான், அந்த இரவிலேயே தம்பி முத்துக்குமாரை போனில் அழைத்து, ‘""தம்பி, இந்தப் பாட்டுக்கு உங்களுக்கு தேசியவிருது இருக்கு. குறிச்சி வச்சிக்கங்க தம்பி''’ என்றேன். தூக்கம் கலைந்த அவர் நெகிழ்ச்சியாக, ""நன்றிண்ணே'' என்றார். நான் சொன்னதுபோலவே அந்தப் பாடலுக்கு தேசிய விருது அறிவிக்கப்பட்டது. அறிவிப்பு வந்த அடுத்த நிமிடமே என்னைத் தொடர்புகொண்டு, ‘""உங்க வாக்கு பலிச்சிடுச்சிங்கண்ணே... நன்றிங் கண்ணே'' என்று தழுதழுத்தார் முத்துக்குமார். அவருக்கு அந்தப் பாடல் கூடுதல் நெகிழ்ச்சியைக் கொடுத்த பாடல். அதற்குக் காரணம், அவருக்குப் பிறந்த ஆனந்த யாழ். முத்துக்குமார் குடும்பத்தில் பெண் குழந்தைகள் யாரும் இல்லை. அந்த ஏக்கம் அவரது அப்பாவுக்கு இருந்தது. அதே ஏக்கம் தம்பி முத்துக் குமாருக்கும் இருந்தது. இந்த நிலையில்தான் இரண்டாம் பிரசவத்துக்காக முத்துக்குமாரின் மனைவி ஜீவலட்சுமி மருத்துவமனையில் அட்மிட் ஆகியிருந்தார். அவருக்கு சிசேரியன் பிரசவம் நடந்தபோது, முத்துக்குமார் அருகில் இல்லை. பிரசவம் பார்த்த டாக்டர் தமிழ்ச்செல்வி, முத்துக் குமாரின் கல்லூரிப் பேராசிரியர் மா.கி. தசரதன் அவர்களின் மகளாவார். பிரசவத்திற்குப் பின், அரைகுறை மயக்கத்தில் இருந்த ஜீவலட்சுமியிடம் டாக்டர் தமிழ்ச்செல்வி, ’""ஜீவா, உனக்கு ஆனந்தயாழ் பிறந்திருக்கிறது'' என்று, பெண்மகவு பிறந்திருப்பதைச் சொன்னார். இதை முத்துக்குமாருக்கு போன்மூலம் தெரிவித்த ஜீவலட்சுமி, ""நமக்கு ஆனந்தயாழ் பிறந்திருப்பதாக டாக்டர் சொன்னாங்க'' என்று சொல்ல, தான் எழுதிய ஆனந்தயாழ், தனது மகளுக்கே குறியீட்டுப் பெயராக மாறிவிட்டதை எண்ணி மிகவும் நெகிழ்ந்து பூரித்துப்போனார். தனக்கு மகள் பிறந்த செய்தியை என்னிடம் ஏகப்பட்ட சந்தோசத்தோடு அவர் சொன்னவுடன், நானும் என் துணைவியாரும் மருத்துவமனைக்குப் போய்ப் பார்த்தோம். ‘உலகை ஆளவந்த எங்கள் குட்டி இளவரசிக்கு’ என்று, ஒரு வாழ்த்து அட்டையையும் எழுதிக் கொடுத்து வாழ்த்தினோம். அப்போது தம்பி முத்துகுமாரிடம்.... ""பொம்பளைப் பிள்ளை வேற பொறந்துடுச்சி. இனி நீங்க ரொம்பவும் கவனமா இருக்கனும் தம்பி. நீங்க போகவேண்டிய தூரம் இன்னும் இருக்கு. உடம்பைப் பத்திரமாப் பார்த்துக்கங்க'' என்று அறிவுறுத்தியதோடு, சில உறுதிமொழிகளையும் அவரிடம் வாங்கினேன். அவர் தவமாய்த் தவமிருந்து பெற்ற ஆனந்தயாழ் மீது, அவர் நெஞ்சுகொள்ளாப் பேரன்பு கொண்டிருந்தார். எனவேதான் தனது ஆனந்த யாழ் பாடலுக்கு தேசியவிருது என்றதும், அவருக்குப் பன்மடங்கு பூரிப்பு உண்டானது. இதேபோல், "சைவம்' படத்திற்காக தம்பி முத்துக்குமார் எழுதிய ’"அழகே அழகே...' என்ற பாடலை நான் கேட்க நேர்ந்தது. ’"அழகே அழகே எதுவும் அழகேஅன்பின் விழியில் எல்லாம் அழகே...'’ என்று தொடங்கி... "மழை மட்டுமா அழகு... சுடும் வெயில் கூட ஒரு அழகு'’ என்று அபாரமாக எழுதியிருந்தார். இதைக்கேட்டதும் ஒரு குபீர் உற்சாகம் ஏற்பட்டது. உடனே முத்துக்குமாரைத் தொடர்பு கொண்டு... ‘""சுட்டெரிக்கும் வெய்யிலையும் அழகுன்னு சொன்ன ஒரே கவிஞர் உலகத்திலேயே நீங்களாத்தான் இருக்கும். இந்தப் பாட்டுக்கும் ஒரு தேசியவிருது இருக்கு தம்பி''’ என்று வாழ்த்தினேன். இதுவும் பலித்தது. இதற்கும் பூரிப்போடு நன்றிசொன்னார் முத்துக்குமார். தேசியவிருது பற்றிய முத்துக்குமார் குறித்தான என் நம்பிக்கைகள் எல்லாம் முழுதாகப் பலித்துவிட்டது. ஆனால், இன்னும் நீண்டகாலம் இருந்து, முத்துக்குமார் சாதிப்பார் என்று நான் கண்ட கனவு மட்டும் பொய்த்துப்போய்விட்டது. நடந்தது எல்லாம் ஒரு கனவுபோல் இருக்கிறது. ஜூலை 12. இதுதான் முத்துக்குமாரின் பிறந்தநாள். ஒவ்வொரு பிறந்தநாளன்றும் அவர் என்னைத் தேடிவந்து வாழ்த்து பெற்றுச்செல்வார். இந்த ஜூலை 12-ல் அவர் வரவில்லை. உடனே அவரைத் தொடர்பு கொண்டு, ""தம்பி, எங்கே உங்களைக் காணோம்'' என்றேன். ""உடம்பு சரியில்லைண்ணே'' என்றார். ""உடம்புக்கு என்ன'' என்றேன். ""டைபாய்டு'' என்றார். பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துவிட்டு, ‘""உடம்பைப் பார்த்துக்கங்க தம்பி''’ என்று வழக்கம்போல் அறிவு றுத்தினேன். இந்த நிலையில், கடந்த 5-ஆம் தேதி (5-8-2016) இரவு ஒரு நம்பரில் இருந்து எனக்குத் தொடர்ந்து ஆறேழு மிஸ்டுகால் வந்தது. பொதுவாக எனக்குத் தெரியாத புதிய எண்கள் என்றால் நான் எடுக்க யோசிப்பேன். அதனால் அந்த அழைப்பை நான் ஏற்கவில்லை. அடுத்து, அந்த எண்ணிலிருந்து.. "நான் நா. முத்துக்குமார் மனைவி'’ என்று குறுந்தகவல் வந்தது. வழக்கமாக முத்துக்குமார்தானே போன் பண்ணு வார். அவர் ஏன் பண்ணவில்லை என்று திகைத்த நான், உடனே அந்த எண்ணுக்குப்போய், ""எங்கம்மா முத்துக்குமார்? அவருக்கு என்னம்மா?'' என்றேன். ஜீவலட்சுமியோ உடைந்த குரலில்...’""அவங்க ஆபத்தான கட்டத்துல இருக்காங்க. டாக்டருங்க அவங்க உயிருக்கு ஆபத்துன்னு சொல்றாங்க. மஞ்சள் காமாலை முத்திப்போச்சாம். ஏதோ ரத்தத்தில் பில்ரூபினாமே... அது 23 அளவுக்கு இருக்காம். கல்லீரல் ஒரு பர்சன்ட்தான் வேலைசெய்யுதாம். எனக்கு பயமா இருக்குண்ணே!'' என்றார். பதறிப்போன நான், ""தம்பி இப்ப எங்கே?'' என்றேன். ""அப்பல்லோவில் அட்மிட் பண்ணியிருக்கோம். கல்லீரலை மாத்தணும்ன்னு சொல்றாங்கண்ணே. அவங்களுக்கு வேற ஒருத்தர் கல்லீரலை எடுத்து வைக்கனுமாம்'' என்றார் அழுகையோடு. ""லிவர் சிரோஸியஸ்னு சொன்னாங்களா?'' என்றேன். ""ஆமாண்ணே'' என்றார். ""அவருக்கு கல்லீரலை டொனேட் பண்ணப்போறது யார்?'' என்றேன். ’""நாந்தாண்ணே. என் கல்லீரலை எடுத்து வைக்கச் சொல்லிட்டேன். சரின்னு டெஸ்ட்டெல்லாம் பண்ணிட்டாங்க'' என்றார். நான் மேலும் திகைத்தேன். ‘""ஏம்மா, உனக்குக் குழந்தை பிறந்தே 5 மாசம்தானே ஆகுது. தாய்ப்பாலையே அது மறந்திருக்காது. சிசேரியன் வேற பண்ணியிருக்கே. டோட்டலா பார்த்தா நீயோ பாதி நோயாளி. அப்படியிருக்க நீ எப்படி லிவர் டொ னேட் பண்ணமுடியும்?. தம்பி ரமேஷ் எங்க இருக்கார்? அவர்ட்டயும் நான் பேசணும். வேற டோனரைப் பார்க் கலாம். நான் காலைல அப்பல்லோ வர்றேன்'' என்றேன். ’""அண்ணே, அவங்க அட்மிட் ஆன விசயத்தை நான்தான் சொன்னேன்னு அவங்ககிட்ட சொல்லிடாதீங்கண்ணே. தனக்கு உடம்பு சரியில்லாத விசயமே யாருக்கும் தெரியக்கூடாதுன்னு சொல்றாங்க. அவங்க தம்பி ரமேஷும் என் அண்ணன் பிரசாத்தும்தான், இந்த விசயத்தை உங்ககிட்ட சொல்லச் சொன்னாங்க. என்ன பண்றதுன்னே தெரியலை'' என்றார் தேம்பலோடு. மறுநாள் காலை அப்பல்லோ சென்றேன். ஐ.சி.யூ.வில் இருந்த முத்துக்குமாரைப் பார்த்தேன். என்னைப் பார்த்ததும் திகைத்தார். ’""அண்ணே, யாரு உங்களுக்கு நான் இங்க இருக்கேன்னு சொன்னது?'' என்றார். நானோ, ’ ""டி.வி.எஸ். பிரேக்ஸ் இன்டியாவில் சீனியர் மெடிக்கல் ஆபீஸராக இருக்கும் என் மைத்துனர் டாக்டர் ராஜாராம், இங்கே ஐ.சி.யூ.வுக்கு வந்திருக்கார். அப்பதான், நீங்க அட்மிட் ஆகியிருப்பதை அவர்ட்ட சொல்லியிருக்காங்க. அவர் என் துணைவியாரிடம் இதைச் சொல்ல, அவர் மூலம்தான் தம்பி எனக்குத் தகவல்''’ என்றேன். ""பயப்படத் தேவையில்லண்ணே. எனக்கு சரியா யிடும்ண்ணே. எனக்கு ஜீவாதான் லிவர் கொடுக்குது. 15 நாள்ல கல்லீரல் மாற்று ஆபரேசன் பண்ணிடலாம்ன்னு டாக்டர்கள் சொல்லியிருக்காங்கண்ணே. 45 லட்ச ரூபா வரை செலவாகுமாம்'' என்றார் அப்போதும் நம்பிக்கையாய். ’""பணப் பிரச்சினை இருக்கா தம்பி?'' என்றேன். ""இல்லைண்ணே... வந்தவாசியில் இரண்டு இடம் வாங்கிப் போட்டிருக்கேன். 25 லட்சரூபா வரை போகும். அதை என் நண்பர் ஒருத்தர் வாங்கிக்கிறேன்னு சொல்லியிருக்கார். ஜீவா நகைகள்ல ஒரு 10 லட்சரூபா தேறும். தம்பி, ரமேஷ் கூட, இப்ப ஒன்றரை லட்ச ரூபா எடுத்துக்கிட்டு வர்றேன்னு சொல்லியிருக்கான். மேற்கொண்டு ஆவன ரமேஷ் புரட்டிவிடுவான். பார்த்துக்கலாம்ண்ணே. ஆபரேசனுக்கு பணத்தை ரெடி பண்ணவும், ஆபரேசனைத் தாங்கற அளவுக்கு உடம்பைக் கொஞ்சம் தேத்தவும், ஒருவாரம் வீட்டுக்குப் போய்ட்டு வரலாம்ன்னு இருக்கேண்ணேன். இன்னைக்கு டிஸ்சார்ஜ் ஆகறேன்''’ என்றார். இந்த நிலையில், அவர் நேராக வீட்டுக்குப் போவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. அவரது மைத்துனர் பிரசாத், தம்பி ரமேஷ், முத்துக்குமாரின் தாய்மாமா மகன் பரணி மற்றும் அவர் மனைவி ஜீவா ஆகியோருடன் ஆலோசித்தேன். மோசமான மஞ்சள்காமாலை நோயாளிகள்கூட, அடையாறு தர்மா கிளினிக்கில் மாற்று மருத்துவம் மூலம் குணமடைந்ததைச் சொல்லி, அவரிடம் ஆலோசனை பெறலாமா? என்று கேட்டேன். எல்லோருக்கும் அது உடன்பாடாக இருந்தது. இதைத்தொடர்ந்து 6-ந் தேதியான அன்று, டிஸ்சார்ஜ் ஆகி வீட்டுக்குக் கிளம்பிய முத்துக்குமாரை, கைத்தாங் கலாகக் காரில் ஏற்றி, நேராக அந்த மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச்சென்றோம். லிவர் தொடர்பான மருத்து, மாத்திரைகள் அவருக்கு கொடுக்கப்பட்டது. உணவுக் கட்டுப்பாடு பற்றியும் சொன்னார்கள். மருந்து மாத்திரை களை வாங்கிக்கொண்டு முத்துக்குமார் வீட்டுக்குச் சென்றார். அந்த மருத்துவம் முத்துக்குமாருக்கு விரைவாக வேலைசெய்தது. முத்துக்குமாரின் உடல்நிலையை அருகிலிருந்து கவனிக்க, செவிலியர் ஒருவரும் அமர்த்தப்பட்டார். முத்துக்குமார் எடுத்துக்கொண்ட மருந்துகளால், அவருக்குப் பசி எடுத்தது. ""இப்போது தான் எனக்கு நாக்கில் ருசியே தெரியுது'' என்றார் முத்துக்குமார். வயிற்றின் வீக்கமும், கால்களின் வீக்கமும் வெகு வாகக் குறையத் தொடங்கியது. மோசனும் சிறுநீரும் அவருக்கு இயல்பானது. பாத்ரூமுக்குத் தானாக எழுந்துபோகிற நிலைக்கு வந்துவிட்டார் முத்துக்குமார். தம்பி, கண்டத்திலிருந்து தப்பித்துவிட்டார் என்று நானும், முத்துக்குமரின் தம்பி ரமேஷும், மாப்பிள்ளை பரணியும், மைத்துனர் பிரசாத்தும் மகிழ்ந்தோம். அவர் குடும்பமும் மகிழ்ந்தது. உடல்நிலை கொஞ்சம் தேறத்தொடங்கியதும், வழக்கம்போல் தன் வேலைகளை ஆரம்பித்திருக்கிறார் முத்துக்குமார். தொடர்ந்து புத்தகம் படித்திருக்கிறார். டைரக்டர் விஜய் படத்துக்கு பாடல் எழுத, அதற்கான பின்னணிக் கதையைக் கேட்டிருக்கிறார். வி. சேகரின் படத்துக்கும் பாட்டு எழுதியிருக்கிறார். கடைசியாக, சிறுத்தைகள் திருமாவளவனின் பிறந்த நாளைக்கு வாழ்த்துக் கவிதை கேட்டார்கள் என்று, கவிதையும் எழுதியிருக்கிறார். 13-ந் தேதி காலை டைரக்டர் ராமுக்கு போன் செய்து, "என் மனசுக்குள் பாடல் தயாராகி விட்டது. போனிலேயே சொல்லுகிறேன் .எழுதிக்கொள்' என்றும் பேசியிருக்கிறார். இந்தத் தகவல்கள் எல்லாம் எனக்குத் தெரிந்ததும், ’""தம்பி, கொஞ்ச நாளைக்கு எழுதுவதையும் படிப்பதையும் நிறுத்துங்க. முழுசா ஓய்வெடுங்க'' என்றேன் கறார் குரலில். அவரோ, ’""வர்ற வாய்ப்பை விட்றக்கூடாதுண்ணே'' என்றார். ’""உடல் முக்கியம். அதை முதல்ல கவனிங்க தம்பி'' என்றேன். 6-ஆம் தேதியில் இருந்து 13-ஆம் தேதிவரை, அவர் உடல்நிலை, ஏறுமுகமாகவே இருந்தது. 13-ஆம் தேதி இரவு பேசும்போது கூட, ’""நல்ல டெவலப் தெரியு துண்ணே. உடம்பு இப்ப நல்லா இருக்கு''’ என்று, தான் ஆபத்தைத் தாண்டிவிட்டதாக நினைத்துப் பூரித்தார். நானும் இதை நம்பி மகிழ்ந்தேன். அன்று நள்ளிரவில் திடீரென்று முத்துக்குமாருக்கு வயிற்றுப்போக்கும் வாந்தியும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. செவிலியரே சமாளித்திருக்கிறார். 14-ஆம் தேதி காலை விடிந்தது. இயல்பு நிலைக்கு முத்துக்குமார் திரும்பியிருக்கிறார். மருத்துவரிடம் கேட்டு, காலை 8 மணிக்கு முத்துக்குமார், கஞ்சி குடித்திருக்கிறார். காலை 9 மணிக்கு எதிர்பாராத வகையில் அவருக்கு மூச்சுத்திணறல் ஏற்பட்டிருக்கிறது. முத்துக்குமாரின் மனவி ஜீவா, என்னைத் தொடர்புகொண்டு இந்த விவரத்தைச் சொல்ல, வீட்டுக்கே சென்று ஆக்ஸிஜன் கொடுக்கும் ஒரு நிறுவனத்தைத் தொடர்புகொண்டேன். முன்பணம் 10 ஆயிரம் ரூபாய். தினசரி 400 ரூபாய் ஆகும் என்றார்கள். அவர்களை உடனடியாக முத்துக்குமார் வீட்டுக்குச் செல்லும்படி சொல்லிவிட்டு, ஆம்புலன்ஸுக்கு டிரிபிள் எம் மருத்துவமனையை தொடர்புகொள்ள முயன்றேன். சரியான தொடர்புகள் கிடைக்கவில்லை. உடனடியாக பில்ராத் மருத்துவமனையைத் தொடர்புகொண்டு, ஆம்புலன்ஸ் ஒன்றை உடனடியாக முத்துக்குமார் வீட்டு முகவரிக்கு அனுப்பும்படி கேட்டுக்கொண்டேன். பின்னர் நானும் முத்துக்குமார் வீட்டை நோக்கி விரைந் தேன். நான் முத்துக்குமார் வீட்டுக்குச் சென்றபோது தான், அவருக்கு கடைசிக்கட்ட முதலுதவி முயற்சிகள் நடப்பதைப் பார்த்தேன். நின்றுவிட்ட சுவாசத்தை மீண்டும் ஏற்படுத்த, அவர் நெஞ்சில் தட்டியும், அழுத்தி யும் பல்வேறுவிதமாய் முயன்றுவிட்டு, உதடு பிதுக்கி னார்கள். எனக்கு திக்கென்றது. மனம் நிஜத்தை நம்பமறுத்தது. 15 நிமிடம் முன்னதாக வந்திருந்தால் அவரைக் காப்பாற்றியிருக்கலாம் என்றபடி மருத்துவ டீம் நகர்ந்தது. வீட்டை எளிதாய்க் கண்டு பிடிக்கமுடியாமல், ஆக்சிஜன் வாகனமும், ஆம்புலன்ஸும் அரைமணி நேரத்துக்கும் மேலாய் அலைந்ததால்தான் இந்தத் தாமதம். 15 நிமிடங்கள் முன்னதாக இந்த முதலுதவிகள் முத்துக்குமாருக்கு கிடைத்திருந்தால், அந்தத் தம்பி இன்று நம்மோடு இருந்திருப்பார். தம்பி முத்துக்குமார் விடைபெற்றுப் போய்விட்டார். எடுத்த முயற்சிகள் எல்லாம் கைமீறிப் போய்விட்டன. அதிர்ச்சியில் அப்படியே அங்கிருந்த சோபாவில் உட்கார்ந்துவிட்டேன். உள்ளே முத்துக்குமாரின் மனைவி ஜீவாவின் கதறல் கேட்கத்தொடங்கியது. அந்த நேரம் பார்த்து, தம்பிகளான நக்கீரன் முதன்மைத் துணை ஆசிரியர் ஆரூர் தமிழ்நாடனும், தலைமை நிருபர் இளையசெல்வனும், முத்துக் குமாருக்காக "இனிய உதயம்' இதழ்களை எடுத்துக் கொண்டு, பழம் வாங்கிக்கொண்டு அங்கே வந்தனர். ’""முத்துக்குமார் நேத்து போன் பண்ணிக் கூப்பிட்டார்ண்ணே...''’ என்றவர்கள், நிலைமையை உணர்ந்து திகைத்து திகிலடித்து நின்றனர். ""தம்பியைப் போய்ப் பாருங்கள்'' என்று அவர்களை உள்ளே போகச்சொன்னேன். முத்துக்குமாரின் மேல் உயிரையே வைத்திருக்கும் அவர் தம்பி ரமேஷுக்கும், அவர் துணைவியார் ஜீவலட்சுமிக்கும் எப்படி ஆறுதல் சொல்வது? அவர்களை எப்படித் தேற்றுவது என்று தெரியாமல் திணறிப்போய் நின்றேன். "நெருனல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்பெருமை உடைத்திவ் வுலகு' என்று, என்னதான் வள்ளுவன் வாழ்வின் நிலை யாமை பற்றிச் சொன்னாலும், இழப்பின் வலியையும் துயரையும் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. "கடல்தாண்ட பறவைக்கெல்லாம் இளைப்பாற மரங்கள் இல்லை... கலங்காமல் கண்டம் தாண்டுமே...'’ என எங்கள் போராட்டங்களுக்கெல்லாம் உத்வேகம் தரக்கூடிய பாடல் வரிகளைப் படைத்தவர் தம்பி முத்துக்குமார். இப்போது, அவர் கொடுத்துவிட்டுப் போயிருக்கும் சோகத்தையும் துயரத்தையும் எப்படித் தாண்டுவது? -துயரத்துடன் நக்கீரன்கோபால்
  12. arjun anna ?
  13. இனிய உதயம் இதழுக்காக எழுதியது.///////நா.முத்துக்குமாருக்கு நினைவாஞ்சலி/////// கவிதையின் பெருங்காட்டிற்குள் தொலைந்து போன மாயமான்///////// 1997 வாக்கில் நான் ஜீன்ஸ் திரைப்படத்தில் உதவி இயக்குநராக வேலை செய்து கொண்டிருந்த நேரம் அப்போது பெப்ஸி என்ற திரைப்பட அமைப்பை உடைந்து தமிழ் திரைப்படப்படைப்பாளிகள் சங்கம் உருவானது. சங்கத்தின் முதல் கூட்டத்தில் பேச வந்த இயக்குநர் பாலுமகேந்திரா அவர்கள் தூர் என்ற கவிதையை மேடையில் வாசித்தார்.கவிதையை எழுதியவர் தன் உதவியாளர் கவிஞர் நா.முத்துக்குமார் என்று சொன்னார்.கவிதையின் கடைசி வரை என்னை ஏதோ செய்தது.அதன்பிறகு அந்த கூட்டத்தில் பேசப்பட்ட எந்த விசயமும் என்று மண்டையில் ஏற மறுத்தது.அந்த கவிதையின் வரிகள் மீண்டும் மீண்டும் அந்தநாள் முழுக்க மூளையில் ஓடியவண்ணம் இருந்தது. நாமும் கவிதை எழுத துவங்கவேண்டும் என்ற பரபரப்பை மனதில் உருவாக்கியது. அதன் பிறகு அதை மறந்தே போனேன். 2002ம் ஆண்டு கவிதாலயா நிறுவனத்தில் ஆல்பம் படம் இயக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்தது.கார்த்திக் ராஜாவை இசையமைப்பாளராக ஆக்கினேன்,கவிதாலயா அலுவலகத்தில் வைத்து நா முத்துக்குமாரை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.ஒடிசலான தேகம் நட்பான முகம் நீண்ட நேரம் நான் அவரின் கவிதைகளை பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தேன்.என் திரைப்படத்தின் கதையை கூறி விட்டு பாடலின் சூழ்நிலையை சொன்னேன்.காதலன் காதலி இருவரும் தங்கள் குடும்பத்துடன் இரயில் பயணிக்கிறார்கள் எதிர் எதிர் அப்பர் பெர்த்களில் காதலனும் காதலியும் படுத்துக்கொண்டிருக்கின்றனர்,காதலன் பார்க்கிறாள் காதலி பார்க்கிறாள் இருவரும் பார்த்தவண்ணம் இருக்கிறார்கள் பார்த்து கொண்டிருக்கும் போதே காதல் பூக்கிறது என்று சொன்னேன்.உடனே முத்துக்குமார் சொன்னான் எட்டு திசைகளும் சாட்சிகள் ஆக நான்கு கண்களும் சண்டைகள் போட நாபிக்கமலத்தில் நண்டுகள் ஊற பார்வையில் காதல் பூக்கள் பறித்தாள் பறித்தாள் பறித்தாளே என்று சொன்னான் உடனே அதிர்ந்து போனேன் நாம் சொன்ன சாதாரண காதல்காட்சி இலக்கியத்தின் உச்சத்தில் இருக்கிறதே என்று. அன்று முழுக்க உட்கார்ந்து சரணங்களையும் எழுதி கொடுத்தான் அத்தனையும் கவிதை. இலக்கிய வரிகள். கட்டி அணைத்து கொண்டேன்.ஒரு ஜநூறு ரூபாய் நோட்டில் இலக்கியத்தரமான பாடலுக்கு பரிசாக அன்புடன் என்று எழுதி கையெழுத்திட்டு கொடுத்தேன்.உலகத்தரமான கவிஞனை கண்டடைந்து விட்டோம் என்று மனது அரட்டிக்கொண்டே இருந்தது. பல இரவுகள் கவிதாலயா அலுவலக வாசலில் இருவரும் சேர் போட்டு அமர்ந்து ஆல்பம் படத்தின் மற்ற பாடல்களையும் எழுதினோம் அப்போது ஒரு ஓட்டை டிவிஎஸ் 50 வாகனத்தில் வருவான் முத்துக்குமார்,இருவர் மனதிற்குள்ளும் சிநேகம் தொற்றிக்கொண்டது.ஆல்பம் தோல்வியடைந்தது. முத்துக்குமாருக்கு தொடர்ந்து வெற்றி பாடல்கள் வந்து குவிந்தன.நான் படம் இல்லாமல் வீட்டிலிருக்கும் போது அடிக்கடி என் பேச்சுலர் அறைக்கு வந்து இலக்கியம் சினிமா இப்படி பேசி கொண்டிருப்பான்.உப்புக்கறி சமைத்து சாப்பிடுவோம்,பலமுறை என்னை சென்னையின் பல ஓட்டல்களுக்கு அழைத்து சென்றிருக்கிறான்.குற்றால இலக்கிய அமர்வுக்கு அழைத்து சென்று நான் சோர்ந்து இருந்த நேரங்களில் ஒரு நண்பனாய் என்னை தேற்றி கொண்டே இருப்பான்.2005ம் ஆண்டு எனக்கு வெயில் படம் கிடைத்தது உடனே அவனுக்கு போன் செய்து பகிர்ந்து கொண்டேன்.அவ்வளவு ஆனந்தம் அடைந்தான்.முழு கதையையும் சொன்னேன். கட்டிப்பிடித்துகொண்டான்/ வாழ்க்கைன்னா இதான் தெக்கத்தி ஜனங்களின் வாழ்க்கை.அப்படியே வந்திருக்குன்னா இந்த கதைல. இந்த படம் உங்களை பல உயரங்களுக்கு இட்டு செல்லும் என்று ஆருடம் கூறினான். முதல் பட தோல்விக்கு பிறகு எனக்கு ஒரு தெளிவு பிறந்து இருந்தது. மாற்று சினிமா முயற்சியில் தான் இந்த படம் என்பதில் நான் தெளிவாக இருந்தேன்.அதை முத்துக்குமாரிடம் கூறினேன்.இந்த படத்தின் பாடல்கள் அனைத்தும் கதை சொல்லும் பாடல்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் தெளிவாக இருந்தேன்.துருத்தி கொண்டு தனிப்பாடல்களாக தெரியக்கூடாது என்பதை முத்துக்குமாரிடம் விளக்கினேன்,முத்துக்குமாருக்கு பல வெற்றி பாடல்கள் அமைந்த பின்பும் அவன் ஆழமாக நம்பியது யதார்த்தமான படங்களில் வரும் மெலடி பாடல்கள் தான் என்பதில் அவனும் முடிவாக இருந்தான்.மெலடி பாடல்கள் தான் தனக்கான இடத்தை இந்த திரையுலகில் தனக்கு பெற்று தரும் என்பதிலும் தெளிவாக இருந்தான்.மெலடி பாடல்கள் சாகாவரம் பெற்றவை அந்த வகை பாடல்களை எழுதுவதில் உள்ள பேரானந்தத்தை பற்றி இரவெல்லாம் நாங்கள் இருவரும் பேசியவண்ணம் இருப்போம்.அழகி திரைப்படத்தில் வரும் ஒளியிலே தெரிவது தேவதையா பாடலையும் அவதாரம் படத்தில் வரும் தென்றல் வந்து தீண்டும் போது என்ன வண்ணமோ என்ற இரண்டு பாடல்களையும் அவ்வளவு சிலாகித்து பேசுவான்,இப்படி ஒருபாட்டு எழுதிட்டா போதும்ண்ணா நான் சினிமாவை விட்டே விலகிருவேன் என்று கூறியபடியே இருப்பான் வெயில் படத்தில் வரும் குழந்தைகள் பாடல்கள் பற்றி இருவரும் பலமணிநேரங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.உலகம் முழுக்க மழையை கொண்டாடி பாடல்கள் வந்துள்ளது வெயிலை கொண்டாடி பாடல்கள் வரவில்லை,எங்களுர் வெயிலூர் வெயிலுகுந்தாப்பட்டிணம் வெயிலுகந்தம்மன் கோவில் உள்ளது.எஸ் ராமகிருஷ்ணன் எழுதிய வெயிலை கொண்டு வாருங்கள் சிறுகதை தொகுப்பை பற்றி பேசினோம். எஸ் ராமகிருஷ்ணன் எழுதிய நெருங்குருதி நாவலை பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தோம் இரவெல்லாம். இந்த பாடல் அழகி படத்தில் வரும் சிறுவர்பாடலையும் ஆட்டோகிராப் படத்தில் வரும் சிறுவர் பாடலையும் தாண்டி வெற்றியடைய வேண்டும் அதில் சொல்லாத விசயங்களை இந்த பாடலில் சொல்லவேண்டும் அத்தோடு அதற்குள் இலக்கியத்தரமும் வரவேண்டும் வெற்றியும் வேண்டும் என்று கூறினேன்.பல்லவி என்ன‘ வேண்டும் என்று கேட்டான் பொய்யிலே பிறந்து பொய்யிலே வளர்ந்த புலவர் பெருமானே என்ற பழைய பாடல் நினைவுக்கு வந்தது,அதை சொன்னேன் வெயிலிலே பிறந்து வெயிலிலே வளர்ந்து வெயிலிலே வெந்து வெயிலிலே கருகி வெயிலிலே கருவாடாய் செத்து போனவர்களே என்று வரவேண்டும் என்று திருப்பி திருப்பி வெயில். வெயில் தான் வாழ்க்கை என் ஜனனமும் மரணமும் வெயிலிலே நிகழ வேண்டும் என்று கூறினேன்.உடனே முத்துக்குமார் எழுதினான் வெயிலோடு விளையாடி வெயிலோடு உறவாடி வெயிலோடு மல்லுக்கட்டி ஆட்டம் போட்டோமே நண்டுறும் நரியூறும் கருவேலங்காட்டோரோரம் தட்டானாய் சுத்தி சுத்தி வட்டம் போட்டோமே பசிவந்தா குருவிமுட்ட தண்ணிக்கு தேவன் குட்டை பறிப்போமே சோளத்தட்டை புழுதி தான் நம்ம சட்டை வெயிலத்தவிர வாழ்க்கையில வேற என்ன அறிஞ்சோம் தொப்பிள் கொடிய போல தான் இந்த ஊர உணர்ந்தோம் என் பால்யத்தையும் அவனுடைய பால்யத்தை ஒன்றாக கரைந்து இந்த பாடல் வரிகளில் ஊற்றி தந்தான். புழுதி தான் நம்ம சட்ட தெக்கத்தி மனிதர்களின் ஆன்மாவே புழுதி தான் அதுதான் அந்த ஜனங்களின் அடையாளம்.அழுத்தமாக கைகுலுங்கினேன். இந்த பாடலுக்கு அவனுக்கு முதல் பிலிம் பேர் விருது கிடைத்தது. உருகுதே மருகுதே பாடலில் ஒரு வரி வரும் சாமி பாத்து கும்பிடும் போதும நீ தானே நெஞ்சில் இருக்க ஊர விட்டு எங்கேயோ வேரறுந்து நிக்கிறேன் கூடு தந்த கிளிப்பெண்ணே உன்னால தான் வாழுறேன் கடவுள் கிட்ட கருவறை கேட்டு உன்னை சுமக்கவா உதிரம்முழுக்க உனக்கே தான்னு எழுதி கொடுக்கவா படத்தின் கதையை அப்படியே சொல்லி செல்கிற பாடல் வரிகள். பசுபதி தோற்று போய் ஊருக்கு வந்து விவாகரத்தான தன் பழைய காதலியுடன் ஒரு நட்பு பூக்கிறது புது உறவு புது மகிழ்ச்சி இந்த இடத்திற்கு ஒரு பாடல் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று படப்பிடிப்பு இடைவெளியில் எனக்கு தோன்றியது.முத்துக்குமாரை அழைத்து தொலைபேசியில் கூறினேன்.ஐந்து நிமிட இடைவெளியில் என்னை மீண்டும் அழைந்து இந்த பாடல் வரிகளை சொன்னான். இறைவனை உணர்கிற தருணம் எது இங்கே வாழும் நிமிடம் அது இந்த உறவின் பெயரினை யார் சொல்வது தொலைந்ததை விதி வந்து இணைக்கின்றது முகவரி மாறிய கடிதம் ஒன்று மறுபடி இங்கே வருகின்றது மழழைக்காலம் கண்முன் வந்து மயிலிறகாய் அசைகின்றது எத்தனை உன்னதமான பாடல். கதாசிரியன் இயக்குனர் சொல்ல முடியாத விசயங்களை வார்த்தைகளில் வடித்து வைத்திருந்தான்.பாடல் வரிகளை படித்து முடித்துவிட்டு ஐ லவ்யு முத்து என்று sms அனுப்பினேன். வெயில் வெற்றியடைந்த போது என்னை விட அவன் அதை அதிகமாக கொண்டாடினான் தன் வெற்றியாக நினைத்தான்.போகிற இடங்களில் எல்லாம் வெயில் படத்தை பற்றி பேசினான். அங்காடித்தெரு திரைப்படத்தில் வரும் அவள் அப்படியொன்றும் அழகில்லை அவளுக்கு யாரும் இணையில்லை அவள் சொந்தம் பந்தம் எதுவுமில்லை அவள் சொந்தம் இன்றி எனக்கு எதுவுமில்லை என்று எழுதினான். எத்தனை கவித்துவமான இயல்பான எண்ணம். மாநிறமான கருப்பான களையான அத்தனை இந்திய பெண்களுக்கும் அந்த பாடல் சமர்ப்பணம். கதைகளை பேசும் விழியருகே உன் பேரை சொல்லும் போதே பாடல் இது எல்லாவற்றையும் விட வறுமையின் வலியை சொல்கிற பாடல் புல்லும் பூண்டும் வாழும் உலகம் இங்கு நீயும் வாழ வழியில்லையா பூமியில் ஏழைகளின் ஜனனம் அது கடவுள் செய்த பிழையில்லையா பசி தான் மிக பெரும் மிருகம் அதை அடக்கிடவழிகள் இங்கில்லையா இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போக எத்தனையோ வரிகள் பாடல்கள் உள்ளது. எளிய மனிதர்கள் தான் தங்களின் உணர்வுகளை வார்த்தைகளில் வடிக்க தெரியாமல் தவிப்பார்கள் அவர்களின் குரலாக தன் பாடல்கள் ஒலிக்க வேண்டும் என்று முத்து விரும்பினான். வைரமுத்துவும் வாலியும் கோலோச்சிய திரையுலகில் உள்ளே நுழைந்து தனி சாம்ராஜ்யம் அமைத்தான்.திரையுலக பாடல்கள் உலகை நா.முத்துக்குமாரின் காலம் என்று கடந்த 15 வருடங்களை குறிப்பிடலாம்.கவிதையின் பெருங்காட்டில் தொலைந்த போன மாயமான் அவன்.அவன் இறக்கவில்லை அவன் எழுதிய பாடல்களுக்குள் அவன் வாழ்கிறான்.நினைத்து நினைத்து பார்த்தேன் பாடல் டிவியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.அவன் நினைவுகளில் இருந்து தப்பமுடியவில்லை எங்கு ஓடினாலும் அவன் ஞாபகம் துரத்துகிறது.திரும்பிய திசையெங்கும் அவன் பாடல் டிவி,பண்பலை என்று ஒலித்து கொண்டே இருக்கிறது.அவன் எழுதிய ஆகச்சிறந்த பாடல் எது என்று என் மனம் இடையெறாது கேட்டு கொண்டே இருந்தது.இந்த உலகத்தை தத்துவம் தான் ஆள்கிறது.இருவேறு தத்துவங்களுக்காகத்தான் பாரதப்போரே நிகழ்ந்திருக்கிறது.அப்படி அவன் எழுதிய தத்துவப்பாடல் புதுப்பேட்டை திரைப்படத்தில் இடம்பெறாத ஒலிப்பதிவான ஒருநாளில் வாழ்க்கை இங்கே எங்கும் ஓடிப்போகாது என்ற பாடல் கேட்டுப்பாருங்கள் எனக்கு பிடித்தப்பாடல்.என் நெஞ்சில் அந்த பாடல் ஒலித்து கொண்டே இருக்கிறது.கண்களில் கண்ணீர் கசிகிறது.எத்தனை கோடிக்கண்ணீர் கண்ட பின்பும் இந்த பூமி பூக்கும் என்ற முத்துக்குமார் வரி தான் என்னை அவனுடைய துயரத்தில் என்னை மீண்டெடுத்து ஆற்றுப்படுத்திறது. வசந்தபாலன் -முகநூல்
  14. கையில் பணம் இல்லாததால் அம்புலன்ஸ் கொடுக்க மறுத்த நிர்வாகம், தோளில் மனைவியின் பிணத்தை தூக்கி செல்லும் கணவன் அழுதுகொண்டே தந்தையை தொடரும் மகள்